plik

Niniejsza darmowa publikacja zawiera jedynie fragment

pełnej wersji całej publikacji.

Aby przeczytać ten tytuł w pełnej wersji

Niniejsza publikacja może być kopiowana, oraz dowolnie
rozprowadzana tylko i wyłącznie w formie dostarczonej przez
NetPress Digital Sp. z o.o., operatora

sklepu na którym można

nabyć niniejszy tytuł w pełnej wersji

. Zabronione są

jakiekolwiek zmiany w zawartości publikacji bez pisemnej zgody
NetPress oraz wydawcy niniejszej publikacji. Zabrania się jej
od-sprzedaży, zgodnie z

regulaminem serwisu

Pełna wersja niniejszej publikacji jest do nabycia w sklepie

internetowym

Salon Cyfrowych Publikacji ePartnerzy.com

Agencja Wydawnicza

RUNA

Ostatnio ukazały się:
Jacek Piekara – Rycerz Kielichów
Księga strachu (antologia)
Księga strachu 2 (antologia)
Mariusz Kaszyński – Skarb w glinianym naczyniu
Eugeniusz Dębski – Hell-P

W przygotowaniu:
Anna Brzezińska, Grzegorz Wiśniewski – Na ziemi niczyjej
Krzysztof Piskorski – Zadra

ANI SŁOWA PRAWDY

Copyright © by Jacek Piekara, Warszawa 2005, 2008
Copyright © for the cover illustration by Jakub Jabłoński
Copyright © 2005, 2008 by Agencja Wydawnicza RUNA, Warszawa
2008

Wszelkie prawa zastrzeżone
All rights reserved
Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentu książki możliwe są tylko
na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Jakub Jabłoński
Opracowanie graiczne okładki: Studio Libro
Redakcja: Urszula Okrzeja
Korekta: Anna Kaniewska, Katarzyna Pilipiuk
Skład: Studio Libro
Druk: Drukarnia GS Sp. z o.o.
ul. Zabłocie 43, 30–701 Kraków

Wydanie II zmienione i poprawione
Warszawa 2008
ISBN: 978–83–89595–44–7

Wydawca: Agencja Wydawnicza RUNA A. Brzezińska, E. Szulc sp. j.
Informacje dotyczące sprzedaży hurtowej, detalicznej i wysyłkowej:
Agencja Wydawnicza RUNA
00–844 Warszawa, ul. Grzybowska 77 lok. 408
tel./fax: (0–22) 45 70 385
e-mail: runa@runa.pl

Zapraszamy na naszą stronę internetową:

www.runa.pl

o, co najważniejsze

rivald był magiem. W każdym razie za takie-
go uchodził w oczach mieszkańców Wybrze-
ża. Miał niebieski płaszcz w srebrne gwiazdy,

kryształową kulę i Księgę Czarów. Potraił mam-

rotać szybkie zaklęcia w obcym języku, o rzeczach ja-
snych i prostych mówić niezrozumiale, i odwrotnie.
Umiał leczyć nosaciznę bydła, przyrządzać maści na
skaleczenia i oparzenia, wskazywać rybakom miejsca
najlepszych połowów, dziewczętom i chłopcom warzyć
lubczyk, a starym mężom potraił dopomóc w kłopo-
tach z młodymi żonami. Dlatego też powszechnie uwa-
żano go za czarodzieja i jednego z członków Tajemnego
Bractwa. Lecz mieszkańcy Wybrzeża, którzy (dawno
przed przybyciem Arivalda) mieli już innego maga, ni-
gdy nie zdołali poważnie traktować nowego opiekuna.
Może był zbyt wesoły i dobroduszny jak na kogoś pa-
rającego się magią i mającego do czynienia z Mocą,
może zbyt wiele popełniał omyłek, z których sam się
umiał śmiać, może przyjmował za mało pieniędzy za

swoje usługi. W każdym razie nauczono się już, że nie
należy przychodzić do niego z poważnymi sprawami,
na przykład zapewnienia dobrej pogody, udanych zbio-
rów czy pomocy w poszukiwaniu skarbów.

Sama księżniczka bardzo lubiła Arivalda i często za-

praszała go do zamku, by posłuchać barwnych opowie-
ści o dalekich krajach. Mimo że miała żal, iż nie potraił
wyczarować złotych kolczyków z brylantami, o jakich
marzyła od dawna. Jednakże ludzie z Wybrzeża, chociaż
często ukradkiem podśmiewali się z maga, nie wyobra-
żali sobie, że mógłby z nimi mieszkać człowiek zimny
i wyniosły, a tak mówiono o sławnych czarodziejach
z Silmaniony. Arivalda zapraszano na chrzciny i we-
sela, przychodzono do niego po pomoc i radę; niejed-
nej zakochanej parze pomógł już przekonać opornych
rodziców. Potraił łagodzić spory, zapobiegać waśniom
i zażegnywać awantury. Dlatego też cieszył się sympatią
i przez palce spoglądano na niedostatki jego czarodziej-
skiej wiedzy. Nikt nie mógł przecież przypuszczać, że
już niedługo Wybrzeże będzie potrzebować prawdziwe-
go mistrza znającego czary najwyższej jakości i umie-
jącego się posługiwać fortelami magii bojowej.

Arivald bowiem wcale nie był czarodziejem. Miał za

sobą karierę najemnego żołnierza, śpiewaka i poety, nie-
strudzonego podróżnika, który zwiedził chyba wszyst-
kie krainy znanego nam świata. Jego prawdziwe imię
brzmiało gminnie i prosto: Penszo. Właśnie jako Pen-
szo, najemnik, bard, włóczęga, wieczny podróżnik, spę-
dził pierwsze półwiecze życia. Ale nadszedł dzień, który
miał wszystko zmienić. Dzień, w którym na drodze Pen-
sza stanął prawdziwy czarodziej, członek Tajemnego

Bractwa. Zafascynowany opowieścią Pensza o mor-
ribrondzkiej wojnie pomiędzy krasnoludami a elfami
i wiedźmiarzami, zabrał go ze sobą w podróż. Pewne-
go ranka, gdzieś na odludziu, mag umarł cicho i spo-
kojnie w czasie snu, zostawiając Penszowi na głowie
kłopot, co uczynić z jego ciałem i dobytkiem. Bard po-
chował maga, układając go zgodnie z obyczajem głową
w stronę wschodzącego słońca. Początkowo zamierzał
oddać zarówno niebieski płaszcz, jak i kryształową kulę,
różdżkę oraz Księgę Czarów w ręce kogoś z Bractwa.
Ale gdy sięgnął do ciężkiej, obłożonej w skórę, okutej
na rogach złotem Księgi, nie mógł się już od niej ode-
rwać. Okazało się, że była napisana w języku krainy,
którą Penszo kiedyś odwiedził. I tak w ciągu jednego
dnia i jednej nocy zdecydował, że zostanie czarodzie-
jem. Włożył niebieski płaszcz, wsadził za pas różdżkę,
ulokował w jukach Księgę i kulę, po czym dosiadł ko-
nia i ruszył przed siebie.

Nie tak prosto jednak odbywa się przemiana z żoł-

nierza, barda i włóczęgi w maga. Nie na darmo prze-
cież czarodzieje całymi latami, od dzieciństwa, uczą
się korzystania z Mocy i posługiwania Księgą Czarów.
Ale Penszo (który nazwał się Arivaldem, gdyż wy-
obrażał sobie, że to imię lepiej pasuje do jego obecnej
pozycji) był dociekliwy, uparty i pracowity. A przy
tym niebywale zdolny. Nikt chyba w tak krótkim cza-
sie, korzystając tylko z własnej intuicji, nie potraiłby
nauczyć się tak wiele. Gdyby był szkolony od dziec-
ka, zapewne mógłby się stać najwybitniejszym z ży-
jących magów. I tak już po miesiącu zajadłych prób
umiał wyczarować sobie na śniadanie bułkę (fakt, że

najczęściej czerstwą) oraz ser i mleko. Później dowie-
dział się, jak zapobiegać zmęczeniu, jak leczyć naj-
prostsze choroby u ludzi i u bydła i jak wykonywać
najbanalniejsze sztuczki w rodzaju obłaskawiania dzi-
kich zwierząt czy zapalania ognia z niczego. Po blisko
trzech  latach  umiał  już  posługiwać  się  kryształową
kulą, tworzyć miraże i odróżniać słowa prawdziwe od
kłamliwych. Nie nauczył się jednego: nie stał się taki,
jaki  powinien  być  czarodziej.  Nie  był  więc  zimny,
wyniosły i wzgardliwy. Traktował wszystkich serdecz-
nie i z życzliwością, często się uśmiechał, a z długiej
siwej brody co rusz wytrząsał okruszki bułki lub sera.
Nikt by nie uwierzył, że Arivald był niegdyś najem-
nym żołnierzem, dowódcą tylnej straży samego kra-
snoludzkiego  króla  Wszobrodego.  Starał  się  tylko
nigdy nie spotkać prawdziwego maga, bo sądził, że
zbyt łatwo rozpoznano by w nim samozwańca. Wie-
dział już jednak, że milczenie lub odpowiadanie zbit-
ką niezrozumiałych formuł jest najlepszym sposobem
na rozwianie wszelkich podejrzeń. Może też z powodu
obaw przed innymi czarodziejami wybrał się na Wy-
brzeże, które słynęło ze spokojnego życia oraz z tego,
że przybywa tam niewielu gości. Wybrzeże, skaliste
i nieurodzajne, żyjące głównie z morskich połowów,
nie  było  miejscem,  które  chętnie  odwiedzaliby  kup-
cy, magowie czy rycerze. Czas snuł się tu powolut-
ku, od jednego połowu do drugiego, ludzie byli prości
i spracowani, a krajem rządziła młodziutka księżnicz-
ka, którą zachwycało, że zyskała własnego maga, bo
powszechnie wiadomo było, że czarodzieje nie lubią
opuszczać Silmaniony.

Arivald już szósty rok przebywał na Wybrzeżu.

Mieszkał w małym dwuizbowym domku, niedaleko
plaży, przycupniętym tuż u stóp Wieży Strażników.
Do codziennych obowiązków maga należało poranne
wchodzenie na wieżę i przepatrywanie okolicy za po-
mocą kryształowej kuli. Kryształowa kula co prawda
równie dobrze spisywałaby się na plaży, ale mieszkańcy
mogliby się niepokoić, nie widząc co rano na szczycie
wieży niewielkiej sylwetki w charakterystycznym spi-
czastym kapeluszu. Budowla była stara, miała strome,
częściowo spróchniałe schody, ale najgorzej było w cza-
sie sztormu, kiedy wiatr starał się wywiać czarodzie-
ja za balustradę, a wściekła ulewa całkowicie moczyła
niebieski płaszcz. Zatem bycie magiem miało i swoje
złe strony, które najsilniej dawały znać o sobie w desz-
czowe poranki.

Dzień, w którym rozpocznie się nasza historia, był

jednym z tych pięknych słonecznych dni, kiedy niebo
jest bezchmurne, wiatr uspokojony gorącem zaszywa
się gdzieś w górach, a powierzchnia morza przypomi-
na lustro. Takiego właśnie ranka Arivald, posapując
cicho, wdrapał się na strome schody wieży i odpocząw-
szy chwilę na górze, ustawił przed sobą kulę. Od razu
zdziwił go odmienny wygląd kryształu. Zwykle jasny
i przejrzysty, teraz jakby pociemniał i zmatowiał. Mag
splunął na palec i potarł nim kulę, jednak nic się nie
zmieniło.

– Coś takiego – mruknął. – Sądzę, że nie oznacza

to nic dobrego.

– Oczywiście – rozległ się niespodziewanie jakiś

zgrzytliwy głos.

Arivald drgnął, zaskoczony, i dostrzegł w kuli gło-

wę niemłodego już człowieka w spiczastym niebieskim
kapeluszu. Człowiek ten miał czarne, przenikliwe oczy.
One właśnie patrzyły z pogardą i złośliwością na zdu-
mionego czarodzieja.

– To będzie bardzo niemiły dzień, mój drogi Penszo,

kiedy zjawię się u ciebie – ciągnął głos – a nie zjawię
się sam. Patrz.

Obraz zmętniał i nagle zamiast twarzy czarnoksięż-

nika pojawiło się pełne morze i kilkadziesiąt smukłych
okrętów o długich smoczych łbach, płynących pod wiel-
kimi purpurowymi żaglami. Ale Arivald na tyle już do-
szedł do siebie, że raz-dwa wymamrotał zaklęcie przeciw
omamom i szybko dotknął kuli różdżką. Błysnęło, zami-
gotało i pozostało tylko sześć okrętów. Uśmiechnął się.

– No, no – znowu pojawiła się twarz czarnoksięż-

nika – nauczyłeś się czegoś, Penszo. Ale to, co widzia-
łeś, to już nie omam. Niedługo te sześć okrętów dobije
do waszego Wybrzeża.

– Czego chcesz ode mnie? – spytał Arivald, prze-

łykając ślinę.

– Od ciebie? Nic. Jesteś tylko nędzną kreaturą i spo-

tka cię zasłużona kara za podszywanie się pod jedne-
go z członków Tajemnego Bractwa. Już dawno nikt nie
ośmielił się na taką bezczelność. Kara musi być więc
surowa, żeby odstraszyć innych niedoszłych samozwań-
ców. Ale tobie poświęcę tylko chwilę. Płynę na Wy-
brzeże po księżniczkę, bo jej zapragnąłem. Niech się
przygotuje do wyjazdu ze mną, bo jeśli nie... – zawie-
sił głos – to kamień na kamieniu nie pozostanie z ca-
łego Wybrzeża. Powtórz jej to.

Arivald potarł mocno brodę i jak zwykle posypały

się z niej okruchy chleba. Czarnoksiężnik w kuli za-
śmiał się zgrzytliwie.

– Słyszysz, idioto? – syknął. – Powtórz, że przy-

bywa oblubieniec i lepiej niech będzie gotowa czule
mnie powitać.

Twarz zniknęła, ale kryształ pozostał ciemny i zma-

towiały. Arivald usiadł na rozchwierutanym zydlu i sta-
rał się zebrać do kupy rozbiegane myśli. Naprawdę był
wstrząśnięty, i co tu dużo mówić, mocno wystraszony.
Kiedy już jednak uspokoił trochę nerwy, pomyślał, że
najważniejszą sprawą byłoby dowiedzieć się, jak dale-
ko od Wybrzeża znajdują się okręty najeźdźcy. A na
to był tylko jeden sposób. Z obszernej kieszeni płasz-
cza wygrzebał kawałek węgla i narysował na podłodze
koło, potem wpisał w nie gwiazdę, której pięć ramion
oznaczył odpowiednimi symbolami. Stanął w środku
koła i podrapał się po nosie.

– Zaraz, zaraz, jak to było... Murem takal faris? Mu-

ram pahnal oris?

Różnica była zasadnicza, bo jedno zaklęcie przywo-

ływało któregoś z małych morskich demonów, a drugie
leczyło katar. Arivaldowi bardziej zależało na demonie,
zwłaszcza że od lat nie miał kataru.

– Murem takal faris – powiedział wreszcie, przymy-

kając oczy i przywołując Moc.

Sprawa na tym się nie kończyła. Należało wykonać

różdżką całą skomplikowaną sekwencję ruchów (a je-
den błąd mógł popsuć zaklęcie), po czym wypowie-
dzieć długą formułę rozkazu, która Arivaldowi jakoś
nigdy nie chciała na stałe wejść do głowy. Tym razem

jednak wszystko musiało pójść dobrze, bo po chwili
coś mokrego pacnęło o podłogę. Mag zobaczył małego
zielonego demona oplątanego wodorostami i złośliwie
patrzącego na niego wyłupiastymi oczami.

– Czego chcesz, sklerotyczny czarodzieju, co? – za-

skrzeczał.

– No, no – mag pogroził mu różdżką – bądź grzecz-

ny, bo cię uspokoję. Zaraz, zaraz jak to było... – Usiło-
wał przypomnieć sobie, w jaki sposób karci się krnąbrne
demony.

Demon westchnął głośno.
– Już dobrze, dobrze. Gadaj, czego chcesz. Nie

mam czasu siedzieć tu godzinami, nim przypomnisz
sobie formułę przymuszenia. Wolę po dobroci. Tylko
chciałbym wiedzieć, czy pamiętasz, jak mnie uwolnić
od rozkazu.

– Zdaje się, że pamiętam – mruknął niepewnie Ari-

vald.

– Mam nadzieję – odparł zrezygnowanym tonem

demon. – No, czego chcesz?

– Sześć okrętów płynie w stronę Wybrzeża – powie-

dział mag. – Kiedy tu będą?

– A skąd ja mogę wiedzieć? Co, ja wróżka jestem? –

obraził się demon. – Mogę najwyżej powiedzieć, gdzie
są – dodał pojednawczo.

– Właśnie o to mi chodzi.
– Swoją drogą ładny z ciebie czarodziej, skoro mu-

sisz mnie wzywać do takiego głupstwa – zauważył nie
bez złośliwości. – Trzydzieści dwie mile, ale wiatr słab-
nie i trzeba omijać skały. W tym tempie będą tu nie
wcześniej niż pojutrze. No, zadowolony?

Arivald skinął głową i wyrecytował formułę odej-

ścia. O dziwo, bezbłędnie. Demon zniknął tak szybko,
jak się pojawił. Teraz przyszedł czas, żeby się poważnie
zastanowić nad całą tą niebywałą i zatrważającą spra-
wą. Mag usiadł na podłodze i w zamyśleniu przecze-
sał palcami długą brodę. Przez dwa dni można zrobić
wiele. Na przykład opuścić na szybkim koniu Wybrze-
że i znaleźć się w Górach Iglicowych, skąd już są tyl-
ko trzy dni drogi do równin. Ale zostawić księżniczkę?
Zostawić wszystkich tych dobrych, spokojnych ludzi na
pastwę czarnoksiężnika? Lecz cóż innego pozostawało
człowiekowi, który pochopnie przywdział maskę mędr-
ca i czarodzieja? Przecież nie ma najmniejszych szans
w walce z czarną magią! W walce z sześcioma okrętami
morskich rozbójników, gdy na pokładzie każdego jest
co najmniej czterdziestu ludzi! Toż pokonanie tej potę-
gi było zadaniem nie tylko dla maga, ale i dla solidne-
go rycerskiego oddziału. Dwa dni. Cóż to są dwa dni!
Przez dwa dni nie można zrobić zupełnie nic! A może
jednak? W końcu Arivald nie był byle kim. Dowodził
oddziałami Wszobrodego, na jego rękach umierał kra-
snoludzki król. Przeżył masakrę na morribrondzkich
bagnach, zasadzki elfów, czary wiedźmiarzy oraz ba-
gienną trzęsawicę. Nadszedł czas, by obudzić się z dłu-
giego i spokojnego snu!

iedy otworzył furtkę do ogrodu, zobaczył, że
księżniczka właśnie bawi się w chowanego.
Poznał to po zaaferowanych minach dworzan

i po nerwowym przetrząsaniu przez nich krzaków oraz

wpatrywaniu się w korony drzew. Od kiedy władczyni
zaczęła karać najmniej gorliwych w tej zabawie, wszy-
scy bieganiną i zgiełkiem starali się udowodnić swo-
je zaangażowanie. Bo księżniczka karać umiała. Dla
każdego potraiła wymyślić coś niezbyt przyjemne-
go. Hrubelowi piewakowi odebrała na trzy dni har-
fę, Bomborowi Borsukowi zabroniła przez tydzień jeść
ulubiony pasztet z zajęczych języków, Tardowi Wy-
niosłemu kazała przez cały dzień chodzić w kobiecym
czepku, a Magnusowi Pięknowłosemu ścięła loki przy
samej skórze. Księżniczka nie była uosobieniem łagod-
ności. Była krnąbrna, złośliwa i pyskata. Ale miała zło-
te serce i wszyscy ją kochali.

– O, Arivald. – Zadyszany Magnus, który, nawiasem

mówiąc, zupełnie idiotycznie wyglądał ostrzyżony na
jeża, zatrzymał się obok. – Witaj. Czy nie mógłbyś zna-
leźć księżniczki? – spytał ciszej, a potem dodał szeptem:
– I tylko mnie powiedzieć, gdzie się schowała?

– Oczywiście, mój drogi – odparł mag. – Nad jezio-

rem, pod granitowym lwem. W takiej okropnej dziurze.
Całą sukienkę ma ubłoconą.

– Dzięki, panie. – Mężczyzna pognał pędem w stro-

nę jeziora.

Czarodziej uśmiechnął się. Takie rzeczy jeszcze po-

traił. Zaraz jednak spoważniał. Nie było czasu na chi-
chy, śmichy i zabawy. Nadszedł czas walki!

Księżniczka wracała razem z zadowolonym Magnu-

sem. Zastanawiała się, czy zrobić nadąsaną minę, czy
nie. W dziurze było wilgotno, brudno i ohydnie śmier-
działo, ale dotąd nikt tej kryjówki nie odnalazł. I teraz
ten Magnus, no! A wydawało się, że to taki niedorajda.

– Dzień dobry, pani. – Mag pochylił głowę.
– O, Arivald! Od dawna tu jesteś? – spytała po-

dejrzliwie.

– Dopiero co nadszedł – zapewnił ją śpiesznie

Magnus.

– No, nie wiem. – Księżniczka spojrzała na niego

uważnie. – Coś wolno odrastają ci te włosy – dodała
złośliwie.

Magnus zaczerwienił się. Arivald ujął młodą damę

stanowczo pod rękę i poprowadził parkową aleją w stro-
nę zamku. Dał znak dworzanom, aby nie szli za nimi.

– Cóż to się stało? – Księżniczka była zdumiona.
– Nieszczęście, pani. – Czarodziej westchnął.
– Cóżeś znowu sknocił? – spytała beztrosko i nie-

co złośliwie.

Puścił jej słowa mimo uszu.
– Czy słyszałaś, pani, o morskich rozbójnikach pły-

wających okrętami o smoczych łbach?

– Oczywiście, Arivaldzie, ale cóż...
– Płyną tutaj – dokończył – w sześć okrętów.
Księżniczka umilkła i odgarnęła z czoła kosmyk

włosów. Teraz nie była to już wesoła dziewczynka ba-
wiąca się w chowanego i drocząca ze wszystkimi. Przed
Arivaldem stała władczyni.

– Jesteś pewien?
– Tak, pani.
– Kiedy tu będą?
– Za dwa dni, pani.
– Dobrze, wyślę gońców w góry, ogłoszę wici po

wioskach. Pojutrze powinno stanąć z pięćdziesięciu
zbrojnych, jak sądzisz?

– Zgadzam się z tobą, pani. Ale łącznie będziemy

mieć tylko setkę mężczyzn umiejących władać topo-
rem czy łukiem. Przeszło dwa razy mniej niż oni. A to
są mordercy, pani. Najlepiej wyćwiczeni i najbardziej
okrutni mordercy na świecie.

– A twoja magia? Nic nie poradzisz?
Teraz trzeba było przejść do najgorszego.
– Płynie z nimi czarnoksiężnik, pani. Mag o potędze

tak wielkiej, że nie śnię nawet, by mu dorównać.

– Czarnoksiężnik! – powtórzyła i pobladła. – Czy

utrzymamy się chociaż dwa tygodnie w zamku? Wyślę
gońców za góry. Mój wuj...

– Nie utrzymamy się. – Arivald pokręcił głową. –

Kilka dni może tak, ale nie trzy tygodnie. Bo najmniej
tyle potrzeba.

– Więc cóż robić? – Księżniczka splotła nerwo-

wo dłonie. – Czego oni tu chcą? Nie ma u mnie boga-
tych łupów ani... – Spojrzała w twarz maga i umilkła.
– Ty wiesz – szepnęła po chwili. – Wiesz, czego chcą,
prawda?

– Tak.
– Mów więc!
– Ciebie!
– Mnie... mnie... och, rozumiem. – Ukryła twarz

w dłoniach.

Znów była tylko małą dziewczynką, przestraszoną

i zapłakaną. Arivald objął ją i księżniczka wtuliła gło-
wę w jego ramię.

– Nie płacz, malutka – powiedział czule. – Ja cię

obronię.

I kiedy wymawiał te słowa, święcie w nie wierzył.

renwig Wilk stał na dziobie statku i w milcze-
niu wpatrywał się w dal. Za sobą słyszał rów-
ny łomot wioseł i miarowy monotonny głos

żeglarza podającego rytm. Wiatr zupełnie ucichł,

żagle wisiały slaczałe, zatem do Wybrzeża dopłyną
dopiero za dwa dni. Wilkowi nie podobała się ta cała
wyprawa, nie podobał mu się też ten, z którym ubili
interes. Może dlatego, że Hrenwig, jak wszyscy Dan-
skarczycy, nie lubił czarnoksiężników i nie ufał im.
Nie ufał zresztą nikomu. I pewnie tylko dlatego żył
do tej pory. Nigdy nie popłynąłby z własnej woli na
Wybrzeże, bo i po co? Okolica uboga, ludzie twardzi,
nawykli do topora i oszczepu. Za niewielkie łupy za-
płaciłby  dużymi  stratami.  Ale  czarownik  obiecał  im
coś, co jest warte o wiele więcej niż paręnaście tru-
pów, coś, o czym marzył każdy danskarski rozbójnik.
Obiecał im mapę morza wokół Złotej Wyspy, mapę,
na której ponoć zaznaczono wszystkie rafy i mielizny.
Hrenwig znał wielu, którzy próbowali dotrzeć na wy-
spę, tyle że żadnego z nich nie widział już potem ży-
wego. A na niej, jeśli wierzyć temu, co gadają ludzie,
złoto  samo  pcha  się  do  rąk.  Hrenwig  cierpiał  ostat-
nio na brak tego kruszcu, dał się więc skusić. Wpraw-
dzie wszyscy czarownicy to chytrusy i oszuści, ale nie
głupcy. Długo umiera ten, kto oszuka danskarskiego
rozbójnika. A jeśli nawet ucieknie, świat stanie się dla
niego bardzo malutki. Danskar wszędzie miał szpie-
gów,  a  krzywda  jednego  jest  krzywdą  wszystkich.
Hrenwig  mocno  zacisnął  dłonie  w  pięści.  Zlecenio-
dawca dostanie to, czego chce, dostanie dziewczynę,
ale biada mu, jeżeli nie da mapy. Magia magią, a topór

toporem. Poza tym Hrenwig miał wielką ochotę spraw-
dzić, czy czarownicy umierają tak samo jak zwykli
ludzie.

a Wybrzeżu trwały gorączkowe przygotowania.

ciągali już ludzie z niedalekich osad, gońcy

pośpiesznie przemierzali kraj, kuźnia pracowa-

ła pełną parą, a u mistrza ciesielskiego aż kipiało. Ari-
vald postanowił wypróbować siłę swej magii. lęczał
całą noc i następny dzień nad Księgą, rysował jakieś
znaki, powtarzał formuły i zaklęcia, wzywał demony.
W efekcie nad ranem padał już z nóg, ale osiągnął to,
co sobie zamierzył. Wiedział już, jak wywołać burzę.
Co tam burzę, mało powiedziane! Sztorm, cyklon, hu-
ragan! Oto do czego doszedł!...

Lecz kiedy stanął na szczycie Wieży Strażników

i po kilku pomyłkach wreszcie puścił w świat straszne
zaklęcie, aż zadrżał. Bo na pełnym morzu miał się roz-
pętać żywioł przerażający w najwyższym stopniu. Ari-
vald jednak próżno czekał na pierwsze czarne chmury,
grzmoty i błyskawice. Czarnoksiężnik Vargaler prze-
rwał na chwilę rozmowę ze sternikiem, popatrzył bacz-
nie w stronę Wybrzeża, uśmiechnął się pod nosem, po
czym wyciągnął zza pasa różdżkę, machnął nią kilka-
kroć w powietrzu, zamruczał coś i wrócił do przerwa-
nego dialogu. Burza, niestety, nie nadciągnęła; Arivald,
szczerze mówiąc, był rozczarowany. Nie spodziewał się
wiele po swoich umiejętnościach, ale liczył, no, cho-
ciażby na ulewę i grzmoty. A tymczasem niebo było
bezchmurne jak poprzednio i pogoda robiła się iście