plik

The Eleventh of October | 1

“The Eleventh of October”

Autor: anotherday_ Beta: Goochaa_

The Eleventh of October | 2

Spis treści:

Prolog: str.3

Rozdział pierwszy: str. 4

Rozdział drugi: str. 14

The Eleventh of October | 3

Prolog

„Każde głębsze uczucie prowadzi do cierpienia. Miłość bez cierpienia

nie jest miłością” – Jan Twardowski

Usiadłam na sofie, na ramiona narzuciłam koc i

podciągnęłam kolana pod brodę. Potrzebowałam chwili, aby się
skupić  i  zacząć  opowiadać.  Najpierw  utkwiłam  wzrok  w
swoich  dłoniach.  Potem  skierowałam  go  za  okno.  Na  dworze
panował  chłód,  a  niekończące  się  pokłady  śniegu  sypały  się  z
nieba. Zamknęłam oczy, policzyłam w myślach do dziesięciu i
zaczęłam mówić.

- Nazywam się Isabella Swan, ale wolę, gdy mówi się na

mnie Bella. Mam dwadzieścia sześć lat i mieszkam w Nowym
Jorku. Od zawsze uwielbiałam dramaty. Obojętne czy książka,
czy  film.  Ważne,  żeby  można  byłoby  się  przy  tym  porządnie
wypłakać. Wiesz, jakie są moje ulubione? Takie o nieszczęśliwej
miłości.  Wszystko  jest  idealnie  i  pięknie,  jak  w  bajce.  Nie
potrzebne  ci  jedzenie,  picie,  tlen.  Nic  nie  jest  ci  potrzebne,
ponieważ masz Jego. Nic i nikt was nie rozdzieli. Aż pewnego
dnia twoje niewyobrażalne szczęście zmienia się w koszmar. I
nic  nie  możesz  na  to  poradzić,  choćbyś  niewiadomo  jak  się
starała – powiedziałam jednym tchem, tłumiąc w sobie wybuch
płaczu. - Chciałabym ci coś opowiedzieć, Rosalie.

Dziewczyna usadowiła się wygodnie w fotelu. Wie, że

będzie to długa historia. Rose to od niedawna moja
„terapeutka” jeśli można to tak nazwać. Kiedy nie mogę zasnąć,
lub po prostu nie mam siły na nic, prócz zalewaniem się łzami,
dzwonię do niej, a ona od razu siada w samochód i po kilku

The Eleventh of October | 5

Rozdział Pierwszy

Czasami człowiek jest w takiej sytuacji, gdzie naprawdę

nie ma pojęcia czy ma się śmiać, czy płakać. A ja, siedząc w
mojej kuchni, właśnie tak się czułam. Za to Alice bawiła się
doskonale…

Przez uchylone drzwi sypialni widziałam, jak co kilka

sekund na podłodze ląduje kolejna część garderoby. Kiedy
usłyszałam pisk przerażenia chochlicy, postanowiłam przerwać
przemeblowanie mojej szafy.

- Bello, powinnaś wyrzucić te czarne spodnie! One wyszły

z mody… - zawahała się na chwilę, po czym wychyliła głowę z
pomieszczenia i dodała: - One nigdy nie były modne.

- Alice Mary Brandon, ile razy mam ci powtarzać, że

nigdzie się nie wybieram?! – krzyknęłam dosyć stanowczo, ale
wiedziałam, że szanse na wygranie z moją przyjaciółką są nikłe.
Jeśli ta dziewczyna coś sobie postanowi, to nawet sam Johnny
Deep – którego ona wręcz ubóstwia – nie jest w stanie
przekonać ją do zmiany zdania.

- Przecież dzisiaj piątek, musisz się trochę rozerwać! –

pisnęła, chowając się z powrotem w sypialni. – Oj, Bello, Bello.
Co z ciebie wyrośnie? - Oczami wyobraźni widziałam, jak
teatralnie unosi wzrok ku górze.

Prychnęłam, udając obrażoną i kątem oka zerknęłam na

kalendarz przypięty magnesami do lodówki. Jedenasty
października, piątek. Alice jednak nie blefowała. Westchnęłam
ciężko i postanowiłam stawić czoło bestii. Weszłam do sypialni,
a to co tam zobaczyłam utwierdziło mnie tylko w tym, że chcąc
nie chcąc, pójdę na tą cholerną dyskotekę. W pomieszczeniu

The Eleventh of October | 6

panował totalny chaos. Dosłownie wszędzie walały się moje
ubrania.

- Alice Mary Brandon, ja naprawdę nigdzie się nie

wybieram! – wykrzyknęłam i tupnęłam nogą jak małe, urażone
dziecko. Dziewczyna zerknęła na mnie rozbawiona, nic nie
mówiąc.

Isabello Marie Swan, właśnie przegrałaś.

* * *

Około godziny dwudziestej trzeciej trzydzieści siedziałam

przy barze, pijąc trzeciego, lub czwartego drinka. Sama się już
pogubiłam się w tym liczeniu. W każdym razie nieźle szumiało
mi w głowie i, ani mi się śniło ruszać tyłka z tego wygodnego
krzesełka, które grzałam sobie przez półtorej godziny. Właśnie
mniej  więcej  wtedy  zniknęła  Alice,  która  „całkiem
przypadkiem”  spotkała  Jaspera  Whitlocka.  Chłopak  studiował
kiedyś z jej bratem, Jamesem. Dzisiaj akurat grał tu koncert ze
swoim  zespołem.  Moja  przyjaciółka  szaleje  za  nim  odkąd  go
zobaczyła,  czyli  od  jakiś  dwóch  miesięcy.  Ona  też  nie  jest  mu
obojętna.  Ta  dwójka  ma  się  ku  sobie,  ale  żadne  z  nich  nie  ma
odwagi  zrobić  kroku  naprzód,  więc  na  razie  pozostają  tylko
przy  flircie.  Trochę  mnie  to  bawi,  a  jednocześnie  dziwi.  Nie
znam  Jaspera,  więc  nie  mogę  o  nim  nic  powiedzieć,  ale  Alice
Brandon  to  wulkan  energii,  najbardziej  rozgadana,  śmiała,
pewna  siebie  i  pyskata  osoba  jaką  znam.  A  ona  boi  się
powiedzieć  niejakiemu  Whitlockowi,  że  jest  gorący  i  ma  na
niego chrapkę.

- Jeszcze jednego? – zagadnął barman, widząc że

opróżniłam swoją szklankę. Posłałam mu słodki uśmiech i
skinęłam głową.

The Eleventh of October | 7

- Ale tym razem Malibu, kochanie! – pisnęłam i zalotnie

zatrzepotałam  rzęsami.  Biedak,  od  półtorej  godziny  próbuje
ode  mnie  wyciągnąć  numer  telefonu,  ale  ja  pozostawałam
nieugięta.  Mój  plan  polegał  na  tym,  aby  uchlać  się  do
nieprzytomności  w  międzyczasie  potorturować  go,  a  potem
odprawić z kwitkiem. Nagle usłyszałam, że ktoś woła mnie po
imieniu.

- Bello! Bellaaaa! – był to głos Chochlicy, jednak nie

wiedziałam  skąd  dochodzi.  Rozejrzałam  się  dookoła,  ale
nigdzie  jej  nie  widziałam.  Widać  alkohol  nie  służy  mojemu
mózgowi,  bo  po  zaledwie  trzech  drinkach    dostawałam
omamów słuchowych.

- Bells! Tu jestem! – dziewczyna warknęła mi nad uchem.

Odwróciłam się w jej stronę.

- Nie krzycz, Chochliku! – mruknęłam i pociągnęłam przez

słomkę łyk mojego Malibu. – A tak w ogóle, to jak tam
Whitlock. Gdzie on jest? – zapytałam. W tej samej chwili
usłyszałam chrząknięcie, dobiegające gdzieś z góry. Podążyłam
wzrokiem za źródłem dźwięku i zobaczyłam obiekt westchnień
mojej przyjaciółki tuż obok niej.

- Część Isabello. – uśmiechnął się blondyn, wyciągając do

mnie rękę.

- Bello – poprawiłam automatycznie, ściskając jego dłoń.

Stwierdziłam, że mogło to zabrzmieć trochę niegrzecznie, więc
chcąc wyjść cało z tej sytuacji wyszczerzyłam się głupkowato.

- Ona nienawidzi swojego pełnego imienia, dlatego

strasznie się wkurza, kiedy ktoś świadomie się tak do niej
zwraca, a każdą nowo poznaną osobę zawsze poprawia. – Alice
pokrótce wyjaśniła chłopakowi moje zachowanie.

The Eleventh of October | 8

- Ah, w takim razie przepraszam, Bello. – Jasper

uśmiechnął się przyjaźnie. Wydawał się sympatycznym
gościem w sam raz dla narwanego Chochlika.

- Aaa! Byłabym zapomniała. Wybacz Edwardzie. – pisnęła

moja przyjaciółka. Spojrzałam na nią zdziwiona. Do kogo ona
mówiła?

- Bello, to jest Edward Cullen, przyjaciel Jaspera. – Dopiero

teraz  dostrzegłam    wysokiego,  miedzianowłosego  chłopaka
stojącego  za  Jasperem.  Nie,  nie  –  stop!  Wróć.  To  nie  był  jakiś
tam chłopak. To był super-mega-hiper-ekstra bardzo przystojny
chłopak.  Zlustrowałam  go  spojrzeniem  od  stóp  do  głów  i
dokonałam  szybkiej  oceny.  Miał  na  sobie  granatową  koszulę.
Trzy  ostatnie  guziki  zostawił  odpięte,  ukazując  jego  szerokie
barki  i  kawałek  nieźle  umięśnionego  torsu.  Jak  dla  mnie,
prezentował się idealnie. Wiem, że może trochę wyolbrzymiam,
ale wtedy dokładnie tak pomyślałam. Gdyby nie Jasper, pewnie
bym się na niego rzuciła.

- Hej, Cullen, gdzie twoje maniery. Przywitaj się. –

blondyn szturchnął go żartobliwie w bok. Edward nie wyglądał
na zainteresowanego bliższym poznaniem mojej osoby. Był
wyraźnie podirytowany i znudzony. Chyba też został
zaciągnięty na tą dyskotekę mimo woli.

- Edward Cullen – mruknął, jednocześnie podając mi dłoń.

Postanowiłam

zachować

się

bardziej

przyjaźnie

odpowiedziałam mu uśmiechem.

- Bella Swan, miło mi.

* * *

Kilka godzin i drinków później, atmosfera stała się mniej

napięta. Edward trochę się rozchmurzył. Zdołałam się od niego
dowiedzieć, że ma dwadzieścia trzy lata i mieszka ze swoim

The Eleventh of October | 9

kumplem  Emmettem.  Poza tym, kiedy  Jasper opowiadał jakąś
zabawną  historię  z  wakacji,  Edward  wtrącił,  że  wcale  nie  był
nawalony  w  trzy  dupy  i,  gdy  Chochlica  zapytała  go,  czy  ma
może przy sobie tusz do rzęs o mało nie oblał się drinkiem i z
rozbawieniem  pokręcił  przecząco  głową,  na  co  dziewczyna
wydała z siebie jęk zawodu.

Alice i Jasper chyba w końcu zrozumieli, że są dla siebie

stworzeni.  Siedzieli,  tuląc  się  do  siebie  i  szepcząc  słodkie
słówka.  Ja z kolei zastanawiałam się, czy jutro, gdy alkohol już
wyparuje,  nadal  będą  tacy  śmiali  lub  czy  w  ogóle  będą
pamiętać co się wydarzyło tego wieczoru.

- Ooo, to moja ulubiona piosenka! Kocham ją! – pisnęła

moja  przyjaciółka.  –  Jasper,  zatańczysz  ze  mną?  –  posłała
chłopakowi  jeden  z  najpiękniejszych  swoich  uśmiechów.  I  jak
tu  odmówić  takiemu  małemu,  słodko  trzepoczącemu  rzęsami
Chochlikowi?  Wszystko  byłoby  dobrze,  gdyby  nie  fakt,  że
zostałam z Edwardem sam na sam.

Kiedy nasze gołąbeczki zniknęły na parkiecie, wśród

tańczących par zapadła krępująca cisza. Przez kilka minut
siedzieliśmy nic nie mówiąc, aż wreszcie postanowiłam się, że
na chwilę ulotnię się do łazienki, a kiedy wrócę może zastanę
przy stoliku Al i Jaspera.

- Przepraszam na chwilę. Muszę iść… do WC –

mruknęłam  zakłopotana.  Miedzianowłosy  zerknął  na  mnie
znad  szklanki  i  skinął  głową.  Wstałam  z  miejsca  i  szybkim
krokiem  skierowałam  się  w  stronę  łazienek.  Jednak  zrobiłam
zaledwie  parę  kroków,  a  poczułam  na  ramieniu  czyjąś  dłoń.
Odwróciłam się i zobaczyłam Edwarda.

- Może lepiej, jeśli pójdę z tobą, co? Kręci się tu kilku

nieciekawych typów. – powiedział.

The Eleventh of October | 10

- Dam sobie ra… - nie zdążyłam dokończyć, bo pociągnął

mnie za łokieć w stronę męskiego WC.

- Nie gadaj tyle, tylko chodź. – mruknął. – I nie patrz tak

na mnie. Tu jest tylko jedna, wspólna łazienka. Dla kobiet i dla
mężczyzn. – dodał, widząc moją zdezorientowaną minę.

Weszłam do jednej z kabin i oparłam się o ścianę.

Spojrzałam  na  zegarek  w  telefonie.  Było  trochę  po  północy.
Alice  i  Jasper  dobrze  się  bawili,  a  ja  siedzę  w  jakimś
podrzędnym klubie, gdzie jest tylko jedno WC. No i w dodatku
czeka  na  mnie  chłopak,  który  ma  chyba  rozdwojenie  jaźni.
Najpierw  traktuje  mnie  jak  powietrze,  a  potem  nagle  zaczyna
się o mnie martwić.

- Długo jeszcze? – Tak… o wilku mowa.
- Zaraz. Muszę się trochę… ogarnąć – odpowiedziałam.

Wzięłam głęboki oddech i wyszłam z kabiny. Podeszłam do
lustra wiszącego nad umywalką. Poprawiłam włosy i
westchnęłam ciężko. Chyba czas wracać do domu.

- Wszystko w porządku? - usłyszałam głos Cullena tuż za

sobą. Był blisko. Czułam jego oddech na moich nieosłoniętych
ramionach. Po plecach przeszedł mi zimny dreszcz, a twarz
spłonęła rumieńcem. Spojrzałam w jego odbicie w lustrze.
Patrzył na mnie odrobinę zmartwiony. Skąd u niego do cholery
taka zmiana?
Potrząsnęłam głową, jakby miało mi to pomóc w skupieniu się.
Strasznie ciężko było mi myśleć i było mi odrobinę niedobrze.

- To nic takiego, po prostu za dużo alkoholu na dziś. Będę

się już zbierać do domu. Przeproś ode mnie Alice i Jaspera,
okej? - mruknęłam, kierując się do drzwi.

- Zaczekaj. Przecież nie będziesz wracać do domu sama, w

nocy! – powiedział, zawzięcie szukając czegoś w kieszeniach. –

The Eleventh of October | 11

Nie mam przy sobie już ani centa, więc chyba będziemy musieli
się przejść. Ewentualnie weźmiemy jakiegoś taksówkarza na
litość. – dodał po chwili, uśmiechając się przepraszająco.
Skinęłam głową, również siląc się na uśmiech, zamiast którego
wyszedł grymas. Z moim żołądkiem było coraz gorzej. Zbierało
mi się na wymioty i kręciło się w głowie. Ruszyłam w stronę
drzwi, ale po kilku krokach zatoczyłam się i gdyby nie Edward,
pewnie leżałabym teraz na ziemi.

- Dzięki. – wymamrotałam i z jego pomocą wróciłam do

pionu. – Chodźmy już.

* * *

Czterdzieści pięć minut później staliśmy na klatce

schodowej przed drzwiami do mojego mieszkania. Po tak
długim spacerze poczułam się trochę lepiej. Przez całą drogę z
klubu Edward nie odezwał się do mnie ani słowem. Dopiero
kiedy byliśmy na miejscu, zagadnął:

- To tutaj? To co, chyba dasz już sobie radę?
- Chyba raczej tak. – uśmiechnęłam się. Nastała niezręczna

cisza. Nie wiedziałam, czy mam zaprosić go do środka, czy po
prostu się pożegnać. To wszystko przez te jego zmiany
nastroju. Najpierw był dla mnie niemiły, potem nagle stał się
troskliwy niczym kochana babunia, a jeszcze potem nie odzywa
się ani słowem.

- To ja już pójdę. – Chłopak przerwał ciszę. Zszedł parę

schodów niżej, po czym rzucił jeszcze przez ramię: - Dobranoc.

- Czekaj! – zawołałam za nim. Zatrzymał się i spojrzał na

mnie z uśmiechem. Chyba wiedział, o co mi chodzi.

* * *

Zegar na ścianie wskazywał godzinę trzecią piętnaście. Ja i

Edward siedzieliśmy, a raczej na wpół leżeliśmy na mojej

The Eleventh of October | 12

kanapie w salonie. Na podłodze stało kilka pustych butelek po
piwie oraz dwie paczki papierosów. Trzymałam jednego w nich
w  dłoni  co  chwila,  zaciągając  się  dymem,  a  potem  probując
wydmuchać  z  niego  różne,  ciekawe  kształty.  Edward  z  kolei
popijał swoje piwo, spoglądając na mnie z uśmiechem.

- Ładnie wyglądasz z fajką. Tak seksownie. – zagadnął,

puszczając mi oczko.

- Nie wypowiadaj przy mnie słowa zawierające

przedrostek „seks”, bo rzucę się na ziemię i zgwałcę dywan –
jęknęłam, wywracając oczami. – Nie uprawiałam seksu do
trzech miesięcy.

- Żartujesz? – chłopak parsknął śmiechem, omal się nie

krztusząc. – Taka laska jak ty? Trzy miesiące i zero seksu? –
mruknął, unosząc brwi.

- Mój ostatni chłopak okazał się strasznym dupkiem i

postanowiłam sobie odpuścić, na jakiś czas – odparłam, gasząc
papierosa.

Edward nie odpowiedział, tylko uśmiechnął się zadziornie

i przysunął w moją stronę. Wiedziałam do czego zmierza, ale
nie byłam pewna, czy tego chcę. Znałam go tylko od kilku
godzin!

Jednak wszystkie moje wątpliwości rozwiał jego dotyk.

Przejechał palcem od mojego ramienia, aż po dłoń.

- Kochaj się ze mną, Bello. Bez żadnych zobowiązań, tak

dla przyjemności – szepnął mi do ucha, przygryzając je lekko.
Moje serce biło jak oszalałe. Bałam się, że zaraz wyskoczy mi z
piersi.  Moja  intuicja  podpowiadała  mi, żebym mu  nie  ulegała,
ale  ciało  żyło  już  własnym  życiem.  Być  może  podjęłam
najgłupszą  i  najbardziej  nieodpowiedzialną  decyzję  mojego
życia, ale postanowiłam zdać się na to drugie.

The Eleventh of October | 13

Nic nie mówiąc, po prostu przyciągnęłam Edwarda do

siebie  i  usiadłam  na  nim  okrakiem.  Chłopak  uśmiechnął  się
nonszalancko  i  wpił  się  w  moje  usta.  Smakował  alkoholem  i
papierosami, ale w ogóle mi to nie przeszkadzało.

Wplątałam dłonie w jego włosy, jednocześnie bawiąc się

jego językiem. On tymczasem błądził dłońmi po moich udach.

- Kochaj się ze mną, Edwardzie! – wysapałam między

pocałunkami.

- Z przyjemnością. – szepnął tuż przy moich ustach.

The Eleventh of October | 14

Rozdział Drugi

Obudziły

mnie

promienie

porannego

słońca,

przedzierające  się  przez  zasłony.  Zmrużyłam  oczy  i
przekręciłam się na drugi bok. Za nic w świecie nie chciało mi
się  wstawać.  Po  kilku  minutach  robienia  szybkiej  listy  „za”  i
„przeciw” w mojej głowie, podjęłam decyzję.

Z trudem wygramoliłam się z łóżka i od razu podążyłam

do kuchni. Po drodze zerknęłam w lustro, co spowodowało u
mnie stan przedzawałowy. Wyglądałam jak postać z nędznego
komedio-horroru.

Gdy w końcu dotarłam do mojej „Ziemi Obiecanej”,

dziękowałam  Bogu,  że  dał  mi  taką  możliwość.  Miałam
wrażenie,  że  nie  mam  w  organizmie  ani  kropelki  wody.  Moje
gardło  było  zaschnięte  niczym  Sahara,  a  żołądek  też  dawał  o
sobie znać. Do tego ten okropny ból rozrywający moją czaszkę
od  środka.  Przez  niego  cichutkie  tykanie  wskazówek  zegara
doprowadzało mnie do szału. Byłam pewna, że zaraz pękną mi
bębenki w uszach.

Gdy chciałam otworzyć lodówkę i wygrzebać coś do picia

zauważyłam  kartkę  leżącą  na  stole.  Wzięłam  ją  do  ręki  i
przeczytałam.  Była  na  niej  krótka  wiadomość,  napisana
odrobinę nieestetycznym, lecz czytelnym pismem.

Wybacz, że tak bez pożegnania, ale musiałem zjawić się w pracy. Nie

chciałem Cię budzić, bo tak słodko spałaś. Spisałem sobie Twój numer,

zadzwonię wieczorem, ewentualnie jutro.

To była bardzo udana noc…

Edward

The Eleventh of October | 15

Uśmiechnęłam się pod nosem i odłożyłam kartkę. Tak, to

zdecydowanie była bardzo udana noc…

***

Usłyszałam dźwięk dzwonka do drzwi. Leżałam w tym

czasie  na  kanapie,  z  zimnym  okładem  na  czole.  Nie  miałam
najmniejszej ochoty wstać, więc postanowiłam udawać,  że nie
ma mnie w domu. Dźwięk dzwonka rozniósł się po mieszkaniu
jeszcze kilka razy, po czym osoba dobijająca się do drzwi chyba
sobie poszła.

Niestety, po chwili usłyszałam głos Adele wykonującej

Rolling In The Deep, sygnalizujący przychodzące połączenie.

Zerknęłam na wyświetlacz i postanowiłam, że lepiej

będzie, żebym odebrała - dla mojego zdrowia psychicznego, jak
i fizycznego.

- Jesteś w domu, słyszałam jak twój telefon dzwoni.

Chciałaś  się  mnie  pozbyć,  co?  Wiesz,  że  ze  mną  nie  jest  tak
łatwo,  koleżanko.  Musimy  sobie  poważnie  porozmawiać.  –
Alice  krzyknęła  do  telefonu  i  rozłączyła  się.  Podeszłam  do
drzwi i otworzyłam je, po czym od razu zeszłam jej z drogi.

Dziewczyna wpadła do mieszkania z impetem i nie

zawracając  sobie  głowy zdjęciem kurtki,  czy  butów weszła  do
salonu  i  usiadła  na  kapie.  Teatralnie  założyła  nogę  na  nogę  i
oparła na kolanach splecione dłonie.

- Mamy coś bardzo ważnego do obgadania – mruknęła,

mrożąc mnie wzrokiem. Zmarszczyłam brwi i usiadłam
naprzeciwko niej.

- Okej, słucham cię Alice. Coś się stało? – powiedziałam,

krzyżując ręce na piersi. Przeczuwałam, że to nie będzie nasza
najprzyjemniejsza rozmowa.

The Eleventh of October | 16

- Edward Cullen się stał, Bello. Spałaś z nim dzisiejszej

nocy, prawda?

Nim brunetka dokończyła zdanie, poderwałam się

gwałtownie z miejsca. Wymachując rękami i grożąc jej palcem
wykrzyknęłam:

- Ty... Ty nie masz prawa ingerować w moje prywatne

sprawy!

Ze złości, aż się we mnie zagotowało. Alice była moją

najlepszą  przyjaciółką  i  dobrze  wiedziała,  że  nienawidzę,  gdy
ktoś wtrąca się w moje życie. To co robię mój problem. Jeśli coś
pójdzie  źle,  to  ja  będę za  to  odpowiadać,  nikt  inny.  Każdemu
łatwo jest gadać, upominać, ale jeśli potrzeba pomocy, to nagle
wszyscy  od  początku  wiedzieli,  że  tak  będzie  i  nie  mają
zamiaru się w to mieszać.

- Bella, nie krzycz. Ja nie chcę ci tu prawić kazań na temat

twoich przygód na jedną noc z obcymi facetami, chociaż dobrze
wiesz,  że  tego  nie  popieram  –  powiedziała,  dokładnie
akcentując  ostatnie  słowa.  –  Ale  chcę  ci  tylko  powiedzieć,  że
Cullen  jest  graczem.  Bawi  się  dziewczynami.  Przelatuje  je,
zalicza, kolekcjonuje a potem wyrzuca jak zużyty przedmiot. A
ty  już  jesteś  jedną  z    wielu,  które  spędziły  z  nim  noc.  Więc
błagam  cię,  Bello.  Nie  kontaktuj  się  z  nim  i  nie  spotykaj.  –
Dziewczyna  zakończyła  swój  monolog.  Wzięłam  głęboki
oddech,  policzyłam  w  myślach  do  dziesięciu  i  ponownie
zajęłam swoje miejsce.

- Przepraszam, Alice. Ja tylko nie mogę znieść, gdy ktoś

wpieprza  się  w  moje interesy. Zresztą,  dobrze  o  tym wiesz. A
Edward to całkiem fajny facet. Nasłuchałaś się za dużo plotek,
Al  –  powiedziałam  najspokojniej,  jak  tylko  potrafiłam.
Dziewczyna zmarszczyła czoło i pokręciła przecząco głową.

The Eleventh of October | 17

- Posłuchaj mnie. Ja się o ciebie po prostu martwię. Jesteś

dla  mnie  jak  siostra,  a  nawet  jesteś  moją  siostrą,  do  cholery
jasnej.  Wiem, że  i  tak  zrobisz  jak  uważasz,  więc  moje  gadanie
jest  na  nic  –  mruknęła,  jednocześnie  wstając  i  kierując  się  do
wyjścia. Odprowadziłam ją i oparłam się o futrynę drzwi. Alice
stała  na  klatce  schodowej  i  patrzyła  na  mnie  wyczekująco.
Kiedy  zorientowała  się,  że  nie  mam  zamiaru  przyznawać  jej
racji, sama zabrała głos.

- Bello, tylko żeby potem nie było, że cię nie ostrzegałam.

Jesteś uparta jak osioł – mruknęła i spojrzała na mnie z
wyrzutem. – Muszę już lecieć, bo jutro prowadzę wykład na
temat

najwybitniejszej

dziennikarki

lub dziennikarza

współczesnego.  Wpadniesz?  Muszę  wybrać,  kto  według  mnie
zasługuje  na  to  miano  i  jakoś  ciekawie  i  sensownie  to
uzasadnić. Po cholerę ja szłam na to dziennikarstwo, możesz mi
wyjaśnić?  Mogłam  studiować  z  tobą  architekturę.  Jestem
przecież  kreatywna,  nie?  Zaprojektowałabym  na  przykład
ratusz w kształcie Yorka, bo przecież sama nazwa miasta mówi
Nowy-Jork.  Mielibyśmy  ratusz  w  kształcie  małego  pieska.  To
byłoby takie słodkie, co nie? Ale no tak, ja poszłam studiować
dziennikarstwo,

podobno

jestem

nadzwyczaj

komunikatywna  i  wygadana.  –  Spokojnie  przeczekałam
słowotok  Chochlika,  po  czym  cmoknęłam  ją  w  policzek  i
pożegnałam się z nią.

Kiedy z powrotem położyłam się na kanapie, a na moim

czole znalazł się zimny okład. Przypomniało mi się, że przez to
wszystko zapomniałam zapytać Alice o to, jak potoczyły się
sprawy z Jasperem. Postanowiłam jednak się tym nie
przejmować i odpocząć jeszcze kilka minut.

***

The Eleventh of October | 18

Wieczorem, siedząc nad książkami co chwila nerwowo

zerkałam na telefon. Edward wspomniał, że zadzwoni, jednak
zegar wskazywał już niemal północ i zaczynałam w to wątpić.

Pocieszałam się za to faktem, że na pewno odezwie się jutro.

Kilkanaście minut później, gdy było grubo po dwudziestej

czwartej stwierdziłam, że i tak już więcej się nie nauczę, więc
odłożyłam notatki i wskoczyłam po kołdrę. Przed snem
postanowiłam napisać jeszcze do Alice.

Hej Chochlico, przez te twoje kazanie na temat Cullena zapomniałam

zapytać jak poszło z Jasperem?

Bella

Po chwili otrzymałam odpowiedź:

Ah, po tym kiedy się ulotniliście z panem E. było wspaniale. On jest

taki słodki i kochany, wiesz? I nie chce mnie tylko wykorzystać i

rzucić, jak ten twój Cullen. Mówię Ci dziewczyno, zapomnij o nim. A

resztę o Jazzy’m opowiem Ci jutro. Wpadniesz na mój wykład o

15.00?

Chochlik ;*

Zaśmiałam się, czytając SMS-a przyjaciółki i odpisałam jej

szybko.

Dobra, dobra. Zostawmy temat Edwarda. Wykład o 15.00? To

świetnie, bo o 14.50 kończę zajęcia, więc akurat się wyrobię. Jutro chcę

się dowiedzieć

wszystkich

szczegółów. A teraz idę już spać, bo

dosłownie padam na twarz. Nawet nie wiesz przez co dzisiaj

przechodziłam. Miałam potwornego kaca.

Dobranoc Chochlico ;* Wiesz że Cię kocham, nie? ;*

The Eleventh of October | 19

***

Niestety, moje nocne zdobywanie wiedzy nie wychodzi mi

na dobre. Podczas zajęć z całych sił starałam się, aby nie zasnąć.
Całkiem dobrze mi to wychodziło. Minusem było to, że nie
dochodziło do mnie nic z tego, co mówił pan Harris.

Szturchnęłam siedzącą obok mnie Angelę Weber. Była

przykładną studentką, zawsze miała wszystkie materiały,
uczyła się chyba dwadzieścia cztery na dobę.

- Angela, skserujesz mi potem notatki? Zarwałam noc,

jestem nieprzytomna i nie dam rady nic napisać – wyszeptałam,
robiąc  przy  tym  maślane  oczy.  Dziewczyna  skinęła  głową
twierdząco,  nie  przestając  notować.  Chciałam  jeszcze  coś
powiedzieć,  ale  pomyślałam,  że  nie  będę  jej  przeszkadzać  w
pisaniu.

Po dwóch godzinach mojego spania z otwartymi oczami

wreszcie skończyłam zajęcia. Od razu skierowałam się na aulę,
w której miał się odbyć wykład Alice. Wpadłam na nią w
drzwiach.

- O, Bella! Jesteś, już się bałam że cię nie będzie. Idę po

kawę do automatu, pójdziesz ze mną?

- Jasne, chodź – uśmiechnęłam się i ruszyłam za Chochlicą.

– Czy nie miałaś mi czasem opowiedzieć o Jasperze? –
zagadnęłam, przyglądając się jak przyjaciółka wrzuca drobniaki
do automatu.

- Ah…, chyba ci coś takiego obiecałam – zachichotała i

odebrała  napój.  –  No,  więc…  Kiedy  wyszliście,  zrobił  się
odważniejszy.  Najpierw  prawił  mi  komplementy.  Wiesz,  że
jestem  śliczna,  zabawna  i  takie  tam.  Nie  powiem  –  kolana  mi
miękły, kiedy go słuchałam. Potem postanowiliśmy, że pora już

The Eleventh of October | 20

wracać. Jasper zamówił taksówkę, za którą oczywiście zapłacił.
Pojechał ze mną do domu, a sam wrócił na piechotę.

Uniosłam brwi ze zdziwieniem.

- I to tyle? Koniec historii? Nawet cię nie… - nie dane mi

było dokończyć, bo Alice wyprzedziła moje pytanie.

- Pocałował mnie na pożegnanie w policzek i tylko tyle.

Bello,  znamy  się  tylko  kilka  tygodni.  On  nie  jest  Edwardem
Cullenem…  -  powiedziała  z  wyrzutem  i  zostawiła  mnie  na
środku  auli,  kierując  się  do  mównicy.  Rozłożyła  na  niej  swoje
notatki, poprawiła spódnicę i zaczęła wykład.

Ja natomiast zajęłam pierwsze lepsze miejsce i starałam się

wsłuchać w słowa przyjaciółki, jednak nie potrafiłam się skupić.
Rozdrażniła  mnie  swoim  zachowaniem.  Kiedy  porównała
Jaspera  z  Edwardem  poczułam  się,  jakbym  była  w  jej  oczach
jakąś  łatwą  panienką  do  zaliczania.  Pewnie  gdybym  tyle  nie
wypiła,  nie  zachowałabym  się  tak  tamtej  nocy.  Dopiero  kiedy
moje  myśli  zbiegły  się  do  Edwarda,  przypomniało  mi  się,  że
miał  zadzwonić.  Szybko  wygrzebałam  z  torebki  komórkę,  ale
niestety rozczarowałam się.

Ogarnęła mnie złość pomieszana z żalem. Może jednak

Alice miała rację? Był graczem i chciał się tylko ze mną zabawić.
Przez przypadek trafił do tego klubu i skorzystał z okazji.
Zauważył zalaną, zdesperowaną laskę i po prostu umilił sobie
wieczór. Świetnie Bello, dałaś się zaliczyć.