ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Nie! Wykluczone! Nie zrobię tego! – Brooke Bradley była zdecydowana.

– Dałaś słowo!

– Julie! Litości!

– O nie! Zakład był uczciwy. Twoi Kowboje przegrali jedną bramką, musisz płacić.

– To śmieszne – powiedziała Brooke. – Mam dwadzieścia trzy lata i nie mogę ot tak,

siąść na kolanach Świętemu Mikołajowi. Popatrz, ilu maluchów stoi w kolejce. Julie, jestem

twoją najlepszą przyjaciółką – nie rób mi tego.

– Ruszaj!

JuŜ z daleka widać było Świętego Mikołaja. Siedział na tronie i przyjmował dzieci.

Pomagała mu dziewczyna w kusym stroju elfa. Napis głosił: „Witamy na Biegunie

Północnym”. Poprzez gwar dobiegały słowa kolędy.

– Jesteś okropna – powiedziała Brooke. – Potrzymaj mi kurtkę.

– Po co?

– WaŜę ponad pięćdziesiąt kilo, mógłby się załamać pod moim cięŜarem.

– Wyjątkowy humanitaryzm – zachichotała Julie.

– Daj te ciuchy.

Brooke owinęła się w pasie puszystym czerwonym swetrem. Zamyślona, skręcała

palcami krótkie, ciemne loczki opadające jej na policzki. Niska i drobna Brooke wśród

maluchów poczuła się jak olbrzymka.

Jeszcze raz rzuciła wściekle spojrzenie w stronę Julie i stanęła na końcu kolejki.

– Poproś o coś wspaniałego! – zawołała przyjaciółka.

– Ja ci pokaŜę – jęknęła Brooke.

– Hej – powiedziała do dziewczynki stojącej przed nią. – Gdyby ktoś zapytał, powiedz, Ŝe

jestem twoją mamą.

– Nie rozmawiam z obcymi.

– Przepraszam.

Brooke oglądała rozwieszone dekoracje, nuciła kolędy i całkiem ignorowała Julie Mason.

– No, mała – zawołała Julie – teraz twoja kolej. Nie zapomnij o „proszę” i „dziękuję”.

– Zatłukę ją – zamruczała Brooke. Dziewczyna w stroju elfa zapytała:

– A gdzie pani dziecko?

– Zostało w domu – ma odrę. Zastępuję je.

– Tak sobie pomyślałam... nie szkodzi, tylko Ŝe...

– Proszę się nie przejmować – powiedziała Brooke. Wbiegła na podium i stanęła przed

Mikołajem.

– Ja... – zaczęła.

– No, no, no – rozległ się donośny głos jakby z głębi wielkiego brzucha, okrytego

czerwonym płaszczem.

– Słuchaj, Mikołaju. Moja przyjaciółka Julie zawsze wrabia mnie w idiotyczne zakłady.

Rozumiesz, Kowboje przepuścili bramkę i przegrali, dlatego musiałam tu przyjść. Im szybciej

to załatwimy, tym lepiej.

– Och! – zawołała, gdy nagle duŜe dłonie objęły ją w pasie i uniosły, a po chwili znalazła

się na twardych kolanach Świętego.

– No, no, no – zahuczał znowu Mikołaj.

– MoŜe juŜ pójdę. Ja...

Przerwała, bo uświadomiła sobie, Ŝe oto patrzy w najbardziej błękitne oczy na świecie.

Ocienione długimi, ciemnymi rzęsami sypały wesołe iskry. CięŜkie, białe brwi z waty łączyły

się nad prostym, opalonym nosem. Brąz policzków odcinał się od bieli sztucznej brody.

Obrzuciła spojrzeniem łagodny zarys ust pod obwisłymi wąsami i znowu zapatrzyła się w

błękit jego oczu. Mikołaj mrugnął porozumiewawczo.

– AleŜ ty wcale nie jesteś stary – powiedziała Brooke. Nawet przez gruby sweter czuła

ciepło jego rąk.

– No, no, no – powtórzył Mikołaj i uśmiechnął się odsłaniając równe, białe zęby. – To

moŜe – usłyszała silny i głęboki głos – powiesz mi, czy byłaś grzeczna?

– Wyjątkowo. A teraz puść mnie.

– Nie wiem jeszcze, jaki prezent chcesz dostać na gwiazdkę – powiedział, podczas gdy

palcami błądził po jej plecach.

– Przestań – szepnęła.

– Co – Mikołaj zniŜył głos – chciałabyś dostać ode mnie?

Brooke z trudem łapała powietrze, serce jej biło jak oszalałe. W błękitnych oczach

więtego nie widziała juŜ rozbawienia. Czuła, Ŝe ją hipnotyzuje. Chyba ma biedak gorączkę,

pomyślała. śar jego dłoni przenikał przez jej ubranie, czuła dziwny dreszcz.

– Hm... bernarda?

– Co?

– Psa. Psa świętego Bernarda. Naprawdę muszę iść. Do widzenia.

– Nie wiem nawet, jak ci na imię. Jak mam doręczyć psa?

– Spytaj elfów!

– Przyjdę do ciebie we śnie.

– Słucham?

– A więc – bądź grzeczna. I do zobaczenia.

– Do widzenia... Mikołaju – powiedziała Brooke, lecz nie mogła się poruszyć,

zniewolona spojrzeniem tych błękitnych oczu.

– Święty Mikołaju! – zawołał elf. – Dzieci się niecierpliwią.

– Co ja robię? – Brooke zerwała się na równe nogi. – Cześć.

– Wkrótce znów się zobaczymy. – Mrugnął do niej.

– No, no, no! – zawołała Brooke, zbiegając po schodach. – Julie, chodźmy stąd szybko.

– Zaraz, tylko wezmę resztę.

– Jaką resztę?

– Zamówiłam dla ciebie zdjęcie z Mikołajem.

– O BoŜe, po co?

Brooke odeszła kilka kroków. Teraz dopiero mogła odetchnąć. Kiedy była mała, nie

spotykało się takich Mikołajów. Nigdy w Ŝyciu nie widziała równie wspaniałych błękitnych

oczu. Ciekawe, jak wygląda bez tej okropnej sztucznej brody? A ta opalenizna? Pewnie

jeździł na nartach. Ale co mnie to obchodzi?

– Załatwione. – Julie oddała Brooke kurtkę.

– Muszę koniecznie zjeść lody.

– Tak się zdenerwowałaś? Na kolanach tego staruszka wyglądałaś ślicznie. O co go

poprosiłaś?

– O bernarda.

– śartujesz – roześmiała się.

– Julie! Mikołaj wcale nie był stary – Co? – Julie spojrzała na nią zaskoczona.

– Nie, najpierw lody. – Brooke juŜ wchodziła do cukierni.

Kilku męŜczyzn odwróciło głowy, kiedy przechodziły przez salę. Brooke, drobna, z

duŜymi ciemnymi oczami, miękkimi, kasztanowymi loczkami i uroczym uśmiechem zawsze

przyciągała uwagę.

Julie Mason była wysoką, smagłą dziewczyną. Fryzura w stylu afro uwydatniała jej

wystające kości policzkowe i czarne jak węgle oczy.

Dziewczęta były serdecznymi przyjaciółkami. Od trzech lat wynajmowały wspólne

mieszkanie.

– Proszę o deser lodowy – powiedziała Brooke do kelnerki.

– Dla mnie sorbet. Mówisz, Ŝe Mikołaj był młody?

– Wyglądał na trzydziestkę, ale pewności nie mam.

– Przystojny?

– Skąd mam wiedzieć? Ale jakie miał oczy... Czysty szafir.

– A ty go poprosiłaś o psa? Powinnaś poprosić, by sam się zapakował i dostarczył jako

prezent. Wiesz, jak się nazywa?

– Święty Mikołaj!

– Brooke, usiadłaś na kolanach faceta i nawet nie wiesz, jak ma na imię? Jesteś

beznadziejna. Sama chociaŜ się przedstawiłaś?

– Gdzie tam.

– I co z tobą zrobić?

– A moŜe pod sztuczną brodą krył się jakiś prostak, i to w dodatku tłusty? ChociaŜ,

wiesz? Miał takie... twarde uda.

– Twarde... ?

– ... i gorące. Nie, muszę o tym zapomnieć.

– Święty Mikołaj miał gorące i twarde uda – uśmiechając się znacząco powtórzyła Julie.

– A jakie miał dłonie? Widziałam, jak cię przygarnął.

– DuŜe, silne i bardzo ciepłe.

– I niebieskie oczy, tak?

– Och, aŜ trudno uwierzyć.

– ZałoŜysz się, Ŝe to były kolorowe szkła kontaktowe?

– Nigdy się juŜ z tobą nie załoŜę, Julie.

– Nie chciałabyś się dowiedzieć, jak się nazywa?

– Nie. O, juŜ są lody. Nie przeszkadzaj, bo muszę ukoić zszarpane nerwy.

Wieczór w Denver był pogodny i zimny. ŚnieŜne płatki wirowały w powietrzu. Bogactwo

choinkowych ozdób, zabawnie udekorowane i oświetlone wystawy, wszystko to potęgowało

przedświąteczne podniecenie.

– Uwielbiam tę porę roku – powiedziała Julie.

– Jesteś jak dziecko, jeszcze trzy tygodnie do BoŜego Narodzenia – zaśmiała się Brooke.

– Nie mogę się doczekać, kiedy opowiem Gran, jak wylądowałaś na kolanach Świętego

Mikołaja.

Na to wspomnienie Brooke się rozmarzyła. Ach, jak jej było przyjemnie. Ciekawe, jak

wyglądała reszta jego opalonej twarzy? Kontaktowe szkła? Nie, niemoŜliwe, tak bardzo

chciała, by jego oczy naprawdę były niebieskie. Pod ich spojrzeniem topniała jak wosk. O

czym ty myślisz, dziewczyno. To był zwykły człowiek w czerwonym przebraniu.

Gdy dziewczęta wracały do domu, padał coraz gęściejszy śnieg.

Ich mieszkanie składało się z dwóch sypialni, łazienki, saloniku i kuchenki. Brooke i Julie

wstawiły tu tylko własne kwiaty, poduchy i regał, przepełniony czytadłami.

– Telefon dzwoni – powiedziała Julie. – Odbierzesz?

– Tak.

Brooke podniosła słuchawkę.

– Pani Brooke Bradley?

– Słucham.

– Dowiem się wreszcie, czy byłaś grzeczna?

– Święty Mikołaj? Brooke padła na kanapę.

– Ten sam. Teraz odpowiedz: byłaś grzeczna czy nie?

– Skąd znasz mój telefon i nazwisko?

– To proste. Twoja przyjaciółka zostawiła dane fotografowi, Ŝebyś mogła otrzymać

zdjęcie.

– Jesteś bardzo pomysłowy. Skończyłeś juŜ zabawę w Mikołaja?

– Nie, mam przerwę. Zaraz muszę wracać. ZałoŜyłaś się, Ŝe wygrają chłopcy z Dallas?

Nie wiem dlaczego, ale mnie to cieszy. Oho, idzie elf. Muszę kończyć. Zadzwonię jeszcze.

– Ale...

– Do zobaczenia. Aha, nazywam się Chance Tabor. Dobranoc, Brooke.

– Dobranoc – powiedziała do przeciągłego dźwięku w słuchawce. – Wiec ma na imię

Chance, Chance Tabor, z takimi pięknymi, błękitnymi oczyma i z takim głosem. Zadał sobie

tyle trudu, Ŝeby zdobyć moje nazwisko... Uroiłaś sobie coś. Ale dlaczego drŜysz?

Kiedy Julie wyłoniła się z sypialni, ubrana w róŜowy dres, Brooke ciągle siedziała na

kanapie.

– Zimno ci? – spytała Julie.

– Słucham?

– Nie rozbierzesz się?

– Och! Zapomniałam.

– Kto dzwonił?

– Dzwonił?

– Bita, co się z tobą dzieje? Z kim rozmawiałaś?

– Ze Świętym Mikołajem.

– Naprawdę? Niebieskooki Mikołaj! Jak zdobył twój telefon?

– Spisał z karty fotografa. Nazywa się Chance Tabor.

– BoŜe, co za wspaniałe imię. Takie... męskie. Powinien zająć się polityką. Wyobraź

sobie kampanię wyborczą pod hasłem: „Chance to twoja szansa”. Niezłe? A co mówił?

– Niewiele. Pytał, czy byłam grzeczna.

– Co?

– Mikołaje muszą pytać o takie rzeczy. – Brooke wybuchnęła śmiechem. – Zdajesz sobie

sprawę, Ŝe człowiek dopiero co poznany ma mój adres i numer telefonu?

– Zaraz, zaraz. – Julie siadła na podłodze. – Przeanalizujmy to. PrzecieŜ nie kaŜdy moŜe

występować w roli Mikołaja. Musi mieć referencje, być stałym mieszkańcem Denver. To nie

wszystko. Jest inteligentny – popatrz, z jaką łatwością cię odnalazł. No i nie jesteście dla

siebie obcy, przecieŜ siedziałaś mu na kolanach.

– I co z tego?

– Więc nie ma problemu. Chyba Ŝe...

– Chyba Ŝe co?

– CóŜ, nie wiesz, jak naprawdę wygląda. MoŜe jest łysy? MoŜe ma sześcioro dzieci

albo...

– Albo... jest Ŝonaty?

– Czy wyglądał na Ŝonatego?

– Julie, zadajesz głupie pytania.

– ZałóŜmy, Ŝe jest wolny. Bez grosza przy duszy, ale Ŝyje sam. Mam pomysł!

Poszukajmy w ksiąŜce telefonicznej!

– To nie ma sensu – skrzywiła się Brooke.

– Wcale nie – zawołała Julie, wychodząc po ksiąŜkę telefoniczną.

– Do diabła, nie ma – stwierdziła po chwili.

– MoŜe nie stać go na telefon. Aha, mówiłam, Ŝe był opalony?

– Coraz więcej informacji. MoŜe był na nartach w Aspen, a moŜe uprawiał surfing? Jedno

i drugie wymaga pieniędzy. MoŜe dopiero się sprowadził? Pewnie przebiera się za Mikołaja,

dopóki nie znajdzie stałej pracy. Zadzwonię do informacji.

– Adresu ci nie dadzą.

– Nie zaszkodzi spytać. – Julie juŜ podnosiła słuchawkę.

Brooke nie zwracała uwagi na szczebiot Julie. Dlaczego zawsze muszę się jej poddawać?

Wcale mnie nie interesuje jakiś tam Chance Tabor. No... moŜe trochę...

– Ciekawe – powiedziała Julie, odkładając słuchawkę. – Udało się tylko odszukać firmę:

Tabor Computer Corporation. Sprawdźmy. Jest w części dotyczącej biznesu. Firma mieści się

w gmachu Mereditha. Eleganckie miejsce!

– Nie wiesz, czy to on. Dlaczego właściciel firmy komputerowej miałby dorabiać jako

więty Mikołaj?

– Mnie teŜ to zastanawia.

– Dość tego. Idę do wanny.

– Ja wskakuję w dŜinsy i lecę do Gran – powiedziała Julie. – Nie mogę się doczekać,

kiedy opowiem jej o tobie i o Świętym Mikołaju.

Gran mieszkała po drugiej stronie korytarza. Była pulchną panią po sześćdziesiątce,

wdową, nie miała dzieci i błogosławiła dzień, w którym Brooke i Julie zamieszkały w

sąsiednim mieszkaniu.

Brooke miała sześć lat, gdy umarła jej matka. Wychowywał ją ojciec, ale rzadko go

widywała, gdyŜ Mac Bradley odbywał nie kończące się podróŜe jako korespondent tutejszej

gazety.

Julie miała trzech braci. Mieszkali z rodzicami w Kalifornii.

Przez całą noc padał śnieg i następnego dnia Denver wyglądało jak kraina z bajki.

Brooke i Julie rozstały się przed domem. Brooke pracowała w śródmieściu jako

sekretarka w kancelarii adwokackiej. Julie – w firmie budowlanej jako księgowa.

Biel śniegu i oŜywczy chłód świeŜego powietrza zwykle cieszyły Brooke, lecz nie dzisiaj.

Była zmęczona. Spała bardzo źle, a przyczyną był Chance Tabor, bo przez całą noc zakradał

się do jej snów.

Dzień był spokojny. Szef zajęty w sądzie zajrzał tylko raz. Brooke uzupełniała kartotekę i

odbierała telefony. Była w rozterce. Z jednej strony pragnęła, by Chance Tabor zniknął z

powierzchni ziemi, ale z drugiej... Jak Chance wygląda naprawdę? Dlaczego starał się zdobyć

jej adres? Czy... usłyszy jeszcze jego głos?

Pomyślała, Ŝe Julie na jej miejscu zadzwoniłaby do firmy Tabor Computer Corporation i

dowiedziała się, czy Chance ma z nią coś wspólnego. ChociaŜ to śmieszne, Ŝeby spec od

komputerów dorabiał jako Święty Mikołaj. Podniosła słuchawkę i wykręciła numer.

– Tabor Computer Corporation – usłyszała.

– Halo! – Brooke była zaskoczona własną odwagą. Zrobiła to! AleŜ tak, zrobiła!

– Tabor Com...

– Tak! Ja, hm... piszę artykuł na temat róŜnych firm komputerowych w Denver. Chcę się

upewnić, czy prawidłowo zapisałam nazwisko pana Tabora.

– Te, a.

– Nie, nie, dziękuję. Chodzi mi o imię. – Serce łomotało jej jak oszalałe.

– Chance. Chance Tabor.

– Czy jest pani pewna? – szepnęła. – Ma około sześćdziesiątki, prawda?

– Pani wybaczy, ale nie zostałam upowaŜniona do udzielania odpowiedzi na takie

pytania. Dwa tygodnie temu w tutejszej gazecie ukazał się wywiad z panem Taborem. Czy

mogę jeszcze w czymś pomóc?

– Nie, dziękuję – powiedziała głośno.

Jestem genialna, pomyślała zadowolona. Julie będzie ze mnie dumna.

Gdy Brooke wyszła z biura, wciąŜ padał gęsty śnieg. Przemarzła, nim dotarła do

biblioteki. Pod ścianą, na metalowych prętach, wisiały gazety. Wstrzymując oddech odnalazła

tę, o którą jej chodziło, i stwierdziła – rozczarowana – Ŝe nie było w niej zdjęcia Chance’a.

Przebiegła wzrokiem tekst. Chance Tabor ma trzydzieści jeden lat, jest kawalerem,

znakomicie zapowiadającą się indywidualnością w swojej branŜy, jednym z tych, którzy

przyczyniają się do rozwoju Denver. Jego firma wspina się na szczyty. Pomyślała, Ŝe to nic

dziwnego, gdy na jej czele stoi Święty Mikołaj.

Trzęsąc się z zimna dotarła do domu. Czekał ją cichy wieczór z ksiąŜką.

Brooke dobierała sobie towarzystwo bardzo starannie. Kiedyś oddała się duszą i ciałem

komuś, kto nie był tego wart, i od tej pory dmuchała na zimne.

Nie dowierzała własnej intuicji, choć Julie, w długich tyradach, przekonywała Brooke, Ŝe

to nie była jej wina. Ten oszust Chuck był w stanie sprzedać Arabom ich własną ropę, Brooke

jednak wyrzucała sobie, Ŝe nie umiała dostrzec jego nieszczerości. Zbyt długo brała za dobrą

monetę jego przyrzeczenia. W końcu przyłapała go w biurze na kanapie z sekretarką i uznała,

e cały świat się zawalił.

Julie troskliwie opiekowała się Brooke, gdy ta płakała i traciła głowę z rozpaczy.

Była taka głupia, taka łatwowierna i naiwna. To nie była wina Chucka. To ona nie

potrafiła dostrzec wcześniej jego łajdactw. Przy jej szczęściu nawet nauczyciel szkółki

niedzielnej okazałby się płatnym mordercą na usługach mafii. Nie była zgorzkniała, była po

prostu realistką.

Zdrada Chucka kończyła długą listę rozczarowań, jakich doznała. Zaczęło się juŜ w

szkole średniej. Uwielbiała swojego Jeffreya tak bardzo, Ŝe jego imię wypisała na

tenisówkach niezmywalnym tuszem. Lecz okazało się, Ŝe traktował ją tylko jako osobę

pomocną w jego karierze. Chciał zostać reporterem i zdobyć stanowisko w gazecie,

wykorzystując kontakty z Mac Bradleyem, jej ojcem.

W szkole handlowej Brooke poznała Henry’ego.

W czasie pierwszej randki zaprowadził ją do domu i przedstawił rodzicom.

Wkrótce okazało się, Ŝe była dla niego tylko zasłoną dymną, by uśpić rosnące podejrzenia

rodziców. Pewnej nocy w gwałtownym potoku słów wyjawił, Ŝe jest związany głębokim

uczuciem z artystą o imieniu Richard. WyjeŜdŜam z Richardem, oświadczył i wyszedł w

pośpiechu zostawiając osłupiałą Brooke.

Ale Chuck Finley przebił wszystkich. Po nim Brooke Bradley juŜ nikomu nie dowierzała.

Wyszła z windy i szybko szła korytarzem, szukając w torebce kluczy. W drzwiach zastała

kartkę – przyniesiono dla niej paczkę, czeka u Gran. Ciągle drŜąc z zimna, zapukała do

sąsiednich drzwi.

– Jak się masz, Bibi? Wyglądasz na zziębniętą. Wejdź.

– Nie, dziękuję. Przyszłam tylko po paczkę.

– Przesłano ją z Denver. Poczekaj, przyniosę.

– To pewnie jakaś pomyłka.

– Otwórz, głuptasku.

Brooke rozerwała papier. W środku była ksiąŜka: „Jak szkolić psy św. Bernarda”.

– To od Świętego Mikołaja. To znaczy od Chance’a. Szalony. Nie ma Ŝadnej kartki, ale

jestem pewna, Ŝe to od niego. A nawet go nie znam.

– Aha, niebieskooki Mikołaj. Julie naopowiadała mi o nim. Wygląda na to, Ŝe jest tobą

zachwycony. Ma na imię Chance?

– Tak. Chance Tabor.

– To brzmi uwodzicielsko.

– To jeszcze nic. Powinnaś zobaczyć jego oczy, usłyszeć jego głos. Mówię ci, Gran,

trudno mu się oprzeć. Zajrzę do ciebie później.

Gdy Brooke otwierała drzwi, zadzwonił telefon.

– Tak?

– No, no, no.

– Chance?

– Tak. Dostałaś paczkę?

– Tak, dziękuję, ale właściwie – dlaczego?

– My, Święci Mikołaje, zawsze dotrzymujemy słowa. Nie mogę przecieŜ oddać bernarda

komuś, kto nie wie, jak się takim psem zajmować.

– Ja tylko Ŝartowałam.

– Przestudiuj uwaŜnie ten podręcznik, a gdy zdobędziesz kwalifikacje, zobaczymy...

Czeka cię surowy egzamin. Czy jesteś juŜ po obiedzie?

– Nie, właśnie weszłam do domu.

– Znakomicie. No to za godzinę zabiorę cię i zjemy coś razem. Jest cudowny

więczór.

Denver wygląda jak z bajki. Zgoda?

– Chance, ale ja... ja cię właściwie nie znam.

– Czy mam zabrać elfa jako przyzwoitkę?

– Nie, nie trzeba. – Uśmiechnęła się.

– A więc za godzinę.

– Dzisiaj nie musisz być Mikołajem?

– Nie. Ubierz się ciepło, bo mróz. Cześć, Brooke. Brooke to piękne imię. Pasuje do

ciebie. Do zobaczenia.

Brooke była trochę przeraŜona tym, co zaszło. PrzecieŜ to całkiem obcy człowiek,

myślała. No, niezupełnie – uspokajała się. Wzięła gorący prysznic i umyła włosy. Starannie

ułoŜyła miękkie loki. WłoŜyła ciepły sweter i ciemnoniebieskie spodnie. Wargi pociągnęła

cienką warstwą szminki.

Uświadomiła sobie, Ŝe jest trochę zdenerwowana. To wszystko nie było w jej stylu. Ale

pomyślała, Ŝe randka z Chance’em to dobry pomysł.

Chance był punktualny. Pukanie do drzwi przestraszyło ją. Wzięła głęboki oddech i

poszła otworzyć.

ROZDZIAŁ DRUGI

Chance Tabor.

Tak przystojnego męŜczyzny Brooke jeszcze nie spotkała. Jego ciemne włosy, gęste i

falujące, pokryte były płatkami śniegu. Okazało się, Ŝe ma czarne brwi, opalone policzki i

kwadratową brodę z niewyraźnym dołeczkiem pośrodku. Był wysoki, miał szerokie ramiona.

Przez chwilę stali bez słowa patrząc na siebie.

– Witaj – powiedział w końcu Chance.

– Proszę, wejdź.

– Miłe mieszkanko. Myślę, Ŝe wystarczy dla bernarda.

– Och, ja naprawdę nie marzę o psie.

– Ktoś z tobą mieszka – stwierdził Chance, zatrzymując się przed półką z ksiąŜkami.

– Tak, moja przyjaciółka, Julie.

– To ta atrakcyjna, ciemnoskóra dziewczyna, z którą cię widziałem? Ma figurę modelki.

– Chciałaby nią zostać. Ale jak się domyśliłeś, Ŝe z kimś mieszkam?

– KsiąŜki. Niektóre mają zagięte strony, a inne nie. To znaczy, Ŝe czytają je dwie róŜne

osoby.

– Julie zagina kartki – powiedziała Brooke. BoŜe, pomyślała, powinien dorabiać jeszcze

jako detektyw.

– Gotowa do wyjścia?

Chance odwrócił się i uśmiechnął do niej. Uśmiechała się cała jego twarz, aŜ po wesołe

oczy. Ich spojrzenie powodowało przyśpieszone bicie jej serca i sprawiło, Ŝe na chwilę

zapomniała, kim jest i gdzie się znajduje. Męska zmysłowość wprost emanowała z Chance’a

Tabora.

– Gotowa – odpowiedziała.

– Lubisz włoską kuchnię?

– Pewnie.

– Świetnie. Chodźmy. Czy to są twoje naturalne loki?

– Tak. Czemu pytasz?

– Lubię znać takie szczegóły.

– Słusznie. Powiedz mi w takim razie, czy nosisz szkła kontaktowe?

– śadnych szkieł kontaktowych, przysięgam.

– Dotychczas nie udało mi się wygrać ani jednego zakładu z Julie.

– Tak jak w przypadku Kowbojów z Dallas?

– Ach, ci dranie – uśmiechnęła się Brooke. – Łoili skórę wszystkim przez trzy tygodnie,

dopóki się nie załoŜyłam z Julie. Ech...

– Napiszę do nich list dziękczynny. Przez nich Brooke Bradley wylądowała na moich

kolanach.

W windzie Brooke poczuła zapach wody po goleniu i spodobała się jej świeŜa, leśna woń.

Przypomniała sobie, jak wtedy Julie opisała Chance’a. Popatrzyła teraz na niego – ciemne

sztruksowe spodnie opinały umięśnione uda. Poczuła, jak przeszedł ją dreszcz, chrząknęła

skrępowana i skupiła wzrok na mrugających światełkach windy.

– Dlaczego dzisiaj nie jesteś Mikołajem?

– To był jednorazowy występ.

CzyŜby go wyrzucono, pomyślała Brooke. O BoŜe, co ona robi z tym człowiekiem?

Na dworze było straszliwie zimno. Brooke z przyjemnością wsiadła do nagrzanego

samochodu.

– Dziękuj Bogu, Ŝe to ja miałem wczoraj dyŜur – powiedział z uroczym uśmiechem. –

Gdybyś znalazła się na kolanach mojego dziadka, nieprędko byś się od niego uwolniła.

– Twojego dziadka?

– Tak, on od lat występuje jako Święty Mikołaj, ale był przeziębiony i nie chciał zaraŜać

dzieci, więc ja spełniałem za niego ten zaszczytny obowiązek. Mój dziadek to bardzo dziarski

staruszek.

Do diabła, pomyślała Brooke, rzeczywiście ma dziadka? Wszystko to brzmi bardzo

prawdopodobnie, ale...

– A teraz – powiedział Chance – podsumujmy.

– Słucham?

– Uzupełniam zasób informacji. Nazywasz się Brooke Bradley, masz około dwudziestu

jeden...

– Dwadzieścia trzy.

– Zanotowane. Jesteś pechowcem, ale umiesz przegrywać. Dzielisz mieszkanie z

wyjątkowo atrakcyjną dziewczyną o imieniu Julie, która niszczy ksiąŜki, i lubisz psy.

Szczególnie psy świętego Bernarda.

– Nigdy nie widziałam świętego Bernarda – zaśmiała się Brooke.

– Śmiej się, śmiej. Sądzę, Ŝe do twoich zawodowych obowiązków naleŜy pisanie na

maszynie – masz krótko obcięte paznokcie. Masz zwyczaj bawić się loczkami, które opadają

ci na prawy policzek. Zostawiłaś światło wychodząc z domu, to znaczy, Ŝe jesteś ostroŜna.

Jesteś bardzo, bardzo piękna.

Przemowa Chance’a zrobiła na niej wraŜenie.

– To zabrzmiało jak odczyt wydruku komputerowego.

– Tak jest. – Uśmiechnął się do niej, gdy czekali na czerwonym świetle. – Tabor

Computer Corporation – to ja. Kocham te małe maszyny. Mój mózg pracuje w ten sam

sposób. Bez przerwy zbieram dane, a potem je przetwarzam.

– Nie czujesz się zmęczony, ciągle się koncentrując?

– SkądŜe. Ale z zaskoczeniem stwierdzam, Ŝe niektórym osobom działa to na nerwy.

JeŜeli cię irytuję, powiedz mi to bez skrępowania. Mój dziadek bardzo to lubi, ale rodzice

wytrzymują w moim towarzystwie najwyŜej pół godziny. Matka jest przekonana, Ŝe mogę

czytać w myślach.

– Rzeczywiście masz dziadka, który bywa Świętym Mikołajem?

– Tak. Nie wierzysz mi? Rozumiem, prawie się nie znamy. Przypuszczam, Ŝe zwykle

spotykasz się tylko z chłopcami, których przedstawiają ci znajomi.

– Skąd wiesz?

– Jesteś nad wyraz ostroŜna. MoŜe będzie ci łatwiej, jeŜeli ci coś o sobie opowiem?

– Tak, sądzę, Ŝe tak.

– Chance Tabor, od miesiąca lat trzydzieści jeden, załoŜyciel Tabor Computer

Corporation. Ponad metr osiemdziesiąt wzrostu i chyba około osiemdziesięciu kilogramów

wagi.

– Nawet nie wiesz, ile waŜysz?

– Drobiazg, moja droga. Pamiętam tylko to, Ŝe lubię sport, muzykę country, lody

posypane wiórkami czekoladowymi i uwielbiam kochać się z pięknymi kobietami.

– BoŜe drogi – westchnęła Brooke.

– Pracuję cięŜko, podoba mi się to, co robię, i sporo zarabiam. Całe Ŝycie poświęciłem, by

znaleźć kobietę z dziewięcioma piegami na nosie. To ty.

– Co?

– Jesteśmy na miejscu. Och, jaki jestem głodny. Tak, jeść, pomyślała Brooke. Chance

Tabor był męczący. Chyba nie zepsułam sobie fryzury? Naprawdę mam dziewięć piegów? O

BoŜe!

Restauracyjka okazała się bardzo przytulna. Na kominku trzaskał ogień. Chance pomógł

jej zdjąć kurtkę i sam zrobił to samo.

Stał przed nią w całej okazałości. Miał na sobie czarny sweter, pod nim stalowoszarą

koszulę rozpiętą pod szyją. Wyglądał dokładnie tak, jak sobie wyobraŜała. Był piękny.

Zamówili coś. Chance skrzyŜował ręce na piersiach i wpatrywał się w Brooke.

– Co się stało? – zapytała.

– Nic. Jesteś naprawdę śliczna. W tym świetle twoje oczy są aksamitno-brązowe. Mam

nadzieję, Ŝe nie zabrzmiało to banalnie. Jesteś niezwykle atrakcyjna.

– To brzmi jak wyuczony tekst – powiedziała chłodno. – Zawsze skutkuje?

Chance pochylił się i nakrył dłonią jej dłoń.

– Zupełnie mi nie ufasz, prawda? Brooke, ja naprawdę niczego nie gram. W pracy

opieram się na faktach i przenoszę tę zasadę do prywatnego Ŝycia. Tak jak nie wprowadzam

błędnych danych do moich komputerów, tak samo nie robię kobietom nieszczerych wyznań.

Zrozum, Brooke, jeŜeli mówię, Ŝe jesteś pociągająca i dobrze mi w twoim towarzystwie, to

właśnie to mam na myśli. Jestem tak uczciwy, jak tylko potrafię.

„Uczciwy”.

Słowo, które w uszach Brooke brzmiało jak zgrzyt, gdy spoglądała w błękitne oczy

Chance’a. „Prawda”? W ustach męŜczyzny tak czarującego, i przystojnego jak Chance

Tabor? Był człowiekiem z innego świata. Chance miał prawo postępować tak, jak chciał, a do

niej naleŜało oddzielenie prawdy od pozorów.

W świetle świec widziała łagodną twarz Chance’a, a w jego oczach wyraźne oczekiwanie.

Chciał, by zaakceptowała go takim, jaki był. Ale nie potrafiła. Nie chciała słyszeć, Ŝe jest z

nią, bo jest miła i atrakcyjna. Potem powie, Ŝe nikogo przedtem tak nie pragnął i Ŝe bardzo,

bardzo chce się z nią kochać. Nie! Kiedyś padła ofiarą takich gorących zapewnień i

postanowiła, Ŝe się to więcej nie powtórzy.

– Brooke – powiedział cicho Chance.

– Spaghetti – usłyszeli głos kelnerki.

Brooke uwolniła dłoń z uścisku. Chance napełnił kieliszki winem i jedli w milczeniu.

– Kto to był? – zapytał w końcu Chance.

– O kim mówisz?

– O człowieku, który sprawił, Ŝe jesteś podejrzliwa i nieufna. Myślisz, Ŝe to w porządku,

eby potępiać wszystkich męŜczyzn?

– AleŜ to wcale nie tak. Nic nie rozumiesz, Chance. Nie jestem zgorzkniałą dziewczyną,

uprzedzoną do męŜczyzn. Nie ma Ŝadnych uniwersalnych zasad, które moŜna by stosować

wobec wszystkich. KaŜdy moŜe być sobą i sam o sobie decydować.

– Słucham, słucham.

– Muszę się sama troszczyć o siebie. To moja sprawa, Ŝeby dać sobie radę, muszę

wyłuskać prawdę z tego, co słyszę, ale...

– Ale... ?

– Ale nie udaje mi się to. Wychodzę na przykład z przyjaciółmi. Rozmawiamy, śmiejemy

się, bawimy. Gdy jednak pojawia się tylko cień podejrzenia, Ŝe zaraz pojawią się jakieś

obietnice czy głębsze uczucia, wycofuję się. Nie przemawia przeze mnie gorycz, tylko

doświadczenie. Jestem zbyt ufna, zbyt łatwowierna. Nie mogę popełnić kolejnej pomyłki.

– Rozumiem, ale co będzie, gdy staniesz twarzą w twarz z prawdziwym uczuciem i

pozwolisz, by wyślizgnęło ci się z rąk tylko dlatego, Ŝe nie dowierzałaś cudzym słowom?

– Na tym właśnie polega mój problem.

– Nie, nieprawda – powiedział gwałtownie. – Przede wszystkim mój! Nie mam powodu

cię oszukiwać, ale nie mogę mówić jak do ściany.

– Ja...

– Okay, okay. Winisz siebie za to, Ŝe nie masz szóstego zmysłu, by przewidzieć, czy cię

ktoś nie oszuka. Wylewasz dziecko razem z kąpielą. Och, dziewczyno, wyboista droga przed

nami.

– Kogo masz na myśli?

– Nas. Ciebie i mnie. Powiedz mi, jak się nazywa ten facet, moŜe poczuję się lepiej, jak

mu dam po gębie? Przede wszystkim muszę cię przekonać, Ŝebyś mi zaufała. Zaraz

wprowadzimy dane do komputera i przeanalizujemy je.

– Co ty pleciesz? – skrzywiła się Brooke. – W ogóle cię nie rozumiem.

– Posłuchaj. Nie masz do mnie zaufania, poniewaŜ usłyszałaś, Ŝe jesteś wyjątkowo piękna

i Ŝe dobrze mi z tobą. Nie przerywaj. Dopiero się poznaliśmy, Brooke; spróbuj uwierzyć

sobie, wtedy będziesz mogła uwierzyć i mnie.

– Ja nie...

– Hej, nie denerwuj Świętego Mikołaja. – Uśmiechnął się. – UwaŜaj, bo sprawię, Ŝe pod

poduszką znajdziesz rózgę zamiast wymarzonego prezentu. Spaghetti juŜ całkiem wystygło.

Zjadaj szybko.

Brooke zaczęła jeść. Jak się to wszystko stało? Nigdy dotąd nie rozmawiała z męŜczyzną

w ten sposób. Jedynie Julie i Gran wiedziały, co się dzieje w jej sercu. A teraz siedzi i

opowiada o najbardziej intymnych uczuciach Chance’owi Taborowi. A on wprowadzi do

swoich komputerów te wszystkie informacje i otrzyma wydruk z instrukcją, jak zaprowadzić

ją do łóŜka. Chyba potraktował ją jak trudne wyzwanie, z którym trzeba się zmierzyć i

wygrać.

– Teraz jesteś wściekła, Ŝe odsłoniłaś przede mną swoje tajemnice – powiedział Chance.

– Nie było to rozsądne z mojej strony.

– Dlaczego? Boisz się, Ŝe będę chciał przełamać twoje opory ot tak, dla sportu?

– Nie ukrywam, Ŝe tak pomyślałam.

– Brooke, powiedziałaś, Ŝe kaŜdy ma prawo zachowywać się tak, jak uwaŜa za słuszne. Ja

teŜ tak uwaŜam. Nigdy nie okłamałem Ŝadnej kobiety ani nie robiłem obietnic, których nie

zamierzałem spełnić. Nigdy nikogo świadomie nie skrzywdziłem. Spróbujmy pomyśleć o

sobie bez lęku.

– Dlaczego właśnie ja, Chance?

– PoniewaŜ – powiedział z uśmiechem – Ŝadna z ziemskich istot nie usiadłaby na

kolanach Świętego Mikołaja, dlatego Ŝe Kowboje z Dallas stracili gola. Jesteś... czarująca i

autentyczna, i niewiarygodnie uczciwa. A przede wszystkim masz na nosie aŜ dziewięć

wzruszających piegów.

– Jesteś niemoŜliwy – zaśmiała się Brooke. – Naprawdę widzisz ich dziewięć?

– Wyborne pytanie. Idź do lustra i policz. Będzie to punkt dla mnie na potwierdzenie, Ŝe

zawsze mówię prawdę. No idź.

– Jesteś nieznośny.

Brooke pomaszerowała do toalety i wróciła po kilku minutach.

– Dziewięć – powiedziała, opadając na fotel.

– Widzisz? Prawda, sprawiedliwość i amerykański styl Ŝycia.

Ich radosny śmiech brzmiał w powietrzu. Przekomarzali się Ŝyczliwie na róŜne tematy,

nie wyłączając swych piłkarskich sympatii. Chance był bezkompromisowym fanem

Packersów, co Brooke skomentowała jękiem obrzydzenia. ZrewanŜował się stwierdzeniem,

e jej Kowboje nigdy nie dostaną się na szczyt ligowej tabeli. Było tak zabawnie. Brooke

zapomniała o wszystkim. Cieszyła się jak dziecko. Chance był szarmancki, dowcipny i na

pewno najprzystojniejszy spośród męŜczyzn na sali.

– Skąd taka opalenizna w środku zimy? – zapytała przy kawie. – Byłeś na nartach?

– Tak. Pojechałem do Aspen, gdy spadł pierwszy śnieg. Było cudownie. Ty teŜ jeździsz?

– Słabiutko, ale uwielbiam atmosferę schronisk i biały śnieg. Obserwuję narciarzy i udaję,

e właśnie zjechałam potwornie stromym stokiem. Julie natomiast jest znakomita. Ma tak

długie nogi, Ŝe po prostu fruwa. Jestem jej wiernym kibicem.

– Jesteście sobie bardzo bliskie?

– Tak, mieszkamy razem od trzech lat.

– Zazdroszczę wam. Tak rzadko spotyka się dobrych przyjaciół. Miałem paru kumpli,

znaczyli dla mnie bardzo duŜo. Teraz się poŜenili, mają rodziny, więc nie widujemy się zbyt

często.

– Nie byłeś nigdy Ŝonaty?

– Nie, ale mam taki zamiar. Chcę teŜ zostać ojcem. Czy byłaś w Anglii?

– Nie, a dlaczego pytasz?

– Odkładasz widelec tak, jak to robią Brytyjczycy.

– Jedna z pań, którą ojciec zatrudnił jako moją opiekunkę, była Angielką. Nic nie umknie

twojej uwagi, prawda?

– Nie, jeŜeli mi na tym zaleŜy. – Uśmiechnął się. – A gdzie jest twój ojciec?

– W tej chwili we Francji. Jest korespondentem prasowym. Moja matka umarła, gdy

byłam jeszcze dzieckiem. Miałam róŜne nianie, wszystkie były cudowne i uwielbiały mnie.

Miałam miłe dzieciństwo.

– Nie czujesz się oszukana, nie mając prawdziwej rodziny?

– Nie, a powinnam?

– Jesteś prawdziwą damą, Brooke Bradley – powiedział Chance i ciszej dodał: – Im

dłuŜej słucham, tym bardziej kocham. Och, widzę, Ŝe cię zdenerwowałem. Znowu bawisz się

loczkami.

– Znowu! – Uśmiechnęła się, ale opuściła rękę.

– Poznasz, czy jestem naprawdę wstrząśnięta po tym, jak rzucę się na lodowy deser.

– Aha, informacja warta wprowadzenia do pamięci – powiedział pukając się w skroń.

Uśmiechali się do siebie, wychodząc w mroźną noc, witani przez duŜe, mokre płatki

niegu.

Chance prowadził ostroŜnie samochód na śliskich ulicach, ale widać było, Ŝe jest

przyzwyczajony do jazdy w trudnych warunkach. Od wilgoci skręciły się mu włosy. Brooke

miała się zachwycona.

– Zdajesz sobie sprawę, jak takie loczki psują mój wygląd macho! To obrzydliwe. Męska

Shirley Tempie. Powinienem przenieść się do Arizony, tam jest gorąco i sucho. Albo do

Teksasu. Ciekawe, jak wyglądałbym w kowbojskim stroju.

Fantastycznie, Brooke była o tym przekonana. Chance wyglądałby znakomicie w kaŜdym

ubraniu, a nawet... bez. Wyobraziła sobie to mocne, proporcjonalnie zbudowane ciało

błyszczące w świetle migotliwych płomieni kominka.

Poczuła nagłe poŜądanie. Policzki jej płonęły. Nie była sobą. Przez pierwszy rok po

zdradzie Chucka izolowała się od świata, lecząc złamane serce i odbudowując szacunek dla

samej siebie. W końcu jednak wróciła do normalnego Ŝycia, ale przekonanie, Ŝe nie potrafi

właściwie ocenić męŜczyzn, pozostało. Zaczęła znów umawiać się z chłopcami, zawsze

jednak wybierała takich, którzy nie pragnęli niczego więcej poza beztroską zabawą

wieczorem i długim pocałunkiem na dobranoc. Z tymi natomiast, którzy przekraczali

niewidzialną linię, zrywała kontakty.

Ale Chance był inny. Wprowadził zamęt w jej uporządkowane Ŝycie. Pod wpływem

uroku jego błękitnych oczu opowiedziała mu o wszystkich swoich tajemnicach. A teraz? A

teraz, jakby jeszcze tego było mało, wyobraŜała go sobie nagiego. Musi się wziąć w garść.

– Jadasz śniadania? – zapytał Chance.

– Oczywiście.

– Świetnie. Co byś powiedziała, gdybyśmy jutro zjedli śniadanie razem? Najwygodniej,

byłoby, gdybym spędził z tobą noc, ale na razie nie zanosi się na to, więc wpadnę po ciebie o

dziewiątej, dobrze?

– Dobrze, jesteśmy umówieni.

W windzie Brooke nerwowo skręcała kosmyk włosów, niesfornie opadający na policzek,

i zabawnie marszczyła nos. Czuła, Ŝe Chance chce ją pocałować. DrŜała pod jego

spojrzeniem, nie mogła sobie wyobrazić, co się z nią stanie, gdy znajdzie się w jego

ramionach.

– Nie ugryzę cię przecieŜ – powiedział cicho. – Jesteś ze mną zupełnie bezpieczna.

– Wiem – powiedziała moŜe trochę zbyt szorstko.

– Nie, wcale nie wiesz i to jest właśnie problem. Ale jesteśmy ludźmi kulturalnymi, więc

o nic się nie martw. Masz klucze?

Chance otworzył drzwi i cofnął się, by przepuścić Brooke. Uświadomiła sobie, Ŝe on

ciągle stoi w otwartych drzwiach.

– Nie wejdziesz?

– Nikt mnie nie zaprosił.

– Bardzo proszę, panie Tabor – powiedziała z miłym uśmiechem. – Napijesz się kawy?

– Chętnie – odpowiedział. – Julie śpi? MoŜe powinienem mówić szeptem?

– Nie, nie ma jej w domu. Joey zabrał ją na koncert.

– Joey?

– Joey Rather.

– Ten zawodowy koszykarz? Wycofał się z druŜyny, prawda?

– Tak, miał kłopoty z kolanem. Ma udziały w tutejszej stacji radiowej. Spotykają się z

Julie od pół roku.

– Chętnie ich poznam.

– Usiądź, za chwilę będzie kawa.

Brooke krzątając się w kuchni wiedziała, Ŝe Chance stoi w drzwiach. Czuła na sobie jego

wzrok. DrŜącymi rękami ustawiała na tacy filiŜanki. Chance powoli podszedł i stanął blisko

niej, opierając się o kuchenny blat.

– Brooke – usłyszała jego niski, jakby zachrypnięty szept.

Nic więcej nie powiedział, tylko jej imię, ale dla Brooke było to niczym muśnięcie

miękkiego aksamitu. Czuła, Ŝe serce podeszło jej do gardła, gdy podniosła wzrok i spojrzała

na Chance’a.

Wyprostował się powoli i ujął jej twarz swymi dłońmi. Najpierw poczuła na wargach jego

ciepły oddech, a później usta. Całował ją tak czule, tak łagodnie, Ŝe nieoczekiwanie łzy

napłynęły jej pod powieki. Spojrzał w jej błyszczące oczy, a potem, jak gdyby była z kruchej

porcelany, przytulił ją delikatnie i ponownie pocałował. Mocno przylgnęła do niego.

Czułość i bliskość Chance’a Tabora oszołomiły ją i sprawiły, Ŝe przytuliła się jeszcze

mocniej. To był pocałunek, jakiego jeszcze nigdy nie doznała. Chciała, by nie miał końca.

Sprawił, Ŝe odpływała gdzieś w nieznane i pragnęła tego bardzo.

Silne ramiona, które ją obejmowały, były jak bezpieczna przystań, jak szczęśliwy powrót

do domu. Brooke czuła rosnące podniecenie i przyjmowała je jak dawno nie widzianego

przyjaciela, który wrócił po latach.

– Widzisz? – powiedział podnosząc głowę. – Nic się nie stało. Nic, poza tym, Ŝe

chciałbym cię całować jeszcze długo. Wiesz... ale napijmy się lepiej kawy.

– Tak. – Brooke była pewna, Ŝe Chance słyszy szaleńczy łomot jej serca. – Musisz mnie

jednak puścić.

– Jeszcze cię trzymam? – Uśmiechnął się. – Rzeczywiście. Brooke Bradley, czuję się tak,

jakbym obejmował anioła.

– Chance, ja...

– Kawa stygnie – powiedział, uwalniając ją wreszcie.

– Czy w pojemniku z napisem „Mąka” znajdą się jakieś ciasteczka?

– Tak. Skąd wiesz?

– Wyjęłaś kawę z puszki po cukrze, więc sama nie pieczesz, to znaczy, Ŝe słodycze

trzymasz w puszce po mące. Zgadza się?

– Zgadza. Chcesz cukru do kawy? Czy myślałeś kiedyś, Ŝeby zostać wywiadowcą lub

detektywem?

– Nie. Czasami do nich strzelają. Wolę swoje komputery.

– A czym się właściwie zajmujesz? – zapytała Brooke, stwierdzając z ulgą, Ŝe zaczyna

juŜ spokojniej oddychać.

– Wygląda to mniej więcej tak: zajmujemy się jakimś przedsiębiorstwem, analizujemy

jego potrzeby i tworzymy program komputerowy, uwzględniając specyfikę danej firmy.

– Mówisz „my”. Czy pracują dla ciebie jacyś ludzie?

– Tak, są jeszcze trzy osoby, dwóch męŜczyzn i kobieta. I, oczywiście, sekretarka, która

doprowadza nas do szału.

– Tak, to rzeczywiście jest zajęcie dla kogoś młodego – powiedziała Brooke, siadając

obok niego na kanapie.

– To cięŜka praca, ale warta wysiłku. Właśnie próbuję rozszerzyć działalność. Jestem w

trakcie omawiania zleceń z zagranicy.

– Czy to oznacza częste wyjazdy? – zapytała, z niejasnym uczuciem rozczarowania.

– Częściowo tak. Staram się tak dzielić pracę, Ŝeby nikt nie był zbyt długo poza domem.

Podstawowe oprogramowanie i tak robi się tutaj. WyjeŜdŜamy, przeprowadzamy analizę,

uzgadniamy, jaki rodzaj wyposaŜenia jest potrzebny, to znaczy, jaka ma być pojemność

komputera, czy drukarka ma być mozaikowa, czy z głowicą kulkową, i tak dalej. A potem

wracamy i piszemy program.

– Drukarka mozaikowa?

– To takie urządzenie, które daje znakomite wydruki, stosuje się ją do korespondencji.

Wszystko zaleŜy od tego, czym zajmuje się firma. Czy mówię zrozumiale?

– Jakbyś mówił w obcym języku – zaśmiała się Brooke. – Pracuję w biurze adwokackim i

mam starą, elektryczną maszynę do pisania. To głupie urządzenie nawet nie potrafi mówić.

– Sądzę, Ŝe się trochę zagalopowałem – stropił się Chance. – Zmieńmy temat.

– Czy mówiąc o wielkości komputera masz na myśli, ile pokoi będzie zajmować?

Spojrzał na nią z wyraźnym niepokojem, który zmienił się w ciepły, tkliwy uśmiech. Nie

mówił nic, po prostu patrzył na nią, tonął w jej brązowych oczach.

– Głupie pytanie? – zapytała nieśmiało Brooke.

– Nie, cudowne – powiedział cicho, pochylając się ku niej. – Nie chodzi o fizyczną

wielkość, ale pojemność, o liczbę informacji, które komputer moŜe wchłonąć, mierzy się ją w

bajtach, kilobajtach i...

Pocałunek był gwałtowny, namiętny. Brooke uniosła ramiona, by objąć Chance’a za szyję

i zanurzyć dłonie w jego gęstych włosach.

Podniósł na chwilę głowę, zaczerpnął tchu i znowu zaczął ją całować, potem ułoŜył

delikatnie na rozrzuconych poduszkach. Dłońmi ujął jej piersi. Jego palce krąŜyły wokół

sutek, których rosnące napięcie czuł nawet przez gruby sweter.

Brooke drŜała z poŜądania. Chance był tak blisko, tak cudownie pachniał, a ona czuła, Ŝe

zapada się w róŜowe zapomnienie. Ale gdzieś z oddali coś przywoływało ją do rozsądku.

– Chance – wykrztusiła. – Nie!

Uniósł głowę i spojrzał na nią. Jego niebieskie oczy, teraz prawie szare, pałały. Usiadł,

oddychając gwałtownie. Potrząsał lekko głową, jakby wychodził z transu. Oparł łokcie na

kolanach i ukrył twarz w dłoniach.

Brooke usiadła, poprawiła nerwowo włosy i zaniepokojona spojrzała na Chance’a.

– Przepraszam – powiedziała łagodnie.

– Do diabła, nie mów tak – krzyknął, aŜ podskoczyła. – Nie przepraszaj za coś, czego nie

zrobiłaś. Rozumiesz?

– Dobrze, ale nie musisz być taki brutalny.

– Och, Brooke. – Zapanował nad głosem. Twarz mu łagodniała, gdy znowu ją

obejmował. – Jesteś okropna. Naprawdę. Idę do domu. Pamiętasz o jutrzejszym śniadaniu?

– Oczywiście.

– Wieczór był cudowny. Dziękuję – powiedział całując ją w czoło. – Sam sobie otworzę.

A ty kładź swoje dziewięć piegów do łóŜka i śni| o mnie.

– Dobrej nocy, Chance – powiedziała łagodnie. Po jego wyjściu Brooke usiadła na

kanapie i patrzyła przed siebie nie widzącym wzrokiem. Przywoływała w pamięci wydarzenia

tego wieczoru. Dlaczego mówiła Chance’owi Taborowi o swoich kłopotach? I dlaczego tak

ywiołowo odpowiadała na jego pocałunki? I dlaczego przestraszyła się myśli, Ŝe będzie

często wyjeŜdŜał z Denver? I dlaczego, dlaczego, dlaczego – tak wiele pytań huczało jej w

głowie, nie znajdowała na nie odpowiedzi.

O jednym Brooke była przekonana na sto procent.

Chance Tabor był niesamowity.

Z tą myślą Brooke zapadła w niespokojny sen. Chance pojawiał się we śnie raz jako

więty Mikołaj, to znów był kowbojem dosiadającym wielkiego jak koń bernarda.

Uśmiechając się tym swoim przemiłym uśmiechem otworzył drzwi gigantycznego komputera

i zniknął w środku.

Następnego ranka Brooke wstała z bólem głowy. Zajrzała do pokoju Julie i zobaczyła

swoją przyjaciółkę głęboko zakopaną w pościeli. Cicho zamknęła drzwi, nastawiła kawę,

wzięła prysznic i ubrała się w czerwone wełniane spodnie i biało-czerwony sweter. Robiła

wszystko, Ŝeby nie myśleć o zbliŜającym się spotkaniu. Być moŜe schowa się w jakimś kącie

i nie otworzy mu drzwi. Dotrwała z trudem do dziewiątej, gdy usłyszała pukanie. Przywitała

go miłym uśmiechem.

– Cześć, Brooke – powiedział Chance wchodząc do pokoju. – Mam mówić szeptem?

Julie jeszcze śpi?

– Śpi jak zabita, nie obudzimy jej.

– Na co masz ochotę – naleśniki czy jajecznica? A moŜe jedno i drugie?

– O nie, albo jedno, albo drugie.

– Gotowa przyjąć pocałunek na dzień dobry? – spytał, biorąc ją w ramiona.

Przywarł do jej warg. O tak, czekała na to.

– Mmm – zamruczał, pozwalając, by złapała oddech. – Smakujesz lepiej niŜ miód.

– Dziękuję za komplement – uśmiechnęła się. Ostre, zimowe słońce gwałtownie topiło

nieg, którego resztki jeszcze było widać w cieniu drzew i murów. Chance zawiózł Brooke do

malowniczej restauracji, urządzonej jak alpejski szałas.

– Musisz się najeść – powiedział, gdy przeglądali kartę. – Potrzebujemy sporo sił, Ŝeby

zrealizować mój plan.

– Jaki plan?

– Ulepimy bałwana.

– Naprawdę? Dlaczego? – zapytała Brooke.

– PoniewaŜ niedaleko stąd jest park, który nie ma nawet swojego bałwana. Dlatego Ŝe to

będzie zabawne i równieŜ dlatego, Ŝe nie będę musiał odwozić cię do domu po śniadaniu.

Wystarczy?

– Wystarczy.

Bałwan był dziełem sztuki. WyŜszy od Brooke, lekko przekrzywiony, zamiast ramion

miał patyki i płaskie kamyczki w miejsce nosa i oczu. Lepienie wymagało rzeczywiście

niesłychanego wysiłku, poniewaŜ śniegu było coraz mniej, a sam bałwan teŜ, niestety, topniał.

– Naprawdę go stopisz?!! – Chance wściekał się na słońce. – Nie docenisz prawdziwej

sztuki?

– Brrr, jestem całkiem skostniała – jęczała Brooke.

– Nie czuję nóg, a nos chyba mi juŜ odpadł.

– Nie, nie, jeszcze jest, nawet piegów nie zgubiłaś – zapewniał Chance całując głośno

przedmiot sporu.

– Chodź ze mną, kochanie, ogrzeję cię.

– Co?

– Grzane wino. Czy nie brzmi wspaniale?

– Rzeczywiście.

– O rany! Bałwanowi odpadła głowa! Chodźmy stąd, nie mogę na to patrzeć.

Uśmiechnięta Brooke pozwoliła się objąć i poprowadzić do samochodu. Ten zwariowany,

beztroski i zabawny poranek sprawił, Ŝe poczuła się szczęśliwa. Nawet najbardziej koszmarne

nocne zmory odeszły w zapomnienie, została tylko euforia.

Chance prowadził pewnie po zatłoczonych weekendowym ruchem ulicach i wreszcie

wjechał do swojego podziemnego garaŜu.

– Muszę zabrać cię do mojego mieszkania, bo tam właśnie czeka obiecane wino. –

Wyłączył silnik i przymilnie uśmiechnął się do Brooke.

– W końcu grzane wino to bardziej oryginalny pomysł niŜ oglądanie kolekcji znaczków.

– Chyba nie jesteś specjalnie zszokowana. Jeszcze nie zaczęłaś zwijać swoich loczków.

– Tylko dlatego, Ŝe mam zmroŜone palce.

– Oto moja siedziba – powiedział Chance w chwilę później, gdy wjechali windą na górę.

– Wchodź i ogrzej się.

DuŜy salon utrzymany był w bladych szarościach i pastelowych błękitach. Brooke szła

przed siebie rozglądając się po rozległej przestrzeni. Wszystko było oczywiście w najlepszym

gatunku i potwornie drogie, ale brakowało tu zwykłego, domowego ciepła.

– Miło – powiedziała.

– Nie, wiem, Ŝe tak nie jest. Wygląda to okropnie. Dałem wolną rękę dekoratorowi

wnętrz i taki jest efekt. To się nazywa styl szpitalny. Chłód i sterylna czystość.

– Myślę, Ŝe poprawienie tego stylu nie byłoby zbyt trudne. Trzeba wprowadzić tu trochę

barw.

– Chcesz to zrobić? Zatrudnię cię.

– Nie.

– Szkoda. Zdejmij kurtkę, ściągnij buty i skarpety, a ja zagrzeję wino.

Brooke zwinęła się w rogu wygodnej, lecz nieciekawej kanapy.

– Ach, tutaj jesteś – powiedział Chance, wręczając jej kubek. – Z laseczką cynamonu. A

teraz zajmiemy się twymi stopkami.

Zanim Brooke zdąŜyła zaprotestować, Chance ujął jej nogi, ułoŜył na swoich

muskularnych udach i rozpoczął delikatny masaŜ. Miał na sobie ciemnoniebieski sweter i

obcisłe, wypłowiałe dŜinsy. Uroku dodawały mu czarne jak heban, gęste włosy. Brooke

wstrzymała oddech, czując Ŝar płynący z rąk Chance’a i ogarniający całe jej ciało.

– Robi się cieplej? – zapytał.

– Tak – powiedziała, błagając niebiosa, by głos jej nie zadrŜał.

– Gdybyś miała bernarda, to on rozgrzewałby ci stopy, ale myślę, Ŝe tak jest o wiele

przyjemniej. Masz bardzo ładne paznokcie, ze ślicznym róŜowym połyskiem. Jesteś taka

kobieca, Brooke. Wszystko w tobie jest takie delikatne, milutkie. Przy tobie męŜczyzna

uświadamia sobie swoją siłę. Och, Brooke, jestem taki szczęśliwy, Ŝe urodziłem się

męŜczyzną, bo mogę mieć nadzieję, Ŝe ty staniesz się moją panią. Moją panią. W ten sposób

chcę ci powiedzieć, Ŝe cię pragnę, Ŝe pragnę się z tobą kochać.

– Chance!

– Czy stopkom jest juŜ ciepło?

– Tak, świetnie, dziękuję – powiedziała, zdejmując nogi z jego kolan.

– Umówiliśmy się, Ŝe będziemy uczciwi, pamiętasz? Ja jestem uczciwy. Pragnę cię,

Brooke. Nie zamierzam przyspieszać spraw ani nie zmienię się, jeśli nie zechcesz pójść ze

mną do łóŜka. Rozumiem, Ŝe na razie wcale mi nie ufasz, i jakoś sobie z tym poradzę. Ale

jestem przekonany, Ŝe to będzie niewiarygodnie cudowne, kiedy wreszcie oddasz mi siebie.

– Naprawdę? – spytała Brooke resztką tchu.

– Tak – potwierdził Chance. Wyjął szklankę z jej rąk i postawił na stoliku obok kanapy.

Przysunął się bliŜej. – Naprawdę.

Całował jej policzki, czoło, kaŜdą powiekę z osobna, zanim poczuła jego wargi na

swoich. Jego pocałunki były tak delikatne jak muśnięcia skrzydeł motyla, a jednak wprawiły

Brooke w drŜenie. Kiedy wreszcie w gwałtownym uścisku wpił się w jej usta, pomyślała, Ŝe

zacznie krzyczeć z radości. Gdy rozchyliła wargi, poczuła falę namiętności.

Chance wsunął ręce pod sweter Brooke i przesunął po gładkiej skórze jej pleców.

Oddychał cięŜko, pocałunek stawał się coraz bardziej gorący, coraz bardziej głęboki.

– Brooke – usłyszała czuły szept – pójdziesz ze mną do sypialni?

ROZDZIAŁ TRZECI

– Nie! – krzyknęła Brooke i odepchnęła go tak mocno, Ŝe upadł na poduszki.

Chance, z początku przestraszony, zaniósł się po chwili śmiechem.

Brooke skoczyła na równe nogi i oparła ręce na biodrach.

– Jesteś podły! – krzyczała.

– Nie, nie, poczekaj! – powiedział Chance.

– Wychodzę! – Sięgnęła po przemoczone skarpety.

– Brooke, chciałem... – Chance podnosił się z trudem. – Poprosiłem, Ŝebyś poszła ze mną

do sypialni.

– Słyszałam. Och, jakie zimne te skarpety.

– śeby porozmawiać, gdy będę się pakował! Muszę złapać samolot do San Diego.

– Co? – powiedziała Brooke i odwróciła się, by spojrzeć mu w twarz, mokre skarpety

zwisały smętnie w jej ręku.

– Dlatego właśnie chciałem się z tobą zobaczyć. Muszę wyjechać w interesach na kilka

dni. Wczorajszy wieczór był dla mnie wspaniałym przeŜyciem. Nie chciałem wyjeŜdŜać,

dopóki się z tobą nie zobaczę.

– Tak? – spytała łagodniej.

– Okay? – Wyjął jej skarpety z rąk i rzucił na podłogę. ZbliŜył się do niej i mocno

pocałował. – Nie masz chyba nic przeciwko temu, Ŝe chcę być z tobą?

– Nie – wymamrotała.

– Bardzo się cieszę, Ŝe jesteś tutaj – mówił obsypując pocałunkami jej szyję. – Wiec

posiedź ze mną, gdy będę się pakował, a później odwiozę cię do domu.

– To... brzmi bardzo obiecująco – odpowiedziała ze ściśniętym gardłem.

– Wcale nie chcę wyjeŜdŜać. A moŜe pójdziesz ze mną?

– Do San Diego?

– Nie, do sypialni – powiedział biorąc ją za rękę. Sypialnia była tak samo bezbarwna jak

salon.

Brooke usiadła w bladoniebieskim fotelu i obserwowała Chance’a, który wyciągnął

walizkę i rozłoŜył ją na łóŜku.

– Dlaczego wyjeŜdŜasz akurat teraz, w czasie weekendu? – zapytała.

– Jutro spotkam się z właścicielem przedsiębiorstwa i będę mógł spokojnie przejrzeć

kartoteki. Nie jest ci zimno w nogi? MoŜesz nałoŜyć moje skarpety.

– Nie, dziękuję, nie trzeba.

– Przywieźć ci jakiś prezent z WybrzeŜa? Pomarańcze? Piasek? Muszelkę? MoŜe pieska?

– Nie – uśmiechnęła się Brooke. – Nie chcę nic.

– Więc przywiozę ci... siebie. Co ty na to? Niezadowolona? Marszczysz brwi.

– Zmieniasz tak szybko tematy, Ŝe trudno za tobą nadąŜyć. Chance, przecieŜ my się

prawie nie znamy.

– Nieprawda – zaprzeczył, grzebiąc w komodzie. – Gdzie podziały się czyste chusteczki?

Aha, zostawiłem w kuchni.

– Dlaczego?

– Papierowe ręczniki są dla mojego nosa zbyt szorstkie. Nie sądzisz, Ŝe dowiedzieliśmy

się o sobie mnóstwa rzeczy?

– Och, Chance. – Brooke uśmiechnęła się. – Rozmowa z tobą przypomina rozmowę z

cyklonem.

– Naprawdę? Wiesz, a ja rozumiem się znakomicie. No, jestem spakowany. Nie,

zapomniałbym o przyborach do golenia.

Brooke potrząsała z uśmiechem głową patrząc na niego. Był nieobliczalny.

Po chwili Chance wrócił z łazienki i zamknął walizkę.

– Gotowa?

Brooke podniosła się z kanapy.

– Proszę, włóŜ te skarpetki. Przeziębisz się, jeŜeli mnie nie posłuchasz.

Wręczył jej parę białych, sportowych skarpet z czerwonym i niebieskim paskiem. Siadła

na brzegu łóŜka, by je wciągnąć na nogi.

– Brooke Bradiey na moim łóŜku! – wykrzyknął.

– Całe Ŝycie o tym marzyłem.

– Głuptas – odcięła się ze śmiechem.

– Wyobraźmy sobie, Ŝe jesteś moim gwiazdkowym prezentem. Mam szczególne łaski u

więtego Mikołaja.

– Siadł obok i otoczył ją ramieniem.

– Tak, ale czy na nie zasłuŜyłeś?

– Pytanie źle postawione – odrzekł, pochylając się nad nią. – Spytaj, jakie mam zalety.

Zamknął jej usta pocałunkiem i powoli ułoŜył ją na łóŜku. Objął ją mocno i całował coraz

namiętniej.

Płomień przebiegł przez ciało Brooke. Ręka Chance’a wsunęła się pod jej sweter i

rozpoczęła z wolna wędrówkę do góry, aŜ dotarła do piersi wypełniających koronkowy

materiał stanika. RóŜowe sutki napęczniały pod rytmicznymi dotknięciami palców.

Brooke wygięła się lekko i objęła go mocno. DrŜała w napięciu, gdy uniósł się nieco i gdy

poczuła napierające na nią jego podniecenie.

Wiedziała, Ŝe nie powinna tego robić, ale poddała się ogarniającej ją namiętności. Gdy on

był gwałtowny, ona okazywała delikatność i to było zachwycające. Jego wargi, jego ręce

słuŜyły wspólnej rozkoszy. Ale musiała przerwać ten czar, zanim posuną się za daleko.

– Chance, ja...

– JuŜ dobrze – powiedział z wysiłkiem. – Chce cię tylko całować, dotykać. Chciałbym

zabrać miłe wspomnienia do Kalifornii. Tak cudownie cię czuję, Brooke, tak cudownie.

Bardzo powoli wysuwał dłonie spod jej swetra, jeszcze raz pocałował ją rozpalonymi

wargami i usiadł na krawędzi łóŜka. Odetchnął głęboko i z czułym uśmiechem przytulił ją do

siebie. Siedzieli bez słowa i Brooke poczuła ogarniające ją uczucie dziwnej błogości.

Chance nie pytał o nic, a Brooke czuła ciepło, kojący spokój i... jeszcze coś zupełnie

szczególnego. Pocałunki, pieszczoty, które miały mu zapaść w pamięć? Słowa miłości, które

chciał utrwalić i wziąć ze sobą w podróŜ? CzyŜ to moŜliwe? Taki stuprocentowy męŜczyzna

chce wspominać jej usta i delikatność skóry, i nie wścieka się, Ŝe nie zaspokoił swego

poŜądania? Chance niewątpliwie potrzebował teraz zimnego prysznica, a jednak uśmiechał

się do niej z bezgraniczną łagodnością i zrozumieniem.

– Dlaczego?

– Hm?

– Chance, skąd w tobie tyle cierpliwości?

– Bo zasługujesz na to. WłóŜ skarpety i chodźmy. Jakoś udało się jej wcisnąć stopy w

przemoczone buty i juŜ wkrótce siedzieli w samochodzie.

– Cholera, robi się późno – powiedział Chance, zerkając na zegarek.

– Wysadź mnie pod domem i nie zatrzymuj się, nie moŜesz spóźnić się na samolot.

– Tak, tak. Masz rację.

Przed domem Brooke Chance zatrzymał samochód na jezdni, objął ją i mocno pocałował.

– Nie powinieneś tego robić.

– AleŜ uwielbiam cię całować.

– Tamujemy ruch.

– PrzecieŜ to okres BoŜego Narodzenia. Wszyscy powinni być dla siebie mili i

wyrozumiali. śegnaj, Brooke – powiedział, jeszcze raz ją całując. – Do zobaczenia.

– Do zobaczenia, Chance. Dzięki za przemiły ranek. Brooke szybko wysiadła i

pomachała mu ręką.

Chance po chwili zniknął jej z oczu. Uświadomiła sobie niepokojące uczucie pustki, tak

jakby słońce zaszło przed końcem dnia.

Julie składała właśnie uprane rzeczy, gdy Brooke weszła do mieszkania.

– Cześć, Bibi. Gdzie się podziewałaś?

– Byłam na Biegunie Północnym.

– Ze Świętym Mikołajem?

– Tak.

– Naprawdę? Coście robili?

– Wczoraj zjedliśmy późny obiad, a dzisiaj – śniadanie.

– A co się wydarzyło między obiadem i śniadaniem?

– Byłam w łóŜku. Tutaj. Sama.

– Nie do wiary!

– Julie!

– Teraz powaŜnie, Bibi. Co to za człowiek ten Chance Tabor? Dobrze się z nim bawiłaś?

No, a przede wszystkim, jak wygląda?

– Och, on jest... piękny. Ma ciemne włosy, falujące i skręcone, gdy są mokre. Ma

okropnie szerokie ramiona i jest przemiły.

– Rumienisz się.

– Nieprawda, wcale się nie rumienię.

– Wyglądasz na rozpaloną.

– Och, przestań. Spędziłam trochę czasu w towarzystwie przystojnego męŜczyzny.

Wielka rzecz. Muszę koniecznie zrzucić te przemoczone buty.

– Wspaniale! – śmiała się Julie. – Czy Chance ma tę firmę komputerową?

– Tak, on sam myśli trochę jak komputer. Wszystko widzi i słyszy, i natychmiast wyciąga

wnioski.

– Supermózg, co?

– Dokładnie. Och, Julie. Wiesz, w tym jednym wspaniałym ciele mieści się tyle róŜnych

osób. Wiem, Ŝe nie jestem dla niego odpowiednia, ale on przysięga, Ŝe uwielbia moje

towarzystwo i Ŝe znowu się ze mną spotka, mimo Ŝe...

– Mimo Ŝe się z nim nie przespałaś?

– Właśnie. Powiedz mi, czy to wszystko ma sens?

– Znowu się nie doceniasz, Bibi. Masz mnóstwo do zaoferowania.

– Pod warunkiem Ŝe to właśnie ON, a wiemy obie, jak ja to potrafię wyczuć... Gdybym

była mądra, nie zobaczyłabym się z nim więcej. Ale gdy spojrzał na mnie tymi

nieprawdopodobnie niebieskimi oczami, coś się we mnie przełamało. Nawiasem mówiąc, to

jest ich naturalny kolor.

– Cieszę się, Ŝe nie załoŜyłyśmy się o to. Wychodzisz z nim gdzieś wieczorem?

– Nie, przed chwilą popędził na lotnisko, Ŝeby złapać samolot do San Diego. To słuŜbowa

podróŜ. Właśnie dlatego zjedliśmy razem śniadanie.

– Ciekawe – powiedziała Julie.

– Co ty sobie wyobraŜasz? Dwa spotkania to nie jest Ŝadna historia miłosna. Jak się

miewa Joey?

– Jak zwykle – odparła Julie. – Idziemy po gwiazdkowe prezenty. Pójdziesz z nami?

– Nie, dziękuję. Idźcie we dwoje i bawcie się dobrze. Chance. Miała ciągle w pamięci

jego twarz, a w uszach brzmiał jeszcze jego głęboki, gardłowy śmiech. Wspomnienie jego

pieszczot i pocałunków, jego zapachu podniecało ją. PoŜądanie wstrząsnęło nią, poddawała

mu się, smakowała je. Przy Chansie czuła się odmieniona, nowa, jak gdyby stanęła na granicy

nieznanych lądów.

Czy ośmieli się podjąć ryzyko? Wziąć Chance’a za rękę i dać się poprowadzić tam, dokąd

jeszcze nigdy nie dotarła? Nie, nie potrafiłaby, nie umiałaby się poddać tej wibrującej

męskości i łagodnym słowom. Nie była przygotowana. Musiałaby mu zaufać. Uwierzyć w

Chance’a to uwierzyć w siebie, przecieŜ właśnie to było dla niej najtrudniejsze.

Mieszkanie wydało się jej nagle przeraŜająco puste, poczuła się okropnie samotna.

Mijały długie godziny i Brooke czuła się coraz bardziej przygnębiona. W końcu

zapomniała o wszystkim oglądając stary film w telewizji. Gdy zadzwonił telefon, obojętnie

podniosła słuchawkę.

– No, no, no – usłyszała głęboki głos.

– Chance! – krzyknęła radośnie.

– Witaj, Brooke. Dobrze, Ŝe nie ma tu ze mną naszego bałwana. Nie przeŜyłby nawet

pięciu minut, tak tu gorąco. Dlaczego jesteś taka zmarnowana? Hej, a moŜe z tęsknoty za

mną? Świetnie, ja teŜ tęsknię. Wskocz do samolotu i zjemy razem obiad. Ale powaŜnie,

czemu jesteś taka ponura? Twoje „halo” nie było zbyt wesołe.

– Nie, nic mi nie jest. Naprawdę.

– A moŜe się przeziębiłaś przez tę mokre nogi? Przyznaj się.

– Nie, rozgrzały mnie twoje skarpetki. Mam je na sobie.

– To miło. Sądzę, Ŝe to głupio, ale jestem naprawdę sentymentalny. Wiesz, pokój w

hotelu, w którym mieszkam, wygląda lepiej niŜ moje własne mieszkanie.

Gawędzili tak jeszcze chwilę.

– Do zobaczenia wkrótce. Pomyśl o mnie.

– Na pewno. Do widzenia, Chance.

– Brooke?

– Tak?

– Uśmiechnij się, dobrze? To jest pora radości.

– Uśmiecham się, Chance – powiedziała łagodnie. – Cześć.

Powoli odłoŜyła słuchawkę. Wcześniejsze przygnębienie zniknęło, gdy usłyszała głos

Chance’a. Wszystko w niej teraz śpiewało radosną pieśń, poniewaŜ Chance myślał o niej i

zadzwonił z dalekiego San Diego. Ale cichutki, rzeczowy głosik wewnętrzny mówił, Ŝe

zmiana jej nastroju była całkowicie uzaleŜniona od Chance’a Tabora.

– Tak nie moŜna! – powiedziała głośno. – Prawie go nie znam. Nie moŜe przecieŜ mieć

tak wielkiego wpływu na moje Ŝycie.

– To ty, Bibi? – zawołała Julie.

– Tak.

– Cześć – powiedział Joey wchodząc. – Jak się mają sprawy z Mikołajem?

– Dziwnie. – Brooke przysiadła na kanapie. – To nietuzinkowy człowiek.

– Działa w komputerach, tak?

– To prawda. Prowadzi przedsiębiorstwo i jest naprawdę świetny. Nie spotkałam nigdy

nikogo takiego.

– Czy to źle?

– Nie, ale on nie jest z mojej druŜyny. Naprawdę, czuję to.

– Przesadzasz – powiedziała Julie. – Jest przystojny, bogaty i męski.

– Taak – zaśmiał się Joey. – Jestem dokładnie taki sam, a mimo to niekiedy twierdzą, Ŝe

jestem okropny.

– Ty potworze – powiedziała Julie.

– Mówiąc powaŜnie, Bibi. Strasznie się przejmujesz tym chłopakiem. Jak on się nazywa?

– Chance Tabor.

– Czemu się temu nie poddasz? Zobaczysz, co z tego wyniknie – zasugerował Joey. – Nie

dowiesz się, dopóki nie...

– Daj szansę Chance’owi! – zawołała Julie.

– Zastanowię się – powiedziała Brooke. – A teraz pomówmy o czymś innym.

Cała trójka usiadła przed telewizorem. Przez jakiś czas oglądali specjalny

przedświąteczny program, a później Brooke, powiedziawszy dobranoc, poszła do łóŜka. We

nie znowu prześladował ją Chance. Obudziła się przed świtem i leŜała długo, wpatrując się

w ciemność.

Kiedy rano Brooke weszła do kuchni zrobić sobie kawy, stanęła w progu zaskoczona,

widząc płaczącą Julie.

– Julie, co się stało?

– Och, Bibi, wczoraj wieczorem, gdy poszłaś spać, Joey poprosił mnie o rękę.

– Wspaniale! Och, Julie, tak się cieszę. Ale juŜ przestań, przyszła panna młoda nie

powinna płakać.

– Kocham Joeya, naprawdę. Jest męŜczyzną moich marzeń, ale...

– Ale co? – zapytała łagodnie Brooke.

– Bibi, ja zawsze chciałam być modelką. A on chce kupić dom i zaraz rozpocząć

prawdziwe rodzinne Ŝycie. Muszę dokonać wyboru. Nie mogę wyjść za mąŜ, zajść w ciąŜę, i

tak dalej, a jednocześnie dbać o swoją karierę.

– Powiedziałaś mu to wszystko?

– Tak, był strasznie dotknięty. Mówiłam, Ŝe potrzebuję trochę czasu, Ŝeby to przemyśleć,

ale on był zupełnie przybity. Chciał usłyszeć, Ŝe wyjdę za niego, Ŝe chcę mieć jak najszybciej

dziecko, a ja nie mogłam mu powiedzieć – tak. Muszę wszystko dokładnie rozwaŜyć.

– Joey cię kocha. Myślę, Ŝe jak się uspokoi, będzie cierpliwie czekać.

– Nie wiem... Och, co mam zrobić?

– Nie spiesz się. Masz podjąć decyzję na całe Ŝycie. Musisz być jej absolutnie pewna.

– Kocham mojego Joeya – zawodziła Julie. – Do diabła!

– Dobrze powiedziane. Dzwoni telefon. ZałoŜę się, Ŝe to Joey.

Jednak nie był to Joey Rather. To był Chance Tabor.

– Obudziłem cię? – zapytał.

– Nie, juŜ wstałam.

– Pomyślałem, Ŝe powiem ci dzień dobry, zanim pójdę zarabiać na kawałek chleba.

– Słucham? Ach, tak. śyczę udanego dnia.

– Wydaje mi się, Ŝe myślisz o czymś innym.

– Przepraszam, Chance. Julie jest zupełnie rozstrojona, a ja nie umiem podnieść jej na

duchu.

– Ma jakieś kłopoty, tak? ZałoŜę się o dziesięć papierów, Ŝe ma to związek z Joeyem

Ratherem.

– Skąd wiesz?

– Prawdopodobnie połowa łez wylanych na tym padole ma związek z kłopotami

sercowymi. Mam nadzieję, Ŝe uda im się poskładać to, co się rozsypało.

– I ja mam taką nadzieję. Oni oboje są wyjątkowi.

– Ty teŜ, Brooke Bradley. Muszę wracać do swoich zajęć, ale chcę ci coś powiedzieć.

Wydaje mi się, Ŝe cudowna sprawa zaczyna się między nami. Wiem, Ŝe nie masz do mnie

zaufania, ale nie szkodzi. To się zmieni.

– Chance, ja...

– Muszę biec. Powiedz Julie: głowa do góry. Wszystko się ułoŜy. Więcej uśmiechu,

drogie panie. Takie jest polecenie Świętego Mikołaja. Zadzwonię jeszcze.

– Do widzenia, Chance.

– To był Chance? – spytała Julie, wchodząc do salonu.

– Tak.

– Niezwykle dobrze wychowany młody człowiek.

Poszłabyś ze mną do klasztoru? śycie byłoby o wiele łatwiejsze.

Brooke przytuliła Julie. Zjadły razem śniadanie i wysprzątały kuchnię. Kilka minut po

dziesiątej zjawił się nie zapowiedziany Joey. Wyszli ponurzy, jakby szli na pogrzeb.

Miłość, stwierdziła Brooke, to zabójcza siła.

Gdy zadzwonił telefon, Brooke nastroiła się serdecznie, na wypadek gdyby to był

Chance.

– Bibi?

– Tatko?

– Cześć, milutka.

– Ale niespodzianka. Skąd dzwonisz, tatku?

– Jestem w Londynie. Obawiam się, Ŝe nie zdąŜę na święta do domu, jak obiecywałem.

Jadę stąd prosto do Irlandii. Naprawdę mi przykro, ale chyba rozumiesz?

– Oczywiście – powiedziała cicho Brooke.

– Prezent wyślę pocztą, dobrze? Urządzimy miły obiad, gdy wrócę. Nie musimy

obchodzić BoŜego Narodzenia akurat teraz. Poza tym, nie wierzysz chyba w Świętego

Mikołaja.

– Nie... oczywiście – powiedziała Brooke, ale natychmiast ujrzała obraz Chance’a – To

znaczy, moŜe na swój sposób... Nie, Ŝartuję, naturalnie.

– Co mówiłaś, kochanie?

– Nic, tato. Będę o tobie myślała. Udanych wakacji.

– Kocham cię, tłuścioszku.

No i masz, pomyślała Brooke odkładając słuchawkę. AleŜ parszywy dzień! Nie wolno

wsypać się teraz przed Julie, Ŝe tatuś Bradley zmienił plany. Julie zamierzała pojechać na

więta do Kalifornii i miałaby wyrzuty sumienia wiedząc, Ŝe Brooke zostaje sama. Nawet

Gran wyjeŜdŜała do Aspen, na specjalne wczasy dla zasłuŜonych obywateli Denver.

Nie załamuj się, powiedziała sobie twardo Brooke.

Nic się nie stało. Nie, nieprawda, wszystko jest okropne.

Pod wpływem impulsu ubrała się błyskawicznie i wyszła z domu. Chciała spędzić resztę

wieczoru włócząc się po sklepach. Przyszło jej na myśl, by wrócić do centrum handlowego,

gdzie spotkała Chance’a. MoŜe zobaczy jego sławnego dziadka w roli Świętego Mikołaja?

Julie nie pojawiła się w domu, Chance nie zadzwonił i Brooke, wzdychając, poszła do łóŜka.

Najlepiej byłoby zasnąć i nie obudzić się przed Nowym Rokiem, pomyślała.

Rano znalazła w kuchni kartkę od Julie. Pisała, Ŝe jest chora i nie pójdzie do pracy.

Brooke zajrzała do pokoju przyjaciółki i zobaczyła ją leŜącą w poprzek łóŜka w ubraniu,

pogrąŜoną w głębokim śnie.

Adwokat, u którego Brooke pracowała, miał dorosłe dzieci i wnuki, o których bez końca

opowiadał. Zajmował się prowadzeniem najróŜniejszych spraw. Brooke bardzo interesowały

zawiłości prawnicze.

Szef przyszedł do kancelarii i przywitał Brooke zwykłym dzień dobry. Zaraz potem

oświadczył, Ŝe ma dla niej niespodziankę.

– W Wigilię i dwa dni po BoŜym Narodzeniu biuro będzie nieczynne, oczywiście zapłacę

ci za ten okres. Masz okazję naprawdę nacieszyć się świętami.

– Jest pan wspaniałomyślny – powiedziała Brooke, zmuszając się do uśmiechu.

– ZasłuŜyłaś. Pracujesz bardzo solidnie.

Jeszcze tego brakowało, pomyślała Ŝałośnie. Dla niej oznacza to dodatkowe samotne

godziny, gdy inni będą spędzać czas ze swoimi bliskimi. Szef podarował jej premię, której

zupełnie nie potrzebowała. Czy nie ma sprawiedliwości na tym świecie?

Brooke wyszła z biura ostatnia, poniewaŜ musiała przepisać umowę dla spóźnionego

klienta. Wlokła się do domu przebijając się przez tłum.

Gdy weszła do saloniku, ujrzała Julie Mason w objęciach Chance’a Tabora.

– Cześć, Brooke – powiedział, klepiąc Julie po ramieniu. – Wróciłem do domu z

Kalifornii.

– Tak, widzę. – Broke mrugała oczyma z gorączkową nadzieją, Ŝe Julie rozpłynie się w

powietrzu.

– Przepraszam, Chance. – Julie chlipiąc wyzwoliła się z jego objęć. – Nie mam zamiaru

się rozklejać. To był okropny dzień. Cześć, Bibi.

– Kto? – spytał Chance.

– To ja – odezwała się Brooke. – To się wzięło od inicjałów. Rozumiesz, Brooke Bradley,

B. B. Później mój tatuś zaczął uŜywać tego jako imienia i... Poczekajcie! Chciałabym

wiedzieć, dlaczego moja najlepsza przyjaciółka jest w objęciach mojego... mojego... Nie

zwracajcie na mnie uwagi. Mówię bez sensu.

– O, szczęście ty moje! – Chance wzniósł oczy do góry. – Ona jest zazdrosna. To mój

wspaniały dzień.

– Nie jestem zazdrosna! – zaprzeczyła Brooke.

– Mogę pocałować cię na dzień dobry? – Chance uśmiechnął się do niej serdecznie.

– Nie!

– Bibi – odezwała się Julie. – Chance czekał na ciebie, a ty nie przychodziłaś. Cały dzień

kręciłam się sama po pokoju i jak wybawienie przyjęłam widok ludzkiej istoty. Wylałam

przed nim wszystkie swoje Ŝale i wypłakałam mu się w rękaw. Chance był dla mnie bardzo

miły.

– I – włączył się Chance – musimy znaleźć rozwiązanie. Kiedy dwoje ludzi się kocha, nic

nie powinno stać im na drodze. Czy mam rację, Brooke?

– Myślę, Ŝe tak.

– Teraz mogę cię pocałować?

– Nie!

– Dlaczego?

– Dlaczego nie? – powiedziała Julie – Chance przyjechał prosto z lotniska, Ŝeby cię

zobaczyć.

– I – dodał – cięŜko pracowałem, Ŝeby skończyć jak najszybciej i móc wrócić do ciebie.

– Chyba pójdę do kuchni – odezwała się trochę zbyt głośno Julie – i zaparzę kawę.

Gdy Julie wyszła, Chance odchrząknął cicho i podszedł do Brooke.

– Brooke – powiedział delikatnie. – Tak się cieszę, Ŝe cię widzę.

– Witaj, Chance. – Na twarzy Brooke pojawił się uśmiech.

– Teraz lepiej, znacznie lepiej. – Objął ją i mocno pocałował.

Ujął w dłonie jej twarz. Przesuwał wzrokiem po miękkich loczkach, piegach na nosie,

policzkach i podbródku, jak gdyby próbował wyryć na zawsze jej wizerunek w pamięci.

Łagodność i ciepło bijące z jego szafirowych oczu wywoływały przyspieszone bicie serca

Brooke. Widziała go znowu i bardzo, bardzo się z tego cieszyła.

– Bibi. Nie, będę cię nazywał Brooke. To imię pasuje do ciebie doskonale.

– Cieszę się, Ŝe cię znowu widzę, Chance.

– Ale oni, Julie i Joey, to problem.

– Joey chce mieć tradycyjną rodzinę, a Julie zawsze marzyła o karierze modelki.

– A czego ty pragniesz?

– Dla nich? Szczęścia.

– Nie, chodzi mi o ciebie. MoŜe masz jakieś marzenia?

– Nie – powiedziała cicho.

– Wiesz, Brooke, nigdy nie jest się za duŜym, by wierzyć w Świętego Mikołaja.

Brooke rzuciła na niego szybkie spojrzenie. Rozumiała, o czym mówił. To on był

więtym Mikołajem i prosił ją, by mu zaufała, uwierzyła w niego.

– Nie mów nic. – Pogłaskał ją’ delikatnie po policzku. – Zrobimy, jak zechcesz.

– Czy ja juŜ mogę wejść? – zawołała z kuchni Julie.

– Oczywiście. – Chance śmiał się głośno. – Brooke omdlała z wraŜenia po moim

pocałunku.

– Co ty pleciesz? – przerwała Brooke, trącając go w bok.

Do pokoju weszła Julie, niosąc tacę z filiŜankami. Ktoś zadzwonił do drzwi. Wszedł Joey

Rather. Panowie wymienili uścisk dłoni.

– Święty Mikołaj, jak sądzę? – zapytał Joey.

– We własnej osobie – przytaknął Chance.

– Słuchaj, Mikołaju – poprosił Joey – czy mógłbyś znaleźć piękną, wysoką dziewczynę,

która zgodzi się wyjść za mnie i mieć dom pełen dzieci?

– Przestań, Joey – cicho zaprotestowała Julie.

– Trzeba grać do ostatniego gwizdka – powiedział Chance.

– Trafna uwaga. Jak myślisz, Chance, zastosujemy „krycie strefą”?

– Nie. Sytuacja zdecydowanie wymaga przyjęcia taktyki, jeden na jednego” i nie

„odpuszczać” ani na chwilę.

– Co oni plotą? – mruknęła Brooke.

– Rozumiem, Ŝe gramy razem – upewnił się Joey.

– Jasne – przytaknął skwapliwie Chance. – Trafiło mnie tak szybko, Ŝe nawet się nie

obejrzałem.

– Co? – unisono zabrzmiały głosy Brooke i Julie.

ROZDZIAŁ CZWARTY

– śe co? – Brooke zapytała prawie szeptem.

– Uszom nie wierzę – jęknęła Julie, siadając w fotelu.

– Umieram z głodu. Chodźmy coś zjeść – powiedział Chance.

– Świetny pomysł – podchwycił Joey. – No, zbieramy się.

– Niedoczekanie twoje! – wściekła się Julie. – Muszę się dowiedzieć, co się tutaj dzieje?

Co ty i Chance kombinujecie?

– Uff – westchnął Joey. – Myślę, Chance, Ŝe przełoŜymy tę podwójną randkę na inny

dzień.

– Masz rację – gorliwie przytaknął Chance. – Trzymaj się, kolego.

Kiedy Joey prawie siłą wyprowadził Julie z mieszkania, Chance usiadł przy Brooke i

popatrzył na nią z najbardziej ujmującym uśmiechem, jaki potrafił wyczarować.

– Jeszcze przed chwilą rzeczywiście chciałam wyjść, ale teraz wszystko rozumiem –

powiedziała Brooke.

– Co takiego?

– To oczywiste. Joey był naprawdę załamany i chyba gotów poddać się Julie. Wtedy

porównałeś całą sytuację do zawodów sportowych, co ma dla Joeya duŜe znaczenie.

Potrafiłeś zmobilizować go i raz jeszcze postanowił zagrać o rękę Julie. Zrobiłeś to bardzo

taktownie, Chance.

– Dziękuję. Ja teŜ uwaŜam, Ŝe mi się udało, a wymyśliłem to na poczekaniu. Ja... –

Chance przerwał i zmarszczył czoło. – ChociaŜ... do diabła!

– Co się stało?

– Ach, cała moja rozmowa z Joeyem... Ja przecieŜ niczego nie udawałem, teraz dopiero to

sobie uświadamiam. W moim Ŝyciu nic nie stało się tak nagle. To wstrząs. Powinienem

wiedzieć juŜ w San Diego. Pracowałem jak szalony, Ŝeby wrócić do ciebie jak najszybciej.

Nie rozumiesz? Jestem w tobie zakochany, Brooke Bradley. Kocham cię!

– Och nie, proszę, nie mów tego. – Brooke zakryła twarz rękami.

– Nie wpadaj w panikę. Wiem, Ŝe przede mną jeszcze długa droga, zanim uwierzysz.

Brooke, pamiętasz, mówiłem, Ŝe zawsze będę z tobą uczciwy, więc nie mogłem teraz nie

przyznać, Ŝe cię kocham. Nie będę ci się narzucał ani prosił o więcej, niŜ moŜesz mi dać.

– Och, Chance, to wszystko jest szalone.

– Nieprawda, to jest wspaniałe. Chyba lubię być zakochany. Nigdy mnie to nie spotkało i

wydaje mi się, Ŝe to cudowne uczucie. Nie oszukiwałem mówiąc, Ŝe chcę, byś za mnie

wyszła. Ale nie mówmy o tym na razie. Hej, przestań wreszcie skręcać loki, bo wyrwiesz

sobie wszystkie włosy. Tak bardzo cię to poruszyło?

– Dziwisz się? Wiesz, zwykle nie podejmuje się decyzji o małŜeństwie w czasie lepienia

bałwana, prawda?

– Dlaczego nie? Wiem, Ŝe mnie jeszcze nie kochasz, więc będziemy robić wszystko tak,

jakby tej decyzji jeszcze nie było. Rezultat i tak jest wiadomy, a ja postaram się, Ŝeby

wszystko poszło gładko.

– Bardzo dokładnie przemyślane. – Brooke ściągnęła brwi. – Twój komputer pracuje

równieŜ po godzinach.

– Tak. Chodźmy coś zjeść, jestem okropnie głodny.

– Chyba zjem wielką porcję lodów.

– Biedna Brooke – objął ją mocniej – denerwuję cię, ale nie mam złych zamiarów –

powiedział i pochylił się do jej ust.

Zapomnij o lodach, rozmarzyła się Brooke. W zupełności wystarczały jej pocałunki

Chance’a. Uścisk mocnych ramion działał kojąco i... Chance ją kochał. Och, BoŜe, to

niemoŜliwe.

– Chance – powiedziała, odpychając go lekko – pomyśl, moŜe tylko ci się wydaje, Ŝe

mnie kochasz? Powiedziałeś, Ŝe dla ciebie to jest zupełnie nowe doświadczenie. MoŜe źle

odczytujesz sygnały?

– NiemoŜliwe. Kocham cię. Nie wpadaj w panikę, Brooke. Pewnie ci się wydaje, Ŝe

sytuacja się powtarza – najpierw miłosne wyznania, a potem zdrada. Kochanie, zapewniam

cię, niczego nie udaję. Wkrótce to zrozumiesz, a tymczasem będę wzorem cnoty i

cierpliwości. Brooke, ja naprawdę zemdleję, jeŜeli nie dostanę czegoś do jedzenia.

– Zupełnie zapomniałam.

Brooke nie zauwaŜyła nawet, kiedy wyszła z domu i pojechała z Chance’em do pobliskiej

restauracji.

Oświadczył, Ŝe ją kocha, i była to niewątpliwie najgorsza wiadomość roku. Naprawdę,

całkiem szczerze, nie chciała tego usłyszeć. Teraz będzie zmuszona poddać wszystko

osądowi, będzie musiała podjąć decyzję, wobec której była bezradna. Skąd ma wiedzieć, czy

Chance mówi prawdę, czy jego deklaracje i miłe słowa są szczere? JakŜe Ŝałowała, Ŝe zburzył

wszystko mówiąc o swojej miłości. Cholerni męŜczyźni!

– Dobrze? – zapytał Chance.

– Słucham?

– Widzę, Ŝe jesteś obecna tylko ciałem. Brooke, musisz się trochę odpręŜyć. Skończyłaś

obiad, a załoŜę się, Ŝe nie poczułaś smaku nawet jednego kęsa. Zamówiłem dla ciebie deser

lodowy. MoŜe to cię pocieszy?

– Dziękuję bardzo.

Chance milczał, gdy Brooke pochłaniała deser i na koniec wylizała łyŜeczkę.

– Lepiej?

– Znacznie lepiej.

– To dobrze, bo muszę cię o coś poprosić.

– Proś. Jestem juŜ całkowicie odpręŜona. Czy sądzisz, Ŝe lody mają jakiś wpływ na moją

psychikę?

– MoŜliwe, najwaŜniejsze, Ŝe ta metoda działa.

– Więc jakie pytanie chcesz mi zadać?

– Czy wyjedziesz gdzieś ze mną w czasie weekendu?

– O, BoŜe! – Brooke zasłoniła twarz. – Powiedz, Ŝe się przesłyszałam.

– Hej, to jest waŜne. – Chwycił ją za ręce.

– Dla kogo waŜne? Tylko dla twojego libido?

– Nie, uwaŜam, Ŝe powinniśmy przebywać ze sobą jak najwięcej, w róŜnych miejscach i

warunkach. Musisz nabrać pewności, Ŝe moŜna mi zaufać.

– Słowo harcerza?

– Nie posunąłbym się tak daleko. Powiedz, zgodzisz się?

– Muszę się zastanowić, Chance. Za duŜo wraŜeń na raz. Nie wiem, jak sobie z tym

poradzę.

– To prawda. Zostawmy decyzję do jutra.

– Za wcześnie.

– Myślałem o wyjeździe do Aspen. Muszę zarezerwować pokoje. Proszę, zwróć uwagę na

liczbę mnogą. Pokoje, kochanie. Jeden dla ciebie, drugi dla mnie.

– Co, ma się rozumieć, nie jest twoim zwykłym sposobem zakwaterowania w Aspen.

– Moja rozwiązłość to zapomniana melodia – uśmiechnął się Chance. – Spędzimy

wietnie czas, zobaczysz.

– Jeszcze nie wiem, Chance.

– Najlepiej prześpij się z tym. Mnie teŜ by się to przydało. Przez ostatnie dni działałem

tylko dzięki kawie. Prawie oka nie zmruŜyłem. Ale najchętniej nie rozstawałbym się z tobą.

– Musisz wypocząć.

– Wiem, ale boję się, Ŝe jak zostajesz sama, przychodzą ci do głowy tysiące powodów,

dla których nie moŜesz mi ufać. Czy moŜesz nie myśleć o niczym do jutra? Nie, widzę, Ŝe nie

moŜesz mi tego przyrzec. Ale Brooke, błagam, nie przekreślaj wszystkiego. Spróbuj dać nam

szansę.

Brooke spojrzała w błękitne oczy Chance’a i poczuła znajome bicie serca i ciepłe,

pulsujące pragnienie. Mogła pozwolić unieść się siłom działającym na jej zmysły. Mogła

stłumić wewnętrzne przestrogi, sięgnąć po tego męŜczyznę, który budził w niej tak

gwałtowne emocje, ale nie potrafiła tego zrobić. Uświadomiła to sobie z Ŝalem.

– Widzę w twoich oczach – powiedział cicho Chance – pomieszanie lęku i smutku.

Obiecuję, Ŝe zrobię wszystko, by usunąć to raz na zawsze. Znajdę tam tylko szczęście i

poŜądanie, gdy będę cię obejmował. Kocham cię, Brooke, i wydaje mi się, Ŝe jesteś coraz

bliŜsza uwierzenia w to.

– Chance, ja...

– Odwiozę cię do domu – uśmiechnął się łagodnie. JuŜ na miejscu Chance pocałował ją

mocno, przeczesał palcami miękkie loki i pozwolił im opaść na policzki. Przesunął dłonie w

dół, wzdłuŜ jej ramion i chwycił mocno dłonie, podnosząc kaŜdą z osobna do swoich ust.

Niskim, cichym głosem powiedział: dobranoc i wyszedł, ostroŜnie zamykając drzwi.

LeŜąc w łóŜku Brooke wpatrywała się w ciemność. Spotkała Chance’a jako Świętego

Mikołaja, pomyślała nagle. Był wymarzonym symbolem świąt, tworem wyobraźni, który

rozpłynie się pewnie w nicości, gdy skończy się ten niezwykły okres. Podarowano jej

Chance’a Tabora, jej Świętego Mikołaja, jak gwiazdkowy prezent. Kochany, serdeczny,

wspaniały dar, ale na krótko. Zamiast samotnych, ponurych dni, które ją czekały, mogłaby

przeŜyć święta z Chance’em.

A co potem? Potem wróci do smutnej rzeczywistości.

Tak, tak właśnie zrobi! Będzie razem z Chance’em w tym bajecznym nastroju przez

więta BoŜego Narodzenia, a kiedy święta się skończą, znowu stanie twarzą w twarz z twardą

rzeczywistością.

Brooke zawinęła się w kołdrę i odpłynęła gdzieś daleko uśmiechając się łagodnie. Spała.

Nie poruszyła się, dopóki przenikliwy dźwięk budzika nie wyrwał jej z głębokiego snu

pełnego marzeń. Julie była juŜ w kuchni. Po chwili na stole stały dwa kubki parującej kawy.

– Muszę ci powiedzieć, Ŝe twój Chance i mój Joey to piorunująca mieszanka.

– Chance nie jest mój.

– Ha! Spróbuj mu to powiedzieć.

– Co się działo z tobą i Joeyem ostatniej nocy?

– Nic. Zachowywał się tak dziwacznie, Ŝe przestałam się do niego odzywać. Uśmiechał

się ciągle i wyglądał na zadowolonego z siebie. Myślałam, Ŝe oszaleję. A ty? Spałaś, kiedy

wróciłam do domu.

– Chance był bardzo zmęczony po pobycie w Kalifornii, więc wróciłam dosyć wcześnie.

Podjęłam pewne decyzje w związku z nim, ale nie wolno ci wypaplać ani słowa Joey owi.

– Będę milczeć jak grób. Mów, o co chodzi?

– Podaruję siebie Chance’owi jako prezent gwiazdkowy, a kiedy święta się skończą,

skończy się wszystko.

– BoŜe, przez chwilę myślałam, Ŝe mówisz serio.

– Bo tak jest.

– NiemoŜliwe! Bibi, nigdy nie słyszałam czegoś równie zabawnego. Nie moŜesz przecieŜ

potraktować Chance’a tak, jakby to był sweter, który ci się znudził i trzeba go zmienić na

inny w dzień po świętach.

– Julie, mam prawo robić to, na co mam ochotę.

Wszyscy tak postępują, łącznie z tobą. Nie mam zamiaru okłamywać Chance’a i składać

fałszywych obietnic. On, wie, do czego zmierza, i ja takŜe. To prawda, Ŝe nasze plany nie są

takie same, ale to nie moja wina.

– Ale dlaczego nie moŜesz zostać z Chance’em?

– Julie, ja ciągle jestem tą samą Brooke Bradley. Naiwną Brooke, która nie odróŜnia

dobrych chłopców od złych. Postanowiłam poddać się Chance’owi nie pytając o motywy jego

działania, nie przywiązując wagi do jego słów. Będę jak Kopciuszek – po BoŜym Narodzeniu

czar pryśnie.

– Nie podoba mi się to, Bibi. Naprawdę. Lubię twojego Chance’a. Nie moŜesz się trochę

otworzyć? Wydaje mi się, Ŝe jest z tobą całkowicie uczciwy.

– Nie, nie mogę. Chance juŜ teraz mówi takie rzeczy, Ŝe powinnam uciekać przed nim jak

najdalej.

– Masz na myśli pewnie to nagłe oświadczenie, Ŝe cię poślubi? Mało brakowało, a

padłabym zemdlona.

– Zrozum, Chance działa tak szybko, Ŝe juŜ dawno powinnam się wycofać, Ŝeby nie

stracić głowy. Więc ułoŜyłam sobie plan: Chance moŜe robić, na co ma ochotę, ale tylko do

wiąt. Wiem, co będzie potem, bo to ja, Brooke Bradley, decyduję o sobie.

– I dwudziestego szóstego grudnia znowu zaczniesz sprawdzać, jakie motywy kierują

Chance’em? – skrzywiła się z niesmakiem Julie. – Jesteś okropnie wyrachowana.

– Jestem realistką. To, co wymyśliłam, nie jest ani nieuczciwe, ani nie wprowadza go w

błąd. Po prostu działamy z Chance’em na róŜnych falach, to wszystko. Och, Julie, wszystko,

czego pragnę, to parę tygodni z miłym chłopakiem. Czy jest w tym coś złego?

– Chyba nie, ale takie plany mogą łatwo się rozsypać. Spójrz, która godzina. Spóźnimy

się do pracy.

– Wspomniałam ci, Ŝe wybieram się z Chance’em na weekend do Aspen? – zapytała

Brooke wstając od stołu.

– Co tak patrzysz, Julie? Bierzemy oddzielne pokoje.

– I Chance się na to zgodził?

– To był jego pomysł.

– Dziwne. Bardzo dziwne. Lepiej miej się na baczności.

– Nie ma obawy. Dokładnie wiem, co robię – powiedziała Brooke i wyszła z pokoju z

dumnie podniesioną głową.

– Wydaje mi się, Ŝe te same słowa wypowiedziała Maria Antonina, idąc na szafot –

rzuciła zgryźliwie Julie.

To jest rozsądny plan, utwierdzała się Brooke. Było coś podniecającego w takiej

przelotnej miłostce.

– Miłostka? – powiedziała głośno. – O nie, chwileczkę.

Miłostka to całkiem inna gra. To było udawanie bez granic. W rozkładzie zajęć na

najbliŜsze kilka tygodni nie przewidywała miejsca na seks. Ale kiedy ktoś decyduje o sobie,

moŜe robić to, na co ma ochotę. Na przykład, moŜna wziąć pod uwagę noc z Chance’em

Taborem. Poddać się jego męskiej sile połączonej z łagodnością.

– Wielkie nieba – powiedziała, gdy poczuła lekki dreszcz poŜądania. Nie. Chance był jej

gwiazdkowym prezentem, ale pójście z nim do łóŜka nie wchodziło w grę.

To prawda, Chance był najprzystojniejszy i najbardziej męski wśród tych męŜczyzn,

których spotkała. Przy tym był ciepły, serdeczny i często się przy nim uśmiechała. Tęskniła za

nim okropnie. Jego oczy nie były zwyczajne, ich szafir miał w sobie niezmierzoną głębię,

która przyprawiała ją o drŜenie. Budził namiętność, jakiej jeszcze nie znała. Czuła, Ŝe jest w

siódmym niebie, kiedy ją całował, obejmując mocnymi ramionami. Ale, na miłość boską,

przecieŜ go nie kocha. I dlatego łóŜko nie mogło znaleźć się w jej planach. Wszystko jest w

porządku, stwierdziła. Decydowanie o własnym losie to powaŜna sprawa. Nie była

nieuczciwa wobec Chance’a, nie mówiąc mu o swoich planach. Poza tym, to on zdecydował

za nich oboje, Ŝe się pobiorą. KaŜde z nich robiło swoje, i tak było najrozsądniej. A po BoŜym

Narodzeniu, gdy nie usłyszy od niej Ŝadnych obietnic, będzie mógł sobie poszukać innej

przystani. Tymczasem Brooke miała przeŜyć cudowne chwile nie zastanawiając się nad jego

czynami i słowami; nie było to zresztą jej mocną stroną. Tak, wszystko było na dobrej drodze.

– Jak się masz? – zanuciła radośnie Brooke, wchodząc do mieszkania.

– Bibi! – krzyknęła Julie, wybiegając z sypialni. – Nie uwierzysz!

– Uspokój się. Co się stało?

– Nic! Słuchaj, Joey ma mnóstwo kontaktów z czasów, kiedy grał w koszykówkę.

Załatwił mi rozmowę z szefem agencji zajmującej się modelkami w Los Angeles.

WyobraŜasz to sobie? WyjeŜdŜam dziś wieczorem.

– Joey popiera twoje plany? To wszystko nie ma sensu. Błagam, powiedz mi, dlaczego to

robi? Chciał przecieŜ zupełnie czegoś innego.

– Powiedział, Ŝe nie moŜe mnie zmusić do małŜeństwa ani do urodzenia dziecka. Chce,

ebym spróbowała kariery modelki, zanim się ustatkuję. Czy to nie cudowne? Och, jak ja go

kocham. PomóŜ mi się spakować. Joey zabierze mnie na lotnisko.

Gdy przyjechał Joey, Brooke popatrzyła na niego niespokojnie.

– Jak Ŝyjesz? – spytała, mrugając do niego.

– Świetnie. Jak sprawy między tobą i Chance’em?

– Joey, Julie wyjeŜdŜa do Los Angeles.

– Wiem. Ja jej to załatwiłem.

– Nie gra pan w otwarte karty, panie Rather. Ona jest teraz pod wraŜeniem tego, co ją

czeka – blasku, świetnej zabawy, zwariowanych przyjęć. Oszaleliście oboje.

– To się okaŜe.

– Do widzenia. – Julie wpadła do pokoju i mocno przytuliła Brooke. – Kocham cię.

Wkrótce dam ci znać. śycz mi szczęścia. Cześć.

– Cześć – odrzekła Brooke.

Stała, jeszcze oszołomiona, gdy zadzwonił Chance.

– Hej.

– Chance, wiesz, jak idiotyczną rzecz zrobił Joey?

– Wiem.

– Wiesz o tym?

– Tak. Joey to bardzo, bardzo mądry facet.

– W takim razie obaj zwariowaliście.

– Czas pokaŜe, kochanie. Ale czy myślałaś o wyjeździe do Aspen?

– Słucham? Och, oczywiście. Pojadę z przyjemnością.

– Naprawdę? Mówisz to tak spokojnie?

– Ale pamiętaj, słaby ze mnie narciarz.

– Naprawdę chcesz jechać?

– Chance, wolałbyś, Ŝebym powiedziała nie? Zachowujesz się bardzo dziwnie.

– Jestem zaszokowany. To fantastyczne. Okay, niech pomyślę. Muszę załatwić

rezerwację. Chyba zarwę kilka nocy, Ŝeby przygotować program komputerowy dla tego

towarzystwa w Kalifornii. Zdaje się, Ŝe nie będę mógł się z tobą widywać zbyt często do

końca tygodnia, ale naprawimy to w Aspen. Kocham cię, Brooke.

– Dziękuję, ale...

– Nie musisz odpowiadać. Po prostu słuchaj, co mówię, powoli, tak jak kropla, która

drąŜy skałę, przekonam cię o swojej miłości. Uwierz – będę cię kochał bez względu na

okoliczności. Ale muszę wrócić do swoich dyskietek.

– Do kogo?

– To jest coś, co wkłada się do stacji dysków w komputerze. NiewaŜne. Zadzwonię do

ciebie jutro. Pewnie, Ŝe chciałbym cię zobaczyć jeszcze dzisiaj, ale obowiązki wzywają. Myśl

o mnie dobrze. Cześć.

– Dobranoc – powiedziała odkładając słuchawkę. No cóŜ, stało się. Zgodziła się wyjechać

z męŜczyzną na weekend. Nie, nie z męŜczyzną. Z Chance’em. Jaka szkoda, Ŝe jest dzisiaj

zajęty. Całe mieszkanie miała dla siebie, przygotowałaby znakomitą kolację. Gdzieś w

kredensie był schowany piękny świecznik i świece. Do tego cicha muzyka, wino i... Och, jak

romantycznie. Pani Tabor? BoŜe, prawie dała się złapać.

Dobre sobie, przecieŜ go nie kocham, myślała Brooke idąc do kuchni, ale będzie mi

chyba źle bez niego.

Brooke zjadła kolację, dokończyła adresowanie kartek świątecznych i zaprosiła Gran na

wspólne oglądanie filmu z Clarkiem Gable. Mieszkanie wydało się jej nagle zbyt puste, co

Brooke wiązała, oczywiście, z niespodziewanym wyjazdem Julie. Wtajemniczyła Gran w

ryzykowne przedsięwzięcie koleŜanki. Nieoczekiwanie starsza pani zareagowała z aprobatą.

– Zawsze wiedziałam, Ŝe Joey ma głowę na karku – powiedziała. – Jest tak wysoki, Ŝe aŜ

dziw bierze, Ŝe nie rozbija sobie ciągle nosa. Ale trzeba przyznać, Ŝe to bardzo elegancki

męŜczyzna, ten nasz Joey.

– Gran, czy nikt tego nie rozumie? PrzecieŜ Joey oddał dziewczynę swego Ŝycia światu

pozorów. Chance takŜe uwaŜa, Ŝe to bardzo mądre posunięcie. Co się z wami dzieje?

– A moŜe zrobiłybyśmy jakiś mały zakład na ten temat? – Gran zachichotała.

– Wykluczone. Ostatnim razem, kiedy się załoŜyłam, wylądowałam na kolanach

więtego Mikołaja.

– Ty masz szczęście. Jak się miewa Chance?

– Och, znakomicie. Jedziemy na weekend do Aspen. Będziemy w osobnych pokojach,

oczywiście.

– Ale nuda.

– Gran, wstydź się!

– Jestem stara, ale jeszcze Ŝyję. Chance jest wyjątkowo pociągającym męŜczyzną.

Widziałam go w holu, muszę stwierdzić, Ŝe wie, jak nosić portki.

– Gran!

– Och, cicho, głuptasie. Nie bądź taką świętoszką. Potrzebujesz kogoś takiego jak

Chance. Na pewno jest więcej wart niŜ pies świętego Bernarda.

– PrzecieŜ powiedziałam ci, Ŝe wyjeŜdŜam z Chance’em na weekend. Myślę, Ŝe do świąt

będzie nam cudownie.

– A potem?

– Nie zamierzam wiązać z nim swoich planów na przyszłość. Po prostu nie mogę.

– Kochanie, we wszystkich widzisz tego drania Chucka. Powinnaś cenić Chance’a za jego

zalety.

– O to właśnie chodzi. Zupełnie nie wiem, co o nim sądzić. Lepiej pooglądajmy telewizję.

– Popełniasz błąd traktując tak tego chłopaka. Wyznaczanie jakichkolwiek terminów w

takich sprawach jest, według mnie, głupie.

– Nie, Gran, tu chodzi o przeŜycie. Muszę tak postępować. Naprawdę.

Następny dzień w biurze był cichy i spokojny. Chance zadzwonił późnym wieczorem,

głos miał ogromnie zmęczony.

– Przepracowujesz się – powiedziała Brooke.

– Obowiązek zawsze na pierwszym miejscu. Tak bardzo cię pragnę i tęsknię za tobą.

– Ja... teŜ. Nie moŜesz się wyrwać nawet na chwilę?

– Nie, naprawdę mam mało czasu. . Słuchaj, lecimy w sobotę, o ósmej.

– Lecimy?

– Oczywiście. Nie będę tracił czterech godzin na jazdę w kaŜdą stronę. Muszę kończyć,

ale zadzwonię jutro. Są jakieś wieści od Julie?

– Nie, nic. Przypuszczam, Ŝe jest bardzo zajęta.

– WyobraŜam sobie. Na razie. Kocham cię, Brooke Bradley. Ja, Chance Tabor, jestem

dziko zakochany w tobie i twoich dziewięciu piegach.

– Dobranoc, Chance – powiedziała śmiejąc się. Och, jaki on był kochany. Uwielbiała go

wprost. Nie, to nie było wystarczająco dobre słowo. Była przywiązana? Tak. Był jej drogi?

Tak. Zakochana? O, nie! Ale jakŜe tęskniła za Chance’em Taborem. Wydawało się jej, Ŝe

wieczność upłynęła od tych chwil szczęścia, gdy całował ją i obejmował, gdy wdychała jego

zapach, świadoma poŜądania, które w niej rozbudzał. Pragnęła, by pozostałe dni tygodnia

przeleciały jak wiatr, Ŝeby juŜ zaraz rozpoczął się cudowny weekend z Chance’em. Bardzo,

bardzo... tęskniła.

Brooke spakowała walizkę juŜ w piątek wieczorem i niecierpliwie oczekiwała na sobotni

ranek, który miał jej przynieść Chance’a Tabora.

Obudziła się bez budzika i pognała do łazienki, by wziąć prysznic i umyć włosy. WłoŜyła

niebieskie wełniane spodnie i dopasowany kolorem sweter z wyhaftowanym górskim

krajobrazem.

Z bijącym sercem, uśmiechnięta, otworzyła drzwi Chance’owi. Zanim zdała sobie sprawę

z tego, co robi, rzuciła się w jego objęcia. Poczuła twardy tors i napięte mięśnie ramion.

Odpowiedziała gorączkowym, gwałtownym pocałunkiem, rozkoszując się kaŜdym doznaniem

przeszywającym jej ciało. Och, tak, stęskniła się.

– Hej, Brooke – powiedział Chance, opanowując nierówny oddech.

– Och, Chance, chyba jesteś bardzo zmęczony. MoŜe nie powinniśmy jechać? NaleŜy ci

się odpoczynek.

– Później się wyśpię. Tak się cieszę, Ŝe cię znowu widzę – powiedział, całując ją tak, Ŝe

ugięły jej się kolana.

Chance z trudem przełknął ślinę. Delikatnie odsunął Brooke. Starał się zapanować nad

sobą. Potem spojrzał na nią zamglonym wzrokiem. Stali bez słowa, chłonęli swój widok,

zapach, napawali się swoją bliskością. Czuli rosnące napięcie. Mijały sekundy, a oni ciągle

patrzyli na siebie. Brooke powoli podniosła dłoń i połoŜyła delikatnie na policzku Chance’a.

Jego twarz drgnęła nieco pod lekkim jej dotykiem. Wreszcie przyciągnął ją do siebie i zatopił

twarz w jej włosach.

– Brooke. – Chance wymówił jej imię prawie uroczyście.

Brooke wydawało się, Ŝe powraca z dalekiej podróŜy. Płomień zaczął powoli przygasać.

Stała tak, uśmiechając się łagodnie i czuła, jak słodkie ciepło ogarnia ją od koniuszków

palców po czubek głowy.

– Lepiej będzie, jak pójdziemy, Brooke. Nie chcemy przecieŜ przegapić naszego lotu.

– Jestem gotowa.

W samolocie Chance zapadł w głęboki sen. Brooke uśmiechnęła się, patrząc na jego

szlachetny profil, i zajęła się przeglądaniem kolorowych pism.

– O rany! – Chance obudził się, kiedy głos stewardesy zapowiedział lądowanie. –

Przepraszam, nie chciałem zostawiać cię samej.

– Cieszę się, Ŝe mogłeś na chwilę przysnąć. Odpocząłeś trochę?

– O, tak, chociaŜ jestem jeszcze ciągle nieprzytomny. Myślę, Ŝe górskie powietrze mnie

otrzeźwi.

W Aspen było mnóstwo ludzi w róŜnokolorowych narciarskich strojach i mnóstwo

niegu. W czystym, chłodnym powietrzu rozbrzmiewał śmiech. Brooke poczuła lekki dreszcz

podniecenia, uśmiechnęła się do Chance’a, który równieŜ się uśmiechnął.

Mieszkali w malowniczym hoteliku, z dala od głównej ulicy, urządzonym jak alpejski

szałas. Otrzymali oddzielne pokoje, połączone wewnętrznymi drzwiami. Szybko rozpakowali

bagaŜe i wyszli, Ŝeby powłóczyć się po sklepach. Brooke nalegała, Ŝeby Chance poszedł

pojeździć na nartach, ale on stanowczo odmówił, twierdząc, Ŝe narty poczekają, a ten dzień

naleŜy do nich. Brooke pomyślała, Ŝe to najmilsza rzecz, jaką mogła usłyszeć. Spędzili kilka

godzin, chodząc od sklepu do sklepu, potem zasiedli na tarasie hotelu i sącząc grzane wino

obserwowali powrót narciarzy z odległych stoków.

– Cudowny dzień – powiedziała Brooke.

– Tak – przytaknął Chance. – Lubię tu przyjeŜdŜać. Wydaje mi się, Ŝe jestem na innej

planecie. Nigdzie tak nie wypoczywam.

– Zbyt cięŜko pracujesz, Chance.

– Budowa od podstaw własnej firmy nie jest łatwym zadaniem, ale zdobyliśmy juŜ

solidną reputację, bo robimy odpowiednie programy. Twój nos jest róŜowy z zimna.

Wyjątkowo ładnie wyglądasz. Czy zawsze byłaś taka kobieca? Jak wyglądałaś w

dzieciństwie? Jaki kolor lubisz najbardziej? Czy uŜywasz ketchupu do zapiekanek, czy masz

jakąś ulubioną gwiazdę filmową? Chcę wiedzieć o tobie wszystko, kaŜdy szczegół, mały czy

duŜy, Brooke, poniewaŜ wszystko jest częścią ciebie, a ja cię kocham.

Chance zniŜył głos, sięgnął po rękę Brooke i powoli rysował palcem kółka na jej dłoni.

Błękit jego oczu był kryształowo czysty. Poczuła, Ŝe moŜe zajrzeć w kaŜdy zakątek jego

duszy i jakąś niewielką cząstką serca uwierzyła... w jego miłość.

Ogarnęło ją śmiertelne przeraŜenie. Postanowiła kiedyś, Ŝe nigdy nie zaufa Ŝadnemu

męŜczyźnie. Chance Tabor sprawił, Ŝe jej postanowienie poczęło się kruszyć. Jego słowa i

spojrzenia miały potęŜną siłę. Mogło ją to zgubić.

Nie chciała do tego dopuścić. Te nieliczne przecieŜ dni miała spędzić w błogim

zapomnieniu. A było jeszcze tyle zagroŜeń, których musiała się strzec. Działy się z nią

cudowne rzeczy, kiedy całował ją, obejmował i pieścił. Chciało jej się śpiewać pełnym

głosem, gdy słyszała jego śmiech. Syciła oczy widokiem jego pięknej twarzy. Pragnęła... Nie!

Ani jej wewnętrznego głosu, ani słów wypowiadanych przez Chance’a nie wolno jej

lekcewaŜyć.

– Brooke? Znowu się ode mnie oddalasz – cicho powiedział Chance.

– Tak? Och, przepraszam.

– Myślę, Ŝe to świeŜe powietrze tak wpływa na ciebie. Czy chciałabyś odpocząć chwilę

przed kolacją?

– Tak. Sądzę, Ŝe przyda mi się odrobina relaksu. Przytuleni weszli do hoteliku. Brooke

zauwaŜyła spojrzenia kobiet rzucane w jego stronę, lecz on jakby nie widział ich

zainteresowania. Po prostu obejmował mocno Brooke, jakby ogłaszał, Ŝe naleŜy do niej, a ona

lekko drŜała. Chance uchylił drzwi łączące ich pokoje.

– Zdrzemnij się – powiedział. – Obudzę cię później. Jesteś taka milcząca... Czy stało się

coś, czy tylko jesteś zmęczona?

– Chance, wolałabym, Ŝebyś mi nie mówił, Ŝe mnie kochasz – powiedziała Brooke,

siadając na łóŜku.

– Dlaczego? Boisz się, Ŝe w to uwierzysz?

– Chance, przestań.

– Do diabła – powiedział, siadając przy niej – spójrz na mnie. Spójrz mi w oczy,

zobaczysz w nich prawdę. Kocham cię! Kocham cię kaŜdą cząstką mego ciała. Nie bój się

mnie, raczej siebie się obawiaj. Przeszłość minęła, poszła w zapomnienie. A przyszłość

będzie naleŜała do nas, jeŜeli tylko pozwolisz. Och, kocham cię i nie przestanę tego

powtarzać. Kocham twoje loki i twoich dziewięć piegów. Kocham twój uśmiech i delikatny

aksamit twych warg, i sposób, w jaki przytulasz się do mnie. Całą ciebie, od stóp do czubka

głowy, z zewnątrz i w środku, łącznie z tą zwariowaną ilością lodów, które pochłaniasz.

Kocham cię.

Chance wstał i patrzył na nią z góry. Brooke uniosła głowę, by spojrzeć na niego.

Zacisnął zęby, gdy ujrzał łzy migocące w jej oczach.

– AleŜ Brooke, nie płacz – powiedział szorstko. – Nie ma miejsca na łzy w świecie, który

właśnie tworzymy. Hej, jestem Świętym Mikołajem, zapomniałaś o tym? Znam magiczne

sztuki, mogę spełnić twoje najskrytsze marzenia. Tylko musisz wiedzieć, czego chcesz, boja

przegapiłem kurs czytania z myśli. Mogę cię tylko błagać o to, Ŝebyś wybrała mnie spośród

wszystkich gwiazdkowych prezentów. Mnie, na całe Ŝycie, na wszystkie BoŜe Narodzenia.

– Och, Chance.

– Odpocznij. Przyjdę później – powiedział wychodząc do swojego pokoju.

Brooke ledwo zdjęła kurtkę i ściągnęła buty. Łzy płynęły jej po policzkach.

Zamknęła oczy i zobaczyła twarz Chance’a. Gdy otworzyła je znowu, jego obraz nie

zniknął. Uśmiechając się do niej łagodnie, przywoływał ją do siebie szafirową głębią oczu.

Była zakochana w Chansie Taborze.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Odetchnęła głęboko i przycisnęła końcami palców pulsujące od bólu skronie. Co ma teraz

zrobić? Och, na miłość boską, co ma począć? Zakochała się w Chansie. Nigdy jeszcze nie

czuła się taka nieszczęśliwa. A przecieŜ gdyby spojrzeć na to z boku, Chance uosabiał

wszystko, czego mogłaby oczekiwać od męŜczyzny. Wszystko.

Ach, gdyby umiała pozbyć się wszelkich wątpliwości, wyznać mu swą miłość i paść w

jego objęcia. Ale nie umiała. Wiedziała o tym i ta gorzka świadomość wywołała kolejne łzy.

Kochała go, czysto i niewinnie, ale co dalej? Mówił takie czułe słówka, uśmiechał się tak

łagodnie, ale czy to była prawda? Skąd mogła wiedzieć?

Jej uczucia nie są wystarczająco głębokie, by mogła pójść z nim do łóŜka.

Ale czy nie będzie Ŝałować, Ŝe nie oddała się takiemu wspaniałemu męŜczyźnie? Nie

wiedziała jeszcze, ale czuła, Ŝe gdyby nadszedł odpowiedni moment, nie umiałaby mu

odmówić.

Brooke wreszcie zapadła w sen.

– Hej, śpiąca królewno – usłyszała. – MoŜe skusi cię myśl o kolacji?

– Słucham? – Brooke powoli otwierała oczy. – Och, ty juŜ jesteś całkiem ubrany i gotowy

do wyjścia!

– Nie ma pośpiechu. Wiesz, spotkamy się w holu, kiedy juŜ będziesz gotowa. Jest tu miła

restauracyjka.

– Dobrze.

– Śliczna jesteś, gdy śpisz. – Uśmiechnął się i pocałował ją w sam czubek nosa. – Będę

czekał na dole.

Chance miał na sobie czarne spodnie i gruby, szarobiały golf, który podkreślał jego

barczyste ramiona. Oczyma wyobraźni Brooke zobaczyła szeregi kobiet garnących się do

niego, więc powoli wstała z łóŜka.

Ale na razie, powiedziała do siebie z dumą, Chance naleŜy do mnie.

Ubrała się tym razem na zielono. Zadawała sobie pytanie, dlaczego jest w takim podłym

nastroju, przecieŜ Ŝycie jej tak się zmienia. MoŜe dlatego, Ŝe stale przebywała w świecie

marzeń. Ona, Brooke Bradley, kochała tylko Świętego Mikołaja. Jakie marzenia mogły się

mierzyć z tą prawdą? Postanowiła przecieŜ dobrze się bawić. I nie pozwoli Chance’owi

powiedzieć nic, co mogłoby zachwiać jej pewność siebie.

Gdy zeszła na dół, zobaczyła Chance’a pochłoniętego rozmową z dwiema bardzo

atrakcyjnymi kobietami. Podeszła szybko do tej trójki i wsunęła rękę pod ramię Chance’a.

– Hej – powiedziała słodziutko.

– Nie martw się, kochanie – usłyszała. – On dał nam wyraźnie do zrozumienia, Ŝe czeka

właśnie na ciebie. Niektórych zawsze szczęście się trzyma. MoŜe zobaczymy się później.

Chance mruknął, gdy Brooke pomachała im na poŜegnanie.

– Widzisz, jak je odstraszyłaś! – zaŜartował.

– Ty draniu. Chodźmy coś zjeść.

Gawędzili pogodnie i beztrosko jedząc frutti di marę. Wymieniali wspomnienia z

dzieciństwa i opowiadali sobie o bolesnych doświadczeniach okresu dojrzewania.

Brooke podniosła wzrok na Chance’a. Znowu przeraziła ją świadomość uczucia, jakie

ywi do niego.

Czuła, Ŝe tworzy z nim nierozerwalną jedność. Nie chciała myśleć o przyszłości.

– Chance – powiedziała zamyślona, przy kawie – dlaczego Joey wysłał Julie do Los

Angeles? Wydaje mi się, Ŝe jestem jedyną osobą, która uwaŜa, Ŝe to było głupie. Nawet Gran,

nasza sąsiadka, jest tym zachwycona.

– Julie marzyła o tym, by zostać modelką. Joey postanowił więc zaryzykować. Sądzi, Ŝe

Julie wróci do niego, kiedy uświadomi sobie, Ŝe to nie jest Ŝycie, o jakim śniła.

– To ryzyko, duŜe ryzyko.

– Być moŜe, ale czy nie sądzisz, Ŝe miłość warta jest takiego ryzyka? Walka, którą Joey

toczy, jest walką z marzeniami Julie. A moja walka? Ja boksuję się z cieniami, duchami,

tworami twojej wyobraźni.

1 muszę wygrać, Brooke. Kocham cię i chcę spędzić z tobą całe Ŝycie. Gdybym mógł

wprowadzić te dane do komputera i otrzymać instrukcję, w jaki sposób mogę cię przekonać,

byś mi zaufała. ChociaŜ myślę, Ŝe juŜ zrobiliśmy parę kroków, ale czy na pewno? Brooke, co

mam zrobić, Ŝebyś mi uwierzyła?

Brooke zaczęła mówić szeptem:

– Myślę, Ŝe łatwiej byłoby, gdybyś był Pinokiem i przy kaŜdym twoim kłamstwie

wydłuŜałby ci się nos. Albo gdybyś naprawdę był Świętym Mikołajem, poniewaŜ Święty

Mikołaj to przecieŜ ktoś godny zaufania. Ale niestety, Chance, jesteś tylko męŜczyzną, istotą

ludzką. To nie twoja wina, tylko moja. To beznadziejne, naprawdę. Ani trochę nie wierzę, Ŝe

mogłabym dokonać właściwego wyboru. Sądzę, Ŝe najlepiej będzie, jeŜeli zapomnisz, iŜ

kiedykolwiek się spotkaliśmy.

– Nie mogę tego zrobić – powiedział cicho. – Jesteś przeraŜona jak mała dziewczynka.

Czy ja jestem przyczyną lęku, który widzę w twoich oczach?

– Boję się sama siebie. To nie ma Ŝadnego związku z tobą.

– Nieprawda, ma. Nie pozwalasz mi przecieŜ, Ŝebym się zbliŜył do ciebie. Brooke,

musisz mi choć trochę zaufać. To na początek, na dobry początek. Za kaŜdym razem, gdy cię

pocałuję, oddasz mi odrobinę siebie. Wiesz, dzisiaj rano, gdy wszedłem do twojego domu,

wydawało mi się, Ŝe tęskniłaś za mną tak samo jak ja za tobą. MoŜesz temu zaprzeczyć?

– Nie, rzeczywiście tęskniłam. Och, Chance, kiedy odsuwam od siebie wątpliwości, jesteś

dla mnie kimś wyjątkowym, jedynym, czuję się przy tobie cudownie radosna. Gdy mnie

opuszczasz, nie mogę się doczekać, kiedy znowu cię zobaczę i kocham cię tak bardzo. O,

BoŜe – szepnęła Brooke – co ja zrobiłam?

– Powiedziałaś, Ŝe mnie kochasz. – Uśmiech rozjaśnił twarz Chance’a. – Tak

powiedziałaś. Kochasz mnie? Jesteś we mnie zakochana?

– Nie. Zresztą, to nie ma znaczenia, bo...

– Nie ma znaczenia? Brooke, to jest najszczęśliwszy dzień w moim Ŝyciu. Powiedz, jaki

prezent chcesz. Twoja miłość jest najcudowniejszym darem. Nigdy takiego nie dostałem.

– Chance, nie! To niczego nie zmienia. My nawet nie będziemy ze sobą po...

– Nie będziemy ze sobą po czym?

– Po świętach, Chance. Nie chciałam, Ŝeby ci było przykro, więc podarowałam ci siebie –

tak jak daje się prezenty na gwiazdkę. Postanowiłam, Ŝe spędzimy razem ten okres, a ja nie

będę analizować twoich słów, czynów i motywów, którymi się kierujesz. Chciałam po prostu

być z tobą. Zmarnowałam tę szansę, jak zwykle, i zakochałam się w tobie.

– Więc któregoś pięknego dnia, zaraz po BoŜym Narodzeniu, mam zwyczajnie zniknąć?

– Mniej więcej tak. To znaczy, nie mam wyboru.

Jestem pewnie straszną egoistką, więc zrozumiem, jeśli zechcesz zakończyć wszystko juŜ

teraz.

– Nigdy nie byłem gwiazdkowym prezentem – powiedział z uśmiechem. – I nie mogę

odejść teraz, gdy ofiarowałaś mi siebie, swoją miłość. Poza tym przecieŜ jestem Świętym

Mikołajem i muszę tkwić na posterunku aŜ do tego wielkiego dnia. Rozumiem, Ŝe BoŜe

Narodzenie spędzimy razem?

– Mówisz tak, mimo Ŝe wiesz, iŜ nie będzie dalszego ciągu?

– Ja notuję w pamięci wszystkie informacje o pani, panno Bradley. Rozumiem

znakomicie. Och, kocham cię, kocham cię, kocham cię. Chyba mogę to powtarzać, ile razy

zechcę, prawda? Wszystko jest przed nami. W czasie tych dni, które mamy przed sobą,

moŜemy robić to, co uwaŜamy za słuszne. KaŜde z nas ma swój prezent i powinniśmy

nacieszyć się nim w pełni. Zgadzasz się ze mną?

– Wiesz, wprawiasz mnie w zakłopotanie – zmarszczyła brwi Brooke.

– PrzecieŜ to takie proste. JeŜeli dostałbym pod choinkę samochód straŜacki, naleŜałby do

mnie i robiłbym z nim, co mi się podoba. Mógłbym odkręcić wszystkie koła. Mógłbym go

myć i polerować, robić wszystko, cokolwiek bym chciał. Ty i twoja miłość są moimi

prezentami. Ja jestem twoim. MoŜesz mnie oddać tej blondynce w obcisłych spodniach albo

zostawić mnie dla siebie. Jestem w twoich rękach, a ty w moich do końca BoŜego

Narodzenia. A więc – prezenty wręczone, wstąŜki przecięte.

– Czuję się zakłopotana jeszcze bardziej.

– Spróbujemy, jak to działa? Na przykład, mam ochotę zabrać swój prezent i potańczyć z

nim trochę w blasku świec. Chyba to brzmi rozsądnie?

– Myślę, Ŝe tak.

– Ty teŜ moŜesz decydować, co chcesz ze mną zrobić.

– No cóŜ, jedno jest pewne – nie oddam cię tej okropnej blondynie.

– Pocieszyłaś mnie. Nie jest w moim typie. Natomiast tamta ruda jest niezła.

– Zabraniam ci nawet o niej myśleć.

– Dobrze – wzruszył ramionami. – Teraz wszystko zaleŜy od ciebie. Czegokolwiek pani

zaŜąda, madame, jestem cały do pani usług. Zamierzam traktować swoją rolę gwiazdkowego

prezentu bardzo powaŜnie i moŜesz liczyć na moją lojalną współpracę. Idziemy tańczyć.

– Bardzo proszę.

Brooke czekała, aŜ Chance zapłaci rachunek i pozwoliła się wyprowadzić z restauracji.

Czy ta rozmowa miała jakikolwiek sens, myślała potrząsając leciutko głową. Jedno było

pewne. Mogła stanąć w zawody o nagrodę Gaduły Roku. Siedziała tam, plotąc od rzeczy, i

wygadała się przed Chance’em, Ŝe go kocha. I co on na to? Chyba był trochę zaskoczony, ale

zdecydował, Ŝe wszystko jest na najlepszej drodze. Zaakceptował ją w roli prezentu. Nawet

się zgodził na rozstanie po dwudziestym szóstym grudnia. Wydaje się, Ŝe zrozumiał i

zaakceptował jej plan. Ale jakie wobec tego zamiary ma Chance Tabor wobec swojego

prezentu?

Sala, do której weszli, była duŜa i zatłoczona. Ogień płonął na kominku, a świece

ustawione na małych stolikach stwarzały atmosferę intymności. Poza podium do tańca,

podłoga była wyłoŜona dywanami, a pod ścianami stały miękko wyściełane kanapki i

głębokie fotele. Do tańca grał trzyosobowy zespół.

Chance mocniej przygarnął Brooke i poprowadził pewnie przez salę. Brooke

zesztywniała, czując Ŝar jego ciała.

– Rozluźnij się, Brooke – powiedział cicho. – Rozluźnij się i baw dobrze.

Och, do diabła, dlaczego nie? – pomyślała Brooke, wspierając się na nim mocniej. Była

całkowicie bezpieczna w tej zatłoczonej sali. O BoŜe, Chance był taki miły i pachniał tak

wspaniale, a ona kochała go tak bardzo. Nigdy jeszcze nie dostała tak cudownego

gwiazdkowego prezentu.

– Lubię, gdy przytulasz się do mnie – Chance mruczał jej do ucha. – Całe szczęście, Ŝe

tutaj panuje półmrok. Brooke, działasz na mnie podniecająco.

Brooke poczuła to jego podniecenie. Próbowała odsunąć się od niego, ale przyciągnął ją

jeszcze mocniej, przyciskając do siebie jej piersi. Brooke spłonęła rumieńcem, gdy jej ukryta

gdzieś głęboko namiętność rozpalała się niepowstrzymanie. Rozlewała słodkie jak miód

ciepło, budziła jej kobiece poŜądanie i odsuwała gdzieś daleko poczucie rzeczywistości.

Brooke ulatywała jak na zaczarowanym dywanie, bezpieczna, w objęciach kochanego

męŜczyzny.

Westchnęła z zadowolenia, opierając się piersiami o Chance’a. Słyszała jego

przyspieszony oddech i czuła jego męskość.

– Umieram – zamruczał.

– Więc nie ściskaj mnie tak mocno – szepnęła.

– Pragnę cię. Jesteś cudowna, ale, och, ja naprawdę umrę. Musi przecieŜ być jakieś

prawo, które mnie obroni przed tobą.

– MoŜe wszystko wylęgło się w twojej głowie? – zaśmiała się cichutko Brooke.

– To nie głowa... Chyba czujesz? Będę się starał myśleć o czymś innym. Na przykład:

jaki jest twój pogląd na stan naszej gospodarki?

– Wydaje mi się, Ŝe inflacja rośnie – stwierdziła powaŜnie Brooke i parsknęła śmiechem.

– Twarde czasy nadchodzą.

– Zabijasz mnie, moja panno – jęczał Chance, odsuwając ją od siebie.

– Wybacz, panie. Spróbuj powściągnąć zmysły.

– Och, Brooke – uśmiechnął się i, pocałował ją w czoło – uwielbiam twój śmiech. Jest

taki perlisty jak dźwięk dzwoneczków przy sankach Świętego Mikołaja. Czy chciałabyś

usiąść przy kominku i napić się czegoś?

– O tak, chętnie.

– To dobrze. Nie przeŜyłbym chyba następnego tańca z tobą.

– Z powodu gór.

– Potraktuję to jak komplement, moja droga. Masz w sobie bardzo potęŜną moc jak na tak

maleńką osóbkę. Siądź na tamtej kanapie, a ja spróbuję utorować sobie drogę do baru.

– Pamiętaj, Chance, ta ruda jest be – pogroziła mu palcem.

– Odmeldowuję się.

Brooke usiadła na kanapie tuŜ przy kominku. Podziękowała uśmiechem parze, która

ustąpiła jej miejsca. Obserwowała ich, jak odchodzili, widziała poŜądanie w ich spojrzeniach,

porozumiewawczy uśmiech na ustach. Byli w sobie zakochani i zupełnie nie troszczyli się o

to, co świat o nich pomyśli. Wierzyli, ufali sobie bez cienia wątpliwości, bez zbędnych pytań.

Och, jakŜe słodko byłoby tak kochać Chance’a, pomyślała Brooke.

Jakie to proste – poznać, zrozumieć, zaufać i uwierzyć Chance’owi. Słuchać i nie

zastanawiać się nad znaczeniem wypowiadanych przez niego tak łagodnie słów. Patrzeć w

przejrzyste niebieskie oczy pełne ciepła i czułości, dla niej tylko przeznaczonej. Smakować

jego pocałunki i pieszczoty i marzyć o tych, które ją jeszcze czekają w czasie wspólnej

wieczności.

Kochać go sercem, myślą, ciałem i duszą. Na zawsze. JakŜe prosto to brzmiało, a przecieŜ

było zupełnie niemoŜliwe. Niestety, nie umiała zaufać swojej intuicji.

– JuŜ jestem – powiedział Chance siadając przy niej i podając jej drinka.

– Myślałam juŜ, Ŝe zginąłeś.

– Po pierwsze, tam jest strasznie ciasno, a po drugie, otrzymałem właśnie dwie oferty

jednocześnie...

– Wiedziałam – krzyknęła Brooke i pociągnęła duŜy łyk ze szklanki, krztusząc się przy

tym.

– śartowałem! Nie przejmuj się takimi bzdurami, ale naprawdę to były trzy oferty.

– Panie Tabor, dla mnie pan nie istnieje.

– O BoŜe – powiedział śmiejąc się – jesteś taka śliczna, kiedy okazujesz zazdrość. Bardzo

mnie to podnosi na duchu. Nawet twoje dziewięć piegów pała wściekłością.

– Jesteś szalony – uśmiechnęła się Brooke – a ja... CóŜ...

– Powiedz to, Brooke. Powiedz, Ŝe mnie kochasz – nalegał. – Niech to usłyszę raz

jeszcze. Ty i twoje wyznanie, to moje gwiazdkowe prezenty, chyba nie zapomniałaś?

– Kocham cię, Chance – szepnęła. – Tak bardzo chciałabym być kimś innym niŜ jestem.

Chciałabym...

– Chance! – rozległ się jakiś głos. – Do diabła, chłopie, co u ciebie?

– Patrick! – Chance wstał i uścisnął dłoń przystojnemu blondynowi. – A gdzie Susie?

– Właśnie usiłuję zatelefonować do domu, Ŝeby sprowadzić naszą dziewczynę do

dziecka.

– Patrick, poznaj Brooke. Brooke, ten facet jest jednym z najbystrzejszych informatyków

w kraju.

– Miło mi – uśmiechnęła się Brooke.

– Cześć, ślicznotko. Hej, Chance, widziałem w ubiegłym tygodniu, na zjeździe, taki

software, Ŝe nie uwierzysz. Siadaj. Muszę ci o tym opowiedzieć, to jest zupełnie obłędny

program. MoŜesz stworzyć taki arkusz, który...

Brooke przybrała przyjemny wyraz twarzy i wyłączyła się z rozmowy, która dla niej nie

miała Ŝadnego sensu. Ciepło bijące od kominka sprawiło, Ŝe poczuła pragnienie, wypiła więc

swojego drinka w dwóch duŜych haustach. Patrick gadał jednostajnie o RAM-ach i ROM-ach,

a Chance wsłuchiwał się w kaŜde jego słowo.

MęŜczyźni i ich zabawki, pomyślała sennie Brooke. O BoŜe, była śpiąca, a w uszach jej

dziwnie szumiało.

– Pomóc ci? – spytał Patrick.

– Hej, śpiąca królewno – powiedział Chance, gdy jej głowa opadła mu na ramię.

– Hm?

– ŚwieŜe powietrze, wódeczka i ciepło kominka – stwierdził Chance. – Trzeba się ruszyć,

dziecko. Wstawaj.

– Mmmm?

– Cześć, Patrick. – Chance chichotał, obejmując Brooke. – Pozdrów ode mnie Susie.

Tłum rozstępował się Ŝyczliwie, gdy Chance pokonywał salę z Brooke wtuloną w jego

ramiona.

– Czy... pszczółki... mają czułki? – mamrotała.

– Podejmę intensywne studia na ten temat, kochanie.

– Głowa Brooke podskakiwała na jego piersi, gdy się śmiał.

– Dziękuję ci, naprawdę to doceniam.

– Moja Brooke jest zawiana – Ŝartował, gdy wchodzili po schodach.

Przed drzwiami Chance postawił Brooke na nogach obejmując ją jedną ręką, drugą szukał

kluczy w jej torebce. Potem znowu uniosła się w górę, a w chwilę później została ułoŜona na

łóŜku. Podniosła się natychmiast, zamrugała powiekami i zapytała:

– Czy to juŜ rano?

– Nie, zmorzyło cię przy kominku. Zdejmę ci buty. Jak się czujesz?

– Chyba dobrze. Było tak cieplutko i przysięgłabym, Ŝe śniłam o pszczołach.

– Myślisz, Ŝe potrafisz się rozebrać?

– Po co? – Zerknęła na niego podejrzliwie.

– śeby się połoŜyć. – Uśmiechnął się. – Nie zamierzam cię uwodzić.

– Dam sobie radę. Czuję się całkiem dobrze.

– Tak, rzeczywiście lepiej wyglądasz. To chyba połączenie ciepła kominka i alkoholu tak

na ciebie podziałało.

– Przepraszam, Ŝe cię tak skompromitowałam przy Patricku.

– Nic się nie stało. Patrick pewnie uwaŜa mnie za szczęściarza. Rzeczywiście nim jestem.

Czy mógłbym cię teraz pocałować, Brooke? Sądzę, Ŝe w dobrym tonie jest całowanie

gwiazdkowego prezentu na dobranoc, prawda?

– Więc ja teŜ powinnam cię pocałować, przecieŜ ty teŜ jesteś moim prezentem.

– To brzmi obiecująco – powiedział, biorąc ją w ramiona.

Pocałunek, zmysłowy i delikatny zarazem, smakował rumem i wzbudził jej zachwyt. Był

pełen pasji i namiętności, i Brooke się nie broniła, gdy Chance delikatnie połoŜył ją na

poduszkach.

Płynnym ruchem obrócił się i przytulił do niej, przyciskając jej nogi udem. Usta zbliŜył

do jej ust. Ręka Chance’a wślizgnęła się pod jej sweter i ruszyła w kierunku piersi, chcąc

pobudzić brodawkę lekkimi dotknięciami palców.

Brooke powitała z radością wraŜenia, które nią owładnęły, gdy poczuła na sobie cięŜar

jego ciała. Wyraźnie podniecony, napierał na nią, ujawniając swoje potrzeby i pragnienia.

Zanurzyła dłonie w jego gęstych włosach i przycisnęła się mocniej do jego ust. Oddech

Chance’a stawał się coraz szybszy.

– Brooke – powiedział, unosząc nieco głowę – chcę cię zobaczyć. Proszę, kochana, chcę

patrzeć na ciebie, dotykać cię.

Brooke, raczej gestem niŜ słowami, zgodziła się, uniosła ramiona, by mu pomóc zdjąć z

niej sweter i maleńki staniczek. Słyszała, jak chrapliwie wciągał powietrze, gdy zobaczył jej

nagość. Ręce drŜały mu lekko, gdy delikatnie dotykał jej gładkich piersi.

– Jesteś śliczna – mówił cicho. – Doskonała. Twoje piersi są piękne jak kwiaty, tak

gładkie, tak spręŜyste. Moja. Jesteś moja.

Chance pochylił głowę, by wziąć do ust jeden z owych róŜowych pąków jej piersi,

palcami sięgając po drugi. Brooke z trudem chwytała powietrze, poddając się podniecającym

pieszczotom. Czuła słodki ból w dole ciała, w sekretnych miejscach swej kobiecości. Gdzieś,

bardzo głęboko, wybuchnął w niej płomień i rozpalił się w ogień namiętności, jakiej jeszcze

nigdy nie zaznała.

Chance pieścił ją, aŜ Brooke wyrwał się cichy jęk. Znowu gorączkowo całował jej usta, a

jego męskość napierała coraz mocniej na nią, jakby składając obietnice tego, co ją czeka.

– Brooke – powiedział zmysłowo – chcę poczuć twoje dłonie. Potrzebuję twego dotyku.

– Tak – skwapliwie przytaknęła i straciła na chwilę kontakt z jego ciałem, gdy podniósł

się, Ŝeby ściągnąć sweter.

– Och – jęknęła z podziwem i czułością, gdy błądziła oczyma po jego owłosionej piersi.

Dotknęła ręką tej twardej, muskularnej piersi. Pod jej dotykiem, lŜejszym niŜ muśnięcie

ptasiego pióra, Chance zadrŜał, a gdy dotarła do jego twardych brodawek, usłyszała cichy

pomruk.

– Jesteś delikatna jak anioł – powiedział, przywierając do niej jeszcze mocniej. Ich usta

znowu zetknęły się w pocałunku.

Jej piersi ocierały się o jego szorstki tors. Brooke oplotła go rękami. Pod palcami czuła

poruszające się sploty mięśni. Był taki silny, taki potęŜny, lecz Brooke miała niezachwianą

pewność, Ŝe weźmie ją delikatnie. Nie będzie myślał tylko o swoich pragnieniach, ale takŜe o

niej. Dręczyło ją tyle wątpliwości, nie mogła więc zrozumieć, skąd bierze się jej wiedza, Ŝe

ich związek będzie przykładem wzajemnego oddania. I będzie rozkoszą.

Pragnęła go, och tak, pragnęła, by ją wziął. To będzie dalszy ciąg gwiazdkowego

prezentu. Będzie naleŜał do niej, w tej wielkiej intymności między kobietą i męŜczyzną. Jej

męŜczyzna, jego kobieta, przedmiot nie kończących się pieszczot.

– Brooke, och, moja Brooke. Tak bardzo cię pragnę. Tak bardzo...

Brooke spojrzała w jego szafirowe oczy, teraz prawie szare z podniecenia. Widziała

napiętą twarz i czuła dreszcz przebiegający jego ciało. Starał się nie stracić kontroli nad sobą.

Zanim coś zdąŜyła powiedzieć, odwrócił się i usiadł na krawędzi łóŜka. Oparł łokcie na

kolanach, zwiesił głowę i oddychał nierówno.

Brooke połoŜyła mu rękę na plecach, lecz on gwałtownie się poderwał. Nie patrząc na nią

podał jej sweter.

– Okryj się – powiedział cicho.

– Dlaczego, Chance?

– JuŜ nie mogę dłuŜej. Potwornie cię pragnę i jeŜeli dotkniesz mnie jeszcze raz, nic mnie

nie powstrzyma. Powiedziałem, Ŝe cię nie uwiodę i nie zrobię tego, przysięgam. Lecz pragnę

cię aŜ do bólu. Idę do mojego pokoju. Dobrze się czujesz?

– Nie.

– Co się stało? – Mówiąc to, odwrócił się, by na nią spojrzeć. – Do diabła, jestem

męŜczyzną, nie świętym.

– A ja jestem kobietą, a nie dzieckiem.

– Co to znaczy?

– Ciągle za mnie podejmujesz decyzje. Świetnie, przecieŜ jestem twoim świątecznym

prezentem. Ale do tej pory nie zrobiłam nic, poza tym, Ŝe powiedziałam, Ŝebyś trzymał się z

daleka od tej rudej. Chance, czy będziesz czuł się zniewolony, jeŜeli powiem, Ŝe chcę, Ŝebyś

kochał się ze mną? Czy za duŜo pragnę? Zrozumiem, jeŜeli tak uwaŜasz. Nie zmieni to

naszych stosunków, ale ja naprawdę pragnę ciebie i nawet nie wiem, czy mogę. Och,

kochany, rozpłaczę się za chwilę, więc powiedz – nie, i odejdź.

Brooke zwiniętym swetrem okryła piersi, zamknęła oczy i czekała ze ściśniętym gardłem.

Chance długo się nie odzywał. Czuła, Ŝe jest coraz bardziej napięty. Chciała zerknąć na niego

spod opuszczonych powiek, Ŝeby zobaczyć jego twarz, sprawdzić, jakie wraŜenie, zrobiły na

nim jej słowa, ale nie miała odwagi.

Nigdy dotąd nie zrobiła czegoś równie nieprzemyślanego. Chciała się kochać z

Chance’em. Po prostu i zwyczajnie. Pragnęła go. I chyba umarłaby, gdyby ją odrzucił.

– Czy zdajesz sobie sprawę z tego, co mówisz i robisz? – powiedział w końcu.

– Tak – odparła, powoli otwierając oczy. – Ale jeŜeli ty nie...

– Ja cię nie chcę? Wiesz, Ŝe to nieprawda. I na pewno nie będę się czuł zniewolony.

Wprost przeciwnie, to zaszczyt dla mnie. Ale Brooke, jedno musisz zrozumieć. MoŜemy

oboje zdecydować się na ten krok i dzielić razem piękne, wspaniałe doświadczenie. JednakŜe

nie moŜemy przewidzieć naszych reakcji, i kaŜde z nas musi być odpowiedzialne za siebie.

Zgadzasz się?

– Tak.

– To da nam prawo, by myśleć o wspólnej przyszłości. Dlaczego mówię to wszystko?

PoniewaŜ mam się kochać z kobietą, która jest i będzie moją jedyną miłością. Nigdy, nigdy,

Brooke, nie zapomnę tej nocy.

Łzy napłynęły jej pod powieki, gdy słuchała łagodnych słów Chance’a. Jej serce

przepełniała miłość. Nie chciała myśleć o niczym poza tą chwilą, nie chciała analizować i

podawać w wątpliwość tego, co się tutaj działo. Nie było nic poza tym pokojem, nie było

jutra, Ŝadnych zmartwień, wątpliwości czy lęków. Był tylko Chance i była szansa na... miłość.

Chance podniósł jej dłoń, ucałował z przejęciem i połoŜył na sercu. Mijały długie

sekundy, a oni patrzyli na siebie, zanim znowu połoŜył się na łóŜku. Przyjęła go w objęcia,

odrzucając okrycie, by nic nie rozdzielało ich rozpalonych ciał. Jej piersi stwardniały, gdy

otarły się o szorstki zarost jego piersi. Wygięła się, by pełniej odczuwać kaŜdą pieszczotę,

którą ją obdarzał.

Chance z niesamowitą, dręczącą powolnością całował ją i pieścił. Powoli, nie spiesząc się

zsuwał z niej spodnie, potem majteczki. Całował aksamitną gładkość ciała, które odsłaniało

się przed nim. Była coraz bardziej podniecona. Poruszyła się pragnąc jeszcze większej

podniety, lecz on ciągle zwlekał. Ramiona drŜały mu z wysiłku, gdy utrzymywał nad nią

cięŜar swego ciała.

– Jesteś taka piękna – powiedział, a jego oczy błądziły po jej błyszczącej, nagiej skórze.

– Chance, bardzo cię pragnę.

Odsunął się na chwilę, by pozbyć się resztek ubrania. W świetle lampy ujrzała jego

doskonale proporcjonalne ciało. Jego mocna męskość była gotowa, by ją posiąść, wypełnić ją,

a ona pragnęła spełnienia, które obiecywał.

– Proszę – szepnęła.

Pochylił się nad nią i złoŜył na jej ustach namiętny pocałunek. Rękami błądziła po jego

barkach, czując siłę i spręŜystość jego ciała. Rozsunął kolanem jej uda, by sięgnąć ku jej

kobiecości, lecz się zawahał.

– Brooke, powiedz to – poprosił zmysłowym głosem. – Powiedz, Ŝe mnie kochasz.

– Kocham cię, Chance. Naprawdę, kocham. I wtedy wszedł w nią.

Doznała tak cudownych wraŜeń, o jakich nawet nie śniła. Chance przysunął się jeszcze

bliŜej i wypełnił ją sobą. Ich ciała poruszały się zgodnie, przypływały i odpływały, szybciej,

mocniej, coraz zuchwałej, aŜ Brooke prawie utraciła świadomość i spazm rozkoszy przebiegał

przez jej ciało jak błyskawica.

– Chance – zawołała, ściskając jego ramiona.

– Tak, Brooke, tak – powiedział. Przez chwilę pochylał się nad nią, a potem opadł z

jękiem obok.

Po krótkiej chwili uniósł się znów i pocałował ją mocno, pytając:

– Nie sprawiłem ci bólu?

– Nie, nie, było cudownie.

– Tak, to było cudowne, ty byłaś cudowna. Kocham cię. Proszę, Brooke, błagam, nie miej

wyrzutów, Ŝe to się stało. Nie Ŝałuj niczego. Niech to dla ciebie będzie czym chcesz, ale nie

ałuj niczego.

– Obiecuję. Nigdy nie będę Ŝałować, Chance. Przygarnął ją do siebie i złoŜył delikatny

pocałunek na jej czole. Wkrótce równy oddech powiedział Brooke, Ŝe Chance zasnął, a ona

uśmiechała się w mroku do siebie.

Ogarnął ją błogi spokój, jakiego jeszcze nie zaznała. Oddała się Chance’owi ochoczo,

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Brooke zbudziła się wraz z pierwszymi promieniami zimowego słońca, rysującymi jasne

smugi na podłodze. Odwróciła głowę, zobaczyła śpiącego obok niej Chance’a i uśmiechnęła

się. W pierwszym odruchu osłoniła rękami swój obnaŜony brzuch.

Nagle poczuła się starsza, jak gdyby przekroczyła niewidzialną linię i w końcu osiągnęła

dojrzałość, której dotąd była pozbawiona. Była kobietą. Urodzi dziecko męŜczyźnie śpiącemu

obok niej. Nie, nie zaplanowała sobie, Ŝe zdobędzie ten drogocenny skarb, zagnieŜdŜony w

niej głęboko. Ale czuła, Ŝe to się dokonało.

Przepełniała ją radość.

Całą miłość i troskę, całe poświęcenie, którym otoczyłaby Chance’a, odda temu dziecku.

Rozstanie z Chance’em nie będzie całkowite, bo przecieŜ zostawi jej cząstkę siebie, którą

teraz ona nosi w sobie.

Brooke patrzyła na Chance’a, obserwowała równomierne wznoszenie się i opadanie jego

piersi w czasie oddechu, ciemne rzęsy nad opalonymi policzkami i cień zarostu na podbródku.

Kochała go całą sobą. Był jej męŜczyzną, jej kochankiem, jej Świętym Mikołajem, jej

prezentem gwiazdkowym. Gdyby jeszcze połączenie ich ciał było zjednoczeniem dusz...

Gdyby tylko mogła mu uwierzyć. Ale był męŜczyzną, a Brooke nie pojmowała męskich

zachowań.

– Kocham cię, Chance – szepnęła.

– Ja ciebie teŜ – zamruczał.

– Nie chciałam cię obudzić.

Chance otworzył oczy i odwrócił głowę, by na nią spojrzeć.

– Nie wyobraŜam sobie milszego początku dnia – powiedział, dotykając dłonią jej piersi.

– Dzień dobry, śliczna Brooke.

– Dzień – och – zakrzyknęła, gdy posadził ją na sobie.

– Mmmm, świetnie. Jesteś taka miękka i ciepła. Kocham cię – mówiąc to, przyciągnął ku

sobie, Ŝeby ją pocałować.

Ich usta spotkały się, a dłonie Chance’a powędrowały wzdłuŜ pleców Brooke i spoczęły

na jej szczupłych pośladkach. Czuła pod sobą jego podniecenie – gotowa, pragnąca,

rozpalona. Uniósł ją jak piórko i chwycił wargami róŜową brodawkę jej piersi.

– Och, Chance. – Brooke z trudem łapała powietrze.

– Pragnę cię, tak bardzo – powtarzał – tak bardzo. Dłonie Chance’a błądziły po jej ciele,

podczas gdy ustami pieścił jej piersi. Ujął ją mocno, z nieskończoną delikatnością osadził na

sobie i patrzył na jej przymknięte oczy. Ogarniało ją poŜądanie, zaczęła się poruszać,

wypełniona jego męskością, a on wychodził jej na spotkanie.

– Och, Brooke – powiedział – chodź ze mną, teraz. Była blisko, coraz bliŜej,

przedzierając się, szukając skarbów, które umykały i nagle... tam dotarła. Przypłynęły fale

rozkoszy i wstrząsnął nią przyjemny spazm. Pod sobą poczuła drŜącego Chance’a. Pochylała

się coraz niŜej, aŜ oparła się na jego mocnej piersi i bezpieczna, w jego objęciach,

powracała... na ziemię.

– Byłaś niesamowita – powiedział, kładąc ją obok siebie i odsuwając mokre kosmyki

włosów z czoła.

– Nigdy nie czułam się tak wspaniale. To było piękne.

– Pomyśl o tym, kochanie. Zaufałaś mi na tyle, Ŝe mogłem się do ciebie zbliŜyć. Widzisz,

e cię nie skrzywdziłem. Zaufanie powoli wchodzi do naszego Ŝycia. JeŜeli mogłaś oddać mi

się tak jak przed chwilą, wiec mi uwierzyłaś, to czemu nie zrobisz następnego kroku?

Dlaczego nie uwierzysz, Ŝe cię kocham? Nie poślubisz mnie? Dlaczego nie zostaniesz ze mną

na zawsze? Dlaczego, Brooke?

– Ja...

– Nie, nie odpowiadaj. Pomyśl tylko o tym.

– Dobrze. Och, taka jestem śpiąca.

– Zostawię cię tutaj, śpiącą, a sam pójdę na narty.

– Nie chce mi się ruszać.

– Za kilka godzin będę z powrotem i wtedy zjemy obfite śniadanie.

– Mmmm.

Brooke zasnęła, nawet nie słysząc, jak wychodził. Kiedy się przebudziła, przeciągnęła się

leniwie. Wspomnienie słów Chance’a zaczęło do niej docierać.

Miał rację, myślała. Ufała mu podczas miłosnego aktu. Poszła za nim bez lęku i wahania,

nie myślała o następstwach. Jego pytanie było uzasadnione. Dlaczego nie mogła zaufać mu

całkowicie?

– PoniewaŜ się boję, Chance – powiedziała. – Jestem śmiertelnie przeraŜona. Uwierzyć w

ciebie, to uwierzyć intuicji. – JakŜe dziwne było to, Ŝe odnajdywała w sobie zaufanie do

męŜczyzny, którego kochała. Jednocześnie nie miała najmniejszej wątpliwości, Ŝe nosi w

sobie jego dziecko. I to była prawda. W przyszłości będzie uwielbiała to swoje wspomnienie

o Chansie.

Ubrała się i zeszła do baru na kawę. Postanowiła poczekać, aŜ Chance wróci na śniadanie.

Siadła przy oknie i obserwowała narciarzy na odległych stokach.

Minęła godzina, gdy Brooke zauwaŜyła zbliŜającego się Chance’a. Ubrany był w

ciemnoniebieski kombinezon narciarski, policzki miał zaróŜowione od zimna, a włosy

wilgotne i skręcone.

– Cześć – powiedział Chance, siadając naprzeciw niej. – Zrobiło się ciepło, o, juŜ idzie

niadanko.

Przez chwilę jedli w milczeniu.

– Brooke – Chance pierwszy przerwał ciszę – pojechałabyś na kulig, zanim stąd

odlecimy?

– Och, tak, z przyjemnością.

– Okay. Bardzo się cieszę, Ŝe przyjechałaś tutaj ze mną. Nie tylko dlatego, Ŝe kochaliśmy

się... Mam nadzieję, Ŝe zdajesz sobie sprawę, jak duŜe znaczenie ma to dla mnie, jak było

cudownie.

– Czuję to samo.

– Ale stało się coś więcej. Uwierzyłaś mi. Jak na początek, to zupełnie nieźle. Posłuchaj,

czyŜ nie jest prawdą, Ŝe nie podawałaś w wątpliwość moich słów, kiedy powiedziałem ci, Ŝe

pracowałem do późnej nocy, zanim tu przyjechaliśmy?

– Rzeczywiście, masz rację.

– No widzisz? Jest więcej zaufania między nami niŜ przypuszczałaś. Brooke, kocham cię

bardzo. Chcę, byś za mnie wyszła i Ŝebyśmy obchodzili następne święta BoŜego Narodzenia

juŜ w trójkę z naszym dzieckiem.

– Dzieckiem?

– Tak, Brooke. Z naszym dzieckiem. Oczywiście, jeŜeli nie chcesz juŜ w tej chwili

zakładać rodziny, poczekamy. PrzecieŜ dziecko to coś tak szczególnego, wspaniałego, Ŝe

powinno się taką decyzję podejmować wspólnie. Takiej sprawy nie powinno się zostawiać

jednej osobie.

– Co... ? – Brooke czuła, jakby w Ŝołądku miała twardą kulę.

– Nigdy. WyobraŜam to sobie tak: siadam z moją Ŝoną, rozmawiamy o tym, a potem

kochamy się tak wspaniale jak nigdy. Chcę wiedzieć, kiedy i gdzie zostanie poczęte moje

dziecko, Ŝeby być częścią jego Ŝycia, od samego początku. Ale na dzisiaj dość powaŜnych

rozmów. Chodźmy na sanki. Pójdę na górę po kurtki.

– Dobrze – kiwnęła głową Brooke. O, BoŜe, co się stało? Wiedziała, wiedziała od samego

początku, Ŝe nosi w sobie dziecko Chance’a, a on miałby powiedzieć – nie?! Ale to przecieŜ

niemoŜliwe, nie stworzyła sama tego dziecka. Ona i Chance wspólnie do tego dąŜyli – dając

sobie siebie nawzajem, biorąc i dzieląc się sobą. Owoc tego zjednoczenia był ich wspólny.

PrzecieŜ nie tylko ona ponosi za to odpowiedzialność.

Nie, nie, to niezupełnie tak, to wszystko było szalone. Dziecko było jednak tylko jej,

poniewaŜ po świętach nie będzie przecieŜ więcej Chance’a. Na chwilę była pod jego urokiem,

kiedy mówił o dziecku, które będą mieli, gdy juŜ zostaną małŜeństwem. Jakie małŜeństwo?

Och tak, kochała go, chciała być jego Ŝoną, spędzić z nim resztę Ŝycia.

A Chance? JakŜe łagodnie i ciepło patrzył na nią, kiedy opowiadał o ich wspólnej

przyszłości. To było jak hipnoza, odbierało moŜliwość jasnego myślenia. Wydawał się taki

szczery, taki kochający. Czy rzeczywiście chciał tego wszystkiego, o czym mówił z takim

przekonaniem? Chciał ją poślubić, porzucić wszystko, co było przed nią? CzyŜby naprawdę

był jej Mikołajem, jej gwiazdkowym prezentem, a nie kaprysem wyobraźni? Miała w głowie

chaos.

Kasztanowy koń dźwięcząc dzwoneczkami powiózł ich przez śnieŜne przestrzenie.

Woźnica w cylindrze, siedzący na koźle, powoził sankami. Brooke i Chance rozsiedli się

wygodnie, przykryci grubym pledem, przytuleni do siebie, z policzkami i nosami

zaróŜowionymi z zimna, uśmiechnięci. Czuli się niewiarygodnie szczęśliwi.

Wczesnym popołudniem zjedli lekki posiłek i wrócili, aby się spakować. Chance

przyciągnął do siebie Brooke i pocałował tak namiętnie, Ŝe aŜ zadrŜała.

– Nie chcę wyjeŜdŜać – powiedział zbliŜając się do niej. – To był wyjątkowo udany

pobyt.

– Wiem.

– Chcę się z tobą kochać. Teraz, natychmiast. Ciekawe, czy wstrzymają z tego powodu

start samolotu.

– Wątpię.

– Och, Brooke – przyciągnął ją jeszcze mocniej do piersi – powiesz to jeszcze raz?

Powiesz, Ŝe mnie kochasz?

– Kocham cię, Chance – szepnęła.

– I ja cię kocham. Jakoś cię o tym przekonam. Jesteś moim całym światem, moim

promieniem słońca. Gdybym mógł, poślubiłbym cię natychmiast. I juŜ najbliŜsze BoŜe

Narodzenie obchodzilibyśmy jak mąŜ i Ŝona. I wszystkie święta, które nadejdą, zawsze

razem. Proszę cię – uwierz mi, zaufaj i wyjdź za mnie. Kocham cię – powiedział głosem

tłumionym z emocji.

Brooke poczuła w sobie taki spokój jak nigdy dotąd. Powoli podniosła głowę – wiedziała,

co ujrzy. W szafirowych oczach Chance’a zobaczyła łzy. Nie starał się ich ukryć. ObnaŜał

swoją duszę, odsłaniał się przed nią, zdał się na łaskę jej słów i czynów.

Chance Tabor naprawdę ją kochał.

– Och, Chance – powiedziała, czując suchość w gardle.

– Nie, nie mów nic. Rozumiem, Ŝe jeszcze nie jesteś gotowa, ale musiałem ci powiedzieć,

co noszę w sercu i duszy. Wiem, Ŝe nie wierzysz w moją miłość.

Ona jednak juŜ uwierzyła. Nie miała wątpliwości, wreszcie wewnętrznie się uspokoiła.

Chance odniósł zwycięstwo. Kochał ją, ona kochała jego, to wszystko było prawdą. Ale...

Oszukała go, chociaŜ tego nie chciała. Nie kochała się z nim po to, Ŝeby począć jego

dziecko, ale to się stało. I co ma teraz zrobić?

– Chyba juŜ pójdziemy? – cicho zapytał Chance.

– Tak.

– Hej, nie patrz tak smutno. MoŜemy tu jeszcze raz przyjechać, jeŜeli zechcesz.

– Byłoby... miło.

– Dobrze sie czujesz?

– Tak, Chance, wszystko w porządku. Chcę, Ŝebyś wiedział, Ŝe te spędzone razem chwile

bardzo duŜo dla mnie znaczą. Będę je czule wspominać. Ty i ta podróŜ to najmilsze prezenty

w moim Ŝyciu.

– Och, Brooke – powiedział, całując ją mocno.

– Chance – uśmiechnęła się do niego łagodnie i ciepło, a on przesunął palcami po

kosmykach jej włosów, które opadły jej na policzek, po piegach na nosie. Brooke zmuszając

się do uśmiechu wyszła za nim z pokoju. Czuła, Ŝe zaraz się rozpłacze.

Zarówno w czasie lotu, jak i później, juŜ w Denver, gdy samochodem zmierzali do jej

domu, Brooke starała się prowadzić miłą rozmowę.

– Oho, ktoś zostawił w drzwiach wiadomość.

– To jest kartka od Gran – stwierdziła Brooke.

– Chce, Ŝebyśmy zaszli do niej.

– Dobrze.

Zadzwonili do drzwi Gran.

– Wchodźcie. Witaj, Chance. Czuję się, jakbym cię znała od dawna.

– Czy coś się stało? – spytała Brooke.

– Na moim łóŜku leŜy kompletnie pijany Joey.

– Joey pijany? – zdziwiła się Brooke. – PrzecieŜ on nie pije. Czy powiedział, co go tak

gnębi?

– Niewiele z tego zrozumiałam – odparła Gran.

– Chodzi o Julie, Joey chciał porozmawiać ze swoim kolegą Chance’em na ten temat.

– Pozwólcie, Ŝe sam do niego pójdę – powiedział Chance. – MoŜe przydałaby mu się

kawa?

– Zaraz zrobię – poderwała się Gran.

Chance zniknął w sypialni, a Brooke poszła za Gran do kuchni.

– A jak wam udał się wyjazd?

– Wspaniale, to był wyjątkowo udany pomysł.

– Mówisz to z takim entuzjazmem, Brooke. Zakochałaś się.

– Tak, Gran, kocham Chance’a – r powiedziała Brooke głośnym szeptem.

– Mam nadzieję, Ŝe będziesz słuchać głosu serca, a nie głupich pomysłów, które lęgną się

w twojej głowie. Oby udało ci się razem z panem Chance’em złapać w garść trochę szczęścia.

– Nie będzie to łatwe, Gran. Ale nie mogę teraz o tym mówić, bo się rozpłaczę.

– Och, kochanie, chciałabym...

– No cóŜ – powiedział Chance, wchodząc do kuchni.

– To ty miałaś rację, Brooke, a my wszyscy pletliśmy bzdury. Cały misterny plan wziął w

łeb.

– Co to znaczy? – spytała Brooke.

– Chodzi o Julie. Zadzwoniła i powiedziała, Ŝe jej marzenia się spełniają. Kocha

wszystko, co jest związane z pracą modelki. I Joey został przesunięty na ławkę rezerwowych.

– Och, nie – jęknęła Brooke.

– To ci głupia dziewczyna – powiedziała Gran.

– PrzełoŜyłabym ją przez kolano.

Pół godziny później Chance holował przez drzwi mamroczącego Joeya.

Brooke rzuciła się na łóŜko i zalała łzami. Płakała z Ŝalu, Ŝe teraz nie miała juŜ prawa do

szczerej miłości Chance’a, bo dziecko, które poczęli, nie powstało zgodnie z precyzyjnym

planem obojga.

Jak teraz Chance oceni jej postępowanie?

Czy nie będzie chciał przyjąć do wiadomości, Ŝe juŜ został ojcem, czy całą winą obarczy

Brooke?

Posłuchała serca zamiast rozumu, poszła za Chance’em przepełniona ufnością i radością.

Oboje przeŜyli chwile rozkoszy, nie myśląc o konsekwencjach.

Tak, tak, pragnęła tego dziecka. Ach, gdyby Chance tak dokładnie nie zaplanował jego

poczęcia. To było przeraŜające i deprymujące. W ciągu kilku godzin odmieniło się całe jej

ycie.

– Och, kochany – pociągnęła nosem. Co teraz? Chance potrafi być uparty, kiedy coś

postanowi. Określił bezwzględnie okoliczności, w jakich ma przyjść na świat jego dziecko.

Przemyślał to, zaprogramował całą swoją przyszłość. A Brooke? Brooke poddała się

instynktowi i podszeptom serca, gdy nadszedł odpowiedni moment.

Wszystko, co mogła ofiarować Chance’owi, to dotrzymanie obietnicy, Ŝe będzie jego

wiątecznym prezentem. Dla niego mogła sprawić, Ŝe nadchodzące dni będą niezwykłe, i, na

ile to moŜliwe, cieszyć się jego radością. Być moŜe niektóre wspomnienia pozostaną, kiedy

dwudziestego szóstego grudnia rozejdą się ich drogi. Nie będzie wtedy juŜ Świętego

Mikołaja, nie będzie więcej Chance’a.

Zmęczona przykrymi myślami Brooke powoli podeszła do telefonu, który właśnie się

rozdzwonił.

– Bibi?

– Julie, jak się masz?

– Dobrze. Widziałaś Joeya?

– Tak, jest załamany.

– To straszne. Och, Bibi, czuję się rozdarta. Kocham mojego Joeya, ale równieŜ bardzo

chcę spróbować kariery modelki.

– A jakie są twoje plany?

– Zadzwonię jutro do pracy i zwolnię się. Mam juŜ wyznaczonych kilka pokazów.

Zostanę tu przez święta. Potem wrócę do Denver, Ŝeby zabrać rzeczy. CięŜko mi będzie

rozstawać się z tobą.

– Nie przejmuj się. Wszystko jest w porządku. Julie, czy jesteś pewna, Ŝe postępujesz

słusznie?

– Tak, Bibi, zdecydowałam się. Nie chciałam zranić Joeya. Kocham go, ale on marzy o

onie, rodzinie, a ja nie jestem jeszcze gotowa.

– Nie, oczywiście, Ŝe nie. Dziecko... powinno być zaplanowane, chciane przez oboje.

Wiem, co mówię, naprawdę.

– Dzięki ci, Bibi. Mam poczucie winy i brakuje mi i Joeya, i ciebie. A co z Chance’em?

– Dobrze. Świetnie. W Aspen było znakomicie.

– Zatrzyma się dłuŜej niŜ inni Święci Mikołaje na tym ziemskim padole?

– Nie, Julie. Będziemy razem tylko do końca świąt.

– Och, Bibi, nie mogłabyś mu zaufać?

– Nie o to chodzi. Wyjaśnię ci, kiedy przyjedziesz. Tymczasem bądź szczęśliwa.

– Postaram się. Bądź miła dla Joeya. On potrzebuje przyjaciela.

– Teraz jest z Chance’em.

– To dobrze. Kocham cię, mała. Pa, pa, na razie.

– Cześć, Julie.

Brooke odłoŜyła słuchawkę. Będzie jej bardzo brakować Julie. Były jak siostry, dzieliły

się radościami i smutkami. Tak duŜo, za duŜo zmian.

Brooke rozpakowała walizkę, zjadła obiad. Kilka razy włączała i gasiła telewizor.

KsiąŜka, którą próbowała czytać, teŜ jej nie zainteresowała. Nie mogła sobie miejsca znaleźć.

Kiedy usłyszała pukanie, pobiegła otworzyć.

– Chance!

– Cześć, maleńka. Pomyślałem, Ŝe zajrzę do ciebie. Dobrze zrobiłem?

– Bardziej niŜ dobrze. Rozbierz się. Chcesz kawy? Kanapkę? MoŜe zjesz obiad? Mogę

przygotować...

– Spokojnie, motorku – powiedział, biorąc ją w ramiona i – całując mocno.

– Chyba trochę za duŜo gadam – stwierdziła, z trudem łapiąc oddech. – Jak Joey?

– Trzeźwy, leczy kaca i złamane serce. Chłopak marzył, pragnął mieć Ŝonę, dziecko. Z

mojego punktu widzenia, to nie są Ŝądania zbyt wygórowane.

– Ja... Napijesz się kawy?

– Co? O tak, poproszę.

– Zaraz wrócę.

– Cudownie pachnie. Czy Julie dzwoniła?

– Tak, ale nie rozmawiajmy o tym.

– No, dobrze. Zastanawiałem się, co zrobisz z tym mieszkaniem.

– Czynsz jest zapłacony do końca miesiąca. Zadecyduję, kiedy Julie przyjedzie po swoje

rzeczy.

– Rozumiem. To byłaby dla mnie szansa, Ŝeby ponowić propozycję, ale poczekam. Boję

się, Ŝe jeŜeli będę powtarzał to zbyt często, kaŜesz mi się wypchać.

– Pij swoją kawę – uśmiechnęła się Brooke.

– Wiesz, Gran to bardzo miła dama. Byliby świetną parą z moim dziadkiem.

– Chcesz bawić się w Amora?

– Ech, gdybym potrafił, to cały świat chodziłby zakochany.

– Włączyć telewizor?

– Proszę. Co mamy do obejrzenia?

– Chance, czy spędzisz ze mną tę noc?

– Nie przesłyszałem się?

– Och, kochany, czy powiedziałam to zbyt bezpośrednio?

– Nie, skądŜe, ale nie mogę uwierzyć. Mówisz powaŜnie?

– Jak najbardziej.

– Ale dlaczego?

– PoniewaŜ spędziliśmy cudowny weekend i myślę, Ŝe moglibyśmy go przedłuŜyć.

– Kupuję pomysł. Zostaję. Ciągle mnie zaskakujesz, Brooke.

– A nie spodziewałeś się tego? – spytała, wstrzymując oddech.

– Ciekawe, co mnie jeszcze spotka? Wiesz, zostawiłem w Aspen przybory do golenia.

Ale pech, prawda?

– Jesteś jednym z tych ciągle roztargnionych geniuszy – powiedziała śmiejąc się Brooke.

– CzyŜby? Hej, to brzmi dumnie. Podoba mi się. Wiesz, moŜesz wynająć pokój Julie

więtemu Bernardowi. Tylko się upewnij, czy ma przyzwoitą, stałą pracę.

Brooke śmiała się i mocniej przytulała do Chance’a. Zaczęli śledzić film szpiegowski,

który właśnie nadawała telewizja i ściszonymi głosami komentowali wydarzenia na ekranie.

Brooke sama była zdziwiona, Ŝe ośmieliła się poprosić Chance’a, by u niej został. Ale

potrzebowała jego bliskości. Ich wspólne godziny były juŜ policzone, zegar nieubłaganie

odmierzał czas. KaŜda chwila powinna być wysmakowana. KaŜda była częścią jej

gwiazdkowego prezentu.

– Zaczął prószyć śnieg, gdy jechałem tutaj. Denver znowu przybiera wygląd miasta z

obrazka. AleŜ piękna pora roku.

– O, tak, bardzo.

– DuŜo się zmieniło, odkąd się poznaliśmy, prawda?

– Tak.

– To dobrze, Brooke. Kocham cię tak bardzo. Muszę to powtarzać, bo inaczej rozpadnę

się na kawałki. Kocham cię. Przestań skręcać loki. Nie ma niczego w moim uczuciu, co

mogłoby powodować takie wzburzenie. Myślę, Ŝe ten młody Włoch to kanciarz.

– Co? O, nie, na pewno nie. Raczej ten dzielny Grek.

– Zbyt oczywiste.

– ZałoŜysz się?

– Sama o to prosiłaś. Dobrze, Bradley. ZałóŜmy się, kto przegra, ten przygotuje

niadanie.

– Załatwione, Tabor.

– Moje menu poznasz później.

– Szsz. Nie chcę niczego przegapić; wszystko wskazuje na to, Ŝe mam rację.

– Mylisz się, to jest Włoch.

– Szs-zsz!

Zbrodniarzem okazała się miła babunia z siwymi włosami, strzelająca zatrutymi

pociskami z laski, którą wspierała się przy chodzeniu. Chance wrzeszczał i bredził, pohukiwał

groźnie i ironicznie syczał twierdząc, Ŝe ten film to kompletna bzdura. Brooke skręcała się ze

miechu, aŜ wreszcie Chance uciszył ją długim pocałunkiem. Zawarli porozumienie i

postanowili, Ŝe śniadanie przygotują razem.

Później znaleźli się w łóŜku. Dotykali się, całowali i pieścili, aŜ ogień ich namiętności

wystrzelił gwałtownym płomieniem – nie mogli się juŜ dłuŜej powstrzymać i w idealnej

harmonii przeŜyli moment miłosnej ekstazy.

Zasnęli w końcu z głowami na jednej poduszce i splecionymi rękami. To był sen

kochanków – nasyconych, wyczerpanych, zadowolonych. Kiedy zbudzili się wcześnie o

poranku, znowu przylgnęli do siebie i udali się w podróŜ do sekretnych miejsc, pełnych

ukrytych skarbów.

– Jeeeść! Umieram z głodu! – zawołał Chance. Wyślizgnął się z łóŜka i wyjrzał za okno.

– Rany boskie!

– Co się stało? – zapytała Brooke sennym głosem.

– Włącz radio, kochanie. Zasypało nas.

– Naprawdę? – Brooke zerwała się, by to zobaczyć. – O, BoŜe, jest wspaniale, a śnieg

dalej pada, tak Ŝe nawet drugiej strony ulicy nie widać. Brrr, zimno. Zabawne, ale wcale tego

wcześniej nie czułam.

– Wzmocnię ogrzewanie. ChociaŜ cieplutkie ciałko jest znacznie przyjemniejsze.

– Sinieję z zimna – powiedziała Brooke i znowu wskoczyła do łóŜka.

Chance wciągnął dŜinsy i wyszedł do saloniku. Po chwili wrócił i podniósł budzik z

nocnej szafki.

– Nakręcony, nic dziwnego, Ŝe działa – powiedział. Nie ma prądu ani ogrzewania,

telefony teŜ nie działają.

– Jesteśmy jak osadnicy na Dzikim Zachodzie! – krzyknęła Brooke nakrywając się kołdrą

po samą brodę.

– Cholera – zaklął Chance. Siadł na krawędzi łóŜka i sięgnął po buty. – Wyłączone

ogrzewanie. Muszę gnać do biura.

– Po co? Chance, nie moŜesz wyjść w takich warunkach.

– Muszę. Mam bardzo delikatny sprzęt komputerowy, wraŜliwy na zimno i na wysokie

temperatury. Jeden z pokoi jest wyposaŜony w grzejniki akumulatorowe. Muszę je koniecznie

włączyć.

– Jadę z tobą.

– Nie. Jest paskudnie. Zostań.

– Ale ja chcę pójść z tobą.

– Powiedziałem, nie, Brooke! – zwrócił się do niej szorstko. Chwycił koszulę i szybko

wyszedł.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Za oknem bezustannie huczała zamieć, a mieszkanie było zimne, ciemne i opuszczone.

Późnym rankiem zapukała Gran i oświadczyła, Ŝe schodzi na pierwsze piętro pograć z

paniami z dołu w karty przy świecach.

Denver było zasypane śniegiem. Bez radia i telewizji Brooke mogła się tylko domyślać,

jak straszna była ta zamieć.

A Chance? Jej Chance był gdzieś tam, w tym białym piekle.

Brooke zaczęła spacerować po mieszkaniu, próbując gimnastyki dla rozgrzewki. W

południe miotała przekleństwa z wściekłości na Chance’a. Jak śmiał odejść do swoich

komputerów, twardych dysków i czegoś tam jeszcze, i zostawić ją samą? Ale zaraz gniew

ustępował rozsądkowi i znowu szalała z niepokoju. Zjadła pomarańczę, garść ciasteczek i

pomidora. Rozbolał ją brzuch i głowa.

Mieszkanie było ciemną, ponurą i zimną jaskinią.

Burza jeszcze się wzmogła. Chance’a ciągle nie było.

Udusi go!

Nie, kiedy juŜ wróci, pewnie padnie mu z ulgą w ramiona.

O trzeciej Brooke zjadła marchewkę, wzięła aspirynę i siadła na kanapie.

– Ach! – krzyknęła, gdy nagle pokój oŜył w jasnym świetle lamp, a ekran telewizora

zamigotał. Rozległo się bulgotanie i z otworów grzejnika zaczęło płynąć ciepłe powietrze.

– Dzięki Bogu – westchnęła i podniosła się, Ŝeby wyregulować telewizor i usłyszeć

wreszcie ludzki głos.

– ... najgorsza pogoda od kilkudziesięciu lat – mówił spiker. – Dzięki wysiłkom załóg

pracujących w tych niezwykle trudnych warunkach stopniowo przywracany jest dopływ

elektryczności. Prosimy wszystkich, by pozostali w domach, poniewaŜ widoczność jest

bardzo zła, a jazda samochodem prawie niemoŜliwa. Nie ma oznak poprawy, a słuŜby meteo

zapowiadają nadejście kolejnego frontu burzowego. Denver znajduje się między frontami.

Powtarzam, pozostańcie w domach.

– Słyszysz, Tabor? Powinieneś zostać – powiedziała do siebie Brooke i poszła do kuchni,

eby zrobić sobie kawy.

Do czwartej zdąŜyła zrzucić z siebie dodatkowe swetry i została w dŜinsach i koszulce. W

mieszkaniu było ciepło i jasno, a z telewizora docierał monotonny głos spikera donoszący o

nieŜnej burzy. Telefon ciągle nie działał, a Chance nie wracał.

Słysząc pukanie Brooke zerwała się i pobiegła otworzyć. Ujrzała przed sobą trzęsące się

stworzenie pokryte od stóp do głów śniegiem i soplami lodu.

– Chance? – szepnęła. – Chance, to ty?

– Tak... to... ja.

– Wchodź.

– Och – jęczał. – Jestem zmarznięty na kość.

– Zdejmuj ubranie. Nie, zaczekaj, najpierw nastawię prysznic. Nie! MoŜe powinnam dać

ci kawy albo... Wiem! Brandy. Tak, oczywiście. Trochę mocnego al...

– Brooke, umrę, zanim się na coś zdecydujesz. Przygotuj mi gorącą kąpiel, dobrze?

– Tak, juŜ robię – zawołała i pobiegła do łazienki. Chance szedł za nią powoli, poruszając

się sztywno jak nie naoliwiony robot.

– PomoŜesz mi się rozebrać? – zapytał w łazience. – Och, nigdy w Ŝyciu tak nie

zmarzłem. Nigdy!

Brooke prychała i sapała, a nawet kilka razy zaklęła, zanim udało się uwolnić go z

przemoczonego, sztywnego pancerza. Chance wszedł ostroŜnie do wanny, podciągnął kolana

pod brodę i zanurzył się w ciepłej wodzie. Brooke klękła na podłodze.

– Tak się o ciebie martwiłam. Co się stało?

– Do biura dotarłem bez problemów. Zabezpieczyłem sprzęt i wyszedłem. O, BoŜe, co za

szaleństwo! Nie moŜna było jechać, Ŝadnych autobusów ani taksówek – niczego. Brnąłem

więc pieszo.

– Wróciłeś pieszo? Och, Chance.

– Nie mogłem zadzwonić, Ŝeby ci powiedzieć, Ŝe spróbuję przeczekać najgorsze, a

wyobraziłem sobie, jak bardzo będziesz się denerwować, więc brnąłem dalej.

– To cudownie, Ŝe pomyślałeś o mnie i przyszedłeś. To było nierozsądne, ale... kochane i

słodkie. Dziękuję ci.

– Chcesz popływać ze mną w wannie? – uśmiechnął się szeroko.

– Sam się ledwo mieścisz. Przygotuję szybko jakiś obiad. A ty, gdy się juŜ rozgrzejesz,

wskakuj do łóŜka. Chance, mówię powaŜnie – to, co zrobiłeś, to Ŝe tutaj przyszedłeś, jest

zupełnie niesamowite.

– Kocham cię, Brooke. Wiedziałem, Ŝe muszę to zrobić. – Brooke pochyliła się i

pocałowała Chance’a. Jej serce przepełniała miłość. Dla niego ta wyprawa przez śnieg była

po prostu czymś, co powinien uczynić. Dla niej to było niezwykłe świadectwo jego troski o

nią.

Kochała go bardzo, potrzebowała, pragnęła go mieć na całe Ŝycie. Jego uczucie było

najpiękniejszym darem i nie chciała go stracić.

MoŜe... nie jest w ciąŜy. MoŜe... Ale nie, na pewno nosiła dziecko Chance’a. Wiedziała o

tym. Po prostu... wiedziała. Czy on zrozumie, Ŝe naprawdę nie ukartowała tego wszystkiego?

PrzecieŜ on był częścią tego, co się wydarzyło. Tak, oczywiście! Chance zrozumie. Nie!

Chance nie zrozumie. A ona oszukuje się, myśląc, Ŝe moŜe być inaczej. Miał ustalone

poglądy na temat poczęcia przyszłego dziecka, a ona nie postąpiła według jego precyzyjnie

opracowanego planu.

Pragnęła dziecka Chance’a. Wprawdzie trochę się bała, nie Ŝałowała jednak, Ŝe się w niej

zagnieździło. Ale, o BoŜe, pragnęła mieć takŜe jego ojca.

– Weź się w garść, Brooke – powiedziała sobie twardo, stawiając talerze na tacy.

Chance leŜał na łóŜku, przykryty kocami.

– Wstawaj. Zupa podana.

– Zimno mi.

– Nie mam niczego, co by się nadawało dla ciebie. ChociaŜ nie, poczekaj. W pokoju Julie

jest chyba koszulka Joeya. Odwróć się i weź tacę.

– Zimno mi.

Koszulka Joeya była za duŜa, lecz Chance potulnie ją załoŜył.

– Góra juŜ ogrzana – a co z resztą?

– Pomyślimy o tym później. A teraz jedzmy. Siedli opierając się o poduszki i jedli w

milczeniu.

W końcu Chance oświadczył, Ŝe prawdopodobnie nie umrze.

– Nie potrafię dobrze torować drogi – powiedział kładąc tacę na podłodze. – Nie jestem

wystarczająco twardy. Ciekawe, czy mój samochód odmarznie kiedykolwiek. Miałaś chyba

okropny dzień?

– Julie to spryciarz. Siedzi sobie w Kalifornii, gdzie jest ciepło i słonecznie...

– Nie rozmawiajmy o Julie, Brooke. Wiem, Ŝe jesteście bardzo sobie bliskie i nie chcę

dyskutować o tym, co zrobiła Joeyowi. Nie wydaje mi się, by Julie naprawdę go kochała. Nie

zraniłaby go w taki sposób. Istnieje coś takiego jak kompromis, prawda?

– Chance, Joey nie przedstawił Ŝadnego kompromisowego rozwiązania.

– Nie dano mu szansy.

– Tak? Twierdzisz, Ŝe zgodziłby się’ oŜenić z Julie, popierać jej karierę modelki i czekać

z powiększeniem rodziny?

– No cóŜ. Rzeczywiście upierał się przy swoim. Ja jestem taki sam. Chcę poślubić Brooke

Bradley, wyjechać na wspaniały miodowy miesiąc i spędzić go w jakimś ciepłym miejscu.

Zbudować dom, a potem zadecydować, kiedy ma się pojawić dziecko.

– Rozumiem – powiedziała cicho Brooke. – Czy jest tu miejsce na kompromis?

– AleŜ tak. MoŜemy przedyskutować, jaki ma być ślub, gdzie chciałabyś zamieszkać,

kiedy zdecydujemy się powiększyć rodzinę – to są sprawy do negocjacji.

– Ale porządku wydarzeń zmienić nie moŜna?

– Jest logiczny. – Wzruszył ramionami. – Miodowy miesiąc jest zawsze poprzedzony

lubem, prawda?

– Część ludzi chce Ŝyć tu i teraz.

– To prawda, ale to nie dla mnie. Ja chcę mieć ślub.

– I wiedzieć, kiedy twoje dziecko będzie poczęte?

– spytała szeptem.

– O, tak! – Mówiąc to załoŜył ręce pod głowę.

– JakiŜ to będzie cudowny moment w moim Ŝyciu. Pomyśl, Brooke. Ty i ja – razem –

będziemy sprawcami cudu. Teraz, kiedy się kochamy, to jest cudowne przeŜycie. A tej

wyjątkowej nocy przyjdziemy do siebie i zacznie się w tobie nowe Ŝycie, dzięki naszej

wzajemnej miłości. Ta myśl zapiera mi dech.

Brooke nie mogła mówić – łzy ścisnęły jej gardło.

– Bardzo chcę, Ŝebyś mnie poślubiła – Chance ściszył głos. – Naprawdę.

– Nie mogę.

– Zobaczymy. Joey znalazł się na ławce rezerwowych, ale ja jeszcze nie usłyszałem

końcowego gwizdka. Chodź tu, mój świąteczny prezencie. Myślałem, Ŝe zamierzasz

zaproponować sposób na ogrzanie tych partii mojego ciała, które nie są osłonięte koszulką.

Hej, co się stało? Wyglądasz, jakbyś zamierzała się rozpłakać.

– Nie, nic mi nie jest. To był długi dzień i bardzo się o ciebie martwiłam. Chance, proszę,

kochaj mnie. Teraz, natychmiast.

– Z przyjemnością, Brooke. – Uśmiechnął się i przycisnął ją do siebie. – Ta noc naleŜy do

nas.

Tak teŜ się stało.

Szalejąca śnieŜyca i długi, męczący dzień odeszły w zapomnienie. Była tylko

wspaniałość ich związku. Brooke zbudziła się w środku nocy, dotknęła Chance’a. Całowała i

pieściła go, aŜ natarł na nią swą twardą męskością. Poczuła łzy na policzkach i przytuliła

ukochanego mocno do piersi, jakby chcąc zatrzymać na zawsze. Kiedy spojrzał na nią

pytająco, uśmiechnęła się, Ŝeby go uspokoić. Wkrótce usnął, zostawiając Brooke wpatrzoną w

ciemność.

W nocy śnieg przestał padać i o świcie słuŜby drogowe przystąpiły do oczyszczania ulic.

Cudownie przywrócony do Ŝycia telefon zadzwonił, gdy Brooke wlokła się do kuchni

przygotować kawę. Szef serdecznie ją przywitał i zapowiedział wolny dzień.

– Nie mogę – powiedział Chance, kiedy Brooke zaproponowała, Ŝeby poleniuchowali

razem – moi ludzie na pewno przyjdą. Prawdopodobnie zostanę dłuŜej w pracy. Mam

nadzieję, Ŝe autobusy kursują.

– Nie zjesz śniadania?

– Nie mam juŜ czasu. Obowiązek wzywa – powiedział i poszedł pod prysznic.

Ubranie było suche, ale strasznie sztywne i Chance klął pod nosem wciągając je na siebie.

– Hej, nie dasz mi całusa na do widzenia? – zawołała, gdy był przy drzwiach.

Wrócił i cmoknął ją głośno.

– Zadzwonię do ciebie.

Brooke zazwyczaj spotykała się z Gran w boŜonarodzeniowy ranek, a potem spędzała

cichy, spokojny dzień z ojcem.

A w tym roku? – myślała. Bez Julie, bez ojca, bez Gran, i... bez Chance’a? Miał przecieŜ

matkę, ojca, dziadka i tylu krewnych. Spędzi, oczywiście, dzień z nimi, a ona nie ośmieli się

zakłócić spokoju jego rodzinie. Będzie sama. No cóŜ, nic na to nie mogła poradzić. A w

przyszłym roku? Będzie siedziała pod choinką z dzieckiem Chance’a w ramionach, lecz nadal

bez Chance’a.

Zaledwie kilka dni minęło od chwili, kiedy stanęła w kolejce do Świętego Mikołaja, a tyle

się zmieniło. Poczęło się w niej nowe Ŝycie, które będzie wzrastać, Ŝywiąc się sokami z niej

czerpanymi, a potem urodzi zdrowe i mocne. Mimo innych wątpliwości, które jej nie

opuszczały, tego jednego była pewna.

Brooke pojechała do centrum handlowego, gdzie nie tak dawno poznała Chance’a. Zjadła

obfity obiad w przytulnej restauracji. Potem ulegając świątecznemu nastrojowi dotarła na

placyk, na którym występował Święty Mikołaj. Obserwowała człowieka w czerwonym stroju,

jak podnosi się ze swego tronu i ustawia tablicę głoszącą: „Przerwa na karmienie reniferów”.

Brooke spojrzała na niego, gdy przechodził obok niej, próbując odgadnąć, czy jest on

dziadkiem Chance’a.

– No, no, no – zagadnął wysoki męŜczyzna i mrugnął do niej.

– Pan Tabor? – zapytała niepewnie.

– Kim jesteś, Ŝe chcesz to wiedzieć, kochanie?

– Jestem przyjaciółką Chance’a.

– W takim razie dobrze dobierasz sobie znajomych, bo mój wnuk to świetny chłopak.

Troszczy się o mnie.

Jego rodzice to nadęte waŜniaki. Ale, słuchaj, śliczne z ciebie maleństwo. Zaraz, zaraz –

powiedział pochylając się ku niej. – Nie ruszaj się.

– Dlaczego? – spytała zaskoczona.

– Dziewięć? Tak, dziewięć piegów na nosie. Ty jesteś Brooke.

– O, BoŜe! – Brooke spłonęła rumieńcem.

– Chodźmy, słodziutka, moŜesz popatrzeć, jak jem kanapkę z masłem orzechowym, no i

porozmawiamy sobie o naszym bohaterze.

Szybko przeprowadził Brooke przez tłum. Ten męŜczyzna jest na pewno krewnym

Chance’a, pomyślała. Robił wokół siebie duŜo zamieszania i niczym się nie przejmował.

– Siadaj. – Pan Tabor wskazał jej krzesło w małej garderobie. – Gorąco mi z tą

charakteryzacją.

Bez brody pan Tabor i Chance byli bardzo podobni do siebie. Obaj mieli takie same rysy i

błyszczące, niebieskie oczy.

– Jesteś rzeczywiście piękna – kręcił głową pan Tabor. – Chcesz pół kanapki?

– Nie, dziękuję, właśnie zjadłam obiad.

– Więc – powiedział, odgryzając potęŜny kęs – co zamierzasz zrobić z moim wnukiem?

– Ja?

– A któŜ by? Zamierzasz rozbić jego serce na milion kawałków? A moŜe wyjdziesz za

niego? Co?

– Panie Tabor, ja...

– Mów mi Willie. Uwielbiam to imię. Mojego syna szlag trafia, bo nie chcę być

dystyngowanym Williamem. Jak ja mogłem spłodzić taką trąbę? Chyba nie dowiem się tego

nigdy, ale Chance mi to rekompensuje. Kochasz mojego Chance’a?

– Tak, Willie, ale to nie jest takie proste.

– Słodziutka, miłość jest zawsze skomplikowana, bo to mocne uczucie. Kiedy oŜeniłem

się z babką Chance’a – niech spoczywa w pokoju – byłem najszczęśliwszym człowiekiem na

ziemi. Kiedy Chance mówi o tobie – widzę w jego oczach to, co kiedyś było i w moich.

Chance czekał na ciebie bardzo długo, Brooke. Nie skrzywdź go, kochana. Nie zrobisz tego,

prawda?

– Niestety – szepnęła z oczyma pełnymi łez.

– Niestety, nie mam wyboru. Nie chciałam tego, ale to się stało. Jestem pewna, Ŝe Chance

nie zrozumie. Same nieporozumienia.

– Tak to wygląda – przytaknął Willie.

– Ja go naprawdę kocham i nie chcę zranić. Będę z nim do BoŜego Narodzenia, a potem

koniec.

– Masz – powiedział, podając jej chusteczkę.

– Wydmuchaj nos. Nic z tego nie mogę zrozumieć.

– Tak. Wiem.

– Chance nie ma pojęcia, Ŝe coś zrobiłaś, cokolwiek by to było? To jest najgłupsza

rozmowa w moim Ŝyciu.

– Nie, nic nie wie.

– Więc mu powiedz.

– Nie!

– Słodziutka, daj chłopcu szansę.

– Powiedział mi, jak wyobraŜa sobie te sprawy. Och, to jest beznadziejne. Willie, błagam,

nie mów nic Chance’owi. Pozwól nam spędzić święta razem, proszę.

– Dobrze – westchnął. – A potem stanę ze śmietniczką i miotłą i pozmiatam kawałki serca

Chance’a.

– Dzięki – mruknęła Brooke.

– Przykro mi. Widzę, Ŝe nie jest ci łatwo. Jesteś w rozterce. Musi być jakiś sposób, Ŝeby

uporządkować to, co cię tak dręczy. Nie moŜe być aŜ tak źle.

– Zapewniam cię, Ŝe jest. Niestety.

– Och, Brooke, nie odrzucaj miłości tak łatwo. Straciłem kobietę, którą kochałem do

mierci, i nigdy juŜ drugiej takiej nie spotkałem. Tu chodzi o waszą przyszłość. Kochana,

zaufaj miłości mojego chłopaka. Chance potrafi przebaczyć. Musicie mieć na uwadze Ŝycie

wasze i waszych dzieci.

– Naszych... dzieci? – Brooke z trudem przełknęła ślinę.

– Tak, dzieci. Chyba chcesz mieć dziecko Chance’a?

– Tak – powiedziała łagodnie. – Chcę tego. Willie Tabor wstał. Przechadzał się przez

kilka minut.

– Jesteś w ciąŜy – powiedział twardo. – Wszystko teraz rozumiem. Wszystko do siebie

pasuje.

– Nic nie powiedziałam....

– Tak, powiedziałaś. Bank danych działa – zaŜartował. – To coś, co się wydarzyło, to

poczęcie dziecka, a ja wiem, co to dla niego znaczy – rozmawialiśmy o tym. To jest ten twój

sekret. Masz pewność, Ŝe jesteś w ciąŜy? Poznałaś Chance’a zaledwie... NiewaŜne. Moja

ona teŜ zawsze wiedziała.

– MoŜesz mi wierzyć.

– Musisz mu to powiedzieć. MęŜczyzna ma prawo wiedzieć o tym, Ŝe będzie miał

dziecko. Ale, Brooke, Chance nie przyjmie tego spokojnie, sytuacja nie jest wesoła.

Brooke spojrzała na Willie Tabora. W głębi niebieskich oczu były łagodność, ciepło i

zrozumienie. Kiwnęła głową, przełknęła łzy i wstała.

– Po świętach – powiedziała głośnym szeptem – powiem mu o wszystkim. Błagam,

zostaw nam nasze gwiazdkowe prezenty, Willie.

– Oczywiście, kochanie.

– Dziękuję za wszystko. Wiem juŜ teraz, dlaczego Chance tak cię kocha.

– A ja wiem, dlaczego kocha ciebie. Świetna z ciebie dziewczyna.

– Do widzenia, Willie.

Brooke szła przed siebie, nie zdając sobie sprawy dokąd, aŜ wylądowała w maleńkiej

cukierence. Nie chciała wracać do pustego mieszkania.

W głowie miała zamęt, a w uszach – słowa Willie’ego Tabora. Był bystry i uwaŜny –

dokładnie jak Chance. ZłoŜył razem fragment bezładnych słów Brooke i znalazł prawdziwą

przyczynę jej niepokoju. JeŜeli Willie potrafił, to tym bardziej odgadnie to Chance. Brooke

powinna być bardzo ostroŜna. Nic nie moŜe popsuć im BoŜego Narodzenia.

Willie był mądry. Wiedział, jaką wagę przykładał Chance do tych najcenniejszych

sekund, kiedy dwoje łączy się w jedno, by stworzyć nowe Ŝycie – to, które zaplanowali i

uformowali w akcie miłosnej ekstazy.

Brooke zatrzymała się przed jedną z wystaw i wpatrzyła w rząd delikatnych chińskich

figurek. DrŜącymi palcami umieściła jedną na swej dłoni. Był to piętnastocentymetrowy

więty Mikołaj w czerwonych szatach. Uśmiechał się figlarnie, jakby chciał powiedzieć – no,

no, no.

To będzie doskonały prezent dla Chance’a, jej Świętego Mikołaja, i Brooke wyszła ze

sklepu z małą paczuszką owiniętą złotym papierem.

Po powrocie do domu usłyszała w holu znajomy głos.

– Chance! – zawołała i zatrzymała się nagle. – Choinka?

– OtóŜ to – uśmiechnął się szeroko. – Czy nie jest śliczna? A jak bosko pachnie.

– Myślałam, Ŝe będziesz pracował do późna.

– Przekazałem władzę w dobre ręce. To przywilej mojego stanowiska. Zresztą

pracowałem, ile sił, Ŝeby skończyć moją działkę. Chcesz postawić ją tutaj, czy wniesiemy do

rodka?

– Och, tak, oczywiście – usprawiedliwiała się, sięgając po klucze. – Masz rację, drzewko

pachnie cudownie.

Bawili się świetnie. Słuchali kolęd przez radio i przemieniali drzewko w pełne

mrugających światełek i błyszczących ozdób cudo. Posprzeczali się przy tym, czy większe

ozdoby powinny wisieć niŜej czy wyŜej, lecz wkrótce się pogodzili i trzymając się za ręce,

umieścili aniołka na specjalnie przygotowanym miejscu.

Potem, w świetle choinkowych lampek, Chance objął ją mocno i kochali się słodko i

namiętnie w tej bajecznej krainie, którą razem wyczarowali.

– Dzięki ci za choinkę – powiedziała Brooke.

– Nasza choinka, pierwsza z miliona, które przyjdą. Brooke, musimy porozmawiać o

BoŜym Narodzeniu. Ty masz Gran i swojego ojca, a na mnie czekają rodzice. Bardzo jednak

chciałbym ten dzień spędzić z tobą.

– Gran wyjeŜdŜa do Aspen na wczasy.

– A twój ojciec?

– Nie przyjedzie do domu. Przyjął inne zaproszenie.

– Miły facet – mruknął Chance. – I nie przejmuje się tym, Ŝe nie zobaczy cię w święta?

– Powiedział, Ŝe święta moŜemy uczcić później, Ŝe przecieŜ nie wierzę juŜ w Świętego

Mikołaja.

– Ale uwierzyłaś znowu. Ja jestem twoim Mikołajem, prawda?

– Masz rację – uśmiechnęła się.

– W takim razie problem jest rozwiązany. Pójdziesz ze mną.

– Chance, nie. Nie mogę się wciskać na rodzinne przyjęcie.

– Kocham cię, pamiętasz? Poza tym jesteś moim gwiazdkowym prezentem, więc chętnie

cię zaprezentuję rodzicom. Nie zabawimy długo, zawsze ich denerwuję.

– Czy dziadek takŜe będzie?

– Tylko na obiedzie. Polubisz go, to świetny staruszek.

– Ja... z pewnością.

– Więc pojedziemy?

– Chcę być z tobą.

– Świetnie. Bardzo romantycznie wszystko urządziliśmy, kochanie. AleŜ jestem głodny–

Wracamy na ziemię – zaśmiała się Brooke, sięgając po ubranie.

– Brooke?

– Tak?

– Kocham cię, maleńka. Zawsze będę wspominał, jak ubieraliśmy naszą pierwszą

choinkę.

– Kocham cię takŜe, Chance. To piękne drzewko.

– Jesteśmy zgranym zespołem.

– Przygotuję kolację.

To był uroczy wieczór. Zjedli, razem posprzątali kuchnię, a potem oglądali świąteczne

wydanie programu telewizyjnego. Brooke jęknęła, gdy Chance upierał się, Ŝe będzie śpiewał

wraz z telewizyjnym chórem. Potwornie fałszował. Stwierdziła, Ŝe powinien raczej zajmować

się komputerami i nie próbować kariery estradowej. Kochali się znowu, a późną nocą Chance

pocałował ją mocno, ubrał się i wyszedł, obiecując, Ŝe powróci następnego wieczoru.

Czas szybko mijał. Brooke była bardzo zajęta, poniewaŜ szef chciał nadgonić zaległości

przed świętami. Spieszyła się do domu, Ŝeby przygotować obiad dla Chance’a, mimo Ŝe

często zapraszał ją do restauracji. Byli razem na przedstawieniu „A Christmas Carol”, ulepili

w parku następnego bałwana.

Nadeszło zdjęcie, na którym Brooke siedziała na kolanach Chance’a, przebranego za

Mikołaja. Zaśmiewali się, patrząc na zakłopotany wyraz twarzy Brooke. Chance kupił ramkę i

zdjęcie postawili na honorowym miejscu.

To był okres pełen miłości i rozkochania. Brooke odsunęła od siebie wszystkie

przygnębiające myśli o przyszłości i kąpała się w słońcu miłości Chance’a.

yła w nierealnym świecie, zdawała sobie z tego sprawę, ale nie przejmowała się. Te dni

i noce naleŜały do nich. KaŜdą chwilę chowała głęboko – jak najcenniejszy skarb – w sercu,

myślach i duszy.

Gran zaprosiła Brooke, Chance’a i Joeya na obiad. Pociągając nosem otwierała prezenty,

które otrzymała od tej przybranej rodziny. Przytuliła serdecznie do siebie Chance’a, który

wręczył jej lawendowe mydło. Joey był załamany, ale czynił wysiłki, Ŝeby tego nie

okazywać. Nikt nie wspominał głośno o Julie.

A zegar ciągle odmierzał czas.

Zaraz po wigilijnej kolacji zadzwoniła Julie, z Ŝyczeniami szczęśliwych świąt dla Brooke

i Chance’a. Szczebiotała o swojej ekscytującej karierze i zapowiedziała, Ŝe jeszcze zadzwoni.

– Zapytała chociaŜ o Joeya? – zainteresował się Chance.

– Nie.

– Nieprawdopodobne – z niedowierzaniem pokręcił głową. – Kobieta bez serca.

– Nie mówmy o tym. Proszę.

– Masz rację. Usiądź przy mnie – popatrzymy sobie na choinkę. Pomyśl, tysiące dzieci –

jak kraj długi i szeroki – nie śpi tej nocy. Stary Święty wyruszył w drogę.

– A ty, chłopczyku?

– Schowam się za kanapą, Ŝeby go zobaczyć. Cieszę się, Ŝe wszystko przygotowaliśmy

tak, Ŝebym mógł spędzić noc z tobą. Nawet przybory do golenia zabrałem z sobą.

– Wcześniej teŜ mogłeś je zostawić, Chance.

– Nie, Brooke. Łatwo wpadlibyśmy w przyzwyczajenie. Coraz więcej moich rzeczy

pojawiałoby się tutaj i z lenistwa zaakceptowalibyśmy tę sytuację. A ja chcę cię poślubić i Ŝyć

pod jednym dachem jak mąŜ z Ŝoną.

– Nie chcę dzisiaj, Chance, Ŝadnych trudnych rozmów, dobrze? Będziemy nasłuchiwać

czarodziejskich dzwoneczków sań.

– Dobrze. Ty słuchaj, a ja spróbuję jeszcze cynamonowych ciasteczek Gran.

– Powstrzymaj się, Tabor. Nie potrzebujesz wypychać sobie brzucha, Ŝeby występować

jako Święty Mikołaj w przyszłym roku.

Późną nocą Brooke otworzyła oczy.

Była północ. Dokładnie za dwadzieścia cztery godziny skończą się święta. A wraz z

końcem tego wyjątkowego dnia nadejdzie chwila prawdy. Trzeba będzie powiedzieć

Chance’owi, Ŝe nosi jego dziecko. Nie mogła z tym dłuŜej zwlekać.

ROZDZIAŁ ÓSMY

– Brooke, obudź się. Jest BoŜe Narodzenie.

– Och, Chance – jęknęła, zerkając na zegarek – dopiero pół do siódmej.

– Wstawaj. Zaparzę kawę i zapalę lampki na choince. Pośpiesz się – mówił, wciągając

dŜinsy i sweter.

– Zachowujesz się jak niecierpliwy czterolatek – powiedziała Brooke, sięgając po

szlafrok. Spryskała sobie twarz wodą i zupełnie juŜ obudzona poszła do salonu. Stanęła w

drzwiach jak wryta – to był największy prezent, jaki kiedykolwiek widziała. „To” było

owinięte niebieskim papierem, prawie tak wysokie jak ona i szersze niŜ jej rozciągnięte

ramiona. I miało bryłowaty, nieokreślony kształt.

– Interesujące, prawda? – uśmiechnął się Chance, wchodząc do pokoju z dwoma kubkami

kawy.

– Co to jest?

– Prezent dla ciebie, ale nie otwieraj na razie.

– Dlaczego?

– Wszystko po kolei. Chodź tu, siądziemy pod choinką.

Kiedy usiedli na podłodze, Chance wręczył jej jeszcze jeden prezent.

– Czekaj, jak ta potworna paka się tutaj znalazła?

– Święty Mikołaj.

– Chance!

– Tak naprawdę to schowałem to u Gran. Wymknąłem się około piątej. Masz szczęście,

e nie jestem włamywaczem. Nic nie słyszałaś. Najpierw rozpakuj to.

– Rany boskie – roześmiała się Brooke po zdarciu papieru. – Dzban sosu czekoladowego

w sam raz do lodów.

– Do uŜycia w nagłej potrzebie. Będzie leczyć twoje stresy.

– Zwariowałeś.

– Pewnie.

– Mam nadzieję, Ŝe będą dobre – powiedziała, wręczając mu płaskie pudełko.

– W porządku – odparł, zaglądając do środka. – Śliczne skarpety.

– Zamiast tych, które mi poŜyczyłeś, kiedy przemoczyłam nogi, budując bałwana. Tamte

zachowam. I to takŜe dla ciebie – podała mu pudełko w złotej folii.

Gdy Chance odsłonił chińskiego Mikołaja, na jego twarzy pojawił się tkliwy uśmiech.

Czule ucałował Brooke.

– Doskonały – powiedział. – Zachowam go na zawsze. Dziękuję, Brooke.

– Bardzo się cieszę, Ŝe ci się podoba. Kiedy go zobaczyłam, wiedziałam, Ŝe właśnie to

chcę ci podarować. Czy mogę teraz rozpakować tę górę? Nie wytrzymam ani chwili dłuŜej.

– Do dzieła, maleńka.

To był pies bernard. Największa, najzabawniejsza wypchana zabawka, jaką Brooke

widziała. Prawdziwy bernard z beczułką koniaku pod szyją, duŜymi obwisłymi uszami i

sympatycznym uśmiechem. Brooke pisnęła zachwycona i zarzuciła Chance’owi ręce na szyję.

– Jest prześliczny – mówiła, śmiejąc się. – Och, jesteś szalony i cudowny.

– Mikołaj zawsze spełnia obietnice. – Chance śmiał się wesoło. – Prosiłaś o bernarda,

więc go dostałaś.

– Największego na świecie. Gdzie ja go będę trzymać? Och, uwielbiam go, naprawdę.

Dziękuję, Chance. No, i nie muszę go karmić.

– Brooke, moŜesz tu siąść na chwilę?

– Pewnie – powiedziała, trochę strapiona jego powaŜnym tonem.

Chance ujął mocno dłonie Brooke w swoich. Spojrzał jej prosto w oczy.

– Brooke – powiedział ściszonym głosem. – Naprawdę podoba mi się i figurka Mikołaja,

i nowe skarpety, ale największym darem, jaki otrzymałem na BoŜe Narodzenie, jesteś ty i

twoje uczucie. Wraz z upływem dni, a później i wspólnych nocy – czułem, jak wzrasta moja

miłość do ciebie. Nie potrafię juŜ opisać jej głębi. Jest w kaŜdym razie wystarczająco głęboka,

by przetrwać całe Ŝycie. Brooke, nie chcę oddawać mojego gwiazdkowego prezentu. Chcę cię

na zawsze.

– Chance, ja...

– Zaczekaj – powiedział, wyjmując małe, niebieskie pudełko z kieszeni marynarki.

– Nie, och, nie – szepnęła Brooke.

– Proszę cię, byś została moją Ŝoną, Brooke – powiedział Chance, otwierając pudełeczko

i wyjmując pierścionek z diamentem w kształcie serca. – Bądź moją Ŝoną, moją miłością,

moim najlepszym przyjacielem. Czy wyjdziesz za mnie?

Tak! Tak! O, BoŜe, tak! krzyczało w niej wszystko, a łzy niepostrzeŜenie płynęły po

policzkach.

– Nie, ja... nie mogę – powiedziała, a drŜący szloch wydarł się jej z gardła.

– Brooke, powiedziałaś, Ŝe mnie kochasz.

– Kocham, Chance! Kocham cię bardzo, ufam ci i wierzę w twoją miłość. Byłeś dla mnie

taki cierpliwy, kiedy byłam pełna wątpliwości, i w końcu uwolniłam się od nich. Dzięki tobie.

Ja teŜ nie chcę oddawać mojego prezentu, ale nie mogę cię poślubić, Chance.

– Dlaczego? – powiedział, lekko podnosząc głos.

– Nie istnieją przecieŜ Ŝadne przeszkody.

– Niestety, coś się wydarzyło.

– O czym ty mówisz? – zapytał, ściskając jej ramiona. – Co się stało?

– To nie było umyślne – powiedziała drŜącym głosem. – Przykro mi, Chance.

– Nie rozumiem.

– Jestem w ciąŜy, Chance. To się stało w Aspen.

– Nosisz moje dziecko? – spytał, podnosząc się z kanapy. – Skąd moŜesz mieć tę

pewność?

– Tak jest, wiem o tym. To prawda – wiem to na pewno.

Brook spojrzała na Chance’a poprzez łzy i zobaczyła, jak zmienia mu się twarz, gdy

znaczenie tych słów dotarło do jego świadomości. Krew pulsowała na jego szyi, a dłonie

drŜały, gdy zaciskał je w pięści.

– Do diabła! – krzyknął. – Kto dał ci do tego prawo? To jest nasze dziecko – nie tylko

twoje. Ten moment był takŜe mój. Dziwię się, Ŝe ośmieliłaś się powiedzieć mi o tym.

– Nie zamierzałam! Nie chciałam mówić, ale twój dziadek mnie przekonał...

– Mój dziadek wie o tym?

– Tak. Rozmawiałam z nim. Powiedział, Ŝe zasługujesz na to, by dowiedzieć się o swoim

dziecku.

– Moim? Do diabła, ono nie jest – moje. Tak, złoŜyłem to ziarno jak jakiś ogier. Nie,

Brooke! Moje dziecko będzie zaplanowane, a ja będę świadomy, kiedy się pocznie. Nie chcę

dowiadywać się o tym poniewczasie. Szlag by to trafił! Nie mogę w to uwierzyć!

– Chance, błagam, spróbuj zrozumieć. Nie zaplanowałam tego. Byłeś tam. Wiesz, jak do

tego doszło. Chance, kocham cię! Nie domyślałam się nawet, jak bardzo ten moment jest dla

ciebie waŜny, dopóki nie było za późno. Nie chciałam cię zranić. Chcę tego dziecka i chcę

takŜe zostać twoją Ŝoną.

– Jeszcze coś? – zapytał z goryczą.

– Chance, proszę.

– I ty miałaś początkowo problemy z zaufaniem mi? Nie do wiary. To ja nie powinienem

ci dowierzać. Kim ty jesteś? Jak to się wszystko stało? Jesteś mi zupełnie obca. Gra

skończona – sam odgwiŜdŜę koniec meczu. Skończyłem. Reszta naleŜy do mojego adwokata.

– Twojego adwokata? Po co?

– Pieniądze, Brooke, dla naszego... twojego dziecka. Zadbam, Ŝeby ci niczego nie

zabrakło.

– Nie! Do diabła, nie! Nie wezmę od ciebie ani centa. Dziecko jest moje – sam to

powiedziałeś. Nie potrzebujemy twoich pieniędzy. Mylił się twój dziadek. Nigdy nie

powinnam była ci tego mówić. Odrzucasz całe Ŝycie z powodu jednej chwili, jednej małej

chwili.

– Aha, teraz to ja jestem ten zły? Nie, nie próbuj wzbudzić we mnie poczucia winy. Będę

utrzymywał dziecko, ale to jest jedyne zobowiązanie, które podejmuję. Cholera. Mogliśmy

mieć wszystko. Do diabła – powiedział chwytając kurtkę.

– Dokąd idziesz?

– Jakie to ma znaczenie? Wszystko skończone! To jest nie do zniesienia. Nie mogę o tym

myśleć, nie potrafię zrozumieć – muszę z tym Ŝyć. Przejęłaś kontrolę nad czymś, co było

częścią mnie. Dobrze, teraz to naleŜy do ciebie.

– Chance, poczekaj!

– Zegnaj, Brooke. Wesołych Świąt.

– Chance! – krzyknęła Brooke. Ale jego juŜ nie było.

Brooke zakryła uszy nie chcąc słyszeć głośnego trzaśnięcia drzwiami. Gorące łzy płynęły

jej po policzkach. Płakała aŜ do utraty sił, później podniosła się i przeszła przez pokój

natykając się na gigantycznego bernarda.

– Cześć, piesku – zaszlochała i potarła jego błyszczący nos. – Jak się masz? Uśmiechaj

się tak jak teraz – moŜe to coś pomoŜe. Och, piesku. Chance sobie poszedł. Czy to naprawdę

taki zimny, wyrachowany geniusz komputerowy? Nie, przecieŜ jest taki sentymentalny i

romantyczny, Ŝe aŜ czasami śmieszny. Kochany, ale śmieszny. Co za zwariowana sytuacja,

ale kocham go tak bardzo. Chyba muszę zjeść lody.

To był okropny dzień – najgorszy w Ŝyciu Brooke. Sprzątnęła opakowania po

wiątecznych prezentach i umieściła ostroŜnie figurkę Świętego Mikołaja na powrót w złotym

pudełku i razem z parą nowych skarpet włoŜyła do szuflady. Kiedy usiadła na kanapie,

zauwaŜyła porzucone niebieskie, aksamitne pudełko. Widok pierścionka wywołał kolejną falę

łez. I tak mijał dzień. Na zmianę płakała, przemawiała do bernarda, którego nazwała „Pies”,

zjadła kolejną porcję lodów i... znowu wybuchła płaczem. W końcu rozbolał ją brzuch z

przejedzenia. Rzuciła się na łóŜko i usnęła.

Nazajutrz odesłała Chance’owi pierścionek. Kiedy zadzwonił telefon, Brooke

wymamrotała swoje „halo”.

– Brooke?

– Chance?

– Tak. Ja się masz?

– Czym ci mogę słuŜyć?

– Mam kilka spraw. Zostawiłem jakieś ubrania i moje przyrządy do golenia. Czy

mógłbym wpaść i zabrać je?

– Kiedy?

– Dzisiaj. Za pół godziny?

– Świetnie. Coś jeszcze?

– Ja, hm... rozmawiałem z adwokatem. Kiedy... ciąŜa będzie stwierdzona przez lekarza,

będę potrzebował pisemnego zaświadczenia.

– Wypchaj się, Tabor – powiedziała i trzasnęła słuchawką. W chwilę później znowu

zadzwonił telefon.

– Co tym razem? – warknęła.

– Cześć, słoneczko. Widzę, Ŝe jesteś w świetnym nastroju. Tu Willie Tabor.

– Och, Willie. Przepraszam. Myślałam, Ŝe to znowu Chance ze swoimi zniewagami.

– Ten chłopak czuje się bardzo zraniony, kochanie. Bardziej, niŜ się spodziewałem.

Nawet nie mieliście swoich świąt, prawda?

– Niestety nie, Willie. Nie mogę mówić o tym nie płacząc.

– Nic nie mów, kochanie. Chciałem tylko, Ŝebyś wiedziała, Ŝe masz we mnie przyjaciela.

– Dzięki, Willie. Dobranoc.

W chwilę później Chance zapukał cicho do drzwi. Brooke poczuła, jak oblewa ją fala

gorąca, przycisnęła dłonie do policzków, policzyła powoli do dziesięciu i otworzyła

zadzierając dumnie głowę.

– Cześć, Brooke – powiedział cichym głosem. – Mogę wejść?

– Tak – kiwnęła głową. Zwróciła uwagę na zmęczenie wypisane na jego przystojnej

twarzy.

– JuŜ mnie skreśliłaś – powiedział zamykając drzwi.

– Sądzę, Ŝe tak. Nie mam zamiaru przyjąć ani centa od pana, panie Tabor. I sam

przekonaj swego adwokata, Ŝe jestem w ciąŜy.

– Jak zamierzasz utrzymywać nasze... twoje dziecko?

– Nie powinno cię to obchodzić.

– Więc, do diabła, nie obchodzi mnie to.

– MoŜesz zabrać swoje rzeczy i iść sobie. Przy okazji, pierścionek wysłałam dzisiaj

pocztą.

– Jest twój.

– Oddaj go jubilerowi.

– Pozbieram rzeczy. Czy mam zabrać takŜe bernarda?

– Psa? Nie! Jest mój i uwielbiam go.

– Nazwałaś go Pies? Dosyć głupio.

– Nie pytam cię o zdanie.

– Nie pytałaś mnie o zdanie w wielu sprawach – powiedział odwracając się ku niej. – Na

przykład, czy chcę zostać ojcem? Myślisz, Ŝe to będzie dziewczynka?

– CóŜ – powiedziała patrząc w sufit – to jest albo dziewczynka... albo chłopiec.

– Ale dowcipne – wymamrotał znikając w sypialni. Po chwili pojawił się z niedbale

zwiniętymi ubraniami.

– Do widzenia – powiedziała wpatrując się w plamę na ścianie. – Pognieciesz sobie

rzeczy.

– NiewaŜne, zajmij się sobą.

– Dobrze.

– Brooke, ja... Dobranoc.

– Dobranoc – szepnęła, starając się nie rozpłakać, dopóki nie zamknie za nim drzwi.

Następnego dnia Chance zadzwonił z samego rana.

– Brooke?

– Słucham.

– Zapomniałem zabrać moją maszynkę do golenia. Mogę po nią przyjść?

– Kiedy?

– Za dwadzieścia minut.

– MoŜesz – westchnęła.

Brooke pochłaniała właśnie kolejne lody, kiedy przyszedł Chance.

– Cześć. Co to jest? Deser lodowy? Zbzikowałaś?

– Nie, jestem zdenerwowana. Wyprowadzasz mnie z równowagi.

– Zdajesz sobie sprawę, jakie konserwanty zawiera w sobie ten dzbanek? Przeczytałaś

nalepkę?

– Nie przejmuj się tym. Nie zostałoby nic do jedzenia i picia, gdyby ludzie brali na serio

te głupoty.

– Głupoty? MoŜesz stać tutaj i spokojnie zatruwać swój organizm, wiedząc, Ŝe nosisz

moje... nasze... twoje dziecko? Wstydź się.

– PrzecieŜ to ty mi podarowałeś ten sos.

– Ale to było, zanim zaszłaś w ciąŜę. To znaczy, zanim dowiedziałem się, Ŝe jesteś w

ciąŜy. Ani łyŜki więcej. I Ŝadnej kawy. śadnej!

– Kto mi zabroni?! – wrzasnęła.

– Ja! – walnął się w pierś Chance.

– Trzydzieści sekund. Tyle masz czasu, Ŝeby zabrać swoją maszynkę do golenia i

wynieść się z mojego domu.

– Jeszcze nie raz ci zabronię – powiedział, krocząc dumnie. – Cześć, Psie, masz

wyjątkowo głupie imię. Dziecko prawdopodobnie nazwie Dzidziusiem.

– Wynoś się! – wrzasnęła Brooke. Zaniemówiła z wraŜenia, gdy zobaczyła Chance’a

wychodzącego z kuchni z deserem lodowym i puszką po cukrze, w której przechowywała

kawę.

– Co ty robisz? – zapytała.

– Potrzebujesz opieki, droga pani. Te rzeczy są dla ciebie niedozwolone. Do widzenia.

– To jest kradzieŜ!

– Wezwij gliny! – poradził Chance i trzasnął drzwiami.

– Ten człowiek jest obłąkany! To prawdziwy wariat!

Brooke tak się ucieszyła powrotem do pracy, Ŝe prawie ucałowała maszynistkę.

Zapewniła szefa, Ŝe miała absolutnie cudowne święta i wzniosła oczy ku niebu, kiedy szef

wyszedł. Była bardzo zajęta, dzięki czemu nie myślała o Chansie Taborze. Co najwyŜej raz na

trzy sekundy.

Telefon zadzwonił w momencie, kiedy Brooke wchodziła do mieszkania.

– Brooke?

– Nie.

– Zapomniałem o prezentach, o moim Mikołaju i skarpetkach.

– Kiedy chcesz przyjść? – zapytała.

– Za piętnaście minut.

– Dobrze.

Chance wyglądał znacznie lepiej – wyraźnie odespał się naleŜycie. Serce załopotało jej w

piersiach, kiedy poczuła jego zapach. Zapatrzyła się na jego szerokie ramiona w skórzanej

kurtce. Był taki piękny i tak bardzo go kochała.

– Co masz w torbie? – spytała, budząc się z półsnu.

– Mleko, wiejski ser, świeŜe owoce – odpowiedział.

– Po co?

– Przeczytałem w ksiąŜce, Ŝe to najlepsze poŜywienie dla kobiet w ciąŜy. Produkty

mleczne i cytrusy są najbardziej zalecane.

– No cóŜ, dziękuję panu, panie Spock. Chance, nie moŜesz przychodzić i mówić mi, jak

powinnam się odŜywiać.

– Pewnie, Ŝe mogę. – Uśmiechnął się do niej szeroko, wyglądając zza drzwi lodówki. –

Właśnie to zrobiłem. Masz moje prezenty?

– Przyniosę je – powiedziała wychodząc.

Kiedy Brooke weszła do saloniku, Chance trzymał ich zdjęcie.

– AleŜ to był dzień – powiedział cicho.

– Wydaje się, Ŝe to było tak dawno.

– Tak. Sporo się wydarzyło od tej pory.

– Brooke – powiedział odkładając fotografię – jutro wyjeŜdŜam. JeŜeli będziesz

potrzebowała czegokolwiek, chcę, Ŝebyś dzwoniła do mojego dziadka.

– Nie.

– Och, przestań. Będę miał wystarczająco duŜo na głowie w Japonii...

– Japonia. Dlaczego wyjeŜdŜasz do Japonii?

– Mają tam taki sprzęt, Ŝe aŜ ręce mnie świerzbią, Ŝeby go wypróbować. Nagle okazało

się, Ŝe mogę tam pojechać, więc jadę. Zadzwonisz do mojego dziadka, jeŜeli...

– Nie.

– Skręcę ci kark.

– Nie boję się pana, panie Tabor.

– Oj, bałabyś się, gdybyś wiedziała, w jakim jestem nastroju.

– Wielka rzecz – powiedziała podnosząc brodę.

– Poszczuję cię Psem.

– Och, świetnie – wybuchnął śmiechem Chance.

– Będę spokojniejszy wiedząc, Ŝe jest tutaj, by cię strzec.

Brooke uśmiechnęła się i spojrzała na Chance’a, który znowu był powaŜny. Ich

spojrzenia się spotkały. Brooke poczuła, jak ściska ją w gardle. Z całej siły starała się stać

spokojnie i nie rzucić w ramiona Chance’a, nie szeptać pospiesznie zapewnień o swojej

miłości. Kochała go, ich dziecko i Ŝycie całej trójki, które mogli wspólnie przeŜywać.

Chance odchrząknął i wciągnął głęboko powietrze, zanim zdołał wydobyć z siebie głos.

– Mogę wziąć moje prezenty? – zapytał.

– Słucham? Ach, tak, oczywiście.

– Zadzwonię po powrocie. Proszę, Brooke, dzwoń do mojego dziadka, kiedy tylko

będziesz potrzebowała czegoś.

– Dobrze.

– Dziękuję.

– Chance, dlaczego to robisz? Ukradłeś mój sos do lodów i przyniosłeś mi wiejski ser.

– Nie wiem – powiedział, przeczesując palcami włosy. – Nie mogę myśleć całkiem jasno.

Mam nadzieję, Ŝe dojdę do siebie, w Japonii. Chyba ostatnio bardzo ci dokuczałem?

– NiewaŜne. Jak długo cię nie będzie?

– Około miesiąca.

– Och – westchnęła Brooke, czując oblewający ją chłód. – Baw się dobrze.

– Tak. Ja... do zobaczenia.

– Tak.

Jak długo stali tak, wpatrzeni w siebie, Brooke nie potrafiłaby określić. Mogły to być

sekundy albo minuty – nie wiedziała. Nagle Chance odwrócił się i wyszedł bez słowa.

Następnego dnia w drzwiach pojawiła się Gran.

– Witaj – powiedziała Brooke – wejdź. Nie wiedziałam, Ŝe juŜ wróciłaś. Wesoło było?

– Tak sobie. Nie było w Aspen Ŝadnych męŜczyzn do wzięcia.

– Gran, od kiedy zaczęłaś składać wizyty z kieliszkiem w ręku?

– Ach, to? To dla ciebie. Domowy ajerkoniak. Pyszna mieszanka dla kogoś w twoim

stanie.

– W jakim stanie? – spytała Brooke, siadając na kanapie.

– Dziecko, głuptasie.

– Co?

– Jestem tym bardzo podniecona. Trzymaj, wypij to!

– Skąd wiesz?

– Ach, Chance zadzwonił. Powiedział, Ŝe wyjeŜdŜa do Japonii i poprosił mnie, Ŝeby

miała na ciebie oko, poniewaŜ masz bardzo niewłaściwe podejście do kwestii odŜywiania. ‘

– Powiedział ci o dziecku i miał czelność stwierdzić, Ŝe źle się odŜywiam? Zabiję go!

– Dlaczego się nie pobierzecie?

– To długa i ponura historia. Między mną i Chance’em wszystko skończone, kaput,

rozumiesz?

– To dlaczego trzymam w ręku ten kieliszek?

– Chance zachowuje się bardzo dziwnie.

– Wypij! Chance zachowywał się jak przyszły ojciec. Był pełen troski.

– To moje dziecko, nie jego.

– CzyŜby? To juŜ nie robi się dzieci tak jak dawniej?

– Gran, proszę. Jestem zupełnie rozbita. Mam ochotę na lody, a Chance zabrał mi je.

Dziecko jest moje, postanowiłam sama je wychowywać.

– No, zobaczymy. Ten potwór ma udawać bernarda?

– To jest Pies. Dostałam go na święta, od Chance’a. Słodki, co? To jest to, o co go

prosiłam, gdy siadłam mu na kolanach.

– Kochasz Chance’a?

– Do obłędu.

– Wypij.

Dokładnie o siódmej następnego wieczoru w pokoju Brooke zjawił się Joey Rather – z

kartonem soku pomarańczowego w jednej ręce i ksiąŜką o „opiece prenatalnej” w drugiej.

– NiemoŜliwe. – Brooke zasłoniła dłonią oczy. – Chance powiedział ci o sensacji roku?

– Tak. To niesamowite, Bibi. AleŜ ten psiak ma rozmiary!

– Czy pan Tabor wspominał, Ŝe nie widujemy się juŜ?

– Nie. Powiedział, Ŝe jedzie do Japonii i chce, Ŝebym cię przypilnował. Mam przeszukać

mieszkanie i sprawdzić, czy nie trzymasz lodów i kawy.

– On dla mnie nie istnieje.

– Bibi, czy macie jakieś problemy?

– Joey, to juŜ skończone.

– Robił ze mnie głupka? – Joey uśmiechnął z niedowierzaniem. – Przez telefon sprawiał

wraŜenie wstrząśniętego faceta. Jak się czujemy w ciąŜy?

– My?

– PrzecieŜ będę wujkiem. Sok włoŜyć do lodówki?

– Ja to zrobię. Odbierz telefon, bo ja nie mam siły.

– Rezydencja pani Bibi Bradley – powiedział Joey do słuchawki. – Julie? To ty?

Brooke odwróciła się i obserwowała, jak Joey opada na kanapę.

– Julie? Kochanie. Dlaczego płaczesz? Mów coś.

– Płacze? – szepnęła Brooke, ściskając mocno sok w rękach. – Co się stało, Joey?

– Tak, słyszę. Mów trochę wolniej. Co ty? Co?

– Co jest? – krzyknęła Brooke.

– Szszsz, jest bardzo rozbita. Tak, słucham, kochanie. Tak? Jesteś pewna? AleŜ Julie,

oczywiście. Nie ma niczego do przebaczenia. Bardzo cię kocham. Słuchaj. Nie ruszaj się

stamtąd, nie myśl ani nie oddychaj. Jeszcze dzisiaj lecę do Los Angeles. A potem – prosto do

Vegas, Ŝeby wziąć ślub. Dobrze? Kocham cię. Bibi i Chance są w ciąŜy. Trzymaj się. Do

zobaczenia.

– Bierzecie ślub? – spytała Brooke, tak mocno ściskając kartonowe pudło, Ŝe sok trysnął

w górę mocząc ją całą.

– Bibi – powiedział Joey, chwytając ją w ramiona. – Julie cierpi. Nienawidzi pozowania,

tęskni za mną, więc pobierzemy się, jak tylko dotrzemy do Vegas.

– Wspaniale, Joey. Jestem szczęśliwa za was oboje. Następne dni nie róŜniły się niczym

od siebie.

Brooke była bardzo zajęta pracą. Wracała do domu na kieliszek ajerkoniaku u Gran i

spędzała wieczory myśląc o Chansie.

Kiedy Julie i Joey wrócili do Denver, Brooke wydała uroczysty obiad na ich cześć i

zaprosiła Gran oraz Willie’ego Tabora. Gran flirtowała z nim bezwstydnie i podbiła go

całkowicie. Wszyscy bawili się świetnie. Brooke myślała o Chansie.

A Chance nie dawał znaku Ŝycia.

Minęło ponad miesiąc od jego wyjazdu, gdy Brooke udała się do doktora. Wizytę miała

wyznaczoną na popołudnie.

– No, cóŜ, panno Bradley – oznajmił lekarz, kiedy usiedli w gabinecie po badaniu –

powiedziała mi pani, Ŝe jest w ciąŜy i rzeczywiście, ma pani rację. Określiłbym ją na sześć

tygodni.

– Mogę podać panu dokładną datę, jeŜeli jest to potrzebne do kartoteki.

– Słyszała pani ten cichutki, wewnętrzny głosik, co? – Uśmiechnął się. – Wiele kobiet zna

dokładnie chwilę, w której poczęło się dziecko. A co z jego ojcem? Wie juŜ?

– Tak, ale...

– Nie chce dziecka?

– Chce. To znaczy, on miał wszystko zaplanowane – ślub, dom, dzieci. Kochał mnie i

pragnął dzielić ze mną Ŝycie. Ale, widzi pan, doktorze, to wszystko dotyczyło takŜe poczęcia

dziecka. Teraz jest uraŜony, wściekły i... no cóŜ, dziecko jest moje.

– Odrzucił wszystko z powodu...

– Tego cennego momentu. Miał całe Ŝycie zaprogramowane, a tu coś takiego. – Brooke

wstała z krzesła.

– Dlaczego ja wcześniej o tym nie wiedziałam! Chance zgromadził dane, wprowadził je

do swego genialnego komputerowego mózgu i otrzymał psychologiczny wydruk ze swoim

zaprogramowanym Ŝyciem. Przywykł do tego, Ŝe wszystko kontroluje. Po raz pierwszy

czegoś nie przewidział. Mnie i mojej miłości. Było wspaniale, aŜ nagle zrobiłam coś, co

zburzyło mu cały program. Nie wie, jak sobie z tym poradzić.

– Myślę, Ŝe pogubił się w swojej bazie danych.

– Dziękuję, doktorze. Ta rozmowa mi wiele wyjaśniła. Do zobaczenia za miesiąc.

Brooke spieszyła się do domu. Męczyła ją gonitwa myśli. Wszystko stało się tak nagle.

Późnym wieczorem zadzwoniła do Willie’ego Tabora. Tak, potwierdził Willie, Chance

zaplanował swoją Ŝyciową karierę mając piętnaście lat i jak dotąd wszystko przebiegało

dokładnie według tego rozkładu. Willie wiedział, Ŝe Chance w kontaktach z kobietami

postępował zgodnie ze swoimi zasadami i kończył znajomości, kiedy on się na to

zdecydował.

– Nie widzisz, Willie? – pytała Brooke. – Chance to chodzący komputer. Całe szczęście,

e ma w sobie ciepło, serdeczność. Ale teraz stanął twarzą w twarz z uczuciem, którego nie

mógł zaprogramować. Zaskoczyła go ta miłość. Tym razem nic się nie zgadzało z jego

kalkulacjami.

– To, co mówisz, ma rzeczywiście sens – powiedział z namysłem Willie. – Część winy

spada na mnie, kochanie. Zawsze byłem taki dumny z Chance’a, z tego, czego dokonał.

Powinienem uświadomić sobie, Ŝe zmierza do zguby, która nastąpi, kiedy się zakocha.

Niestety, dotknęło to równieŜ ciebie.

– To nie jest ani twoja wina, ani wina Chance’a. Ten system działał, według niego,

znakomicie. Mógł przypuszczać, Ŝe tak będzie zawsze.

– Ale co teraz?

– Teraz, Willie? Mam zamiar walczyć o męŜczyznę, którego kocham, ojca mojego

dziecka. Chance moŜe być geniuszem, ale musi się jeszcze kilku rzeczy nauczyć. Obym

wygrała.

– Słodziutka, wykarczuję kaŜdą piędź ziemi na twojej drodze. Ale uwaŜaj – to jest bardzo

uparty chłopak.

– Wiem. Wrócił z Japonii, a jeszcze się ze mną nie skontaktował.

– AleŜ on jeszcze nie wrócił. Zatrzymano go dłuŜej, niŜ się spodziewał. Powinien być

jutro rano.

– Naprawdę? No cóŜ, zobaczymy, co się wydarzy. Pamiętaj, Willie, ani pary z ust.

– Usta milczą...

– A jak sprawy między tobą i Gran?

– Wspaniale. Po prostu wspaniale. Virginia to cudowna dama, Broke.

– To świetnie. Dziękuję, Ŝe chciałeś ze mną porozmawiać. Jesteś kochany.

– No, no, no. śyczę szczęścia, mała. Zalej naszemu chłopcu sadła za skórę.

Kiedy następnego dnia Brooke wróciła z biura, zobaczyła Chance’a Tabora opartego o

drzwi. Siłą woli powstrzymała się, by nie pobiec i nie rzucić mu się w ramiona. Szła powoli w

jego stronę, uśmiechając się miło, aŜ stanęła przed nim.

– Cześć, Chance – powiedziała, modląc sie w duchu, Ŝeby jej głos nie zadrŜał. – Jak było

w Japonii?

– Orientalnie. Mogę wejść?

– Jeśli chcesz – odparła obojętnie, majstrując przy zamku. Och, jaki był piękny! Opalony,

wysoki, silny. Włosy kręciły mu się nad uszami i kołnierzykiem, wyraźnie potrzebowały

fryzjera, a jego oczy były niebieskie jak nigdy. Kochała go. O BoŜe, jak kochała tego

męŜczyznę! – Rozbierz się i siadaj – poprosiła zamykając drzwi. – Słyszałeś dobre wieści o

Julie i Joeyu?

– Tak. Przysłali mi do Japonii telegram. Jestem naprawdę szczęśliwy z ich powodu –

powiedział siadając na kanapie. – Jak się czujesz, Brooke?

– Świetnie – odparła siadając naprzeciw niego.

– Byłaś u lekarza?

– Tak, potwierdził ciąŜę. Nie wzięłam jednak zaświadczenia dla twojego adwokata.

– Zapomnij o tym. Wiem, Ŝe jesteś w ciąŜy. KaŜę, Ŝeby wypłacono ci odpowiednią sumę.

– Nie, Chance. Nie przyjmę od ciebie pieniędzy. Nie zaplanowałeś tego dziecka, nie

chcesz go. To ja ponoszę pełną odpowiedzialność.

– Psiakrew! – zaklął, przygładzając włosy. – Od mojego wyjazdu nie ustąpiłaś nawet na

cal.

– A ty?

– Myślałem o nas bardzo duŜo w czasie tych kilku tygodni, Brooke. Nie mam

najmniejszych wątpliwości, Ŝe będziesz dobrą matką. Martwię się okresem ciąŜy. Nie

odŜywiasz się jak naleŜy, pracujesz cięŜko przez cały dzień. Potrzebujesz opieki. Co

powiedziałabyś, gdybym wynajął jakąś kobietę, która przychodziłaby tutaj, gotowała i...

– Nie! To wszystko byłoby za twoje pieniądze.

– A masz lepszy pomysł?

– Czy dobrze zrozumiałam? UwaŜasz, Ŝe dam sobie radę, kiedy dziecko się juŜ urodzi,

ale tymczasem potrzebuję pomocy, tak?

– Nie całkiem, raczej....

– Przyjaciela?

– Tak, przyjaciela. Julie jest zajęta Joeyem, Gran myśli tylko o moim dziadku, zresztą z

wzajemnością. I nikt nie ma czasu, Ŝeby się zaopiekować tobą.

– Tylko ty pozostajesz.

– Co?

– Czy związałeś się juŜ z inną?

– Oczywiście Ŝe nie!

– Więc, doskonale się składa, Chance, wynajmę ci pokój Julie. PomoŜe mi to finansowo,

bez poczucia, Ŝe korzystam z pomocy charytatywnej. Ty będziesz mógł obserwować, czy nie

staczam się na dno. Dobry plan, co?

– Bylibyśmy współlokatorami?

– Tak. I przyjaciółmi. Wydaje się, Ŝe romantyczny okres mamy juŜ za sobą. Dostatecznie

cię uraziłam moim niewybaczalnym zajściem w ciąŜę. Chance, zrobię to dla ciebie.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Wydawał się oszołomiony, kiedy wręczyła mu klucze i trajkotała o szafach i szufladach,

które moŜe zapełnić swoimi rzeczami. Potem poklepała go pieszczotliwie po policzku i

wypchnęła za drzwi.

Nad ranem Brooke dostała mdłości. Potykając się, wróciła do łóŜka i skuliła pod kołdrą.

– Nic się nie stało, kochanie – mówiła, kładąc rękę na brzuchu.

Gdy rano jechała samochodem do pracy, była blada, ale czuła się dobrze. To był długi

dzień. Prześladowała ją myśl, Ŝe Chance zmieni decyzję i nie sprowadzi się do niej.

Zapomniała o obawach, gdy zobaczyła go wyciągniętego na kanapie. Nos miał utkwiony w

ksiąŜce, a obok, na stoliku, leŜało jeszcze kilka tomów.

– Cześć – powiedziała. – Przyniosłeś wszystko?

– Tak.

– Co robisz?

– Czytam.

– Widzę.

– Wszystko na temat ciąŜy. Diety, ćwiczenia, wykazy imion, wszystko. Czy czujesz, Ŝe

masz bardziej wraŜliwe piersi?

– Co?

– Zgodnie z tym, co tu piszą, twoje piersi powinny być bardziej wraŜliwe.

– No, tak, ale...

– Wspaniale. Czy powiększył ci się obwód w pasie?

– Chance, na miłość boską!

– Nie chcesz wiedzieć, co się dzieje z twoim ciałem?

– Jestem w ciąŜy – to wszystko. Będę czekać, co jeszcze nastąpi, i dziwić się

wszystkiemu.

– Bardzo niedobrze. Musimy się skrupulatnie przygotować. Przeczytam to wszystko i

zrobię wyciąg.

– Chance, to jest dziecko, a nie program komputerowy!

– Tak? Najlepiej będzie, jeśli najpierw zaplanuję posiłki. Aha, Gran przyniosła dla ciebie

ajerkoniak. Wiesz – powiedział, odwracając się i siadając – wyglądasz okropnie.

– Dzięki.

– Nie czujesz się najlepiej?

– Jestem po prostu zmęczona.

– PołóŜ się, a ja przygotuję obiad.

– Nie wygłupiaj się – odpocznę po jedzeniu.

– Brooke, mówię ci, połóŜ się!

– Świetnie. Bardzo proszę.

Brooke przebrała się, wślizgnęła pod kołdrę i poczuła nieprzepartą senność.

– Brooke?

– Hmmm?

– Śpisz juŜ godzinę. MoŜe wstaniesz i zjesz coś?

– Co? Och, oczywiście. Nie sądziłam, Ŝe jestem taka zmęczona. Zaraz przyjdę.

Chance juŜ zjadł, ale usiadł naprzeciw i obserwował ją– Zaraz oszaleję, Chance. – Brooke

skrzywiła się. – O co ci chodzi?

– O nic. Upewniam się, czy zjadasz wszystko. Chyba opracuję wykres obrazujący, jak

przybierasz na wadze.

– Nie zgadzam się!

– Dlaczego? To byłoby fascynujące.

– Chance, jestem kobietą w ciąŜy, a nie dyskietką, która zawiera nie znane ci informacje.

Nie masz Ŝadnych ludzkich uczuć dla tego dziecka?

– Wszystko juŜ sobie wyjaśniliśmy. Spodziewałem się, Ŝe będę świadomy chwili, kiedy

to się wydarzy. Wszystko stało się jakby bez mojego udziału.

– Miałeś biologię w szkole? Powinieneś wiedzieć, Ŝe jesteś ojcem.

– Fizycznie tak, zgadzam się, ale emocjonalnie? Nie czuję, Ŝeby to dziecko było

bezpośrednio ze mną związane. Przejąłem się tym, co się z tobą stało, Brooke, dlatego tu

jestem. Zaopiekuję się tobą jak najtroskliwiej, ale nie spodziewaj się po mnie sentymentów.

Brooke juŜ otwierała usta, Ŝeby zaprotestować, ale powstrzymała się. Z Ŝalem pomyślała,

e walka będzie twardsza niŜ się spodziewała. Chance zamknął się w swoim komputerze i nie

chce z niego wyjść. Nie zrezygnował z wcześniejszego planu. Nie umie pójść na małe

ustępstwa, machnął ręką na wszystko, łącznie z nią i jej dzieckiem.

Musi go jakoś przekonać, Ŝe jeszcze nie wszystko stracone. To dopiero początek. Musi

pomyśleć o ich przyszłości i dziecku. śycie nie jest wydrukiem zimnej, nieczułej maszyny.

Jej miłość była gorąca, szczera i wieczna. Chance powinien posłuchać swego serca bardziej

niŜ głowy i wnieść trochę więcej ludzkich uczuć do swojego Ŝycia.

Czy potrafi nauczyć Chance’a, jak witać z radością kaŜdy dzień, zamiast planować Ŝycie

w taki sposób, jak on to robi? Czy przekona go, by zaakceptował ją jako kobietę, która błądzi,

to prawda, ale nigdy nie zraniła go świadomie? I jeszcze dziecko... Czy ciągle będzie

odmawiał przyjęcia go, tylko dlatego, Ŝe nie poczęło się zgodnie z jego precyzyjnym planem?

Czy potrafi, czy zechce jeszcze raz ją pokochać?

– Nie wiem – westchnęła Brooke. – Po prostu nie wiem.

– Kuchnia juŜ czysta – oświadczył Chance. – Co lekarz powiedział na temat twojej

kondycji fizycznej?

– W normie.

– A co z dietą? Przepisał ci witaminy?

– Mam wszystko, czego mi potrzeba.

– W tej ksiąŜce piszą, Ŝe twoje hormony są, w pewnym sensie, nieobliczalne, więc jeŜeli

zbiera ci się na płacz, nie hamuj się...

– Jakiś ty miły.

– JeŜeli masz wątpliwości – pytaj. Przeczytam wszystkie te ksiąŜki i zapamiętam kaŜdy

szczegół. Szybko przez to przejdziemy.

– Chyba pójdę do łóŜka.

– PrzecieŜ dopiero wstałaś.

– Ale czuję się zmęczona.

– Jak wolisz. Dobranoc.

Dokładnie o drugiej nad ranem Brooke pobiegła do łazienki. Miała takie zawroty głowy,

e usiadła na podłodze i oparła czoło o zimną krawędź wanny.

– Brooke! – zawołał Chance pukając do drzwi łazienki. – Co się stało? Otwórz!

– Otwarte – odpowiedziała słabym głosem.

– Mój BoŜe, Brooke – powiedział klękając przy niej – co się z tobą dzieje?

– To nic. Poranne mdłości – odrzekła. Spojrzała na jego silną nagą pierś porośniętą

ciemnymi, skręconymi włosami. Wytarte dŜinsy opinały jego szczupłe biodra.

– Jest środek nocy. Nie moŜesz teraz być chora!

– Widocznie dziecko nie przeczytało odpowiedniego rozdziału! Och, umieram.

Chance otoczył ją ramieniem i poprowadził do łóŜka.

– Jesteś taka blada – powiedział, biorąc jej dłonie w swoje. – Chyba wezwę lekarza.

– Nie, Chance. Poranne mdłości to bardzo pospolita dolegliwość.

– Jest środek nocy!

– Nie wszystko w Ŝyciu przebiega zgodnie z harmonogramem. Czasami zdarzają się

odstępstwa.

– Nie podoba mi się to. Wyglądasz naprawdę okropnie. Dlaczego tak cierpisz z powodu

tych mdłości? Co mam zrobić, Ŝebyś poczuła się lepiej? Och, kochanie, ty drŜysz.

Potrzebujesz ciepła.

Zanim zdała sobie sprawę z jego zamiarów, Chance wślizgnął się pod kołdrę i przytulił

Brooke do siebie. Oparła policzek na jego mocnej piersi, poczuła na skórze miękkie, skręcone

włosy. Rozpoznała znajomy zapach. Miała przenikliwą świadomość ciepła promieniującego z

jego ciała. PołoŜyła mu rękę na piersi i poczuła pod dłonią miarowe bicie serca. Gdy

poruszyła palcami, natknęła się na męski sutek. Usłyszała gwałtowny wdech.

– Czujesz się... lepiej? – zapytał zduszonym głosem.

– Trochę. – Ogarniało ją niepohamowane poŜądanie. – Chyba nie jest ci zbyt wygodnie w

dŜinsach?

– Nie szkodzi. Spróbuj zasnąć.

Spróbuj, pomyślała Brooke. PrzecieŜ to niemoŜliwe. AŜ do bólu chciała, by ją kochał.

Czy juŜ jej nie pragnie?

Brooke wierciła się, nie mogąc zasnąć, aŜ uśmiech pojawił się na jej ustach – poczuła

przez materiał jego obcisłych dŜinsów i swoją flanelową koszulkę jego rosnące podniecenie.

O tak, Chance pragnął jej.

– Przestań... się kręcić – powiedział.

– Przepraszam.

– Od dawna miewasz takie stany?

– Dopiero drugą noc.

– Trzeba z tym skończyć.

– Kiedyś się skończy.

– Mówię – teraz! Nie chcę, Ŝebyś była chora, Brooke. Dziecko ma być szczególnym

przeŜyciem.

Nie powinnaś lądować na podłodze łazienki. I to w środku nocy. O BoŜe, co ja ci

zrobiłem?

– Nic! Ja to zrobiłam, pamiętasz? To moje dziecko tak na mnie wpływa. Stajesz się zbyt

wraŜliwy.

– Powinienem był wiedzieć, Ŝe nie stosujesz Ŝadnej antykoncepcji. Wiedziałem o tobie

wystarczająco duŜo, by mieć świadomość, Ŝe od czasu tego faceta, który tak namieszał ci w

głowie, nic cię z nikim nie łączyło. Gdzie się podziało moje poczucie odpowiedzialności?

Gdzie był mój rozum? Gdzie moje logiczne myślenie?

– Zapomniane w szponach namiętności! – powiedziała dramatycznym szeptem Brooke.

– Szs-zsz, myślę.

– A ja zasypiam. Dobranoc.

– To doprowadza mnie do szału, Brooke. Musi być coś, co pomijam w swoich

przemyśleniach.

– Chance, błagam, śpijmy. Jestem bardzo zmęczona.

– Co? Och, przepraszam, kochanie. Zamknij oczy, a ja cię ukołyszę do snu.

– Dziękuję, Chance – powiedziała, przytulając się . mocniej i przesuwając dłoń coraz

niŜej.

– Przestań.

– O, przepraszam. – Podniosła głowę, Ŝeby spojrzeć na niego.

– Do diabła – warknął i zakrył jej usta gwałtownym pocałunkiem.

Hej, panie Tabor, myślała rozmarzona Brooke. Witaj. Witaj w domu.

– Och, Brooke. Nie, nie mogę leŜeć tu, w łóŜku, z tobą.

– Tęskniłam za tobą, Chance. Bardzo cię pragnę i kocham cię bardzo.

– Nie, nie mogę. Po prostu nie mogę. Myślałem, Ŝe wszystko sobie ułoŜyłem, ale nagle

okazuje się, Ŝe znowu się pomieszało. Nie byłoby uczciwie, gdybym się teraz z tobą kochał.

Czuję się tak, jakbym miał w głowie papkę. Pracowałem nad sobą przez cały pobyt w Japonii,

a tu okazuje się, Ŝe wróciłem do punktu wyjścia.

– Dobrze, dobrze, Chance. Śpijmy teraz. Dobranoc.

– Ach, tak, dobranoc – powiedział i zgasił światło. Brooke uśmiechnęła się i zamknęła

oczy. Chance czuł się zakłopotany i to było cudowne. Jeszcze tliła się nadzieja, Ŝe wyjdzie ze

swojego pancerza i wyciągnie rękę do niej i ich dziecka. Chance poddawał badaniom swoje

postępowanie i wyraźnie próbował nawiązać z sobą samym kontakt. I leŜał tutaj, przy niej,

bliski i ciepły.

Następnego ranka był w nie najlepszym nastroju.

– Nic z tego – huknął. – Nie moŜesz iść do pracy. Przez pół nocy chorowałaś.

– AleŜ czuję się juŜ dobrze. I nie krzycz na mnie.

– Brooke, chcę, Ŝebyś się znalazła w łóŜku.

– Czy to propozycja? – zapytała z uśmiechem.

– Oczywiście, Ŝe nie. Potrzebujesz odpoczynku. Zwolnij się.

– Co? Nie bądź śmieszny.

– Tak, właśnie tak. Zwolnij się z tej cholernej pracy.

– Ta rozmowa nie ma sensu. Do zobaczenia wieczorem.

– Brooke!

– Pa, pa – poŜegnała się szybko i wyszła z domu. Przez dzień nic szczególnego się nie

wydarzyło.

Z niecierpliwością oczekiwała wieczornego spotkania.

Wreszcie nadeszła piąta i Brooke ruszyła do domu.

Chance wrócił późno i wyglądał na bardzo zmęczonego.

– Kłopoty? – zatroszczyła się Brooke.

– Siadł komputer i było krucho ze sprzętem. Musiałem poczekać na wolną maszynę.

– Zostawiłam ci obiad.

– Dziękuję. Nie jestem głodny. Brooke, jest coś, o czym musisz wiedzieć.

– Tak?

– Kocham cię.

– Naprawdę?

– Tak. Nie cierpiałem cię przez jakiś czas, ale nie przestałem cię kochać. Później

myślałem, Ŝe juŜ mi przeszło, ale uświadomiłem sobie, Ŝe moja miłość trwa. Ale to chyba nie

ma znaczenia w tej sytuacji.

– AleŜ ma, Chance. To znaczy dla mnie bardzo duŜo. Kocham cię takŜe, ufam ci.

Straciłam duŜo czasu, zanim uwierzyłam w twoje uczucie, zanim uporałam się ze swoimi

kompleksami.

– Brooke, ja...

– Nie, proszę, wysłuchaj mnie. Dzięki twojej cierpliwości i zrozumieniu zaufałam ci,

mogłam uwierzyć w siebie i w ciebie. I co mam teraz zrobić? Stać się znowu taka jak byłam?

Poddać się i pamiętać o tobie jako o jeszcze jednej mojej pomyłce? Nie, nie zrobię tego.

Pokonałam moją słabość, ale jestem człowiekiem. TeŜ popełniam błędy, a kiedy to

zrozumiem, mówię – przykro mi. śałuję, Ŝe to dziecko poczęło się bez twojej wiedzy, Ŝałuję,

e tak bardzo cię zraniłam. Ale jeden fakt pozostaje – kocham cię i chcę przeŜyć przy tobie

całe Ŝycie.

– Ciągle mnie nie rozumiesz, prawda? – powiedział. – Nie moŜesz burzyć naturalnego

porządku rzeczy i uwaŜać, Ŝe nic się nie stało. To nie jest podejście realistyczne.

– Naturalny porządek? Porządek, który ty ustaliłeś, uwaŜasz za naturalny? Ty sam, bez

porozumienia ze mną? Niektórzy powiedzieliby o nas, Ŝe jesteśmy nieprzyzwoici śpiąc ze

sobą bez ślubu. Ale dokonaliśmy takiego wyboru.

– Zgoda! I moŜna się było spodziewać, Ŝe tak samo podejmiemy decyzję, kiedy będziemy

chcieli mieć dziecko!

– Pan, panie Tabor, go nie ma. Ja juŜ mam. Och, Chance, choć raz w Ŝyciu ustąp trochę.

Odrzuć program, który masz w głowie i spójrz na rzeczy, jakimi są naprawdę. Czy wszystko

jest takie odległe od tego, czego tak bezwarunkowo pragniesz?

– Spędziłem resztę nocy próbując wszystko ze sobą połączyć i nie udawało mi się. Wiesz

dlaczego? Zgubiłem jakiś kawałek. W programie była luka i nie mogłem się domyślić, czego

brakowało.

– No cóŜ, nie patrz tak na mnie! Ja ci niczego nie zabrałam. Zmieniłam tylko jeden

element w twoim Ŝyciu i cała konstrukcja się rozpadła. Na pewno nie zrobię tego samego

błędu po raz drugi.

– Ja... Brooke, moŜesz zostać tutaj sama?

– Oczywiście. Dlaczego pytasz?

– Muszę pobyć sam i uporządkować myśli.

– Ale jeszcze nie jadłeś.

– MoŜe później. Do zobaczenia.

Brooke patrzyła, jak Chance wychodzi z domu. To, co ona robiła z nim, teŜ było złe.

Próbowała go zaprogramować po swojemu. Przez cale Ŝycie funkcjonował w pewien

określony sposób, a ona postanowiła to zmienić. Chance działał w świecie, gdzie wszystko

było zaplanowane na długo naprzód i przebiegało pod ścisłą kontrolą. Wszystko było

zorganizowane, wolne od błędów.

Zamęt, którego teraz doświadczał, ona spowodowała. Usiłowała naciskać jakieś guziki,

eby skłonić go do zachowania się w sposób, który ona uwaŜała za słuszny. Walczył ze sobą,

był rozbity, nieszczęśliwy. Powinna pozwolić mu odejść, wrócić do świata, który rozumie. Do

miejsca, w którym nie ma nie zaplanowanych dzieci i porannych nudności w środku nocy.

Ani Ŝycia z kobietą, która nalega, by zmienił się w kogoś, kim być nie moŜe.

Kochała go. Kochała Chance’a całym swoim istnieniem, ale przynosiła mu tylko

zgryzotę.

Chance wrócił do domu chwilę po północy. Skrzywił się, widząc Brooke siedzącą na

kanapie.

– Potrzebujesz snu – powiedział. – Czemu jeszcze nie śpisz?

– Muszę z tobą porozmawiać.

– Nie moŜesz poczekać?

– To bardzo waŜne, Chance.

– Dobrze, mów, ale szybko.

– Popełniłam wobec ciebie okropną nieuczciwość.

– Znowu?

– Tak – westchnęła – znowu.

– Masz bliźnięta? – zapytał z uśmiechem.

– To nie jest śmieszne, Chance. Próbowałam zmienić cię w kogoś, kim nie moŜesz być.

Chciałam, Ŝebyś przyjął program inny niŜ ten, który napisałeś i twój twardy dysk go nie

przyjął.

– To zabrzmiało bardzo erotycznie.

– Bądź powaŜny! Jesteś, kim jesteś, a więc wszystko powinno przebiegać tak, jak

zaplanowałeś. Widziałam, jak ta ciąŜa i wysiłki, które podejmowałam, Ŝeby nakłonić cię do

zaakceptowania dziecka i mnie, unieszczęśliwiły cię. Jest mi naprawdę bardzo przykro, ze

sprawiłam ci tyle bólu.

Chance spoglądał na nią z uprzejmym wyrazem twarzy. W pokoju zapadła cisza.

– JuŜ? – spytał w końcu. – Kazanie skończone?

– Nie słuchałeś?

– AleŜ słuchałem. Nie przepuściłem ani słowa. Miło mi było pogawędzić z panią, ale juŜ

mam dosyć.

– Zaczekaj! – krzyknęła Brooke, gdy Chance chciał wyjść z pokoju.

– Pani dzwoniła?

– Słyszałeś, co powiedziałam, Ŝe ja i ty – razem – to katastrofa?

– Tak, słyszałem. Aha, wiesz, jaką część programu ciągle pomijałem w swoich

rozwaŜaniach?

– Nie.

– Odkryłem to wreszcie – noc.

– Co? Chance... – Do diabła, poszedł do łóŜka! Brooke pomrukiwała gniewnie ścieląc

posłanie i z ponurą miną wsunęła się pod kołdrę. Chance całkowicie zignorował jej

szlachetny gest, nie przejął się tym, Ŝe obnaŜyła przed nim swą duszę. AleŜ nerwy ma ten

człowiek! Odnalazł pominiętą część? TeŜ mi sensacja. Co to jest, na miłość boską?

Przeanalizuje wszystko, co od niej usłyszał i pewnie się wyprowadzi. Och, była dzisiaj zbyt

zmęczona, Ŝeby o tym myśleć. Kiedy Brooke wyskoczyła z łóŜka o drugiej nad ranem,

zderzyła się z Chance’em.

– Z drogi! – wrzasnęła.

– Dobry BoŜe – mruczał, depcząc jej po piętach. Kiedy Brooke doszła trochę do siebie,

Chance obmył jej twarz, podał wodę do picia i odprowadził troskliwie do łóŜka.

– Podle się czuję – pociągała nosem. – Dzięki, Ŝe jesteś ze mną. Czemu nie śpisz?

– Była druga, więc pomyślałem, Ŝe moŜesz mnie potrzebować – powiedział. – Śpij,

Brooke. Obejmę cię i zostanę z tobą.

– Och, jak słodko – szepnęła i zapadła w sen. Następnego ranka Chance stał w drzwiach

pokoju Brooke. Wyglądał groźnie.

– Spróbuj ruszyć się z łóŜka, a połamię ci nogi.

– Nie zrobisz tego.

– Spróbuj.

– Ale mój szef...

– Zadzwonię do niego.

– Wygrałeś – ustąpiła Brooke i zamknęła oczy.

Obudziła się o dziesiątej i poszła szukać Chance’a, ale znalazła tylko kartę przyczepioną

do nosa Psa. – „Jedz. Odpoczywaj. Kocham cię. C.”

Chance zadzwonił w południe.

– Cześć – powiedział. – Jak się masz?

– Znakomicie. Naprawdę dobrze.

– Wyjdziemy wieczorem coś zjeść? Mam świadomość, Ŝe o drugiej nad ranem moŜesz

ałować swojej decyzji, ale... Co o tym myślisz?

– Z wielką chęcią.

– Wpadnę po ciebie o siódmej.

– To śmieszne, przecieŜ tu mieszkasz.

– Nie, to prawdziwa randka. Pójdę do siebie, przebiorę się i oficjalnie zabiorę cię z domu.

– Jak sobie Ŝyczysz.

– Dobrze. Tymczasem.

– Chance? – powiedziała Brooke, ale odpowiedział jej głuchy sygnał. Wychodzi na

randkę. O BoŜe, ten człowiek zrobił krok w stronę przepaści.

Brooke starannie wybierała strój. Zdecydowała się na bladoniebieski kostium.

Perspektywa nadchodzącego wieczoru była podniecająca, więc postanowiła odsunąć od siebie

wszelkie przykre myśli. Będzie w towarzystwie zabójczo przystojnego męŜczyzny,

dowcipnego, czarującego i uprzejmego, i powinna się z tego cieszyć.

Chance zapukał dokładnie o siódmej. Gdy Brooke otworzyła drzwi, aŜ ją zamurowało.

Miał na sobie znakomicie skrojony czarny garnitur i krawat dobrany do stalowoszarej,

jedwabnej koszuli.

– Jesteś absolutnie piękny – powiedziała cicho.

– Ty równieŜ. – Objął ją i mocno pocałował. Brooke zaskoczona odpowiedziała

ywiołowo.

Chance znowu przywarł do jej ust. Ich usta spotkały się i oboje zaczęli płonąć, lecz on

odsunął ją od siebie delikatnie.

– Lepiej będzie, jak pójdziemy – powiedział.

– Dobrze. Wezmę płaszcz. Zgubiłeś klucze?

– Nie, ale zapukałem, bo to przecieŜ najprawdziwsza randka.

Wieczór był pogodny i mroźny.

– Chance, czy moŜesz mi powiedzieć, jaki to brakujący fragment programu znalazłeś?

– Tak.

– Kiedy?

– Później.

– Czy słuchałeś mnie, gdy mówiłam, Ŝe nasza sytuacja jest beznadziejna?

– Ty mówiłaś, ja słuchałem.

– I?

– Nie masz racji.

– Och? Co, uwaŜasz, Ŝe byliśmy w siódmym niebie?

– Nie, w Aspen.

– Co to znaczy?

– Powiem ci później.

ZmruŜyła czujnie oczy, kiedy Julie i Joey pojawili się przed restauracją dokładnie wtedy,

gdy Chance pomagał Brooke wysiąść z samochodu. Podczas posiłku wymienili przyjacielskie

ploteczki i omawiali róŜne wydarzenia towarzyskie, a Chance posunął się tak daleko, Ŝe

zamówił dla Brooke deser lodowy.

– Ostatni na długo, więc ciesz się kaŜdym kęsem.

– Jesteś okropny.

– Spójrz, która godzina – powiedziała nagle Julie.

– JuŜ strasznie późno, koniecznie muszę się połoŜyć. Chodźmy, Joey.

– Tak – przytaknął zgodnie Joey. – Miło nam było i...

– Joey, pospiesz się! – ponagliła Julie.

– JuŜ idziemy – odparł Joey, biorąc ją pod rękę.

– O co tu chodzi? – spytała zaskoczona Brooke.

– Wiedziałeś, Ŝe będą tutaj?

– Tak, zaprosiłem ich. Pomyślałem, Ŝe zasłuŜyłaś na przyjemny obiad z ludźmi, którzy

martwią się o ciebie. Zepsułem ci BoŜe Narodzenie, opuściłem na miesiąc. Chciałem, Ŝebyś

teraz miała chwilę wytchnienia.

– Było cudownie. Dziękuję, Chance.

– Nie dziękuj przed drugą. Na pewno zjadłaś za duŜo.

– Byłam naprawdę głodna.

– Musimy porozmawiać, Brooke.

– Wiem.

– To jeszcze jeden powód, dla którego jesteśmy na oficjalnej randce. Potem moŜesz mnie

wypędzić z mieszkania.

– Wracamy teraz do domu?

– Tak, wolałbym powiedzieć ci to, o czym myślę, u ciebie.

– Czy będę znowu płakać, Chance? – szepnęła.

– Chciałbym to wiedzieć. Chodźmy.

Gdy wracali, Chance był coraz bardziej spięty. Brooke ogarnęło poczucie zagroŜenia, w

ołądku jakby miała kamień. Deser lodowy przypominał o sobie.

W domu Chance wziął ją za rękę i posadził delikatnie na kanapie. Ściągnął krawat,

wcisnął go do kieszeni, zrzucił marynarkę. Otworzył usta, chcąc coś powiedzieć, lecz zaraz

zrezygnował i zaczął krąŜyć po pokoju. Czekała z mocno zaciśniętymi dłońmi.

– Brooke – wykrztusił wreszcie.

– Tak! – wzdrygnęła się. – Przestraszyłeś mnie.

– KtóŜ inny mógłby się odezwać? Pies?

– Przepraszam. Jestem zdenerwowana.

– Brooke, kocham cię. Kocham kaŜdą cząstkę twego ciała. Wierzysz, Ŝe cię kocham?

– Tak, Chance, wierzę.

– Dobrze. To pomaga. Jestem idiotą, Brooke, zwykłą szmatą.

– Ty?

– Zanim cię spotkałem, miałem precyzyjny plan, jak ma wyglądać moje Ŝycie, kiedy się

zakocham. Opracowałem w myślach kaŜdy szczegół i po prostu czekałem, aŜ odpowiednia

kobieta pojawi się na scenie. Wtedy ty siadłaś mi na kolanach, prosząc mnie – a raczej

więtego Mikołaja – o bernarda. Ty, twoich dziewięć piegów i mięciutkie loczki zwaliły mnie

z nóg. Byłaś tą, o której marzyłem. To, Ŝe początkowo nie ufałaś mi, nie miało większego

znaczenia. Postanowiłem się z tobą oŜenić i po prostu zrealizować program, punkt po

punkcie.

– A potem, Aspen – powiedziała łagodnie Brooke.

– Tak, Aspen. Aspen i nasze dziecko. DuŜo czasu zajęło mi poszukiwanie brakującego

ogniwa, uświadomienie sobie tego, co zrobiłem. Przysięgam, Brooke, wtedy tego nie

wiedziałem. To było ukryte bardzo głęboko w mojej podświadomości i...

– Nie rozumiem.

– Brooke, byłem śmiertelnie przeraŜony. Pragnąłem, musiałem być z tobą na zawsze, a

nie na krótko. Och, kochanie, ja ciągle nie mogę uwierzyć, Ŝe mogłem zrobić coś podobnego.

Mój program się zawalił, traciłem ciebie. Nic nie szło zgodnie z planem, coś ukrytego we

mnie wzięło górę nad rozsądkiem.

– O czym ty mówisz?

– Coś we mnie pękło, Brooke. Moje całe Ŝycie było zaprogramowane, zapomniałem, albo

raczej nigdy nie wiedziałem, jak być zwykłym człowiekiem, z pragnieniami i słabościami.

Nie umiałem dostrzec i zaakceptować tych uczuć w drugiej osobie. Nie mogłem sobie dać

rady, kiedy ty nie postępowałaś zgodnie z moim planem. Wydawało mi się, Ŝe znalazłem się

w potrzasku i ogarnęło mnie potworne przeraŜenie. Zacząłem walczyć z faktami, z tobą. Tak

bardzo cię zraniłem.

– Ale...

– Słuchaj, proszę. Czy zdajesz sobie sprawę, co znaczy dla takiego człowieka jak ja być

całkiem zagubionym? Wtedy, w Aspen, kochałem się z tobą. Nigdy przedtem nie byłem tak

nieodpowiedzialny. Ja, ten wspaniały Chance, pod wpływem poŜądania straciłem rozsądek.

Ja! Wiesz, gdzie się znalazłem, Brooke? W jednym rzędzie z tymi głupkami, których kiedyś

wybrałaś i którzy z ciebie zakpili. Ty nie zrezygnowałaś jednak ze mnie.

– Nie. Nie zrezygnowałam.

– To wszystko spadło na mnie jak grom. Moje rozumowanie poniosło klęskę. JuŜ nie

poznawałem siebie. Czy mnie teraz wyrzucisz?

– Nie teraz. Mów dalej.

– Co mogę powiedzieć? Znasz całą resztę. Zaszłaś w ciąŜę, a ja zupełnie zwariowałem.

ZŜerało mnie coś, czego nie rozumiałem, więc zrzuciłem wszystko na ciebie. Powróciłem do

swojego planu. Pretensje o to, Ŝe zniszczyłaś moje marzenia i skradłaś ten niezwykły

moment, w którym poczęło się moje dziecko! Brooke, przecieŜ to nie ty zrobiłaś. PrzecieŜ ja

tam byłem i tak jak ty widziałem, co się moŜe zdarzyć.

– Och, Chance – powiedziała Brooke, ocierając łzy.

– Nie mam słów, by wyrazić, jak mi przykro. Błagam cię o przebaczenie. Potraktowałem

ciebie, mój prezent, tak okropnie. Brooke, kocham cię i kocham nasze dziecko. Pragnę i

potrzebuję was obojga. Ach, Brooke, proszę, nie zostawiaj mnie samego. Zostań moją Ŝoną,

błagam.

Brooke prawie pofrunęła w ramiona Chance’a, a łzy płynęły jej po twarzy.

– Och, Chance, wiedziałam o tym. Wiedziałam, Ŝe byłeś czymś więcej niŜ zimną

maszyną, która produkuje recepty na Ŝycie i nie popełnia ludzkich błędów. Trzeba było

miłości, Ŝebyś to zrozumiał, Chance.

Miłość nie moŜe być krzywą na wykresie, musi rozkwitać jak piękny kwiat. KaŜda jej

nowa postać jest cudowna i pełna niespodzianek.

– Prawie zniszczyłem naszą miłość, Brooke. Po raz pierwszy w Ŝyciu przestałem się

kontrolować, nie mogłem znaleźć odpowiedniego przycisku, ustalić planu. Nie mogłem

sprawić, by wszystko szło zgodnie z moją wolą. Teraz dopiero to zrozumiałem. Będę witał

kaŜdy dzień uśmiechem i czekał, co przyniesie. KaŜda chwila z tobą będzie darem. Brooke,

czy wyjdziesz za mnie?

– Tak, och, tak, Chance.

– Będziemy prawdziwą rodziną. Ty, ja i nasze dziecko.

– I Pies.

– A teraz mam coś dla ciebie. Ukradłem ci i chcę oddać.

– Co takiego?

– Twoje BoŜe Narodzenie. Byłem okropny tego dnia. ZałoŜę się, Ŝe mnie wyrzucono ze

stowarzyszenia Świętych Mikołajów. Nie ruszaj się, zaraz wracam.

– Dokąd? – zawołała Brooke, gdy Chance wybiegł z mieszkania. – Całkiem zwariował,

biedny chłopak, ale kocham go tak bardzo.

– No, no, no! – usłyszała donośny głos. W drzwiach ukazał się... Święty Mikołaj!

– Willie?

– Wesołych Świąt!

Willie w czerwonym stroju Świętego Mikołaja wszedł do pokoju z wielkim workiem w

ręku. Chance i uśmiechnięta Gran stali tuŜ za nim.

– Wesołych. Świąt, Brooke – powiedział Chance. Podszedł do niej i wziął ją w ramiona. –

Teraz juŜ przez całe Ŝycie będziemy mieć wspólne BoŜe Narodzenie.

– No, no, uff – odezwał się Willie. – Prezent zaczyna się wiercić.

Był to najmilszy, najbardziej kudłaty szczeniak-bernard, jakiego Brooke kiedykolwiek

widziała. Śmiała się zachwycona, gdy psiak wiercił się i machał ogonem, a potem

niespodziewanie polizał jej koniec nosa.

– Cześć, piesku – uśmiechnęła się. – Nie moŜna cię nie kochać. Och, Chance, jest śliczny.

– MoŜe powinniśmy zapewnić mu dom z ogrodem, po którym mógłby biegać?

– Doskonale.

– No, no, no, czas wracać na Biegun Północny – zawołał Willie. – Wesołych Świąt,

dzieci. Bądźcie szczęśliwi. To wielki dzień w moim Ŝyciu.

– W moim równieŜ – wzruszyła się Gran, obejmując Brooke i Chance’a.

– Jesteście cudowni! – stwierdziła Brooke. – I ty takŜe. Wesołych Świąt, Chance.

Zakrył jej usta delikatnym, zmysłowym pocałunkiem, który rozbudził w niej pragnienie.

Wziął Brooke na ręce, zaniósł do sypialni. Sięgnął po kołdrę i cofnął się zaskoczony – na

poduszce siedział szczeniak i machał ogonem.

– Przykro mi, kolego – powiedział Chance. – Nie zostałeś zaproszony. Mam elegancką,

starą koszulkę – moŜesz spać na niej w moim pokoju.

Brooke pośpiesznie pozbyła się ubrania i padła na łóŜko. Odwróciła się twarzą do

Chance’a, kiedy ten wszedł do pokoju. Zatrzymał się i błądził oczyma po jej nagim ciele.

– Jesteś taka piękna – powiedział, podchodząc wolno do niej. – Moja Ŝona, matka mojego

dziecka. Jesteś moja.

– Na zawsze. – Wyciągnęła ręce, by wziąć go w objęcia. – Kocham cię, Chance.

Całował ją, przesuwał dłońmi po jej miękkich wypukłościach, przytulał coraz mocniej,

pozwalając odczuć rosnące poŜądanie. Na jego twarzy pojawił się wyraz niemalŜe naboŜnej

czci, gdy połoŜył rękę na brzuchu Brooke.

– Nasze dziecko – powiedział cicho. – Twoje i moje. Ty, twoja miłość, dziecko to

najpiękniejsze dary, jakie kiedykolwiek dostałem.

– Wesołych Świąt, Chance – szepnęła.

– I wielu, wielu następnych.

Chance pochylił się nad nią, ich usta spotkały się. Dłonią gładził jej jędrną skórę. Śladem

dłoni podąŜały usta, znaczące pocałunkiem kaŜdy cal jej giętkiego ciała. Brooke takŜe

wyruszyła w podróŜ po mocnym ciele Chance’a, pieszcząc i całując jego stalowe mięśnie.

Całował jej piersi, brał do ust to jedną, to drugą delikatnie, świadomy ich wraŜliwości.

Serca ich przyspieszały swój rytm wraz z rosnącym podnieceniem. Przyspieszone oddechy

wypełniały cichy pokój. Lecz oni ciągle powstrzymywali się, przedłuŜali wyczekiwanie

oczekując na rozkosz, która nadchodziła powoli.

Ich usta znowu się połączyły, a ręka Chance’a sięgnęła ku jej rozpalonej kobiecości.

Brooke wygięła się, by być jeszcze bliŜej niego, gdy nadejdzie spełnienie.

– Chance! Proszę!

– Och, tak, moja Brooke.

Wszedł w nią z mocą, która odebrała jej dech i uniosła poza czas i przestrzeń. To było

połączenie niepodobne do Ŝadnego wcześniejszego – pełne zrozumienia, miłości, na

wieczność. Osiągnęli upragnione szczęście wzywając się, przytulając się do siebie, tracąc

wiadomość. Razem.

Powoli wracali na ziemię. Chance połoŜył się obok Brooke i przytulił ją do siebie.

Przylgnęła do niego, rozkoszując się ciepłem płynącym z jego ciała, chłonąc jego zapach.

Była nasycona, uszczęśliwiona i przepełniona niezmierzoną radością.

– Śpij – powiedział Chance, całując jej czoło.

– Tylko na chwilę. O drugiej mam randkę, niestety.

– Popatrz, jak wszystko świetnie zorganizowało to nasze dziecko! Dokładnie o tej samej

godzinie, co noc. To wspaniale, prawda? Ten dzieciak ma wszystko tak dokładnie

zaprogramowane, Ŝe...

– Chance!

– Przepraszam. Stare nawyki trudno przełamać, ale dam sobie z tym radę, Brooke.

Kocham cię.

– I ja cię kocham, mój Święty Mikołaju, i zawsze będę kochać.

Kilka miesięcy później, dokładnie o drugiej nad ranem, przyszła na świat Julie Virginia

Tabor. Miała ciemne, kręcone włoski i ogłosiła swoją obecność donośnym krzykiem. Brooke

uśmiechnęła się przez łzy, gdy połoŜono jej dziecko na brzuchu. A Chance? Niestety,

przegapił ten wspaniały moment. Zemdlał na sali porodowej i został wyniesiony przez dwóch

krzepkich sanitariuszy.

Później, w szpitalnym pokoju, ucałował mocno Brooke.

– Nasza córeczka jest bardzo wraŜliwa – stwierdził. – Jest wspaniała i mądra. Swoim

wrzaskiem stawia na nogi wszystkie pielęgniarki.

– Chance, czy czujesz... Och, nie wiem... Ŝal? Straciłeś przecieŜ tę niezwykłą chwilę

narodzin Julie Virginii. Czy to w porządku?

– Nie mogę uwierzyć, Ŝe tak się stało – powiedział marszcząc brwi. – Po trzech

miesiącach nauki w szkole rodzenia – nagle, bęc, rozciągnąłem się jak długi na podłodze.

Kiedyś czułbym się dotknięty, Ŝe coś nie układa się zgodnie z planem. Ty nauczyłaś mnie

miłości, Brooke. Pokazałaś mi, jak Ŝyć i kochać kaŜdego dnia na nowo. Przegapiłem

narodziny Julie Virginii, ale będę przy niej, gdy będzie rosła i rozkwitała, szczęśliwa, mała

dziewczynka.

– Cieszę się. Obawiałam się, Ŝe będziesz rozczarowany. Trzeba to uczcić. Proszę o lody.

– Masz to u mnie. Zamówię z tuzin. Ach, Brooke, kocham cię.

– Kocham cię takŜe, najdroŜszy. A kiedy będzie się rodzić drugie dziecko – czy znowu

przyjdziesz do sali porodowej?

– Brooke? No, no, no!

Ich śmiech rozbrzmiewał w powietrzu. Uśmiechając się, długo patrzyli sobie w oczy.

Czas będzie mijał, pory roku przejdą jedna za drugą, ale dla Brooke i Chance’a kaŜdy dzień

będzie dniem BoŜego Narodzenia.