nr inw. : K20 - 13587 
F 20 IIIp/P 
0890000179178 
Sara w Avonlea 
Pojednanie 
ni '998 m '90 q 
 
Część 1 FIONA McHUGH 
Kwarantanna u Aleksandra Abrahama 
PrzełoŜyła Anna Bańkowska 
Część II GAIL HAMILTON 
Nowi przyjaciele 
PrzełoŜyła Irena Chodorowska 
Sara w Avonlea 
Pojednanie 
Na podstawie serialu telewizyjnego oparteg na wątkach powieści Lucy Maud Montgomery 
MIRIS KA BIBLIOTEKA PlfillttNA w Zabrzu ||/ ^ jp 

 

  
Nasza Księgarnia 
Tytuły oryginałów angielskich Quarantine at Alexander Abraham's Conversions 
© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia", Warszawa 1995 
Quarantine at Alexander Abraham's Storybook written by Fiona McHugh. Copyright © 1991 
by HarperCollins Publishers Ltd, Sullivan Films Distribution Inc. and Ruth Macdonald and 
David Macdonald. Teleplay written by Heather Conkie. Copyright © 1989 by Sullivan Films 
Distribution Inc. 
Conversions Storybook written by Gail Hamilton. Copyright © 1991 by HarperCollins 
Publishers Ltd., Ruth Macdonald and David Macdonald. Tel,eplay written.by Patricia 
Watson. Copyright © 1989 by Sullivan Films Distribution Inc. 
7- —i 
Published by arrangement with Harper Collins Publishers Ltd, Toronto. Based «n the Sullivan 
Films Production produced by Sullivan Films Inc. in association wita the CBS and the Disney 
Channel with the participation of Telefilm Canada adapted from' Lttcy Man* MonigOifieTy's 
novels. ROAD TO AVONLEA is the trade mark of Sullivan Films Inc. 
Translation © 1995 by Anna Bańkowska Translation © 1995 by Irena Chodorowska 
© Cover illustration by Ulrike Heyne, Arena Verlag GmbH Wurzburg 
Opracowanie typograficzne Zenon Porada 
Część I 
Kwarantanna u 
Aleksandra Abrahama 
Rozdział pierwszy 
Sara patrzyła tęsknie na szkarłatny jedwab leŜący na ladzie sklepu wielobranŜowego w 
Avonlea. Sztuka połyskliwej tkaniny była niczym zaproszenie do marzeń. Dziewczynka bez 
trudu wyobraziła sobie, jak spowita w płomienną fałdzistą szatę wkracza z uśmiechem na 
rzęsiście oświetloną salę balową. Ach, gdybyŜ tylko ciotka Oliwia mogła ujrzeć ten 
zachwycający obrazek! Ale ciotka mięła w palcach jakąś nieciekawą drukowaną bawełnę, 
mrucząc pod nosem słowa w rodzaju: „praktyczne", „sensowne", „idealne do szkoły". Te 
określenia zupełnie nie działały na wyobraźnię Sary. 
Dziewczynka zaczęła powoli przysuwać sztukę jedwabiu do bawełny, aŜ na matowej, 
brzydkiej tkaninie rozlała się istna rzeka ognia. 

- JakieŜ to piękne, prawda, ciociu? - szepnęła. - Czy ten materiał nie przywodzi ci na myśl 
rajskich ptaków i ognistych zachodów słońca? 
Na pogodnym czole ciotki pojawiła się pionowa zmarszczka. 
- Owszem, Saro, jest bardzo ładny. Nie sądzę jednak, aby Hetty to właśnie wybrała na twoją 
codzienną, szkolną sukienkę. Poza tym rajskie 
7 
ptaki niezbyt pasują do wiejskiej jednoklasowej szkółki, nieprawdaŜ? 
Mimo tej trzeźwej uwagi Oliwia, istota o artystycznej duszy, zachwyciła się refleksami 
ś

wiatła na olśniewającej tkaninie. Odruchowo podniosła kupon z lady, aby lepiej mu się 

przyjrzeć. W tym momencie za jej plecami rozległ się szorstki, ostry jak brzytwa głos. Oliwia 
drgnęła nerwowo, jakby ją przyłapano na gorącym uczynku. Uwaga wszystkich osób, 
obecnych w zatłoczonym sklepie, skupiła się teraz na niej. 
- Oliwio King! Jestem zdumiona, Ŝe w ogóle się zastanawiasz. PrzecieŜ to jedwab! Nadaje się 
tylko dla bogaczy i próŜniaków! Poza tym czerwień to stanowczo nieodpowiedni kolor dla 
młodej osoby. 
Oliwia znalazła się oko w oko z Małgorzatą Linde, która podsłuchała całą jej rozmowę z Sarą. 
- Och, pani Linde - wyjąkała upokorzona, czując, Ŝe jej policzki pokrywają się taką samą 
czerwienią, jak nieszczęsna tkanina. - Ja... ja tylko chciałam się przyjrzeć. Wcale nie mam 
zamiaru kupować. To znaczy... 
Bela materiału wyślizgnęła się Oliwii z rąk, ale Sara w porę ją chwyciła. Czuła narastającą 
złość. Czemu, ach, czemu pani Linde wtrąciła się akurat w chwili, gdy ciotka Oliwia zaczęła 
mięknąć? CóŜ Małgorzata Linde mogła wiedzieć o poezji kolorów? Zawsze nosiła tylko 
monotonne szarości i brązy. Dziś takŜe miała na sobie kostium z praktycznej brunatnej serŜy. 
Wyglądała, jakby wytarzała się w błocie. 
Sara z Ŝalem odłoŜyła jedwab na ladę i poŜegnała go w duchu. 
8 
Za imponującą postacią pani Linde przystanęła niepewnie Maryla Cuthbert. Widać było 
wyraźnie, Ŝe nie bawi jej wcale odgrywanie drugoplanowej roli, choć od pewnego czasu 
nabrała w tym wprawy. Tylko w ten sposób mogła powstrzymać Małgorzatę, najbardziej 
krewką niewiastę w Avonlea, od rozdmuchania zwykłej rozmowy w wielką awanturę. 
ChociaŜ panna Cuthbert chętnie przyjęła pod swój dach wieloletnią przyjaciółkę, męczyła ją 
czasami rola straŜniczki publicznego spokoju. Zdecydowanie nie była to funkcja odpowiednia 
dla osoby tak ceniącej sobie prywatność, jak Maryla, która jednak pełniła ją wytrwale, 
starając się robić dobrą minę do złej gry. Tylko wyjątkowo okazywała irytację z powodu 
wiecznego wtrącania się Małgorzaty w sprawy innych ludzi. 
Sara wystarczająco długo mieszkała w Avonlea, aby zdawać sobie sprawę z kłopotliwego 
połoŜenia Maryli. A poniewaŜ lubiła ją i ceniła, powstrzymała się od powiedzenia pani Linde 
paru słów prawdy. Uciekła się do bardziej dyplomatycznego środka. 
- CzyŜby nie lubiła pani czerwieni? - zapytała, oblekając twarz w niewinny z pozoru uśmiech. 
- Ja wprost uwielbiam ten kolor. Kiedy mam na sobie coś czerwonego, czuję, Ŝe mój umysł o 
wiele lepiej pracuje. A taki na przykład brąz sprawia, iŜ sama sobie wydaję się tępa. 
Pani Linde łypnęła na Sarę podejrzliwie. Czy to dziecko próbuje z niej kpić? Ale na twarzy 
dziewczynki malowała się wyłącznie bezradność. 
- MoŜe pani sama spróbuje nosić czerwone rzeczy - ciągnęła Sara. - Proszę pomyśleć, ile 
zyskałaby na tym pani inteligencja... 
Małgorzata wyprostowała się na całą wysokość. Ta mała szelma śmie proponować jej, 
filarowi avonleaskiej społeczności, paradowanie w czerwonych strojach? 
- Ja? W czerwonej sukni? Prędzej umrę. Czerwień, moje dziecko, to diabelski kolor. 
Zapamiętaj to sobie. - I jakby chcąc dodać wagi temu o-strzeŜeniu, zwróciła się o poparcie do 
pastora Leonarda, który właśnie regulował rachunek przy ladzie. - NieprawdaŜ, Wielebny? 

Dobroduszny z natury pastor unikał publicznych utarczek z osobami w rodzaju Małgorzaty 
Linde. Obcesowe pytanie zaskoczyło go tak bardzo, Ŝe aŜ upuścił na podłogę drobne. 
- Najmocniej przepraszam, pani Linde, ale chyba nie dosłyszałem, o co chodzi - tłumaczył się 
niezdarnie, szukając monet z nosem przy podłodze. 
Małgorzata podniosła głos o parę tonów. 
- Mówiłam, Ŝe kolor czerwony jest absolutnie niestosowny! 
Ten sam niestosowny kolor rozkwitł właśnie na twarzy pastora. 
- Właściwie - wymamrotał - miałem zawsze słabość do czerwieni. Pamiętam, Ŝe jako dziecko 
dostałem kiedyś wóz straŜy poŜarnej. Zwykła zabawka, ale... 
Małgorzaty jednak nie interesowały wspomnienia z dzieciństwa, a zwłaszcza te, które 
usprawiedliwiały upodobanie do czerwieni. 
- To wstyd i hańba, Ŝe w dzisiejszych czasach tylko głupcy zostają pastorami! - fuknęła. - 
Piękny przykład daje ksiądz naszej młodzieŜy! 
Maryla przymknęła oczy w rozpaczy. Co ta 
10 
Małgorzata jeszcze palnie?! A jeśli pastor się obrazi, zaŜąda przeprosin? Jednak te obawy 
okazały się płonne. Kiedy podniosła powieki, przekonała się, Ŝe wielebny Leonard wcale nie 
dostał apopleksji, natomiast kąciki jego ust rozciągnęły się w ledwie dostrzegalnym 
uśmiechu. Pastor rozprostował plecy i spojrzał Małgorzacie w oczy. 
- CóŜ, pani Linde... - rzekł wolno i, jak się Maryli wydało, nieco wyzywająco. - Nie miałem 
pojęcia, Ŝe tak bardzo bierze sobie pani do serca sprawy naszej młodzieŜy. MoŜe wobec tego 
zgodzi się pani objąć jedną klasę w szkole niedzielnej? 
Przez twarz Maryli przemknął złośliwy uśmieszek. 
- CóŜ za wspaniała okazja, Małgorzato. Pomyśl tylko, jak będziesz mogła... urabiać te młode 
umysły. 
Małgorzata łypnęła groźnie najpierw na przyjaciółkę, potem na pastora, a w końcu, dla 
równowagi, takŜe na Sarę i Oliwię. Poczuła lekki zawrót głowy. Pomysł uczenia w szkole 
niedzielnej bardzo jej odpowiadał. Propozycja padła jednak z ust wielebnego Leonarda, a 
Małgorzata z zasady nie słuchała Ŝadnego męŜczyzny. Szczególnie takiego, z którym juŜ 
skrzyŜowała szpady. Ta zasada sprawdziła się raczej w trakcie jej małŜeńskiego poŜycia, więc 
pani Linde nie widziała powodu, aby z niej rezygnować, kiedy została wdową. Pomimo 
długiego, szczęśliwego małŜeństwa nie wyzbyła się głębokiej podejrzliwości w stosunku do 
męŜczyzn. Im więcej miała z nimi do czynienia, tym bardziej upewniała się, Ŝe woli papuŜki. 
JuŜ miała odpowiedzieć, Ŝe nie Ŝyczy sobie mieć 
nic wspólnego ze szkołą niedzielną, ale się zawahała. Maryla ma rację. Myśl o młodych 
umysłach, które czekają na ukształtowanie, jest zbyt kusząca, by odrzucić propozycję pastora. 
Dlaczego więc nie spróbować? 
Powziąwszy postanowienie, Małgorzata zwróciła się do wielebnego Leonarda tonem, który 
uznała w tych okolicznościach za właściwy; była to mieszanka pobłaŜliwości i współczucia. 
- Jak rozumiem, urabianie młodych charakterów przekracza moŜliwości księdza, a zatem 
moja pomoc jest nieodzowna. Którą klasę mam uczyć? 
Pastor uśmiechnął się z wdzięcznością. Nie przypuszczał, Ŝe pani Linde tak łatwo da się 
sprowokować. 
- Są dwie klasy: chłopców i dziewczynek. Obie nie mają nauczyciela. Proszę wybierać. 
- Wobec tego wezmę chłopców. Co prawda, wkrótce wyrosną na męŜczyzn, czemu niestety 
nie da się zapobiec, ale moŜna spróbować ograniczyć szkody. - Trzepnęła pastora 
rękawiczkami. - Proszę zostawić mi wolną rękę. JuŜ ja ich utemperuję. 
Wielebny Leonard nie wyglądał na przekonanego. Spodziewał się, iŜ pani Linde wybierze 
raczej dziewczynki. 
- Obawiam się, Ŝe to straszne łobuziaki... 

- Jak wszyscy chłopcy. - Małgorzata z wojskową precyzją trafiała palcami we właściwe 
otwory rękawiczek. 
- My... myślałem, Ŝe woli pani dziewczynki - podsunął jej bojaźliwie pastor. 
12 
Przypomniała mu się ogólnie znana niechęć Małgorzaty do męŜczyzn. Co będzie, jeśli ta 
kobieta okaŜe się dla chłopców zbyt szorstka? Pomyślał ze zgrozą o hordach obraŜonych 
rodziców, którzy będą dobijać się do plebanii i pomstować na dręczącą ich synów panią 
Linde. Ale juŜ było za późno. Małgorzata uparła się kształtować młode charaktery, a jeśli 
naleŜą one do rodzaju męskiego, tym bardziej potrzebna im jest taka musztra. 
- Nie chodzi o to, co ja wolę - upomniała pastora. - Liczy się tylko dobro chłopców. I właśnie 
dlatego zamierzam się nimi zająć. 
To rzekłszy skinęła mu łaskawie głową i majestatycznym krokiem opuściła sklep. 
Maryla podniosła swoje pakunki i ruszyła za przyjaciółką. 
- Niech Bóg ma w opiece tych nieboraków - mruknęła napotkawszy wzrok pastora. 
Kiedy drzwi się za nią zamknęły, wielebnego Leonarda opadły wątpliwości. Czy nie postąpił 
zbyt pochopnie? MoŜe powinien napisać do pani Linde i wycofać ofertę? Wyjął chustkę i 
otarł spocone czoło. Jak szybko niewinna wizyta w sklepie moŜe zmienić się w koszmar! 
Nagle czyjś miły głos oderwał go od przykrych myśli. 
- Niech ksiądz się nie martwi - odezwała się Oliwia King. - Pani Linde świetnie sobie z 
chłopakami poradzi. Prawda, Saro? 
Ale Sara nie zwróciła uwagi na te słowa. Wzrokiem pełnym Ŝalu wpatrywała się w szkarłatny 
jedwab, który pan Lawson zdejmował właśnie z lady i odkładał na najwyŜszą półkę. 
13 
Rozdział drugi 
Kiedy Maryla dogoniła przyjaciółkę, ta zdąŜyła juŜ usadowić się w dwukółce. 
- Małgorzato! - wybuchnęła. - Twój brak taktu nigdy nie przestanie mnie zadziwiać! 
- Nie mam za grosz taktu - przyznała pani Linde. Maryla zauwaŜyła w jej głosie pewną nutę 
zadowolenia. - Jestem z tego znana. 
- To nie powód do chwały. 
- Takt, moja Marylo, jest zwykłym krętactwem. Ja zaś, niczym pszczoły, zmierzam do ula 
najkrótszą drogą. 
- Owszem, i wbijasz przy tym Ŝądło jak... jak jakaś złośliwa osa. Nie miałaś prawa traktować 
tak biednego pastora! 
- Nawet pastorom trzeba czasem wygarnąć prawdę. Pamiętaj, Ŝe oni teŜ byli kiedyś małymi 
łobuziakami. 
Pierwszy raz w Ŝyciu Maryla obdarzyła sympatią wszystkich małych urwisów. Postanowiła 
się nie wtrącać. Nie miała siły przekonywać Małgorzaty, Ŝe obejmując klasę chłopców w 
szkole niedzielnej, ryzykuje poraŜkę. 
Pani Linde zmierzyła Marylę wzrokiem. 
- UwaŜasz, Ŝe sobie nie poradzę, co? Bez obawy. Rzadko mi się coś nie udaje, jeśli juŜ 
powezmę decyzję. Jestem z tego znana. 
Dzień, w którym Małgorzata Linde objęła klasę chłopców, przeszedł do kronik Avonlea jako 
ten, w którym niesubordynacji zadano druzgoczącą klęskę siłami jazdy, piechoty i artylerii. 
14 
Do klasy pełnej rozwrzeszczanych, okładających się pięściami chłopaków wkroczyła pani 
Linde, wystrojona w swoje najlepsze brązy. Ogarnęła wzrokiem sytuację, niczym wódz 
lustrujący pole bitwy. W klasie panowało istne piekło. Pani Linde przywołała w pamięci 
swoje poprzednie kampanie, które doprowadziła do zwycięskiego końca. Potem nabrała w 
płuca powietrza, wyprostowała się i rozpoczęła atak. 

Nawet nie ruszyła się przy tym z miejsca. Po prostu powiodła dookoła spojrzeniem. 
Podprowadziwszy kolejno wszystkich podopiecznych na linię ognia, starannie wycelowała w 
kaŜdego z osobna szpikulec swego wzroku. Efekt był godny uwagi. W klasie zrobiło się cicho 
jak makiem siał. Chłopcy, na których zwróciła oczy, zastygali w miejscu, a wrzaski więzły im 
dosłownie w gardłach. Uciszyli się nawet ci, którzy nie zdąŜyli jeszcze poczuć na sobie 
groźnego spojrzenia nowej nauczycielki. 
W klasie niepodzielnie zapanował wojskowy duch. Broń pani Linde składała się z siły woli, 
wyostrzonego niczym u jastrzębia zmysłu obserwacji i niewzruszonej wiary we własną 
słuszność. Wobec takiej potęgi zwykli chłopcy byli bezsilni. Zaciśnięte pięści rozluźniały się, 
łokcie przyciskały się do boków, nogi w twardych bucikach, wzniesione do wymierzenia 
kopniaków, ustawiały się grzecznie na podłodze, zaś papierowe strzały opadały, nie 
wystrzeliwszy w górę. 
Chłopcy w milczeniu zaczęli wracać na miejsca. Nie patrzyli na siebie. Nikt się nie 
uśmiechał. Totalna klęska to nie powód do radości. Małgorzata Linde podbiła ich bez jednego 
wystrzału. 
15 
¦ 
Nie chełpiła się swym zwycięstwem, ale na samym wstępie ostrzegła krótko podopiecznych, 
Ŝ

e wyznaje zasadę „kto oszczędza rózgę, ten psuje dziecko". 

- Chcę przez cały czas widzieć wasze stopy ustawione równo na podłodze, a ręce mają leŜeć 
na pulpitach. Oczywiście, nie wtedy, gdy odpowiadacie. I zapamiętajcie sobie: kiedy zadaję 
pytanie, oczekuję odpowiedzi. - Nie mogła się powstrzymać od dodania na końcu: - Jestem z 
tego znana. 
Podwinęła rękawy i zabrała się do sprawdzania listy. 
Felkowi Kingowi coraz bardziej rzedła mina. Jimmy Spencer nie pojawił się dziś w szkole i 
Felek był w rozterce. Parę tygodni temu, kiedy on sam zamiast na lekcje poszedł na ryby, 
Jimmy Spencer go uratował. Podczas sprawdzania listy, gdy nauczyciel wyczytał nazwisko 
Felka, Jimmy krzyknął „obecny" i małemu urwisowi się upiekło. 
Szkołę prowadził wtedy zalękniony, nieudolny człowieczek, który nie potrafił zapanować 
nawet nad własnymi nerwowymi tikami, a cóŜ dopiero nad bandą rozwydrzonych chłopaków. 
Wprawdzie instynkt podpowiadał Felkowi, Ŝe pani Linde nie da sobie zamydlić oczu, ale 
lojalność wobec kolegi zmusiła go do podjęcia próby rewanŜu. Obejrzał się ukradkiem na 
swego starszego kuzyna, Andrzeja Kinga, po czym pod osłoną podniesionego pulpitu 
wyszeptał: 
- Co mam zrobić z Jimmy'm Spencerem? Andrzej w odpowiedzi wzruszył ramionami. 
Miał minę tak samo zakłopotaną jak Felek. 
- Feliks King? 
16 
Zatopiony w rozmyślaniach chłopiec nie dosłyszał, Ŝe pani Linde wyczytała właśnie jego 
nazwisko. 
- Powiedziałam, Feliks King! 
Chłopiec podskoczył i uderzył głową o wieko pulpitu. 
- Auu... Obecny, proszę pani - wystękał. 
Pani Linde dalej monotonnie wyczytywała nazwiska. Zaraz dojdzie do litery S. Felek wiercił 
się w ławce. Czy ma zaryzykować i udać głos Jim-my'ego? 
- Jimmy Spencer? 
- Obecny... - Głos Felka brzmiał jak pisk myszy, która wpadła w pułapkę z pyszczkiem 
pełnym sera. 
W złowieszczej ciszy, która potem nastąpiła, rozległo się kilka stłumionych chichotów. 
- James Spencer, proszę wstać! - powtórzyła z naciskiem pani Linde. 

Felek schował się znów za podniesiony blat. Miał wypieki na twarzy, serce waliło mu jak 
młotem. Wiedział, Ŝe wszystko przepadło. 
Znów zapanowała cisza. Pani Linde omiotła klasę nieprzyjaznym spojrzeniem. 
- Kto to jest Jimmy Spencer i gdzie mieszka? Nikt się nie odezwał. Felek nie śmiał podnieść 
wzroku, Andrzej zasłonił się ksiąŜką. 
Nieomylny instynkt pani Linde wskazał jej najsłabsze ogniwo w łańcuchu obrony. Podeszła 
prosto do klasowego lizusa Clive'a Ruperta i stanęła nad nim ze splecionymi rękami. 
- Powtarzam: kim jest i gdzie mieszka Jimmy Spencer? 
2 — Pojednanie 
17 
Clive złamał się juŜ po paru sekundach. 
- On pracuje u Aleksandra Abrahama, przy drodze do Białych Piasków. 
Pani Linde zapamiętała nazwisko i adres. 
- W takim razie będę musiała złoŜyć panu Abrahamowi wizytę - oznajmiła, po czym dziarsko 
przeszła do litery T. 
Następnego dnia Małgorzata Linde włoŜyła nieco gorszy brązowy kostium, jedwabną 
koszulową bluzkę, szare wizytowe rękawiczki oraz kapelusz ozdobiony emaliowanymi 
pomarańczkami. 
- Wybieram się do niejakiego pana Abrahama, który mieszka przy drodze do Białych Piasków 
- poinformowała Marylę. - Muszę go zapytać, dlaczego nie posyła do szkoły swego 
pomocnika. 
- CzyŜbyś miała na myśli pana Aleksandra Abrahama? - spytała Maryla, odstawiając 
gwałtownym ruchem filiŜankę z herbatą. 
- Owszem, a bo co? 
W oczach Maryli błysnęło rozbawienie. 
- PoniewaŜ będziesz musiała wziąć pod uwagę, Ŝe pan Abraham nie doceni twojego 
zainteresowania. 
- O co ci właściwie chodzi? 
- Pan Abraham ma... szczególną awersję do kobiet. Od śmierci jego siostry Matyldy, to 
znaczy od dwudziestu lat, Ŝadna kobieta nie przestąpiła progu tamtego domu. 
- Chcesz powiedzieć, Ŝe on jest bratem Matyldy Abraham? Pamiętam ją. Słynęła w całym 
Avon-lea jako znakomita gospodyni. Podobno co drugi dzień szorowała podłogę w kuchni. 
18 
- Od jej śmierci goście nie są tam mile widziani. Ponoć pan Abraham poprzysiągł, Ŝe jeśli 
jakakolwiek kobieta zbliŜy się na krok do jego domu, to ją przepędzi widłami. Tak mi mówiła 
Hetty King. 
Małgorzata Linde zacisnęła zęby. W jej oczach pojawił się błysk, który Maryla znała aŜ za 
dobrze. 
- Droga Marylo, Ŝaden męŜczyzna nie będzie mnie wyganiał narzędziem ogrodniczym. 
Wspomnisz moje słowa. 
Maryla popijała herbatę jeszcze długo po tym, jak Małgorzata wyszła trzaskając drzwiami. 
No cóŜ, zanosi się na grubszą awanturę, gdyŜ Małgorzata Linde i Aleksander Abraham to 
para godnych siebie przeciwników. A poniewaŜ ona, Maryla Cuthbert, nie potrafi zapobiec 
konfrontacji, moŜe równie dobrze nacieszyć się chwilą spokoju przed burzą. Bo Ŝe burza 
nastąpi, to pewne jak amen w pacierzu. 
Rozdział trzeci 
Podczas gdy pani Linde tropiła Aleksandra Abrahama w jego legowisku, Sara i trójka jej 
kuzynów wybierali się w to samo miejsce. Obie ciotki wyjechały do Charlottetown, więc Sara 
mieszkała chwilowo na farmie Kingów. 

Po dłuŜszej dyskusji Felkowi udało się wreszcie namówić dziewczynki, by towarzyszyły mu 
w misji, mającej na celu ostrzeŜenie Jimmy'ego Spencera przed wizytą pani Linde. 
Najtrudniej było mu przekonać Felicję. 
- Zupełnie nie rozumiem, po co tyle zamiesza- 
19 
nia z powodu zwykłego parobka - powiedziała twardo, gdy Felek wyjawił jej swój pomysł. 
- Nie rozumiesz? Jestem winien Jimmy'emu przysługę. Krył mnie, gdy poszedłem na pstrągi 
zamiast do szkoły. 
- Chcesz powiedzieć, Ŝe byłeś na wagarach? 
- Oczy dziesięcioletniej Cecylki zrobiły się okrągłe jak spodeczki. 
- Jasne, Ŝe byłem. Ale spróbuj tylko pisnąć słowo mamie albo tacie! 
- Niech ci się nie zdaje, Ŝe jesteś wielkim bohaterem! Do tego nie wystarczy urywać się ze 
szkoły 
- prychnęła pogardliwie Felicja, która tego ranka wstała chyba lewą nogą. 
Cecylka takŜe z początku odmówiła swego udziału, poniewaŜ w Avonlea uwaŜano, Ŝe pan 
Abraham jest bardzo srogi. 
- Boję się, Ŝe wyskoczy na mnie znienacka 
- szepnęła, zupełnie jakby chodziło o diabła. 
- Pójdę tylko pod warunkiem, Ŝe Felicja będzie mnie cały czas trzymać za rękę. 
Nie trzeba dodawać, Ŝe perspektywa spotkania z tajemniczym odludkiem stanowiła dla Sary 
najciekawszą część całego przedsięwzięcia. Nigdy nie przestawały jej intrygować dziwactwa i 
róŜnorodność ludzkiej natury. 
Wreszcie doszli do porozumienia. Pójdą, poniewaŜ dla Felka odnalezienie Jimmy'ego to 
sprawa honoru. Ale nie pozostaną tam długo. Znajdą tylko kolegę, ostrzegą go przed 
nieuchronną wizytą pani Linde i wrócą. Felicja zgodziła się ostatecznie na trzymanie Cecylki 
za rękę, ale z taką niechęcią, Ŝe wśród dzieci jeszcze przed wyruszeniem zapanował przykry 
nastrój. 
20 
W najgorszym humorze była Felicja, ale rodzina od dawna przywykła do jej fochów. Jako 
najstarsza i najbardziej wybijająca się spośród trojga dzieci Kingo w, Felicja przyzwyczajona 
była do wzbudzania podziwu dosłownie na kaŜdym kroku. Wysoka jak na trzynaście lat, 
miała białoróŜową karnację, a gęste kasztanowe włosy spadały jej aŜ na plecy. Mimo 
młodego wieku świetnie radziła sobie z igłą, cieszyła się teŜ wśród koleŜanek opinią 
specjalistki od mody i sztuki prowadzenia domu. Dziewczęta radziły się jej w róŜnych 
sprawach, na przykład, jakie rękawiczki załoŜyć na ślub, co zrobić, Ŝeby ciasto dobrze 
wyrosło, i jak najładniej przerobić rękaw. 
Krótko mówiąc Felicja przyzwyczajona była do wygrzewania się w promieniach sławy, 
przynajmniej na skalę Avonlea. I nie miała zamiaru z nikim tej sławy dzielić. W momencie 
gdy na wyspie pojawiła się Sara, Felicja poczuła, Ŝe jej monopol jest zagroŜony. Nie, wcale 
nie dlatego, Ŝeby kuzynka była ładniejsza. Sara nie mogła się szczycić wielką urodą w 
konwencjonalnym znaczeniu. Ta niska, jak na dwanaście lat, dziewczyna z burzą jasnych 
włosów nad trójkątną bladą twarzyczką o nieproporcjonalnie duŜych oczach miała w sobie 
coś z elfa, coś nieziemskiego. Jej buzia odzwierciedlała głębię duchowych przeŜyć. Nie, nie 
moŜna było nazwać jej piękną - określenie to na pewno pasowało do Felicji - jednak nikt, kto 
choć raz ujrzał Sarę, nie potrafił jej zapomnieć. 
W przeciwieństwie do Felicji, Sara nigdy w Ŝyciu nie upiekła chleba ani niczego nie uszyła. 
Nigdy teŜ nie studiowała od deski do deski „Poradnika Rodzinnego", któremu to zajęciu 
regularnie 
21 

oddawała się starsza panna King. „Poradnik Rodzinny", prawdziwy podręcznik dobrego 
wychowania, uŜyteczny we wszystkich sprawach domowych, jak równieŜ traktujący o 
wydarzeniach na świecie, był dla Felicji drugą Biblią. Umiała na pamięć całe urywki z 
poszczególnych stronic. Sara natomiast miała trudności z zapamiętywaniem wszystkiego poza 
poezją. 
Lecz jeśli nawet w chwili przyjazdu do Avonlea była nie dokształcona w sztuce gospodarstwa 
domowego, szybko się okazało, Ŝe odznacza się innymi zdolnościami, o których Felicja nie 
miała dotąd pojęcia i dlatego ich nie doceniała. 
Po pierwsze, Sara umiała opowiadać piękne historie. Przysłuchiwanie się jej opowieściom 
oznaczało podróŜ w zamierzchłe czasy, kiedy to cała cywilizacja opierała się na sztuce słowa 
mówionego. Gdy Sara opowiadała bajkę, księŜniczki i ksiąŜęta, smoki i trolle pojawiały się 
przed oczami zasłuchanych dzieci jak za skinieniem czarodziejskiej róŜdŜki. Potrafiła 
przemawiać ich głosami, udawać staroŜytnych królów, przeróŜne nimfy i driady, upiory i 
widma. Opowiadała o ich kłopotach, romansach, czynach i gestach, jakby dotyczyły jej 
samej. I chociaŜ w tych opowieściach występowały istoty z dalekich krain i z dawnych 
czasów, dzieciom wydawały się znajome. Być moŜe w tych bajkach odnajdywały po trosze 
siebie? 
Sara potrafiła tak rozwinąć skrzydła fantazji, Ŝe Felicja nigdy nie mogła się temu nadziwić. 
Był to dar, dzięki któremu panienka z Montrealu uzyskała przydomek „Bajarka". 
Posiadała takŜe inny talent, który jej wraŜliwą na 
22 
oddawała się starsza panna King. „Poradnik Rodzinny", prawdziwy podręcznik dobrego 
wychowania, uŜyteczny we wszystkich sprawach domowych, jak równieŜ traktujący o 
wydarzeniach na świecie, był dla Felicji drugą Biblią. Umiała na pamięć całe urywki z 
poszczególnych stronic. Sara natomiast miała trudności z zapamiętywaniem wszystkiego poza 
poezją. 
Lecz jeśli nawet w chwili przyjazdu do Avonlea była nie dokształcona w sztuce gospodarstwa 
domowego, szybko się okazało, Ŝe odznacza się innymi zdolnościami, o których Felicja nie 
miała dotąd pojęcia i dlatego ich nie doceniała. 
Po pierwsze, Sara umiała opowiadać piękne historie. Przysłuchiwanie się jej opowieściom 
oznaczało podróŜ w zamierzchłe czasy, kiedy to cała cywilizacja opierała się na sztuce słowa 
mówionego. Gdy Sara opowiadała bajkę, księŜniczki i ksiąŜęta, smoki i trolle pojawiały się 
przed oczami zasłuchanych dzieci jak za skinieniem czarodziejskiej róŜdŜki. Potrafiła 
przemawiać ich głosami, udawać staroŜytnych królów, przeróŜne nimfy i driady, upiory i 
widma. Opowiadała o ich kłopotach, romansach, czynach i gestach, jakby dotyczyły jej 
samej. I chociaŜ w tych opowieściach występowały istoty z dalekich krain i z dawnych 
czasów, dzieciom wydawały się znajome. Być moŜe w tych bajkach odnajdywały po trosze 
siebie? 
Sara potrafiła tak rozwinąć skrzydła fantazji, Ŝe Felicja nigdy nie mogła się temu nadziwić. 
Był to dar, dzięki któremu panienka z Montrealu uzyskała przydomek „Bajarka". 
Posiadała takŜe inny talent, który jej wraŜliwą na 
22 
sprawy mody kuzynkę denerwował jeszcze bardziej. I o to właśnie chodziło naburmuszonej 
Felicji, która brnęła teraz przez trawę w stronę farmy Aleksandra Abrahama z bolesną zadrą 
w sercu. A wszystko z powodu wczorajszego zajścia w kościele. 
Oto, co się tam wydarzyło. 
Większą część soboty Felicja spędziła na przeróbce swego kapelusza. U wędrownego kupca, 
który od czasu do czasu pojawiał się w Avonlea, nabyła przepiękną szeroką aksamitkę w 
kolorze wieczornego nieba, poświęcając na ten cel wszystkie swoje oszczędności ze 
sprzedaŜy jajek. 

Przy pomocy mamy usunęła z rondka podniszczoną przepaskę z turkusowego perkalu i 
zastąpiła ją aksamitką. Potem najdrobniejszym ze ściegów naszyła na niej dwie węŜsze 
bladoniebieskie wstąŜeczki, których długie końce, związane z tyłu w kokardę, miały 
wdzięcznie opadać na włosy. 
Kiedy skończyła przepychanie opornej igły przez słomkę, palce miała pokłute i obolałe. Z 
wielkiego wysiłku w jej lewym oku pokazała się delikatna siateczka czerwonych Ŝyłek, a od 
pochylania głowy nad robotą Felicję bolał kark. Mimo wszystko była w świetnym humorze, 
poniewaŜ osiągnęła to, co zamierzała. Zamiast starego, sfatygowanego kapelusza, miała 
zupełnie nowy! Na myśl o wraŜeniu, jakie wywoła podczas niedzielnego naboŜeństwa, całe 
zmęczenie prysło bez śladu. 
Gdy w niedzielę rano wchodziła do kościoła, czuła się jak królowa, która po raz pierwszy 
załoŜyła koronę. Ze spuszczonymi oczami wkroczyła do ławki Kingów, oczekując 
pochwalnych szeptów koleŜanek z innych ławek. Kiedy nie usłyszała ani 
23 
jednego komplementu, podniosła wzrok i od razu zrozumiała przyczynę. 
Ś

rodkiem nawy szła Sara w skromnej bladoŜół-tej sukience. Nie miała kapelusza, za to wpięła 

sobie w jasne włosy kilka stokrotek. 
Przez kolorowe szybki przenikało poranne słońce, w którego blasku dziewczynka wyglądała, 
jakby unosiła się na świetlnej smudze. Złociste włosy, białe stokrotki o Ŝółtych środeczkach, 
mlecznobia-ła cera, miodowa sukienka zlewały się w oczach widzów w jedną, połyskliwą 
całość. 
Felicja zwróciła spojrzenie na swoje przyjaciółki i koleŜanki. Wszystkie gapiły się na Sarę. 
Wyglądały jak oślepione, zaczarowane. A juŜ najbardziej bliską łez Felicję zabolało to, Ŝe 
Sara nie zrobiła najmniejszego wysiłku, by rozbudzić taki podziw. Najwyraźniej nie zdawała 
sobie sprawy, jaki efekt wywołała swoim wejściem. Niczego sobie nie zaplanowała. Po prostu 
była sobą, Sarą, która czasem budziła w kuzynce niechęć urastającą do furii. 
Teraz wspomnienie wczorajszego upokorzenia wróciło. Felicja spoglądała spod oka na Sarę, 
która niczego nieświadoma, spokojnie szła naprzód zrywając po drodze jaskry. 
- Wszyscy uwaŜają, Ŝe wczoraj w kościele strasznie się wygłupiłaś - nie wytrzymała w końcu. 
Felek obejrzał się na siostrę. - Jesteś zazdrosna - stwierdził wykazując tym samym niezwykłą 
przenikliwość. - Bo nikt nie zwrócił uwagi na ten twój draczny kapelusz. 
- Ja go zauwaŜyłam - rzekła odwracając się Sara. - Po kościele, gdy stanęłaś koło cioci Jany, 
widać było, Ŝe ten szafirowy aksamit wprost wspa- 
24 
niale podkreśla kolor twoich oczu. Nasunęły mi się na myśl południowe morza i lapis-lazuli. 
Komplement trafił na podatny grunt. Felicja nie miała wprawdzie pojęcia, Ŝe lapis-lazuli to 
szlachetny kamień w kolorze szafirowym, zaś południowe morza nie budziły w niej takich 
skojarzeń jak u Sary. Ale ogólny ton uwagi moŜna było uznać za pochlebny. 
W Felicji nagromadziło się jednak zbyt wiele złości. Same słowa nie mogły poprawić jej 
humoru. Odpowiedziała Sarze tak jadowitym tonem, Ŝe sama się tym zdumiała. 
- Wyglądałaś śmiesznie. śeby w kościele nosić we włosach kwiaty! Co teŜ ty jeszcze 
wymyślisz! 
- Nie rozumiem, dlaczego moŜna mieć kwiaty na sukience, a we włosach nie - zaoponowała 
Sara wskazując kwiecisty fartuszek Felicji. 
- Nie rozumiesz, tak? Więc cię wyzywam! WłóŜ zaraz na głowę ten stary wianek 
pogrzebowy! 
Na skraju pola, przez które przechodzili, mieścił się mały rodzinny cmentarzyk z mocno 
podniszczonymi nagrobkami. Gdyby nie wianuszek oparty o jeden z nich, przypadkowy 
przechodzień mógłby uznać to miejsce za całkowicie zapomniane. Ten właśnie wianek 
pokazywała teraz Felicja. 

Sara patrzyła na nią z niedowierzaniem. Chyba kuzynka nie Ŝąda, by ukradła cmentarny 
wianek! A jednak ni mniej, ni więcej, Felicji o to właśnie chodziło! 
- No, dalej! Wyzywam cię! Wsadź te kwiaty na głowę! 
Sara postąpiła krok do przodu, ale Cecylka zaraz ją odciągnęła. 
25 
- Nie rób tego, Saro! A ty, Felicjo, nie powinnaś jej zmuszać! 
Wianek był upleciony z wonnych niegdyś ziół, poprzetykanych drobnymi, suchymi 
kwiatkami 
- pączkami róŜ, aksamitkami, stokrotkami, nieśmiertelnikami. Czyjeś kochające ręce zrywały 
te kwiatki, a potem uplotły ten pierścień pamięci, chcąc uczcić zmarłą osobę. Jak moŜna go 
zabierać? 
- Widzisz? Z tobą tak zawsze. Potrafisz tylko gadać. Nie włoŜysz tych obrzydliwych 
kwiatów, tak samo jak nie wsadziłabyś na głowę nocnika! 
Tego juŜ było za wiele. MoŜe te kwiaty są zeschnięte i trochę zakurzone, ale na pewno nie 
obrzydliwe! To dowód prawdziwego uczucia! Sara nie pozwoli ich obraŜać. Nachyliła się 
nisko na grobem. 
- Nie martw się, oddam ci twoją własność 
- szepnęła do milczącego kamienia. Wdzięcznym ruchem włoŜyła wianek na głowę, 
po czym ruszyła dumnie przed siebie, nie oglądając się na kuzynów. Wianek ze zwiędłych 
stokrotek i rdzawych liści podkreślał tylko jej eteryczną twarzyczkę. Z szyi dziewczynki 
zwisał łańcuszek z błyszczących, Ŝółtych jaskrów, które uzbierała po drodze. 
Rozdział czwarty 
Felek odwrócił się i odszedł pośpiesznie od grobu. Miał juŜ dość humorów siostry. 
- Musimy się pośpieszyć. Jeśli nie ostrzegę Jimmy'ego, dorwie go pani Linde. I dopiero 
będzie awantura. Jimmy gotów się gdzieś schować. 
26 
Nie minęło pięć minut, jak dotarli do farmy. Od pierwszego spojrzenia na dom wiedzieli, Ŝe 
musi w nim mieszkać zgorzkniały dziwak. Zaniedbania rzucały się w oczy. Chwasty rosły 
nawet przy samych drzwiach. Framugi prosiły się wprost o odrobinę świeŜej farby, podobnie 
jak wypaczone, smętnie zwisające okiennice. Szyby pokrywała gruba warstwa kurzu. 
Felicja przyglądała się temu z niesmakiem. 
- Od razu widać, Ŝe brakuje tu kobiecej ręki - prychnęła. 
- Tak, ale popatrz na stodołę. Wygląda całkiem porządnie - odparł Felek, który odziedziczył 
gospodarskie zacięcie Kingów. 
Sara nie zainteresowała się stodołą. Ten dom o pustych oknach wywołał w jej pamięci pewne 
wspomnienie. 
Kiedyś, jako mała dziewczynka, jechała sama pociągiem z Quebecu do Montrealu. Robiło się 
ciemno, a oprócz niej w przedziale nie było nikogo. Gdy pociąg ze zgrzytem hamulców 
zwolnił biegu, wjeŜdŜając do miasta, mogła zajrzeć w brudne okna domów stojących przy 
samych torach. 
Toczyło się tam Ŝycie, którego nigdy nie zaznała; zobaczyła rodziny zgromadzone przy 
wieczornym posiłku, matki, które czytały dzieciom ksiąŜeczki albo tylko trzymały je na 
kolanach. W pokojach paliły się lampy, a w ich ciepłym, bursztynowym świetle wszystko 
wydawało się jeszcze przyjemniejsze. 
Do jednego z okien podeszła matka, Ŝeby zasunąć zasłony. Za jej plecami pojawił się 
męŜczyzna. Trzymał na rękach dwoje dzieci, a na karku siedziało mu jeszcze jedno. 
Wszystkie były ubrane 
27 
w nocne koszulki. MęŜczyzna okręcał je wokół siebie, opuszczał i podrzucał, udając konia. 
Dzieci się zaśmiewały i piszczały z zachwytu. 

Sarze ten widok utkwił w pamięci na bardzo długo. Gdyby potrafiła malować, uwieczniłaby 
na obrazku szczęśliwą rodzinę, która mignęła jej przed oczami wśród nocy. 
Ciemne okna domu Aleksandra Abrahama przypomniały jej tę scenę i własną samotność. 
Poczuła, Ŝe rodzi się w niej sympatia do starego kawalera, który we wszystkich budził lęk. 
- Jaki ten dom smutny, prawda? - szepnęła. 
- Ma takie puste, ponure okna... 
- Rzeczywiście, przypomina trupa z wydłubanymi oczami - przyznał Felek, który miał juŜ 
dość dziewczyńskich kłótni. - No to chodźcie! Zajrzę do stodoły. ZałoŜę się, Ŝe Jimmy tam 
właśnie siedzi. 
Ale Jimmy'ego Spencera nie było ani w stodole, ani w Ŝadnym z pobliskich zabudowań 
gospodarczych. Zaintrygowane dzieci skierowały się w stronę domu. 
- MoŜe pani Linde juŜ tu była - martwił się Felek. - MoŜe zaciągnęła go do kościoła i 
zamknęła do następnej niedzieli, Ŝeby znowu nie opuścił lekcji? 
- Czy to znaczy, Ŝe moŜemy wracać do domu? 
- spytała Cecylka, która milczała od jakiegoś czasu. Umierała ze strachu, Ŝe lada moment 
pojawi się ziejący ogniem Aleksander Abraham. - Proszę, wracajmy juŜ! Tak bardzo się boję! 
- Myślę, Ŝe nie masz czego - uspokajała ją Sara. 
- Na pewno nie jest aŜ tak okropny, jak mówią ludzie. Z tego, co słyszałam, moŜe być nawet 
dość interesujący. Chciałabym go poznać. 
Felicja przewróciła oczami. 
28 
- Wydaje ci się, Ŝe z kaŜdym moŜesz być za pan brat, co? 
- Ale na pewno nie z Aleksandrem Abrahamem 
- dodał Felek. - Wszyscy wiedzą, Ŝe on nie znosi kobiet. 
- CóŜ... Właściwie nie jestem jeszcze kobietą 
- odparła Sara z nieodpartą logiką. - Więc nawet jeśli to prawda, nie ma powodu mnie nie 
znosić. 
- No i bardzo dobrze. - Pewność siebie Sary doprowadzała Felicję do szału. - Idź i 
zaprzyjaźnij się z nim. Proszę bardzo. Wyzywam cię! Masz podejść do tych drzwi i zapukać! 
No jazda! 
Sara nie wahała się ani chwili. Zapukać do czyichś drzwi - to przecieŜ głupstwo w 
porównaniu z kradzieŜą cmentarnego wianka. 
Nie odzywając się ani słowem, skoczyła na ganek, podniosła zaśniedziałą kołatkę z brązu i 
zapukała. Wszystko stało się tak szybko, Ŝe reszta dzieci ledwie zdąŜyła zdać sobie z tego 
sprawę. Na donośny dźwięk kołatki wszyscy rozpierzchli się, przeraŜeni, w poszukiwaniu 
kryjówek. 
Sara zapukała po raz drugi i w tym momencie zza węgła wyskoczył ogromny pies. Pędził 
wprost na dziewczynkę, która przyglądała mu się ciekawie, spodziewając się, Ŝe zacznie 
szczekać. Ale pies nie wydawał głosu. Biegł w stronę Sary, nie zdradzając swych 
tajemniczych zamiarów. 
- Tylko spokojnie - syczał z krzaków przy ganku Felek. - Nie daj mu poznać, Ŝe się boisz. 
- Wcale się nie boję - odparła ze spokojem Sara. 
- Potrafię obłaskawić kaŜdego, obojętne, czy to człowiek, czy zwierzę. 
Wyciągnęła rękę i spróbowała pogłaskać brunatny łeb. Pies odskoczył i spojrzał na nią podej- 
29 
rzliwie. Potem, jakby zrozumiał, Ŝe dziewczynka nie chce go skrzywdzić, podstawił łeb pod 
jej dłoń. Felicja aŜ zgrzytnęła zębami na ten popis odwagi. 
- Wyzywam cię, Ŝebyś weszła do środka! - krzyknęła z daleka. - KaŜdy widzi, Ŝe nikogo tam 
nie ma! 
- Nie gadaj głupstw! PrzecieŜ nie mogę wejść do cudzego domu! 

Sara objęła za szyję merdającego ogonem psa i zeszła ze schodków. 
- Wcale nie gadam głupstw! - Felicja tupnęła nogą ze złością. - Masz tylko wejść do środka, 
policzyć do dziesięciu i wyjść. To nic takiego. Wyzywam cię! 
Sara westchnęła. Co z tą Felicją? Tak dziwnie się dziś zachowuje! Zerknęła na Cecylkę. Stała 
nieruchomo obok siostry i ssała kciuk. Sara wiedziała, Ŝe mała powraca do tego dziecinnego 
przyzwyczajenia tylko wtedy, gdy jest naprawdę przeraŜona. MoŜe mimo wszystko powinna 
ulec kaprysowi kuzynki? Im szybciej to zrobi, tym szybciej Felicja się od niej odczepi, 
wszyscy wrócą do domu i biedna Cecylka odzyska humor. 
- No dobrze. Wejdę. 
I ruszyła do drzwi, ale nastąpiła po drodze na spróchniałą deskę, która nagle załamała się z 
głośnym trzaskiem. Przez chwilę noga zawisła jej w pustej przestrzeni pod gankiem. Próbując 
opanować strach, dziewczynka podciągnęła się do drzwi i jakoś zdołała się wyszarpnąć. 
Odetchnęła z ulgą, chociaŜ nie od razu uwolniła się od koszmarnej wizji pająków i głodnych 
nietoperzy skubiących jej uwięzioną kończynę. 
30 
Bardzo ostroŜnie nacisnęła klamkę. Wypaczone od wilgoci czy starości drzwi były jednak 
zamknięte na klucz albo podparte od środka. - Nie mogę tam wejść! - krzyknęła Sara. - Drzwi 
są zamknięte! 
- Więc spróbuj oknem - poradziła bezlitosna Felicja. - Z tej strony jedno jest otwarte! 
Sara juŜ miała zaprotestować, ale przypomniała sobie zasmuconą buzię Cecylki. Starając się 
uwaŜać na spróchniałe deski, przebiegła przez ganek i schodki do miejsca, gdzie chowała się 
Felicja. Rosła tam duŜa śliwa o niskich, wyciągniętych w stronę domu gałęziach. Okno na 
piętrze rzeczywiście było otwarte. W niedoświadczonych oczach Sary konar, który stykał się 
ze ścianą, wyglądał na wystarczająco mocny. 
- No, właź! Wyzywam cię! 
Policzki Felicji pałały. Sara pomyślała, Ŝe moŜe kuzynka jest chora. 
- Nie chcę się z tobą kłócić, ale myślę, Felicjo, Ŝe jesteś okropnie głupia. 
W odpowiedzi kuzynka pokazała jej język. Sara westchnęła i zaczęła włazić na drzewo. 
Rozdział piąty 
Gdyby spojrzała przedtem na drogę, zobaczyłaby zapewne panią Linde, która zmierzała 
dziarskim krokiem w stronę domu pana Abrahama. Ale Sara nie patrzyła na ścieŜkę, gdyŜ za 
bardzo pochłaniał ją widok bujnej zieleni. Nad głową miała lazurowe niebo obramowane 
falbanką liści. Przez pachnące świeŜością gałęzie prześwitywała smuŜka 
31 
jaśniejszego od nieba, migoczącego w słońcu morza, które falowało kusząco, jakby 
przyzywając Sarę do siebie. 
Natychmiast opadły z niej wszystkie troski. Nie myślała juŜ ani o strachu Cecylki, ani o 
dziwnym zachowaniu Felicji. Dała się porwać fali zachwytu nad cudownością świata. 
- JakŜe tu pięknie! - westchnęła cichutko. - Istna symfonia zieleni i błękitu... 
Na dole Felek przestępował niecierpliwie z nogi na nogę. 
- Przestań wytrzeszczać gały i właź do środka! Stary moŜe w kaŜdej chwili wrócić! 
Ledwie wypowiedział te słowa, pies podniósł łeb i nastawił uszu, groźnie powarkując. Po 
chwili zniknął za węgłem. Dzieci skamieniały ze zgrozy. 
- No, teraz dostaniemy za swoje! - szepnął Felek. - Wrócił! Ale będzie wściekły, jak nas tu 
znajdzie! 
Za domem pies ujadał z furią. 
- Skoro to pan Abraham, dlaczego pies na niego szczeka? - zdziwiła się Felicja. 
Gdy tak patrzyli po sobie wystraszeni, nie wiedząc, czy zostać, czy uciekać, dobiegł ich 
znajomy głos: 
- LeŜeć! Powiedziałam LEśEĆ, ty wstrętne stworzenie! 

PrzeraŜone dzieci zbiły się w gromadkę. 
- No tak! - jęknęła Felicja. 
- Przyszła pani Linde! - syknął Felek do Sary, która przycupnęła niepewnie na gałęzi. - Złaź 
zaraz na dół! Jeśli nas tu przyłapie, to juŜ się nie wywiniemy! 
32 
jaśniejszego od nieba, migoczącego w słońcu morza, które falowało kusząco, jakby 
przyzywając Sarę do siebie. 
Natychmiast opadły z niej wszystkie troski. Nie myślała juŜ ani o strachu Cecylki, ani o 
dziwnym zachowaniu Felicji. Dała się porwać fali zachwytu nad cudownością świata. 
- JakŜe tu pięknie! - westchnęła cichutko. - Istna symfonia zieleni i błękitu... 
Na dole Felek przestępował niecierpliwie z nogi na nogę. 
- Przestań wytrzeszczać gały i właź do środka! Stary moŜe w kaŜdej chwili wrócić! 
Ledwie wypowiedział te słowa, pies podniósł łeb i nastawił uszu, groźnie powarkując. Po 
chwili zniknął za węgłem. Dzieci skamieniały ze zgrozy. 
- No, teraz dostaniemy za swoje! - szepnął Felek. - Wrócił! Ale będzie wściekły, jak nas tu 
znajdzie! 
Za domem pies ujadał z furią. 
- Skoro to pan Abraham, dlaczego pies na niego szczeka? - zdziwiła się Felicja. 
Gdy tak patrzyli po sobie wystraszeni, nie wiedząc, czy zostać, czy uciekać, dobiegł ich 
znajomy głos: 
- LeŜeć! Powiedziałam LEśEĆ, ty wstrętne stworzenie! 
PrzeraŜone dzieci zbiły się w gromadkę. 
- No tak! - jęknęła Felicja. 
- Przyszła pani Linde! - syknął Felek do Sary, która przycupnęła niepewnie na gałęzi. - Złaź 
zaraz na dół! Jeśli nas tu przyłapie, to juŜ się nie wywiniemy! 
32 
Ten, kto twierdził, Ŝe znajomy diabeł jest mniej straszny od nieznanego, zapewne nie miał 
nigdy do czynienia z Małgorzatą Linde. Dzieci wolały wpaść raczej w ręce nieznanego im 
pana Abrahama, niŜ naraŜać się na gniew pani Linde. 
Jedynym wyjątkiem była Cecylka, jeszcze zbyt mała, by odczuć na własnej skórze krewkość 
starszej pani. Nieszczęsna dziewczynka tyle się dotąd nasłuchała o straszliwym panu 
Abrahamie, Ŝe wyobraŜała go sobie jako skrzyŜowanie króla Heroda z wcielonym diabłem. 
Czy ktokolwiek, nawet Małgorzata Linde, mógłby być gorszy od takiego potwora? 
Dziewczynka ściskała z całej siły dłoń starszej siostry, trzęsąc się ze strachu. 
- Co my zrobimy, Felicjo? - spytała ledwie dosłyszalnym szeptem. 
- Co zrobimy? Weźmiemy nogi za pas! Saro, schodź, na miłość boską! 
- Schodzę... JuŜ szybciej nie mogę! Ooch! - Zsuwając się z konaru, Sara zaczepiła 
fartuszkiem o wystającą gałązkę i w Ŝaden sposób nie mogła się uwolnić. - Felku! Proszę cię, 
wejdź tu i pomóŜ mi! 
- Dobrze, dobrze. JuŜ idę. - Strach wyraźnie dodał Felkowi zręczności. - A niech cię licho, 
Saro! Na przyszłość zastanów się dwa razy, zanim przyjmiesz jakieś głupie wyzwanie Felicji! 
Sara pomyślała to samo, ale nic nie powiedziała. Po radosnym nastroju sprzed chwili nie 
zostało ani śladu, pojawiło się za to narastające uczucie lęku. 
Wiatr był coraz silniejszy. Miotane nieregularnymi podmuchami gałęzie chwiały się 
niebezpiecznie, a liście łopotały wokoło, zasłaniając widok morza. ChociaŜ Sara odetchnęła z 
ulgą, widząc 
zbliŜającego się Felka, zaczęła się obawiać, Ŝe gałąź nie utrzyma cięŜaru ich obojga. 
- Chyba nie powinieneś... 
Za późno! Gałąź pękła na pół z wielkim trzaskiem, a Sara i Felek, jeszcze sekundę temu 
uczepieni kurczowo konara, gruchnęli na balkonik pierwszego piętra. 

Sara, wylądowała blisko okna, a słysząc jęk Felka rzuciła mu się na pomoc. Chłopiec obiema 
rękami wczepił się w balustradę balkonu, ale nogi dyndały mu w powietrzu. Sara chwyciła go 
za ramiona i z trudem wciągnęła do środka. LeŜał przez chwilę z zamkniętymi oczami, wciąŜ 
jeszcze bardzo wystraszony. 
- JuŜ dobrze, Felku. Jesteś teraz bezpieczny. - Sara przykucnęła przy chłopcu, poklepując go 
uspokajająco po głowie. - MoŜesz otworzyć oczy i wstać. 
Kiedy z wysiłkiem podnieśli się na nogi i wyjrzeli ostroŜnie przez poręcz, zaparło im dech. W 
dole, na kupie zeschłych liści leŜał złamany i bezuŜyteczny konar, który miał im ułatwić 
ucieczkę. Teraz juŜ nie ma mowy, by zejść po śliwie. 
Byli uwięzieni na balkonie pana Abrahama. Nie pozostawało im nic innego, jak wślizgnąć się 
do domu. 
Rozdział szósty 
Małgorzata Linde, która zbliŜała się do farmy od strony drogi, musiała przyznać, Ŝe budynki 
gospodarcze pana Abrahama są godne podziwu. Ojciec zawsze jej powtarzał, Ŝe gospodarza 
ocenia się 
po obórkach i stodołach. Te naleŜące do pana Abrahama były obszerne, porządne i świeŜo 
pomalowane. 
„Trzeba mu oddać sprawiedliwość - myślała. - MoŜe i nie cierpi kobiet, ale raczej zna się na 
prowadzeniu farmy. Swoją drogą, niepodobna oceniać ksiąŜki po okładce, więc i gospodarza 
trudno sądzić po zabudowaniach, bez względu na to, co mówił mój biedny ojciec". 
I rzeczywiście, kiedy ujrzała dom, była zadowolona, Ŝe nie dała się zwieść pierwszemu 
wraŜeniu. 
- Ten dom wygląda, jakby na nim wypisano, Ŝe tu mieszka wróg kobiet! - wykrzyknęła 
ogarniając fachowym spojrzeniem beznadziejnie zaniedbaną ruderę. - To jasne, Ŝe Ŝadna 
kobieta nie przestąpiła tych progów od niepamiętnych czasów! 
Małgorzata, podniecona perspektywą wtargnięcia tam, gdzie Ŝadna osoba płci Ŝeńskiej nie 
ośmieliła się postawić nogi od prawie ćwierćwiecza, śmiało wkroczyła na ganek. Lecz gdy 
podeszła bliŜej drzwi, usłyszała gniewne warczenie i szczekanie. śaden pies się nie 
pokazywał, a jednak warczenie było zatrwaŜająco realne. Chyba pan Abraham nie upadł tak 
nisko, Ŝeby udawać psa tylko po to, by odstraszyć kobiety?! Małgorzata sapnęła gniewnie. Co 
za absurdalny pomysł! ChociaŜ, kto wie, po męŜczyźnie w rodzaju pana Abrahama moŜna 
spodziewać się wszystkiego. Jak dobrze byłoby przyłapać starego dziwaka na takiej głupocie! 
Dopiero sąsiedzi mieliby uciechę! 
W chwilę później błogi uśmiech zniknął z jej twarzy, gdyŜ zza węgła wypadł olbrzymi pies. 
Powiedzieć o nim „brzydki", oznaczałoby zbytek 
35 
delikatności. Było to najbardziej godne poŜałowania zwierzę, z jakim zetknęła się 
Małgorzata, która zresztą przez całe Ŝycie unikała wszelkich czworonogów. Rozlazły potwór 
o brunatnej sierści z czarnymi łatami błyskawicznie okrąŜył ganek i pędził teraz wprost na 
panią Linde. Jego szczęki kłapały z zapierającą dech w piersiach zajadłością, odsłaniając 
wielkie spiczaste kły. Jak na tak potęŜną budowę ciała, pies poruszał się zdumiewająco 
szybko. Miotał się wokół Małgorzaty niczym matador szarŜujący na byka. 
Przyglądała mu się z niedowierzaniem. Czy ta pokraka z piekła rodem próbuje nastraszyć 
swymi zębiskami ją, Małgorzatę Linde? 
Szarpnięcie za spódnicę przekonało ją ostatecznie, Ŝe rzeczywiście stała się celem ataku 
rozwścieczonego psa. Wyzbywszy się resztek godności, ruszyła szybko do drzwi. Pies za nią. 
- LeŜeć! Powiedziałam, LEśEĆ, ty wstrętne stworzenie! - wrzasnęła. 
Ale pies ani myślał się wycofać. Warczał i toczył z "pyska pianę. Nagle Małgorzata 
przypomniała sobie o parasolce. Podniosła ją wysoko i zaczęła raz po raz walić w poręcz 
ganku. Pies podraŜniony hałasem, rozszczekał się znowu. 

Wielkie nieba! PrzecieŜ ta bestia rozszarpie ją na kawałki! Co tu robić? 
Odrzuciła parasolkę i próbowała się wdrapać na poręcz ganku, ale ciasno zesznurowany 
gorset krępował jej ruchy. Po prostu nie była w stanie tam wejść, tak samo jak nie mogłaby 
nosić czerwonego jedwabiu. Nie miała jednak zamiaru pogodzić się 
z poraŜką. Po Ŝmudnych wysiłkach zaczepiła jedną nogę między listwami balustrady mniej 
więcej na połowie wysokości, podczas gdy drugą, wraz z resztą swej potęŜnej postaci, ciągle 
próbowała przełoŜyć przez poręcz. 
Te starania wprawiły w zachwyt psa, którego szczęki zbliŜyły się niebezpiecznie blisko do 
imponującego siedzenia Małgorzaty. 
- Zostaw mnie, ty parszywa, wściekła bestio! Precz ode mnie! Precz! 
Zamachnęła się z całej siły nogą. „Wściekła bestia" odskoczyła, po czym pochwyciła zębami 
brzeg spódnicy pani Linde i próbowała ściągnąć ją na ziemię, z właścicielką lub bez. 
Wydawszy jęk rozpaczy, nieszczęsna kobieta zeskoczyła z poręczy przed frontowe drzwi. 
Rozległ się trzask pękających desek. Noga starszej pani uwięzia w dziurze, zaś ona sama 
rąbnęła z całej siły o drzwi, które wobec tak zmasowanego ataku ustąpiły i z cięŜkim 
westchnieniem otworzyły się do wewnątrz. Pani Linde wylądowała na podłodze. 
Zapadła cisza. Małgorzata czuła się jak przekłuty balon. Nagle z jej kapelusza spadła jedna z 
emaliowanych pomarańczek i z głuchym łoskotem potoczyła się po ciemnej podłodze. 
Kapelusz poszedłby zapewne w jej ślady, lecz napotkał niespodziewany opór w postaci 
wciśniętego w zakurzony dywan nosa pani Linde. Lewa noga pozostawała uparcie na 
zewnątrz. Małgorzata nie miała pojęcia, gdzie się podziała prawa. 
Nagle spostrzegła, Ŝe przygląda się jej jakiś 
37 
męŜczyzna. Na jego twarzy malowało się zaskoczenie i niedowierzanie. 
- Dzień dobry, panie Abraham - wykrztusiła Małgorzata. - Czy nikt pana nie nauczył, Ŝe to 
brzydko tak się gapić? 
Rozdział siódmy 
Pan Abraham w niezrozumiały sposób łączył w sobie cechy własnego domu oraz psa. 
Miał tak samo niezdarne kończyny i sflaczałą skórę, jak zwierzę, które zostało na dworze, 
oraz duŜe oczy o nieco zagadkowym spojrzeniu. Nawet ze swojej niewygodnej pozycji 
Małgorzata zauwaŜyła, Ŝe przy koszuli brakuje mu kilku guzików. Coś w tej wygniecionej 
koszuli bez kołnierzyka przypominało jej wypaczone okiennice i brudne okna. 
Ale nie da się zaprzeczyć, Ŝe stodoła była solidna. Tę samą solidność wyczuwało się patrząc 
na proste plecy męŜczyzny i krój wytartego surduta. Gdyby tak ten surdut porządnie 
wyczyścić i wy-szczotkować, na pewno wytrzymałby jeszcze wiele lat. Co do włosów... fakt, 
Ŝ

e były zmierzwione, a głowa, cała w siwych kosmykach, przypominała dmuchawiec. 

Pani Linde nie mogła zaprzeczyć, siwe włosy dodają męŜczyznom dystynkcji. Ale nie wtedy, 
gdy przywodzą na myśl te paskudne dmuchawce, które ciągle próbują zawładnąć trawnikiem 
na Zielonym Wzgórzu. 
Pobudzona do czynu myślą o mnóstwie chwastów, które ma do wyrwania, pani Linde 
podparła 
38 
się rękami i wstała. Razem z nią uniósł się tuman kurzu, wobec czego pan Abraham zrobił 
krok do tyłu. Zdziwienie na jego twarzy zmieniło się w gniew. 
- Jakim prawem nachodzisz mój dom, kobieto? 
- ryknął. - Naruszasz moje prawa, rozumiesz? Małgorzata poprawiła kapelusz, który wykręcił 
na jej głowie kilka piruetów. Następne pomarań-czki odpadły ze wstąŜki i odbiwszy się od 
nosa utknęły, być moŜe na zawsze, w dywanie. 
- Pańskie prawa! - wykrzyknęła pani Linde starając się okazać tyle godności, na ile było ją 
stać. 

- Jeszcze zobaczymy, kto tu narusza prawo! Mam zamiar złoŜyć skargę u władz w Carmody! 
Trzymanie takiego bydlaka powinno być karalne. Mógł mnie oszpecić na całe Ŝycie! 
- Tę krzywdę wyrządzono pani juŜ przy urodzeniu. A teraz wynocha stąd! Słyszy pani? WY-
NO-CHA! 
- AleŜ panie Abraham! 
Z uwagi na swe cięŜkie przejścia Małgorzata udzieliła sobie dyspensy od dobrych manier. 
Jeśli ten człowiek ma zamiar podnosić na nią głos, ona nie pozostanie mu dłuŜna. 
- Zechce mnie pan wreszcie wysłuchać? 
- Do wszystkich diabłów, kobieto, nie jestem głuchy! Czego nie moŜna powiedzieć o tobie. 
Nie rozumiesz po angielsku? Powiedziałem: wynocha! 
- Niech pan sobie nie pochlebia, Ŝe przyszłam tu z wizytą! Jest pan ostatnim człowiekiem na 
ziemi, którego miałabym chęć odwiedzić. Przyszłam do Jimmy'ego Spencera i zobaczę się z 
nim, jasne? 
39 
Pan Abraham otwierał juŜ usta do kolejnej gniewnej repliki. Teraz zamknął je z głośnym 
kłapnięciem. W jego oczach pojawiło się spłoszone spojrzenie. 
- Co?... Do kogo? 
- Gdzie jest Jimmy Spencer? Nie wyjdę stąd, póki się z nim nie zobaczę! 
- Jimmy'ego tu nie ma - odparł szybko pan Abraham. - On... hm... on juŜ u mnie nie pracuje. 
Wyraz twarzy pana Abrahama przypominał minę Felka Kinga podczas wczorajszego 
sprawdzania listy obecności. Felek coś knuł, pani Linde była 
0 tym przekonana. Teraz zaczęła podejrzewać, Ŝe 
1 pan Abraham coś knuje. Problem w tym, Ŝe nie miała pojęcia, co. 
Ze zmarszczonym czołem próbowała zajrzeć panu Abrahamowi w oczy, ale on uparcie 
patrzył w bok. Potem pochylił się i wyłuskał z dywanu jedną z pomarańczek. Rzucił ją 
Małgorzacie do rąk. 
- Zabieraj swój owoc, kobieto, i idź sobie! 
Pani Linde odnalazła pozostałe ozdoby i schowała je do torebki. Jej prawie najlepszy 
kapelusz był właściwie do wyrzucenia. Ale w tej chwili nie zawracała sobie tym głowy. 
Interesowała się tylko panem Abrahamem i jego dziwacznym zachowaniem. 
JeŜeli Jimmy juŜ nie pracuje, rzeczywiście nic tu po niej. Nie ma zamiaru zostawać ani 
minuty dłuŜej, niŜ to konieczne. A jednak coś tu jest nie w porządku. Ona czuje to w 
kościach. Zawsze czuła w kościach wiele rzeczy, nie tylko wilgoć. 
Zamknęła z trzaskiem torebkę. Decyzja zapadła. 
- W takim razie - rzekła - nie będę pana dłuŜej niepokoić. 
40 
Postanowiła, Ŝe wracając zrewiduje dokładnie stodołę i inne zabudowania. 
- Myślę, Ŝe tak będzie naj rozsądniej - zgodził się pan Abraham, w którego głosie słychać 
było wyraźnie zdenerwowanie. - Proszę wyjść szybko i cicho. 
Panią Małgorzatę zaintrygował ten ton. Nie brzmiał ani groźnie, ani wrogo, tylko tak, jakby 
pan Abraham nie był pewien, czy mu się uda jej pozbyć. 
Odwrócił się do tylnych drzwi i kiwnął na panią Linde. Ta jednak nie miała zamiaru 
korzystać z tylnego wyjścia. Sapiąc z gniewu, wyprostowała się na całą wysokość. 
- Panie Abraham - rzekła wyniośle - nie jestem przyzwyczajona, by wyprowadzano mnie 
tylnymi drzwiami jak jakiegoś nocnego złodziejaszka. Jestem szanowaną wdową. Teraz 
zechce pan uprzejmie przywołać do porządku tego diabelskiego psa, a ja wyjdę tą samą 
drogą, którą weszłam. Frontowymi drzwiami, jeśli łaska. 
Pan Abraham juŜ miał zaprotestować, ale po namyśle zmienił zdanie. Podniósł palce do ust i 
przeraźliwie gwizdnął. Pies wpadł do środka i, ignorując zupełnie niedoszłą ofiarę, otarł się o 
nogi swego pana jak mały kotek. 

Małgorzata miała ochotę udusić go gołymi rękami, ale tylko skinęła głową i opuściła dom 
przez frontowe drzwi. 
Ledwie przekroczyła próg, na podjeździe zatur-kotał dwukołowy powozik, który po chwili 
zatrzymał się przed schodkami. W środku siedziało dwóch męŜczyzn: komisarz Jeffries i 
doktor Blair. Pan Abraham wydał donośny jęk rozpaczy. 
- A niech cię diabli, kobieto! Wszystko przepadło! Teraz zobaczysz, coś narobiła! 
Rozdział ósmy 
Felicji i Cecylce wydawało się, Ŝe juŜ całe godziny czekają w krzakach za domem, niemal 
wstrzymując oddech. Zmartwiałe ze strachu widziały, jak pękła gałąź, a Sara i Felek 
wylądowali na balkonie. Obserwowały takŜe rozpaczliwe wysiłki chłopca, daremnie 
próbującego znaleźć punkt zaczepienia dla wiszących w powietrzu nóg. Wpatrując się w 
podeszwy butów brata, wspominały jego łagodny charakter i wesołość. Wszystkie 
dokuczliwe, irytujące cechy poszły w niepamięć. Dziewczynki zanosiły w duchu modły, Ŝeby 
nie spadł i nie zabił się. 
Potem na balkonie pojawiła się Sara i odciągnęła Felka w bezpieczne miejsce. Po paru 
chwilach znad poręczy wyjrzały dwie pobladłe twarze i ze zdumieniem patrzyły na oberwaną 
gałąź. Sara potrząsnęła głową, powiedziała coś do Felka i zaraz zniknęli. 
Dziewczynki czekały cichutko na dole. Felicja przypuszczała, Ŝe Felek i Sara postanowili 
wejść przez okno i przemknąć się na dół do drzwi. 
A jeśli pani Linde ich złapie? Albo, co gorsza, pan Abraham jest w domu i specjalnie czai się 
na nich w ukryciu? 
Cecylce drŜały wargi. 
- Co będzie, jeśli wypadnie na nich znienacka? Mogą nie ujść z Ŝyciem! 
Felicja miała wraŜenie, Ŝe sytuacja robi się coraz bardziej niebezpieczna. Nie zamierzała 
jednak zastanawiać się nad swoją rolą w nadciągającej katastrofie. Dokładając wszelkich 
starań, by opanować drŜenie głosu, próbowała uspokoić siostrzyczkę. PrzecieŜ była 
najstarsza. Na niej spoczywała od- 
42 
powiedzialność, choć czuła się teraz małą dziewczynką i miała poczucie winy. 
- To niemoŜliwe, Ŝeby pan Abraham był w środku. PrzecieŜ nie odpowiedział na pukanie. - 
Sama się dziwiła, Ŝe potrafi mówić tak spokojnie. - A potem jeszcze Sara próbowała 
otworzyć drzwi, pamiętasz? Myślała, Ŝe są zamknięte na klucz. Na pewno poszedł gdzieś na 
cały dzień. 
- Ale... Jeśli drzwi są zamknięte na klucz, jak Sara i Felek wyjdą? 
- Otworzą sobie od środka, głuptasku. Zobaczysz. 
Cecylka uspokoiła się na chwilę. Felicja wzięła ją za rękę i obie dziewczynki zaczęły się 
skradać. 
Właśnie w tym momencie drzwi otworzyły się gwałtownie i wypadła z nich rozzłoszczona 
pani Linde. Jakiś męŜczyzna wymyślał jej z furią, rycząc na cały głos, Ŝe naruszyła prawo i Ŝe 
ma się wynosić z jego domu. 
To Aleksander Abraham! A skoro ośmiela się mówić w ten sposób do samej pani Linde, jak 
potraktuje dwoje bezbronnych dzieci? 
Rozdział dziewiąty 
Sara i Felek równieŜ słyszeli podniesione głosy. Przystanęli w ciemnym, zatęchłym pokoju, 
który wyglądał raczej na skład róŜnych rupieci niŜ sypialnię, i nasłuchiwali odgłosów 
awantury. Jeszcze zanim pani Linde zwróciła się do męŜczyzny po nazwisku, domyślili się, 
Ŝ

e ów męski głos naleŜy do pana Abrahama. 

43 
Dzieci stały w całkowitym milczeniu. KaŜde z nich wyczuwało, Ŝe to drugie trzęsie się ze 
strachu, więc o czym tu gadać? 

Mogliby spróbować przekraść się na dół i wymknąć frontowymi lub tylnymi drzwiami. Ale 
kiedy i jak? A jeśli pies odnajdzie ich pierwszy, jeśli ich wywęszy w tej kryjówce na górze? 
MoŜe pan Abraham nie znosi dziewczynek tak samo jak dorosłych kobiet? A jeśli... Sara 
otrząsnęła się wreszcie z tych rozmyślań. Nadmiar wyobraźni moŜe sprawić, Ŝe nawet 
nieustraszony bohater zacznie się trząść jak galareta. 
Spojrzała na Felka i przyłoŜyła palec do ust. Potem cichutko podeszła do schodów i 
przechyliła się przez poręcz. ZdąŜyła akurat usłyszeć złorzeczenia pana Abrahama na widok 
zajeŜdŜającego powoziku. 
W następnej sekundzie na ganku rozległ się groźny głos doktora Blaira. On teŜ z jakiegoś 
powodu był rozgniewany. 
- Pani Linde! - wrzasnął. - Straciła pani rozum? Co pani tu robi, na miłość boską? 
Małgorzacie wydało się, Ŝe cały świat spiskuje przeciwko niej. 
- Najmocniej pana doktora przepraszam - odparła z godnością. - Nie miałam pojęcia, Ŝe jeśli 
zechcę odwiedzić swojego ucznia, powinnam przedtem poprosić pana o pozwolenie. 
Za plecami doktora Sara dostrzegła potęŜną postać komisarza Jeffriesa. Nie wszedł on za 
swym towarzyszem do środka. Patrzył z daleka na dom z taką miną, jakby budynek lada 
chwila miał rzucić się na niego z pięściami. 
44 
- Pragnę panu przypomnieć - ciągnęła pani Linde - Ŝe jestem wdową w starszym wieku. I 
zajmuję w tej społeczności określoną pozycję. Jeśli nawet taka osoba jak ja naraŜa się na 
skandaliczne awantury, gdy pragnie spełnić swój obowiązek, to niech Bóg ma w opiece ludzi 
młodszych i mniej przyzwoitych. 
Doktor Blair dawno jej nie słuchał. Całą uwagę skupił na panu Abrahamie. 
- Być moŜe nie uświadomiłem panu dostatecznie jasno powagi sytuacji - rzekł z wyrzutem. - 
O ile pamiętam, zobowiązał się pan uroczystym słowem honoru nie wpuszczać nikogo do 
domu. 
- Nie wpuściłem jej, człowieku! - warknął pan Abraham. - Jak babcię kocham, ta kobieta 
nagle sama wpadła do środka, choć drzwi były starannie zamknięte. Nawet nie spytała o 
pozwolenie! Znalazłem ją na podłodze, czołgała się u moich nóg. 
Małgorzata Linde spurpurowiała na twarzy. Gdyby spojrzenie mogło zabijać, pan Abraham 
leŜałby juŜ martwy. 
- Czy ktoś zechce mi łaskawie wyjaśnić, co tu się dzieje? Przyznaję, Ŝe nigdy w Ŝyciu nie 
czułam się tak osaczona. Nie zostanę tu ani chwili dłuŜej. Nie pozwolę szargać mojego 
dobrego imienia! Do widzenia panom! 
I ratując resztki sponiewieranej godności, skierowała się do drzwi. 
Ale drogę zagrodził jej doktor Blair. 
- Przykro mi, pani Linde - rzekł z naciskiem. Coś w jego tonie zmusiło Małgorzatę do 
nastawienia uszu, mimo gwałtownej chęci wydostania się 
45 
na zewnątrz. - Naprawdę nie chciałem pani obrazić, ale nie mogę pozwolić pani wyjść. 
- Co takiego? Pan mi nie pozwoli? Co to ma znaczyć?! 
- Obawiam się, Ŝe Jimmy Spencer, chłopiec, którego zatrudnia pan Abraham... 
- Wiem, kim jest Jimmy Spencer! Czy nie poinformowałam pana, Ŝe przyszłam tutaj, aby się 
z nim zobaczyć w pilnej sprawie? 
- Proszę pani, Jimmy Spencer jest chory na ospę. Właśnie odwiozłem go do szpitala w Char-
lottetown. Z przykrością stwierdzam, Ŝe jego przypadek jest powaŜny. A poniewaŜ pan 
Abraham miał styczność z chorobą, ten dom został objęty czternastodniową kwarantanną. I 
oczywiście w tej sytuacji nie mogę pani stąd wypuścić. 
Małgorzacie świat zawirował przed oczami. Odwróciła się ze złością do pana Abrahama, 
który stał w milczeniu koło swego psa. 

- Dlaczegoś mi nie powiedział, ty stary, arogancki głupcze? 
- Nie powiedziałem? Kobieto, zrobiłem, co mogłem, Ŝebyś odeszła w błogiej nieświadomości. 
Teraz dwa razy się namyślisz, zanim wtargniesz do kawalerskiego domu bez pytania! 
- Proszę państwa! - prosił doktor Blair. - Nie utrudniajmy sytuacji nieprzyjemnym 
zachowaniem. Teraz usiądziemy, a ja spokojnie wyjaśnię, na czym polega kwarantanna. 
To rzekłszy poprowadził ich do obskurnej bawialni z koślawymi, zakurzonymi meblami. 
Małgorzacie kojarzyła się ona raczej z przedsionkiem piekła niŜ z reprezentacyjnym pokojem 
dŜentelmena. 
46 
Sara i Felek zastygli z wraŜenia. 
- PrzecieŜ nie m-mogą w-wpakować nas w tę kwa... kwarantannę razem z p-panem 
Abrahamem i p-panią Linde? - wyszeptał jąkając się Felek. Na samą myśl ciarki mu przeszły 
po plecach. 
- Uciekajmy! To nasza jedyna szansa. Szybko, póki są w bawialni - odparła Sara, próbując 
opanować panikę. 
Felek przełknął ślinę. Wiedział, Ŝe Sara ma rację. Jeśli nie zwieją zaraz, druga okazja moŜe 
się nie nadarzyć. Ale serce mu zamierało na myśl, Ŝe trzeba zejść ze schodów i przemknąć 
obok otwartych drzwi bawialni. 
- A jak skrzypną schody? Na pewno będą skrzypieć! 
Zwykle Felek nie przejmował się swoją tuszą. Dopiero w tak trudnej sytuacji zrozumiał, Ŝe 
kaŜda dodatkowa uncja zwiększa prawdopodobieństwo donośnej skargi starych stopni. 
Sara pochyliła się i szarpnęła go za sznurowadła. 
- Ściągaj buty! Szybko! - syknęła. 
ChociaŜ raz Felek zrobił bez gadania, co mu kazano. Zdjął buty, powiązał je sznurowadłami i 
zarzucił sobie na szyję. 
Sara pierwsza przesunęła się w stronę schodów. 
- Schodź na palcach. Wyobraź sobie, Ŝe jesteś wiatrem muskającym delikatnie schody. 
Poruszaj się jak najciszej i jak najszybciej. Idę pierwsza. Zostawię ci na dole uchylone drzwi. 
Trzymaj się! 
Cmoknęła go uroczyście w policzek i ruszyła na dół, a Felek za nią. 
Próbował wyobrazić sobie, Ŝe jest wiatrem. Ale, 
47 
niestety, wyobraŜanie sobie czegokolwiek było sprzeczne z jego naturą. Sara bez trudu 
potrafiła się przeistoczyć w czarodziejkę albo w motyla, Felek jednak uwaŜał, Ŝe taka 
umysłowa gimnastyka stanowczo przekracza jego moŜliwości. Mimo usilnych starań uparcie 
pozostawał tylko sobą! Teraz jednak zmusił się do koncentracji. 
Jasne, Ŝe potrafi wyobrazić sobie, iŜ jest wiatrem, cichym i chyŜym wiatrem. Oczywiście, Ŝe 
potrafi. Musi tylko przestać się martwić, Ŝe schody zaskrzypią. 
Kiedy człowiek się koncentruje, na ogół zamyka oczy. A kiedy zamknie oczy, łatwo o 
potknięcie. Felek potknął się więc na wystrzępionym kawałku chodnika. Z głuchym jękiem 
poleciał do przodu, podcinając przy tym nogi Sarze. 
Dziki wrzask wyrwał mu się z piersi. 
- Oooch! Ratunku! 
LeŜał na plecach, zwrócony twarzą do ciemnego holu, z oczami utkwionymi w sufit. 
Wyciągnął rękę, próbując złapać poręcz, ale jego palce przejechały tylko po bezlitośnie 
twardych szczebelkach. ZjeŜdŜał na dół. KaŜdy szorstki stopień popychał Felka ku 
katastrofie. Schody zdawały się ciągnąć bez końca. 
A potem juŜ było po wszystkim. Dotarł do samego dołu. Kiedy dotknął głową skotłowanego 
chodnika, poczuł na nogach głowę i ramiona Sary. Pewnie pociągnął kuzynkę za sobą. 
- No proszę! Felek King i Sara Stanley! - zagrzmiał damski głos. - SkądŜeście się tu wzięli? 

Felek tarł potłuczoną głowę, patrząc w trzy pary gniewnych oczu. 
48 
Rozdział dziesiąty 
Sara siedziała skulona na kłującej sofie, z której wytartego obicia wystawało końskie włosie. 
Dumała ponuro, jakim sposobem znaleźli się z Felkiem w takich opałach. Z tego, co mówił 
doktor Blair, wynika, Ŝe kwarantanna jest tylko dziwniejszym określeniem więzienia. 
- Ludzi, którzy zetknęli się z chorobą, poddaje się kwarantannie - tłumaczył lekarz 
zszokowanemu Felkowi - aby nie poprzenosili zarazków na inne osoby. Rozumiesz? 
Felek kiwał głową. Oddychał otwartymi ustami, poniewaŜ miał zatkany nos. Sara dostrzegła 
na jego głowie guz wielkości kurzego jaja. 
- Wchodząc do tego domu bez pozwolenia, naraziliście się na zaraŜenie - ciągnął lekarz 
spoglądając z wyrzutem takŜe na Sarę. - Dlatego musicie tu pozostać przez co najmniej dwa 
tygodnie. 
- Dwa tygodnie! - jęknęła Sara. 
- Tak jest, dwa tygodnie. Aby mieć całkowitą pewność, Ŝe nikt w tym czasie nie dostanie się 
do domu ani go nie opuści, poprosiłem komisarza Jeffriesa, Ŝeby stanął na warcie. 
Małgorzata fuknęła gniewnie. Więc dlatego doktor przywiózł z sobą tego durnia Jeffriesa! To 
wprost nie do pojęcia, Ŝe jakaś nędzna namiastka męŜczyzny mogła pełnić odpowiedzialną 
funkcję komisarza policji! Powzięła postanowienie, Ŝe będzie go traktować z pogardą, na jaką 
niewątpliwie zasługuje. Abner Jeffries miałby trzymać pod straŜą Małgorzatę Linde? 
Niedoczekanie! 
Sara zerknęła na swego wspólnika w przestępst- 
4 — Pojednanie 
49 
wie. MoŜe rzeczywiście dosięgła ich karząca ręka sprawiedliwości. Za wtargnięcie na cudzy 
teren zostali skazani na spędzenie dwóch tygodni w obskurnej celi razem ze znanym wrogiem 
kobiet. Pod drzwiami ustawią straŜnika, a w środku będzie ich terroryzowała pani Linde. 
Trudno o gorszą karę! Nieświadom tej wizji, Felek siedział z zamkniętymi oczami i 
obmacywał ostroŜnie swój gaz. 
Pani Linde odzyskała nagle głos. Zerwała się na nogi i rzuciła parasolką o podłogę, wzbijając 
przy tym tuman stuletniego chyba kurzu. 
- Nie ma najmniejszego powodu, Ŝeby mnie zmuszać do pozostania tutaj. Trzy tygodnie temu, 
na pierwszą wieść o zarazie, poddałam się szczepieniu na ospę, jak kaŜdy rozsądny obywatel. 
Poza tym nigdy w Ŝyciu nie chorowałam, więc nie mam zamiaru chorować i teraz. To czysta 
bzdura z tą kwarantanną. Gdyby mnie kto pytał... 
- Ale nikt pani nie pyta, pani Linde - przerwał jej doktor Blair, w którego głosie dało się 
słyszeć pewne znuŜenie. 
JuŜ w chwili, gdy po raz pierwszy padło słowo „ospa", Sara wyczuła powagę sytuacji. 
Podniosła nieśmiało rękę. 
- Panie doktorze, ja teŜ byłam szczepiona w Montrealu... 
- W Montrealu, rzeczywiście! - prychnęła pani Linde, zanim lekarz zdąŜył coś powiedzieć. - 
DuŜo ci z tego przyjdzie! 
Dla Małgorzaty, która nigdy nie podróŜowała, Wyspa Księcia Edwarda była jedynym 
miejscem na świecie, w którym traktowano powaŜnie nauki medyczne. 
50 
- To niewaŜne, gdzie byłaś szczepiona, moje dziecko - rzekł doktor, pomijając milczeniem 
głupotę pani Linde. - Faktem jest, Ŝe zetknęłaś się z chorobą i moŜesz zarazić nią innych 
ludzi. Musisz tu zostać, póki niebezpieczeństwo nie minie. 

- No więc trudno - westchnęła pani Linde z rezygnacją. - Widzę, Ŝe nie mamy wyboru i 
musimy pogodzić się z losem. Zechce pan łaskawie wstąpić w drodze powrotnej do panny 
Cuth-bert i poprosić, Ŝeby spakowała mi trochę rzeczy. 
Doktor otworzył usta, by zaprotestować, ale pani Linde juŜ układała listę, kompletnie go 
ignorując. 
- Niech spakuje mi dwa zwykłe fartuchy do sprzątania i trochę bielizny. Do starej walizki, bo 
nie chcę, Ŝeby w nowej zalęgły się pchły - obrzuciła znaczącym spojrzeniem pokój i psa, 
który stał spokojnie koło swego pana. 
- Trochę pcheł przyda się kaŜdemu psu, łaskawa pani - odezwał się ironicznie pan Abraham. - 
Nie ugania się wtedy za sukami. 
- Będzie pani musiała spisać to na kartce - rzekł doktor Blair podnosząc się z krzesła. 
Pies, machając ogonem, podszedł do dwojga dzieci, siedzących obok siebie na sofie. Felek, 
który bez względu na liczbę pcheł przepadał za psami, poklepał nieszczęsne zwierzę po 
kudłatym łbie. 
- Och, moŜe pan zabierze ze sobą takŜe to paskudne psisko! - zawołała pani Linde. - Nie będę 
mieszkała pod jednym dachem z psem. JuŜ wolę dostać ospy. 
- Jak pani śmie! - Oczy pana Abrahama zapłonęły gniewem. - To mój pies, kobieto! Jeśli juŜ 
mam znosić ten twój piekielny jęzor i te bacho- 
51 
ry, które wdarły się tu nieproszone, to wy musicie przynajmniej pogodzić się z obecnością 
Pana Rileya! 
Małgorzata zamknęła gwałtownie usta. Wystawianie głowy na linię ognia nie zawsze jest 
dobrą strategią. Najbezpieczniej będzie chwilowo się wycofać. 
- Odprowadzę pana doktora do drzwi. 
- Bardzo pani dziękuję - Sara dostrzegła w zmęczonych oczach lekarza nieznaczny błysk. - 
Jestem pewien, Ŝe tacy sympatyczni ludzie potrafią się świetnie porozumieć - dodał, po czym 
skinął dzieciom głową i wyszedł. 
Sara patrzyła za nim ze zmartwioną miną. 
- A co będzie z doktorem? - zastanawiała się głośno. - PrzecieŜ on teŜ moŜe złapać ospę! 
- Oczu nie masz, dziewczyno? - rzucił gniewnie pan Abraham. - Nie widziałaś śladów na jego 
twarzy? Teraz juŜ tak nie raŜą, ale gdy był młody, wyglądały paskudnie. On i jego młodszy 
brat dostali ospy w tym samym czasie, jeszcze jako dzieci. Brat umarł, a ludzie powiadają, Ŝe 
stary Blair miał kupę szczęścia. Ponoć dlatego został lekarzem. 
Cmoknął na Pana Rileya i, powłócząc cięŜko nogami, wyszedł z pokoju. 
Na ganku doktor Blair pouczał gorączkowo panią Linde. 
- Muszę panią prosić o zwrócenie szczególnej uwagi na Felka. Chłopak nie był szczepiony, 
moŜemy mieć kłopoty. 
- Niech pan się nie martwi - odparła ponuro pani Linde. - Nie spuszczę z niego oka. Tego 
dzieciaka trzeba wciąŜ pilnować. 
52 
- Komisarz Jeffries skontaktuje się ze mną w razie potrzeby. Tylko proszę pamiętać, Ŝe to nie 
jest chłopak na posyłki. On tylko ma uwaŜać, Ŝeby nikt nie wchodził ani nie wychodził. 
Abner Jeffries, który pośpiesznie usunął się z ganku, gdy tylko drzwi się otworzyły, pomachał 
im ręką z podwórka, wyszczerzając zęby w uśmiechu. Stał właśnie na jednej nodze, bo drugą 
drapał się leniwie pod kolanem. Małgorzata pomyślała, Ŝe wygląda jak spasiony brązowy 
Ŝ

uraw. W miarę upływu lat głupiał coraz bardziej. 

- I co się tak szczerzysz, Abnerze Jeffriesie? - warknęła. - Lepiej nie wchodź mi w drogę. Nie 
wiem, jak zniosę takiego gamonia w charakterze przedstawiciela prawa. 
PoŜegnała lekarza krótkim skinieniem głowy i weszła do domu, zatrzaskując z hukiem drzwi. 

Doktor Blair przed odjazdem zawiesił przy wejściu tabliczkę z informacją, Ŝe dom jest objęty 
kwarantanną. Gdy tylko jego powozik zniknął z podjazdu, Felicja i Cecylka wysunęły się ze 
swojej kryjówki w krzakach. Po buzi Cecylki spływały łzy. 
- Widzisz? - wskazała ręką tabliczkę. - To znaczy, Ŝe oni umrą! Georgie Whitten umarł na 
odrę, jak wywiesili takie coś na jego domu. To wszystko przez ciebie. Po coś wyzywała Sarę? 
- A po co była taka głupia i usłuchała? - odparła zdenerwowana Felicja. 
Omijając szerokim łukiem komisarza Jeffriesa, puściły się biegiem do domu. Będą musiały 
powiedzieć rodzicom. Ciotki, u których mieszka Sara, 
53 
teŜ zostaną powiadomione. Rozpęta się straszna awantura. 
Felicja czuła okropny cięŜar na sercu. śeby tak móc cofnąć czas! Co teŜ ją podkusiło, 
dlaczego dała się namówić na tę eskapadę? 
Rozdział jedenasty 
Gdy pani Linde rozejrzała się po kuchni Abrahama, ogarnęła ją zgroza. Gdyby przez miesiąc 
rezydowało tam stado świń, pewnie i tak byłoby czyściej. 
Podłogę oblepiała tak gruba warstwa brudu, Ŝe aŜ nogi się do niej kleiły. Nie myte od lat, 
upstrzone przez muchy okna prawie nie przepuszczały światła. Na stojących w kącie taczkach 
bez kółka piętrzył się stos brudnych naczyń. Blat roboczy zalegały ksiąŜki, które walczyły o 
miejsce z rondlami. W niektórych naczyniach wstrząśnięta pani Linde odkryła nawet pleśń! 
Na stole stało połamane krzesło, a na nim leŜał stos starych gazet. Wszędzie walały się róŜne 
gospodarskie sprzęty. Ciekawe, zastanawiała się pani Linde, czy w stodole poniewierają się 
utensylia kuchenne. 
DrŜała wprost z niecierpliwości, Ŝeby móc się wreszcie dobrać do tego zarośniętego brudem 
pomieszczenia. Pragnęła z całego serca skrobać i szorować je aŜ do chwili, gdy wszystko 
będzie lśniło czystością. Powstrzymywała ją tylko myśl, Ŝe ma na sobie swój prawie 
najlepszy kostium i jedwabną bluzkę. 
- Matylda Abraham przewróciłaby się w grobie na ten widok - jęknęła. 
54 
Niebacznie postąpiła parę kroków i buciki przylepiły się jej do podłogi na dobre. 
Na dźwięk imienia siostry Aleksander Abraham po raz pierwszy zaszczycił panią Linde 
uwaŜnym spojrzeniem. Nie mogła przy tej okazji nie zauwaŜyć, Ŝe jej gospodarz ma 
intensywnie niebieskie oczy. 
- Chyba nie dosłyszałem twojego nazwiska, kobieto. 
- Moje nazwisko brzmi Linde. Tomaszowa Linde. 
Przez oblicze pana Abrahama przemknął cień uśmiechu. 
- Ach, więc to pani jest tą wścibską dewotką, która wiecznie zbiera pieniądze na misje! Czy 
juŜ zdąŜyła pani nawrócić wszystkich pogan na świecie? 
Małgorzata spiorunowała go wzrokiem. 
- Z tego co widzę - odparła zjadliwie - został co najmniej jeden. 
- Ja tam uwaŜam, Ŝe wśród starych plotkarek w Avonlea jest więcej pogan niŜ w jakichś 
zamorskich krajach! 
Małgorzata nie połknęła tej przynęty. Sara i Felek przyszli za nimi do kuchni. Nie miała 
zamiaru kłócić się przy dzieciach. 
- Przydałaby się filiŜanka dobrej herbaty. Proszę mi pokazać, gdzie jest imbryk, to zrobię. 
- Niech panią o to głowa nie boli. Od dwudziestu lat sam sobie robię herbatę. Przyzwyczaiłem 
się. 
- Nie wątpię. Ale nie przyzwyczaił się pan robić jej dla mnie. Nie tknę niczego, co pan 
ugotuje, wolę juŜ umrzeć z głodu. 
55 
Aleksander Abraham powlókł się do ciemnego kąta, mrucząc coś pod nosem. 

- A pij sobie herbatę, kobieto - burknął, otwierając szafkę. - Ja tam wolę moją pocieszycielkę. 
Sara i Felek gapili się na niego ze zdziwieniem. Pan Abraham wyjął brudną butelkę 
wypełnioną jakąś cieczą, której nawet dziecko nie wzięłoby za wodę, i wyciągnął zębami 
korek. 
Z ust pani Linde wyrwał się okrzyk grozy. Gwałtownym szarpnięciem uwolniła przylepiony 
do podłogi bucik, podeszła do pana Abraham i błyskawicznie odebrała mu butelkę. Nim 
zdąŜył zareagować, wylała całą zawartość do zlewu. 
Pan Abraham z głośnym cmoknięciem wypluł korek, który pacnął w ścianę. 
- Pragnę oznajmić - rzekła wyniośle pani Linde - Ŝe jestem przewodniczącą Kobiecego 
Towarzystwa Antyalkoholowego! 
Po kuchni rozszedł się silny zapach whisky. Małgorzata zatkała sobie nos i spłukała zlew 
wodą z wyszczerbionego dzbanka, uwaŜając, by nie została ani kropelka alkoholu. 
- Póki ja jestem pod tym dachem - dodała z mocą - wszyscy będą pili herbatę i tylko herbatę. 
Dzieci myślały, Ŝe pan Abraham pęknie ze złości. Spurpurowiał na twarzy, a siwe kosmyki 
zatrzęsły mu się z oburzania. 
- A niech cię wszyscy diabli, ty wstrętna babo! MoŜesz się stąd wynosić do cho... 
- Do Hongkongu! - przerwała mu błyskawicznie pani Linde, zatykając Sarze uszy. Skoro 
dzieci są teraz pod jej opieką, nie moŜe dopuścić do ich demoralizacji. - Wiem, marzy pan o 
tym, by mnie 
56 
Aleksander Abraham powlókł się do ciemnego kąta, mrucząc coś pod nosem. 
- A pij sobie herbatę, kobieto - burknął, otwierając szafkę. - Ja tam wolę moją pocieszycielkę. 
Sara i Felek gapili się na niego ze zdziwieniem. Pan Abraham wyjął brudną butelkę 
wypełnioną jakąś cieczą, której nawet dziecko nie wzięłoby za wodę, i wyciągnął zębami 
korek. 
Z ust pani Linde wyrwał się okrzyk grozy. Gwałtownym szarpnięciem uwolniła przylepiony 
do podłogi bucik, podeszła do pana Abraham i błyskawicznie odebrała mu butelkę. Nim 
zdąŜył zareagować, wylała całą zawartość do zlewu. 
Pan Abraham z głośnym cmoknięciem wypluł korek, który pacnął w ścianę. 
- Pragnę oznajmić - rzekła wyniośle pani Linde - Ŝe jestem przewodniczącą Kobiecego 
Towarzystwa Antyalkoholowego! 
Po kuchni rozszedł się silny zapach whisky. Małgorzata zatkała sobie nos i spłukała zlew 
wodą z wyszczerbionego dzbanka, uwaŜając, by nie została ani kropelka alkoholu. 
- Póki ja jestem pod tym dachem - dodała z mocą - wszyscy będą pili herbatę i tylko herbatę. 
Dzieci myślały, Ŝe pan Abraham pęknie ze złości. Spurpurowiał na twarzy, a siwe kosmyki 
zatrzęsły mu się z oburzania. 
- A niech cię wszyscy diabli, ty wstrętna babo! MoŜesz się stąd wynosić do cho... 
- Do Hongkongu! - przerwała mu błyskawicznie pani Linde, zatykając Sarze uszy. Skoro 
dzieci są teraz pod jej opieką, nie moŜe dopuścić do ich demoralizacji. - Wiem, marzy pan o 
tym, by mnie 
56 
tam wysłać. NieprawdaŜ? No cóŜ, gdybym miała moŜliwości, pewnie bym się wybrała. Ale 
przez pana nie mogę się stąd ruszyć. Więc zachowujmy się jak rozsądni ludzie i róbmy dobrą 
minę do złej gry. Na początek proszę zapamiętać, Ŝe nazywam się Małgorzata Linde, a nie 
„kobieta" ani tym bardziej „baba". 
Pan Abraham miał taką minę, Ŝe lada chwila moŜna było oczekiwać jeszcze bardziej 
szokujących przekleństw. Pani Linde znowu zatkała Sarze uszy. Ale on odwrócił się tylko na 
pięcie i szarpiąc ze złością wąsy, wymaszerował z kuchni. 
Małgorzata wydała westchnienie ulgi i oczyściwszy chusteczką kawałek stołu, złoŜyła tam 
ostroŜnie swój kapelusz. 

- Felku - zwróciła się do chłopca, zerkając na jego brzuch. - Chyba ci się przyda trochę 
gimnastyki. Narąb trochę drewek. A co do ciebie, Saro, wprawdzie nie sądzę, byś potrafiła 
przygotować grzanki, ale dam ci tę szansę. 
Sukienka Sary rozdarła się przy upadku z drzewa. Po naszyjniku z jaskrów została tylko Ŝółta 
plama pośrodku fartuszka. Wchodząc do domu, dziewczynka zdjęła z głowy zwiędnięty 
wianek i chowała go teraz za plecami. Kiedy zaczęła rozglądać się za chlebem, pani Linde 
wyrwała jej wianek z rąk. Zanim Sara zdąŜyła ją powstrzymać, wrzuciła nieszczęsną 
plecionkę do pieca. 
- Co za dziwaczna rzecz! - prychnęła. - MoŜna by pomyśleć, Ŝe znalazłaś to na grobie! 
Sara rzuciła się do paleniska, ale było za późno. Płomienie zaczęły juŜ lizać zeschnięte 
kwiaty. Spojrzała ze złością na panią Linde. PrzecieŜ jej 
57 
nie powie, Ŝe te płonące stokrotki naprawdę pochodziły z grobu! Ktoś je misternie posplatał 
na znak swego Ŝalu i miłości. 
Zresztą - mogła darować sobie wszelkie wyjaśnienia. śeby nie wiadomo jakich słów uŜyła, 
Małgorzata Linde i tak nie zrozumie, co znaczył ten wianek. PrzecieŜ ona nie ma za grosz 
wyobraźni! CzyŜ nie szydziła z tego, Ŝe Sara zainteresowała się czerwonym jedwabiem? Czy 
nie upomniała surowo ciotki Oliwii tylko za to, Ŝe mu się przyglądała? Sara zdawała sobie 
równieŜ sprawę z legendarnego juŜ w Avonlea braku taktu pani Linde. Od samego przyjazdu 
na wyspę zastanawiała się, jak Maryla Cuthbert moŜe z nią wytrzymać. Ale teraz 
wyrozumiałość Maryli wydawała się jej jeszcze bardziej zdumiewająca. Bo przecieŜ widać 
jak na dłoni, Ŝe pani Linde brak nie tylko wyobraźni i taktu, ale i serca. A myśl, Ŝe będzie 
zmuszona do Ŝycia pod jednym dachem z osobą pozbawioną serca, budziła w Sarze 
gwałtowny sprzeciw. 
Stojąc w tej obrzydliwej kuchni, widziała jasno, w jak strasznym połoŜeniu się znalazła. 
Jakby w odpowiedzi na owe ponure myśli, wianek buchnął na poŜegnanie jasnym 
płomieniem. 
W tym momencie Sara przypomniała sobie obietnicę złoŜoną przy grobie. Zabierając wianek, 
przyrzekła go zwrócić. Musi dotrzymać słowa albo się okaŜe, iŜ jej równieŜ brak serca. Ale 
jak ma spełnić przyrzeczenie, skoro kwiaty spłonęły? 
Płomienie zamigotały i zgasły. Wianek zamienił się w kupkę popiołu. 
Z cięŜkim westchnieniem Sara zasunęła fajerkę i zabrała się do przygotowywania grzanek. 
58 
\ 
Rozdział dwunasty 
Jana King nie wierzyła własnym uszom. Felek, ukochany synuś, zagroŜony ospą! Felek, jej 
aniołek, przyłapany na cudzym terenie! Skarbeczek mamusi uwięziony na całe dwa tygodnie 
w tym chlewie, jaki Aleksander Abraham zrobił ze swego domu! I Sara takŜe! CzyŜ Jana nie 
zapewniała swych szwagierek, Hetty i Oliwii King, przed ich z dawna zaplanowaną podróŜą 
do Charlottetown, Ŝe Sara będzie czuć się na farmie Kingów jak w raju? śe absolutnie nic jej 
nie grozi? 
Janie krew uderzyła do głowy. CóŜ ona, na miłość boską, zrobiła, Ŝeby zasłuŜyć sobie na 
takie nieszczęście? Rozgoryczona, postanowiła poddać dokładnemu śledztwu obie córki, 
które przybiegły do stajni z tą straszną nowiną. 
Cecylka zalewała się łzami. Felicja równieŜ była bliska płaczu, ale powstrzymywała ją duma. 
Jana, jak zwykle w takiej sytuacji, czuła, Ŝe ma serce rozdarte na pół. Z jednej strony pragnęła 
przytulić i pocieszyć starszą córkę. Z drugiej - miała ochotę złapać ją za ramiona i potrząsnąć 
tak mocno, Ŝeby aŜ zęby jej zadzwoniły. „Uspokój się - powiedziała sobie w duchu. - Przede 
wszystkim się uspokój". 
Alek King ukląkł koło Cecylki i starał się powstrzymać potok jej łez własną chusteczką. 

- Nie martw się, Jano - uspokajał przy tym Ŝonę. - Felek to twardy chłopak. Nie sądzę, by 
złapał ospę. Poza tym Małgorzata Linde doskonale się dziećmi zaopiekuje. 
Na Janę słowa męŜa podziałały jak płachta na byka. 
59 
- Małgorzata Linde! Ta kobieta nie potrafi dopilnować nawet ciasta, a co dopiero takiego 
wraŜliwego chłopca jak mój Felek! 
Oczywiście nie była to prawda i Jana doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Małgorzata 
Linde słynęła na całe Avonlea jako znakomita gospodyni, a jej legendarne ciasta, placki i 
wszelkie wypieki cieszyły się zasłuŜoną sławą. Felkowi pod jej opieką groziło najwyŜej 
przejedzenie. 
Fakt, Ŝe dzieci zostały przyłapane w cudzym domu, niepokoił Janę bardziej, niŜ chciała 
przyznać. Wiedziała, Ŝe prędzej czy później taka wiadomość stanie się smakowitym kąskiem 
dla lokalnych plotkarek. Jana nie będzie mogła pokazać się ludziom na oczy. Na myśl o takim 
upokorzeniu cała jej złość spłynęła na córki. 
- A co do was - fuknęła - domyślam się, dlaczego Sara znalazła się w tamtym domu. Nie, 
Felicjo, nie odgrywaj przede mną uciśnionej niewinności. Jestem pewna, Ŝe to twoja sprawka. 
Teraz jazda do łóŜka, bo aŜ mnie ręka świerzbi, Ŝeby wam przyłoŜyć! 
Przepędziwszy dziewczynki, zwróciła się do męŜa: 
- Lepiej porozmawiaj z doktorem Blairem. Dowiedz się o wszystkie szczegóły. Pójdę 
zapakować dla Felka trochę jedzenia i ubrań. Biedny mały, trzeba go jakoś pocieszyć. Dwa 
tygodnie we władzy tej kobiety! PrzecieŜ ten dzieciak moŜe się z tego nigdy nie otrząsnąć! 
Oburzona Jana wypadła ze stajni. Alek patrzył za nią przez chwilę, po czym zdjął uprząŜ z 
wieszaka i udał się do boksu, w którym czekała go KsięŜniczka. 
60 
Alek King, człowiek o niezgłębionych pokładach wyrozumiałości, odznaczał się 
niefrasobliwym charakterem, dzięki któremu potrafił łagodzić zachowanie przewraŜliwionej 
Ŝ

ony. Jana swoim zrzędzeniem, narzekaniem i lamentami mogłaby zadręczyć siebie i innych 

na śmierć. Na szczęście Alek zawsze wkraczał na scenę, zanim sprawy zaszły za daleko, i 
samą swoją obecnością powstrzymywał nieuchronny wybuch. 
Nie wątpił, Ŝe Sara i Felek są bezpieczni pod okiem pani Linde. Ale świtała mu w głowie inna 
myśl, która wywoływała na jego twarzy uśmiech. Co będzie, jak te dwa dobrze wszystkim 
znane topory wojenne zaczną krzesać iskry? 
W mrocznej stajni, do której wpadała tylko wąska smuŜka światła z okienka pod sufitem przy 
boksie KsięŜniczki, rozległ się nagle gromki śmiech. Alek śmiał się tak serdecznie, Ŝe aŜ mu 
łzy ciekły po policzkach. 
- Małgorzata Linde i Aleksander Abraham potykający się o siebie przez dwa tygodnie! A to ci 
heca! Wkrótce będzie tam płacz i zgrzytanie zębów! 
Rozdział trzynasty 
Alek King mógł się ubawić do łez sytuacją pani Linde, ale jej samej bynajmniej nie było do 
ś

miechu. 

Zaledwie kilka godzin upłynęło od czasu, gdy została uwięziona w domu Aleksandra 
Abrahama, a juŜ czuła, Ŝe za chwilę postrada zmysły. Nieustanne gderanie Tego Człowieka, 
jak go w myślach nazywała, doprowadzało ją do szału. W kaŜdej 
61 
chwili spodziewała się steku przekleństw. Nie była w stanie temu zapobiec, więc tylko 
wytrwale zatykała dzieciom uszy. Tak samo przygnębiał ją brud. Nie mogła się wprost 
doczekać, kiedy go wreszcie zaatakuje i pokona. Ale nie mając ubrania na zmianę, musiała 
cierpliwie czekać. 

„Wstrzymaj swoje konie - powtarzała sobie bez końca. - Kot nie złapie myszy w 
rękawiczkach. KiedyŜ wreszcie ta Maryla przywiezie odpowiednie uniformy do walki z 
brudem?" 
KrąŜyła zniecierpliwiona po bawialni, kiedy wreszcie usłyszała turkot dwukółki. 
Abner Jeffries z waŜną miną zagrodził Maryli drogę do domu. 
- Ani kroku dalej, panno Cuthbert! - huknął. Maryla posłusznie się zatrzymała. Z otwartego 
okna Małgorzata śledziła z zapartym tchem ruchy przyjaciółki, która wyładowywała jej starą 
walizkę. Dlaczego, och, dlaczego ten wstrętny półgłówek musi się wszystkiego czepiać? 
- MoŜe mi pan powie, w jaki sposób mam dostarczyć walizkę pani Linde? - spytała Maryla z 
lodowatą uprzejmością. 
Pani Linde dobrze znała ten ton, w którego aksamicie kryła się stal, ale Abner Jeffries w 
swojej tępocie oczywiście nie wyczuł ironii. Zrobił krok do przodu, potykając się przy tym, 
jak zwykle, o własne nogi. Małgorzata zawsze miała wraŜenie, Ŝe te nogi ze sobą rywalizują. 
- Proszę mi ją powierzyć, panno Cuthbert. Przy podnoszeniu walizki spadł mu z głowy 
melonik. Kiedy z niepewnym uśmiechem próbował go dosięgnąć, jedna z jego nóg znowu 
kopnęła 
62 
drugą i nieszczęsny łamaga, wydawszy okrzyk zdumienia, runął jak długi na ziemię. 
Oczywiście upuścił przy tym walizkę, która upadła parę kroków dalej. 
Pani Linde czując, Ŝe ani chwili dłuŜej nie zniesie tych błazeństw, wrzasnęła z okna: 
- Abnerze Jeffriesie! Ja wiem, Ŝe pustemu workowi trudno ustać prosto, ale bardzo cię proszę, 
postaraj się trochę! Tam leŜy moja walizka. Podnieś ją natychmiast, bałwanie jeden, i postaw 
tak, Ŝebym mogła dosięgnąć. Jeśli natychmiast nie dostanę moich fartuchów, to chyba padnę 
trupem! Nagle zmroziła ją okropna myśl. - Przywiozłaś je, prawda? - upewniła się patrząc 
niespokojnie na Marylę. 
- Przywiozłam wszystko, co wypisałaś na liście. 
- Dzięki Bogu. śebyś wiedziała, jaki tu chlew! Zaraz zabieram się do roboty. 
Marylę kusiło, Ŝeby przypomnieć przyjaciółce swój pogląd na składanie wizyty Aleksandrowi 
Abrahamowi. Słowa: „A nie mówiłam?" miała dosłownie na końcu języka, ale w porę się 
powstrzymała. 
- W ładny pasztet wpakowałaś się, Małgorzato - powiedziała tylko tym samym aksamitnym 
tonem. Na więcej sobie nie pozwoliła. 
Ten wyrzut, skądinąd bardzo subtelny, nie dotarł do świadomości pani Linde. Podczas wielu 
godzin spędzonych tylko w towarzystwie dzieci i Tego Człowieka omal nie usechł jej język. 
Teraz nareszcie mogła wprawić go w ruch. 
- To po prostu przechodzi ludzkie pojęcie, moja Marylo. Nie wiem, jak ja z nim w ogóle wy- 
63 
trzymam. I jeszcze ten obrzydliwy pies! Czy zamiast niego Ten Człowiek nie mógłby trzymać 
papuŜek? 
Litanię Ŝalów przerwał stłumiony okrzyk Ab-nera Jeffriesa. Pani Linde obrzuciła go 
wściekłym spojrzeniem. 
- Wielkie nieba, Abnerze Jeffriesie, cóŜ ty wyprawiasz z moimi fartuchami? 
Komisarz próbował podnieść walizkę na widłach, ale zatoczył się do tyłu i wpadł na Marylę. 
Pewnie rąbnąłby plecami o ziemię, gdyby panna Cuthbert go nie podtrzymała. 
Odzyskawszy równowagę, ruszył chwiejnym krokiem naprzód, ściskając widły z dyndającą 
na końcu walizką, jakby od tego zaleŜało jego Ŝycie. Z wielkiego wysiłku wysunął język, 
kropelki potu spływały mu z czoła i kapały za sztywny kołnierzyk. Ale kto wytrwale zmierza 
do celu, zwycięŜa, więc i komisarzowi Jeffriesowi udało się wreszcie dobrnąć z sakwojaŜem 
do okna, i podać go na widłach zniecierpliwionej pani Linde. 
- Nie mogłam się wprost doczekać tych fartuchów - mruknęła, wciągając walizkę na parapet. 

Przy gwałtownych ruchach znowu wzbiły się naokoło tumany kurzu. Małgorzata rozkaszlała 
się gwałtownie. Miała ręce zajęte walizką i nie osłoniła nawet ust. 
Abner Jeffries, zdjęty śmiertelnym strachem przed zarazkami, odskoczył od okna jak 
oparzony, potknął się o widły i wpadł w kupę śmieci. Zerwał z głowy kapelusz i osłonił sobie 
twarz. 
- Pani Linde! - wrzasnął stłumionym przez gruby filc głosem. - Proszę zamknąć to okno! 
Rozsiewa pani zarazki! 
64 
Tego juŜ było za wiele. Maryla poczuła, Ŝe jeśli zostanie tu choćby chwilę dłuŜej, obydwojgu 
wygarnie parę słów prawdy. 
Wsiadła więc bez słowa do dwukółki i odjechała. 
Rozdział czternasty 
Późną nocą dwoje umęczonych dzieci padło wreszcie na łóŜka. Nigdy w Ŝyciu nie harowały 
tak cięŜko, jak pod surowym nadzorem odzianej w obszerny fartuch pani Linde. A jednak, 
udając się wreszcie na spoczynek, czuły pewną satysfakcję, Ŝe to, co dotąd lepiło się od 
brudu, lśniło teraz jak lustro. 
- No, przynajmniej widać juŜ meble - rzekła pani Linde odkurzając składane łóŜko Felka. - 
Muszę przyznać, Ŝe niektóre wyglądają zupełnie przyzwoicie. Co to jednak znaczy dobry 
gatunek drewna! Na takie meble nawet po latach miło popatrzeć. 
Wygładziła prześcieradło i rozłoŜyła koce. 
- Teraz zmówicie pacierz - zarządziła. Sara miała wraŜenie, Ŝe głos starszej pani nieco 
złagodniał. - MoŜecie podziękować Bogu, Ŝe trafiliście pod moją opiekę. 
Felek ułoŜył się wygodnie w pościeli. Podciągnął koce pod sam nos. Ręka Małgorzaty 
zawisła na chwilę nad gęstą, kędzierzawą czupryną chłopca, ale zaraz opadła. Felek i tak nic 
nie zauwaŜył, bo juŜ miał zamknięte oczy. 
Sara zawsze zwracała uwagę na szczegóły, jak kaŜdy, kto lubi opowiadać historie. Wiedziała, 
Ŝ

e pomagają w kreśleniu charakterystyki postaci. 

5 — Pojednanie 
65 
Ciekawe, czy odruch pani Linde jest jakimś kluczem do jej charakteru? 
- Rusz się, moje dziecko, nie stój jak ofiara 
- wyrwał ją z zamyślenia zrzędliwy głos. - Musimy jutro wcześnie wstać. Bóg raczy wiedzieć, 
ile jeszcze czeka nas sprzątania. Tu jest tyle roboty, Ŝe i miesiąca byłoby mało. IdźŜe wreszcie 
do siebie. 
- JuŜ idę, pani Linde. Tylko najpierw powiem Felkowi dobranoc. 
Małgorzata kiwnęła głową i poczłapała cięŜko do łóŜka. Lampa w jej ręku rzucała tajemnicze 
cienie „ na świeŜo wyczyszczoną ścianę. 
Felek otworzył jedno oko i ziewnął. Było to juŜ piętnaste ziewnięcie, odkąd przywlókł się na 
górę. Sara wszystkie policzyła. 
- BoŜe! - jęknął. - Zdarłem sobie palce do kości. Jak wrócimy do domu, będziesz musiała 
razem z Felicją odwalać za mnie całą robotę. 
- To niezupełnie moja wina, Ŝe tu jesteśmy 
- zaprotestowała Sara. - Ty złamałeś gałąź, pamiętasz? 
- Pamiętam. A ty nie powinnaś przyjmować tego głupiego wyzwania. 
Sara przyłoŜyła rękę do serca. 
- Przysięgam uroczyście, Ŝe nigdy w Ŝyciu nie przyjmę Ŝadnego wyzwania. Ani od Felicji, ani 
od nikogo innego. 
- Amen - westchnął Felek. 
Sara przesłała mu ręką całusa, po czym wymknęła się z pokoju i poszła do siebie. 
Czuła się, jakby dopiero co zamknęła oczy, gdy obudziło ją szorstkie nawoływanie z dołu. 

- Hej, wy śpiochy! - krzyczała pani Linde. 
66 
- Saro! Felku! Wstawać mi w tej chwili, zanim słońce wypędzi was z łóŜek! 
Sara zwlokła się z jękiem. Po wczorajszym sprzątaniu bolały ją wszystkie mięśnie. Ale gdy 
podeszła do okna, natychmiast zapomniała o wszystkich dolegliwościach, oczarowana 
widokiem. 
Blady księŜyc zachodził z wolna po wschodniej stronie nieba, poniŜej zaś wstawała 
stopniowo szkarłatna, wyzłacana na brzegach zorza, zwiastująca wschód słońca. Pola leŜały 
w dole ciche, zamarłe w oczekiwaniu na nowy świt. W oddali połyskiwało gładkie jak lustro 
morze. 
Sarę ogarnęła fala szczęścia. MoŜe jest uwięziona, ale wokół niej roztacza się ten sam co 
zawsze, kochany, stary świat. 
WłoŜyła buciki i pobiegła na dół, gotowa stawić czoło pierwszej lekcji gotowania pod 
kierunkiem pani Linde. 
Rozdział piętnasty 
Aleksander zapadł głębiej w swój sfatygowany fotel. Nie spał juŜ od paru godzin. Bo czy 
człowiek moŜe zdrzemnąć się choćby na chwilę, kiedy po całym domu grasują te koszmarne 
baby i wyraźnie czują się w nim jak u siebie? 
Pomyślał tęsknie o kuchni, w której, według wszelkich praw, powinien teraz mieszać we 
własnych garnkach, przypalać do woli grzanki czy gotować jajko tak długo, aŜ stwardnieje 
niczym skały Gibraltaru. 
Był wygnańcem, ot co. Wygnano go z własnej 
67 
kuchni. Teraz, choćby go ta kobieta na klęczkach błagała, nie przestąpi nawet progu. CzyŜ nie 
wyrzuciła stamtąd wszystkich jego ulubionych ksiąŜek i popsutych narzędzi? CzyŜ nie 
pootwierała na ościeŜ wszystkich okien, napuszczając Bóg wie jakich okropnych zarazków, 
na pewno gorszych od bakcyli tej całej ospy? CzyŜ nie lała bez opamiętania wiader wody, 
tłukąc w podłogę szczotką i wyrzekając tym świdrującym w uszach głosem? W pewnej chwili 
pomyślał, Ŝe zaraz albo utonie, albo ogłuchnie! 
Kiedyś w swojej kuchni miał pod ręką wszystko, czego potrzebował. Wystarczyło się obrócić, 
Ŝ

eby wiedzieć, gdzie leŜy kaŜdy gwóźdź czy narzędzie. KaŜdą deseczkę czy podkowę moŜna 

było odnaleźć dosłownie w jednej chwili. Teraz wątpił, czy kiedykolwiek odzyska choćby 
jedną rzecz. 
ś

ołądek pana Abrahama wydawał gniewne pomruki. Aleksander próbował skupić się nad 

ksiąŜką, ale jego myśli ciągle krąŜyły wokół przypalonej kawy i zbyt długo gotowanych jajek. 
Dawno minęła pora śniadania. 
Przy jego nodze zaskomlał Ŝałośnie Pan Riley. W normalnych okolicznościach dostałby jeść 
juŜ parę godzin temu. Teraz złoŜył łeb na kolanach swego pana i zaglądał mu błagalnie w 
oczy. 
- Nie, Panie Riley - Aleksander starał się nadać głosowi surowe brzmienie. - śebyś mnie nie 
wiem jak prosił, moja noga nie postanie w kuchni. Prędzej wstąpię prosto w ogień piekielny. 
Nagle pociągnął nosem. Poczuł miły, kuszący zapach, który kojarzył się ze świeŜym chlebem 
i koniczynowym miodem. Ślinka napłynęła mu do ust. 
68 
W ślad za pierwszym zapachem pojawił się następny, który przypominał słone morze. 
Aleksander pomyślał o grubych plastrach bekonu, które tak rozkosznie skwierczą, gdy padają 
na patelnię. Jęknął Ŝałośnie i spojrzał z naganą na Pana Rileya. 
Nagle w drzwiach ukazała się pani Linde. Miała na sobie ciemny fartuch z rękawami, a na 
nim jeszcze jeden, biały. Wyglądała jak pielęgniarka, która przybywa na ratunek. 

Pan Abraham juŜ otwierał usta, by jej powiedzieć, Ŝe ma się natychmiast wynosić z jego 
bawialni, z jego kuchni, a nade wszystko z jego Ŝycia. Chciał wrzasnąć, Ŝe bez względu na 
kwarantannę dość ma babskiego despotyzmu. I gdyby to nawet miało trwać całą wieczność, 
nie przekroczy progu kuchni, póki pani Linde tam się szarogęsi. Jeśli ta jędza sądzi, Ŝe pan 
Abraham ustąpi, to się grubo myli. 
- Śniadanie na stole - oznajmiła Małgorzata. - Idzie pan czy nie? 
Wstał szybko i potulnie poszedł za nią do kuchni. Pan Riley z wywieszonym językiem dreptał 
z tyłu. 
Sara, która właśnie mieszała ciasto na bułeczki, starając się ściśle stosować do wskazówek 
pani Linde, omal nie przeoczyła wejścia pana Abrahama. Zaalarmował ją dopiero stłumiony 
okrzyk zdziwienia. 
Podniosła wzrok znad miski i próbowała sobie wyobrazić, co myśli ów stary człowiek, który 
stoi w progu nie dowierzając własnym oczom. 
Obskurna przedtem kuchnia lśniła jak lustro. ŚwieŜo umyte okna błyszczały w promieniach 
wschodzącego słońca, które odbijało się w czystej, 
69 
wywoskowanej podłodze. Pan Abraham mógł się przejrzeć w kaŜdej butelce i słoiku, 
ustawionych rządkiem na wyszorowanych półkach. Co więcej, widział teŜ swoje odbicie 
nawet w denkach rondli, które zwisały z haczyków pod sufitem. 
Pośrodku kuchni jaśniał stół nakryty wykroch-malonym białym obrusem. Na jego brzegach 
stały karnie filiŜanki ze spodkami, talerzyki i sztućce. Środek zajmowały półmiski, na których 
piętrzyły się placuszki owsiane i jęczmienne oraz świeŜo upieczone bochenki chleba. Na 
innych dymił bekon, sadzone jajka i kiełbaski. W miseczce połyskiwały kropelkami wody 
krąŜki świeŜego masła. 
Nad półmiskami tańczyły słoneczne plamy, któ- ' re oślepiły na chwilę pana Abrahama. 
Przełykając ślinę ruszył po omacku do pierwszego napotkanego krzesła. Okazało się, Ŝe stało 
akurat na szczycie stołu. Małgorzata Linde zajęła miejsce naprzeciwko. Dzieci usadowiły się 
po bokach. Zaczęło się śniadanie. 
Rozdział szesnasty 
Z początku w kuchni słychać było tylko chrupanie, przełykanie i odgłos nalewanej herbaty. 
Dopiero gdy odsunięto krzesła, a syta błogość ogarnęła zarówno Ŝołądki, jak i serca, zaczęły 
się kłopoty. 
I jak to zwykle bywa z kłopotami, początek był całkiem przyjemny. 
- Muszę przyznać, kobieto... to jest, chciałem powiedzieć, pani Linde... - Pan Abraham ułoŜył 
70 
starannie sztućce na środku talerza. - Gotować to pani potrafi! 
Pani Linde wyraźnie odŜyła. 
- A ja muszę przyznać, panie Abraham, Ŝe ma pan hojną rękę, gdy chodzi o spiŜarnię. Nie ma 
nic gorszego niŜ męŜczyzna, który trzyma pod kluczem mąkę. 
Pan Abraham natychmiast podbił stawkę. 
- Gotów jestem nawet posunąć się do stwierdzenia, Ŝe gotuje pani lepiej niŜ moja siostra, 
ś

wieć Panie nad jej duszą. 

- Matylda Abraham nie miała opinii dobrej kucharki. Słynęła natomiast jako znakomita pani 
domu. Ja, kiedy juŜ się zabieram do przygotowywania śniadania, robię to po królewsku. 
Jestem z tego znana. Podobnie jak z dokładności. 
W miarę wydłuŜania się hymnu pochwalnego, wygłaszanego przez panią Linde ku czci jej 
własnych cnót, pan Abraham stawał się coraz bardziej nieobecny duchem. 
AŜ do tej pory Pan Riley leŜał grzecznie pod stołem, nie zauwaŜony przez panią Linde, która 
zajęta była podawaniem jedzenia i nalewaniem herbaty. Po posiłku jednak podniósł się i 

połoŜył swemu panu łeb na kolanie, jakby chciał powiedzieć: „Czekałem juŜ dość długo. 
Teraz moja kolej". 
Pan Abraham sięgnął odruchowo do prawie pustego półmiska, wziął plaster bekonu i podał 
psu. 
- Gdyby nie spory zapas karbolowego mydła - trajkotała zachwycona sobą pani Linde - 
pewnie nie dałabym rady tak porządnie wysprzątać pańskiego domu. Jestem znana z 
upodobania do karbolowego mydła i... Panie Abraham! PANIE AB- 
71 
RAHAM! - Powodem, dla którego jej głos podniósł się nagle aŜ do przeraźliwego krzyku był 
widok plastra bekonu znikającego pod śnieŜnobiałym obrusem. - Niech pan się nie waŜy 
karmić tej bestii przy moim stole! On nie ma prawa tu przebywać. Jego miejsce jest w szopie. 
Z oczu pana Abrahama posypały się iskry. 
- Chciałbym pani przypomnieć, Ŝe to ciągle jeszcze jest mój stół. Mój pies ma prawo tu być. 
Dlaczego miałbym go wyganiać do szopy? Jest czysty. I nie uŜywa brzydkich wyrazów. 
- Czego się nie da powiedzieć o panu! - odcięła się pani Linde. Wstała z krzesła i zaczęła 
wymachiwać rękami na Pana Rileya. - Wynoś się stąd, ty parszywy kundlu! Nie dostaniesz 
ode mnie ani kęsa, brudasie jeden, ani w tym, ani w przyszłym Ŝyciu! 
Dla Sary wybuch pani Linde był dowodem na jej absolutny brak serca. Jak moŜna odmawiać 
głodnej psinie skraweczka bekonu? Coś takiego nie mieściło się dziewczynce w głowie. A 
pani Linde stała sobie na środku kuchni z zaczerwienioną twarzą, w przekrzywionym 
fartuchu, i miotała obelgi na konającego z głodu Pana Rileya. 
- Precz! Precz z mojej kuchni, ty zaśliniona pokrako! 
Pan Abraham zerwał się na równe nogi. 
- Jak pani śmie zwracać się takim tonem do mojego psa! - ryknął na cały głos. - Jest pani starą 
jędzą i moŜe się pani wynosić do cho... 
- Do Hongkongu - wtrąciła szybko Sara, chcąc zapobiec jeszcze większej awanturze. 
Zaskoczony pan Abraham rzucił jej groźne spoj- 
72 
rŜenie, ale dziewczynka odpowiedziała mu takim samym. MoŜe pani Linde jest bez serca, ale 
to nie powód do uŜywania brzydkich słów. 
Jakiś nieznany błysk pojawił się w oczach pana Abrahama. Gdyby Sara znała go lepiej, 
domyśliłaby się, Ŝe to początek uśmiechu. 
Aleksander nie powiedział juŜ ani słowa. Po prostu zasunął z hukiem krzesło i wyszedł. 
Reszta dnia upłynęła na dalszym sprzątaniu. Felek był dziwnie cichy, ale Sara złoŜyła to na 
karb zmęczenia i kwarantanny. 
Zajmowała się właśnie myciem okien w bawialni. Lubiła tę czynność, poniewaŜ przy okazji 
mogła sobie pomarzyć. Pan Abraham siedział w fotelu w kącie pokoju z ksiąŜką w ręku i 
zachowywał się tak cicho, Ŝe dziewczynka zapomniała o jego obecności. 
- Felek mówi, Ŝe nazywają cię Bajarką - odezwał się nagle odkładając ksiąŜkę. 
- A ja słyszałam, Ŝe pana nazywają Wrogiem Kobiet. 
- Celny strzał! - zachichotał. 
Tym razem nie było wątpliwości. Naprawdę się uśmiechnął! Sara z wraŜenia omal nie spadła 
z parapetu. 
- Muszę jednak wyznać - ciągnął zerkając w stronę kuchni - Ŝe gdyby wszystkie kobiety na 
ś

wiecie były takimi tyranami jak ta wstrętna kreatura, moje przezwisko mogłoby być choć w 

części usprawiedliwione. 
Sara spróbowała ubrać w słowa swoje odczucia wobec starszej pani. 
- MoŜe nie lubi pan pani Linde, poniewaŜ jej pan nie rozumie. 
73 
- Rozumiem wystarczająco duŜo. To wścibska sekutnica bez serca! 

- KaŜdy ma jakieś zalety, prawda? Nawet pani Linde. Jest znakomitą gospodynią. 
- Tak samo jak moja biedna siostra Matylda. Ale pozwól, moje dziecko, Ŝe coś ci powiem. 
Mieszkanie pod jednym dachem z chodzącą doskonałością moŜe być piekłem na ziemi. I 
niech mnie chole... O, przepraszam! 
Sara kiwnęła głową. Zaczynała lubić tego zatwardziałego starego kawalera. Pochylił się ku 
niej poufale. 
- Wiesz? Ośmieliła się powiedzieć mi, Ŝebym wziął kąpiel. W moim wieku! Po kiego licha mi 
to potrzebne? 
To było doprawdy podchwytliwe pytanie. Sara zastanawiała się, jak z tego wybrnąć. Jej 
rozmówca wyraźnie oczekiwał odpowiedzi. 
- CóŜ... moŜe dlatego, Ŝe dama, która skądinąd jest świetną kucharką, prosi pana o to... 
Pan Abraham rozwaŜył starannie tę sugestię. Nie miał najmniejszej wątpliwości, Ŝe 
Małgorzata Linde mimo swych licznych wad wspaniale gotuje. Na przykład to dzisiejsze 
ś

niadanie... Palce lizać! Na samo wspomnienie kolejny uśmiech rozjaśnił mu twarz. 

- PoniewaŜ... prosi mnie dama... - powtórzył z wolna. - Rozumiem. Rzeczywiście warto się 
zastanowić... 
Późnym popołudniem pan Abraham dyskretnie zniknął w stodole. I właśnie w tym samym 
czasie pojawiła się Jana King. 
Z powodu interwencji Abnera Jeffriesa nie podeszła do domu tak blisko, jak miała ochotę. 
74 
Musiała poprzestać na wciśnięciu komisarzowi w niezdarne łapska dwóch wyładowanych po 
brzegi koszyków. Choć wyciągała szyję na wszystkie strony, nie udało się jej dostrzec syna. 
W nieskazitelnie czystym oknie bawialni pokazała się tylko pani Linde, która obrzuciła 
koszyki niechętnym spojrzeniem. 
- On musi trzy razy dziennie jadać solidne posiłki! - krzyknęła Jana, odwzajemniając 
spojrzenie. - I potrzebuje naprawdę serdecznej opieki! 
- Za dobrze karmisz tego chłopaka, Jano King! 
- odkrzyknęła Małgorzata. - Jak pobędzie trochę ze mną, wróci o wiele zdrowszy! 
Jana zaczerwieniła się aŜ po brzeg kapelusza. 
- Będę ci wdzięczna, Małgorzato, jeśli zachowasz dla siebie uwagi na temat moich metod 
wychowawczych! 
- Gdybyś trzymała swoje dzieci w ryzach, nie byłoby tego całego zamieszania. 
To był strzał w dziesiątkę. Jana nie znalazła odpowiedzi, więc przystąpiła do ataku. 
- Zapamiętaj dobrze moje słowa, Małgorzato! 
- wrzasnęła kipiąc oburzeniem. - Jeśli któreś z tych dzieci zachoruje, odpowiesz mi za to! 
I potrząsając piórkami na kapeluszu, pognała z powrotem do dwukółki. Cmoknęła na 
KsięŜniczkę, po czym powozik potoczył się polną drogą. 
Rozdział siedemnasty 
Był to cięŜki, męczący dzień i pod wieczór cierpliwość pani Linde zaczęła się wyczerpywać. 
Rano, kiedy poprosiła Sarę o przygotowanie ciasta na bułeczki, dziewczynka zrobiła zdecydo- 
75 
wanie głupią minę. Poddana energicznemu śledztwu wyznała, Ŝe jej doświadczenie w 
pieczeniu ogranicza się do wylizywania miski, poniewaŜ resztą zajmowała się zawsze 
zatrudniona w domu jej ojca kucharka. 
Małgorzata zamrugała oczami z niedowierzaniem. 
- Chcesz we mnie wmówić, Ŝe dziewczyna w twoim wieku nigdy w Ŝyciu nie upiekła chleba 
ani bułeczek? Ja pierwszy raz zagniotłam ciasto jako czteroletnie dziecko. I świetnie mi się 
udało, zapewniam cię. JuŜ wtedy byłam znana z moich wypieków. 
Udzieliła dziewczynce odpowiednich wskazówek i w końcu Sara zamiesiła jakie-takie ciasto. 
Małgorzata wsadziła palec do miski i zauwaŜyła pewne niedociągnięcia. 

- Ostrzegałam Hetty i Oliwię zaraz po twoim przyjeździe, Ŝe czeka je cięŜka batalia. Widzę, 
Ŝ

e nie osiągnęły dotąd specjalnych sukcesów. Zresztą ze spleśniałej mąki nigdy nie będzie 

dobrego chleba. 
Sarze nie była zachwycona porównaniem jej osoby do spleśniałej mąki, ale zagryzła zęby i 
jakoś to zniosła. Skoro została skazana na wspólną kwaterę z panią Linde, moŜe równie 
dobrze czegoś się nauczyć. Przynajmniej nie będzie potem musiała wstydzić się swoich 
wyczynów kulinarnych. Dlaczego zawsze Felicja ma zgarniać wszystkie laury na tym polu? 
Po południu Sara krzątała się Ŝwawo wokół pani Linde, pomagając w przygotowaniu 
pieczeni. Małgorzata wyczuła, Ŝe dziewczynka jest chętna do 
76 
nauki, ale do szału ją doprowadzało, Ŝe bez przerwy kręci się pod nogami. 
Co do Felka, to miał chyba dwie lewe ręce. Gdy poproszono go o obranie fasolki 
szparagowej, tak pościnał czubki z obu końców, Ŝe w środku niewiele zostało. Kiedy mu 
polecono przynieść drwa na opał, wysypał prawie wszystkie szczapy na świeŜo umytą 
podłogę. 
 
Miarka się przebrała, gdy pani Linde kazała Sarze i Felkowi nakryć do stołu. Zawsze była 
dumna z tego, co podawała na stół, cieszyła się pod tym względem nie byle jaką reputacją, 
więc zdawała sobie sprawę ze znaczenia ładnego nakrycia. BoŜe, czemu te dzieci rzucają 
noŜami i widelcami po całym stole, jakby sobie robiły z tego zabawę? 
Czując, Ŝe ma nerwy w strzępach, pani Linde westchnęła cięŜko i rozpoczęła wykład. 
- Musicie wiedzieć, Ŝe są złe i dobre sposoby wykonywania róŜnych czynności - oznajmiła, 
zgarniając porozrzucane sztućce i układając je rządkiem na stole. - Zapamiętajcie, proszę, Ŝe 
nóŜ zawsze powinien być zwrócony ostrzem do środka. Słuchasz mnie, Saro? 
 
Sara pokiwała ponuro głową. Dlaczego pani Linde nawet przy najprostszych pracach musi 
wygłaszać kazania? 
- Widelec musi leŜeć prosto, w jednym rzędzie z noŜem - ciągnęła Małgorzata. - Macie 
trzymać ręce z dala od stołu, póki nie podadzą wam jedzenia. śebyście nie wiem jak byli 
głodni, nie wolno wam nigdy, w Ŝadnych okolicznościach, bębnić po stole noŜem i widelcem. 
77 
Pomysł ów Sara uznała za tak absurdalny, Ŝe omal nie parsknęła śmiechem. 
Na szczęście Aleksander Abraham ten właśnie moment wybrał na wkroczenie do kuchni. 
Małgorzata tak się zdumiała, Ŝe aŜ zamrugała oczami i otworzyła usta. 
Pan Abraham miał na sobie czystą białą koszulę. Czarny surdut, który jeszcze niedawno robił 
wraŜenie wyświechtanego, został starannie wyczyszczony. Małgorzata miała rację co do tego 
surduta; bardzo dobrze się trzymał jak na swoje lata. Wyglądał tak solidnie i porządnie, jak i 
te wspaniałe budynki gospodarcze. Siwe, sterczące jak piórka dmuchawca włosy dały się 
pokornie sczesać na czubek głowy. Zarost na brodzie zniknął, odsłaniając czerstwe, rumiane 
policzki. 
Wokół pana Abrahama unosiła się leciutka woń mydła. Nie był to ostry zapach tak cenionego 
przez panią Linde mydła karbolowego, tylko przyjemny, delikatny aromat. Małgorzacie 
przyszedł na myśl przeczytany kiedyś w amerykańskiej gazecie artykuł o miejscu, gdzie pod 
bezchmurnym niebem kołyszą się palmy. 
Pomimo całego zdenerwowania nie mogła powstrzymać uśmiechu. 
- No, panie Abraham! - wykrzyknęła rozpromieniona. - Wiedziałam, Ŝe spróbuje pan sprostać 
moim wymaganiom. Muszę przyznać, Ŝe doceniam pański wysiłek. 
Pan Abraham kiwnął pośpiesznie głową, przyjmując komplement za dobrą monetę. Przez cały 
dzień dręczyły go wizje dań, którym niepodobna się oprzeć. Z tego właśnie powodu napełnił 
wodą starą balię w stodole, wyczyścił ubranie i zrobił 

78 
porządek z włosami. Wszystkie te cierpienia zadał sobie po to, aby zasłuŜyć na ucztę, którą, 
jak się domyślał, przygotowywała pani Linde. I nie spotkało go rozczarowanie. Stół uginał się 
pod półmiskami wypełnionymi jeszcze wspanialej niŜ rano. 
W obawie, Ŝe ten cudowny widok moŜe nagle zniknąć jak sen, pan Abraham szybko odsunął 
krzesło, usiadł i zastygł w oczekiwaniu. Nie ufał sobie na tyle, by się odezwać. 
Pani Linde zauwaŜyła to milczenie i tknął ją niepokój. Czy moŜe pan Abraham jest obraŜony? 
Zjadł wszystko do ostatniego kęsa, po czym wytarł talerz kawałkiem pachnącego chleba, by 
nie zostawić ani jednej kropli sosu. Dopiero wtedy odzyskał głos. 
- Pani Linde - rzekł ocierając wąsy nieskazitelnie czystą serwetką - jest pani prawdziwą 
artystką. 
Pani Linde zesztywniała. Czy on próbuje ją obrazić? Małgorzata nie miała dobrej opinii o 
artystach. Nie ulega wątpliwości, Ŝe to banda nie- • odpowiedzialnych nicponiów. Ale 
zastanowił ją ton. Był tak uprzejmy, jakby chodziło o komplement. Lecz jeśli pan Abraham 
chciał jej wyrazić swój podziw, czemu zrobił to w taki dziwaczny sposób? Dlaczego Ten 
Człowiek nie potrafi mówić zwyczajnym językiem? 
Wszystkie pomniejsze przykrości minionego dnia, które tliły się cały czas w duszy 
Małgorzaty, teraz dopiero zapłonęły Ŝywym ogniem. 
- Byłabym wdzięczna, gdyby nie wspominał pan o artystach, panie Abraham - rzekła cierpko. 
- W kuchni nie ma dla nich miejsca, podobnie jak dla psów. I dlatego na czas posiłku 
zaniknęłam Pana Rileya w szopie. 
79 
Pan Abraham podskoczył, jakby go coś ugryzło. Był zdumiony i moŜe odrobinę rozŜalony. 
- Więc dlatego nie przyszedł, kiedy go wołałem! - Rzucił serwetkę i odepchnął krzesło do 
tyłu. Uśmiech znikł z jego oczu. - MoŜe jesteś dobrą kucharką, kobieto - warknął. - Ale 
okropna z ciebie wariatka. I cofam to, co powiedziałem przedtem. śeby być artystą, moja 
pani, trzeba mieć duszę, a tego towaru wyraźnie ci brakuje. 
Poszedł uwolnić Pana Rileya i juŜ nie wrócił. 
Sara westchnęła. Przez krótką chwilę myślała, Ŝe atmosfera wieczoru balansuje na granicy 
rodzącej się wzajemnej sympatii. Teraz wszystkie nadzieje na dobre stosunki legły w gruzach. 
Wstała i zaczęła sprzątać ze stołu. 
Małgorzata miała ochotę porządnie się wypłakać. Tymczasem jednak spojrzała na Felka i 
strąciła mu łokcie ze stołu. 
- Człowieka sądzi się po dobrym wychowaniu. Zapamiętaj to sobie, Feliksie Kingu, bo 
inaczej skończysz jako paskudny stary kawaler w rodzaju Aleksandra Abrahama! 
Nudny, milczący wieczór zmierzał wreszcie do końca. Sara i Felek dawno poszli spać. 
Po drodze do swego pokoju pani Linde zatrzymała się przy schodach. Pod zamkniętymi 
drzwiami bawialni zobaczyła światło. Widać pan Abraham jeszcze się nie połoŜył. 
Lampa naftowa zadrŜała w jej ręce, tak Ŝe aŜ cienie na suficie przeskoczyły na drugą stronę. 
Zebrawszy się na odwagę, Małgorzata pchnęła drzwi. Otworzyły się ze skrzypnięciem. 
80 
¦ 
Pan Abraham trzymał na kolanach ksiąŜkę. Nie zrobił zbyt wielkich postępów w lekturze. 
Podniósł oczy i napotkał spojrzenie Małgorzaty. 
- Przy kolacji nazwał mnie pan wariatką - rzekła oskarŜycielsko, choć wcale nie czuła się 
obraŜona. Bóg raczy wiedzieć, dlaczego. 
- MoŜe pani uwaŜa, Ŝe to wygodnie być wariatką. Mimo wszystko ludzie są ostroŜni, gdy 
mają do czynienia z szaleńcami. 
- O tak, myślę, Ŝe pan to wie z własnego doświadczenia - odcięła się Małgorzata. Ale ta 
cierpka uwaga nie dała jej spodziewanej satysfakcji. 

- Kobieto, Ŝyczę sobie po prostu, by mnie zostawiono w spokoju - rzekł zamiast komentarza 
pan Abraham. 
- Niech pan się rozchmurzy. Kwarantanna nie będzie trwała wiecznie. A gdy dobiegnie 
końca, oczywiście zostanie pan sam aŜ do końca swego ziemskiego Ŝywota. Będzie pan mógł 
do woli tarzać się w błocie, obrastać brudem i cieszyć się taką swobodą, jak dawniej, kiedy 
los jeszcze nas ze sobą nie zetknął. 
I obdarzywszy go złośliwym uśmieszkiem, Małgorzata wyszła z pokoju. 
Aleksander Abraham odprowadził ją wzrokiem. Odmalowany przez panią Linde obraz jego 
przyszłości wcale nie wydawał mu się taki optymistyczny, jak jeszcze kilka dni temu. 
Przed oczami Małgorzaty przesuwały się kolejno wszystkie wydarzenia minionego dnia. 
Mimo wielu osiągnięć czuła, oprócz zmęczenia, jakieś dziwne niezadowolenie. 
Powędrowała myślami na Zielone Wzgórze. 
6 — Pojednanie 
Ciekawe, jak tam Maryla radzi sobie bez niej. Nie dopuszczała do siebie myśli, Ŝe 
przyjaciółka wcale jej nie potrzebuje, Ŝe upłynęło wiele lat od czasu, gdy w ogóle ktoś 
potrzebował Małgorzaty Linde. 
Nie ma po co penetrować zakamarków własnej duszy. Po paru sekundach zdmuchnęła lampę 
i ułoŜyła się do snu. 
Rozdział osiemnasty 
W środku nocy Sarę obudził nagle jakiś dźwięk. Brzmiał jak daleki grzmot i dobiegał zza 
ś

ciany, przy której stało łóŜko. Usiadła i próbowała zapalić lampę. 

Brzask nie wydawał się zbyt odległy. Przez odsłonięte okna widać było szarzejące, matowe 
niebo, które wyraźnie miało juŜ dość walki i zamierzało ogłosić zwycięstwo dnia. 
Za ścianą znowu rozległ się głuchy łomot. Sarę przeszedł dreszcz. Podniosła starą, 
pozszywaną z kawałków kołdrę, owinęła się nią i szybko podeszła do drzwi. Wyjrzała na 
korytarz. 
Drzwi pokoju Felka po drugiej stronie podestu stały otworem. Dobiegało stamtąd ciche 
pochrapywanie. Sara nie mogła powstrzymać się od uśmiechu. Felek zawsze się przechwalał, 
Ŝ

e Ŝadne pioruny go nie obudzą, ale ona niezupełnie w to wierzyła. 

Burza zdawała się szaleć u pana Abrahama, którego pokój przylegał do sypialni Sary. W 
szparze pod drzwiami widać było smuŜkę światła. Sara zapukała delikatnie. 
8* 
- Panie Abraham - szepnęła. - Czy coś się stało? 
W nagrodę za swoją dobrą wolę usłyszała pełen urazy ryk. 
- Do wszystkich diabłów, mała! Czy wy wszyscy musicie spać jak zabici? Walę w tę ścianę 
całe wieki, aŜ wygiąłem lichtarz. Oczywiście, Ŝe coś się stało! Leć natychmiast po panią 
Linde! 
Zanim Sara wróciła z panią Linde, pan Abraham przestał walić w ścianę, zaczął natomiast 
jęczeć i coś mamrotać. Zza drzwi jego głos brzmiał głucho i ponuro, jakby znał juŜ 
odpowiedź na pytanie, które zadał: 
- Pani Linde... jakie są objawy ospy? 
- Dreszcze, gorączka, bóle mięśni, krzyŜa, mdłości, wymioty - wyliczyła jednym tchem 
Małgorzata, która miała w domu sporą biblioteczkę medyczną. - Czemu pan pyta? 
Nie było odpowiedzi. Małgorzata zbladła. 
- Sądzę - rzekła patrząc z powagą na Sarę - Ŝe powinnyśmy zawiadomić Abnera Jeffriesa. 
Niech z samego rana sprowadzi lekarza. 
Doktor Blair potwierdził podejrzenia. 
- To z całą pewnością ospa - przyznał po starannym zbadaniu pacjenta. - Bardzo łagodny 
przebieg, ale jednak ospa. Obawiam się, Ŝe to oznacza następne dwa tygodnie kwarantanny. 
- Niech Bóg ma nas w opiece! - westchnęła Małgorzata. - Jak Maryla to zniesie? 

- On potrzebuje wykwalifikowanej pielęgniarki. Zrobię, co w mojej mocy, ale uprzedzam 
panią, Ŝe będą wielkie trudności. Wszystkie okoliczne 
83 
pielęgniarki dosłownie padają na nos. Mamy epidemię. - Odwrócił się jeszcze od drzwi. - Pan 
Abraham w tej chwili niczego nie potrzebuje, więc niech nikt się do niego nie zbliŜa. 
Rozumiemy się? Nawet pani. 
Małgorzata wyprostowała się, jakby chciała powiedzieć, co o tym myśli, ale ugryzła się w 
język. Kiedy dwukółka lekarza znikła jej z oczu, wzięła głęboki oddech. 
- Małgorzata Linde nie przyjmuje rozkazów od nikogo, nawet od lekarzy! Saro, marsz do 
kuchni! Zaparz dzbanek herbaty dla pana Abrahama. Sama ją zaniosę temu biedakowi. 
- Czy mam połoŜyć mu na talerzyk parę ptysiów z cytrynowym kremem? Zdaje się, Ŝe bardzo 
mu smakowały. 
- Ptysie z kremem, jeszcze czego! - huknęła drwiąco pani Linde. - Gorączkującego człowieka 
nie karmi się ciastkami. MoŜe ptysie z kremem to ostatni krzyk mody w medycznych kręgach 
ParyŜa, ale z pewnością nie w tej części świata! 
Obróciła się na pięcie i poszła na górę zmienić nocną koszulę na ciemny fartuch. Z jakiegoś 
powodu było jej o wiele lŜej na sercu niŜ wtedy, gdy się kładła. 
Co najmniej przez tydzień pan Abraham leŜał w łóŜku nieprzytomny, majacząc w gorączce. 
Małgorzata Linde opiekowała się nim jak niemowlęciem. Odkryła, Ŝe w chorobie jest o wiele 
sympatyczniejszy niŜ w zdrowiu. Zachowywał się potulnie jak baranek i doceniał jej 
poświęcenie. 
- Nie powinna pani ryzykować Ŝycia. Proszę się do mnie nie zbliŜać - protestował ochrypłym 
84 
głosem, gdy Małgorzata karmiła go bulionem, lekcewaŜąc rozkazy doktora Blaira. - Doktor 
powiedział, Ŝe znajdzie zawodową pielęgniarkę. 
- Bzdura! - ucięła. - Nie mogę przecieŜ patrzeć spokojnie, jak mój bliźni umiera z głodu. 
Nawet jeśli to pan. No, proszę otworzyć usta! 
Aleksander Abraham łykał z wdzięcznością gorącą zupę. 
- Mierzi mnie sama myśl o pielęgniarce - wyznał. - JuŜ wolę umrzeć. 
- Proszę nie zawracać sobie głowy pielęgniarką. Ja się panem zajmę - odparła Małgorzata, 
nabierając z miseczki ostatnią łyŜkę bulionu. - Jest pan niegodziwcem, gburem i ma pan 
ohydnego psa. Ale to nie powód, Ŝeby miał pan umrzeć z braku opieki. 
Pan Abraham opadł cięŜko na plecy. Jedna z poduszek zsunęła się na ziemię, głowę rozsadzał 
mu ból, a na domiar złego oparzył sobie język zupą. Wszystko to jednak było niczym w 
porównaniu z troską, która dręczyła go od pewnego czasu. Jaką? Niestety, nie mógł sobie 
przypomnieć. Małgorzata podniosła spłaszczoną poduszkę i dotąd ją tłukła pięściami, aŜ ta 
odzyskała właściwy kształt. 
- MoŜe by pan jednak wykazał trochę siły woli. Zaraz się pan lepiej poczuje. 
Pan Abraham wyciągnął się z wdzięcznością na poduszce. Nagle poderwał się znowu. 
Wreszcie sobie przypomniał. 
- Co z biednym Panem Rileyem? Chyba nie zagłodzi go pani na śmierć? - To właśnie go 
męczyło. Obraz wiernego przyjaciela przykutego do łańcucha i zamkniętego w szopie przez 
tego tyrana w spódnicy. 
85 
- CóŜ, muszę przyznać, Ŝe ten pies jest karmiony lepiej niŜ niejeden chrześcijanin - prychnęła 
gniewnie pani Linde, ale zaraz dodała łagodniejszym tonem: - Teraz proszę się zdrzemnąć. A 
co do Pana Rileya, to nie ma strachu. Jest przy mnie zupełnie bezpieczny. 
Stwierdzenie, Ŝe Pan Riley jest bezpieczny, moŜna by uznać za stanowczo zbyt skromne. Pani 
Linde bowiem nie potrafiła niczego robić połowicznie. Od dnia, w którym zachorował pan 
Abraham, karmiła psa tak obficie, jakby był zagłodzoną sierotą z przytułku. Tylko najlepsze 

kąski uznawała za godne tego rozlazłego łaciatego zwierzaka. Dla niego chowała grube kurze 
udka i resztki pysznego gulaszu z marchewką i malutkimi perłowymi cebulkami. 
Sara przyłapała ją pewnego wieczora, jak wkładała Panu Rileyowi do miski kość wyciągniętą 
dopiero co z garnka z zupą. 
- Nie patrz na mnie tak smutno, Panie Riley - szeptała do psa klepiąc go po łbie. - Twój pan 
niedługo będzie zdrowy, juŜ ja ci to obiecuję. 
Pan Riley spojrzał na panią Linde z uwielbieniem i otarł łeb o jej fartuch. Zostawił na nim 
wyraźny ślad śliny zmieszanej z zupą, wydawało się jednak, Ŝe pani Linde niczego nie 
zauwaŜyła. Kiedy dostrzegła w psich ślepiach ów szczególny wyraz, natychmiast zrozumiała, 
dlaczego pan Abraham darzył zwierzaka takim uczuciem. 
Pan Riley zapewne uwaŜał, Ŝe dostał się do psiego nieba, a pani Linde to anioł, przy którym 
będzie mógł pozostać przez całą wieczność. Dlatego towarzyszył jej wiernie i nie odstępował 
ani na 
86 
krok, z wyjątkiem pokoju pana Abrahama, gdzie nie wolno mu było wchodzić, póki pan nie 
poczuje się lepiej. 
Pewnego wieczora, gdy Sara przyszła zmienić panią Linde przy łóŜku chorego, zauwaŜyła na 
jej twarzy wyraz zatroskania. 
- Czy ciągle ma wysoką gorączkę? - szepnęła. 
- Jeśli podwyŜszy się jeszcze trochę, ten dom stanie w płomieniach. Pilnuj, Ŝeby kompresy 
były cały czas zimne. On jest zupełnie nieprzytomny. 
Po wyjściu pani Linde w pokoju było słychać tylko cięŜki oddech pana Abrahama. Około 
północy wydawało się, Ŝe jest mu nieco lŜej. Otworzył oczy i wpatrywał się w Sarę 
niewidzącym wzrokiem. 
- To ty, Matyldo... - przemówił czule. 
- Jestem Sara, proszę pana. 
- Wiedz, Ŝe zawsze kładę wianki na twoim grobie. Byłaś dobrą siostrą i nigdy o tobie nie 
zapomnę... 
To rzekłszy zamknął znowu oczy i spokojnie zasnął. 
Sara siedziała w ciszy, wspominając wiejski cmentarzyk i swój dawny bezmyślny postępek. 
Więc ten wianek, który zabrała i który potem pani Linde wrzuciła do pieca, leŜał na grobie 
Matyldy. Poczuła głęboki wstyd i wyrzuty sumienia. W natłoku późniejszych wydarzeń 
zupełnie zapomniała o złoŜonej przy grobie obietnicy. 
Mijała godzina za godziną. Panu Abrahamowi spadła gorączka. Po raz pierwszy od dnia, gdy 
zachorował, spał jak kamień. Sara natomiast łamała sobie głowę, jak naprawić błąd. 
87 
Rozdział dziewiętnasty 
Następnego dnia rozchorował się Felek. JuŜ wcześniej stracił swą zwykłą wesołość, ale Sara 
była zbyt zajęta, by zastanowić się nad przyczyną. 
Pani Linde z Sarą, i tak zapracowane, teraz leciały niemal z nóg. Podzieliły między siebie 
większość obowiązków, przy czym Małgorzata zajmowała się panem Abrahamem, a Sara 
Felkiem. Musiały ciągle zmieniać prześcieradła, dbać o wygodę pacjentów, obniŜać im 
temperaturę, siedzieć przy nich na zmianę. Tak mijały całe dnie. 
U Felka ospa przebiegała na szczęście jeszcze łagodniej niŜ u pana Abrahama. Po pierwszych 
kilku dniach z bardzo wysoką temperaturą chłopiec prawie cały czas spał. Tylko z rzadka 
otwierał oczy i wpatrując się w Sarę, która czuwała przy nim w bujanym fotelu, prosił 
szeptem o historyjkę. 
Dziewczynka przywoływała w pamięci stare opowieści, które Felek lubił najbardziej. 
Trzymając go za rękę, snuła mroŜące krew w Ŝyłach baśnie o dzielnych rycerzach i ognistych 
rumakach. Często w samym środku wstrząsających opisów krwawych bitew czy nocnych 

potyczek, które miały przesądzić o losie najwaleczniejszego z rycerzy, Sara zerkała na Felka, 
Ŝ

eby sprawdzić, jakie wraŜenie wywiera na nim opowieść. I okazywało się, Ŝe mały pacjent 

znowu smacznie śpi, a na jego pyzatej twarzyczce maluje się uśmiech głębokiego 
zadowolenia. 
Cały ten okres kwarantanny najcięŜszy był dla pani Linde i Sary. Potwierdziło się przy tym 
stare 
88 
przysłowie, Ŝe w nieszczęściu najlepiej widać ludzkie cnoty. Pani Linde nie mogła nie 
zauwaŜyć, Ŝe dziewczynka ze wszystkich sił stara się pomóc. 
Sara natomiast zaczęła dostrzegać, Ŝe pani Linde wcale nie jest istotą bez serca. 
Małgorzata pierwsza wyciągnęła gałązkę oliwną. 
- Wiesz, Saro - rzekła pojednawczo, gdy kiedyś późną nocą dziewczynka przyniosła jej 
filiŜankę herbaty - w zasadzie nie uznaję komplementów, ale muszę przyznać, Ŝe mnie 
zadziwiłaś. UwaŜałam cię za pustą lalkę z watą zamiast mózgu. Ty jednak jesteś z 
solidniejszego materiału. Dałaś z siebie wszystko, a nawet więcej. 
Sara uśmiechnęła się. 
- Pomagałam pani z radością - wyznała szczerze. - WyobraŜałam sobie, Ŝe jesteśmy siostrami 
miłosierdzia, które wspólnie pielęgnują chorych. 
Pani Linde uznała tę wizję za nieco dziwaczną, ale powstrzymała się od drwin. 
Sarę rzeczywiście cieszyła praca z panią Linde. Z kaŜdym dniem dostrzegała w niej więcej 
zalet, a mniej wad. Prawdopodobnie dlatego tak trudno jej było zrozumieć awanturę, którą 
tydzień później urządziła ciotka Jana. 
Od czasu zachorowania Felka nie było dnia, Ŝeby przed domem nie pojawiła się jego matka 
obładowana smakołykami. Komisarz Jeffries wychodził wtedy na podjazd, zabierał paczki i 
pilnował, Ŝeby nie podeszła za blisko. Tego jednak poranka komisarz zasnął na posterunku. 
Znalazła go pod drzwiami Maryla, która właśnie wysiadła z dwukółki z produktami dla 
Małgorzaty. Z otwar- 
89 
tych ust przedstawiciela władzy wydobywało się chrapanie, a jego zdradliwe nogi spoczywały 
we wrogiej bliskości pod krzesłem. 
- Gdyby pan spał z zamkniętymi ustami, komisarzu - rzekła głośno przybyła, szturchając go 
parasolką - byłby pan mniej podatny na zaraŜenie. 
Rozbudzony tak brutalnie Jeffries zamknął szybko usta, przygryzając sobie przy tym język. Z 
jękiem przyłoŜył rękę do twarzy i spróbował wstać, ale nie udało mu się na czas rozplatać 
nóg, więc zleciał ze schodków. 
Maryla z cięŜkim westchnieniem postawiła torbę z jarzynami przy drzwiach i poszła mu 
pomóc. 
W tej właśnie chwili zajechała dwukółka Jany. Komisarz Jeffries przeraził się na dobre. 
- Panno Cuthbert, proszę, niech mnie pani z nią nie zostawia - wymamrotał kątem ust. - 
Muszę ją jakoś powstrzymać od wtargnięcia do domu. 
Jana maszerowała w stronę schodków z taką szybkością, na jaką jej pozwalał ogromny kosz z 
pokrywą. 
- Dzień dobry, Jano! - zawołała Maryla podając jednocześnie Jeffriesowi jego wygnieciony 
melonik. - Co się tak śpieszysz w taki piękny poranek? 
- MoŜe tobie wydaje się piękny - sapnęła Jana - ale dla matki, której chore dziecko usycha z 
braku opieki, nie ma w nim absolutnie nic pięknego! 
W oknie na pięterku mignęła przez chwilę buzia Felka. Usłyszał głos swej mamy. W tym 
czasie najgorszy okres choroby miał juŜ za sobą i choć wyglądał blado, był na najlepszej 
drodze do wyzdrowienia. 
Za jego plecami pojawiła się pani Linde z kołd- 

90 
rą, którą zaraz narzuciła mu na ramiona. Nakrzy-czała na chłopca porządnie, Ŝe się naraŜa na 
przeciąg, i odciągnęła go od uchylonego okna. Miejsce Felka zajęła Sara, którą zafrapowała 
scena na dole. 
- Nie sądzę, Ŝeby Felek miał złą opiekę - mówiła właśnie Maryla, dotknięta do Ŝywego 
brakiem uznania dla zdolności pielęgniarskich przyjaciółki. 
Jana postawiła kosz na ziemi i dramatycznym gestem wskazała na okno. 
- Gdyby moim dzieckiem opiekowano się naleŜycie, nigdy by nie zachorowało. Wszystkiemu 
winna jest Małgorzata Linde, powiadam ci! 
Na nieszczęście, pani Linde wybrała ten właśnie moment, by otworzyć drzwi, dzięki czemu 
słyszała kaŜde słowo. 
- Jano King! - huknęła. - Jesteś największą niewdzięcznicą na świecie! Ręce sobie urabiam po 
łokcie dla twojego dzieciaka i radzę ci o tym nie zapominać! 
- Widziałam go przed chwilą w oknie - odparła Jana przez łzy. - Ma taką bladą, wychudłą 
twarzyczkę, jakby lada chwila miał stanąć przed obliczem Stwórcy! 
Łzy zawsze wytrącały z równowagi komisarza Jeffriesa. Sapnął współczująco, wyciągnął z 
kieszeni wątpliwej czystości chustkę wielkości sporej serwetki i przyłoŜył ją do oczu. 
Małgorzata ani trochę nie współczuła Janie. Była cięŜko obraŜona. 
- Blady, wychudły! Jak babcię kocham, na tego bachora trzeba czegoś więcej niŜ ospa, Ŝeby 
stracił apetyt! 
Postąpiła krok do przodu, gotowa nagadać Janie 
91 
jeszcze bardziej, ale komisarz Jeffries schował chustkę do kieszeni, podniósł widły i zastawił 
nimi drzwi. 
- AleŜ pani Linde, proszę pamiętać o zarazkach! - zawołał odwracając głowę. - One mogą 
zabić! Mam obowiązek dopilnować, by pozostały razem z panią w domu. 
- Nie strugaj takiego nadętego waŜniaka, Ab-nerze! - krzyknęła Małgorzata. 
Za dobrze jednak znała się na chorobach, Ŝeby umyślnie rozsiewać bakterie. Cofnęła się za 
próg i trzasnęła drzwiami. 
Widły upadły na ziemię i dziabnęły Abnera w palec u nogi. Zawył z bólu i chciał się złapać za 
zranioną nogę, ale zapomniał, Ŝe do stania potrzebne są obie kończyny, więc rymnął jak długi 
na ganek. 
Ani Maryla, ani Jana nie zwróciły na niego najmniejszej uwagi. 
- Nadal uwaŜam, Ŝe ty za to odpowiadasz, Małgorzato! - darła się Jana pod zamkniętymi 
drzwiami. - Nie powierzyłabym ci nawet nie lubianego psa! 
Małgorzata nie zniŜyła się do odpowiedzi, choć śledziła ciąg dalszy tej sceny z okna bawialni. 
Zawiedziona Jana kopnęła ze złością koszyk i odwróciła się od drzwi z zamiarem odejścia. 
- Myślę, Ŝe zachowałaś się bardzo nierozsądnie - upomniała ją Maryla. - Małgorzata 
znakomicie panuje nad sytuacją. Dzieci mają szczęście, Ŝe trafiły pod jej opiekę. 
- Nie bądź bezczelna, Marylo! Jak moŜesz jej 
bronić? No cóŜ, właściwie nie powinnam się dziwić. PrzecieŜ-ty w ogóle nie znasz się na 
dzieciach. Skąd mogłabyś wiedzieć, co czuje matka? 
Maryla, która przeprowadziła szczęśliwie Anię Shirley przez wiek dojrzewania aŜ do 
dorosłości, czuła, Ŝe nie jest zupełną ignorantką w sprawach wychowawczych. Odczekawszy 
chwilę, aŜ jej minie zdenerwowanie, rzekła spokojnie: 
- Gdybym miała cokolwiek wspólnego z wychowaniem tak rozwydrzonych dzieciaków jak 
Felek i Sara, z pewnością nie chwaliłabym się tym. Małgorzata wychodzi wprost ze skóry, 
Ŝ

eby im dogodzić. Kjedy z czasem oprzytomniejesz, sama to zrozumiesz i podziękujesz jej za 

wszystko, co dla nich zrobiła. Do widzenia. 
I skinąwszy z godnością głową, wsiadła do dwu-kółki. 

Sara, która obserwowała je z okna, miała ochotę zaklaskać w ręce. Trafna obrona pani Linde 
sprawiła jej duŜą przyjemność. Zaczynała rozumieć, Ŝe obraz tej kobiety w oczach ludzi 
znacznie odbiega od prawdy. Tylko ci, którzy dobrze ją znają, potrafią dostrzec i docenić jej 
właściwą naturę. 
Sam doktor Blair przy ostatniej wizycie nie krył swego podziwu. 
- Muszę przyznać, Ŝe nie znalazłbym lepszej pielęgniarki - wychwalał ją odchodząc. - Dzięki 
pani obaj pacjenci zdrowieją w błyskawicznym tempie. Sara i Felek mogą w niedzielę wrócić 
do domu. 
- Zrobiłam tylko to, co jedna ludzka istota winna jest drugiej - odparła Małgorzata, starając 
93 
1 
się nie okazywać, jak wielką przyjemność sprawiła jej pochwała. - To był mój obowiązek, a 
ja nigdy nie zaniedbuję obowiązków. 
- Pani Linde jest z tego znana - dodała Sara z uśmiechem. 
Doktor przyrzekł wrócić w niedzielę z rodzicami Felka i ujął na poŜegnanie dłoń pani Linde. 
- Dziękuję, Małgorzato - rzekł. - Poczciwa z ciebie dusza. 
- Poczciwa dusza, teŜ coś! - mruknęła pod nosem pani Linde zamykając drzwi. 
- To prawda, pani Linde - powiedziała Sara. - Ktoś, kto wysiaduje całymi nocami przy 
łóŜkach obcych ludzi, musi mieć dobrą duszę. Ale ja dokonałam jeszcze jednego odkrycia. 
Chce pani wiedzieć, jakiego? 
Zmęczona twarz Małgorzaty pojaśniała. 
- No, no, słucham? Sara podeszła bliŜej. 
- śe ma pani takŜe złote serce. Tylko ze wszystkich sił stara się pani to ukryć. 
- Na miłość boską, dziecko, dobrze, Ŝe pan Abraham cię nie słyszy! Mógłby przestać się mnie 
bać, i co wtedy? 
W tym momencie pan Abraham, jakby na dźwięk swego nazwiska, zagrzmiał z góry: 
- Czy człowiek ma umrzeć z pragnienia, zanim doprosi się o filiŜankę herbaty? 
- O wilku mowa! Przysięgam, Ŝe nie ma nic gorszego niŜ zdrowiejący męŜczyzna! Saro, 
kochanie, postaw czajnik na ogień. I chyba wyciągnę parę ptysiów z cytrynowym kremem. 
Urządzimy sobie małą uroczystość! 
94 
Rozdział dwudziesty 
Sara zapukała do drzwi pana Abrahama. Niosła cały stos czystych białych koszul. Była 
niedziela, koniec kwarantanny. Jana i Alek Kingo wie wkrótce mieli przyjechać po dzieci. 
Pan Abraham natychmiast jej otworzył. Miał na sobie szare spodnie, których Sara jeszcze na 
nim nie widziała, i wyczyszczone do połysku buty. Twarz jednak, jakby dla kontrastu, miała 
wyraz posępny. 
- Pani Linde wyprała panu wszystkie koszule - rzekła dziewczynka wręczając mu bieliznę. - 
Powiedziała, Ŝe czysta biała koszula podnosi męŜczyznę na duchu. Jest ich tutaj tyle, Ŝe 
powinno panu starczyć na co najmniej dwa tygodnie. 
Pan Abraham stał w progu i trzymał koszule, jakby nie wiedział, co ma z nimi zrobić. 
- MoŜe by pan którąś od razu włoŜył? - zaproponowała Sara. 
Choć spojrzał na nią łaskawym okiem, nie uśmiechnął się, tylko kiwnął głową i zaraz 
zamknął drzwi. 
Sara, która została z dość niemądrą miną na progu, przypomniała sobie, jak przy końcu 
rekonwalescencji weszła cicho do pokoju pana Abrahama, Ŝeby zmienić panią Linde. 
Zmęczona kobieta spała na krześle przy łóŜku. Jej ręka spoczywała na ręce chorego. Sara 
zauwaŜyła, Ŝe pacjent wcale nie śpi, tylko leŜy cichutko, jak gdyby nie chciał spłoszyć swej 
opiekunki. Uśmiechnęła się wtedy do niego, a pan Abraham odwzajemnił ten uśmiech. Twarz 
mu się rozjaśniła, błękitne oczy 

95 
patrzyły prosto w oczy Sary. Dziewczynka pomyślała, Ŝe musiał być kiedyś bardzo 
przystojnym młodzieńcem. 
Czy to moŜliwe, Ŝe kiedy juŜ wyjadą, panu Abrahamowi będzie ich brakowało? 
Na dole pani Linde przyczepiała do kapelusza pomarańczkę, rozpamiętując przyjemność, z 
jaką przegoniła przed chwilą komisarza Jeffriesa. Doktor Blair zdejmował właśnie z płotu 
zawiadomienie o kwarantannie. Nagle w lustrze pojawiło się odbicie Aleksandra. 
- AleŜ panie Abraham! - wykrzyknęła Małgorzata z promiennym uśmiechem. - Ledwie pana 
poznałam, taki dziś z pana elegant! Muszę przyznać, Ŝe porządna biała koszula potrafi 
zdziałać istne cuda. - Wyciągnęła rękę. - No cóŜ, do widzenia. W spiŜarni zostawiłam kilka 
pasztecików. Przypuszczam, Ŝe w ciągu miesiąca ten dom znowu obrośnie brudem i będzie 
wyglądał jeszcze gorzej niŜ przedtem. Pan Riley straci zapewne tę odrobinę dobrych manier, 
które zdąŜyłam mu wpoić, a i pan stanie się na powrót tym samym zramolałym, zarośniętym 
gburem. Zmiany na lepsze ani u męŜczyzn, ani u psów nigdy nie są trwałe. 
Pan Riley leŜał w holu pod lustrem i wpatrywał się z miłością w panią Linde. Na dźwięk 
swego imienia przysunął się bliŜej i, merdając ogonem, szturchnął ją nosem. 
- Nie dość, Ŝe nachodzi pani spokojnego człowieka i przewraca mu dom do góry nogami - 
zrzędził pan Abraham, łypiąc gniewnie na psa, który 
zdawał się nie pamiętać o jego istnieniu - to jeszcze odbiera mu pani uczucia jedynego 
przyjaciela! 
- Polubi pana znowu, gdy tylko stąd wyjadę. Psy pod tym względem są dość zmienne. ZaleŜy 
im tylko na kościach. Co innego papuŜki. Tak, papuŜki kochają bezinteresownie. 
Małgorzata Linde nigdy w Ŝyciu nie miała papuŜek, ale z jej tonu moŜna by sądzić, Ŝe 
posiadła wszelkie tajniki wiedzy na ich temat. 
Pan Abraham mimo wysiłków nie potrafił wykrzesać z siebie sił do tradycyjnego słownego 
pojedynku. Małgorzata przyjrzała mu się bacznie. Temu Człowiekowi kałatała się w głowie 
jakaś myśl. Im prędzej ją z siebie wydusi, tym lepiej. Szybko naciągnęła rękawiczki i 
wyjrzała na dwór. Dwukółka Kingów właśnie zajeŜdŜała przed dom. 
Pan Abraham zakaszlał i cofnął się o parę kroków. Odwrócił się plecami, wsadził ręce do 
kieszeni, lecz zaraz je wyciągnął i zaczął oglądać paznokcie. 
Pani Linde, która obserwowała go kątem oka, pomyślała, Ŝe Ten Człowiek wygląda, jakby 
stąpał po rozŜarzonych węglach. 
Nagle podszedł do lustra i poprawił krawat. Ta czynność widać dodała mu odwagi, gdyŜ 
wreszcie zdecydował się przemówić. 
- Zastanawiałem się... hm... 
- Zastanawiał się pan? Ciekawe, nad czym? - Pani Linde szybko odwróciła się od drzwi. 
- No... właśnie... 
- Wiem. Właśnie się pan zastanawiał. 
Pojednanie 
97 
- Tak. Zastanawiałem się, czy pani... To jest... Czy pani zechciałaby...- mówił coraz ciszej, aŜ 
w końcu umilkł. 
- Na miłość boską, człowieku! Czy CO bym zechciała? 
- Odwiedzić mnie kiedyś. Gdy znajdzie pani chwilę czasu. Na przykład w przyszłym 
tygodniu. Albo... jutro? 
Małgorzata roześmiała się. Rzadko zdarzało się jej śmiać z prawdziwej uciechy. Złapała pana 
Abrahama za rękę. 
- Oczywiście, Ŝe przyjdę, Aleksandrze. A wiesz, dlaczego? Bo mnie potrzebujesz. To bardzo 
przyjemne, gdy człowiek moŜe się do czegoś przydać. Teraz, kiedy wreszcie staliśmy się 
przyjaciółmi, po prostu nie wytrzymam bez ciebie ani bez tep° paskudnika. 

Wolną ręką poklepała po łbie Pana Rileya, który w odpowiedzi zamerdał skwapliwie ogonem. 
Pan Abraham wydał z siebie potęŜne westchnienie ulgi. I chyba wrócił mu dawny bojowy 
nastrój. 
- Dziękuję, Małgorzato - rzekł z szerokim uśmiechem. - Jesteś jedyną kobietą, która potrafi 
napędzić mi stracha! 
Pierwsza zeskoczyła na ziemię Felicja. Podbiegła do Sary i gorąco ją uściskała. 
- Tak mi okropnie przykro - szeptała ze skruchą. - Nie powinnam cię wyzywać. Sama nie 
wiem, co mnie podkusiło. 
- A ja się cieszę, Ŝe przyjęłam twoje wyzwanie. Inaczej nigdy bym się nie zaprzyjaźniła z 
panem 
98 
Abrahamem. - „Ani z panią Linde" - dodała w duchu, choć głośno wstydziła się przyznać. 
Ciotka Jana teŜ miała za co przepraszać. Łzy napłynęły jej do oczu, gdy wreszcie mogła 
przycisnąć synka do serca. Wcale nie wyglądał tak źle. Prawdę rzekłszy, w ogóle nie było po 
nim widać choroby. Miał gładką buzię i był pulchny jak foka. 
- Ja naprawdę... Jestem ci winna przeprosiny, Małgorzato - rzekła wyciągając rękę. Pani 
Linde uścisnęła ją mocno. 
- To niepotrzebne, Jano. Doskonale rozumiem, Ŝe człowiek moŜe się załamać w cięŜkiej 
sytuacji. Ale nie dotyczy to Sary. Naprawdę bardzo mi pomogła. Nie wierzyłam wprost 
własnym oczom, powiadam ci. 
Będzie mi brakowało naszych pogawędek - rzekł pan Abraham do dziewczynki, gdy go 
ś

ciskała na poŜegnanie. - Sam nie wiem czemu, ale gdy cię zobaczyłem po raz pierwszy, od 

razu przypomniała mi się moja droga Matylda. Od tej pory masz specjalny kącik w moim 
sercu. Odwiedzisz mnie kiedyś, prawda? 
- Na pewno pana odwiedzę. Obiecuję. 
I w stosownym czasie dotrzyma słowa. RównieŜ tego, które dała siostrze pana Abrahama, 
Matyldzie. 
Gdy tym razem Sara weszła do sklepu w Avon-lea, nie zastała tam prawie nikogo. Udała się 
prosto do działu pasmanterii. 
- Poproszę kawałek Ŝółtej wstąŜki. 
- AleŜ oczywiście, panno Stanley - rozpromie- 
99 
nił się pan Lawson i poszedł spełnić jej Ŝyczenie. 
Sarze tymczasem znów wpadł w oko szkarłatny jedwab. Zdawał się mrugać do niej 
porozumiewawczo z najwyŜszej półki, przypominając uporczywie o swoim istnieniu. 
Dziewczynka z rozmysłem odwróciła głowę. 
- Oto wstąŜka, panno Stanley. - Pan Lawson trzymał juŜ w ręku noŜyczki. - Czy uciąć tyle, co 
do włosów? 
- Nie, dziękuję panu, wezmę, ile jest - odparła. Jej twarz rozjaśnił uśmiech równie słoneczny 
jak wstąŜka. - Chcę ją wpleść do wianka. 
Rozdział pierwszy 
Z kuchni w RóŜanym Dworku rozchodził się smakowity zapach. To Sara Stanley i jej 
kuzynka, Felicja King piekły ciasto marmurkowe na kościelny piknik. Sara początkowo 
zamierzała upiec je sama, ale Felicja, która uwaŜała się za najlepszą trzynastoletnią kucharkę 
w Avonlea, nie ufała talentom kulinarnym Sary na tyle, by powierzyć jej w tej materii honor 
rodziny Kingów. Przyszła więc do kuchni, aby nadzorować poczynania kuzynki, a skończyło 
się na tym, Ŝe sama wzięła się do roboty. 
Felicja pilnowała piekarnika, zastanawiając się jednocześnie nad wyborem polewy do ciasta. 
Był to nie lada problem. Dziewczynka pragnęła, aby ciasto wyglądało jak najokazalej. Z 
drugiej jednak strony nie chciała, by ktokolwiek pomyślał, Ŝe popisuje się swymi 

umiejętnościami. ZaleŜało jej na tym, by doceniono nie tylko jej kulinarny kunszt, ale i dobry 
smak. Dla Felicji zawsze najwaŜniejsze było to, co sądzą o niej inni ludzie. 
W końcu zdecydowała się na zwykłą, czekoladową polewę. Z zewnątrz jej ciasto będzie 
wyglądać tak skromnie jak ubranie pastora, za to w środku... 
Następną waŜną kwestią, którą Felicja musiała 
103 
niezwłocznie rozstrzygnąć, był wybór odpowiedniego stroju. 
- Nie jestem pewna, czy powinnam włoŜyć na niedzielne kazanie moją najlepszą sukienkę - 
zwróciła się do Sary. 
Gdyby ją włoŜyła, misjonarz mógłby pomyśleć, Ŝe Felicja zrobiła to specjalnie dla niego. 
Gdyby zaś zdecydowała się na skromniejszy strój, a inne dziewczynki przyszłyby do kościoła 
w swoich najlepszych sukienkach, chyba umarłaby ze wstydu. Na próŜno jednak oczekiwała 
od Sary jakiejś rozsądnej rady w tej sprawie. 
Sara była zbyt podekscytowana wizytą niezwykłego gościa, by zastanawiać się nad 
podobnymi subtelnościami. Misjonarze, którzy spędzili część Ŝycia wśród dzikich plemion, 
nie odwiedzali zbyt często Avonlea i dziewczynka juŜ z góry cieszyła się na myśl o 
czekających ją wraŜeniach. Miała nadzieję, Ŝe usłyszy jakieś mroŜące krew w Ŝyłach 
opowieści. Była pełna podziwu dla człowieka, który przyjechał do Avonlea wprost z rojącej 
się od węŜy dŜungli, i gorąco pragnęła okazać mu swoją wdzięczność. Wydawało się jej, Ŝe 
jedynym sposobem, w jaki mogłaby to zrobić, jest przyjście do kościoła w pięknym, 
barwnym stroju. Wiedziała juŜ, co na siebie włoŜy. 
- Ubiorę się na róŜowo - poinformowała Felicję. - Chcę dodać mu otuchy po tych wszystkich 
okropnościach, które przeŜył w dŜungli. 
Nagle, tknięta nową myślą, zwróciła się do Piotrka Craiga, który siedział razem z nimi w 
kuchni. 
- Piotrze, a moŜe byś się wybrał z nami do 
104 
kościoła w niedzielę? Po mszy będzie wspaniały piknik - dodała i rzuciła znaczące spojrzenie 
w kierunku piekarnika. Znała słabość chłopca do ciast. 
Piotrek siedział w odległym kącie kuchni i udawał, Ŝe reperuje uprząŜ. W rzeczywistości 
jednak chciwie chłonął wzrokiem wszystko, co się działo wokół. Szczególną przyjemność 
sprawiało mu przyglądanie się Felicji, chociaŜ wiedział, Ŝe jako parobek nie moŜe liczyć na 
jej względy. 
Był krępym chłopcem, niewiele starszym od Felicji. Miał sympatyczną, bystrą twarz, pokrytą 
piegami. Brązowe oczy nieśmiało spoglądały spod strzechy nierówno ostrzyŜonych, płowych 
włosów. Piotrka zawsze interesowało to, co działo się w kuchni RóŜanego Dworku. Nie 
narzekał na brak apetytu, ale nawet ciasto Felicji nie skłoniłoby go do odwiedzenia kościoła w 
Avonlea. Pokręcił przecząco głową. 
- Iii, nie pójdę. 
- Ale dlaczego? - spytała Sara. 
Mieszkańcy Avonlea gorliwie uczęszczali do kościoła. KaŜdy, kto nie pojawiał się na 
niedzielnej mszy, uwaŜany był za dziwaka lub wręcz za podejrzanego osobnika. Chłopiec 
wiedział więc, Ŝe powinien wyjaśnić, dlaczego nie chce uczestniczyć w naboŜeństwie, które 
w dodatku miały urozmaicić opowieści misjonarza. 
- Nie jestem prezbiterianinem - wypalił. Zbyt późno uświadomił sobie, Ŝe takie wyznanie 
nie zjedna mu sympatii Felicji. 
- Jesteś poganinem - rzuciła surowo dziewczynka. - Edek Ray twierdzi, Ŝe nawet wyglądasz 
jak poganin. 
105 

Piotrek zaczerwienił się, zakłopotany. Nie bardzo wiedział, jak wyglądają poganie, ale zdawał 
sobie sprawę, Ŝe ma postrzępione mankiety i dziury na łokciach. 
- Nieprawda! - krzyknął. - Nie jestem poganinem! Zamierzam w przyszłości zostać kimś, tak 
jak wy wszyscy. Tylko nie zdecydowałem jeszcze kim - broniLsię Ŝarliwie. 
Felicja z obojętną miną odmierzała cukier do polewy. 
- Zostać kimś, a urodzić się kimś, to dwie róŜne rzeczy - zauwaŜyła. 
Dziewczynka była bardzo zadowolona, Ŝe urodziła się w Avonlea jako prezbiterianka, i to w 
rodzinie Kingów. Miała nadzieję, Ŝe do końca Ŝycia nie będzie zmuszona podejmować 
Ŝ

adnych istotnych decyzji i Ŝe nigdy nie stanie przed powaŜniejszym problemem niŜ wybór 

odpowiedniej sukienki czy formy do ciasta. 
Sara, którą zirytowały uszczypliwe słowa kuzynki, postanowiła włączyć się do rozmowy. 
- UwaŜam, Ŝe to bardzo waŜne - chcieć decydować o swojej przyszłości - rzuciła z zapałem. 
Sądziła, Ŝe kaŜdy ma prawo do wolnego wyboru. 
Piotrek tymczasem przestał udawać, Ŝe reperuje uprząŜ, i nie spuszczał wzroku z Felicji, która 
z rozmysłem go ignorowała. Gdy demonstracyjnie odwróciła się do niego plecami, zrozumiał, 
Ŝ

e powinien powiedzieć coś, co zrobiłoby na niej wraŜenie. 

- Marzy mi się, Ŝeby zostać metodystą - rzucił niedbale. 
106 
- Metodystą! - krzyknęła Felicja. 
Jeśli Piotrek chciał ją zaszokować, to z pewnością osiągnął zamierzony cel. Z jej tonu moŜna 
by wnioskować, Ŝe metodyści noszą kółka w nosie i kradną owce przy świetle księŜyca. 
- Moja ciotka była metodystką - dorzucił wyzywająco. 
- Co masz na myśli mówiąc „była"? - spytała Sara, zastanawiając się, czy Felicja zuŜyje do 
ciasta całą polewę, czy teŜ moŜe w misie zostanie trochę czekoladowego kremu. 
- Ona juŜ nie Ŝyje - Piotrek urwał i zmarszczył brwi, jak gdyby przyszła mu do głowy jakaś 
myśl. - Czy po śmierci jest się nadal metodystą? - spytał. 
Nawet Sara, której rzadko brakowało słów, nie wiedziała, co odpowiedzieć. Spojrzała na 
Felicję, ale ta wzruszyła tylko ramionami. 
- Wiem jedno - rzuciła po chwili, zaciekle ucierając polewę - wolałabym umrzeć, niŜ zostać 
metodystką! 
Sara otworzyła usta, ale szybko ugryzła się w język, zanim wymknęła jej się jakaś Ŝartobliwa 
uwaga. Uśmiechnęła się szeroko do Piotrka za plecami kuzynki. Piotrek, pomimo przygany, 
jaką otrzymał od Felicji, równieŜ uśmiechnął się do Sary. W końcu miał przed sobą jakieś 
perspektywy, nawet jeśli jako metodysta godny był potępienia. Felicja natomiast nie miała juŜ 
Ŝ

adnego wyboru. 

Wreszcie nadeszła tak niecierpliwie oczekiwana niedziela. W RóŜanym Dworku panowało 
podniecenie. Wszyscy szykowali się do wyjścia. Piot- 
IOJ 
rek krzątał się przy gospodarstwie. Nie zmienił zdania, chociaŜ miał wraŜenie, Ŝe tylko on 
jeden w całym Avonlea nie wybiera się tego dnia do kościoła. 
Hetty, Oliwia i Sara schodziły właśnie frontowymi schodami. Patrząc na nie, Piotrek zdał 
sobie sprawę, jak wspaniała uroczystość ominie go tego ranka. Sara, w róŜowych muślinach, 
z długimi jasnymi włosami, była tak ładna, Ŝe bez trudu dodałaby otuchy całemu oddziałowi 
misjonarzy. Ciotka Oliwia, wystrojona w Ŝółtą suknię, wyglądała jak młoda dziewczyna. 
Nawet Hetty, która zazwyczaj nosiła ciemne, szyte na miarę spódnice i wykrochmalone białe 
bluzki, tym razem włoŜyła szeleszczącą fiołkoworóŜową suknię z serŜy i nowy kapelusz. 
Cała trójka dostojnie skierowała się do dwukółki. Piotrek wcześniej juŜ przygotował powóz i 
przywiązał klacz do bramy. Teraz stał i przyglądał się wszystkiemu z zaciekawieniem. Kiedy 
Sara ruszyła w jego stronę, czym prędzej zajął się pompowaniem wody dla koni. Był 
szczęśliwy, Ŝe znalazł pracę u Hetty King i nie chciał, Ŝeby uwaŜano, iŜ się leni. 

- Piotrze! - zawołała Sara. - Piotrze, tak bym chciała, Ŝebyś pojechał z nami. Jeszcze zdąŜysz. 
Potem będą lody i inne pyszne rzeczy. 
Ciotka Hetty, która właśnie wsiadała do powozu, odwróciła się, poirytowana. Jako osoba o 
surowych i niezłomnych zasadach, nie znosiła nie-punktualności. 
- Saro Stanley, przestań mitręŜyć czas. Zostaw Piotrka, spóźnimy się do kościoła. 
Na wzmiankę o lodach Piotrkowi zabłysły oczy* 
108 
ale pełen zniecierpliwienia ton Hetty ostudził jego zapał. Zdecydowanie odrzucił moŜliwość 
zostania prezbiterianinem. 
- Nie, nie pójdę. 
- Proszę - Sara patrzyła błagalnie. Nie potrafiła pogodzić się z myślą, Ŝe jednego z jej 
przyjaciół ominie tak wspaniała zabawa. 
Piotrek zaczął pompować wodę ze zdwojoną energią. Tymczasem Oliwia zajęła miejsce w 
powozie obok Hetty. 
- Saro! - zawołała zaniepokojona. 
Oliwia była niemal tak samo jak Sara podekscytowana wizytą misjonarza i za nic w świecie 
nie chciała spóźnić się na jego kazanie. 
Sara ociągając się podeszła do powozu i usadowiła się obok ciotek. Tym razem nie udało jej 
się przekonać Piotrka. Nie naleŜała jednak do osób, które łatwo się poddają. Przyrzekła sobie, 
Ŝ

e w następną niedzielę postawi na swoim. 

Oliwia, która znacznie lepiej niŜ Hetty radziła sobie z końmi, ujęła lejce i cmoknęła na klacz. 
Czarnulka Ŝwawo ruszyła naprzód. ZdąŜyły przejechać niewielki kawałek, gdy naraz ujrzały 
na swym pastwisku dziwnie ubraną postać. 
- Zatrzymaj powóz! - zaŜądała Hetty. Wzburzona Oliwia ściągnęła lejce. 
- Prr! 
Czarnulka stanęła niechętnie, bo właśnie nabrała ochoty na szybki, długi kłus. 
Hetty przyglądała się nadchodzącej postaci, w której rozpoznała Peg Bowen, „czarownicę z 
Avonlea". 
- CóŜ za tupet ma ta kobieta! Kiedy wreszcie 
109 
zrozumie, Ŝe ma się tu nie kręcić? - Hetty uniosła się ze swego miejsca i wysokim, donośnym 
głosem, dobrze znanym jej uczniom, zawołała: - Hej, ty tam! A dokąd to, jeśli łaska? 
Peg nie zareagowała, chociaŜ słuch miała wyostrzony jak ryś. Ubrana była w dwie długie do 
kostek spódnice i szeroką, tweedową marynarkę z zielonymi łatami na łokciach. Całości 
dopełniał czerwony szal, zrobiony z kawałka koca, i pognieciony marynarski kapelusz, 
wciśnięty na jedno oko. W tym rozwiewającym się na wietrze stroju wyglądała jak piracki 
okręt z rozpostartymi Ŝaglami. 
Czarnulka zaczęła niecierpliwie potrząsać łbem, poniewaŜ Oliwia nie pozwolała jej zbliŜyć 
się do rosnącej przy drodze koniczyny. 
- Hetty, daj spokój, ona po prostu idzie na skróty - mruknęła Oliwia, zastanawiając się, jak 
długo jeszcze zdoła utrzymać klacz. 
- Nie ma prawa wchodzić na naszą łąkę. 
JuŜ sam widok Peg wytrącał Hetty z równowagi. Jeśli metodyści uwaŜani byli w Avonlea za 
niebezpiecznych odszczepieńców, to cóŜ dopiero mówić o czarownicach. Peg jednak nie 
przejmowała się ani trochę tym, co Hetty czy ktokolwiek inny w Avonlea o niej myśli. Była 
osobą całkowicie niezaleŜną i Ŝyła wedle własnych upodobań. Robiła to, na co miała ochotę, 
mówiła, co myślała i chodziła tam, gdzie jej się podobało. Latem włóczyła się po polach, 
zimą natomiast chroniła się przed śniegiem i zamiecią w starej, rozwalającej się chacie, 
porośniętej mchem. Wszystkie te dziwactwa sprawiły, Ŝe dorośli omijali 
110 

ją z daleka, a dzieci drŜały na jej widok. O mocy, jaką posiadała, krąŜyły nieprawdopodobne 
opowieści. 
Czarnulka zaczęła parskać i przesuwać się na skraj drogi. Oliwia przestraszyła się, Ŝe w 
końcu przestanie panować nad lejcami. 
- Czego ty się właściwie obawiasz, Hetty? śe Peg rzuci urok na nasze kury? - zirytowała się. - 
Stóój! - krzyknęła na Czarnulkę. 
Ale koń, znudzony staniem w miejscu, ruszył przed siebie drobnym truchtem. 
Peg spojrzała przez ramię na oddalający się powóz i zachichotała. Hetty King mogła sobie 
krzyczeć ile dusza zapragnie, i tak by to nic nie pomogło. Peg Bo wen niełatwo było 
przestraszyć. Nie bała się ani Hetty, ani nikogo innego w Avonlea. 
Rozdział drugi 
Tego ranka mieszkańcy Avonlea wyjątkowo licznie przybyli do kościoła, by zobaczyć na 
własne oczy prawdziwego misjonarza. Wszystkie ławki były zajęte, a spóźnialskich 
obrzucano spojrzeniami pełnymi dezaprobaty. 
Sara i jej ciotki, które tylko dzięki Czarnulce przyjechały na czas, zajęły miejsca w ławce 
Kin-gów. Siedzieli juŜ tam pozostali członkowie rodziny: ciotka Jana, wuj Alek i ich troje 
dzieci, Felicja, Felek i Cecylka. Felek machał nogami i po raz pierwszy w Ŝyciu nie mógł 
doczekać się rozpoczęcia naboŜeństwa. Cecylka wyciągała szyję, Ŝeby zobaczyć, czy 
misjonarz będzie miał na sobie 
III 
paciorki i skóry zwierzęce, o czym w skrytości ducha marzyła. 
Sara z trudem zdołała zachować spokój podczas pieśni i modlitw rozpoczynających 
naboŜeństwo, teraz zaś z zachwytem spoglądała na dostojnego gościa. Wielebny pastor 
Brinsmead opowiadał właśnie o swych niezwykłych przygodach wśród pogan. Mówił o 
podróŜy po wzburzonym oceanie, dotkliwej spiekocie i rzekach pełnych krokodyli, opisywał 
przygody grupki nieustraszonych misjonarzy, którzy przedzierali się przez nieprzebytą 
dŜunglę, zastanawiając się, czy kiedykolwiek jeszcze ujrzą jakąś ludzką twarz. 
- I tak oto... - pochylił się błądząc przenikliwym wzrokiem po twarzach obecnych - ... 
znaleźliśmy się w dŜungli, setki mil od cywilizacji. Wtem... usłyszeliśmy wrzask mroŜący 
krew w Ŝyłach! 
Wielebny Brinsmead był starszym siwowłosym panem i wcale nie wyglądał na 
nieustraszonego bohatera. Potrafił jednak trzymać w napięciu uwagę zebranych. Wszystkie 
dzieci Kingów siedziały zasłuchane z szeroko otwartymi ustami. 
- I nagle - podjął Wielebny - zostaliśmy otoczeni przez tubylców ubranych w spódniczki z 
trawy i pióropusze. Na twarzach mieli wymalowane straszliwe czerwone wzory i 
wymachiwali włóczniami. Zaciągnęli nas do wioski i ustawili przy zawieszonym nad ogniem 
ogromnym kotle, w którym gotowała się woda. Kanibale, pomyślałem. Tylko cud moŜe nas 
uratować. 
Felek nie spuszczał wzroku z misjonarza. DrŜał z niepokoju, jak skończy się jego opowieść, 
choć przecieŜ Wielebny niewątpliwie uszedł z Ŝyciem, 
112 
w przeciwnym bowiem razie nie stałby teraz tu, na ambonie w Avonlea. A uratował go 
rzeczywiście cud. Jeden z księŜy znał język kanibali i zdołał ich przekonać, Ŝe misjonarze są 
dobrymi ludźmi, sługami boŜymi. Wkrótce kanibale zaprzyjaźnili się z misjonarzami i 
zapoznali ze słowem boŜym. 
Było oczywiste, Ŝe tę wyprawę hojnie wspomogli wierni. Misjonarze, goszcząc w małych 
kościółkach na prowincji, zawsze prosili o datki, które pozwoliłyby im wyruszyć na następne 
spotkanie z kanibalami. 

Gdy fascynująca opowieść dobiegła końca, zebrani udali się na piknik. Sara, Felicja i Cecylka 
usiadły na kocu, Felek zaś pognał do stołów, które uginały się od jedzenia. Wrócił z talerzem 
wyładowanym po brzegi wszystkim, co tylko udało mu się nałoŜyć. 
Felicja była wprost urzeczona spotkaniem z Wielebnym. 
- CóŜ to za interesujący człowiek - powiedziała bacząc równocześnie, by brzeg jej niebieskiej, 
organdynowej sukni nie znalazł się w pobliŜu talerza Felka. - Cecylko, jedz sałatkę. 
Cecylka nie znosiła sałatek, a jeszcze bardziej nie lubiła słuchać poleceń Felicji. Z ponurą 
miną grzebała w talerzu. Sara była zbyt podniecona, aby jeść, i spoglądała tęsknie na pobliski 
las w nadziei, Ŝe moŜe nagle wyłonią się z niego kanibale. 
- JakieŜ to romantyczne być misjonarzem - westchnęła z emfazą. Sara często dawała się 
ponieść wyobraźni. Teraz teŜ ujrzała siebie na czele grupki wiernych, przedzierającą się przez 
gęste pnącza i liany niezmierzonej dŜungli. 
— Pojednanie 
113 
- Zostać zjedzonym przez kanibali to niezbyt romantyczne - wtrącił Felek, siadając ostroŜnie, 
by bułeczki z szynką nie spadły mu z talerza. Jego trzeźwa uwaga wyrwała Sarę z marzeń. 
Felicja spojrzała na brata i wybuchnęła śmiechem. 
- Wydaje mi się, Ŝe kanibale zjedliby cię z rozkoszą - zachichotała. Felek byl smakowicie 
pulchny i stanowiłby doskonały kąsek dla ludoŜerców. 
- No cóŜ, zapewne masz rację, ale na szczęście ich tu nie ma. 
Felek z zadowoleniem umieścił talerz na kolanach, wyciągnął z tylnej kieszeni spodni widelec 
i zaczął pałaszować sałatkę ziemniaczaną. Zamierzał uporać się z nią jak najszybciej, by 
zdąŜyć jeszcze skosztować ciasta upieczonego przez Felicję. Pochłonięty jedzeniem 
zapomniał całkowicie 
0 obecności Sary. Dziewczynce zaś przyszło właśnie do głowy, Ŝe niekoniecznie trzeba 
gotować prezbiterian w kotłach, Ŝeby stać się obiektem zainteresowania misjonarzy. W jej 
oczach znów zapłonął entuzjazm. Oderwała wzrok od drzew 
1 spojrzała na Felka. 
- W Avonlea nie ma kanibali, ale myślę, Ŝe i tu moŜna być misjonarzem - powiedziała. - Jest 
przecieŜ mnóstwo ludzi, którzy nie chodzą do kościoła. 
Felicja omal nie udławiła się groszkiem, który właśnie jadła. Surowo popatrzyła na kuzynkę. 
- Saro Stanley, wiem, co ci chodzi po głowie, ale nie pozwolę, Ŝeby ten nieokrzesany Piotrek 
Craig siedział ze mną w kościele w jednej ławce! - W tym momencie zauwaŜyła, Ŝe Cecylka 
wyrzuca kawałki ogórka na trawę. - Doprawdy, Ce- 
114 
cylio, mówiłam ci przecieŜ, Ŝe masz zjeść całą sałatkę! - krzyknęła. 
Mimo dezaprobaty wyraŜonej przez kuzynkę Sara ciągle wracała myślami do swego planu 
nawrócenia Piotrka. Tymczasem Wielebny, otoczony przez pełnych podziwu wiernych, 
podjął na nowo wątek z kazania. 
- Świat jest pełen ludzi potrzebujących pomocy. I nie chodzi tylko o tych, którzy Ŝyją w 
dalekich krajach. Nawet tu, w Avonlea, są ludzie biedni i samotni, nie naleŜący do kościoła. 
Poszukajcie ich i przyprowadźcie do mnie. 
Misjonarz przemawiał z uniesieniem, trzymając w jednej ręce talerz z pokrajaną w kostki 
marchewką, kapustą i innymi warzywami, a drugą wymachując w powietrzu. Jego słowa 
dotarły do uszu Oliwii, Hetty i Alka, którzy właśnie szli w kierunku stołów. 
- Mam nadzieję, Ŝe on zdaje sobie sprawę z tego, co mówi - zauwaŜyła z niepokojem Oliwia. 
W Avonlea wierni od lat chadzali tymi samymi, dawno wytyczonymi ścieŜkami. Wielebny 
nie uświadamiał sobie, jakie zamieszanie mogą spowodować jego niewinne słowa, jeśli 
przypadkiem ktoś potraktuje je powaŜnie. Hetty pokiwała głową, przeczuwając, jak zwykle, 
same nieszczęścia. 

- Bóg jeden wie, jaki motłoch ściągną te przemowy! - powiedziała. - Niektórzy ludzie 
powinni znać swoje miejsce i trzymać się z daleka od prezbiteriańskiego kościoła. 
Jej brat Alek, człowiek irytująco tolerancyjny i wyrozumiały, roześmiał się słysząc tę 
stanowczą wypowiedź. 
- Och, sam nie wiem - powiedział, rozglądając się wokół i obrzucając spojrzeniem eleganckie 
kapelusze i nieskazitelnie białe kołnierzyki. - Temu kościołowi przydałby się mały wstrząs. 
Sara bardziej niŜ ktokolwiek inny wzięła sobie do serca wezwanie misjonarza. Miała w 
planach pewien „mały wstrząs" i natychmiast po powrocie do RóŜanego Dworku przystąpiła 
do wprowadzania w czyn swoich zamiarów. W jej najbliŜszym otoczeniu była tylko jedna 
osoba, której nawróceniem mogłaby się zająć - Piotrek Craig. Udała się do obory, gdzie 
Piotrek doił krowę. Kiedy juŜ opisała mu dokładnie wszystkie wydarzenia niedzielnego 
poranka, oparła się o ścianę i powiedziała: 
- Powinieneś był z nami pojechać. To było naprawdę fascynujące. Kościół jest miejscem, 
gdzie spotykają się wszyscy mieszkańcy Avonlea. Czy nie chciałbyś się tam kiedyś wybrać? 
Sara potrafiła pięknie opowiadać. W jej relacji naboŜeństwo kościelne przypominało , 
niedzielny jarmark. Piotrek oparł czoło o ciepły bok krowy. Nie chciał, Ŝeby Sara dostrzegła 
jego zainteresowanie. 
- Ciągle nie mogę się zdecydować, kim chcę być - prezbiterianinem czy metodystą - mruknął. 
Po wysłuchaniu kazania pastora Brinsmeada Sara czuła się na siłach rozwiązać ten dylemat. 
- Nie sądzę, Ŝeby to była wielka róŜnica. A poza tym, w Avonlea nie ma przecieŜ kościoła 
metodystów. 
116 
Piotrek w milczeniu doił krowę. Po chwili jednak odezwał się: 
- A właściwie dlaczego tak ci zaleŜy, Ŝebym chodził do kościoła? Jestem przecieŜ inny niŜ wy 
wszyscy. - Patrzył z ukosa na Sarę. 
Powiedział to z taką obojętnością, Ŝe nawet Sara dała się zwieść. W rzeczywistości jednak 
sprawa ta miała dla Piotrka bardzo istotne znaczenie. Nie tylko bowiem nie wychował się w 
Avonlea, ale przybył tu jedynie po to, by znaleźć pracę, gdyŜ jego matka nie była w stanie go 
utrzymać, a ojciec, cóŜ... był od jakiegoś czasu nieobecny. Jacek Craig siedział w więzieniu i 
niektórzy ludzie w sąsiedztwie robili wszystko, by Piotrek stale o tym pamiętał. Bolesny 
grymas, jaki często pojawiał się na jego ustach, świadczył o tym, Ŝe chłopiec cierpi z tego 
powodu znacznie bardziej, niŜ to się na pozór wydaje. Sara, która sama dopiero od niedawna 
zamieszkiwała w Avonlea, beztrosko wzruszyła ramionami. 
- Głuptas z ciebie, wcale nie jesteś inny. Poza tym przecieŜ kaŜdy chce gdzieś naleŜeć. 
Piotrek wiedział o tym doskonale. Przelał mleko do baniek i nakarmił mruczące koty. 
Ostatecznie nie ma nic zabawnego w porządkowaniu obór czy stajni w czasie, gdy wszyscy 
słuchają opowieści o dzikich plemionach lub opychają się marmur-kowym ciastem Felicji. 
Chłopiec wyprowadził krowę na podwórze, a potem usiadł przy wejściu do obory w ostatnich 
promieniach zachodzącego słońca. Najpierw Ŝuł źdźbło trawy, następnie bawił się klamką od 
drzwi, 
117 
wreszcie zaczął nerwowo skubać wargi. Piotrek chciał gdzieś naleŜeć. I to bardzo. Istniały 
jednak pewne przeszkody. 
- I tak nie mam niedzielnego ubrania, jak wy wszyscy. 
No proszę! Oto prawdziwy powód religijnych rozterek Piotrka. Sara westchnęła z ulgą. 
- Piotrze, czy to jedyna przyczyna? Dlaczegoś od razu tak nie powiedział? 
Piotrek nie odzywał się. W końcu kaŜdy ma swoją dumę. Nawet parobek, który nie moŜe ma-, 
rzyć o niedzielnym ubraniu i powinien być zadowolony, Ŝe w ogóle ma co na siebie włoŜyć. 
Sara zawsze traktowała Piotrka powaŜnie i stawała po jego stronie, dlatego teŜ zdecydował 
się wyjawić jej przyczynę swoich rozterek. Teraz jednak, patrząc na jej rozpromienioną twarz, 

nie wiedział, czy ma się cieszyć, czy martwić. Gdy Sara Stanley brała jakąś sprawę w swoje 
ręce, lepiej było nie wchodzić jej w paradę. 
Sara, zadowolona z pojawienia się nowego problemu, postanowiła przystąpić do jego 
rozwiązywania juŜ w czasie podwieczorku. Ciotka Hetty pochłonięta była pouczającą lekturą, 
Oliwia zaś kończyła kolejny ogromny szal, który dziergała juŜ od tygodni. Właśnie 
przyglądała się teraz z zachwytem swojemu dziełu w Ŝółtym świetle lampy. 
- To najpiękniejszy szal, jaki kiedykolwiek zrobiłam dla misji. Jakiemuś biedakowi będzie w 
nim ciepło. 
Hetty spojrzała na nią nieobecnym wzrokiem. 
Il8 
- A tak, rzeczywiście niezły. Ja nie mam cierpliwości do takich rzeczy. 
Sara juŜ wcześniej rozłoŜyła na stole serwetki, a teraz weszła do pokoju, niosąc na tacy dwie 
filiŜanki z herbatą i talerzyk z pierniczkami. 
- Czas na podwieczorek - oznajmiła wesoło, spoglądając na ciotki i próbując ocenić, w jakim 
są nastroju. JeŜeli zamierza się o coś prosić, naleŜy to zrobić w odpowiednim momencie. 
Hetty spojrzała na dziewczynkę z radosnym zdumieniem. Właśnie przyszło jej do głowy, Ŝe 
chętnie napiłaby się herbaty. 
- Saro, jak to miło, Ŝe o tym pomyślałaś! - zawołała. 
Sara postawiła na stoliku filiŜanki i pierniczki, po czym usiadła i załoŜyła nogę na nogę. Gdy 
Hetty zaczęła z przyjemnością popijać herbatę, dziewczynka przystąpiła do działania. 
- Ciociu Hetty, myślałam ostatnio o tym, co mówił pastor Brinsmead. Czy nie sądzisz, Ŝe 
Piotrek powinien chodzić z nami do kościoła? 
- Rzeczywiście, powinien. - Oliwia jak zwykle stanęła po stronie Sary. - Sądzę, Ŝe naszym 
obowiązkiem jest tego dopilnować^ Mieszka z nami pod jednym dachem. 
Hetty schrupała pierniczka i strzepnęła okruszki serwetką. UwaŜała się za autorytet w 
sprawach moralności, nie mogła zatem powiedzieć, Ŝe chłopiec powinien zostawać w domu, 
podczas gdy cała rodzina idzie do kościoła. Sądziła jednak, Ŝe zajmowanie się takimi 
sprawami nie naleŜy do jej obowiązków. 
- Jeśli będzie chciał, to pójdzie - rzekła w końcu. 
119 
Sara była przygotowana na taką odpowiedź. 
- Och, tak, on chciałby wybrać się z nami, ale... ale nie ma niedzielnego ubrania. 
Miała nadzieję, Ŝe słowa te poruszą ciotkę Hetty, ale się myliła. Hetty ściągnęła usta, a na jej 
twarzy pojawił się wyraz głębokiej dezaprobaty. 
- TeŜ coś! To nie moja sprawa. Chłopak ledwie zarabia na swoje utrzymanie. 
Piotrek został przyjęty do pracy w RóŜanym Dworku po śmierci starego Jake'a, który przez 
długie lata wzorowo prowadził gospodarstwo panien King. Chłopiec pracował tu od 
niedawna, ale juŜ było widać róŜnice. Hetty natychmiast przypomniała sobie wszystkie 
zaniedbania, których zdąŜył się dopuścić. 
- PrzecieŜ wysyłamy ubrania do misji - zauwaŜyła Sara. Nie śmiała zaproponować, Ŝeby 
część darów przeznaczonych dla misji wykorzystać tu, w ich własnym domu. 
- UŜywane ubrania - prychnęła z pogardą ciotka Hetty, jak gdyby uŜywana odzieŜ z Avonlea 
mogła przydać się tylko dzikusom w pióropuszach. 
Sara zwróciła się do Oliwii. 
- Ale twój szal jest nowy. 
Hetty źle przyjmowała wszelkie sprzeciwy, zwłaszcza zaś sprzeciwy dwunastoletnich 
dziewczynek. Ostro spojrzała na Sarę. 
- Nie pozwalaj sobie za wiele. Przyjmij do wiadomości, Ŝe nie cenię ludzi, którzy uwaŜają, Ŝe 
kościół to miejsce do chwalenia się modnym strojem. Jeśli Piotrek naprawdę chce pójść do 
kościoła, to pójdzie, nawet w starym ubraniu. 

Hetty odstawiła filiŜankę i pogrąŜyła się w lek- 
120 
turze, dając tym samym do zrozumienia, Ŝe uwaŜa rozmowę za zakończoną. Sama, co 
prawda, udała się na naboŜeństwo i piknik w swej najlepszej fiołkowej sukni i nowym 
kapeluszu, nie miała jednak zamiaru przejmować się chłopcem, który rezygnuje ze zbawienia 
z powodu starych spodni. 
Rozdział trzeci 
Wielebny Brinsmead przyjął zaproszenie wielebnego Leonarda, pastora z Avonlea, do 
zwiedzenia parafii i zgodził się ponownie spotkać z wiernymi w następną niedzielę. 
Zatrzymał się zatem na kilka dni w Avonlea i cieszył się panującym tu spokojem. Bez 
wątpienia była to dla niego wielka odmiana po latach spędzonych w dŜungli, gdzie w kaŜdej 
chwili mógł zostać napadnięty przez dzikie zwierzęta lub wygłodniałych ludoŜerców. Ale 
nawet w Avonlea wielebny Brinsmead nie zrezygnował z działalności misjonarskiej. 
Przechadzając się po miasteczku, zerkał zawsze dookoła, szukając potencjalnych kandydatów 
do nawrócenia. 
Któregoś dnia, gdy spacerował po głównej ulicy Avonlea, jego uwagę przyciągnęła pewna 
niezwykła scena. Wzburzeni ludzie, szepcząc coś i gestykulując, pośpiesznie przechodzili z 
jednej strony ulicy na drugą, Ŝeby uniknąć spotkania z dziwnie wyglądającą kobietą, której 
wielebny Brinsmead nigdy dotąd nie widział. 
Jakiś chłopiec zatrzymał się przy nim i szepnął: „Proszę uwaŜać, to czarownica z Avonlea", 
po czym skrył się w pobliskim sklepie. Ale misjonarz 
121 
nie przejął się tym ostrzeŜeniem i śmiało ruszył ku niezwykłej postaci. A był to nie kto inny, 
tylko sama Peg Bowen. 
W porównaniu ze straszliwymi wodzami plemiennymi Peg nie wyglądała wcale przeraŜająco. 
Brinsmead szedł w jej kierunku jak gdyby nigdy nic, aŜ prawie na nią wpadł. Peg, 
zaskoczona, zatrzymała się i uprzejmie go pozdrowiła. 
To wystarczyło Wielebnemu. Przystanął i całkiem zwyczajnie wyciągnął rękę na powitanie. 
Nie przeszkadzało mu, Ŝe Peg była ubrana w dwie spódnice i kapelusz, który wyglądał tak, 
jakby przepłynął pół świata, zanim znalazł schronienie na jej głowie. 
- Witam. Czy miałem juŜ okazję panią poznać? Peg  roześmiała   się   szyderczo.   
Czarownice 
i chrześcijanie mają za sobą kawałek wspólnej historii, w której tym pierwszym przypadła 
niezbyt szczęśliwa rola. 
- Wątpię - wykrztusiła. - Ale mógł ojciec 
0 mnie słyszeć. Nazywam się Peg Bowen. Brinsmead uścisnął jej rękę i skinął siwą głową. 
- Jestem bardzo rad poznać panią. Mam nadzieję, Ŝ% wraz z innymi parafianami z Avonlea 
wysłucha pani drugiej części mego kazania. 
Nikt nigdy nie uczynił Peg takiej propozycji. Uniosła brwi i płomień zalśnił w jej oczach. 
- Nie naleŜę do twojej trzódki, wielebny ojcze. NaleŜę do mojego własnego kościoła. Diabeł 
nie znajdzie mnie kryjącej się po ciemnych kątach, o nie, ja modlę się w lasach, wśród drzew 
1 kwiatów. 
Wielebny miewał juŜ niewątpliwie do czynienia 
122 
z dziwniejszymi przypadkami. W porównaniu z wierzeniami kanibali sposób myślenia Peg 
wydawał się czymś całkowicie moŜliwym do zaakceptowania, a misjonarz nie naleŜał do 
ludzi, którzy uwaŜają, Ŝe modlić się moŜna jedynie we wnętrzu kościoła. Wierzył jednak 
niezłomnie, Ŝe kościół moŜe zaofiarować Peg coś więcej niŜ las. Wiedział równieŜ, jak naleŜy 
postępować w przypadku tak upartych owieczek. Uśmiechnął się do Peg promiennie. 

- No cóŜ, wszyscy jesteśmy istotami ludzkimi stworzonymi przez Boga i wszyscy 
potrzebujemy przyjaźni innych ludzi. Parafianie z radością ujrzeliby cię w swoim gronie na 
niedzielnym kazaniu. Proszę, pani Bowen, niech pani przyjdzie. 
Wielu spośród parafian oniemiałoby ze zdumienia, słysząc to rycerskie zaproszenie. Peg 
doskonale zdawała sobie z tego sprawę i na jej spalonej słońcem twarzy pojawił się lekki 
uśmiech. Uśmiech... i coś jeszcze. Wielebny dobrze znał naturę ludzką i wiedział, Ŝe musiał 
uderzyć w jakiś słaby punkt. Wspaniale było być wolną i niezaleŜną, ale czasami, nocą, gdy 
na dworze wył wicher i sypał gęsty śnieg, tęskniło się do bratniej duszy. 
Zanim Peg zdołała cokolwiek odpowiedzieć, pojawił się przy nich jakiś chłopiec na rowerze. 
- Niech ojciec uwaŜa, Ŝeby nie rzuciła na ojca klątwy! - krzyknął, po czym gwałtownie skręcił 
w stronę Peg, usiłując na nią najechać. Udało jej się odskoczyć w ostatniej chwili. 
Po tym incydencie Peg zmuszona była podać w wątpliwość opinię pastora na temat rodzaju 
ludzkiego. 
123 
- Nikt oprócz mnie nie przyjdzie do kościoła w połatanych spodniach. 
- Bóg tego nie zauwaŜy - zapewniła go Sara. 
- Ale całe Avonlea - tak. 
A całe Avonlea przeraŜało go bardziej niŜ Pan Bóg. Zanim jednak zdąŜył czmychnąć z 
powrotem do swojego pokoju, Sara wbiegła na górę i przyjrzała mu się dokładnie. Ciotka 
Hetty, jak wiadomo, nie sprawiła Piotrkowi nowych spodni, musiał zatem włoŜyć stare. Ale 
nawet Sara była zaszokowana wyglądem jego niedzielnej garderoby. 
- Masz dziury w skarpetkach. Nie moŜesz włoŜyć jakichś innych? 
- Inne teŜ są dziurawe. 
Sara jednak nie zamierzała zniechęcać się dwiema parami dziurawych skarpetek. 
- Myślę, Ŝe jak nałoŜysz jedne na drugie, to nie będzie widać dziur. 
- A czy to nie będzie śmiesznie wyglądać? - zapytał Piotrek z powątpiewaniem, choć 
pomysłowość Sary zrobiła na nim duŜe wraŜenie. 
- AleŜ nie, głuptasie. Zrób, jak mówię. Jest juŜ bardzo późno. 
Piotrek jednak nie ruszył się z miejsca. Nie mógł oderwać wzroku od ślicznej sukni Sary. Jak 
on w swoich zniszczonych, połatanych spodniach będzie wyglądał przy takiej elegenckiej 
młodej damie? Zwiesił głowę i zaczął bezmyślnie bawić się guzikiem od koszuli. Miał tak 
nieszczęśliwą minę, Ŝe Sara postanowiła za wszelką cenę podtrzymać go na duchu. Jeśli 
Piotrkowi przeszkadzała jej wytworna suknia, to mogła przecieŜ zmienić ją na inną. 
725 
- Nikt oprócz mnie nie przyjdzie do kościoła w połatanych spodniach. 
- Bóg tego nie zauwaŜy - zapewniła go Sara. 
- Ale całe Avonlea - tak. 
A całe Avonlea przeraŜało go bardziej niŜ Pan Bóg. Zanim jednak zdąŜył czmychnąć z 
powrotem do swojego pokoju, Sara wbiegła na górę i przyjrzała mu się dokładnie. Ciotka 
Hetty, jak wiadomo, nie sprawiła Piotrkowi nowych spodni, musiał zatem włoŜyć stare. Ale 
nawet Sara była zaszokowana wyglądem jego niedzielnej garderoby. 
- Masz dziury w skarpetkach. Nie moŜesz włoŜyć jakichś innych? 
- Inne teŜ są dziurawe. 
Sara jednak nie zamierzała zniechęcać się dwiema parami dziurawych skarpetek. 
- Myślę, Ŝe jak nałoŜysz jedne na drugie, to nie będzie widać dziur. 
- A czy to nie będzie śmiesznie wyglądać? - zapytał Piotrek z powątpiewaniem, choć 
pomysłowość Sary zrobiła na nim duŜe wraŜenie. 
- AleŜ nie, głuptasie. Zrób, jak mówię. Jest juŜ bardzo późno. 
Piotrek jednak nie ruszył się z miejsca. Nie mógł oderwać wzroku od ślicznej sukni Sary. Jak 
on w swoich zniszczonych, połatanych spodniach będzie wyglądał przy takiej elegenckiej 

młodej damie? Zwiesił głowę i zaczął bezmyślnie bawić się guzikiem od koszuli. Miał tak 
nieszczęśliwą minę, Ŝe Sara postanowiła za wszelką cenę podtrzymać go na duchu. Jeśli 
Piotrkowi przeszkadzała jej wytworna suknia, to mogła przecieŜ zmienić ją na inną. 
125 
- Nie martw się, Piotrze, przejdziemy przez to razem - oznajmiła i ruszyła w stronę swojego 
pokoju. 
Hetty i Oliwia, czekające na nich w powozie, zaczynały się juŜ niepokoić, a zniecierpliwiona 
Czarnulka wyciągała szyję w kierunku klombów. 
- Czemu te dzieci się tak guzdrzą? - mruczała Hetty, podczas gdy Oliwia usiłowała odciągnąć 
klacz od swoich ukochanych cynii. - Saro! Piotrze! 
Frontowe drzwi otwarły się i ukazały się w nich dzieci. Hetty zamarła na widok swej 
siostrzenicy. 
- Saro Stanley, czyś ty postradała zmysły? Zamiast jasnej muślinowej sukni, dziewczynka 
miała na sobie zwykłą wełnianą sukienkę, a na nogach - ciemne pończochy i cięŜkie brązowe 
buty. Kaskadę złocistych loków zastąpiły ciasno zaplecione warkocze. Strój ten nosiła do 
szkoły w deszczowe dni. W ten oto prosty sposób Sara manifestowała swą solidarność z 
Piotrkiem. 
- Ciociu Hetty, sama mówiłaś, Ŝe do kościoła nie chodzi się po to, Ŝeby chwalić się modnym 
strojem - zauwaŜyła spokojnie, ruszając w stronę powozu. 
Hetty została pokonana swoją własną bronią i dobrze o tym wiedziała. Przełknęła karcące 
słowa cisnące się jej na usta i zacisnęła wargi. 
- Jak to dziecko coś postanowi, to nic go nie powstrzyma - mruknęła do Oliwii. - I tak jest juŜ 
zbyt późno, Ŝeby zdąŜyła się przebrać. 
Sara i Piotrek wsiedli do powozu wymieniając porozumiewawcze spojrzenia. Czarnulka 
niechętnie oderwała się od kwiatków i ruszyła w stronę kościoła. 
126 
Rozdział czwarty 
Gdy powóz z RóŜanego Dworku zajechał przed kościół, jego pasaŜerowie wysiedli i zgodnie 
ruszyli w stronę drzwi. Wielebny Leonard witał parafian przy wejściu. U jego boku stał 
promieniejący pastor Brinsmead i rozmyślał o kazaniu, które zamierzał za chwilę wygłosić. 
Ciotka Hetty postanowiła wypełnić swój obowiązek i pchnęła Piotrka do przodu. 
- Ojcze, to jest Piotrek Craig, nasz parobek. Postanowił zostać członkiem kongregacji. 
Pastor Leonard ciepło przywitał Piotrka, nie czyniąc Ŝadnych uwag na temat jego połatanych 
spodni i dwóch par skarpetek. 
- Witamy, witamy w naszej owczarni. 
Piotrek zaniemówił, onieśmielony tak bezpośrednim przyjęciem. Skinął niezdarnie głową i 
ruszył wraz z Sarą i jej ciotkami do środka. Znalazłszy się w kościele, zaczął z podziwem 
rozglądać się po pomalowanym na biało wnętrzu. Hetty mocnym szturchnięciem skierowała 
go w stronę ławki Kingów. 
Siedzieli tam juŜ Felicja, Felek i Cecylka wraz ze swymi rodzicami. Dwojgu młodszym 
spośród rodzeństwa Kingów trudno było usiedzieć spokojnie, pomimo rozbrzmiewającej w 
kościele dostojnej muzyki organowej. 
Felek na widok Piotrka zmarszczył nos, a Felicja spojrzała na wchodzących z niekłamanym 
przeraŜeniem. Oto będzie musiała siedzieć w jednej ławce z parobkiem i z kuzynką, która 
najwyraźniej postradała zmysły, skoro przyszła do kościoła w takim stroju. 
127 
Hetty posadziła swoich podopiecznych przy samej ścianie, jak gdyby obawiała się, Ŝe mogą 
uciec z kościoła. Gdy wszyscy w końcu się uspokoili, wuj Alek nachylił się w stronę Piotrka. 
- Czy masz pieniądze na tacę? - zapytał cicho. Sprawa połatanych spodni tak zaabsorbowała 

Piotrka, Ŝe zapomniał zupełnie o innych waŜnych rzeczach. I oto wyłonił się przed nim nowy 
problem. Potrzebne mu były pieniądze, bez względu na to, czy zamierzał zostać metodystą, 
prezbiteriani-nem, czy derwiszem. 
- Nie, zapomniałem - przyznał przeraŜony. Jego uszy nabrały szkarłatnej barwy. Prawdę 
mówiąc wszystko, co zarobił, wysyłał matce i nie miał ani centa na cele religijne. 
Alek mrugnął do Piotrka i wsunął mu w dłoń monetę. 
- Weź to. 
- śeby takich rzeczy nie wiedzieć - zauwaŜył z dezaprobatą Felek, który poczuł się dotknięty, 
Ŝ

e Piotrek tak po prostu dostał pieniądze na tacę, podczas gdy on sam musiał na nie 

zapracować. 
- Szsz! - uciszył go ojciec. 
Felek juŜ, juŜ miał pokazać język Piotrkowi, kiedy nagle uwagę obu chłopców przyciągnęło 
poruszenie przy wejściu do kościoła. Gdy misjonarz gawędził z najpóźniej przybyłymi 
parafianami, a pastor Leonard zamierzał właśnie zamknąć drzwi, w progu kościoła stanęła 
postać, której widok wzbudził zdumienie zebranych. 
Peg Bowen! 
Peg, która zapewne wzięła sobie do serca słowa wielebnego Brinsmeada, postanowiła dać 
ostatnią 
128 
szansę konserwatywnej społeczności Avonlea. Dla uczczenia tej okazji zrezygnowała 
zarówno z męskiej marynarki, jak i jednej z dwóch spódnic, które zwykle nosiła. Marynarski 
kapelusz zaś zastąpiła niezmiernie starym, słomkowym kapelusikiem, beztrosko przybranym 
kwiatami z kościelnego ogrodu. 
Parafianie zareagowali na jej widok złowrogim pomrukiem, przypominającym bzyczenie 
rozgniewanych os, jednakŜe misjonarz nie zwrócił na to uwagi. Jego twarz rozjaśniła się, jak 
gdyby sam wódz kanibali przybył, by wysłuchać jego kazania. 
- A więc jednak pani przyszła, panno Bo wen! - wykrzyknął entuzjastycznie, wyciągając do 
niej rękę. 
Peg uścisnęła jego dłoń i z uwagą rozejrzała się dookoła. 
- Dawno temu poprzysięgłam sobie, Ŝe moja noga nigdy tu nie postanie. Ale twoje słowa, 
ojcze wielebny, dały mi do myślenia. MoŜe rzeczywiście czegoś mi brakowało przez te 
wszystkie lata. 
Usłyszawszy to wyznanie, misjonarz poczuł się tak, jakby sam król wręczył mu medal. Po 
tylu latach pracy w tropikalnym buszu miał z pewnością prawo do odrobiny próŜności i teraz 
z dumą myślał o swoim darze przekonywania. Ulegając słabości do teatralnych gestów, wziął 
Peg pod ramię i powiódł ją główną nawą. 
- Kto z nas, mając sto owiec, gdy straci jedną, nie zostawi pozostałych dziewięćdziesięciu 
dziewięciu i nie pójdzie jej szukać? 
Misjonarz miał dobre chęci, ale Peg zmarszczyła brwi, słysząc ten biblijny cytat. UwaŜała 
swą 
9 — Pojednanie 
120 
obecność w kościele za uprzejmość wyświadczoną Wielebnemu i nie była zadowolona, Ŝe 
przyczepia się jej etykietkę zbłąkanej owieczki. Jeśli Wielebny chciał zilustrować swoje 
kazanie konkretnymi przykładami ułomności natury ludzkiej, to, zdaniem Peg, powinien 
raczej dokładniej przyjrzeć się siedzącym w ławkach parafianom. 
Misjonarz nie zwrócił uwagi na minę starej kobiety i, bardzo z siebie zadowolony, raz jeszcze 
uścisnął jej dłoń, po czym oddalił się w kierunku ołtarza. 
Gdy Peg ruszyła w głąb kościoła, parafianie aŜ zatrzęśli się z oburzenia. Ze wszystkich stron 
dobiegały ją gniewne szepty. Nikt nie chciał, aby zbłąkana owieczka usiadła obok niego. 

- Rozsuńcie się, Ŝeby nie mogła tu usiąść - szepnęła pani Biggins do swojej rodziny. 
- JuŜ czuję jej zapach - oznajmiła pani Tarbush przenikliwym szeptem, który usłyszało pół 
kościoła. 
A pani Sloane, która zadzierała nosa bardziej niŜ ktokolwiek inny, nawet nie zadała sobie 
trudu, Ŝeby ściszyć głos. 
- Tylko spójrzcie na to dziwadło! - wrzasnęła. - Jeśli ona tu usiądzie, ja wyjdę. 
Tego juŜ było dla Peg za wiele. To właśnie owa nietolerancja sprawiła, Ŝe przez tyle lat 
starała się trzymać z dala od kościoła w Avonlea i od przychodzących tu ludzi. Peg nie 
znosiła hipokryzji i nie zamierzała dłuŜej wysłuchiwać podobnych impertynencji. 
 
- Nie martwcie się - odparowała. - Nie mam najmniejszej ochoty siadać koło kogokolwiek z 
was. 
130 
Pani Sloane szeroko otworzyła oczy i z oburzeniem potrząsnęła głową. Peg zatrzymała się na 
samym środku kościoła. Zarzuciła na ramiona swój wełniany szal i po kolei przyglądała się 
ludziom siedzącym w ławkach. Parafianie znieruchomieli pod jej spojrzeniem, a na ich 
twarzach pojawił się wyraz niepokoju. Tylko jedna spośród zgromadzonych w kościele osób 
rozumiała rozgoryczenie Peg Bowen. 
- Panno Bowen, proszę usiąść tutaj - odezwał się Piotrek odwaŜnie, podczas gdy wszyscy inni 
nadal siedzieli w milczeniu. 
Hetty syknęła oburzona, a Felicja omal nie zemdlała, gdy zdumiona Peg odwróciła się w ich 
stronę. 
- Piotrek! Co ty tu robisz? Nie spodziewałam się ujrzeć cię wśród tej dwulicowej bandy. 
Jesteś znacznie lepszy od nich. Spójrz na przykład na Stefana Granta. - Peg wskazała palcem 
zaŜywnego i elegancko ubranego męŜczyznę. - Wygląda jak pączek w maśle. Podpalił własny 
dom, aby zainka-sować ubezpieczenie, a potem zwalił winę na mnie. 
- Coś podobnego! - wybuchnęła pani Sloane, a nieszczęsny Stefan Grant zrobił się taki 
czerwony, jakby za chwilę sam miał zapłonąć. 
- A taka Fanny Tarbush stale zadziera nosa, a przecieŜ nie myśli o niczym innym, tylko o 
złapaniu bogatego męŜa. 
- Czy ktoś słyszał coś podobnego? - Pani Tarbush wyglądała tak, jakby za chwilę miała 
zemdleć. 
Peg wymierzyła jeszcze kilka następnych celnych ciosów, udowadniając, Ŝe potrafi odpłacić 
131 
pięknym za nadobne. Miała w tym zresztą spore doświadczenie. To, Ŝe nazywano ją 
czarownicą, miało bowiem równieŜ swoje dobre strony - mogła bezkarnie mówić wszystko, 
co tylko przyszło jej do głowy. 
Następnie podeszła do ołtarza i zwróciła się twarzą do zebranych. 
- No tak, nic się nie zmieniło. Ta sama banda hipokrytów, tylko nieco podstarzałych, ot i 
wszystko. - Miała właśnie zamiar uśmiechnąć do Piotrka, gdy nagle pochwyciła spojrzenie 
Hetty, od którego mogły popękać szyby w oknach. Peg odwzajemniła się jej podobnym. 
- Mogłabym opowiedzieć kilka ciekawych rzeczy o Hetty King - podjęła znacząco. 
Hetty skoczyła na równe nogi, a jej twarz zrobiła się biała jak prześcieradło. Nigdy dotąd nie 
odezwano się do niej w ten sposób. PoniewaŜ nikt z zebranych nie zamierzał zareagować, 
postanowiła wziąć sprawę w swoje ręce. 
- Peg Bowen, skoro nie potrafisz uszanować świętości kościoła, bądź uprzejma opuścić to 
miejsce! 
Trzeba było nie lada odwagi, Ŝeby nie posłuchać Hetty King, ale Peg tylko tupnęła nogą. 
- To ty powinnaś się nauczyć prawdziwego chrześcijańskiego miłosierdzia - odparowała. 

Hetty otworzyła usta, ale nic nie powiedziała. Stała bez ruchu, jakby zamieniła się w słup soli. 
Twarze Oliwii i Alka poczerwieniały od powstrzymywanego z trudem śmiechu. 
Peg zbliŜyła się do ławki Hetty. Wiedziała, Ŝe nieprędko trafi jej się znowu taka gratka, po- 
132 
stanowiła zatem w pełni wykorzystać nadarzającą się okazję. 
- Powinnaś poprosić pannę Oliwię albo swojego brata Alka, Ŝeby udzielili ci paru lekcji - 
kontynuowała. - A jedyna róŜnica między nami polega na tym, Ŝe ja mówię głośno to, co ty 
mówisz za zamkniętymi drzwiami. 
Piotrek, który wiele razy miał okazję słyszeć, co Hetty mówiła za zamkniętymi drzwiami, nie 
potrafił juŜ dłuŜej zachować powagi i parsknął śmiechem. Wszyscy obecni spojrzeli na niego 
z przeraŜeniem, sądząc, Ŝe oszalał. Zdenerwowanie spowodowane pierwszą wizytą w 
kościele, problemami z ubraniem i brakiem pieniędzy na tacę, sprawiło, Ŝe nerwy odmówiły 
Piotrkowi posłuszeństwa. Przycisnął rękę do ust tak mocno, Ŝe aŜ palce mu pobielały, ale nie 
udało mu się stłumić śmiechu. 
- Masz całkowitą rację, chłopcze - rzekła Peg. - Niezłe towarzystwo. Koń by się uśmiał. 
To powiedziawszy, zarzuciła szal na ramiona i ruszyła w kierunku drzwi. Wielebny 
Brinsmead, widząc, Ŝe jego przemieniona w tygrysa owieczka opuszcza kościół, wyciągnął 
rękę w błagalnym geście. 
- Panno Bowen! - krzyknął. 
Ale Peg miała dość słuchania misjonarzy i nie zamierzała się zatrzymać 
Piotrek przestał wreszcie zanosić się śmiechem i z jego gardła wydobywał się jedynie cichy 
chichot. Felicja aŜ skuliła się ze wstydu i upokorzenia. Sara z całej siły kopnęła Piotrka w 
łydkę. 
- Uspokój się. Pogarszasz tylko sytuację. 
133 
Pastor Leonard, który przez dłuŜszą chwilę stał jak sparaliŜowany, otrząsnął się z odrętwienia. 
To był jego kościół i to on winien przywrócić tu porządek. Rzucił pełne wyrzutu spojrzenie 
na Brinsmeada i spiesznie ruszył w stronę ołtarza. 
- Proszę o ciszę. Panie Boynton, czy zechciałby pan łaskawie zaczął grać? - zwrócił się do 
organisty. 
Obaj duchowni szybko przystąpili do odprawiania naboŜeństwa. Wielebny Leonard usiłował 
przywrócić atmosferę skupienia za pomocą modlitwy, a wielebny Brinsmead opowiadał o 
poligamii wśród dzikich plemion. JednakŜe Ŝadnemu z nich nie udało się wymazać z pamięci 
parafian tego, co przed chwilą zaszło. Hetty siedziała sztywna, jakby połknęła kij. Felicja 
czuła się tak zawstydzona z powodu Piotrka, Ŝe ani razu nie podniosła głowy. Piotrek myślał 
tylko o tym, Ŝe jego chlebodawczyni jest wściekła i Ŝe Felicja nie odezwie się do niego do 
końca Ŝycia. Pani Sloane zaś z całej siły ściskała swoją ksiąŜeczkę do naboŜeństwa, a gdy 
organy umilkły, w towarzystwie pani Tarbush opuściła spiesznie kościół. 
- Nigdy w Ŝyciu nie spotkało mnie coś podobnego! - wy buchnęła, gdy tylko znalazły się na 
zewnątrz. 
- AleŜ tupet ma ta kobieta! - przyznała pani Tarbush. 
Stefan Grant pośpiesznie oddalił się w kierunku swojego powozu. Chciał uniknąć wszelkich 
pytań na temat poŜaru. Za nim szła Hetty, ciągnąc za sobą Sarę i Piotrka. Jej twarz była sina z 
wściekłości. 
!34 
- Tym razem przebraliście miarkę! Zrobiłaś z nas pośmiewisko przed całym miastem, Saro 
Stanley. Powinnam przełoŜyć cię przez kolano i sprawić porządne lanie. A co się tyczy ciebie, 
Piotrze, moja cierpliwość się wyczerpała. Gdy tylko znajdę kogoś na twoje miejsce, 
natychmiast cię zwolnię! 

Hetty puściła ręce dzieci i ruszyła do powozu. Piotrek, całkowicie oszołomiony, stał 
nieruchomo, patrząc na Sarę. Jak ma dalej Ŝyć, jeśli nie zdoła zarobić na swoje utrzymanie? 
Wujek Alek, który słyszał wszystko, co powiedziała Hetty, przedarł się przez wychodzący 
tłum i pośpieszył w jej kierunku. 
- Hetty, chyba zbyt pochopnie podjęłaś decyzję. Posłuchaj tylko... - rzekł. Ale Hetty nawet na 
niego nie spojrzała. 
Piotrek wykręcał palce z rozpaczy i usiłował nie wybuchnąć płaczem przy Felicji. Próba 
zostania prezbiterianinem smutno się dla niego skończyła, postanowił więc, Ŝe w przyszłości 
będzie trzymał się z daleka od kościoła w Avonlea. 
Rozdział piąty 
Owa niedziela była jednym z tych pięknych, słonecznych dni, w czasie których wprost nie 
wypada robić nic innego, jak tylko cieszyć się Ŝyciem. Sara i jej kuzyni zbierali na plaŜy 
muszelki, a teraz zbiegali jak szaleni z porośniętej trawą skarpy, dumnie wymachując swoimi 
łupami. Edek Ray i jego siostrzyczka Klementynka, która była 
135 
najbliŜszą przyjaciółką Cecylki, biegli wraz z nimi, śmiejąc się beztrosko. Klementynka i 
Cecylka, najmłodsze z całej gromadki, musiały nieźle wyciągać nóŜki, Ŝeby nadąŜyć za 
wszystkimi. 
Sara jednak nie mogła w pełni cieszyć się urodą tego wspaniałego dnia. Ani na chwilę nie 
potrafiła zapomnieć o tym, Ŝe ciocia Hetty postanowiła zwolnić Piotrka. Wyrzucała sobie, Ŝe 
to ona nakłoniła chłopca do pójścia do kościoła. Teraz jedyną jej nadzieją był wuj Alek, który 
obiecał, Ŝe wstawi się za Piotrkiem, gdy tylko ciocia Hetty nieco ochłonie po ostatnich 
wydarzeniach. 
Tymczasem Piotrek i wujek Alek reperowali płot okalający pastwisko. Na farmie naleŜy 
natychmiast naprawiać takie uszkodzenia, Ŝeby zwierzęta nie przedostawały się na czyjeś 
pole i nie niszczyły zbiorów. Piotrek dopasował właśnie ostatni, trudny do ustawienia drąŜek, 
a wuj Alek, za pomocą ogromnych obcęgów, umocował go drutem. 
- Dobra robota, chłopcze - powiedział. - Jeszcze trochę i będziesz mógł prowadzić własną 
farmę. 
Czy ktoś, komu właśnie oświadczono, Ŝe zostanie zwolniony, mógł spodziewać się takiej 
pochwały? Wuj Alek popatrzył z uznaniem na efekt pracy Piotrka, a napotkawszy jego 
niespokojne spojrzenie, poklepał chłopca po ramieniu. 
- Mam jeszcze coś do zrobienia, ale jak tylko skończę, pójdę porozmawiać z Hetty. 
Piotrek wiedział, czego ma dotyczyć ta rozmowa, i w jego serce wstąpiła nadzieja. Być moŜe 
wszystko da się jeszcze naprawić. 
136 
Alek przyglądał się przez chwilę zbiegającej ze skarpy wesołej gromadce. 
- Te dzieciaki to wieczne utrapienie - powiedział z czułością i ruszył w kierunku RóŜanego 
Dworku. 
Piotrek spojrzał ze smutkiem na zbliŜającą się grupkę. On teŜ był dzieckiem i teŜ miał ochotę 
pobiegać po łące. Na pewno przegoniłby Edka Raya. Od dawna juŜ marzył o tym, Ŝeby się z 
nim pościgać. Ale lepiej nawet nie myśleć o takich rzeczach. Miał juŜ wystarczająco duŜo 
kłopotów. 
Z westchnieniem ruszył w stronę stosu porąbanego drzewa. Tymczasem Edek dogonił 
właśnie Felicję. Edek był wysokim jak na swój wiek, przystojnym i silnym chłopcem i 
przyprawiał o drŜenie niejedno serduszko. 
- Dlaczegoś na mnie nie zaczekała? - spytał. 
- Zapomniałam, Edwardzie. 
Felicja wcale nie zapomniała. Chciała po prostu, Ŝeby chłopiec zapracował sobie na zaszczyt 
przebywania w jej towarzystwie. Edek sięgnął do kieszeni. 

- Chciałem podarować ci tę muszelkę. 
Trzymał w ręku przepiękną, jasnokremową muszlę z błękitnymi cętkami. By ją zdobyć, 
musiał wejść do wody aŜ po kolana. Felicja uwielbiała śliczne rzeczy. WłoŜyła muszlę do 
swojego koszyczka. Edek uśmiechnął się z dumą od ucha do ucha. Wkrótce jednak przekonał 
się, Ŝe jego radość była przedwczesna. Felicja wręczyła mu koszyk z muszlami, a sama 
wspięła się na ogrodzenie, Ŝeby porozmawiać z Piotrkiem. 
137 
- Zastanowiła się chwilę, po czym buzia jej się rozjaśniła. - Mam pomysł, pomoŜemy ci. 
- Mów za siebie. Ja nie pracuję na farmie 
- oburzył się Edek Ray. 
- Edwardzie Rayu, twój dziadek był rolnikiem 
- zauwaŜyła Felicja. Najwidoczniej postanowiła dokuczyć Edkowi i aby osiągnąć ten cel, 
gotowa była nawet poprzeć propozycję Sary. 
- Ale ja nim nie będę - odpowiedział niegrzecznie Edek. 
AŜ trudno w to uwierzyć, ale to Felek pomógł Sarze wcielić jej plan w Ŝycie. 
- Chodźcie, będzie fajna zabawa! - zawołał. Tylko chęć utarcia nosa Edkowi mogła skłonić 
Felka do cięŜkiej pracy. Przeskoczył przez ogrodzenie i skierował się ku stercie drewna. 
Reszta dzieci podąŜyła za nim, wszyscy z wyjątkiem Edka i Felicji. 
- Klementyno,   powiem   wszystko   mamie! 
- krzyknął Edek do siostry. 
Felicja zastanawiała się właśnie, po czyjej jest stronie, kiedy nadjechała Oliwia. Powóz był po 
brzegi wypełniony paczkami z odzieŜą dla misji. 
- Ciocia Oliwia! - zawołała Felicja. 
- Prr! - krzyknęła Oliwia na Czarnulkę. Klacz zatrzymała się przy ogrodzeniu, a Oliwia 
ostroŜnie wysiadła z bryczki. 
- Dzień dobry, kochanie. Bądź tak dobra i pomóŜ mi z tymi paczkami. Piotrku, czy mógłbyś 
zaprowadzić Czarnulkę do stajni? 
- Dobrze, proszę pani. - Piotrek zawsze z przyjemnością pomagał Oliwii. 
- Dziękuję ci. 
139 
- Zastanowiła się chwilę, po czym buzia jej się rozjaśniła. - Mam pomysł, pomoŜemy ci. 
- Mów za siebie. Ja nie pracuję na farmie 
- oburzył się Edek Ray. 
- Edwardzie Rayu, twój dziadek był rolnikiem 
- zauwaŜyła Felicja. Najwidoczniej postanowiła dokuczyć Edkowi i aby osiągnąć ten cel, 
gotowa była nawet poprzeć propozycję Sary. 
- Ale ja nim nie będę - odpowiedział niegrzecznie Edek. 
AŜ trudno w to uwierzyć, ale to Felek pomógł Sarze wcielić jej plan w Ŝycie. 
- Chodźcie, będzie fajna zabawa! - zawołał. Tylko chęć utarcia nosa Edkowi mogła skłonić 
Felka do cięŜkiej pracy. Przeskoczył przez ogrodzenie i skierował się ku stercie drewna. 
Reszta dzieci podąŜyła za nim, wszyscy z wyjątkiem Edka i Felicji. 
- Klementyno,   powiem   wszystko   mamie! 
- krzyknął Edek do siostry. 
Felicja zastanawiała się właśnie, po czyjej jest stronie, kiedy nadjechała Oliwia. Powóz był po 
brzegi wypełniony paczkami z odzieŜą dla misji. 
- Ciocia Oliwia! - zawołała Felicja. 
- Prr! - krzyknęła Oliwia na Czarnulkę. Klacz zatrzymała się przy ogrodzeniu, a Oliwia 
ostroŜnie wysiadła z bryczki. 
- Dzień dobry, kochanie. Bądź tak dobra i pomóŜ mi z tymi paczkami. Piotrku, czy mógłbyś 
zaprowadzić Czarnulkę do stajni? 

- Dobrze, proszę pani. - Piotrek zawsze z przyjemnością pomagał Oliwii. 
- Dziękuję ci. 
139 
Oliwia wraz z Felicją ruszyły w stronę domu. 
W tym czasie Alek odbywał w kuchni obiecaną rozmowę z Hetty. Stał koło pieca i palił fajkę. 
Alek zawsze palił fajkę, gdy musiał poruszyć jakąś delikatną sprawę. 
- Nie bądź dla niego zbyt surowa, Hetty. Piotrek spisał się na medal, reperując płot. Po 
Ŝ

niwach trzeba będzie oczywiście pomyśleć o postawieniu nowego ogrodzenia. Poza tym 

dach wymaga naprawy. 
- O BoŜe, co jeszcze? 
Hetty podejrzewała, Ŝe jej brat wymyśla coraz to nowe zajęcia, Ŝeby skłonić ją do 
zatrzymania Piotrka. Jak tu wierzyć Alkowi, który zawsze miał zbyt miękkie serce dla 
parobków? 
W tym momencie do kuchni wkroczyły Oliwia i Felicja, obładowane paczkami. 
- Wróciłam - oznajmiła Oliwia. - O, Alek, witaj. PołóŜ to wszystko na stole, Felicjo. Dziękuję 
ci, kochanie. 
- Nie ma za co, ciociu, to ja juŜ pójdę, do widzenia. 
Felicja połoŜyła paczki na stole i wyszła tak prędko, jak tylko było to moŜliwe. Bała się, Ŝe 
znów wynajdą jej jakieś zajęcie. Nie miała zamiaru tracić tak pięknego dnia na pracę. 
- Do widzenia! - zawołał za nią ojciec, ale Felicja juŜ tego nie usłyszała. 
- Co za dzień - powiedziała Oliwia, zdejmując kapelusz i poprawiając włosy przed lustrem. - 
Zgadnijcie, kogo spotkałam dziś w Markdale. 
Alek pytająco uniósł brwi. 
- Kogo? 
140 
- Matkę Piotrka. Wyglądała na bardzo zmęczoną i zmartwioną. Ledwie wiąŜe koniec z 
końcem. Pracuje jako gospodyni u pani Connolly. 
Ta smutna wiadomość nie zrobiła najmniejszego wraŜenia na Hetty, która właśnie podlewała 
kwiatki. Hetty święcie wierzyła, Ŝe kaŜdy jest kowalem swego losu. 
- TeŜ coś! Sama sobie winna. Gdyby miała choć odrobinę zdrowego rozsądku, nie wyszłaby 
za Jacka Craiga. 
- Wiele przeŜyła - wtrąciła Oliwia, która zawsze gotowa była współczuć innym, co irytowało 
Hetty. 
- Jeśli to, co słyszałam jest prawdą, Jacek Craig znajduje się we właściwym dla siebie 
miejscu, za kratkami. 
- No cóŜ, to na pewno będzie dla niego nauczką 
- powiedział Alek, zaciągając się fajką. Jacek Craig uchodził za upartego młodego człowieka, 
któremu potrzebna była mocna ręka. 
- Nie jestem jednak przekonana, czy Piotrek nadaje się do tej pracy - kontynuowała Hetty, 
powracając do wcześniej podjętego tematu. - Nigdy nie będzie tak dobrym parobkiem jak 
stary Jake. Jake naprawiłby ogrodzenie, zanim ja w ogóle bym się dowiedziała, Ŝe było 
zniszczone. 
- To prawda, masz rację, nigdy nie będzie tak dobry jak stary Jake - przyznał Alek. - Ale to 
porządny chłopak. 
- Tak właśnie, chłopak. W tym leŜy problem 
- zrzędziła Hetty. - A ja, nie dość, Ŝe prowadzę szkołę i zajmuję się wychowaniem Sary, 
muszę jeszcze pilnować, Ŝeby na farmie było wszystko 
141 
w porządku. Nigdy nie powinnam zgadzać się na przyjęcie tego chłopca do pracy. 
Alek odsunął się od pieca, jakby szykował się do wyjścia. Nie lubił słuchać narzekań Hetty. 

- Mówiłem ci juŜ tyle razy, Ŝe zajmę się wszystkim, z czym Piotrek sobie nie poradzi, więc 
przestań się tym gryźć. 
To powiedziawszy wyszedł na dwór, gdzie świeciło słońce i gdzie czekała na niego nie 
dokończona robota. 
Rozdział szósty 
Felek i Piotrek kończyli właśnie układać drewno. 
- No, zrobione - odetchnął Piotrek. - Dzięki, Felku. 
Felek wyprostował się, bardzo z siebie zadowolony, i podszedł do reszty dzieci. Piotrek 
ruszył za nim, ale zatrzymał się niepewnie przy ogrodzeniu. 
- Chodź z nami, pobawimy się - zawołał Felek. Sara poderwała się z miejsca. Gdy tylko 
zobaczyła, Ŝe Piotrek zakończył pracę i moŜe wziąć udział we wspólnej zabawie, humor 
wyraźnie jej się poprawił. Dopiero teraz zdała sobie sprawę, jakie wspaniałe rzeczy moŜna 
robić w takie cudowne popołudnie. 
- Mam pomysł, pobawmy się w ciuciubabkę koło stawu. 
Edek juŜ, juŜ chciał się poderwać, ale opamiętał się w ostatniej chwili. 
- Nie znoszę bawić się w ciuciubabkę - oznaj- 
142 
mił swoim wyniosłym, irytującym tonem. Za to Felek, który uwielbiał wszelkie gry, 
natychmiast podchwycił pomysł Sary. 
- Kto ostatni, ten jest zgniłe jajo! - krzyknął przez ramię, sadząc ogromne susy przez łąkę. 
Sara podbiegła do Piotrka, który właśnie odwią-zywał Czarnulkę, Ŝeby odprowadzić ją do 
stajni. 
- No chodź, Piotrek. Później ją odprowadzisz, a my pomoŜemy ci w zbieraniu jajek. 
Piotrek spojrzał na klacz z poczuciem winy. Jajka mogą poczekać, ale koń - nie. Czarnulka 
odbyła długą drogę do Markdale i z powrotem i teraz z niezadowoleniem machała ogonem. 
Była spragniona, chciała teŜ wreszcie zrzucić z siebie uprząŜ. Poza tym w stajni czekał na nią 
owies. 
- Bo ja wiem... 
- No chodź - prosiła Sara i teŜ ruszyła biegiem. - Będzie fajna zabawa. 
Piotrek zdąŜył juŜ odwiązać Czarnulkę i patrzył smętnie, jak Felek, Cecylka i Klementynka 
znikają za wzgórzem. Za nimi biegły Sara i Felicja. Zawahał się, wiedząc, Ŝe naprawdę 
powinien najpierw zająć się koniem. Wreszcie uległ pokusie, z powrotem przywiązał konia i 
pobiegł za dziećmi. 
Edek Ray uśmiechnął się złośliwie, chyłkiem rozwiązał lejce i teŜ ruszył w kierunku stawu. 
Staw był niezwykle interesującym miejscem. Rosły tam trzciny i kępy tataraku wyŜsze od 
Cecylki, zewsząd słychać było kumkanie Ŝab, a po gładkiej jak lustro tafli wody pływały 
kaczki. Wokoło rozlegał się śmiech, chichoty i radosne okrzyki. Felicja miała zawiązane oczy 
i próbowała złapać 
143 
któreś z dzieci. Edek Ray trzymał się z boku, bo, jak oświadczył, nie zwykł brać udziału w tak 
głupich zabawach. Prawda natomiast była taka, Ŝe nie znosił gier, w których nie mógłby się 
czymś wyróŜnić. Nie miał ochoty na zabawę, w czasie której Felicja mogła schwytać zarówno 
jego, jak i Piotrka. 
Natomiast Piotrek był w siódmym niebie. Niezwykle rzadko zdarzało mu się tak bawić. Jego 
twarz promieniała szczęściem. Na jedną krótką chwilę zapomniał o swoich nie kończących 
się obowiązkach i o Czarnulce. 
- Złap mnie! - krzyknął do Felicji. - Tu jestem! Pochylił się i wpadł prosto w jej wyciągnięte 
ręce. Felicja natychmiast odgadła, kogo udało jej się złapać. 
- Wiedziałam, Ŝe to ty - oświadczyła takim tonem, jakby posiadała jakiś szczególny dar i 
potrafiła widzieć z zamkniętymi oczyma. 

Ostentacyjnie nie zwracała uwagi na Edka, wiedząc, jak bardzo go to denerwuje. Teraz 
puściła Piotrka i, chichocząc, zaczęła biec w kierunku brzóz rosnących koło RóŜanego 
Dworku. Jej kasztanowe włosy rozwiewały się na wietrze. Piotrek pobiegł za nią. Dogonił ją 
między drzewami i schwycił za rękę. 
- Mam cię! - krzyknął. 
Nawet Felicja zapominała czasami o swojej dumie. ZaróŜowiona i zdyszana, uśmiechnęła się 
do Piotrka. Dopiero gdy zobaczyła, Ŝe pozostałe dzieci nadbiegają w ich kierunku, 
niespodziewanie zapłonęła gniewem. 
- Jak śmiesz! - krzyknęła, wyrywając rękę. 
144 
Piotrek spojrzał na nią zaskoczony. 
- O co chodzi? - zapytał Edek surowo. 
- Usiłował wziąć mnie za rękę! 
Felicja powiedziała to takim tonem, jakby Piotrek zamierzał ukraść jej wszystkie dziesięć 
palców i wsadzić je do kieszeni. 
- Co takiego? 
Edek był zły, Ŝe musi rywalizować z parobkiem o względy Felicji, a jej słowa dały mu 
pretekst do działania. Podszedł do Piotrka i niewiele myśląc, pchnął go na ogrodzenie, które 
pękło z wielkim trzaskiem, łamiąc się dokładnie tam, gdzie Piotrek dopiero co je zreperował. 
Hałas wystraszył Czarnulkę, która odskoczyła w bok i, szarpnąwszy powóz, ruszyła przed 
siebie. 
- Piotrek! - krzyknęła przeraŜona Felicja, zasłaniając usta rękami. 
Tak, to był dla Piotrka znacznie powaŜniejszy kłopot niŜ pretensje Felicji o to, Ŝe łapie ją za 
rękę. 
- Koń! - krzyknął, wydostając się spośród desek, i pognał za zwierzęciem, jak potrafił 
najszybciej, a reszta dzieci ruszyła za nim. 
Rozdział siódmy 
Na nieszczęście rozpędzone powozy robią duŜo hałasu. Alek, Hetty i Oliwia usłyszeli z 
kuchni RóŜanego Dworku straszliwy turkot. 
- Co się stało? - zapytała Hetty. 
Alek, siedzący najbliŜej okna, poderwał się z krzesła. 
10 — Pojednanie 
145 
- Ten przeklęty koń uciekł! 
Wszyscy wyszli na dwór w chwili, gdy drogą pędziły dzieci, a Piotrek, biegnący na przedzie, 
krzyczał rozpaczliwie: 
- Czarnulko, stój! 
- Co tu się, u licha, dzieje? - zawołała Hetty, jak gdyby owa scena nie była oczywista nawet 
dla kompletnego idioty. 
Wuj Alek ruszył za koniem. Sytuacja nie wyglądała dobrze. Czarnulka wprzęgnięta do 
powozu i mknąca na oślep... To mogło się źle skończyć. 
- Nie martwcie się, złapię ją! 
Oliwia takŜe zaczęła biec, unosząc wysoko spódnicę. Natomiast Hetty przede wszystkim 
zainteresowana była znalezieniem winnego. Dostrzegła go natychmiast. 
- Piotrze Craigu, chodź tu w tej chwili! Chłopiec poczuł się tak, jakby ktoś smagnął go 
batem po plecach. Choć był o krok od powozu, zatrzymał się posłusznie w miejscu i zawrócił, 
przeraŜony. 
- Tak, proszę pani - wykrztusił. Wiedział, Ŝe tym razem wszystko stracone. 
- Kto zostawił odwiązanego konia? 
- Chyba ja, proszę pani - przyznał chłopiec. Nie przyszłoby mu nawet do głowy zwalać winy 

na kogoś innego, jak zapewne uczyniłby jakiś mniej uczciwy chłopiec. Ale nie na wiele zdała 
się teraz jego uczciwość: Czarnulka pędziła w nieznane, a Hetty pomstowała: 
- Czy nie potrafisz dopilnować najprostszej rzeczy? Przez ciebie koń moŜe złamać nogę. 
146 
Chłopiec zwiesił głowę. Pragnął, Ŝeby ziemia się pod nim rozstąpiła. 
- Tak mi przykro. 
Hetty być moŜe takŜe wolałaby, Ŝeby Piotrek zapadł się pod ziemię. PoniewaŜ jednak nic nie 
zapowiadało rychłego kataklizmu, doszła do wniosku, Ŝe sama musi uporać się z tą sprawą. 
Gdy Hetty była o czymś głęboko przekonana, natychmiast podejmowała decyzję, nie tracąc 
czasu na rozwaŜania. Teraz, trzęsąc się ze złości, wyciągnęła rękę i wskazała palcem drzwi. 
- Mam juŜ ciebie dość! Wracaj, skąd przybyłeś. Pakuj swoje rzeczy. 
Powiedziawszy to ruszyła w pogoń za koniem. Zrozpaczony chłopiec stał przez chwilę na 
ś

rodku drogi, potem poczłapał powoli, krok za krokiem, do RóŜanego Dworku. Tymczasem 

dzieci i Oliwia wracały juŜ do domu. Po drodze napotkały Hetty. 
- Wuj Alek schwytał klacz - poinformowała ciotkę Sara, z trudem łapiąc oddech, szczęśliwa, 
Ŝ

e nikomu nic się nie stało. - Czarnulka zatrzymała się przy strumyku, Ŝeby się napić wody. 

Gdzie jest Piotrek? 
Ale Hetty on juŜ nie obchodził. Teraz miała przed sobą kolejną ofiarę. Popatrzyła surowo na 
Sarę i wycedziła przez zęby: 
- Mówiłam ci setki razy, Ŝebyś nie zadawała się z tym chłopcem, Saro Stanley. - Następnie 
odwróciła się i pomaszerowała w stronę domu. 
Nos Felicji powędrował w górę. Instynktownie stawała zawsze po stronie silniejszego. 
147 
- Byliśmy dla niego zbyt uprzejmi. I pomyśleć tylko, ten parobek usiłował wziąć mnie za 
rękę! 
Felicja nie wyglądała na nieszczęśliwą. Znalazła się w centrum uwagi i czuła z tego powodu 
satysfakcję. Edek od razu zauwaŜył jej zadowoloną minę i postanowił ruszyć do ataku. 
- A czegóŜ moŜna się spodziewać po Piotrku? PrzecieŜ jego ojciec siedzi w więzieniu. 
- MoŜe teŜ jest niewinny, tak jak mój tata - zaprotestowała Sara gwałtownie. - I moŜe wcale 
nie zrobił tego, o co go oskarŜają. 
- MoŜe - wtrąciła Felicja. - Ale nie jest to pewne. 
Tu Felicja popełniła wielki błąd. Sara fuknęła jak rozgniewana kotka. UwaŜała swojego ojca 
za najwspanialszego człowieka na świecie. Biada temu, kto był innego zdania. 
- Zamknij buzię, Felicjo King! Mój ojciec nie zrobił niczego złego! 
- Miałam na myśli ojca Piotrka - dodała pośpiesznie Felicja, zdumiona reakcją kuzynki. 
Sara odwróciła się bez słowa i pobiegła w stronę domu. Felicja stała przez chwilę 
nieruchomo, po czym wolnym krokiem udała się za nią. 
Tymczasem Sara, z oczyma pełnymi łez, pognała na górę. Omal nie zderzyła się z Piotrkiem, 
który schodził właśnie po schodach. Miał przerzucony przez plecy duŜy worek. I bardzo 
smutną minę. 
- Piotrek, co ty wyrabiasz?! - zawołała przeraŜona. 
- Twoja ciotka mnie odprawiła. Kazała mi spakować rzeczy. 
- Co takiego! 
Piotrek spuścił głowę. Powoli zaczął zdawać sobie sprawę z tego, co znaczy stracić pracę. 
- Mama tak na mnie liczyła, a ja ją zawiodłem, właśnie teraz, gdy tak bardzo mnie potrzebuje. 
- Och, nie! 
Sara zawróciła i pobiegła do kuchni. Zastała tam ciotkę Oliwię zajętą nakłanianiem Hetty do 
tego, do czego i dziewczynka zamierzała ją nakłonić. 
- Hetty, proszę, daj mu jeszcze jedną szansę - błagała Oliwia. 

Hetty nie była jednak w nastroju do wybaczania. Podjęła decyzję i nie zamierzała jej 
zmieniać. 
- Oliwio, kierujesz się wyłącznie sercem, zapominając o rozumie. Odnoszę wraŜenie, Ŝe na 
farmie jest jeszcze jedno dziecko, które muszę wychowywać. Mam na myśli ciebie. 
Sara Ŝarliwie wtrąciła się do rozmowy. 
- Ciociu Hetty, nie moŜesz zwolnić Piotrka. On nie jest niczemu winien. Widziałam na własne 
oczy, Ŝe przywiązywał konia. Naprawdę. 
Oliwia, ośmielona nieco słowami Sary, ponownie spróbowała wpłynąć na siostrę. 
- Wiesz przecieŜ, ile ta praca dla niego znaczy. 
- Ciociu Hetty, jeśli pozwolisz zostać Piotrkowi, nie będę się z nim zadawać, obiecuję. Nie 
będę nawet z nim rozmawiać - prosiła Sara gorąco. Doskonale pamiętała, Ŝe to ona namówiła 
Piotrka, by poszedł się z nimi bawić. Jeśli tylko Piotrek zostanie na farmie, była gotowa 
zalepić sobie buzię klejem. 
Rozbrajająca szczerość i płomienne przysięgi nie robiły jednak na Hetty wraŜenia. Była twar- 
149 
da jak głaz. Sara lubiła uŜywać pięknych słówek. Hetty przekonała sie o tym juŜ pierwszego 
dnia po przyjeździe dziewczynki do RóŜanego Dworku. 
- Ile juŜ razy obiecywałaś mi to, Saro? 
- Przysięgam, ciociu - zapewniała Sara, składając dłonie w błagalnym geście. - A poza tym, 
jeśli go wyrzucisz, gdzie on zamieszka? PrzecieŜ Piotrek nie ma juŜ domu. 
Ten argument zmiękczył nieco serce Hetty. Zacisnęła usta i zaczęła przemierzać kuchnię tam 
i z powrotem. 
- Chciałam pomóc Piotrkowi i jego matce, ale myślę, Ŝe to był zły pomysł. Potrzebuję kogoś, 
kto będzie w stanie poprowadzić farmę tak, jak robił to niegdyś stary Jake. Poza tym sądzę, Ŝe 
Piotrkowi będzie lepiej gdzie indziej. MoŜe jego matka mogłaby... 
- Ale obiecałaś wziąć go do siebie, by mógł chodzić do szkoły - przerwała Oliwia, widząc, Ŝe 
jej siostra zaczyna się wahać. Dla Hetty wysłanie dziecka do szkoły miało ogromne 
znaczenie. 
Sara pośpieszyła w sukurs Oliwii. 
- No właśnie, ciociu Hetty, nie moŜna łamać obietnic. 
W rodzinie Kingów słowo było rzeczą świętą. JuŜ drugi raz Sara ośmieliła się przypomnieć o 
tym fakcie Hetty. Poprzednio chodziło o strój na niedzielne naboŜeństwo. 
Nagle w drzwiach kuchni pojawił się Piotrek. 
- Jestem gotów, proszę pani - wyjąkał chłopiec ze spuszczoną głową. 
Hetty, choć bywała szorstka, miała w gruncie 
150 
rzeczy dobre serce. Zobaczyła, jak bardzo Piotrek jest smutny, i nie mogła juŜ dłuŜej 
obstawać się przy swoim. 
- No cóŜ, Piotrze, moŜe się zbytnio pośpieszyłam - westchnęła głęboko. 
Piotrek szybko uniósł głowę. 
- Słucham, proszę pani? - zapytał z niedowierzaniem i nadzieją w głosie. 
- Tak, przyznaję, dzieci nie powinny były ci zawracać głowy. Ale ty teŜ powinieneś lepiej 
pilnować konia. Mogło stać się coś złego. Jeśli jednak wyciągniesz właściwe wnioski z tego 
zdarzenia i będziesz potrafił pogodzić swoje obowiązki z chodzeniem do szkoły, to... no tak, 
to moŜesz zostać. 
Twierdza poddała się. Sara szalała z radości. Miała ochotę tańczyć dookoła kuchni, ale 
zwycięski taniec raczej nie byłby na miejscu, więc dziewczynka ograniczyła się jedynie do 
okazania ciotce wdzięczności. 
- Dziękuję, ciociu Hetty - wyszeptała z przejęciem. 

- Ale pamiętaj, Piotrze, będzie to dla ciebie okres próbny. Zobaczymy, jak sobie poradzisz -
ostrzegła Hetty. Nie mogła dopuścić, aby ktokolwiek posądził ją o słabość. 
Piotrek gotów był się zgodzić nawet na dwadzieścia lat próby, byleby tylko pozostać na 
farmie Kingów. 
- Nie będzie pani tego Ŝałować - obiecał z wdzięcznością. I czym prędzej wybiegł z kuchni, 
jakby obawiał się, Ŝe łaska, która na niego spłynęła, mogła być mu w jakiś sposób odebrana. 
151 
Sara, cała promieniejąca szczęściem, równieŜ zniknęła za drzwiami. Wyglądało na to, Ŝe 
trudno jej będzie dotrzymać danego ciotce słowa i zostawić Piotrka w spokoju. Bo czyŜ świat 
nie jest pełen pokus? 
Rozdział ósmy 
Następnego dnia rankiem Sara, dzieci Kingów i Piotrek, wszyscy w uczniowskich strojach, 
szli do szkoły. W rękach trzymali papierowe torby z jedzeniem. Felek, mimo Ŝe zjadł przed 
wyjściem solidne śniadanie, juŜ zabierał się do kanapki. 
- Feliksie, jeszcze nie jest pora lunchu - strofowała go Felicja. To ona stała na straŜy 
właściwego odŜywiania się całej rodziny Kingów. Przynajmniej tak jej się zdawało. 
- Umieram z głodu - Ŝalił się Felek. Miał jedenaście lat, a chłopcy w tym wieku pochłaniają 
tony jedzenia. 
- Ty zawsze umierasz z głodu. 
Felicja nie miała najlepszego zdania o wiecznie głodnych chłopcach, zwłaszcza Ŝe to ona 
musiała zajmować się przygotowaniem dla nich posiłków. 
Piotrek, idący obok, nie myślał o jedzeniu, nie myślał nawet o Felicji. To był dla niego wielki 
dzień. Hetty dotrzymała obietnicy i pozwoliła mu się uczyć. MoŜna powiedzieć, Ŝe miał 
szczęście. Wielu farmerów nie chce nawet słyszeć o posyłaniu swych parobków do szkoły. 
Piotrek czuł w sercu radość i strach. Oto otwierały się przed nim nowe moŜliwości i musiał 
znaleźć w sobie dosyć siły, by ich nie zmarnować. 
752 
- Dam z siebie wszystko. Udowodnię pannie King, Ŝe potrafię się uczyć - przyrzekał sobie. 
Miał nadzieję, Ŝe pilnością w nauce zmaŜe swoje winy. Dwa razy zawiódł i bardzo chciał 
zrehabilitować się w oczach Hetty. - Ale ja niewiele wiem o szkole - zwierzał się Sarze. - 
Właściwie nigdy do niej nie chodziłem. 
Sara uśmiechnęła się lekko, chcąc go uspokoić. Bardzo zaleŜało jej na tym, aby Piotrkowi się 
powiodło. Nie tak dawno ona sama była w podobnej sytuacji. W Montrealu miała prywatnych 
nauczycieli. Ojciec płacił im słono, a i tak wykształcenie Sary pozostawiało wiele do 
Ŝ

yczenia. Na początku wszyscy w Avonlea wytykali jej nieuctwo. 

- Nie martw się, Piotrku. Ja teŜ nie uczyłam się w prawdziwej szkole, a teraz doskonale daję 
sobie radę. 
Na twarzy chłopca malowały się na przemian powątpiewanie i nadzieja. Nie chodziło tylko 
0 Hetty. Tego, by Piotrek się kształcił, zawsze pragnęła jego ukochana mama. 
Rozmowa urwała się, gdyŜ na skrzyŜowaniu dróg czekali juŜ Edek i Klementynka. Edek 
obrzucił Piotrka szyderczym spojrzeniem. 
- Spójrzcie tylko, nadchodzi ksiąŜę stajni. 
Był wściekły, Ŝe Piotrek znalazł się w ich gronie 
1 Ŝe Felicja będzie miała teraz okazje z nim rozmawiać. 
- Zamknij się, Edwardzie - rzuciła groźnie Sara, stając w obronie Piotrka. Domyślała się, kto 
odwiązał Czarnulkę, i czuła, Ŝe Edek będzie Piotrkowi dokuczał. Była gotowa zrobić 
wszystko, by go przed nim ochronić. 
153 
- Saro uspokój się - skarciła ją Felicja. - Nie zwracaj na nią uwagi, Edwardzie. 

Ach, więc! Felicja znów przeszła na jego stronę. Edek odepchnął Piotrka i z triumfalną miną 
zajął miejsce koło dziewczynki. Oboje oddalili się nieco od całej gromadki. 
Felek, idący z tyłu, spokojnie zajadał następną kanapkę, Sara odgraŜała się w duchu Felicji, a 
Cecylka, zajęta rozmową z Klementynką, nie zwracała na nikogo uwagi. Nagle zobaczyła coś 
w oddali. 
- Och, nadchodzi Peg Bowen - ostrzegła, wskazując palcem przed siebie. Peg dźwigała duŜy 
wiklinowy kosz. Co jakiś czas pochylała się i coś do niego wkładała. Zapewne zbierała 
czarodziejskie zioła, których potrzebowała do swoich diabelskich praktyk. Znikając tak i 
pojawiając się wśród porannej mgły, unoszącej się nad łąką, przypominała ducha. 
Edek przystanął i zaczął się niespokojnie kręcić w miejscu. Nie miał juŜ zadowolonej miny. 
- Uciekajmy, zanim nas zobaczy i rzuci urok! - krzyknął w końcu i co sił w nogach popędził 
przed siebie. 
Pozostałe dzieci teŜ dały drapaka. Jedynie Piotrek spokojnie kroczył dalej. Nie zamierzał 
uciekać na widok Peg zbierającej zioła. 
Gdy Sara zwolniła kroku, wszyscy zrobili to samo. Dobiegli juŜ prawie do szkolnego 
dziedzińca. 
- Ona nawet na nas nie spojrzała. - Sara poczuła, Ŝe oblewa się rumieńcem. Wstydziła się 
swojego zachowania. 
- Wcale nie musi na nas patrzeć - oświadczyła 
154 
Klementynka, starając się z całych sił nadąŜyć za resztą. - Moja mama twierdzi, Ŝe ona ma 
oczy z tyłu głowy - dodała, z trudem łapiąc oddech. 
- AleŜ to niemoŜliwe! - zaprzeczyła stanowczo Sara. 
„No tak, niedługo pani Ray zacznie przekonywać wszystkich, Ŝe Peg ma skrzydła i lata w 
nocy jak nietoperz" - pomyślała. 
Dzieci obejrzały się nerwowo za siebie. Peg zbliŜała się właśnie do ogrodzenia. Z wielką 
uwagą przyglądała się Piotrkowi. Wyglądało na to, Ŝe chce mu coś powiedzieć. W tym 
momencie powietrze przeszył donośny głos Edka. 
- Spójrzcie tylko, oni są przyjaciółmi! Piotrek Craig to pomocnik czarownicy! - Edek, 
speszony odwagą Piotrka, nie chciał dać innym, a w szczególności Felicji, pretekstu do 
komentarzy na temat swojej ucieczki. 
Gdy zobaczył, Ŝe rozbawiła ich jego szydercza uwaga, poczuł się trochę pewniej. 
Wszystkie dzieci zajęły juŜ swoje miejsca. Tylko Piotrek stał za nauczycielką, zwrócony 
przodem do klasy. Zanim Hetty zadecyduje, gdzie ma usiąść nowy uczeń, musi ocenić 
poziom jego wiedzy. 
Hetty podeszła do tablicy i napisała na niej jakieś cyfry. 
- A teraz zobaczymy, co potrafisz. MoŜesz je do siebie dodać? 
Piotrek z przeraŜoną miną sięgnął po kredę. Bezradnie przyglądał się cyfrom. Przygryzał 
wargę, przestępował z nogi na nogę, marszczył czoło, 
155 
ale Ŝadna odpowiedź nie przychodziła mu do głowy. 
- Eee... trzy dodać jeden eee.. Nie wiem, proszę pani - przyznał w końcu. 
- Nawet ja bym to wiedział - szepnął Felek do kolegi z tyłu. 
Hetty zacisnęła usta. To niesłychane! Piotrek nie potrafił wykonać prostego działania 
arytmetycznego! 
- No cóŜ, zobaczymy, czy umiesz pisać. Napisz: Nieustraszony Ŝołnierz szturmował 
zamkowy mur. 
I oto Piotrek stanął oko w oko z niebezpieczeństwami, jakie wiązały się ze szkołą. 
Arytmetyka przeraziła go nie na Ŝarty, a pisanie... Lepiej nie mówić. Był bliski załamania. 

Wziął kredę do ręki i bohatersko zbliŜył się do tablicy. Niestety, „N" było jedyną literą, którą 
udało mu się napisać. Pozostałe stanowiły dla niego tajemnicę. 
- Ni... nie... nieustr... - podpowiadała Hetty, stukając rytmicznie pałeczką. W końcu 
zniechęciła się. 
- Wystarczy, Piotrek. Felicja pochyliła się do Edka. 
- On nie potrafi pisać - zachichotała. 
Edek, który z pisaniem radził sobie doskonale, wyprostował się dumnie. Wiedział, Ŝe Felicja 
przywiązuje duŜą wagę do wykształcenia. 
- Jest głupi jak but - mruknął. 
Te słowa usłyszała Sara. Jej oczy zwęziły się z gniewu. 
- Wilhelm Zdobywca teŜ nie potrafił pisać. 
i56 
Umilkła jednak, gdy poczuła na sobie spojrzenie Hetty. Zabieranie głosu bez pytania było w 
szkole w Avonlea wielkim przewinieniem. Jeśli juŜ ktoś zdobywał się na taką odwagę, musiał 
zrobić wszystko, by nie dać się przyłapać. . 
Na dźwięk słów „Wilhelm Zdobywca" Piotrek lekko drgnął. Zaświtał mu w głowie pomysł... 
- Proszę pani, znam dobrze historię. - Z całej duszy pragnął zrehabilitować się za swoje 
wpadki. 
Hetty popatrzyła na niego z nadzieją i niedowierzaniem. 
- Doprawdy? Czy moŜesz więc wymienić królów Anglii? 
JeŜeli sądziła, Ŝe tym pytaniem wprawi Piotrka w zakłopotanie, wielce się myliła. 
- Mam zacząć od Wilhelma Zdobywcy czy od Tudorów? - zapytał rzeczowo. 
- Wystarczy od Tudorów. 
- Henryk, VII, Henryk VIII, Edward VI, Maria Tudor, ElŜbieta, Jakub I, Karol I, Karol II, 
Jakub II - wyrzucił z siebie jednym tchem. 
Hetty osłupiała. Osłupieli takŜe wszyscy w klasie, z Edkiem Rayem na czele. A więc Piotrek 
nie był wcale taki głupi. 
- Wspaniale, Piotrze Craig! - wykrzyknęła Hetty. 
Zachęcony pochwałą, postanowił pokazać, Ŝe nie tylko potrafi wymienić po kolei władców z 
dynastii Tudorów, ale równieŜ duŜo wie o ich Ŝyciu. 
- Edward VII miał dziesięć lat, kiedy wstąpił na tron, proszę pani. 
Piotrek rzucił okiem na Felicję. Bardzo był 
157 
ciekaw jej reakcji. Siedziała nieruchomo, zdumiona tym, co słyszy, a twarz Edka Raya pałała 
gniewem. 
- Gdzie się tego wszystkiego nauczyłeś? - zapytała Hetty. Nie mogła pojąć, skąd parobek wie 
takie rzeczy. 
- Mama często czytała mi róŜne ksiąŜki. Najbardziej interesowała mnie historia. 
Niesłychane! Trudno było sobie wyobrazić taki zwyczaj w rodzinie chłopca, którego ojciec 
przebywał w więzieniu. Hetty oŜywiła się bardzo. ZaleŜało jej na zdolnych uczniach. 
Obrzuciła Piotrka uwaŜnym spojrzeniem, tak jakby zobaczyła go pierwszy raz w Ŝyciu. 
- Hm... z taką pamięcią masz jeszcze jakieś szanse. Ale będziesz musiał duŜo pracować, Ŝeby 
nadrobić braki. Dobra pamięć to jeszcze nie wszystko. Gdzie ja cię posadzę? Aha, juŜ wiem! - 
Hetty wpadła na wspaniały pomysł. - Edward Ray jest naszym najlepszym uczniem. MoŜesz 
usiąść koło niego. 
W szkole w Avonlea uczniowie siedzieli parami. Dlatego waŜne było to, aby darzyć sympatią 
swojego sąsiada z ławki. Nauczycielka nie miała pojęcia, Ŝe Edek nie lubi Piotrka. Zresztą 
nawet gdyby wiedziała, nie przejęłaby się tym zbytnio. 
Edek cały zesztywniał, gdy Piotrek, przeszedłszy między rzędami ławek, usiadł koło niego. 
Felicja natomiast miała taką minę, jakby połknęła Ŝabę. 

Piotrek teŜ nie był zachwycony pomysłem Hetty. Czuł się jednak szczęśliwy, Ŝe wreszcie jest 
w szkole, i gdyby nawet kazano mu usiąść koło 
Is8 
jednego z kanibali, z którymi miał do czynienia wielebny Brinsmead, zrobiłby to bez 
wahania. Edek juŜ zamierzał przywitać Piotrka jakąś kąśliwą uwagą, gdy nagle zaczął 
gwałtownie kichać. 
- Kaszel i kichanie nie wróŜą niczego dobrego - stwierdziła Hetty. - UwaŜaj na siebie, 
Edwardzie. Chciałabym, Ŝebyś przez kilka najbliŜszych tygodni pomagał Piotrkowi w nauce. 
Te słowa wywołały u Edka kolejny atak kaszlu. Chłopcy, oszołomieni propozycją Hetty, 
przez chwilę przyglądali się sobie w milczeniu. Kilka sekund później Piotrek, pełen złych 
przeczuć, obrócił się w stronę Sary, ale dziewczynka jedynie bezradnie spuściła oczy. 
Rozdział dziewiąty 
Edek Ray powinien był posłuchać rady Hetty i bardziej na siebie uwaŜać. Wkrótce bowiem 
cięŜko zachorował. Ledwie trzymał się na nogach. Mama przygotowała mu miskę z gorącą 
wodą. Postanowiła zastosować inhalację. Na tym ziemskim padole pani Ray obawiała się 
przede wszystkim chorób. Najmniejsze kichnięcie przyprawiało ją o ból głowy. v 
- Och, modlę się, Ŝeby to było zwykłe zaziębienie, a nie grypa. Rayowie źle znoszą tę 
chorobę. 
Słowa matki nie podniosły chorego na duchu. W kuchni zrobiło się cicho. Edek mocno 
wdychał kłęby pary. Pani Ray napełniła czajnik wodą i postawiła go na kuchni. Klementynka 
rozmyślała ze smutkiem, co pocznie, jeśli jej brat szybko nie 
159 
wyzdrowieje. To prawda, Ŝe był czasem złośliwy i jej dokuczał, ale nie chciała, Ŝeby spotkało 
go coś złego. 
Pies Rayów, który spał na swoim ulubionym miejscu koło pieca, podniósł nagle taki raban, Ŝe 
Klementynka podbiegła do okna zobaczyć, co się dzieje. 
- Kto to, Klementyno? - zapytała zaniepokojona pani Ray. W jednej ręce trzymała gorący 
czajnik, a drugą przytrzymywała głowę Edka nad parującą wodą. 
Oczy dziewczynki zrobiły się ogromne jak spodki. 
- To czarownica z Avonlea! 
Peg Bowen nie zdąŜyła nawet zbliŜyć się do ganku, gdy drzwi otworzono z rozmachem i na 
progu stanęła pani Ray, skutecznie blokując wejście do domu. Równocześnie usiłowała 
powstrzymać psa. Był duŜy, cętkowany i wyglądał bardzo groźnie, jak wściekłe zwierzę, 
które gotowe jest schrupać na śniadanie kaŜdego intruza. Pani Ray uwaŜała, Ŝe łagodnych 
psów nie warto trzymać w domu. W tej właśnie chwili jej podopieczny usiłował zarobić na 
swoją miskę strawy, szczekając i warcząc ile sił. 
- Cicho bądź! - uciszała go, ale bez skutku. - Czego chcesz, Peg? 
Pani Ray miała twarz czerwoną od gorącej pary, a na głowie wilgotne strąki. Nie wyglądała 
zbyt urodziwie. To jednak nie odstraszyło Peg. 
- Słyszałam - odezwała się - Ŝe twój syn jest w kiepskim stanie. Mam dla niego lekarstwo. 
Powinno mu pomóc. 
160 
W szmacianej torbie przyniosła zioła. Wyciągnęła rękę, by podać je pani Ray, ta jednak 
cofnęła się gwałtownie, jakby ujrzała w dłoni Peg jadowitego węŜa. Wprost nie cierpiała 
„czarownicy". UwaŜała, Ŝe sposób, w jaki ta kobieta Ŝyje, zasługuje na największe potępienie. 
- Nie potrzebuję twojego lekarstwa ani twoich czarów. Jeśli nie odejdziesz stąd natychmiast, 
poszczuję cię psem! 
Pies jakby coś zrozumiał, bo zaczął jeszcze gwałtowniej ujadać, usiłując się wyrwać. Peg była 
spokojna. 
- Człowieka - oznajmiła - moŜna poznać po tym, jakiego trzyma psa. 

Pani Ray odwróciła się z wściekłością, pociągnęła za sobą zwierzę i mocno zatrzasnęła drzwi. 
Peg stała jeszcze chwilę na progu, dojrzała bowiem przez okno Edka. Siedział skulony nad 
parującą miską. Wiedziała, Ŝe musi mu jakoś pomóc. Odeszła, potrząsając głową. 
JeŜeli Peg coś postanowiła, nic nie było w stanie jej powstrzymać. Ani wściekłe bydlę, ani 
zatrzaśnięte przed nosem drzwi. Zastanawiała się chwilę, kto w Avonlea jest jej Ŝyczliwy, a 
potem udała się do RóŜanego Dworku. Przed stajnią stał Piotrek i szczotkował Czarnulkę. To 
właśnie do niego przyszła Peg. 
- Pani Ray to niegodziwa, stara wiedźma - zaczęła bez zbędnych wstępów. - Z ochotą 
wygarnęłabym tym wszystkim niedzielnym chrześcijanom, co o nich myślę! Nie boisz się 
mnie chłopcze, prawda? 
Pojednanie 161 
Piotrek rozczesywał właśnie grzywę Czarnulki. Chciał sprawić przyjemność Hetty, która 
lubiła, by koń był zadbany. - Nie, nie boję się - Piotrek zdecydowanie potrząsnął głową, nie 
przerywając pracy. Od czasu swojej niefortunnej wizyty w kościele darzył szczególną 
sympatią wszystkich, którzy byli obiektem drwin i nieuprzejmego traktowania ze strony 
mieszkańców Avonlea. 
Peg z satysfakcją zsunęła z czoła kapelusz. 
- Tak myślałam. Od dawna cię obserwuję. Jesteś taki sam jak twój ojciec, Jacek Craig. 
JeŜeli zaleŜało jej na tym, by nawiązać z Piotrkiem kontakt, z pewnością wybrała najlepszy 
sposób. Chłopiec puścił końską grzywę i spojrzał na Peg. Za Ŝadne skarby nie ruszyłby się 
teraz z miejsca. Nawet gdyby Peg zaczęła strzelać z armaty. 
- Naprawdę? 
Chłopiec bardzo przeŜywał rozłąkę z rodzicami. Chłonął kaŜde słowo o swoim ojcu. 
- To dobry człowiek - oznajmiła Peg. - Nie pozwól nikomu mówić o nim nic złego. Potrafił 
bronić swojego zdania, a to nie jest łatwe w takim miasteczku jak Avonlea. Tutaj, jeśli 
myślisz inaczej niŜ wszyscy, uwaŜają cię za szaleńca. Chciałabym, Ŝebyś coś dla mnie zrobił, 
Piotrku - Peg zaczęła wyjaśniać cel swojej wizyty. - Weź te zioła i zanieś je matce Edka Raya. 
Nie cierpię jej, ale muszę pomóc Edkowi. Jest cięŜko chory. To lekarstwo obniŜy mu 
gorączkę. 
- CięŜko chory? - powtórzył przeraŜony Piotrek. 
162 
Peg skinęła głową. 
- MoŜe pojedziesz konno? Z chłopakiem jest naprawdę niedobrze. Zrobisz to? 
- Sam nie wiem - wymamrotał Piotrek, zastanawiając się, czy moŜe bez pytania wziąć konia. 
Widząc jednak niepokój na twarzy Peg i wyobraŜając sobie cięŜko chorego Edka, postanowił 
zaryzykować. To prawda, był tylko parobkiem. Ale czy nie zdarzały się takie prośby, którym 
nawet parobek nie mógł odmówić? 
- No dobrze, zrobię to. 
- Wiedziałam, Ŝe mogę na ciebie liczyć. 
Peg wręczyła Piotrkowi zioła. Chłopiec wsiadł na Czarnulkę. ZarŜała, zdziwiona, bo prawie 
usnęła, gdy czesał jej grzywę. 
- Powiedz, Ŝe ma je wsypać do garnka z wodą, zagotować i dać Edkowi do picia. 
Piotrek zastanawiał się chwilę, czy pamięta instrukcję, a potem skierował Czarnulkę ku 
bramie. 
- Tylko nie mów jej, kto ci to dał. Jeśli się dowie, przepędzi cię na cztery wiatry. 
Ale Piotrek sam o tym dobrze wiedział. Klepnął klacz, która leniwie ruszyła naprzód. Trochę 
trwało, zanim zaczęła galopować. Gdy przybyli na miejsce, Piotrek zsiadł z konia i zastukał 
do drzwi. Czekał dłuŜszą chwilę. W końcu otworzyła mu pani Ray. Wyglądała na kompletnie 
wyczerpaną. 
- Tak? 

- Nazywam się Piotrek Craig i jestem chłopcem do posług w RóŜanym Dworku - powiedział 
jednym tchem. 
l63 
- Ach tak, co mogę dla ciebie zrobić, Piotrze? - spytała pani Ray uprzejmym tonem. 
- Słyszeliśmy, Ŝe Edek jest cięŜko chory. Mam tu coś, co moŜe mu pomóc. 
Piotrek podał pani Ray torbę z ziołami. Na szczęście nie poznała jej. 
- To bardzo miło z twojej strony, Piotrze. 
- Zioła trzeba wsypać do garnka z wodą i zagotować. Edek powinien je pić co pół godziny - 
dodał sądząc, Ŝe zabrzmi to bardzo powaŜnie. 
Pani Ray wysłuchała z uwagą instrukcji. 
- Powiedz Hetty, Ŝe jestem jej bardzo wdzięczna. 
Oczywiście Piotrek nie zamierzał niczego mówić Hetty. Pani Ray weszła do domu ściskając 
w ręku torbę z ziołami, a chłopiec wskoczył na konia i pogalopował do domu. Nie chciał, by 
ktokolwiek dowiedział się o jego eskapadzie i zaczął zadawać kłopotliwe pytania. 
Jeśli jednak chłopiec sądził, Ŝe nikt go nie zauwaŜył, był w wielkim błędzie. Jedna bardzo 
ciekawska dziewczynka, mieszkająca w RóŜanym Dworku, nigdy niczego nie przegapiała. 
Weszła za Piotrkiem do stajni. Przyglądała mu się chwilę, gdy napełniał wiadro ziarnem dla 
kur. 
- Piotrek, po co przyszła tu Peg? - spytała Sara. Chłopiec ruszył w stronę kurnika. Miał 
spuszczoną głowę. 
- Po nic. 
- O czym rozmawialiście? Ciocia Hetty jest bardzo niezadowolona. 
A więc Hetty teŜ ich spostrzegła! Piotrek jęknął w duchu. Wyglądało na to, Ŝe w RóŜanym 
164 
Dworku wszyscy wszystko widzą. Nagle na progu stajni ukazała się panna Hetty King we 
własnej osobie. 
- Piotrze Craigu, nie Ŝyczę sobie, Ŝebyś kiedykolwiek rozmawiał jeszcze z tą kobietą. Ona nie 
powinna tu przychodzić. 
- Peg Bowen prosiła mnie tylko o drobną przysługę - usprawiedliwiał się Piotrek. 
Wkrótce na podwórku zjawili się Felek i Felicja. Oni równieŜ chcieli posłuchać jego 
wyjaśnień. 
- Nie Ŝyczę sobie równieŜ, Ŝebyś coś dla niej załatwiał. Ona jest obłąkana. To kompletna 
wariatka. Czy wyraŜam się jasno? 
- Tak, proszę pani - potulnie powiedział chłopiec. 
Gdy Hetty zniknęła juŜ z pola widzenia, Felek wsadził ręce do kieszeni i wykrzywił się do 
Piotrka. 
- Edek ma rację. Peg Bowen uczy cię czarów. Zanim Piotrek zdąŜył coś powiedzieć, Felek 
wybiegł ze stajni, a jego siostra obrzuciła Piotrka takim spojrzeniem, Ŝe biedak przestał mieć 
nadzieję, iŜ kiedykolwiek zdobędzie jej przyjaźń. 
- Saro, wydawało mi się, Ŝe obiecałaś cioci Hetty nie rozmawiać z Piotrkiem. Idziesz? 
Felicja ruszyła w kierunku drzwi. Była pewna, Ŝe Sara podąŜy za nią. Czuła się bardzo z 
siebie zadowolona, bo czyŜ nie przyłapała swojej kuzynki na łamaniu zakazu? Tymczasem 
Sara nie miała najmniejszego zamiaru brać sobie do serca uwag kuzynki. Postanowiła zostać 
z Piotrkiem. 
Felicja odeszła sama. 
i65 
Rozdział dziesiąty 
Sad przy RóŜanym Dworku stanowił chlubę rodziny Kingów. Był jednym z najpiękniejszych 
sadów na Wyspie Księcia Edwarda. Zasadził go dziesiątki lat temu protoplasta rodu Kingów, 
który jako pierwszy osiedlił się w Avonlea. Przedstawiciele kolejnych pokoleń pielęgnowali 

go i wciąŜ powiększali. Wszystkie waŜne rodzinne wydarzenia upamiętniano, sadząc nowe 
drzewko. Dlatego kaŜde z nich miało swoją historię. Spacer wśród drzew w sadzie był więc 
wędrówką poprzez dzieje Kingów i Avonlea. 
Bez względu jednak na swoje znaczenie historyczne wszystkie drzewa rodziły mnóstwo 
owoców, które trzeba było zbierać. Właśnie dzisiaj Piotrek wraz z Alkiem znosili na wóz tony 
jabłek, a jeszcze mnóstwo ich wisiało na drzewach i leŜało w trawie. 
Dla Piotrka było to bardzo cięŜkie zajęcie. Pracował jednak bez przerwy. Parobek nie mógł 
przecieŜ połoŜyć się pod drzewem i chrupać jabłek, jak robiły to dzieci Kingów wraz z Sarą i 
Klementynką. One skończyły juŜ pracę. OdłoŜyły koszyki na bok i wypoczywały w cieniu. 
Tylko Piotrek wciąŜ dźwigał owoce. Gdy wiecznie głodny Felek odgryzł właśnie ogromny 
kęs szarej renety, Felicja skrzywiła się z obrzydzeniem. 
- Fuj! Połknąłeś robaka, ty świntuchu. 
Skoro Felka tak nazwano, postanowił zachowywać się jak prawdziwy świntuch. Wypluł kęs z 
buzi. Uwielbiał draŜnić się ze swoją starszą siostrą. Wszyscy młodsi bracia to lubią. 
166 
1 
- Jeśli tam jest robak, znajdź go. Przewrócił oczami i cisnął w siostrę nadgryzionym jabłkiem. 
Ledwie zdąŜyła się uchylić. 
- Macie najdorodniejszy sad i największą farmę 
- powiedziała Klementynka do Cecylki. - Moja mama twierdzi, Ŝe jesteście najbogatsi w 
całym Avonlea. 
Słysząc te słowa, Felicja natychmiast poczuła się uraŜona. Dlaczego Rayowie ośmielają się 
rozprawiać o finansach jej rodziny? Pani Ray potrafiła wszystkich tylko krytykować. 
- Mój ojciec bardzo, bardzo cięŜko pracuje 
- oświadczyła stanowczo Felicja. Klementynka powinna wiedzieć, Ŝe majątek Kingów nie 
spadł im z nieba. 
- Ale to i tak jest niesprawiedliwe. 
Pięcioletnia dziewczynka była za mała, by rozumieć, ile pracy wymaga utrzymanie takiego 
sadu i ile pokoleń pielęgnowało te drzewa. Widziała jedynie piękne zielone jabłonie, na które 
wspaniale było się wspinać. Drzewa uginały się pod cięŜarem owoców. Klementynka nie 
byłaby w stanie ich zjeść nawet w ciągu swojego całego Ŝycia. Uwielbiała jabłka, a Rayowie 
w ogóle nie mieli sadu. 
- Jak to, niesprawiedliwe!? - obruszyła się Felicja. - Dziadek King był jednym z pierwszych 
osadników na wyspie, więc to normalne, Ŝe nasza rodzina naleŜy do najbardziej zamoŜnych w 
okolicy. Gdy się rodziliśmy, dla kaŜdego z nas dziadek King sadził drzewko. Wszyscy z 
rodziny Kingów je mają. 
Ta opowieść wywarła na Klementynce wielkie 
167 
wraŜenie. Jakie to wspaniałe mieć swoje własne drzewko, które rodzi soczyste i pachnące 
owoce! 
- Masz szczęście, Ŝe urodziłaś się w tej rodzinie - powiedziała. 
Felicja strząsnęła listek ze swej spódnicy. „Owszem, naleŜeć do rodziny Kingów to wielki 
zaszczyt. Nie kaŜdy na to zasługuje" - mówiły jej oczy. 
Zerknęła przez ramię na Piotrka, który dźwigał kolejny kosz, wypełniony po brzegi jabłkami. 
- No, w kaŜdym razie cieszę się, Ŝe nie urodziłam się w biednej rodzinie - oświadczyła 
głośno, starając się, Ŝeby ta uwaga dotarła do Piotrka. - To byłoby okropne. 
Chłopiec zaczerwienił się. Szybko odwrócił głowę, by Felicja tego nie spostrzegła. 
Ale Sara zauwaŜyła, co się dzieje, i czym prędzej zeszła z drzewa. Wiedziała, Ŝe nie uda jej 
się zmusić Felicji do pracy w obecności Piotrka, postanowiła więc działać podstępnie. 

Powiedziała głośno, Ŝe czas juŜ zabrać się do roboty i demonstracyjnie wdrapała się na 
drabinę. Wkrótce i Felicja zaczęła układać jabłka w wielkim koszu. 
- Co zrobisz ze swoimi jabłkami, Saro? - zapytała. 
Dzieci mogły zachować część zebranych owoców tylko dla siebie. Taki był przywilej 
kaŜdego członka rodziny Kingów. 
- Jeszcze nie wiem - Sara wzruszyła ramionami. 
- Ja sprzedam swoje jabłka, a pieniądze przekaŜę w niedzielę na fundusz misyjny - 
poinformowała obecnych Cecylka. Wstrząsające opowieści wielebnego Brinsmeada bardzo ją 
poruszyły. Miała nadzieję, Ŝe uda jej się uchronić choćby 
168 
jednego misjonarza przed śmiercią w gorącym kotle. 
- A ja sprzedam jabłka i kupię sobie nowy kapelusz - oznajmiła Felicja. Bardziej zaleŜało jej 
na tym, by ładnie wyglądać w kościele, niŜ chronić przed złym losem misjonarzy. 
Nie przypadkowo Piotrek ustawił swój kosz blisko dziewcząt. Chciwie przysłuchiwał się 
rozmowie. Było mu coraz smutniej. Wreszcie nie wytrzymał i odezwał się głośno: 
- Tak bym chciał mieć własne drzewko... Chyba nie potrafiłby wyrazić słowami, co czuł. 
Drzewka Kingów stanowiły dla Piotrka symbol tego wszystkiego, czego chłopiec nie 
posiadał: poczucia bezpieczeństwa, bogatego domu, trzymającej się razem rodziny, własnego 
miejsca na ziemi. Craigowie nigdzie nie zdołali zapuścić korzeni. Chowano ich tam, gdzie 
umierali, a gdy rodzina ruszała dalej, zmarli odchodzili w zapomnienie. 
Felicja nie potrafiła zrozumieć uczuć Piotrka. Był dla niej tylko parobkiem marzącym o 
rzeczach, do których mieli prawo jedynie Kingo wie. 
- CzyŜby? - zapytała, wykrzywiając usta. - Jest tu takie jedno drzewko, które moŜesz sobie 
wziąć. O tam... to małe - wskazała ręką powykręcane na wszystkie strony drzewko z 
drobnymi, zielonymi owocami. - Jabłka ma tak kwaśne, Ŝe nawet świnie nie chcą ich jeść. Ale 
dla ciebie będą w sam raz. 
Pierwsze słowa Felicji obudziły w Piotrku nadzieję. Szybko jednak zorientował się, Ŝe Felicja 
po prostu zakpiła sobie z niego. Spojrzał na kar- 
169 
łowate drzewko i ze smutkiem spuścił głowę. Potem w pośpiechu załadował ostatni kosz na 
wóz i popędził konie do domu. 
Bardzo go dotknęło pełne pogardy zachowanie Felicji. Z trudem powstrzymywał łzy. Kiedy 
jednak znalazł się w stajni i usiadł na sianie, całkiem się rozkleił. Wybuchnął płaczem. Wtem 
na progu pojawił się Alek King. 
- Wszystko słyszałem, Piotrze - powiedział ze współczuciem. - Wiem, Ŝe to moŜe być dla 
ciebie trudne, ale staraj się być twardy. One nie powinny widzieć, Ŝe są w stanie cię zranić. 
Te szczere słowa sprawiły, Ŝe Piotrek uspokoił się. Ale jak na złość zaczął kichać. Na jego 
czole pojawiły się kropelki potu, chociaŜ nie moŜna powiedzieć, by dzień był gorący. 
Chłopiec wyraźnie pobladł. 
- Dobrze się czujesz? - spytał Alek. 
- Nic mi nie jest - odparł zachrypniętym głosem Piotrek. Alek podszedł bliŜej i bacznie się mu 
przyjrzał. 
- Źle wyglądasz. 
- Nic mi nie jest - powtórzył z naciskiem Piotrek, choć nagle zrobił się blady jak kreda. Serce 
waliło mu mocno. Kichał juŜ bez przerwy, kaszlał i trząsł się z zimna, zupełnie jak Edek Ray. 
Alek domyślił się, dlaczego Piotrek tak energicznie zaprzecza. 
- Nie martw się o pracę, Hetty cię nie wyrzuci. Nie kaŜdy pies, który szczeka, musi ugryźć. 
Alek wyszedł ze stajni. Tymczasem chłopiec wytarł oczy, podniósł się cięŜko i takŜe ruszył 
na dwór. Musiał wyprząc konie i rozładować wóz. 
770 

Następnego dnia rano Hetty, Sara i Piotrek zasiedli do śniadania. Oliwia stała przy piecu i 
opiekała grzanki. Sara jadła w milczeniu, a Piotrek ledwie skubnął jedzenie. Zachowanie 
dzieci było bardzo dziwne. Hetty natychmiast zauwaŜyła, Ŝe coś jest nie w porządku. 
- Co cię ugryzło, Saro? - zapytała. 
- Jakoś nie chce mi się mówić - odparła dziewczynka. Zazwyczaj lubiła bawić wszystkich 
licznymi opowieściami. Tylko czasem zdarzało się, Ŝe milkła, pogrąŜając się we własnych 
myślach. Dzisiaj rozpamiętywała zachowanie Felicji w ogrodzie. Widziała, Ŝe chłopiec 
poczuł się wczoraj mocno dotknięty. 
Oliwia nakładała wszystkim na talerze pyszne grzanki. Gdy stanęła przy Piotrku, zauwaŜyła, 
Ŝ

e chłopiec, który normalnie nie narzekał na brak apetytu, niczego nie ruszył. 

- Nie smakuje ci, Piotrze? - zapytała. 
- Wszystko jest pyszne, proszę pani. 
Ale dalej nic nie jadł. Oliwia przyjrzała mu się bacznie. 
- Piotrze, jesteś spocony. Czy dobrze się czujesz? 
- Jest po prostu zmęczony - zauwaŜyła z niechęcią Hetty. - Mówiłam ci, Ŝe praca u nas to dla 
niego za duŜy wysiłek. 
Piotrek zbladł. Hetty z pewnością zauwaŜyła, jak powoli rozładowywał wczoraj wóz. Nim 
zdąŜył cofnąć głowę, Oliwia dotknęła mu czoła. 
- Nie, to nie o to chodzi. On ma bardzo wysoką gorączkę. 
171 
Hetty nie tolerowała w swoim domu Ŝadnych chorób. Podeszła do Piotrka i dotknęła jego 
czoła. Sara, bardzo zaniepokojona, przyglądała się tej scenie. 
- Otwórz usta - rozkazała Hetty. Chłopiec czym prędzej wykonał polecenie. 
- Hmm, fatalnie to wygląda. Oliwio, przygotuj trochę gorącej słonej wody z imbirem do 
płukania gardła. 
Sara poderwała się z krzesła. UwaŜała, Ŝe ona sama najlepiej potrafi zająć się chorym. 
- Ja nastawię czajnik. 
Oliwia stała przez chwilę, przygryzając wargę. Nie bardzo wierzyła w tę miksturę Hetty. Czy 
to na pewno pomoŜe chłopcu? 
- Myślę, Ŝe trzeba wezwać lekarza. 
Hetty wahała się przez chwilę. Dostrzegła jednak niepokój w oczach siostry i skinęła głową 
na znak, Ŝe się zgadza. Oliwia wybiegła z domu. Tymczasem Piotrek zaczął się strasznie 
pocić. Hetty kazała mu zapiąć koszulę i iść do pokoju na tyłach kuchni. Ilekroć ktoś 
zachorował na farmie, zawsze przebywał w izolatce. 
Na podwórku przed domem Kingów Felicja huśtała Cecylkę, a Felek bezmyślnie rzucał w 
płot kamieniami. Dzieci wiedziały juŜ o wszystkim. To Oliwia, idąc po lekarza, przekazała im 
nowinę o Piotrku. 
- Jestem przekonana, Ŝe on wcale nie jest chory - oświadczyła Felicja i mocno pchnęła 
Cecylkę. 
- Jest po prostu leniwy - zgodził się Felek. 
172 
W tym towarzystwie jedynie Cecylka miała odmienne zdanie. 
- On wcale nie jest leniwy! - krzyknęła. Piotrek zawsze był dla niej miły i nie widziała 
powodu, Ŝeby mówić o nim źle. 
Felek pokazał Cecylce język i zamierzał zrobić to po raz drugi, gdy dostrzegł zbliŜającą się w 
ich kierunku mamę. Jana King jedną ręką obejmowała Sarę, w drugiej trzymała jej kuferek. 
Przywołała dzieci do siebie. Przybiegły natychmiast, gdyŜ wiedziały, Ŝe gdy mama, tak jak 
teraz, marszczy czoło, ma im coś waŜnego do zakomunikowania. 
- Słuchajcie, dzieci. Nie chcę, Ŝebyście się przez jakiś czas zbliŜały do Piotrka. Jest powaŜnie 
chory na grypę i moŜna się od niego zarazić. Sara zostanie na razie u nas. 

Powiedziawszy to, Jana podniosła z ziemi kuferek i udała się do domu, zostawiając Sarę z 
resztą dzieci. Cecylka zaczęła nagle Ŝałować, Ŝe Piotrek nie okazał się zwykłym leniem. Felek 
natomiast spoglądał ze strachem na Sarę. Przyszła właśnie z domu, gdzie panowała infekcja. 
Bóg wie co mogło się teraz zdarzyć. 
- Czy dobrze się czujesz, Saro? - zapytał. Bał się i o Sarę, i o siebie. Nie chciał zachorować i 
leŜeć w łóŜku. 
- Oczywiście - odburknęła dziewczynka. Wiedziała, dlaczego Felek zadał jej to pytanie. 
- Mam nadzieję, Ŝe nie zachorujemy wszyscy na tę straszną chorobę - zrzędziła Felicja. - To 
byłoby okropne zarazić się grypą od parobka! 
Sara posłała kuzynce lodowate spojrzenie. Ona 
173 
jedna widziała, jak bardzo cierpi Piotrek. LeŜy w gorączce na łóŜku i nie moŜe nawet 
podnieść głowy. 
- Jak śmiesz tak mówić o chorym, panno King! 
- krzyknęła. - Lepiej ugryzłabyś się w język! Odwróciła się na pięcie i ruszyła w stronę domu. 
Tymczasem Hetty i Oliwia odprowadzały do powozu doktora Blaira. 
- To się stało tak nagle - stwierdziła Hetty, nie mogąc pojąć, jakim prawem choroba zakłóciła 
spokój w RóŜanym Dworku. 
Doktor Blair połoŜył czarną walizeczkę na tylnym siedzeniu. Widział juŜ w swoim Ŝyciu 
wielu pacjentów chorych na grypę. Przyjechał najszybciej, jak mógł: zrobił, co było w jego 
mocy, ale sprawa Piotrka nie wyglądała dobrze. 
- To cięŜki przypadek grypy wirusowej. Ten chłopiec jest powaŜnie chory. Nie jestem w 
stanie obniŜyć mu gorączki. 
- Ale on wyzdrowieje, prawda, panie doktorze? 
- spytała Oliwia z nadzieją w głosie. Zawsze starała się być optymistką. 
Doktor Blair spuścił oczy. 
- Nic nie mogę pani obiecać. NajbliŜsza doba będzie decydująca. 
- BoŜe, na pewno moŜna mu jakoś pomóc. -Hetty zdała sobie nagle sprawę z powagi sytuacji. 
Doktor Blair potrząsnął głową. 
- Obawiam się, Ŝe nikt nie jest w stanie mu teraz pomóc. Proszę podawać chłopcu duŜo 
płynów. A poza tym - doktor postanowił powiedzieć to, co leŜało mu na sercu - sprowadźcie 
tu jego matkę. 
174 
Rozdział jedenasty 
Następnego dnia Sara i Felicja przechadzały się po szkolnym dziedzińcu. Wszędzie bawiły się 
dzieci. Sara była w złym humorze, Felicja milczała. Obie nie mogły przestać myśleć o Piotrku 
i jego chorobie. Nagle Felicja ujrzała zbliŜającego się do niej Edka Raya. Rozpromieniła się 
na jego widok. Pobiegła w stronę chłopca, zostawiając w tyle Sarę. 
- Edwardzie, juŜ wyzdrowiałeś! - wykrzyknęła. 
- Jest na nogach od prawie dwóch dni - oznajmiła Klementynka, wyłaniając się zza pleców 
Edka. Była z siebie niezmiernie dumna, bo pomagała mamie opiekować się bratem. Teraz 
postanowiła trzymać się blisko Edka przez cały dzień. WciąŜ jeszcze czuła się za niego 
odpowiedzialna. 
- Byłem tak chory, Ŝe o mały włos nie umarłem 
- poinformował bardzo przejęty niedawną chorobą Edek. Otrzeć się o śmierć i nie powiedzieć 
o swym bohaterstwie Felicji? Nie, nie mógł przegapić takiej okazji. 
- Wiesz, teraz Piotrek jest chory - powiedziała Felicja z powaŜną miną. 
- Jest bardzo, bardzo chory - dodała Sara. 
- Pan doktor nie jest pewien, czy Piotrek z tego wyjdzie. 

Felicja była bardzo przejęta tym wydarzeniem. Tak bardzo, Ŝe radosne okrzyki dobiegające ze 
szkolnego dziedzińca wydawały się jej nierealne. Przygryzła wargę. 
- A jednak nie wierzę w to, Ŝe Piotrek umrze. 
175 
Umierają niemowlęta i starzy ludzie, ale nie dzieci w naszym wieku. 
- On ma grypę wirusową - ostrzegła Sara, a jej słowa zabrzmiały bardzo groźnie. 
Edek nagle znieruchomiał. 
- Wiem, co się stało. Piotrek zaraził się ode mnie! Zawsze byłem dla niego taki podły, a to 
przecieŜ on przyniósł mi lekarstwo od waszej ciotki Hetty... Czy ona leczy teraz Piotrka w 
taki sam sposób? 
- O jakie lekarstwo ci chodzi? - spytała niecierpliwie Felicja. 
- PrzecieŜ Hetty nie posyłała ci Ŝadnego lekarstwa - wtrąciła Sara. Gdyby jakimś cudem udało 
się jej ciotce wyleczyć Edka Raya, z pewnością wiedziałby o tym cały świat. 
Edward zmarszczył czoło, usiłując przypomnieć sobie tamto zdarzenie. Był wtedy w bardzo 
cięŜkim stanie, mogło mu się coś poplątać. 
- JuŜ wiem, tego dnia przemawiał misjonarz! - wykrzyknął nagle. - A po południu Piotrek 
przyniósł mi lekarstwa. 
- Nie, to niemoŜliwe - Sara uwaŜała, Ŝe wie najlepiej, co się dzieje w RóŜanym Dworku. A z 
całą pewnością nie widziała, aby ciotka Hetty wysyłała kogoś do Rayów. 
- A jednak tak było - upierał się Edek. Pamiętał, Ŝe siedział w kuchni, wdychając tę okropną 
parę, gdy Piotrek zapukał do drzwi. Mama bardzo ucieszyła się z lekarstwa. Kazała mu bez 
przerwy pić ten dziwny napój. 
Oczy Sary zrobiły się okrągłe. W Avonlea była tylko jedna osoba, poza doktorem Blairem, od 
776 
której moŜna było dostać leki. I z tą właśnie osobą spotkał się Piotrek w dniu, gdy zachorował 
Edek. 
- Peg Bowen! - wykrzyknęła. 
Sara za wszelką cenę pragnęła pomóc Piotrkowi, nawet gdyby musiała udać się po radę do 
samego diabła. Nasłuchała się, co prawda, przeraŜających opowieści o miejscowej 
czarownicy, ale słyszała równieŜ, Ŝe jej lekarstwa pomagały nieraz ludziom. 
Postanowiła wybrać się do Peg zaraz po szkole. Felicja i Felek nie zamierzali jednak 
uczestniczyć w tej niebezpiecznej misji i po ostatniej lekcji natychmiast pobiegli do domu. 
Zdecydował się jej towarzyszyć, ku zdumieniu Sary, Edek. Chciał się koniecznie dowiedzieć, 
czy to dzięki Peg wyzdrowiał. RównieŜ Klementynka postanowiła z nimi iść. Wyprawa do 
chaty czarownicy w towarzystwie dzielnego brata wydała jej się mniej straszna niŜ samotny 
powrót do domu. 
Sara była juŜ kiedyś u Peg, wiedziała więc, gdzie jej szukać. Cała trójka nie bez obaw ruszyła 
przez las. Wkrótce dotarła na miejsce. Przed chatką, nad wielkim ogniem, zawieszony był 
ogromny kocioł i coś w nim bulgotało. Wszędzie spały zwinięte w kłębek koty. 
- Spójrz na nie... - szepnął zdenerwowany Edek. Bał się, Ŝe wszystkie koty rzucą mu się nagle 
do gardła. 
Klementynka nie odstępowała brata nawet na krok. Chętnie złapałaby go za rękę, ale nie 
miała na to dość odwagi. 
- Ten najbrzydszy kot to na pewno jest Peg Bowen - szepnęła dziewczynka. - Mama mówiła, 
Ŝ

e czarownice potrafią zamieniać się w koty. 

12 — Pojednanie 
777 
Klementynka wierzyła we wszystko, co mówili jej starsi. Zwierzak spojrzał na gości z 
wyrzutem. Owszem, nie był najpiękniejszy, bo zanim Peg Bowen przyjęła go do swego 
domu, musiał sam troszczył się o siebie, a ostra zima dała mu się porządnie we znaki. 

- Co za bzdura - oburzyła się Sara i chociaŜ ze zdenerowania miała spocone dłonie, dodała: - 
Ja tam się jej nie boję. 
Nadeszła pora, by to udowodnić. Sara przełknęła ślinę i ruszyła z miejsca. Za nią wolno 
posuwali się Klementynka i Edek. Nagle zza rogu wyłoniła się Peg Bowen, dokładnie w 
chwili, gdy Sara zamierzała zapukać do drzwi. 
- Czego chcecie? 
Wszyscy troje krzyknęli, wystraszeni. Nie zauwaŜyli jej wcześniej. CzyŜby pojawiła się przed 
nimi tak nagle dzięki czarom? Było późne popołudnie, dziwne cienie padały na twarz Peg. 
Tajemniczo szumiały drzewa. Klementynka chwyciła brata za rękaw i zamknęła oczy. Była 
przekonana, Ŝe za chwilę czarownica zamieni ją w pająka. 
Peg przyzwyczaiła się juŜ do tego, Ŝe na jej widok dzieci wrzeszczą ze strachu. Uśmiechnęła 
się, połoŜyła rękę na biodrze i obrzuciła Edka uwaŜnym spojrzeniem. 
- Widzę, Ŝe moja mikstura postawiła cię na nogi. A więc to jednak było lekarstwo od Peg! 
Sara 
poczuła przypływ nadziei. 
- Twoje lekarstwo uratowało mi Ŝycie - przyznał Edek, gdy wreszcie odzyskał głos. - Ale za 
to Piotrek jest teraz chory. 
- Piotrek Craig? 
Z twarzy Peg zniknęło nagle rozbawienie. Wystarczyło spojrzeć na dzieci, by przekonać się, 
Ŝ

e sytuacja jest powaŜna i nie ma chwili do stracenia. 

Bez słowa weszła do domu i zabrała się do roboty. Dzieci nieśmiało stały na progu i przez 
uchylone drzwi z zaciekawieniem przyglądały się wnętrzu chatki. W środku pachniało lasem, 
wszędzie suszyły się pęki ziół. Gdy oczy Sary przywykły juŜ do ciemności, dziewczynka 
dostrzegła na parapecie kuchennym wiele dziwnych rzeczy: wypchaną małpę, czaszkę i 
wronę. 
W mgnieniu oka Peg przygotowała zestaw ziół i włoŜyła je do szmacianej torby. Wzięła 
pakunek i podąŜyła z nim w stronę RóŜanego Dworku. Dzieci dreptały za nią. Wkrótce cała 
grupka przybyła na miejsce. Teraz Peg ukryła się za plecami dzieci. 
- Weź to - powiedziała, wręczając Edkowi torbę. 
Dawno, dawno temu czarownice cieszyły się wśród ludzi wielkim szacunkiem. UwaŜane były 
za najmądrzejsze osoby w okolicy. Znały się na ziołach i z pokolenia na pokolenie 
przekazywały wiedzę o tym, jak walczyć z róŜnymi chorobami. Potrafiły zahamować groźną 
infekcję i leczyć złamane serca. Ludzie przemierzali wiele kolometrów, by dotrzeć do nich i 
prosić je o radę. Doprawdy, bycie czarownicą było kiedyś wielką sprawą. 
Inaczej rzeczy się miały w czasach, gdy Ŝyła Peg. Trudno było być czarownicą, zwłaszcza w 
takim miejscu jak Avonlea. Dlatego przynosząc dzisiaj 
779 
Z twarzy Peg zniknęło nagle rozbawienie. Wystarczyło spojrzeć na dzieci, by przekonać się, 
Ŝ

e sytuacja jest powaŜna i nie ma chwili do stracenia. 

Bez słowa weszła do domu i zabrała się do roboty. Dzieci nieśmiało stały na progu i przez 
uchylone drzwi z zaciekawieniem przyglądały się wnętrzu chatki. W środku pachniało lasem, 
wszędzie suszyły się pęki ziół. Gdy oczy Sary przywykły juŜ do ciemności, dziewczynka 
dostrzegła na parapecie kuchennym wiele dziwnych rzeczy: wypchaną małpę, czaszkę i 
wronę. 
W mgnieniu oka Peg przygotowała zestaw ziół i włoŜyła je do szmacianej torby. Wzięła 
pakunek i podąŜyła z nim w stronę RóŜanego Dworku. Dzieci dreptały za nią. Wkrótce cała 
grupka przybyła na miejsce. Teraz Peg ukryła się za plecami dzieci. 
- Weź to - powiedziała, wręczając Edkowi torbę. 
Dawno, dawno temu czarownice cieszyły się wśród ludzi wielkim szacunkiem. UwaŜane były 
za najmądrzejsze osoby w okolicy. Znały się na ziołach i z pokolenia na pokolenie 

przekazywały wiedzę o tym, jak walczyć z róŜnymi chorobami. Potrafiły zahamować groźną 
infekcję i leczyć złamane serca. Ludzie przemierzali wiele kolometrów, by dotrzeć do nich i 
prosić je o radę. Doprawdy, bycie czarownicą było kiedyś wielką sprawą. 
Inaczej rzeczy się miały w czasach, gdy Ŝyła Peg. Trudno było być czarownicą, zwłaszcza w 
takim miejscu jak Avonlea. Dlatego przynosząc dzisiaj 
179 
zioła, Peg Bowen musiała skorzystać z pomocy Edka. Udzieliła mu odpowiednich instrukcji, 
jak naleŜy zaŜywać lekarstwo, i lekko pchnęła w stronę drzwi. 
Chłopiec wszedł po schodkach i delikatnie zapukał. Hetty wyglądała na wyczerpaną, 
podobnie jak pani Ray wówczas, gdy jej syn był bardzo chory. 
- Co się stało, Edwardzie? - zapytała, zdziwiona jego widokiem. 
Chłopiec wyciągnął przed siebie rękę z torbą. 
- Przyniosłem Piotrkowi lekarstwa - wyjaśnił. 
Zdumiona Hetty przyjrzała się podejrzliwie zawiniątku. Edek Ray nie wyglądał na kogoś, kto 
zna się na leczeniu grypy. 
- Nie rozumiem. Mógłbyś wyraŜać się jaśniej? 
- Gdyby Piotrek nie przyniósł mi lekarstwa od Peg Bowen, gdy byłem chory - umarłbym. 
ZwaŜywszy na ostrą wymianę słów owego pamiętnego dnia w kościele, moŜe byłoby lepiej, 
gdyby Edek nie wymawiał teraz imienia Peg. 
- Peg Bowen? - warknęła Hetty. 
Chłopiec skinął potakująco głową, spoglądając na resztę dzieci. Zdecydowanym ruchem 
wcisnął Hetty torbę do ręki. 
- Trzeba to zagotować w litrze wody i podawać do picia co pół godziny. 
Hetty zacisnęła torbę w garści. Za wszelką cenę pragnęła pomóc Piotrkowi. Nawet gdyby 
musiała przyjąć od Peg jej tajemniczą miksturę. 
- Dziękuję, Edku - wyjąkała. 
Spojrzała niepewnie na zawinątko. Edek poczuł, Ŝe musi jeszcze coś powiedzieć. Musi 
przekonać Hetty, by nie wahała się uŜyć lakarstwa. Poza 
180 
tym, odkąd ozdrowiał, sumienie nie dawało mu spokoju. 
- Proszę pani, to ja odwiązałem konia, to przeze mnie koń pogalopował razem z bryczką. 
Dostało się Piotrkowi, ale to była moja wina. 
Wyrzuciwszy to z siebie, Edek zawrócił i pędem pobiegł do dzieci. Hetty wciąŜ stała w 
drzwiach, oszołomiona słowami, które usłyszała. Przez ostatnie dni w ogóle nie myślała o 
tamtym zdarzeniu z koniem. Wyznanie Edka bardzo ją zaskoczyło. 
Nagle dostrzegła Peg. Przypomniała sobie ów nieszczęsny dzień w kościele i oblała się 
rumieńcem. Oto ta sama Peg Bowen przyszła tu teraz, by pomóc Piotrkowi. Hetty wahała się 
przez chwilę, a następnie skinęła lekko głową. 
- Peg! - zawołała. 
Ale Peg nie zamierzała ryzykować. Gdyby doszło do rozmowy z Hetty, kto wie, jak by się to 
skończyło. Zniknęła jej z oczu sprytnie i cicho jak lis. 
- Peg, wracaj! - wołała Hetty. Ale odpowiadało jej tylko echo. 
Weszła na ganek i jeszcze raz rozejrzała się wokół. Potrząsnęła głową, poklepała torebkę z 
ziołami i, uśmiechając się blado, zniknęła za drzwiami. 
Rozdział dwunasty 
Tego dnia do RóŜanego Dworku znów przyjechał doktor Blair. Postanowił zbadać pacjenta. 
Sprawdził puls i dotknął czoła chłopca. Obok łóŜka stały Oliwia i matka Piotrka. Pani Craig, 
gdy tylko usłyszała o chorobie syna, porzuciła robotę, którą 
181 

się właśnie zajmowała, i pośpieszyła do RóŜanego Dworku. Sprawy miały się gorzej, niŜ 
przypuszczała. Stała teraz, zrozpaczona, przy łóŜku syna, w palcie i kapeluszu, których nie 
zdąŜyła jeszcze zdjąć. Nie spuszczała wzroku z doktora. Jej zmęczona twarz wyraŜała jedynie 
strach. 
- Puls jest coraz słabszy - doktor mówił cicho, a mimo to jego głos zdawał się brzmieć jak 
dzwon w uszach wszystkich zebranych. 
Piotrek leŜał blady i sprawiał wraŜenie nieprzytomnego. Krople potu perliły się na jego czole. 
Oddech miał płytki i słaby. Oliwia cicho zbliŜyła się do chorego. 
- Kochanie, twoja mama tu jest - szepnęła mu prosto do ucha. 
Pani Craig usiadła na łóŜku i wzięła syna za rękę. Z trudem udawało jej się uspokoić drŜącą 
dłoń. 
- Synku? Jestem z tobą. 
Piotrek powolutku otworzył oczy. Matka sięgnęła po chustkę i zaczęła wycierać chłopcu 
spocone czoło. 
- Mama? - odezwał się Piotrek ledwie słyszalnym i chrapliwym głosem. Słychać w nim było 
zdziwienie i niedowierzanie. 
- Mhm... 
Pani Craig wydała pieszczotliwy dźwięk podobny do tego, jakim kocie mamy witają swoje 
kociąt-ka. Piotrek przymknął oczy, a po chwili ponownie je otworzył. Trudno mu było 
uwierzyć, Ŝe najdroŜsza osoba, którą tak bardzo pragnął ujrzeć, siedziała właśnie tu, obok 
niego. W jego zmęczonym gorączką umyśle mieszały się rzeczywistość i przywidzenia. 
182 
- Jak się tu dostałaś? Czy tata cię przywiózł? Oliwia i pan doktor odwrócili głowy. Pani Craig 
z trudem przełknęła ślinę i uścisnęła dłoń syna. 
- Tata wyjechał, pamiętasz, kochanie? Ale wróci... gdy tylko będzie mógł. 
Piotrek przypomniał sobie smutne wydarzenia i głowa opadła mu na poduszkę. Znów 
zamknął oczy. Pani Craig zadrŜała. 
- Synu, nie wolno ci zasnąć, musisz walczyć! Piotrek był w stanie krytycznym i wiele 
zaleŜało 
od jego woli pokonania choroby. Hetty, która właśnie weszła do pokoju, dostrzegła w oczach 
pani Craig rozpacz, chociaŜ z całych sił matka chorego chłopca starała się ją ukryć. Hetty 
dotknęła ramienia Oliwii i wskazała dłonią drzwi. Wyszły obie, dokładnie zamykając je za 
sobą. Piotrek potrzebował teraz matki. Być moŜe jednak i Hetty mogła mu pomóc. Nastawiła 
czajnik z wodą i wsypała zioła do garnuszka. 
Dzieci Kingów, Sara i Edek siedzieli na schodkach RóŜanego Dworku. Widzieli, ile razy pan 
doktor odwiedzał chorego, słyszeli szepty dorosłych. ChociaŜ nikt im tego nie powiedział, 
przeczuwali, Ŝe z Piotrkiem było coraz gorzej. 
- Biedny Piotrek - westchnęła Cecylka. Usta jej zadrŜały, bo zdała sobie nagle sprawę, jak 
bardzo go lubi. Zawsze miał dla niej miły uśmiech, nawet jeśli był zajęty pracą. Przynosił jej 
teŜ jabłka z sadu, więc sama nie musiała ich zrywać. 
Felek siedział smutny. Właśnie przeprowadził rachunek sumienia i wyglądało na to, Ŝe nie 
wypadł on dla chłopca najpomyślniej. 
183 
- Byliśmy dla Piotrka podli, a on nigdy nie zrobił nam nic złego. 
- On jest duŜo mądrzejszy od wielu chłopców - zauwaŜył Edek, rezerwując dla siebie pozycję 
tego najzdolniejszego. 
- I najcięŜej pracuje - stwierdził Felek łaskawie. On sam starał się unikać cięŜkiej pracy i tym 
bardziej podziwiał ludzi, którzy się przed nią nie wzbraniali. 
W oczach Sary pojawiły się łzy i dziewczynka musiała mocno zacisnąć powieki, Ŝeby się nie 
rozpłakać. Kopnęła obcasem o ziemię. 

- To gadanie i tak nic nie pomoŜe. Piotrek nigdy się nie dowie, jak go ceniliśmy. 
- MoŜe jednak wyzdrowieje - rzucił Edek z nadzieją. 
Wyglądało na to, Ŝe Cecylkę zaczął nurtować jakiś nowy problem, bo mocno zmarszczyła 
brwi, bezwiednie szarpiąc rękaw swej sukienki. 
- Jeśli Piotrek umrze, to czy pójdzie do nieba? - spytała. - PrzecieŜ on nie jest prezbiteria-
ninem. 
- Nie chcę, Ŝeby szedł do nieba ani w ogóle gdziekolwiek! - wybuchnęła Sara. - Chcę, Ŝeby 
został z nami! 
Oczy Sary były pełne łez. Nawet Felicja z trudem powstrzymywała się od płaczu. Na jej 
twarzy malował się coraz większy smutek. Dziewczynka przypomniała sobie, jaki podziw 
wzbudzała w tym chłopcu i jaki Piotrek był szczęśliwy, gdy kiedyś odwaŜył się wziąć ją za 
rękę. Tak naprawdę dzieci nie zdawały sobie do tej pory sprawy, jak bardzo lubiły Piotrka. 
Był parobkiem, ale przecieŜ nie 
184 
róŜnił się od innych chłopców; tak jak oni miał swoją godność, uczucia, a przede wszystkim 
matkę, która bardzo się o niego martwiła. 
Tej nocy w domostwie Kingów nikt nie połoŜył się spać. Wszyscy martwili się chorym 
chłopcem z RóŜanego Dworku. Siedzieli więc cicho w kuchni, pogrąŜonej w półmroku, i 
drzemali wokół duŜego pieca, od którego rozchodziło się przyjemne ciepło. Sara, wciśnięta w 
stary, bujany fotel, z trudem walczyła ze snem. Nagle drgnęła. Pocierając oczy spojrzała ze 
zdumieniem w okno. Noc juŜ minęła i wstawał właśnie łagodny, róŜowy świt. 
Dziewczynka zmruŜyła oczy, po czym poderwała się tak gwałtownie, Ŝe niemal przewróciła 
fotel. Ktoś otulony dokładnie szalem spiesznym krokiem zbliŜał się do domu. 
- Idzie ciocia Oliwia! 
Zanim Sara zdąŜyła wybiec jej na spotkanie, Oliwia wpadła do kuchni. Włosy miała w 
nieładzie, kapelusz przekrzywiony, a jej podpuchnięte oczy świadczyły o nieprzespanej nocy. 
Promieniała jednak radością. 
- Gorączka spadła! Niebezpieczeństwo minęło! - krzyknęła z triumfem. 
Spodziewano się najgorszego, toteŜ minęła dobra chwila, zanim dotarł do wszystkich sens jej 
słów. W domu zapanowała wielka radość. Felicja wyglądała tak, jakby zdjęto jej ogromny 
głaz z serca. Twarz Sary promieniała szczęściem. Ciocia Jana energicznie podniosła się z 
fotela. 
- Bogu niech będą dzięki - powiedziała z ulgą. 
I85 
Objęła wzrokiem całe swe stadko, szczęśliwa i wdzięczna za to, Ŝe grypa nie poczyni w nim 
spustoszenia. Wujek Alek, który trzymał na kolanach śpiącego Felka, podchwycił jej 
spojrzenie i uśmiechnął się ze zrozumieniem. 
- Piotrek wyzdrowieje - szepnął do syna, unosząc lekko jego głowę. 
Rozdział trzynasty 
Kiedy kryzys minął, Piotrek zaczął szybko powracać do zdrowia. Wkrótce mógł juŜ siedzieć 
na łóŜku i pałaszować rosół z kurczaka, przygotowany przez Hetty, która szczyciła się sztuką 
jego przyrządzania i święcie wierzyła, Ŝe taki rosół ma właściwości wzmacniające. Stała teraz 
w nogach łóŜka, składając starannie koc, i patrzyła, jak Piotrek je. Pani Craig siedziała przy 
synu, obejmując go ramieniem. Nie czuła głodu i zmęczenia; wszystkie jej myśli zaprzątał 
syn. Pani Craig była biedna, musiała cięŜko pracować na chleb, ale dzisiaj wyglądała na 
osobę szczęśliwszą od najbogatszej kobiety na świecie. 
- Mam tylko ciebie. Jesteś moim Ŝyciem - powiedziała czule do syna. - Tak bardzo 
chciałabym troszczyć się o ciebie kaŜdego dnia. 

- Nie musi się pani obawiać, Maude Craig. Zaopiekujemy się pani synem. Dopilnuję, Ŝeby nie 
rozpoczął pracy, zanim nie będzie całkowicie zdrów i nie nabierze sił. Zresztą zbliŜa się zima, 
a zimą na farmie nie ma duŜo roboty. 
186 
Hetty uwaŜała się za eksperta w wychowaniu dzieci. CzyŜ nie wzięła do siebie Sary i nie 
zdołała wyplenić z jej głowy bzdurnych wielkomiejskich przyzwyczajeń? 
Opuściła pokój, trzymając pod pachą złoŜony koc. Piotrek przełknął ostatni łyk pysznej zupy, 
po czym spojrzał na matkę. W ostatnich dniach wiele wycierpiała i nie chciał, Ŝeby się dłuŜej 
o niego martwiła. 
- Będę zdrów, mamo. I zostanę tu, dopóki nie wróci tata, tak jak planowaliśmy. 
Pani Craig uśmiechnęła się i pogłaskała Piotrka po głowie. Jej syn wyrósł na duŜego, 
dzielnego chłopca. Nagle drzwi uchyliły się i ukazał się w nich Felek. Pani Craig spostrzegła 
go od razu. 
- Masz gości - zwróciła się do syna. 
Piotrek odstawił pusty talerz po zupie i podniósł głowę. Był najwyraźniej zdziwiony i 
uradowany. Pani Craig czym prędzej wyszła z pokoju. Kiedy zniknęła za drzwiami, Felek 
wślizgnął się do środka, a za nim podąŜyła reszta dzieci. Wszyscy zgromadzili się wokół 
łóŜka. Od dawna czekali na tę chwilę. 
- Piotrze - zaczęła Sara. - Przepraszam, Ŝe zmusiłam cię, abyś poszedł z nami do kościoła. 
Tyle miałeś przez to kłopotu. 
Sarze trudno byłoby zapewne określić, w czym dokładnie zawiniła, ale była przekonana, Ŝe to 
ona za wiele rzeczy ponosi odpowiedzialność. Niechby tam Piotrek został sobie metodystą. 
MoŜe wówczas nie dopadłaby go ta straszna choroba. 
Wszystko, co działo się teraz w pokoju, było dla 
187 
Piotrka zupełnie nowym doświadczeniem. Poczuł się bardzo waŜny, widząc zgromadzone 
wokół siebie dzieci Kingów i Edka, i Klementynkę. Nie bał się mówić. 
- Nie ma sprawy - zwrócił się wielkodusznie do Sary. - Wiesz, całkiem polubiłem kościół. 
Nie zdąŜył jednak wyjaśnić, co dokładnie podoba mu się w kościele, gdy nagle, ku jego 
zdumie-liu, Felicja zaniosła się płaczem. 
- Och, Piotrze, tak mi przykro. Jak mogłam zachowywać się w ten sposób... 
Wyrzuty sumienia Felicji nie były nieuzasadnione. Piotrek jednak nie zamierzał jej niczego 
wypominać. Łzy bardzo wzruszyły chłopca. Doszedł do wniosku, Ŝe mógłby nawet 
codziennie chorować na grypę, skoro na dziewczynie, na której mu zaleŜy, robi to takie 
wraŜenie. 
- Wszystko w porządku, Felicjo - uśmiechnął się szeroko. 
Usta Felicji wciąŜ jeszcze drŜały, ale dziewczynka uśmiechnęła się lekko. Nawet Edek Ray 
nie miał jej tego za złe. Nie zamierzał juŜ okazywać Piotrkowi wyŜszości. CzyŜ nie łączyło 
ich wspólne doświadczenie z tą straszną chorobą? 
- Gdy juŜ całkiem wy dobrze jesz, moŜe pójdziemy razem na ryby? PokaŜę ci moje najlepsze 
miejsce - zaproponował. Nie była to byle jaka propozycja. Edek łowił zwykle największe 
ryby i bardzo się tym chwalił, ale jak dotąd nie zdradził nikomu miejsc swoich połowów. 
Piotrek był bardzo, bardzo szczęśliwy. Jego brązowe oczy błyszczały radością. Teraz nie 
miało juŜ znaczenia, Ŝe jest tylko parobkiem, skoro dzieci 
188 
Kingów i Edek, i Klementynka zostali jego przyjaciółmi. 
- No pewnie, Edku. Dziękuję. 
W sadzie Kingów odbywał się uroczysty piknik z okazji powrotu Piotrka do zdrowia. Felek z 
ojcem przytaszczyli stół, który w mgnieniu oka zapełnił się przeróŜnymi smakołykami. 
Cecylka z powaŜną miną dźwigała największe i najwspanialsze ciasto marmurkowe, jakie 

Felicja była w stanie upiec. Piotrek nie miał przecieŜ okazji skosztowania jej wypieku 
podczas owego pamiętnego pikniku. Taka sytuacja nie mogła się powtórzyć po raz drugi. 
Tymczasem w samym środku ogrodu krzątało się parę osób. Tego ranka wuj Alek i Felek 
wykopali dół i teraz Alek ubijał ziemię wokół młodego drzewka, które właśnie zasadził. 
Hetty, Oliwia, Piotrek i pani Craig, ubrani odświętnie, zbliŜali się od strony domu. Pierwszy 
dostrzegł ich Felek. 
- Idą! - krzyknął, podniecony. 
Ciocia Jana pomogła Cecylce ustawić ciasto na honorowym miejscu, po czym obeszła stół, 
wycierając ręce o fartuch. 
- Och, Piotrze! - wykrzyknęła z zachwytem. - Masz nowy garnitur. Jesteś bardzo elegancki. 
Piotrek miał takŜe obcięte włosy i wyglądał na młodego, wytwornego dŜentelmena. Zarówno 
metodyści, jak i prezbiterianie mogliby być dumni, gdyby taki chłopiec znalazł się w ich 
gronie. 
Hetty King kiwnęła głową. To ona kupiła Piotrkowi garnitur. 
- CóŜ, jeśli tej zimy ma zamiar chodzić z nami 
189 
do kościoła, przyda mu się nowe ubranie... Ŝeby nie zmarznąć. 
Sara od razu zrozumiała, co ciotka chciała przez to powiedzieć. Podbiegła do niej i serdecznie 
ją uściskała. Nie dojdzie juŜ więcej do przykrych rozmów z Piotrkiem na temat stroju. 
- Och, dziękuję, ciociu Hetty. 
- Nie rób przedstawienia, Saro - upomniała ciotka, wzburzona tym demonstracyjnym 
zachowaniem. 
Na szczęście dziewczynce przyszedł z pomocą wuj Alek. Poprosił wszystkich, aby 
zgromadzili się wokół stołu. 
- Jest jeszcze jedna rzecz, którą musimy zrobić, zanim przystąpimy do jedzenia. Saro... 
Sara uroczystym krokiem podeszła do świeŜo posadzonej jabłonki. Felek, by uciszyć całe 
towarzystwo, złoŜył dłonie i zadął w nie mocno, niczym w trąbę. Dźwięk, jaki rozległ się w 
sadzie, przypominał bardziej ryk zranionego łosia niŜ odgłos instrumentu, ale nikt nie zwrócił 
na to uwagi. Cecylka i Felek ujęli Piotrka pod ręce i poprowadzili go do drzewka. Sara 
odchrząknęła. Potrafiła przemawiać, więc jednogłośnie wybrano ją dzisiaj do odegrania tej 
roli. 
- To drzewko posadziliśmy w słynnym sadzie Kingów dla Piotra Craiga w nadziei, Ŝe tutaj, na 
farmie Kingów, spędzi z nami długie i szczęśliwe Ŝycie. 
Trudno byłoby doczekać się od Piotrka jakiejś odpowiedzi, bo słowa, które przed chwilą 
usłyszał, całkowicie go oszołomiły. Stał nieruchomo i spoglądał to na drzewko, to na Kingów, 
blednąc i czer- 
190 
wieniąc się na przemian. WciąŜ nie mógł uwierzyć, Ŝe tak waŜni ludzie jak Kingo wie 
zdobywają się dla niego na ten wspaniały gest. Spojrzał radośnie na drzewko, Ŝałując, Ŝe nie 
ma z nimi w sadzie Peg Bowen. 
Pani Craig, która stała za synem, równieŜ była bardzo wzruszona. Wyjęła chusteczkę i 
przyłoŜyła ją do oczu, ujęta dobrocią, jaką ludzie okazywali jej dziecku. Felicja uśmiechnęła 
się do Piotrka, a chłopiec poczuł nagle taką radość, jakby obdarowano go jeszcze jednym 
drzewkiem. Nawet Hetty przełykała szybko ślinę i dziwnie mrugała oczami. Dla wujka Alka 
był to sygnał, Ŝe musi coś uczynić, i to natychmiast, by goście nie wybuch-nęli nagle 
płaczem. 
- Hura! - krzyknął, ile miał sił w płucach. 
Wszyscy zaczęli klaskać i tym sposobem szczęśliwie udało się zapobiec wielkiemu ogólnemu 
szlochaniu. 

Piotrek wciąŜ nie był w stanie wydobyć z siebie ani słowa, ale jego twarz jaśniała szczęściem. 
On, Piotrek Craig, parobek, znalazł wreszcie swoje miejsce na ziemi. 
Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA 00-389 Warszawa, ul. Smulikowskiego 4 
prowadzi sprzedaŜ 
hurtową, wysyłkową i detaliczną ksiąŜek własnych. Wszystkich informacji o zakupie 
udzielają działy: 
• handlowy tel. 26-31-65 
• sprzedaŜy wysyłkowej tel. 26-24-31 w. 31 
• księgarnia firmowa tel. 26-24-31 w. 15 
Redaktorzy Magdalena Koziej-Ostaszkiewicz, 
Lib    .  La 
Redaktor serii Ewa Miszewska-Michalewicz 
Halina Ostaszewska Redaktor techniczny Anna Nieporęcka 
ISBN 83-10-09912-6 
PRINTED IN POLAND 
Wydawnictwo „Nasza Księgarnia", Warszawa 1995 r. Wydanie pierwsze. Skład — „Polico". 
MontaŜ, druk i oprawa — Drukarnia Wydawnicza im W. L. Anczyca S.A. w Krakowie. Zam. 
nr 2898/95