medd306a

Mys´l o nim dodawała jej sił. Zacznie nowe z˙ycie.

Jes´li nie tu, to gdzie indziej. Jak to jej sie˛ cze˛sto
zdarzało, bezwiednie zsune˛ła obra˛czke˛, pocałowała ja˛
i zno´w włoz˙yła na palec, po czym zerkne˛ła na zegarek.
Czas ucieka, a dobrze by było, gdyby przyszła na
rozmowe˛ kwalifikacyjna˛ nieco wczes´niej, spokojna
i opanowana.

Wro´ciła do motelu, wzie˛ła prysznic i szybko wysu-

szyła swoje kro´tkie, jasne włosy. Specjalnie na te˛ roz-
mowe˛ kupiła nowa˛ sukienke˛. Była wygodna i prosta,
ale elegancka i doskonale skrojona, z błe˛kitnego dro-
giego materiału. Jane spojrzała na nia˛ i zdała sobie
sprawe˛, z˙e nieco przypomina piele˛gniarski stro´j.

Obejrzała sie˛ w duz˙ym lustrze. Suknia lez˙ała dosko-

nale i wcale nie ukrywała jej kształto´w. John powie-
działby... Bo´l przeszył ja˛ do z˙ywego niczym skalpel.
Nie moz˙e teraz o nim mys´lec´. Musi byc´ silna.

Kiedy re˛ce przestały jej drz˙ec´, umalowała sie˛, jak

zwykle dyskretnie. Zno´w spojrzała na swoje odbicie
w lustrze. Wygla˛da dobrze. Byc´ moz˙e nie dostanie tej
pracy, ale na pewno nie podda sie˛ bez walki.

Kiedy wyszła na dwo´r, w powietrzu poczuła zapach

soli, a nie spalin, jak w Londynie. Tak, ten fragment
wybrzez˙a hrabstwa Yorkshire bardzo jej sie˛ podobał.

W pierwszej chwili nie mogła odnalez´c´ samochodu.

Czyz˙by ktos´ ukradł tego zardzewiałego grata? Zaraz
jednak przypomniała sobie, z˙e go sprzedała. Zbyt
wiele jej przypominał. W jego miejsce kupiła mały
czerwony samochodzik, w sam raz dla jednej osoby.

Wolds Hospital wywarł na niej dobre wraz˙enie. Stał

na wzgo´rzu, na obrzez˙ach nadmorskiego miasteczka
Denham. Łatwo moz˙na tam było dojs´c´ piechota˛. Jane

GILL SANDERSON

wjechała na obszerny parking i z uznaniem spojrzała
na stary budynek z czerwonej cegły oraz wznosza˛ca˛ sie˛
obok niego nowoczesna˛ konstrukcje˛.

W recepcji skierowano ja˛ do poczekalni.
– Jane Wilson? Jestem Marjory Edwards, sekretar-

ka dyrektora administracyjnego. – Kobieta w s´rednim
wieku us´miechne˛ła sie˛. – Prosze˛ usia˛s´c´. Napije sie˛ pani
kawy? A moz˙e wody albo soku?

– Poprosze˛ o wode˛ – odrzekła Jane.
Marjory zaznaczyła jej nazwisko na lis´cie, a potem

przyniosła szklanke˛ wody z lodem i plasterkiem cyt-
ryny. Podniosła słuchawke˛ i zaanonsowała:

– Panie Carrington, pani Wilson juz˙ tu jest. Dobrze,

mniej wie˛cej za pie˛c´ minut. – Odłoz˙yła słuchawke˛
i zwro´ciła sie˛ do Jane: – Na to stanowisko zgłosiło sie˛
pie˛c´ kandydatek. Komisja przeprowadzi dzis´ rozmowy
ze wszystkimi. Mamy nadzieje˛, z˙e o pia˛tej decyzja
zostanie juz˙ podje˛ta. A teraz prosze˛ wypełnic´ for-
mularz konieczny do uzyskania zwrotu koszto´w pod-
ro´z˙y.

Jane znalazła w torebce odpowiednie rachunki. Po-

doba mi sie˛ tutaj, pomys´lała. Czuła, z˙e mogłaby byc´
w tym miejscu szcze˛s´liwa. Ostatnia˛ rozmowe˛ kwalifi-
kacyjna˛ odbyła dawno temu, ale dzis´ była całkiem
spokojna. Wcale jej to nie cieszyło! Powinna wprowa-
dzic´ sie˛ w bardziej bojowy nastro´j i pozbyc´ sie˛ uczucia,
z˙e tak naprawde˛ nic nie ma znaczenia.

Zadzwonił telefon, Marjory powiedziała cos´ cicho

do słuchawki i znikne˛ła za podwo´jnymi mahoniowymi
drzwiami. Po chwili wyszła i oznajmiła:

– Komisja prosi pania˛ do s´rodka, pani Wilson.
Jane wstała i wzie˛ła głe˛boki oddech. Zaraz rozpo-

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

cznie sie˛ walka. Sekretarka wprowadziła ja˛ do sali
i wysune˛ła dla niej krzesło stoja˛ce przy wypolerowanym
do połysku stole. Jane usiadła i rozejrzała sie˛ woko´ł.

Była w starej cze˛s´ci szpitala, gdzie na wykładanych

boazeria˛ s´cianach wisiały olejne portrety zapomnia-
nych dygnitarzy. Z boku stał tez˙ stolik z komputerem.
Widac´ było, z˙e szpital Wolds nada˛z˙a za zmianami.

U szczytu stołu siedziało pie˛c´ oso´b. Starszy me˛z˙-

czyzna o miłej aparycji us´miechna˛ł sie˛ i wstał.

– Witam, pani Wilson. Nazywam sie˛ Paul Carring-

ton i jestem tu dyrektorem administracyjnym. To jest
Mary White, przełoz˙ona piele˛gniarek, i Peter Knowles,
dyrektor finansowy. Po drugiej stronie siedza˛ pani Fay
Donahue, szefowa kadr, i pan Fielding, jeden z naszych
dwo´ch konsultanto´w na oddziale noworodko´w.

Członkowie komisji powitali ja˛us´miechem i skinie-

niem głowy. Jane wydało sie˛, z˙e w oczach Fay Dona-
hue dostrzegła zrozumienie i sympatie˛. Byc´ moz˙e
sama niedawno musiała przejs´c´ taka˛ rozmowe˛? Ostat-
ni z przedstawionych, Chris Fielding, skłonił głowe˛
i us´miechna˛ł sie˛ lekko, jakby mys´lami był gdzies´ da-
leko. Miał powaz˙na˛, skupiona˛ mine˛ i Jane przewidy-
wała, z˙e jego pytania moga˛ sprawic´ jej kłopot. Co´z˙, da
sobie rade˛.

– Zanim zaczniemy, chciałbym cos´ wyjas´nic´ – po-

wiedział Paul Carrington. – Oto´z˙ zarza˛d powierniczy
postanowił rozbudowac´ szpital w Denham. Ro´wniez˙
na mocy decyzji zarza˛du szpital Princess Mary w Cal-
thorpe, siedem kilometro´w sta˛d, jest w trakcie likwi-
dacji. Sa˛dzimy, z˙e poła˛czenie tych dwo´ch placo´wek
lez˙y w interesie pacjento´w i personelu.

Wypił łyk wody.

GILL SANDERSON

– Oddział noworodko´w w Calthorpe został juz˙

zamknie˛ty, a personel przeniesiono tutaj. Ws´ro´d pra-
cowniko´w panuje nastro´j niepewnos´ci i zdenerwowa-
nia. Siostry przełoz˙one obu oddziało´w, tutejszego
i tego w Calthorpe, odeszły z pracy. Jedna przeszła na
emeryture˛, druga dostała korzystna˛ oferte˛ ze szpitala
w Birmingham. Potrzebujemy na szefa nowego od-
działu kogos´, kto zorganizuje prace˛ tej jednostki.
– Zno´w sie˛ us´miechna˛ł. – Na pocza˛tek prosze˛ nam
powiedziec´ cos´ o sobie, o przebiegu swojej kariery
zawodowej i kwalifikacjach.

Oczekiwała tego pytania i miała przygotowana˛

odpowiedz´. Mo´wiła jasno i płynnie. Po pie˛ciu minu-
tach Paul Carrington z aprobata˛ kiwna˛ł głowa˛.

– Bardzo dobrze – stwierdził. – Juz˙ pani wie, z˙e

poła˛czylis´my dwa oddziały. Jak by pani zareagowała,
gdyby jakis´ przeniesiony członek personelu głos´no
wyraz˙ał niezadowolenie z nowych warunko´w pracy?

Trudne pytanie. Jane zastanowiła sie˛ i odrzekła:
– Przede wszystkim sprawdziłabym, czy rzeczywi-

s´cie ma powody do narzekania. Jes´li tak, starałabym
sie˛ cos´ zaradzic´. Ale przede wszystkim podkres´liła-
bym, z˙e dzie˛ki poła˛czeniu oddziało´w moz˙emy spraw-
niej wypełniac´ swoje zadanie, a nasi mali pacjenci
zyskaja˛ lepsza˛ opieke˛. Piele˛gniarka powinna zachowy-
wac´ sie˛ profesjonalnie. Nie moz˙e pozwolic´ sobie na to,
z˙eby jej zły nastro´j odbijał sie˛ na pacjentach.

– Czy to nie jest zbyt surowe podejs´cie?
– Nie. Ludzie czuja˛ sie˛ pewniej, jes´li znaja˛ zasady

gry. – Zawahała sie˛. – Miałabym poczucie winy, gdy-
bym nie była przekonana, z˙e wykonujemy nasza˛ pra-
ce˛, najlepiej jak sie˛ da.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Rozumiem. W podaniu napisała pani...
Rozmowa była długa i trudna. Jane zachowała spo-

ko´j, chociaz˙ kilka razy nie była pewna swojej odpo-
wiedzi, a nawet zdarzało jej sie˛ przyznac´, z˙e czegos´
nie wie.

W kon´cu nadeszła kolej na Chrisa Fieldinga. Cos´ jej

mo´wiło, z˙e jego be˛dzie najtrudniej przekonac´, bo to
włas´nie z nim be˛dzie musiała pracowac´. To jemu za-
trudnienie jej jako przełoz˙onej przyniesie najwie˛cej ko-
rzys´ci albo szko´d.

Przez chwile˛ milczał, patrza˛c na nia˛ badawczo. Od-

powiedziała mu s´miałym, spokojnym spojrzeniem.

– To jest nowy oddział. Potrzebujemy kogos´, kto

przez najbliz˙sze trzy lata pos´wie˛ci mu cały swo´j czas
i energie˛. Czy jest pani zdolna do takiego pos´wie˛cenia?
– Us´miechna˛ł sie˛ do niej przelotnie i dodał: – I bardzo
prosze˛ mi nie mo´wic´, z˙e tak, oczywis´cie.

Najwyraz´niej rzuca jej wyzwanie. Przyjrzała mu sie˛

bacznie. Zauwaz˙yła, z˙e pod eleganckim garniturem kry-
je sie˛ wysportowane ciało. Ma ciemne, niezbyt kro´tkie
włosy. Wygla˛da na trzydzies´ci kilka lat, a wie˛c jest
dos´c´ młody jak na konsultanta. Kiedy sie˛ us´miechał,
sprawiał miłe wraz˙enie. Ale nie robił tego zbyt cze˛sto.
Co sie˛ kryje w jego mys´lach?

Jane juz˙ wiedziała, co mu powiedziec´.
– Odnosze˛ wraz˙enie, z˙e tak naprawde˛ pyta mnie

pan, czy jako me˛z˙atka nie planuje˛ w najbliz˙szym
czasie urodzic´ dziecka – oznajmiła. – Takie pytanie
jest bardzo niewłas´ciwe i nie wa˛tpie˛, z˙e pan dobrze
o tym wie. Odpowiem jednak. Jestem wdowa˛ i nie
mam dzieci. Nie zamierzam ponownie wyjs´c´ za ma˛z˙
i nie zamierzam miec´ dziecka. Tak, jestem w stanie

GILL SANDERSON

pos´wie˛cic´ tyle czasu i energii tej pracy, ile pan sie˛ spo-
dziewa.

Paul Carrington wtra˛cił szybko:
– Jestem pewien, z˙e pan Fielding nie zamierzał

zadac´ tak niewłas´ciwego pytania. Mimo to dzie˛kujemy
za szczeros´c´. Chris, chcesz jeszcze o cos´ zapytac´?

– Nie, juz˙ wszystko wiem. – Us´miechna˛ł sie˛ do

Jane. – Jes´li uznała pani moje pytanie za zbyt osobiste,
to przepraszam. Pozwoliłem sobie na nie tylko dla
dobra szpitala.

Wcale nie wygla˛dał na skruszonego, wie˛c Jane us´-

miechne˛ła sie˛ do niego chłodno.

– Przesłuchanie skon´czone – oznajmił wesoło Paul.

– Mam nadzieje˛, z˙e jeszcze dzis´ podejmiemy decyzje˛.
Nie musi pani czekac´ na miejscu. Moz˙e sie˛ pani wy-
bierze na spacer?

Niczym na skinienie czarodziejskiej ro´z˙dz˙ki poja-

wiła sie˛ Marjory i wyprowadziła ja˛ z sali. Jane była
wyczerpana. To były bardzo cie˛z˙kie trzy kwadranse.

– Prosze˛ na chwile˛ usia˛s´c´. – Sekretarka wskazała

jej krzesło w swoim biurze. – Przyniose˛ kawe˛. Teraz na
pewno che˛tnie sie˛ pani napije.

– Tak, poprosze˛. – Jane oparła sie˛ wygodnie, za-

mkne˛ła oczy, westchne˛ła i pro´bowała sie˛ odpre˛z˙yc´.
Nawet nie us´wiadamiała sobie, z˙e jest taka spie˛ta.

Nagle zdała sobie sprawe˛, z˙e ktos´ usiadł naprzeciw

niej, i otworzyła oczy. Jakas´ kobieta us´miechała sie˛ do
niej szeroko, wycia˛gaja˛c re˛ke˛ na powitanie.

– Czes´c´. Jestem Fiona Law. Ubiegamy sie˛ o te˛ sama˛

posade˛, wie˛c, jak to mo´wia˛, niech wygra najlepsza.

– Czes´c´. Nazywam sie˛ Jane Wilson. Rzeczywis´cie,

niech wygra najlepsza.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

Z ciekawos´cia˛ przyjrzała sie˛ nieznajomej. Jeszcze

nie widziała z˙adnej z kontrkandydatek. Fiona Law
robiła wraz˙enie pewnej siebie. Była troche˛ starsza od
Jane, miała na sobie bardzo drogi kostium, choc´ Jane
uznała, z˙e spo´dnica jest troche˛ za kro´tka na tak oficjal-
na˛ okolicznos´c´. Fiona miała bardzo staranny makijaz˙
i opadaja˛ce na plecy kre˛cone blond włosy.

– Ska˛d przyjechałas´? – zaciekawiła sie˛. – Wiem, z˙e

nie jestes´ sta˛d. Znam wszystkie miejscowe kandydatki.

– Jestem z Londynu. – Jane wymieniła nazwe˛

znanego szpitala, w kto´rym dotychczas pracowała. –
A ty pochodzisz z tego miasta?

– Urodziłam sie˛ tu i wychowałam. To, mam nadzie-

je˛, zwie˛ksza moje szanse. – Rozes´miała sie˛ z zadowo-
leniem. – Pracuje˛ w tym szpitalu od lat. Prawde˛
mo´wia˛c, to ja wykonywałam wie˛kszos´c´ obowia˛zko´w.
Biedna Marcia Kent po prostu nie dawała sobie rady.
Niedawno odeszła na emeryture˛.

– Rozumiem.
– Ale nie martw sie˛. Jestem pewna, z˙e wybo´r komi-

sji be˛dzie sprawiedliwy – cia˛gne˛ła Fiona. – Nie jestes´
bez szans.

– Wcale sie˛ nie martwie˛ – odparła Jane zgodnie

z prawda˛. Zaczynała sie˛ natomiast troche˛ irytowac´.

Podeszła do nich Marjory.
– Komisja prosi pania˛ do s´rodka, panno Law.
Fiona wstała z ols´niewaja˛cym us´miechem, wygła-

dziła spo´dnice˛ i kołysza˛cym sie˛ krokiem ruszyła do
drzwi. Jane doszła do wniosku, z˙e nie be˛dzie z˙yczyła
jej szcze˛s´cia. Byłaby to zwykła hipokryzja.

– Jeszcze kawy? – zapytała sekretarka. – To na

pewno była trudna rozmowa. – Us´miechne˛ła sie˛ ze

GILL SANDERSON

wspo´łczuciem i Jane odgadła, z˙e Marjory ma na mys´li
rozmowe˛ z Fiona˛, a nie z komisja˛. Widocznie panna
Law nie jest tu ulubienica˛.

– Jakos´ dałam sobie rade˛ – odrzekła Jane beztros-

ko. – Ale che˛tnie wypije˛ druga˛ kawe˛. A potem chyba
sie˛ przespaceruje˛.

– S

wietny pomysł. Mamy dzis´ pie˛kny dzien´.

Przez chwile˛ spogla˛dała na trawe˛ i drzewa, ciesza˛c

sie˛ s´wiez˙ym powietrzem. Zobaczyła kilka małych,
zielono-białych tabliczek wskazuja˛cych droge˛ do po-
szczego´lnych cze˛s´ci szpitala. Pro´bowała znalez´c´ te˛,
kto´ra skierowałaby ja˛ na oddział noworodko´w specjal-
nej troski, gdzie miała nadzieje˛ pracowac´. Ciekawiło
ja˛, jak tam jest.

– Zgubiła sie˛ pani?
Głos był głe˛boki, spokojny i dobiegał zza jej ple-

co´w. Odwro´ciła sie˛ i zobaczyła Chrisa Fieldinga.

– Pomys´lałam sobie, z˙e zobacze˛, jak wygla˛da ten

oddział. Przed rozmowa˛ kwalifikacyjna˛ nie moz˙na go
było obejrzec´.

– To była moja decyzja. Mamy za mało personelu

i nie chciałem zakło´cac´ tam pracy. Ale jes´li po´jdzie
pani ze mna˛, to pani kro´tka wizyta na pewno nikomu
nie przeszkodzi. – Przez chwile˛ szedł w milczeniu.
– Martwie˛ sie˛ o jedna˛ ze swoich podopiecznych.
Dwudziesty dziewia˛ty tydzien´. Nie chce przybierac´ na
wadze, wymiotuje, a nie moz˙emy zdiagnozowac´ przy-
czyny.

– Ach, tak. – Jane doskonale rozumiała, z˙e chodzi

o dziecko urodzone w dwudziestym dziewia˛tym mie-
sia˛cu cia˛z˙y, a nie w zgodnym z norma˛ czterdziestym.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

W pierwszych dniach z˙ycia takie dzieci maja˛ tylko
pie˛c´dziesia˛t procent szansy na przetrwanie. – Skoro sa˛
wymioty, nie moz˙na uz˙yc´ zgłe˛bnika nosowo-z˙oła˛d-
kowego. Czy dokarmiacie ja˛ doz˙ylnie?

– Nie. Zdecydowałem sie˛ na ominie˛cie z˙oła˛dka

i podawanie mleka prosto do jelit. – Spojrzał na nia˛
z namysłem. – Zna pani te˛ technike˛?

– Oczywis´cie. Mielis´my taki przypadek dwa mie-

sia˛ce temu. Dodam, z˙e wszystko skon´czyło sie˛ bardzo
dobrze.

– Ciesze˛ sie˛. To dziecko ucierpiało dlatego, z˙e nie

sprawdzono temperatury w inkubatorze. Trudno winic´
za to konkretna˛ osobe˛. Zbadałem te˛ sprawe˛ i doszed-
łem do wniosku, z˙e to skutek zbyt małej liczby piele˛g-
niarek. Ale teraz dziecko musi walczyc´ o z˙ycie. Mam
nadzieje˛, z˙e nowej przełoz˙onej uda sie˛ w przyszłos´ci
zapobiec takim sytuacjom.

Słysza˛c o przyczynach wypadku, Jane lekko sie˛

skrzywiła. Wiedziała, jak waz˙ne dla wczes´niako´w jest
utrzymanie odpowiedniej temperatury w inkubatorze.
Jes´li jest za ciepło, traca˛ energie˛ przez pocenie sie˛, jes´li
za zimno, traca˛ja˛przez dreszcze. A cała energia jest im
potrzebna włas´nie na utrzymanie sie˛ przy z˙yciu.

– Pan byłby moim przełoz˙onym, gdybym dostała te˛

prace˛? – zapytała Jane po chwili.

– Owszem. Mamy tu jeszcze jednego konsultanta

pediatre˛, ale ja jestem specjalista˛ od noworodko´w. Sa˛-
dzi pani, z˙e mogłaby ze mna˛ wspo´łpracowac´?

– Moge˛ wspo´łpracowac´ z kaz˙dym, jes´li to profes-

jonalista – odrzekła spokojnie.

– S

wietnie. W takim razie nasza wspo´łpraca be˛dzie

sie˛ układała... przepraszam, układałaby sie˛ pomys´lnie.

GILL SANDERSON

– Przeszli kilka kroko´w. – Podczas rozmowy dała
pani do zrozumienia, z˙e moje pytanie jest nieprofes-
jonalne.

– Tak. I dobrze pan wie, z˙e miałam racje˛.
Zas´miał sie˛ cicho, dzie˛ki czemu od razu wydał jej

sie˛ bardziej ludzki.

– To prawda. Nie zachowałem sie˛ odpowiednio.

Ale doszedłem do wniosku, z˙e jest pani dobra˛ kan-
dydatka˛, a dobre kandydatki nalez˙y przepytac´ wyja˛t-
kowo dokładnie.

Jane pomys´lała, z˙e Chris Fielding jest bardzo skom-

plikowanym człowiekiem. Zno´w zapadło milczenie.
Nagle Jane cos´ sobie us´wiadomiła.

– Nie przepytuje pan naste˛pnej kandydatki?
– Nie. Wycofałem sie˛ z tej sesji. Nie mo´głbym byc´

obiektywny, poniewaz˙ ta kandydatka to moja szwagie-
rka. Moz˙na powiedziec´, z˙e wysta˛piłby tu konflikt inte-
reso´w. Nie be˛de˛ tez˙ głosował nad kandydaturami. Wez-
me˛ jednak udział w rozmowach z innymi kandydatka-
mi i w kon´cowej dyskusji.

Dotarli do nowej, niskiej cze˛s´ci szpitala. Chris Fiel-

ding przeprowadził ja˛ przez poczekalnie˛. Kiedy wy-
stukał kod na klawiaturze na s´cianie, drzwi oddziału
otworzyły sie˛ przed nimi. Jane westchne˛ła. Wiedziała,
z˙e to konieczne, ale napawało ja˛ smutkiem, z˙e trzeba
zamykac´ oddział na zamki szyfrowe dla bezpieczen´st-
wa małych pacjento´w.

Wewna˛trz natychmiast poczuła sie˛ jak w domu.

Panowała tu znajoma atmosfera, a woko´ł unosił sie˛
zapach nieco inny niz˙ w pozostałych cze˛s´ciach szpita-
la. Bardzo to lubiła.

– Prosze˛ chwile˛ zaczekac´. – Chris Fielding znikna˛ł

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

za jakimis´ drzwiami, a po chwili zjawił sie˛ w towarzys-
twie us´miechnie˛tej piele˛gniarki w zielonym uniformie.

– To jest Erica Thornby – oznajmił. – Erico, czy

mogłabys´ pokazac´ pani Wilson nasz oddział? Oczywi-
s´cie jes´li masz czas.

Siostra Erica była ładna˛, ciemnowłosa˛ kobieta˛

w wieku około trzydziestu pie˛ciu lat. Jane spojrzała na
nia˛i stwierdziła, z˙e na pewno polubiłaby ja˛bardziej niz˙
Fione˛ Law.

– Włas´nie miałam zajrzec´ do kilku niemowla˛t – po-

wiedziała Erica. – Chcesz fartuch i maske˛? Wtedy
mogłybys´my razem wejs´c´ do sali i troche˛ porozma-
wiac´.

– Z przyjemnos´cia˛. Gdzie moge˛ sie˛ umyc´?
– Prosze˛ za mna˛ – zache˛ciła ja˛ Erica.
W małej sali znajdowało sie˛ troje dzieci, kaz˙de

w inkubatorze. Jane od razu stwierdziła, z˙e sa˛ w cał-
kiem dobrym stanie. Poznała to po ich ruchach. Jane
patrzyła, jak Erica zre˛cznie mierzy noworodkom tem-
perature˛, sprawdza cis´nienie krwi i oddech.

– Ska˛d pochodzisz? – zapytała Erica, kiedy juz˙ sie˛

upewniła, z˙e wszystko jest w porza˛dku. – I ska˛d po-
mysł, z˙eby pracowac´ włas´nie tutaj?

Jane słyszała te pytania nie po raz pierwszy i jak

zwykle udzieliła szczerych odpowiedzi.

– Jestem z Londynu. Potrzebuje˛ odmiany. A praca

na tym oddziale wygla˛da bardzo obiecuja˛co.

Na chwile˛ zapadło milczenie, a potem Erica oznaj-

miła:

– Moz˙e to tylko moje zdanie, ale potrzebujemy tu

przywo´dcy. Poła˛czenie tych dwo´ch oddziało´w okazało
sie˛ koszmarnie trudne. Niekto´rymi osobami nalez˙ało-

GILL SANDERSON

by mocno potrza˛sna˛c´. Cia˛gle tylko odbywaja˛ sie˛ tu
jakies´ spotkania i dyskusje, a przeciez˙ nie moz˙na
kaz˙demu dogodzic´. Nie wiadomo dlaczego, z dwo´ch
dobrze funkcjonuja˛cych zespoło´w powstał jeden skło´-
cony i nieszcze˛s´liwy. To zupełnie niedorzeczne, bo
przeciez˙ wie˛kszos´c´ z nas uwielbia swoja˛ prace˛.

– Rozumiem. Rozmawiałam dzis´ z jedna˛ z twoich

kolez˙anek, Fiona˛ Law. Chyba ma duz˙e szanse na to
stanowisko.

Erica odwro´ciła twarz, ale Jane zobaczyła jej od-

bicie w szklanych drzwiach i zauwaz˙yła, z˙e lekko sie˛
skrzywiła.

– Byc´ moz˙e – odrzekła.
– Zdaje sie˛, z˙e to szwagierka doktora Fieldinga?
– Tak. Ale Chris Fielding na pewno nie be˛dzie z te-

go powodu forsował jej kandydatury. On jest bardzo
zasadniczy.

– Ale ty go lubisz?
– Owszem. S

wietnie radzi sobie z dziec´mi, umie

rozmawiac´ z rodzicami. Pomoz˙e kaz˙demu, jes´li widzi,
z˙e ten ktos´ chce pracowac´. Duz˙o zyskuje przy bliz˙szym
poznaniu. I lepiej nie dac´ sie˛ zwies´c´ jego pozornemu
roztargnieniu. On doskonale wie, co robi.

– Nie wa˛tpie˛.
Erica uniosła pokrywe˛ inkubatora i wyje˛ła dziecko.

Trzymaja˛c noworodka w jednej re˛ce, druga˛sie˛gne˛ła po
butelke˛ z przygotowanym pokarmem i wsune˛ła smo-
czek do ro´z˙owych ust malen´stwa. Dziecko natychmiast
zacze˛ło ssac´, a piele˛gniarka sie˛ us´miechne˛ła.

– Szybko sie˛ uczysz, Harry – powiedziała cicho.

– To jest mleko twojej mamy. Dla ciebie doskonałe.

Jane patrzyła na nia˛ z aprobata˛.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Jes´li dostaniesz to stanowisko... – zacze˛ła Erica.

– Czy masz...? Widze˛, z˙e nosisz obra˛czke˛.

– Byłam me˛z˙atka˛, ale teraz jestem wdowa˛. I nie

mam dzieci.

– Och, bardzo przepraszam...
– Nie ma za co. – Jane postanowiła zmienic´ temat.

– A ty masz me˛z˙a?

– Jeszcze nie. Od pie˛ciu lat mieszkam z tym samym

me˛z˙czyzna˛, wie˛c moz˙e powinnis´my juz˙... Bardzo bym
chciała załoz˙yc´ rodzine˛, bo jestem coraz... – Erica
rozes´miała sie˛, ale Jane wyczuła, z˙e dotkne˛ła bolesnej
sprawy. Za wczes´nie jednak na tak intymne rozmowy.

Nagle wszystkie dzieci obudziły sie˛ i zacze˛ły jedno-

czes´nie płakac´. Niemowle˛ta zawsze to robia˛ w naj-
mniej odpowiedniej chwili. Erica pochyliła sie˛ nad ko-
lejnym inkubatorem.

– McKay, musisz chwile˛ zaczekac´, malen´ki – po-

wiedziała. – Teraz mam re˛ce pełne roboty.

Jej słowa nie uspokoiły dziecka. Malec zanosił sie˛

płaczem, spazmy wstrza˛sały całym ciałkiem.

Jane słuchała tego przez chwile˛, a potem zapropo-

nowała:

– Jes´li chodzi tylko o karmienie, to moz˙e bym...
– Och, dzie˛ki. – Erica zgodziła sie˛ natychmiast.

– Butelka stoi tam. Na pewno wiesz, co robic´.

Jane doskonale to wiedziała. Wyje˛ła dziecko z in-

kubatora i natychmiast poczuła, jak ogarnia ja˛ fala
ciepłych uczuc´ dla tak małego stworzenia. Dziecko
przestało płakac´, niebieskie oczy niezbyt pewnie pa-
trzyły na jej twarz. Sie˛gne˛ła po butelke˛. Mały McKay
był po prostu głodny.

Na chwile˛ zapomniała, z˙e przyszła tu na rozmowe˛

GILL SANDERSON

kwalifikacyjna˛. Robiła to, na czym sie˛ znała, i co
najbardziej lubiła. Erica od razu zauwaz˙yła, z˙e ma do
czynienia z kompetentna˛ osoba˛ i bez wahania wyszła
z sali, by uzupełnic´ karty pacjento´w. Kiedy Jane
wkładała syte dziecko do inkubatora, spostrzegła, z˙e
Chris Fielding niepostrzez˙enie stana˛ł w drzwiach.

Spogla˛dał na nia˛ z namysłem.
– Widze˛, z˙e zna sie˛ pani na tym – stwierdził – ale na

razie nie jest pani członkiem zespołu. Nawet nie wiem,
czy ma pani ubezpieczenie. Nie jestem pewien, czy po-
chwalam to, co pani zrobiła.

Najpierw ułoz˙yła malca bezpiecznie w inkubatorze,

a potem odsta˛piła o krok i wskazała na noworodka.

– Ale on to pochwala. Teraz jest szcze˛s´liwy. Nie

ma mowy, z˙ebym stała bezczynnie, kiedy dziecko cier-
pi, a ja potrafie˛ temu zapobiec.

Zastanowił sie˛ nad jej słowami.
– Ma pani racje˛ – odparł w kon´cu. – Ale lepiej

be˛dzie, jak sta˛d po´jdziemy.

– Widział pan swoja˛ pacjentke˛?
Po raz pierwszy us´miechna˛ł sie˛ szeroko.
– Tak. Juz˙ nie potrzebuje naszej pomocy, zacze˛ła

dawac´ sobie rade˛ sama. Przybiera na wadze i duz˙o
lepiej wygla˛da. Po raz pierwszy cieszy mnie mys´l
o spotkaniu z jej ojcem. Przedtem bardzo sie˛ tych
rozmo´w bałem.

Wyprowadził ja˛ na zewna˛trz i przypomniał, z˙e

o pia˛tej moz˙e sie˛ dowiedziec´, jaka zapadła decyzja.

Kiedy poz˙egnał sie˛ i odszedł, Jane zerkne˛ła na

zegarek. Miała kilka godzin wolnego czasu, wie˛c
ruszyła na spacer po miasteczku. Czy dobrze by jej sie˛
pracowało z Chrisem Fieldingiem? Chyba tak. Jest

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

kompetentny, rozsa˛dny i przyjazny, ale mys´lami wyra-
z´nie bła˛dzi gdzies´ daleko. Rzecz jasna, jest całkiem
przystojny, ale pewnie siostra Fiony to jego z˙ona. Jane
zastanowiła sie˛, jak tez˙ moz˙e wygla˛dac´ jego z˙ona i jak
to jest miec´ takiego me˛z˙czyzne˛ za me˛z˙a. Natychmiast
przywołała sie˛ do porza˛dku. To nie jej sprawa, a poza
tym jeszcze nie wiadomo, czy be˛dzie tu pracowac´.

Denham bardzo jej sie˛ podobało. To nadmorskie

miasteczko było ro´wniez˙ os´rodkiem handlowym i ad-
ministracyjnym dla okolicznych farmero´w. Widziała
turysto´w, ale poniewaz˙ zagraniczne wakacje stawały
sie˛ coraz modniejsze, nie było ich tu zbyt wielu.
Bardzo spodobała jej sie˛ najstarsza cze˛s´c´ miasta,
wyraz´nie odmienna od cze˛s´ci nadmorskiej. Doszła do
wniosku, z˙e z che˛cia˛ by tu zamieszkała.

W porze lunchu znalazła mała˛ knajpke˛ przy porcie.

Patrza˛c na zdobia˛ce s´ciany morskie widoki, musiała
zamo´wic´ rybe˛ z frytkami. Posiłek okazał sie˛ wys´mieni-
ty i kosztował połowe˛ sumy, kto´ra˛ musiałaby za taki
lunch zapłacic´ w Londynie. Kiedy powiedziała to
kelnerce, kobieta us´miechne˛ła sie˛ i wyjas´niła, z˙e ta
ryba jeszcze rano pływała w morzu, a ziemniaki,
z kto´rych zrobiono frytki, wyrosły na polu nieopodal.

Jane wyszła na ulice˛, spojrzała na port i nagle, jak to

juz˙ nieraz sie˛ zdarzało, owładne˛ły nia˛ wspomnienia,
burza˛c spoko´j. Wszystko widziała tak wyraz´nie, jakby
to było wczoraj. Lunch z Johnem w niewielkiej re-
stauracji niedaleko szpitala. Znali sie˛ kro´tko, ale juz˙
wiedzieli, z˙e ła˛czy ich cos´ szczego´lnego. Przez chwile˛
nie mogła sie˛ poruszyc´. Stała, zaciskaja˛c powieki, by
powstrzymac´ łzy. Musi wreszcie cos´ z tym zrobic´!

GILL SANDERSON

Mogłaby jeszcze godzinami spacerowac´ po ulicz-

kach, ale postanowiła wro´cic´ do szpitala. Jes´li nie
dostanie tej pracy, to po co przywia˛zywac´ sie˛ do tego
urokliwego miasta?

Weszła do poczekalni, gdzie tym razem zapropo-

nowano jej herbate˛. Pozostałe cztery kandydatki juz˙
czekały. Jak zwykle w takich okolicznos´ciach, kiedy
tylko jednej osobie moz˙e sie˛ poszcze˛s´cic´, atmosfera
była dos´c´ napie˛ta. Trzy kobiety przegla˛dały czasopis-
ma piele˛gniarskie. Czwarta – Fiona – mo´wiła cos´
głos´no do sekretarki, co chwila zwracaja˛c sie˛ do niej po
imieniu, by dac´ wszystkim do zrozumienia, z˙e ona jest
kandydatka˛ z tutejszego szpitala, a wie˛c na pewno ma
najwie˛ksze szanse. Jane wzie˛ła do re˛ki jakies´ czaso-
pismo.

Drzwi do sali, w kto´rej przeprowadzano rozmowy,

otworzyły sie˛ i w progu stana˛ł Paul Carrington. Tym
razem sie˛ nie us´miechał. Powaz˙nym wzrokiem spoj-
rzał na oczekuja˛ce kandydatki.

– Pani Wilson, komisja chce z pania˛ porozmawiac´

– oznajmił po chwili milczenia.

Jane jakos´ zdołała dotrzec´ do sali.
– Prosze˛ usia˛s´c´. – Paul Carrington zaja˛ł miejsce

przy stole. – Dowiedziała sie˛ juz˙ pani, jakie sa˛ warunki
umowy. Czy zasady wynagrodzenia sa˛ dla pani jasne?

– T...tak – wyja˛kała. – Wszystko zrozumiałam.
Była oszołomiona. Do tej pory włas´ciwie nie wie-

rzyła, z˙e dostanie te˛ prace˛. I chyba nawet nie bardzo sie˛
tym przejmowała. Teraz nagle wszystko stało sie˛ takie
realne.

– Czy ma pani jakies´ pytania?
– Raczej nie.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– W takim razie chcemy pani zaoferowac´ te˛ posa-

de˛. Czy potrzebny pani czas do namysłu?

– Nie. – Poczuła sie˛ silna i pewna siebie. To była

pierwsza pozytywna rzecz, jaka˛ zrobiła od czasu...

Tym razem postanowiła dokon´czyc´ mys´l. Nie moz˙e

dłuz˙ej unikac´ konfrontacji z rzeczywistos´cia˛. To była
pierwsza pozytywna rzecz, jaka˛ zrobiła od czasu s´mie-
rci me˛z˙a.

– Juz˙ zdecydowałam, z˙e bardzo chce˛ tu pracowac´.
– A wie˛c z przyjemnos´cia˛ pania˛zatrudnimy. Mamy

nadzieje˛, z˙e be˛dzie pani zadowolona. – Członkowie
komisji wyszli zza stołu i us´cisne˛li jej dłon´. Wszyscy
sie˛ us´miechali, ła˛cznie z Chrisem Fieldingiem. Czyz˙by
spojrzał na nia˛ z aprobata˛?

Stało sie˛. Zaczyna nowe z˙ycie.

GILL SANDERSON

ROZDZIAŁ DRUGI

Zaskoczyło ja˛ i troche˛ przestraszyło, z˙e tak łatwo

potrafiła odmienic´ swoje z˙ycie. Mys´lała, z˙e jest przy-
zwyczajona do tylu rzeczy, a tymczasem zdołała wszy-
stko zmienic´ w cia˛gu kilku dni.

Przez cały czas małz˙en´stwa mieszkała z me˛z˙em

w ich małym londyn´skim mieszkanku. Urza˛dzili je
wspo´lnie i byli tam szcze˛s´liwi. Jednak ten etap jej z˙ycia
juz˙ sie˛ skon´czył. Trzeba is´c´ naprzo´d. Nie mogła wprost
uwierzyc´, gdy w agencji nieruchomos´ci dowiedziała
sie˛, za jaka˛ sume˛ moz˙e sprzedac´ to mieszkanie.

– Ostatnio sytuacja na rynku sie˛ zmieniła. Zdecy-

dowała sie˛ pani na sprzedaz˙ w bardzo dobrym momen-
cie – wyjas´nił agent. – Na pewno w cia˛gu tygodnia dos-
tanie pani jaka˛s´ propozycje˛.

I rzeczywis´cie tak sie˛ stało. Nowi włas´ciciele chcieli

sie˛ wprowadzic´ jak najszybciej, co jej bardzo odpo-
wiadało. Dzie˛ki temu nie be˛dzie miała czasu na z˙al
i wspominanie.

Zastanawiała sie˛, co ze soba˛ zabrac´. Co jej be˛dzie

naprawde˛ potrzebne? Po namys´le wyniosła mno´stwo
rzeczy do prowadzonych przez organizacje dobro-
czynne sklepo´w, niekto´re oddała przyjaciołom, a meb-
le, kto´re postanowiła zatrzymac´, wstawiła na prze-
chowanie do magazynu. Jeden smutny wieczo´r po-
s´wie˛ciła na porza˛dkowanie rzeczy Johna. Zatrzymała

pare˛ drobiazgo´w, a o zaje˛cie sie˛ reszta˛ poprosiła dwo´ch
przyjacio´ł me˛z˙a. Czuła, z˙e musi zacza˛c´ nowe z˙ycie bez
obcia˛z˙en´.

Nie urza˛dziła przyje˛cia poz˙egnalnego. Przez ostat-

nie lata nie prowadzili z Johnem zbyt oz˙ywionego
z˙ycia towarzyskiego. Nie było to moz˙liwe.

W kon´cu zostały jej cztery duz˙e torby, kto´re zmies´-

ciły sie˛ w samochodzie. To był jej ekwipunek, z kto´-
rym ruszała w przyszłos´c´. Jechała autostrada˛ na po´ł-
noc, staraja˛c sie˛ mys´lec´ tylko o tym, co ja˛ czeka.
Dziwne, ale przed oczami cze˛sto stawała jej zamys´lona
twarz Chrisa Fieldinga. Ale czy jest w tym cos´ dziw-
nego? Ma z nim wszak pracowac´.

Od czasu rozmowy kwalifikacyjnej mine˛ło po´łtora

miesia˛ca. Podro´z˙ była długa i me˛cza˛ca, ale kiedy Jane
wjechała na ocieniony drzewami podjazd przed szpita-
lem, poczuła miłe zadowolenie. Moz˙e be˛dzie tu szcze˛-
s´liwa? Słon´ce s´wieci, dzien´ jest ciepły. Czy tutaj zaw-
sze jest tak pogodnie?

Przez pierwsze tygodnie miała zamiar mieszkac´

w bursie dla piele˛gniarek. Us´miechnie˛ty portier przy
bramie dał jej klucz i wyjas´nił, gdzie znajdzie wo´zek
do przewiezienia bagaz˙u. Zaparkowała samocho´d na
wyznaczonym parkingu, zgodnie z przepisami przy-
kleiwszy na szybie stosowne zezwolenie. Postanowiła
na razie nie brac´ toreb. Po´jdzie do swojego pokoju
i chwile˛ w nim posiedzi.

Otworzyła kluczem drzwi do klatki schodowej

– zno´w wymogi bezpieczen´stwa – i weszła na drugie
pie˛tro. Z okna widac´ było kawałek morza. Poko´j
okazał sie˛ przyjemny, chociaz˙ bezosobowy. Jednak
kilka obrazko´w i kwiaty szybko sprawia˛, z˙e nabierze

GILL SANDERSON

charakteru. Miała do dyspozycji własna˛ łazienke˛, a ku-
chnia, wyposaz˙ona w lodo´wke˛, szafki i kuchenke˛, znaj-
dowała sie˛ na kon´cu korytarza.

Jedne z wychodza˛cych na korytarz drzwi otworzyły

sie˛ i Jane zobaczyła wesoła˛ twarz Eriki Thornby.

– Jane! Jak miło cie˛ widziec´! – Erica powitała ja˛

niczym stara˛ znajoma˛. – Słyszałam, z˙e dzisiaj przyjez˙-
dz˙asz. Wpadniesz do mnie na herbate˛? Zapraszam.

– Dzie˛kuje˛, bardzo che˛tnie. Ale co ty tutaj robisz?

Wydawało mi sie˛, z˙e... z kims´ mieszkasz.

– Owszem, tak było. Ale juz˙ nie jest, bo... Chodz´ do

mojego pokoju i zaczekaj chwile˛. Zaraz przyniose˛ her-
bate˛ i porozmawiamy.

Po chwili siedziały, pija˛c gora˛cy napo´j.
– I tak na pewno usłyszysz plotki, wie˛c lepiej be˛dzie,

jak sama ci opowiem – oznajmiła energiczne Erica.
– Zerwałam z Martinem Berry, kto´ry przez pie˛c´ lat był
moim towarzyszem z˙ycia. Nie całkiem nam sie˛ układa-
ło, a ja nie chce˛ z˙yc´ w zwia˛zku, do kto´rego nie jestem
przekonana. Najgorsze jest to, z˙e Martin chce, z˙ebym
wro´ciła. Prawde˛ mo´wia˛c, sprawia mi to kłopot. On musi
sie˛ pogodzic´ z moim odejs´ciem. Pomo´c ci z bagaz˙ami?

– O tak, poprosze˛. A herbata bardzo dobrze mi zro-

biła – przyznała Jane.

Godzine˛ po´z´niej była juz˙ rozpakowana. Poukładała

ubrania w szufladach i szafach, na s´cianach zawiesiła
obrazki, na stoliku ustawiła kilka fotografii. Ło´z˙ko
przykryła czerwono-czarnym kocem w indian´skie
wzory. Cicho grało radio. Internatowy poko´j zmienił
sie˛ w dom. Na pewno be˛dzie tutaj szcze˛s´liwa.

Oficjalnie zaczynała prace˛ naste˛pnego dnia, jednak

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

nie wpuszczono jej od razu na oddział. Najpierw mu-
siała odbyc´ kilka rozmo´w w dziale administracyjnym,
wypełnic´ formularze, podja˛c´ najro´z˙niejsze decyzje
dotycza˛ce ubezpieczen´ i składki emerytalnej. Potem
przeszła jednodniowe szkolenie, podczas kto´rego Fay
Donahue z działu kadr wyjas´niła jej przepisy i zasady
obowia˛zuja˛ce w tym szpitalu. Jane uznała to za bardzo
poz˙yteczne.

Na koniec czekała ja˛ rozmowa z Paulem Carring-

tonem. Był ro´wnie miły jak za pierwszym razem.

Siedzieli w jego biurze, pija˛c kawe˛.
– Juz˙ pani mo´wiłem, z˙e obecnie morale personelu

na oddziale noworodko´w jest dos´c´ niskie – oznajmił.
– Oczywis´cie z powodu poła˛czenia dwo´ch placo´wek.
Ludzie czuja˛ sie˛ troche˛ niepewnie. Mam nadzieje˛, z˙e
uda sie˛ pani jakos´ temu zaradzic´. Wiem, z˙e wszystkie
nasze piele˛gniarki i personel pomocniczy to wspaniali
ludzie. Znaja˛ sie˛ na swojej pracy i ja˛ lubia˛. Potrzeba
tylko kogos´, kto pomoz˙e im stworzyc´ zgrany zespo´ł.
Chris robi, co w jego mocy, ale moim zdaniem tym
problemem nie powinien sie˛ zajmowac´ lekarz, tylko
same piele˛gniarki.

– Zgadzam sie˛. Postaram sie˛ cos´ zdziałac´.
– S

wietnie. Jeszcze jedna sprawa. Jako szefowa

piele˛gniarek ma pani do dyspozycji pewien budz˙et.
Z przykros´cia˛ musze˛ stwierdzic´ jednak, z˙e ostatnio zo-
stał on zmniejszony. Przez długi czas radzilis´my sobie
z brakiem personelu, wynajmuja˛c dodatkowe piele˛g-
niarki z agencji. Ale to kosztuje. Niestety, teraz nie ma
na to pienie˛dzy.

– Rozumiem.
Trzeciego dnia mogła wreszcie przysta˛pic´ do nor-

GILL SANDERSON

malnych zaje˛c´. Jej obowia˛zkiem było nadzorowanie
pracy oddziału i zarza˛dzanie zatrudnionym tam per-
sonelem. Była dumna ze swojego kierowniczego sta-
nowiska, ale jednoczes´nie troche˛ sie˛ denerwowała.
Jednak nowy stro´j dodawał jej odwagi. Zasłuz˙yła sobie
na ten awans.

W dawnym szpitalu była przełoz˙ona˛, ale tam do

swojego stanowiska dochodziła stopniowo, znała tez˙
wszystkich, zaro´wno piele˛gniarki, jak i personel po-
mocniczy. Wiedziała, jakie maja˛ wady i zalety. Tu-
taj ma pracowac´ w nowym s´rodowisku, w dodatku
skło´conym i wrogim. Co´z˙, musi jakos´ dac´ sobie
rade˛.

Przyszła do pracy po´ł godziny przed zmiana˛ dy-

z˙uro´w i powiedziała siostrze przełoz˙onej, z˙eby wszy-
scy pracowali nadal jak zwykle, ale kiedy zjawi sie˛
naste˛pna zmiana, wo´wczas chciałaby sie˛ przedstawic´
całemu zespołowi.

Jedna˛ z pierwszych oso´b, na kto´re sie˛ natkne˛ła, była

Fiona Law. W stroju piele˛gniarskim, z włosami przepi-
sowo schowanymi pod czepkiem wygla˛dała nieco sta-
rzej. Podeszła do Jane, us´cisne˛ła jej dłon´ i pogratulo-
wała zdobycia stanowiska.

– Mam nadzieje˛, z˙e be˛dziesz u nas szcze˛s´liwa –

oznajmiła, ale Jane spostrzegła w jej oczach chło´d.

Personel z obu zmian zebrał sie˛ w pokoju piele˛g-

niarek. Te, kto´re kon´czyły nocny dyz˙ur, były znuz˙one;
te, kto´re dopiero przyszły do pracy, nie całkiem obu-
dzone. Jane nie wyczuła wyraz´nej wrogos´ci, ale tez˙
nikt nie objawił entuzjazmu na jej widok. Tak, ten
oddział wymaga wielkiego wkładu pracy. Wzie˛ła głe˛-
boki oddech, us´miechne˛ła sie˛ i przemo´wiła:

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Nazywam sie˛ Jane Wilson i jestem nowa˛ kierow-

niczka˛ oddziału. W zwia˛zku z poła˛czeniem dwo´ch
szpitali nasta˛piły tu duz˙e zmiany, wie˛c nie zamierzam
pochopnie wprowadzac´ nowych. Potrzebujemy okresu
spokoju. Przez jakis´ czas be˛de˛ po prostu obserwowac´
oddział i pracowac´ razem ze wszystkimi. Nie zamie-
rzam spe˛dzac´ całego dyz˙uru w swoim gabinecie nad
papierkami. Lubie˛ i chce˛ zajmowac´ sie˛ dziec´mi. W cia˛-
gu najbliz˙szych dni zamierzam z kaz˙dym porozma-
wiac´ na osobnos´ci. Dzie˛kuje˛. Czy ktos´ chciałby mi
zadac´ jakies´ pytanie?

Wszyscy poruszyli sie˛ niespokojnie. Pierwsza ode-

zwała sie˛ te˛ga piele˛gniarka w s´rednim wieku:

– Nazywam sie˛ Anne Whittle – zacze˛ła napastli-

wie. – Chce˛ wiedziec´, czy narzuci nam pani nowy
system zmianowy. Ten system jest do niczego i ja na
pewno sie˛ na niego nie zgodze˛. W poprzednim szpitalu
traktowano nas o wiele lepiej.

Jane wiedziała, z˙e nie moz˙e okazac´ le˛ku ani zdener-

wowania.

– Na razie nic nie wiem o nowym systemie – zacze˛-

ła łagodnie – trudno mi wie˛c cokolwiek na ten temat
mo´wic´. Moz˙e zechciałaby pani przyjs´c´ do mojego ga-
binetu i wyjas´nic´ mi szczego´ły? Jes´li be˛de˛ mogła po-
mo´c, na pewno to zrobie˛. Ogo´lnie rzecz biora˛c, nie za-
mierzam nikogo do niczego zmuszac´. Jes´li komus´ na-
prawde˛ nie odpowiadaja˛ warunki pracy na tym od-
dziale, moz˙emy zastanowic´ sie˛ nad przeniesieniem.

Anne Whittle gwałtownie wcia˛gne˛ła powietrze i wy-

raz´nie zbladła.

– Chyba nie chce mnie pani przenies´c´?
– Mam nadzieje˛, z˙e nie be˛de˛ musiała. Zadowolenie

GILL SANDERSON

personelu jest dla mnie druga˛ co do waz˙nos´ci sprawa˛.
Na pierwszym miejscu stawiam dobro noworodko´w.
– Jej głos brzmiał teraz twardo. – Powiedzmy sobie
jasno: pacjenci sa˛ najwaz˙niejsi. Jestem pewna, z˙e w tej
kwestii wszyscy sie˛ ze mna˛ zgodza˛. Dodam tez˙, z˙e ja
ro´wniez˙ zamierzam brac´ najmniej popularne dyz˙ury –
dodała łagodniej. – Dzie˛kuje˛.

Pozostała cze˛s´c´ spotkania przebiegła bez zakło´cen´.

Jane wymieniła us´ciski dłoni ze wszystkimi piele˛gniar-
kami, kto´re skon´czyły dyz˙ur, staraja˛c sie˛ zapamie˛tac´
ich imiona. Obiecała Anne, z˙e przyjrzy sie˛ nowemu
grafikowi i porozmawia z nia˛ na ten temat. Potem
ruszyła do normalnej pracy.

Przede wszystkim obeszła poszczego´lne sale i spraw-

dziła stan podopiecznych. Nie wykonywała pracy pie-
le˛gniarki, ale musiała sie˛ upewnic´, z˙e wszystko zostało
zrobione jak nalez˙y. Potem udała sie˛ do swojego ga-
binetu i skrzywiła na widok stosu papiero´w do prze-
jrzenia. Postanowiła zacza˛c´ od zapoznania sie˛ z no-
wym systemem rotacyjnym.

Po godzinie usłyszała pukanie do drzwi i ku swoje-

go zaskoczeniu zobaczyła w progu Chrisa Fieldinga.
Od dnia rozmowy kwalifikacyjnej jeszcze go nie wi-
działa. Na chwile˛ zabrakło jej powietrza.

Na oddziale zawsze było ciepło – wczes´niaki wyzie˛-

biaja˛ sie˛ o wiele szybciej niz˙ dzieci urodzone w termi-
nie – wie˛c Chris nie miał na sobie marynarki, tylko
s´niez˙nobiała˛ koszule˛, ciemnoniebieski krawat i jasne
spodnie.

– Ja tez˙ chciałem sie˛ przywitac´ – powiedział. –

I wydaje mi sie˛, z˙e komisja podje˛ła słuszna˛ decyzje˛.

Odniosła wraz˙enie, z˙e jest jakis´ inny, wyz˙szy. Moz˙e

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

dlatego, z˙e znajdowali sie˛ w małym pomieszczeniu.
Przebiegł ja˛ lekki dreszcz i poczuła dziwny niepoko´j.

– Jeszcze za wczes´nie na obcho´d, doktorze Fiel-

ding – powiedziała.

– Prosze˛, mo´w mi Chris. Zamierzałem tylko spraw-

dzic´ kilka rzeczy. Nie musisz mi towarzyszyc´.

Wszedł do s´rodka i zamkna˛ł za soba˛ drzwi.
– Włas´ciwie to chciałem ci cos´ wyznac´. Podsłucha-

łem, jak rozmawiałas´ z piele˛gniarkami. Zrobiłas´ na
mnie wielkie wraz˙enie. Ja nie odezwałbym sie˛ w ten
sposo´b do Anne Whittle.

Jane westchne˛ła.
– Wcale nie chciałam, z˙eby to tak zabrzmiało. Sa˛

rzeczy, kto´rych jeszcze nie wiem. Nie zapominaj, z˙e
piele˛gniarki to ludzie, nie maszyny. Odezwałam sie˛ do
Anne tak, a nie inaczej, bo chce˛, z˙eby od samego
pocza˛tku wszystko było jasne. Jes´li chce konfrontacji,
be˛dzie ja˛ miała. Wolałabym jednak spokojnie roz-
wia˛zac´ ten problem.

– Dobrze. Na ogo´ł wie˛cej zyskuje sie˛ us´miechem

niz˙ groz´ba˛. – Sie˛gna˛ł do klamki. – Zobaczymy sie˛ przy
obchodzie.

– To na razie – odrzekła.
Wro´ciwszy do papiero´w, przejrzała grafik dyz˙uro´w,

kto´ry powodował tyle niesnasek. Po chwili zrozumia-
ła, dlaczego tak jest. Niekto´re dyz˙ury, na ogo´ł nocne,
nie cieszyły sie˛ popularnos´cia˛. Ale praca noca˛ jest
jednym z obowia˛zko´w piele˛gniarki. Poprzednio kiero-
wnicy oddziało´w w obu szpitalach zatrudniali na nocne
dyz˙ury piele˛gniarki z agencji. Etatowy personel praco-
wał tylko na dziennych zmianach. Teraz zabrakło
pienie˛dzy na opłacanie dodatkowych usług, wie˛c szpi-

GILL SANDERSON

talne piele˛gniarki musiały pracowac´ ro´wniez˙ nocami.
Wiele z nich nie chciało sie˛ z tym pogodzic´.

Jane westchne˛ła. To rzeczywis´cie jest problem. Mu-

si go jakos´ rozwia˛zac´.

Po´z´niej tego ranka Chris przyszedł na obcho´d. To-

warzyszył mu jego starszy asystent, wysoki, chudy,
us´miechnie˛ty starszy lekarz, Matt Kershaw. Przed-
stawili sie˛ sobie szybko, przejrzeli raporty dzienne
i Jane poprowadziła ich na oddział.

Kiedy tylko wyszła z gabinetu, zauwaz˙yła Fione˛.

Miała luz´no rozpuszczone włosy, kto´re spod czepka
opadały na ramiona. Wygla˛dało to ładnie, ale nie było
dozwolone.

– Siostro, prosze˛ wyjs´c´ z oddziału i upia˛c´ włosy.

– Jane nawet nie pro´bowała zachowywac´ sie˛ przyjaz´-
nie. Fiona doskonale wiedziała, z˙e taka fryzura jest
w szpitalu zabroniona.

– Bardzo przepraszam. Juz˙ ide˛.
Jane odniosła wraz˙enie, z˙e ten pokorny ton był tro-

che˛ wymuszony. Chris natomiast nie zwro´cił na ten
incydent uwagi.

Po raz pierwszy miała dzis´ okazje˛ bezpos´rednio pra-

cowac´ z Chrisem. Był dokładny i kompetentny. Co wie˛-
cej, lubił swych małych podopiecznych, a nie o wszyst-
kich lekarzach da sie˛ to powiedziec´. Razem z asysten-
tem przegla˛dał karte˛ choroby, pytał o zdanie piele˛g-
niarke˛ opiekuja˛ca˛ sie˛ dzieckiem, patrzył, jak Matt prze-
prowadza badania, ale ostateczna˛ decyzje˛ zawsze po-
dejmował sam.

– Mys´le˛, z˙e mały Smith nie potrzebuje dalszej in-

tensywnej terapii – stwierdził, kiedy zbadali ostatniego

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

malca. – Za tydzien´ lub dwa moz˙e is´c´ do domu. Czy
rodzice cze˛sto go odwiedzaja˛, Jane?

– Piele˛gniarki mo´wia˛, z˙e ojciec przychodzi co-

dziennie, natomiast matka nadal jest bardzo chora.
Wysta˛piła u niej rzucawka połogowa i wdały sie˛
komplikacje.

– A wie˛c na razie nie moz˙emy odesłac´ dziecka do

domu?

– Ojciec robi, co moz˙e, ale musi pracowac´ i...
Chris skina˛ł głowa˛.
– Chciałbym z nim porozmawiac´. Zobaczymy, co

da sie˛ zrobic´. Dowiesz sie˛, o kto´rej godzinie przyjdzie
tu jutro?

– Oczywis´cie. – Wcale jej nie zdziwiło, z˙e Chris

z taka˛ troska˛ zajmuje sie˛ małym pacjentem.

Po skon´czonym obchodzie zamienili ze soba˛ jesz-

cze kilka sło´w w jej gabinecie, a potem Chris wyszedł
na korytarz.

– Chris! Czes´c´, Chris!
Jane rozpoznała głos Fiony.
– Bardzo sie˛ ciesze˛, z˙e dzis´ wieczorem zajme˛ sie˛

małym – powiedziała. – I tak sobie pomys´lałam, z˙e
moz˙e byłoby wygodniej, gdybym zanocowała.

– Miło z twojej strony, z˙e chcesz pomo´c – odrzekł

Chris spokojnie – ale nie ma potrzeby, z˙ebys´ zostawała
na cała˛ noc. Zamo´wie˛ ci takso´wke˛. Jes´li zostaniesz,
pani Mansell be˛dzie miała wie˛cej pracy.

– Wcale nie. Ja...
– Lepiej be˛dzie, jes´li wro´cisz do siebie – powie-

dział tonem kon´cza˛cym wszelka˛ dyskusje˛.

To był cie˛z˙ki dzien´. Po południu przyszli pracow-

GILL SANDERSON

nicy, kto´rych Jane jeszcze nie znała, wie˛c musiała
powto´rzyc´ swoje wysta˛pienie. Tym razem poszło le-
piej. Potem wro´ciła do problemu dyz˙uro´w. Co godzina
obchodziła wszystkie sale swojego małego kro´lestwa.
Musiała wyczuc´ atmosfere˛ tego miejsca, lepiej poznac´
ludzi. Była tez˙ do dyspozycji rodzico´w noworodko´w,
jes´li tylko chcieli z nia˛ porozmawiac´.

Szpital opus´ciła po´z´no. Była zme˛czona, ale zado-

wolona. Jej podwładne okazały sie˛ dobrymi piele˛gniar-
kami, a wspo´łpraca z lekarzami tez˙ zapowiadała sie˛ do-
brze. To znaczy z Chrisem i z jego asystentem. Juz˙ te-
raz z przyjemnos´cia˛ mys´lała o jutrzejszym wspo´lnym
obchodzie.

Kiedy weszła na pie˛tro bursy, spotkała wyraz´nie

zmartwiona˛ czyms´ Erice˛ z telefonem komo´rkowym
w dłoni.

– Cos´ sie˛ stało? – zapytała Jane.
– Mo´j były nie chce sie˛ ode mnie odczepic´ – wyjas´-

niła kolez˙anka. – A ja sie˛ tym przejmuje˛, co oznacza, z˙e
on wygrywa. Od dzisiaj be˛de˛ silna. – Us´miechne˛ła sie˛
z przymusem. – Ale to ty miałas´ dzis´ cie˛z˙ki dzien´. Jak
ci poszło?

– Niez´le, ale momentami nie było łatwo. Jednak

wiem, z˙e be˛dzie mi tutaj dobrze. – Zamys´liła sie˛ na
chwile˛. – Mam pomysł. Nie podzie˛kowałam ci jeszcze
za to, z˙e pomogłas´ mi sie˛ tu zadomowic´. No i nie
uczciłam jeszcze zdobycia tej pracy. Moz˙e po´jdziemy
gdzies´ na kolacje˛? Ja zapraszam. Słyszałam, z˙e nieda-
leko jest lokal, do kto´rego chadza wiele oso´b z naszego
szpitala. Nazywa sie˛ chyba Escott Arms.

– O, to s´wietnie miejsce. – Erica sie˛ rozpogodziła.

– Niezbyt tanie, ale jedzenie jest pyszne, no i moz˙na

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

tam dojs´c´ na piechote˛. Ale podzielimy sie˛ kosztami,
dobrze?

– To moje s´wie˛to, wie˛c ja stawiam – oznajmiła

Jane. – Idz´ sie˛ przebrac´. Zajrze˛ do ciebie za godzine˛.

Poszła do swojego pokoju i wzie˛ła ka˛piel. Dawno

juz˙ nie wychodziła do restauracji na kolacje˛. Bardzo
sie˛ cieszyła, z˙e dzis´ jej sie˛ to uda. Wyje˛ła letnia˛
sukienke˛, kto´rej dawno nie nosiła, i buty na podwyz˙-
szonym obcasie. Ułoz˙yła włosy i nałoz˙yła dyskretny
makijaz˙, a potem poszła po Erice˛.

Kolez˙anka tez˙ przygotowała sie˛ do wyjs´cia. Miała

na sobie kremowa˛ sukienke˛, kto´ra pasowała do jej
ciemnych włoso´w i smagłej cery. Ro´wniez˙ starannie
sie˛ umalowała.

– Niez´le wygla˛damy – stwierdziła wesoło. – Juz˙

widze˛, jak zawracamy facetom w głowach.

– Jakos´ mnie to nie cia˛gnie – odrzekła Jane.
Escott Arms spodobało jej sie˛. Było to poła˛czenie

pubu z restauracja˛. Lokal mies´cił sie˛ w starym domu,
kto´ry zmodernizowano, zachowuja˛c stylowy wystro´j
wne˛trza. Posadzono ich w sali, z kto´rej widac´ było
ogro´d.

Jane zamo´wiła butelke˛ białego wina i przez chwile˛

po prostu siedziały, us´miechaja˛c sie˛ do siebie.

– Takie chwile relaksu sa˛ bardzo miłe – odezwała

sie˛ Jane. – Od dawna juz˙ nie miałam wolnego dnia...

– Zobacz, kto tu jest! – przerwała jej Erica.
Jane podniosła wzrok. Przed nimi stał Matt Ker-

shaw, asystent Chrisa, i us´miechał sie˛ wesoło.

– Czes´c´, Matt – powitała go Erica. – Zaprosiłabym

cie˛ do naszego stolika, ale mamy dzis´ babski wieczo´r
i nie chcemy miec´ nic wspo´lnego z brzydka˛ płcia˛.

GILL SANDERSON

– Nie s´miałbym psuc´ wam zabawy. Poza tym włas´-

nie wezwali mnie do szpitala.

– Cos´ pilnego? – spytała Jane. – Powinnam o tym

wiedziec´?

– Nie jestes´ na dyz˙urze – odparł Matt. – Wiem, z˙e

miałas´ pracowity dzien´. Bawcie sie˛ dobrze – powie-
dział i odszedł.

– Miły, prawda? – zauwaz˙yła Erica. – Wiesz, z˙e on

kiedys´ był piele˛gniarzem? Na własnej sko´rze przeko-
nał sie˛, jaka˛ mamy cie˛z˙ka˛ prace˛. Rozumie nas.

– Wspaniale.
– To dobry człowiek. Mieszka z ojcem. Musi sie˛

nim opiekowac´, wie˛c nie ma wiele czasu na z˙ycie to-
warzyskie.

– Znam to z dos´wiadczenia.
Erica spojrzała na nia˛ z zaciekawieniem.
– Powiedziałas´, z˙e jestes´ wdowa˛. Kiedys´ musiałas´

prowadzic´ jakies´ z˙ycie towarzyskie.

Jane us´miechne˛ła sie˛ smutno.
– Byłam me˛z˙atka˛, kochałam swojego me˛z˙a, a on

umarł. Teraz chce˛ zacza˛c´ wszystko od nowa. Chodzi
mi oczywis´cie o prace˛.

– Nie szukasz me˛z˙czyzny?
Potrza˛sne˛ła głowa˛.
– Te sprawy juz˙ dla mnie nie istnieja˛. Na pocza˛tku

naszego zwia˛zku byłam taka szcze˛s´liwa. Nie chce˛ na-
raz˙ac´ sie˛ na to, z˙e zno´w wszystko strace˛. Nie zniosła-
bym tego.

– Z

ycie przynosi nowe szanse – enigmatycznie

stwierdziła Erica. – Nie wiesz, co cie˛ czeka za rogiem.
Ale to znaczy, z˙e be˛dziecie sie˛ dobrze rozumieli
z Chrisem.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Dlaczego? – zaciekawiła sie˛ Jane. – Dobrze mi

sie˛ z nim pracuje, ale jest jakis´ taki... wyciszony.

– Jest w porza˛dku. Był z˙onaty, pewnie nadal jest...

Och, spo´jrz tylko na to!

Kelner postawił przed nimi dwie porcje sałatki

z kraba.

– Wygla˛da niez´le – przyznała Jane. – Prawde˛

mo´wia˛c, wygla˛da fantastycznie!

Smakowało ro´wnie dobrze. Jadły, niewiele mo´wia˛c.

Na drugie danie Jane zamo´wiła rybe˛, a Erica stek.

Dopiero przy lodach rozmowa zno´w sie˛ oz˙ywiła.
– Powiedziałas´, z˙e Chris jest z˙onaty?
– Tak – potwierdziła Erica. – Chociaz˙ byc´ moz˙e juz˙

nie. Oz˙enił sie˛ z pewna˛ pania˛ archeolog. Podobno jest
pie˛kna. Urodziło im sie˛ dziecko, a ona odeszła.

– Z innym?
– Moz˙liwe. Ale jes´li tak, to nie był to nikt miejs-

cowy.

– Dlaczego? Chris był złym me˛z˙em?
Erica wzruszyła ramionami.
– Kto to wie? Nigdy o tym nie mo´wi, choc´ widac´,

z˙e cze˛sto o czyms´ rozmys´la. Wydaje mi sie˛, z˙e to dobry
człowiek.

– Moz˙e te˛skni za dzieckiem?
– Raczej nie. Syn mieszka z nim.
Jane przypomniała sobie rozmowe˛ Chrisa z Fiona˛.

Mys´lała, z˙e Chris wychodzi gdzies´ z z˙ona˛, sta˛d po-
trzeba, z˙eby ktos´ zaopiekował sie˛ dzieckiem.

– Czy dziecko Chrisa jest... zdrowe? – spytała Jane.

Słyszała o tym, z˙e czasami matki nie moga˛ sie˛ pogo-
dzic´ z wadami genetycznymi dzieci i dlatego od-
chodza˛.

GILL SANDERSON

– Najzdrowsze pod słon´cem – zapewniła Erica.

– To słodki chłopaczek. Widziałam go.

– Az˙ trudno w to uwierzyc´. O ile pamie˛tam, Fiona

jest siostra˛ z˙ony Chrisa?

– Ach, nasza Fiona. Tak, to jego szwagierka. Uwa-

z˙aj na nia˛. Jest zła, z˙e nie dostała tej posady. A gdyby
tak sie˛ stało, ja bym zaraz zmieniła prace˛. Chris jej sie˛
podoba, ale on trzyma sie˛ od niej z daleka. Włas´ciwie
w ogo´le trzyma sie˛ z daleka od kobiet, chociaz˙ podej-
rzewam, z˙e niejedna składała mu niedwuznaczne pro-
pozycje.

– Rozumiem. I zgadzam sie˛ z tym, co mo´wisz

o Fionie. A Chris wywarł na mnie bardzo korzystne
wraz˙enie. Wiem, z˙e widzi we mnie to, czym jestem,
czyli przede wszystkim dobra˛ piele˛gniarke˛.

– Naprawde˛ tak o sobie mys´lisz? Chyba jestes´

bardzo skromna...

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

ROZDZIAŁ TRZECI

Jane nie zamierzała pos´wie˛cac´ sie˛ wyła˛cznie obo-

wia˛zkom. Pracowała cie˛z˙ko, ale kaz˙dego dnia znaj-
dowała czas na spacer po miasteczku. Po tygodniu
kilka oso´b zacze˛ło jej sie˛ kłaniac´, i nie byli to pracow-
nicy szpitala. Czuła sie˛ tu coraz lepiej.

Mina˛ł pierwszy tydzien´ nowej pracy, nadeszła so-

bota. Po południu Jane postanowiła wybrac´ sie˛ do
portu. Po drodze zatrzymała sie˛ przed witryna˛ agencji
sprzedaz˙y nieruchomos´ci.

Nie chciała zbyt długo mieszkac´ w bursie, wie˛c na-

lez˙ało zastanowic´ sie˛ nad kupnem mieszkania. Za-
skoczyła ja˛ ro´z˙nica cen mie˛dzy tym, co tu oferowano
na sprzedaz˙, a suma˛, kto´ra˛ uzyskała w Londynie. Te-
raz stac´ ja˛ na prawdziwy luksus! Przypomniała sobie,
jak dziewie˛c´ lat temu kupowali z me˛z˙em mieszka-
nie. Urza˛dzanie pierwszego wspo´lnego domu było
wielka˛ rados´cia˛. Miała wtedy dziewie˛tnas´cie lat i by-
ła ogromnie szcze˛s´liwa. Zno´w wro´ciły bolesne wspo-
mnienia...

– To chyba nie zimny wiatr spowodował te łzy,

Jane – usłyszała znajomy głos. – Mamy dzis´ ciepły
dzien´.

Odwro´ciła sie˛. Za nia˛ stał Chris, trzymaja˛c za re˛ke˛

małego chłopca. Doszła do wniosku, z˙e tym razem nie
musi byc´ silna i nie be˛dzie nic udawac´.

– Ogla˛dałam oferte˛ tej agencji – wyjas´niła – i za-

cze˛łam wspominac´ mieszkanie, kto´re niedawno sprze-
dałam. To, w kto´rym umarł mo´j ma˛z˙.

– Na pewno jest ci cie˛z˙ko. Bardzo ci wspo´łczuje˛.
Ucieszyła sie˛, z˙e jest taki pows´cia˛gliwy. Czuła tez˙,

z˙e jego słowa sa˛ szczere.

– Nie martw sie˛, to nie be˛dzie miało wpływu na

moja˛ prace˛ – powiedziała na wszelki wypadek.

– Nawet mi to nie przyszło do głowy. Wiem, z˙e

jestes´ profesjonalistka˛. Ale nie mo´wmy o pracy, do-
brze? – Połoz˙ył re˛ke˛ na ramieniu chłopca. – Jane, po-
znaj Jamesa. Synku, to jest Jane, kto´ra ze mna˛ pra-
cuje w szpitalu.

Jane przykle˛kła i us´cisne˛ła dłon´ malca.
– Czes´c´, James. Ciesze˛ sie˛, z˙e cie˛ poznałam.
– Czes´c´, Jane.
Od razu przypadł jej do serca. Jego buzia nie była

tak powaz˙na jak twarz ojca, oczy ro´wniez˙ miał innego
koloru – ciemnobra˛zowe, a nie stalowoszare.

Wyprostowała sie˛ i zwro´ciła do Chrisa:
– Jes´li ci powiem, z˙e to wspaniały chłopczyk, to mi

uwierzysz?

– Oczywis´cie – rzekł z us´miechem. – Ojcowie tez˙

miewaja˛ bzika na punkcie swoich dzieci, nie tylko
matki. Na przykład ja. – Wyja˛ł z kieszeni duz˙a˛, biała˛
chustke˛. – Wytrzyj oczy i chodz´ z nami do portu.
Zapraszam na najlepsze lody w mies´cie. – Urwał na
chwile˛. – Oczywis´cie jes´li masz czas...

– Mam duz˙o czasu i uwielbiam lody. Dzie˛ki za

chusteczke˛.

Zaprowadził ja˛ do kawiarni na s´wiez˙ym powietrzu,

z kto´rej rozcia˛gał sie˛ widok na port. James poszedł sie˛

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

bawic´ na stoja˛cej nieopodal karuzeli, a oni usiedli przy
stoliku.

– Sam nie jadam takich rzeczy, ale podobno maja˛ tu

pyszne desery lodowe z owocami i bita˛ s´mietana˛. Masz
ochote˛?

Zas´miała sie˛ rados´nie.
– Czuje˛ sie˛ jak nastolatka. A na co ma ochote˛ James?
– James uwaz˙a, z˙e lody to tylko podkładka, na kto´ra˛

nalez˙y wylac´ jak najwie˛cej słodkich soso´w i posypac´
orzechami. Na razie dobrze sie˛ bawi na karuzeli. Zje
lody, kiedy wro´ci.

Jane w skupieniu zagłe˛biła łyz˙eczke˛ z długim u-

chwytem w głe˛bokim pucharze z kolorowa˛ mieszani-
na˛. Chris zamo´wił dla siebie zwykłe lody waniliowe.

– Wiesz, rozmowa niekiedy bardzo pomaga – ode-

zwał sie˛ po chwili. – Na pewno sie˛ ze mna˛ zgodzisz, bo
rozumiesz, jak waz˙ne sa˛ rozmowy z rodzicami, przera-
z˙onymi stanem zdrowia dzieci. Moz˙e chciałabys´ ze
mna˛ pogadac´?

Zadziwiła ja˛ ta niespodziewana propozycja.
– Z toba˛? O czym? I dlaczego?
Lekko wzruszył ramionami.
– Moz˙e sie˛ myle˛, ale zauwaz˙yłem pewne charak-

terystyczne symptomy. Za długo tłumisz w sobie
emocje. Mys´lisz, z˙e juz˙ wyszłas´ na prosta˛, bo rozpo-
cze˛łas´ nowe z˙ycie i moz˙esz zapomniec´ o przeszłos´ci.
Ale to nie tak. Przeszłos´c´ nie znika, zawsze pozostaje
z nami. Trzeba stawic´ jej czoło, wydobyc´ na s´wiatło
dzienne, rozmawiac´ o niej.

– Miałabym porozmawiac´ z toba˛ jak z lekarzem?
Zastanowił sie˛ chwile˛.
– Jes´li chcesz... Moz˙esz tez˙ potraktowac´ mnie jak

GILL SANDERSON

przyjaciela. Nie be˛de˛ ci udzielał rad. Po prostu wy-
słucham.

Uznała, z˙e to nie taki zły pomysł. Ale... mieszka tu

dopiero kilka dni. Od tak dawna nikomu sie˛ nie zwie-
rzała. Bała sie˛, z˙e jes´li sie˛ przed kims´ otworzy, ta oso-
ba moz˙e to potem wykorzystac´ przeciwko niej.

– Miło, z˙e mi to proponujesz – odrzekła. – Moz˙e

kiedys´...

Nie dokon´czyła zdania. Gdzies´ za nim rozległ sie˛

dz´wie˛k tłuczonego szkła i dziecie˛cy krzyk.

– Martin! Nic sobie nie zrobiłes´? – wołała z niepo-

kojem jakas´ kobieta. Po chwili usłyszeli jej głos´ny
krzyk: – Martin! Ratunku! Moje dziecko krwawi!

Chris wstał szybko.
– Popilnujesz Jamesa? Chyba musze˛ tam is´c´.
– Idz´ spokojnie – zache˛ciła. – Pamie˛taj tez˙, z˙e pra-

cowałam kiedys´ na oddziale nagłych wypadko´w.

Krzyki kobiety brzmiały bardzo niepokoja˛co. Wo-

ko´ł niej zacza˛ł sie˛ zbierac´ tłumek ludzi. Głos Chrisa
wznio´sł sie˛ ponad gwarem:

– Prosze˛ mnie przepus´cic´. Jestem lekarzem, a to

dziecko pewnie potrzebuje pomocy.

Wkro´tce potem krzyki kobiety zmieniły sie˛ w mia-

rowy szloch. Słychac´ było tez˙, jak Chris spokojnym
głosem wydaje polecenia. Jane w pierwszym odruchu
chciała pobiec do wypadku, ale zdała sobie sprawe˛, z˙e
gdyby jej obecnos´c´ okazała sie˛ konieczna, Chris by ja˛
zawołał. Powinna tu zostac´ i zaja˛c´ sie˛ Jamesem, kto´ry
stał przy karuzeli i ciekawie spogla˛dał na zbiegowisko.
Widział, jak poszedł tam jego ojciec i wygla˛dało na to,
z˙e ma ochote˛ za nim poda˛z˙yc´.

Jane podeszła do malca i wzie˛ła go za re˛ke˛.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Tatus´ powiedział, z˙e masz tu ze mna˛zostac´ i zjes´c´

lody. Zobacz, ja nie mam sosu czekoladowego. Moge˛
wzia˛c´ troche˛ od ciebie?

James wyraz´nie nie mo´gł sie˛ zdecydowac´, co jest

ciekawsze: jedzenie lodo´w czy ge˛stnieja˛cy tłum.

– Dobrze – zgodził sie˛ po chwili. – Wez´ sobie tro-

che˛ sosu. Tego czerwonego tez˙.

Jane zaprowadziła go do stolika. Malec zacza˛ł jes´c´

lody, ale jego wzrok co chwila we˛drował ku zbiegowi-
sku. Jane wiedziała, z˙e musi jakos´ odwro´cic´ jego uwa-
ge˛ od wypadku. Zdje˛ła z ucha srebrny kolczyk z nie-
bieskim kamieniem.

– Podoba ci sie˛? – zapytała. – Podobno ma magicz-

na˛ moc. Kupiłam go od Indian, kiedy byłam w Stanach
Zjednoczonych.

– Widziałas´ prawdziwych Indian? I kowboi?
James nie zwracał juz˙ uwagi na wypadek.
– Kilka lat temu byłam w Ameryce... z kims´. Wi-

dzielis´my wielu kowboi, a nawet rodeo.

– Takie prawdziwe? Gdzie kowboje skacza˛ z koni

na takie wielkie byki? Chciałbym to zobaczyc´.

– To bardzo ciekawe widowisko. – Jane pamie˛tała,

z˙e wydało sie˛ jej ono dos´c´ niebezpieczne. – Przywioz-
łam sobie tez˙ duz˙y czerwono-czarny koc w indian´skie
wzory. Teraz lez˙y na moim ło´z˙ku, ale kiedy sie˛ siedzi
przy ognisku, moz˙na sie˛ nim owina˛c´ i wygla˛dac´ jak
prawdziwy Indianin.

– Mo´głbym go kiedys´ zobaczyc´?
– Poz˙ycze˛ ci go – obiecała. – Urza˛dzacie czasem

barbecue?

– Tak, w ogrodzie na tyłach domu. Tata piecze

kiełbaski, bekon i inne rzeczy.

GILL SANDERSON

Do ich stolika podszedł zatroskany me˛z˙czyzna

w białym, kucharskim fartuchu.

– Pani Wilson? Doktor Fielding zaczeka z dziec-

kiem na karetke˛. Proponuje, z˙eby wzie˛ła pani Jamesa
na kro´tki spacer po nabrzez˙u. Tam be˛dzie was szukał.

– Co sie˛ stało dziecku?
Kucharz wzdrygna˛ł sie˛.
– Prawdziwy pech. Upus´cił butelke˛ z oranz˙ada˛,

upadł na odłamek szkła i przecia˛ł sobie te˛tnice˛ na
ramieniu. Stracił duz˙o krwi. Dobrze, z˙e był w pobliz˙u
lekarz.

– Prosze˛ powiedziec´ doktorowi Fieldingowi, z˙e

po´jde˛ z Jamesem na spacer.

Malec poszedł z nia˛ z rados´cia˛. Lubił patrzec´ na

zacumowane jachty. Jane mocno trzymała go za re˛ke˛
i opowiadała o kowbojach. Przypomniała sobie, z˙e
z Ameryki przywiozła jeszcze cos´. John kupił to dla
z˙artu i zamierzał dac´ piele˛gniarce ze swojego oddziału,
kto´ra była zafascynowana s´wiatem Dzikiego Zachodu.

– Mam jeszcze breloczek z miniaturowym kowboj-

skim rewolwerem. Na pewno ci sie˛ spodoba – powie-
działa.

Oczy Jamesa zrobiły sie˛ okra˛głe.
– Ale ja nie mam z˙adnych kluczy...
– Sytuacja pod kontrola˛. – Za ich plecami rozległ

sie˛ głos Chrisa. – Dobrze sie˛ bawilis´cie, James?

Jane spojrzała na niego i zauwaz˙yła na jego białej

koszulce plamy krwi, choc´ pro´bował je zakryc´ połami
kurtki. Mine˛ miał powaz˙na˛, a w ka˛cikach oczu zaryso-
wały sie˛ lekkie zmarszczki.

– Jak sie˛ czuje ten chłopiec? – zapytała.
– Wydobrzeje. Ratownicy opatrzyli go bardzo

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

sprawnie i zawioza˛ go prosto na nagłe wypadki. Juz˙
tam dzwoniłem, z˙eby wiedzieli, czego oczekiwac´.

– Tatusiu, a Jane widziała kowbojo´w, ma indian´ski

koc i breloczek z rewolwerem.

– Widze˛, z˙e wiesz, jak trafic´ do serca małego chłop-

ca – zauwaz˙ył Chris z us´miechem.

– S

wietnie sie˛ razem bawilis´my. – Po chwili, nie

owijaja˛c w bawełne˛, zapytała: – Jestes´ zdenerwowany,
prawda?

Nie zaprzeczył.
– Wiem, z˙e to egocentryczne mys´lenie, ale ten chło-

piec, Martin, był mniej wie˛cej w wieku Jamesa i ro-
bił to, co zdarza sie˛ robic´ ro´wniez˙ mojemu synowi.
Wypadek spotkał Martina, ale ro´wnie dobrze mo´gł to
byc´ James. Przypomniało mi to po prostu, z˙e z˙ycie
i szcze˛s´cie sa˛ bardzo kruche.

– Tak, wiem...
Chris wskazał na swoja˛ koszulke˛.
– Lepiej be˛dzie, jak wro´ce˛ do domu i sie˛ przebiore˛,

z˙eby nie straszyc´ ludzi. Samocho´d zaparkowałem na
kon´cu nabrzez˙a. Dzie˛kuje˛, Jane, za Jamesa.

– To była dla mnie przyjemnos´c´ – zapewniła.

Poniedziałek nalez˙ał do cie˛z˙kich dni.
Jane nadal nie mogła sie˛ do takich rzeczy przy-

zwyczaic´. Co´rka pan´stwa Hellaby urodziła sie˛ duz˙o za
wczes´nie – w trzydziestym tygodniu cia˛z˙y – i miała
bardzo niska˛ wage˛ nawet jak na wczes´niaka. Jej szan-
se na przez˙ycie były bardzo małe, mniej niz˙ jeden do
dwudziestu.

Chris po´ł godziny rozmawiał z udre˛czonym, ale

spokojnym ojcem. Dziewczynka lez˙ała w inkubatorze,

GILL SANDERSON

od czasu do czasu wydaja˛c cichutkie je˛ki. Drobna
ludzka istotka, otoczona rurkami, przewodami i nowo-
czesnym sprze˛tem medycznym. Wie˛cej juz˙ nic nie
moz˙na było dla niej zrobic´, teraz musiała sama wal-
czyc´ o przez˙ycie. Niestety, wszystko wskazywało na
to, z˙e przegra. Aparatura pomiarowa rejestrowała po-
wolny spadek sił z˙yciowych dziecka.

Ojciec cały czas siedział przy inkubatorze. Wyda-

wał sie˛ bardzo opanowany. Jane widywała juz˙ rodzi-
co´w w takim stanie. Cierpienie sprawiało, z˙e zamykali
sie˛ w sobie, nie okazuja˛c ani bo´lu, ani nadziei. Kiedy
zaproponowała mu kawe˛, spojrzał na nia˛, jakby nie
zrozumiał pytania. Po chwili potrza˛sna˛ł głowa˛. Jane
wiedziała, z˙e jego milczenie nie było oznaka˛ złego
wychowania. Dla pana Hellaby nie istniało nic poza
dzieckiem.

Spostrzegła, z˙e dotkna˛ł czegos´ na piersi, pod koszu-

la˛. Moz˙e krzyz˙yka na łan´cuszku? Postanowiła zaryzy-
kowac´.

– Jest pan katolikiem? – zapytała.
Zno´w długo nie reagował.
– Niezbyt dobrym – wymamrotał w kon´cu.
– Chce pan, z˙ebym sprowadziła ksie˛dza McKel-

lana? Jest dzis´ w szpitalu. To wspaniały człowiek.

– Ona nie przez˙yje, tak?
Zawsze pojawiała sie˛ pokusa, z˙eby dodac´ otuchy

zbolałemu rodzicowi. Jednak fałszywa nadzieja jest
czyms´ złym.

– Musi pan byc´ silny – powiedziała łagodnie. –

Pos´le˛ po ksie˛dza McKellana.

Duchowny zjawił sie˛, zamienił pare˛ sło´w z Jane

i poszedł do pana Hellaby. Chwile˛ po´z´niej zobaczyła,

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

jak obaj me˛z˙czyz´ni pochylaja˛ sie˛ nad inkubatorem.
Kapłan wyja˛ł buteleczke˛ z woda˛ s´wie˛cona˛. Odgadła,
z˙e włas´nie odbywa sie˛ chrzest dziewczynki.

Po jakims´ czasie ksia˛dz McKellan zjawił sie˛ w gabi-

necie Jane i zgodził sie˛ wypic´ kawe˛.

– Sa˛ takie aspekty mojej pracy, kto´re bardzo lubie˛

– stwierdził. – Na przykład chrzty. Ale tego, co sie˛ te-
raz dzieje, nie znosze˛.

– Czy pan Hellaby czuje sie˛ troche˛ lepiej?
– Byc´ moz˙e znalazł w mojej obecnos´ci troche˛... po-

ciechy – odrzekł po namys´le.

– W takim razie zrobił ksia˛dz wie˛cej dobrego, niz˙

mnie sie˛ kiedykolwiek udało.

Wkro´tce duchowny odszedł. Miał jeszcze inne we-

zwania. Godzine˛ po´z´niej co´rka pan´stwa Hellaby umar-
ła. Od jakiegos´ czasu moz˙na sie˛ było tego spodziewac´,
ale jej odejs´cie nie było przez to ani troche˛ mniej
bolesne.

Pan Hellaby nadal w milczeniu siedział przy inku-

batorze. Gdy zrozumiał, z˙e juz˙ nic wie˛cej nie moz˙e
zrobic´, poszedł do swojej z˙ony, kto´rej podano s´rodki
uspokajaja˛ce. Jane zaje˛ła sie˛ formalnos´ciami, kto´rych
trzeba było dopełnic´, kiedy na oddziale naste˛pował
zgon.

Wiedziała, z˙e pan Hellaby wro´ci. Zechce jeszcze

raz zobaczyc´ swoja˛co´rke˛, moz˙e potrzymac´ ja˛w ramio-
nach. Byc´ moz˙e be˛dzie chciał zatrzymac´ cos´, co by mu
o niej przypominało. Rodzice cze˛sto zachowuja˛ bran-
soletke˛ identyfikacyjna˛ noworodka.

W takich chwilach piele˛gniarkom nie pozwala sie˛

zbyt otwarcie ujawniac´ emocji. Maja˛ okazywac´ wspo´ł-
czucie, ale i siłe˛. Jane nie pierwszy raz przez˙yła s´mierc´

GILL SANDERSON

małego pacjenta, a mimo to nie mogła powstrzymac´ sie˛
od płaczu. Siedziała w swoim gabinecie, a łzy ciekły jej
po policzkach.

Po´ł godziny po´z´niej przyszedł Chris.
– Co´reczka pan´stwa Hellaby?
Jane skine˛ła głowa˛.
– Nie z˙yje. A ja tu siedze˛ jak jakas´ praktykantka

i wydaje mi sie˛, z˙e wie˛cej tego nie zniose˛.

W ges´cie pocieszenia otoczył ja˛ ramieniem.
– Piele˛gniarki powinny miec´ uczucia. Inaczej nie

nadawałyby sie˛ do swojej pracy.

– Jej ojciec co chwila na mnie patrzył. Nic nie

mo´wił, ale wiem, z˙e w mys´lach pytał, dlaczego nikt nic
nie moz˙e zrobic´.

– Zawsze robimy, co tylko w ludzkiej mocy. I to

musi nam wystarczyc´. – Odsuna˛ł sie˛ i spojrzał na nia˛
badawczo. – Kiedy ostatnio cos´ jadłas´?

Jane nie zrozumiała, dlaczego zmienił temat, ale za-

stanowiła sie˛ nad odpowiedzia˛.

– Cały czas byłam zaje˛ta. Zjadłam płatki z mlekiem

na s´niadanie.

– A jest juz˙ po trzeciej. Poziom cukru we krwi bar-

dzo ci sie˛ obniz˙ył, a to z´le wpływa na forme˛. – Sie˛gna˛ł
do kieszeni i podał jej baton czekoladowy.

– Ale ja wcale nie jestem głodna i nie przepadam za...
– To jest lekarstwo, nie smakołyk. Zjedz cały ba-

ton, a potem chwile˛ posiedz´ spokojnie. Ja sprawdze˛,
czy na oddziale wszystko jest w porza˛dku.

Zrobiła, jak jej polecił. I dwadzies´cia minut po´z´niej,

gdy wro´cił, jej samopoczucie znacznie sie˛ poprawiło.

– Jestes´ lepszym lekarzem, niz˙ mys´lałam – rzekła.

– Postawiłes´ bardzo trafna˛ diagnoze˛. Juz˙ mi lepiej.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Ale nadal czujesz sie˛ troche˛... rozkojarzona?
– Piele˛gniarka nie moz˙e sobie na to pozwolic´.
– Wiem. I ty tez˙ wiesz, z˙e pracujesz doskonale.

Pamie˛tasz, kiedy rozmawialis´my pierwszy raz, opo-
wiadałem ci o inkubatorze, w kto´rym nie dopilnowano
temperatury? Wiem, z˙e teraz, kiedy ty tu pracujesz, nic
takiego nie moz˙e sie˛ zdarzyc´. Stracilis´my co´rke˛ pan´st-
wa Hellaby, ale na z˙adnym oddziale, w z˙adnym szpita-
lu nie moz˙na było zrobic´ dla niej wie˛cej. Koncentruj
sie˛ na naszych sukcesach, nie odwrotnie.

– Podobno w sobote˛ byłas´ z Chrisem i Jamesem na

lodach? – zagadne˛ła ja˛ Fiona dwa dni po´z´niej.

Były w pokoju piele˛gniarskim tylko we dwie, piły

przedpołudniowa˛ kawe˛. Dyz˙ur był bardzo cie˛z˙ki, wie˛c
obie potrzebowały chwili odpoczynku.

Jane zastanowiła sie˛ nad pytaniem. Głos Fiony

brzmiał przyjaz´nie, ale usłyszała w nim echo ukrytego
z˙alu. Nie chciała jednak zraz˙ac´ do siebie Fiony, z kto´ra˛
zdołała nawia˛zac´ poprawne stosunki. Fiona była dobra˛
piele˛gniarka˛, a Jane takich potrzebowała. Poza tym
przeciez˙ nie interesowała sie˛ Chrisem jako me˛z˙czyzna˛.

– Spotkalis´my sie˛ niedaleko portu – odrzekła obo-

je˛tnym tonem. – Chris zaprosił mnie na lody.

– To dobry człowiek, wiele przeszedł. Wiesz, z˙e

był me˛z˙em mojej siostry?

– Cos´ o tym słyszałam. Nawet mys´lałam, z˙e nadal

jest z˙onaty. Ale to nie moja sprawa.

– Jasne.
Jane starała sie˛ prowadzic´ te˛ rozmowe˛ lekko i niezo-

bowia˛zuja˛co, ale zdawała sobie sprawe˛, z˙e Fiona uwa-
z˙nie słucha kaz˙dego jej słowa.

GILL SANDERSON

– Wiem, z˙e nie lubisz plotek – cia˛gne˛ła Fiona. – Ja

oczywis´cie tez˙ nie. Ale mamy z Chrisem taka˛... niepi-
sana˛ umowe˛. To nic oficjalnego. Nie chcemy, z˙eby
ludzie sie˛ tym interesowali. Znam go bardzo długo,
dłuz˙ej niz˙ moja siostra. Wiele nas ła˛czy. Bardzo wiele.
Pomys´lałam sobie, z˙e powinnas´ o tym wiedziec´, ponie-
waz˙ jestes´ tu nowa.

Jane miała dos´c´ tych niedomo´wien´. Cały ranek cie˛z˙-

ko pracowała i ta bezsensowna pogawe˛dka zaczynała
ja˛ denerwowac´.

– Chcesz powiedziec´, z˙e zamierzacie sie˛ pobrac´?

– zapytała obcesowo.

Fiona rozes´miała sie˛ piskliwie.
– Och, nie. Przynajmniej nie w najbliz˙szym czasie.

Jeszcze nie podje˛lis´my takiej decyzji. I zdaje sie˛, z˙e
nadal jest formalnie oz˙eniony z moja˛siostra˛. A zwia˛zek
z nia˛ na pewno znieche˛cił go chwilowo do kobiet.
Trzeba mu po prostu pokazac´, kto jest jego prawdziwym
przyjacielem. A potem zobacze˛, jak sie˛ sprawy rozwina˛.

– Bardzo chwalebny plan. Z

ycze˛ wam wszystkiego

najlepszego. – Z rozmachem wstawiła kubek do zlewu.
– Moz˙e juz˙ wro´cimy do pracy?

Po drodze do gabinetu us´wiadomiła sobie, z˙e jedna˛

z wad mieszkania w małym miasteczku jest to, z˙e
wszyscy o sobie wszystko wiedza˛. Tutaj nie moz˙na
zachowac´ anonimowos´ci jak w Londynie. Przeciez˙ tyl-
ko zjedli razem z Chrisem lody, nic wie˛cej. Nie ob-
chodziły jej jego sprawy małz˙en´skie. Jednak mys´l
o tym, z˙e Chris i Fiona moga˛ stanowic´ pare˛, budziła
w niej irytacje˛. Ciekawe dlaczego...

To sie˛ zdarzyło tego samego dnia po południu.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

Chris, tym razem sam, przyszedł na zwyczajowy o tej
porze obcho´d.

Zawsze najpierw zagla˛dał do jej gabinetu, by zerk-

na˛c´ na karty pacjento´w. Jane musiała przyznac´, z˙e na
jej biurku panował lekki rozgardiasz. Pomieszczenie
było niewielkie, a papiero´w duz˙o. Ona jednak dobrze
wiedziała, gdzie co lez˙y.

Tego ranka z sali operacyjnej przywieziono mała˛

pacjentke˛ o nazwisku Jordan. Kilka dni wczes´niej
zdiagnozowano u niej krwotok dokomorowy mo´zgu,
z powodu zbyt słabych naczyn´ włosowatych. Cze˛sto
taka przypadłos´c´ nie jest zbyt powaz˙na, ale mała
Jordan miała pecha. Dziewczynka słabła, a piele˛gniar-
ka zauwaz˙yła, z˙e jej ciemia˛czko zaczyna nabrzmie-
wac´.

Nie pomogły ani lekarstwa, ani punkcja le˛dz´wiowa,

wykonana w celu zmniejszenia ilos´ci płynu w mo´zgu.
Dziecku groziło wodogłowie. Chris przedyskutował
sprawe˛ z rodzicami i razem zdecydowali sie˛ na opera-
cje˛ wstawienia specjalnego sa˛czka, kto´ry odprowadzał
nadmiar płynu do podbrzusza, gdzie płyn ten ulegał
absorpcji.

Operacja sie˛ udała. Jane miała przygotowana˛ karte˛

dziecka, poniewaz˙ wiedziała, z˙e Chris be˛dzie chciał ja˛
obejrzec´. Kiedy jednak przyszedł do gabinetu, nie mo-
gła jej znalez´c´.

Przerzuciła całe sterty dokumento´w, coraz bardziej

sie˛ denerwuja˛c. Chris obserwował ja˛ z nieprzenikniona˛
mina˛. Gdzie sie˛ mogły podziac´ te papiery?

– Niewaz˙ne – odezwał sie˛ w kon´cu. – Sam zajrze˛

do dziecka, a ty szukaj dalej.

– Nie. Powinnam byc´ przy obchodzie.

GILL SANDERSON

– Ale najpierw musisz znalez´c´ dokumentacje˛, a ja

nie moge˛ czekac´ z badaniem.

– Wiem.
W kon´cu znalazła dokumenty. Były podpie˛te pod

jakis´ raport, kto´ry wczes´niej przegla˛dała.

– Pewnie połoz˙yłam je tam przez przypadek –

stwierdziła.

– To do ciebie zupełnie niepodobne – odrzekł Chris

z takim spokojem, z˙e poczuła sie˛ jeszcze gorzej.

– Moge˛ przysia˛c, z˙e odłoz˙yłam je na miejsce – za-

pewniała Erice˛, kiedy razem piły wieczorna˛ herbate˛.
– Czułam sie˛ jak idiotka. I pewnie tak wygla˛dałam
w oczach Chrisa.

– To rzeczywis´cie do ciebie niepodobne – zgodziła

sie˛ z namysłem Erica. – Nigdy nie widziałam bardziej
zorganizowanej osoby. Jestes´ pewna, z˙e to ty je tam
podpie˛łas´?

– A kto´z˙ by inny? Tylko ja przegla˛dam dokumenty.
– Czy ktos´ w czasie tego dyz˙uru wchodził do two-

jego gabinetu?

– Przeciez˙ wiesz, z˙e kaz˙dy tam czasami zagla˛da.
– Ła˛cznie z Fiona˛?
– No tak, ale... – Jane poje˛ła sugestie˛ kolez˙anki.

– Nie zrobiłaby czegos´ takiego! Nie schowałaby papie-
ro´w, z˙eby mnie zirytowac´.

– A moz˙e chciała ci zaszkodzic´ w oczach Chrisa?

Mo´wiłas´ wszystkim, z˙e ta papierkowa robota zaczyna
ci cia˛z˙yc´.

– Nie, to głupi pomysł. Nikt nie jest taki złos´liwy.
W głe˛bi duszy postanowiła jednak miec´ Fione˛ na

oku.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

Do obowia˛zko´w piele˛gniarek nalez˙ało przejs´cie do-

datkowego przeszkolenia przynajmniej kilka razy w ro-
ku. Nie zawsze tego pilnowano, ale Jane uznała, z˙e to
bardzo waz˙na sprawa.

Najwie˛kszym problemem było zorganizowanie wo-

lnego dnia dla szkola˛cej sie˛ osoby. I tak na oddziale
pracowało zbyt mało personelu. Mimo to Jane zdołała
ułoz˙yc´ plan tak, by kaz˙da z piele˛gniarek mogła odbyc´
szkolenie. Kiedy skon´czyła, w jej gabinecie zjawiła sie˛
Fiona i ze słodkim us´miechem poprosiła o zmiane˛
terminu.

– Wiem, z˙e według twojego planu w czwartek mam

jechac´ do Leeds na zaje˛cia z nowych technik reanima-
cji. Niestety, nie moge˛. Chris poprosił, z˙ebym sie˛ za-
je˛ła Jamesem i na pewno sie˛ ze mna˛ zgodzisz, z˙e to
bardzo waz˙na sprawa.

Jane poczuła, z˙e wszystko sie˛ w niej gotuje. Po-

stanowiła jednak wykazac´ dobra˛ wole˛. Chciała, by jej
personel był zadowolony.

– Zobacze˛, co da sie˛ zrobic´ – obiecała. – Ale to

spowoduje spore zamieszanie.

Zmiana planu szkolen´ wymagała z jej strony wiele

wysiłku. Musiała zadzwonic´ do wielu oso´b, wyjas´niac´
problem i prosic´ o przysługe˛. Musiała tez˙ wyznaczyc´
siebie sama˛ na jeden nocny dyz˙ur. Po kilku godzinach
zdołała wszystko załatwic´. Wysłała Fionie wiado-
mos´c´.

Wiedziała, z˙e nie posta˛piła dobrze. Nie powinna az˙

tak pos´wie˛cac´ sie˛ dla innych. Ludzie to natychmiast
wykorzystuja˛. W dodatku Fiona ma opiekowac´ sie˛
Jamesem, a Jane nie mogła sie˛ oprzec´ wraz˙eniu, z˙e to
nie jest najlepsza opiekunka do dzieci.

GILL SANDERSON

Dwa dni po´z´niej, w s´rode˛, siedziała w swoim gabi-

necie, czekaja˛c na Chrisa. Drzwi były uchylone, wie˛c
najpierw usłyszała jego kroki – nauczyła sie˛ juz˙ je roz-
poznawac´. Nagle na korytarzu rozległ sie˛ pos´pieszny
stukot damskich kroko´w i po chwili usłyszała zdysza-
ny głos Fiony:

– Czes´c´, Chris.
– Witaj, Fiono – odrzekł oficjalnym tonem. – Mam

niedobre wiadomos´ci. To spotkanie, na kto´re musze˛
jechac´, odbe˛dzie sie˛ w pia˛tek, a nie w czwartek, jak
wczes´niej przewidywano. Nie chciałbym, z˙ebys´ robiła
sobie kłopot, ale czy mogłabys´ tego dnia zaja˛c´ sie˛
Jamesem?

– Alez˙ oczywis´cie. Bez problemu – zac´wierkała

Fiona. – Zaraz wpadne˛ do Jane i powiem jej o zmianie
planu.

Po chwili Fiona pojawiła sie˛ w gabinecie. Nie pro´-

bowała nawet przepraszac´ za zamieszanie.

– Wiesz, nie zawracaj sobie głowy zmiana˛ terminu

mojego szkolenia – oznajmiła. – Pojade˛ w czwartek,
jak z pocza˛tku zaplanowałas´.

– Nie pojedziesz.
Fiona spojrzała na nia˛ zdumiona.
– Ale Chris potrzebuje mnie w pia˛tek i...
– Juz˙ drugi raz chcesz zmieniac´ plan, na kto´ry sie˛

sama zgodziłas´. W poniedziałek spe˛dziłam kilka go-
dzin na układaniu wszystkiego od nowa, tak z˙eby ci
pasowało. Wielu ludziom pokrzyz˙owało to rozkład
dnia. Kolejne zmiany sa˛ niemoz˙liwe.

– A wie˛c to tak dbasz o personel? Mys´lałam, z˙e

jestes´ po naszej stronie, z˙e starasz sie˛, z˙eby jak naj-
lepiej...

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Nie mogłem nie usłyszec´ waszej rozmowy – rzekł

Chris, wchodza˛c do gabinetu. – To wszystko moja
wina. Fiono, nie przejmuj sie˛, dam sobie rade˛. Jane,
powinienem wiedziec´, z˙e to dla ciebie duz˙y kłopot.
Bardzo cie˛ przepraszam. Prosze˛ was obie, zapomnijmy
o całej sprawie.

– Ale Chris! – zacze˛ła Fiona. – Chciałam...
– Powiedziałem, zapomnijmy o całej sprawie. –

Głos Chrisa brzmiał stanowczo. – Fiono, dajmy juz˙
temu spoko´j.

Fiona odwro´ciła sie˛ na pie˛cie i wyszła z gabinetu.

Zapadło milczenie.

– Bardzo mi przykro, z˙e tak wyszło – przeprosił

Chris. – Wiem, jak trudno jest zmienic´ tak skompli-
kowany grafik.

Jane wzruszyła ramionami.
– To nalez˙y do moich obowia˛zko´w. Naprawde˛

che˛tnie bym jej pomogła, ale nie moge˛ cia˛gle czegos´
zmieniac´, zwłaszcza w ostatniej chwili.

– Wiem. Nie mo´wmy juz˙ o tym.
– Czyli nie masz nikogo, kto posiedziałby z Jame-

sem w pia˛tkowy wieczo´r, tak? – zapytała.

– Tak. Pani Mansell, moja gospodyni, akurat za-

planowała wyjazd do co´rki. Ale nie przejmuj sie˛,
znajde˛ kogos´.

– Ja moge˛ zaja˛c´ sie˛ Jamesem – zaproponowała.

Sama nie wiedziała, dlaczego te słowa wyrwały sie˛
same z jej ust.

– Ty? – zdziwił sie˛, co troche˛ ja˛ zirytowało.
– A dlaczego nie? Przeciez˙ jestem dyplomowana˛

piele˛gniarka˛, a James chyba mnie polubił.

– Oczywis´cie, z˙e sie˛ na tym znasz. I James kilka

GILL SANDERSON

razy o ciebie pytał. – Spojrzał na nia˛z zastanowieniem.
– Pia˛tek wieczorem? Z nikim sie˛ nie umo´wiłas´?

– Nie. Jes´li masz telewizor, be˛de˛ szcze˛s´liwa. I jesz-

cze jedno. Zaproponowałam to, bo chce˛ sie˛ zaja˛c´
Jamesem. Nic wie˛cej sie˛ za tym nie kryje. Mo´głbys´ to
wyjas´nic´ Fionie?

Zno´w spojrzał na nia˛ z namysłem.
– Moje sprawy osobiste w ogo´le nie powinny jej

obchodzic´. Rozumiem jednak, z˙e... Porozmawiam
z nia˛, Jane. Bardzo ci dzie˛kuje˛. Potem sie˛ umo´wimy,
dobrze?

– Dobrze.
Po jego odejs´ciu zastanawiała sie˛ nad swoja˛ propo-

zycja˛. Dlaczego zaofiarowała mu pomoc? Przeciez˙
wcale go dobrze nie zna. Wiedziała tez˙, z˙e to zaszkodzi
jej stosunkom z Fiona˛. Nawet jes´li Chris jej wszystko
wyjas´ni, zazdrosna szwagierka nie uwierzy, z˙e Jane nie
jest nim osobis´cie zainteresowana.

Ale Jane lubiła Jamesa i naprawde˛ chciała pomo´c

Chrisowi. No i... czuła dziwny dreszcz na mys´l o tym,
z˙e znajdzie sie˛ w jego domu. Pozna go lepiej. Dom
wiele mo´wi o osobowos´ci włas´ciciela, a ona chciała
dowiedziec´ sie˛ troche˛ wie˛cej o jego gospodarzu.

Dom okazał sie˛ inny, niz˙ Jane oczekiwała. Był

nowy, wolno stoja˛cy, s´wiez˙o malowany, z ogrodem
identycznym jak sa˛siedni, najprawdopodobniej urza˛-
dzonym przez firme˛, kto´ra go budowała. Stał przy
zamknie˛tej ulicy, na niewielkim osiedlu eleganckich
domo´w na skraju miasta. Z pewnos´cia˛ było to s´wietne
miejsce dla dzieci. Jane spodziewała sie˛ jednak czegos´
troche˛ bardziej... tradycyjnego.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

Zgodnie z umowa˛ zjawiła sie˛ o szo´stej po południu.

Na podjez´dzie zobaczyła wis´niowy samocho´d tereno-
wy marki Range Rover. Ro´wniez˙ nie takiego samo-
chodu sie˛ spodziewała.

Troche˛ zdenerwowana podeszła do drzwi. Specjal-

nie zapowiedziała, z˙e przyjdzie troche˛ wczes´niej, by
przed wyjs´ciem Chrisa spe˛dzic´ troche˛ czasu z Jame-
sem i upewnic´ sie˛, z˙e chłopiec zaakceptuje jej obec-
nos´c´.

Chris chyba juz˙ na nia˛ czekał, poniewaz˙ zaraz po

dzwonku otworzył drzwi. Było ciepło, wie˛c miał na
sobie szorty i koszulke˛. Nie mogła nie zauwaz˙yc´ jego
atletycznie umie˛s´nionego ciała. Poczuła na ten widok
dziwny dreszcz.

– Miło cie˛ widziec´. Wchodz´ – zaprosił. – Włas´nie

pijemy z Jamesem sok pomaran´czowy. Masz ochote˛?

– Prosze˛. A potem zostaw mnie na chwile˛ sama˛

z Jamesem.

– Chciałem mu dac´ wczesna˛ kolacje˛.
– Ja moge˛ to zrobic´, troche˛ po´z´niej. Przede wszyst-

kim musimy sie˛ dogadac´.

– Widze˛, z˙e masz dos´wiadczenie. Powiedziałem

Jamesowi, z˙e przyjdziesz. Pamie˛ta cie˛ i bardzo sie˛
ucieszył, z˙e cie˛ zobaczy. – Zaprowadził ja˛ do niewiel-
kiego pokoju. – Obawiam sie˛, z˙e ogla˛da telewizje˛. Jak
zwykle. Nie bardzo to pochwalam, ale jako samotny
rodzic musze˛ przyznac´, z˙e bez telewizji trudniej by mi
było sie˛ nim zajmowac´.

– Wiem cos´ o tym. Juz˙ nieraz to słyszałam.
Poko´j był ładnie urza˛dzony i wyraz´nie nalez˙ał do

Jamesa. Chłopiec siedział na podłodze i ogla˛dał kres-
ko´wke˛.

GILL SANDERSON

– Idz´ do swoich zaje˛c´ – wyszeptała Jane do Chrisa.

– W razie potrzeby cie˛ znajde˛.

Przez chwile˛ przygla˛dał jej sie˛ w milczeniu.
– Mogłem sie˛ spodziewac´, z˙e tak samo dobrze

opiekujesz sie˛ dziec´mi jak pacjentami. Zaraz przyniose˛
ci sok. Potem be˛de˛ w gabinecie, po przeciwnej stronie
korytarza.

Jane szybko sie˛ przekonała, z˙e James dobrze ja˛

pamie˛ta i jest do niej pozytywnie nastawiony. Przez
chwile˛ ogla˛dali razem film, a potem chłopiec opowie-
dział jej o swoich ulubionych zabawkach – Thomasie
us´miechnie˛tej lokomotywie i przyjaciołach. Na s´cianie
wisiał plakat z ro´z˙nymi lokomotywami i ku zaskocze-
niu Jane, James potrafił je wszystkie nazwac´. Potem
przejrzeli jego kolekcje˛ ksia˛z˙eczek.

Po po´łgodzinie zajrzała do gabinetu Chrisa. Zoba-

czyła tam mno´stwo papiero´w i ksia˛z˙ek, zniszczone
biurko i sko´rzany fotel.

– Mys´le˛, z˙e be˛dzie dobrze – powiedziała Chrisowi.

– Moz˙esz wyjs´c´, kiedy zechcesz. Teraz podam Jame-
sowi kolacje˛. Ty tez˙ masz ochote˛ cos´ zjes´c´?

Potrza˛sna˛ł głowa˛.
– Nie, dzie˛kuje˛. Na konferencji be˛dzie bufet. Chodz´,

pokaz˙e˛ ci, co przygotowałem dla was na kolacje˛.

Zaprowadził ja˛ do nowoczes´nie urza˛dzonej kuchni.

Choc´ niewa˛tpliwie była wygodna, jej wydała sie˛ raczej
anonimowa. Jedynym osobistym akcentem były ry-
sunki Jamesa, przymocowane do drewnianej obudowy
szafek. Co´z˙, moz˙e Chris jest minimalista˛.

Usłyszała cichy szum, kto´ry po chwili ustał. To

pralka skon´czyła pranie. Chris wyja˛ł zawartos´c´ be˛bna
do duz˙ego, plastikowego kosza.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Pani Mansell wszystko prasuje, ale piore˛ sam

– wyjas´nił. – To zaczeka na jej przyjs´cie. – Wskazał na
sto´ł. – A to jest dla was. Dla ciebie znajdzie sie˛ wino.
Mam nadzieje˛, z˙e sie˛ napijesz. I nie martw sie˛ o powro´t
do domu. Sam cie˛ odwioze˛, albo wezwe˛ takso´wke˛.

– Moz˙e wypije˛ troche˛, ale staram sie˛ nie pic´ samo-

tnie.

– I słusznie. – Spojrzał na nia˛ z uwaga˛. – Osobiste

pytanie. Czy kiedy two´j ma˛z˙ był juz˙ bardzo chory
i włas´ciwie zostałas´ juz˙ sama, to kusiło cie˛, z˙eby sie˛
napic´? I to wie˛cej niz˙ kieliszek?

– To rzeczywis´cie osobiste pytanie – odrzekła. –

Ale ci odpowiem. Tak, kusiło mnie. Raz wypiłam tro-
che˛ za duz˙o, jednak zrozumiałam, do czego to moz˙e
doprowadzic´, i wie˛cej juz˙ nie przesadzałam. – Tym
razem to ona spojrzała na niego z uwaga˛. – Wiesz,
o czym mo´wie˛, prawda? Sam miałes´ podobne pokusy.

– Tak – odparł szczerze. – Ale ja dopiero za drugim

razem zdałem sobie sprawe˛, czym to grozi. To było
dawno.

Jane powstrzymała us´miech. Najwyraz´niej Chris

nie lubił rozmawiac´ o swoich wadach.

– Jes´li natomiast chodzi o zapłate˛...
– Powiedz na ten temat jeszcze słowo, a sie˛ obraz˙e˛

– przerwała mu. – Nie chce˛ pienie˛dzy. Robie˛ to, bo
chce˛. – Po chwili dodała: – Fionie przeciez˙ nie chciał-
bys´ płacic´, prawda?

– Ale z Fiona˛ ła˛czy mnie cos´ innego niz˙ z toba˛.
– Włas´nie – powiedziała kro´tko i zaraz sie˛ zarumie-

niła, widza˛c, z˙e Chris patrzy na nia˛ z us´miechem.

– Fiona to moja szwagierka – wyjas´nił łagodnie.

– I dobra ciocia dla Jamesa, taka˛ przynajmniej mam

GILL SANDERSON

nadzieje˛. Nigdy nie be˛dzie dla mnie nikim innym. –
Zemienił ton. – Powinienem oprowadzic´ cie˛ po domu,
z˙ebys´ wiedziała, gdzie co jest.

Pokazał jej sypialnie˛ Jamesa, z rysunkami przedsta-

wiaja˛cymi Thomasa us´miechnie˛ta˛ lokomotywe˛ na po-
s´cieli i na tapecie. Obok znajdowała sie˛ łazienka pełna
kolorowych re˛czniko´w i z˙o´łtych, gumowych kaczu-
szek. Kiedy poszli dalej, przez uchylone drzwi zerkne˛-
ła do sypialni Chrisa. Umeblowanie wydało jej sie˛ pro-
ste, bardzo me˛skie. Na duz˙ym ło´z˙ku, przykrytym ciem-
noniebieska˛ narzuta˛, lez˙ało starannie rozłoz˙one ubra-
nie przygotowane na dzisiejsze wyjs´cie.

Kiedy zeszli na do´ł, zdała sobie sprawe˛, co jej sie˛

tutaj nie podoba. Wszystkie wne˛trza były bardzo ładne,
ale brakowało w nich ciepła. Opro´cz pokoju Jamesa
i gabinetu Chrisa, w z˙adnym nie było widac´ osobistego
pie˛tna gospodarzy.

– Od dawna tu mieszkasz? – zapytała.
– Od kilku lat. Ten dom ma jedna˛ podstawowa˛ za-

lete˛: jest wygodny. Mam jeszcze wie˛kszy, starszy dom
z wielkim ogrodem, ale sam nie dałbym rady go utrzy-
mac´. Musiałem go wynaja˛c´, ale kiedys´ chciałbym tam
wro´cic´. – Umilkł na chwile˛. – Słyszałas´ pewnie, z˙e jes-
tes´my z z˙ona˛ w separacji?

– Staram sie˛ nie słuchac´ plotek, ale tak, cos´ słysza-

łam. Rozstalis´cie sie˛ definitywnie?

– Na pocza˛tku jeszcze miałem nadzieje˛... ale teraz

juz˙ wiem, z˙e nic z tego.

Przez minute˛ panowała cisza.
– S

wietnie sobie dajesz rade˛ z Jamesem – odezwała

sie˛ w kon´cu Jane. – Widac´, z˙e to zro´wnowaz˙one,
szcze˛s´liwe dziecko.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Robie˛, co moge˛. Ale uwaz˙am, z˙e dziecko po-

trzebuje dwojga rodzico´w. A teraz przepraszam cie˛, ale
musze˛ sie˛ przebrac´.

James był juz˙ gotowy do kolacji, wie˛c oboje poszli

sprawdzic´, co Chris dla nich przygotował. Widok stołu
mile Jane zaskoczył. Zobaczyła tam sałatke˛, szynke˛,
kurczaka na zimno i talerz owoco´w. Były tez˙ s´wiez˙e
bułeczki.

Zaparzyła sobie herbate˛ i razem z chłopcem zjad-

ła kolacje˛. Bardzo dobrze sie˛ czuli w swoim towa-
rzystwie, rozmawiali i s´miali sie˛ wesoło. Zastana-
wiała sie˛, czy nie spe˛dza za duz˙o czasu z chorymi
dziec´mi. Dobrze było przypomniec´ sobie, jakie miłe
moz˙e byc´ towarzystwo zdrowego, radosnego malu-
cha.

W pewnej chwili podniosła głowe˛ i w progu kuchni

zobaczyła Chrisa. Wygla˛dał bardzo elegancko. Wie-
działa, z˙e wybiera sie˛ na spotkanie z lekarzami na
uniwersytecie w York. Miał na sobie ciemny garnitur,
s´niez˙nobiała˛ koszule˛ i krawat w uniwersyteckich bar-
wach. Prezentował sie˛ doskonale, ale Jane wolała go
w kro´tkich spodniach i podkoszulku.

– Ciesze˛ sie˛, z˙e jestes´cie w dobrych humorach

– powiedział i odgryzł kawałek kanapki syna. Potem
us´ciskał go i pocałował. – Zobaczymy sie˛ rano, James.
Wiem, z˙e be˛dziesz grzecznym chłopcem i zaopieku-
jesz sie˛ Jane.

Potem wzia˛ł Jane na bok i powiedział cicho:
– Masz numer mojego telefonu komo´rkowego. Na

wszelki wypadek nie be˛de˛ go wyła˛czał, choc´ wiem, z˙e
na pewno dasz sobie rade˛. Nie znam osoby, kto´rej

GILL SANDERSON

che˛tniej oddałbym Jamesa pod opieke˛. – Us´miechna˛ł
sie˛ i wyszedł.

Jane uznała te słowa za komplement. Zauwaz˙yła, z˙e

Chris zawsze mo´wi prawde˛, w przeciwien´stwie do in-
nych lekarzy, kto´rzy cze˛sto staraja˛ sie˛ ukrywac´ bruta-
lne fakty przed rodzicami dzieci.

Po kolacji James poczuł sie˛ zme˛czony. Wyka˛pała

go, dopilnowała, by umył ze˛by i przebrała w piz˙amke˛
w lokomotywy. Ku rados´ci Jane malec che˛tnie poszedł
do ło´z˙ka. Rozmawiali jeszcze przez kilka minut o kow-
bojach i jej podro´z˙y do Ameryki. Potem przeczytała
mu bajeczke˛, a chłopiec niemal natychmiast zasna˛ł.

Cicho zamkne˛ła drzwi i opus´ciła jego poko´j. Drzwi

do sypialni Chrisa nadal były otwarte. Wne˛trze wy-
gla˛dało ro´wnie schludnie i czysto jak przedtem. Przy-
wodziło na mys´l sale˛ operacyjna˛. Trudno było sie˛
domys´lic´, z˙e ktos´ tu sypia, czyta ksia˛z˙ki, byc´ moz˙e pija
herbate˛.

Przyniosła ze soba˛ ksia˛z˙ke˛ i kilka czasopism. Przej-

rzała je pobiez˙nie i zaraz odłoz˙yła. W salonie stał tele-
wizor, ale z˙aden program jej nie zainteresował. Czuła,
z˙e jest dziwnie zdenerwowana. Poszła do kuchni i zro-
biła sobie herbate˛, lecz uznała, z˙e włas´ciwie nie ma na
nia˛ ochoty.

Nagle zauwaz˙yła kosz prawie suchego juz˙ prania.

Zamys´liła sie˛. Czy wolno jej to zrobic´? A moz˙e Chris
albo pani Mansell wcale nie be˛da˛ zadowoleni?

Lubiła prasowac´. To zaje˛cie uspokajało ja˛, a nie

było zbyt me˛cza˛ce. Znalazła z˙elazko, deske˛ i przy-
sta˛piła do dzieła. Dziwnie sie˛ jednak czuła, prasuja˛c
ubrania niemal obcego człowieka.

Gdy skon´czyła, było jej gora˛co. Obmyła twarz w ła-

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

zience na parterze, zno´w zrobiła sobie herbate˛ i tym
razem ja˛ wypiła. Przez chwile˛ czytała, a potem ot-
worzyła butelke˛ czerwonego wina i napełniła kieli-
szek. Smakowało jej, lecz nadal była lekko zdener-
wowana.

Zamys´liła sie˛ nad wygla˛dem domu Chrisa. Wygod-

ny, ładny, ale anonimowy. Ciekawe, czy ten drugi dom
wie˛cej mo´wi o osobowos´ci włas´ciciela? A moz˙e o oso-
bowos´ci jego z˙ony?

Potem zapadła w drzemke˛. Obudziły ja˛ dopiero

wpadaja˛ce przez okno s´wiatła samochodu. Zerkne˛ła na
zegarek – wpo´ł do pierwszej. Chris zapowiedział, z˙e
wro´ci o tej porze. Poszła do kuchni i nastawiła wode˛ na
herbate˛. Na pewno che˛tnie sie˛ napije.

– Udało sie˛ spotkanie? – zapytała, wychodza˛c na

korytarz.

Chris był zme˛czony, us´miechna˛ł sie˛ jednak i powie-

dział:

– Bardzo. Pewna mała firma opracowała nowe

urza˛dzenie do monitorowania bezdechu. Wydaje mi
sie˛ lepsze od innych. Pro´by nadal trwaja˛, ale mys´le˛, z˙e
powinnis´my kilka zamo´wic´.

Takie urza˛dzenie ostrzega personel, kiedy oddech

dziecka staje sie˛ zbyt płytki lub wolny.

– Z Jamesem wszystko w porza˛dku – oznajmiła

Jane. – S

pi jak suseł. Zrobie˛ ci herbate˛. A moz˙e masz

ochote˛ na kanapke˛? Zostawiłes´ nam bardzo duz˙o je-
dzenia.

– Herbaty napije˛ sie˛ che˛tnie, ale za kanapke˛ dzie˛-

kuje˛.

Poszedł za nia˛ do kuchni i patrzył, jak przygotowuje

herbate˛. Zdja˛ł marynarke˛ i krawat, podwina˛ł re˛kawy

GILL SANDERSON

koszuli. Usiedli naprzeciw siebie w małej niszy jadal-
nej. Nagle w drugim kon´cu kuchni spostrzegł starannie
ułoz˙one ubrania.

– Jane, wyprasowałas´ moje rzeczy?
Zaczerwieniła sie˛.
– Lubie˛ prasowac´. To mnie odpre˛z˙a.
– Ale przeciez˙ miałas´ tylko zajmowac´ sie˛ Jame-

sem...

– To była dla mnie przyjemnos´c´ – zapewniła. –

Naprawde˛.

– Prawdziwy z ciebie skarb. A nie czułas´ sie˛ dziw-

nie, prasuja˛c rzeczy obcego człowieka?

– Jestes´my sobie obcy?
– Nie – odrzekł po chwili. – Juz˙ nie. – W milczeniu

pił herbate˛. Potem rozejrzał sie˛ i zobaczył otwarta˛ bu-
telke˛ wina. – Nie wypiłas´ wiele. Nie smakowało ci?

– Jest wspaniałe, włas´nie takie, jak lubie˛. Ale prze-

ciez˙ ustalilis´my wczes´niej, z˙e samotne picie to niezbyt
dobry pomysł.

– Teraz nie jestes´ juz˙ sama. Przejdziemy do salonu

i wypijemy po kieliszku?

– Dobrze – zgodziła sie˛ po kro´tkim namys´le.
Wzia˛ł butelke˛ i wyja˛ł kieliszki. W salonie Jane usa-

dowiła sie˛ na czarnej sko´rzanej kanapie. Ku jej zasko-
czeniu Chris usiadł obok. Butelke˛ i kieliszki posta-
wił na stoliku przed nimi. Nalał wina dla obojga.

– Za co wypijemy? – spytał.
Zastanowiła sie˛.
– Za długie i szcze˛s´liwe z˙ycie?
– Bardzo dobre z˙yczenie. Chciałbym jeszcze wie-

dziec´, jak obie te rzeczy osia˛gna˛c´.

– To powaz˙ny temat jak na tak po´z´na˛ pore˛.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Racja. Porozmawiajmy o czym innym. Miesz-

kasz tu juz˙ od miesia˛ca. Czy sie˛ zadomowiłas´? I co ci
sie˛ tu podoba?

O pracy mogła rozmawiac´. To był łatwy i ciekawy

temat.

– Powoli sie˛ aklimatyzuje˛ i lubie˛ swoja˛ prace˛, choc´

jest cie˛z˙ka. Ale wiem, z˙e osia˛gne˛ cel, stworze˛ sprawnie
działaja˛cy oddział, na kto´rym be˛dzie pracował zado-
wolony personel.

– To s´wietnie – potakna˛ł cicho. – Ale co ty sama

be˛dziesz z tego miała? Znajdziesz w tym szcze˛s´cie,
spełnienie? Chodzi mi o twoje z˙ycie osobiste.

Zno´w wchodza˛ na niebezpieczny grunt. Jane nie

lubiła mo´wic´ o uczuciach.

– Co´z˙, niedługo zaczne˛ szukac´ mieszkania – od-

rzekła beztroskim głosem. – Mam juz˙ wielu znajo-
mych, wie˛c pewnie w przyszłos´ci uda mi sie˛ jakos´
zorganizowac´ z˙ycie towarzyskie.

Zacze˛ła sie˛ odpre˛z˙ac´. Dobrze było siedziec´ wygod-

nie na kanapie i sa˛czyc´ wino, a Chris był miłym to-
warzyszem.

Domys´lała sie˛, z˙e jest zme˛czony. Miał za soba˛

cie˛z˙ki dzien´, a włas´ciwie cie˛z˙ki tydzien´. Ona sama
nie czuła zme˛czenia, tylko cos´, czego nie potrafiła
nazwac´. Uniosła sie˛ lekko i odstawiła kieliszek na
stolik. Kiedy zno´w opadła na kanape˛, poczuła, z˙e
Chris znalazł sie˛ bliz˙ej niej. Czy to on zmienił miej-
sce, czy ona?

Spojrzała na niego. Paliła sie˛ tylko jedna lampka

i w po´łmroku nie widziała wyraz´nie jego twarzy.
Mijały sekundy, a moz˙e godziny. Nie potrafiła powie-
dziec´.

GILL SANDERSON

Wzia˛ł ja˛ za re˛ke˛ i lekko us´cisna˛ł. W kaz˙dej chwili

mogła cofna˛c´ dłon´, ale nie chciała. Jeszcze nie teraz.
Czuła, z˙e Chris patrzy na jej twarz. Nie wiedziała, co
z niej wyczytał. Sama nie rozumiała własnych uczuc´.
Nagle poczuła jego oddech i obejmuja˛ce ja˛ ramie˛.

Wiedziała, z˙e teraz musi podja˛c´ decyzje˛. Moz˙e

pochylic´ sie˛ do przodu, sie˛gna˛c´ po kieliszek, a to, co
sie˛ mie˛dzy nimi narodziło, prys´nie w ułamku sekun-
dy. Zdała sobie jednak sprawe˛, z˙e wcale tego nie chce.
Jej uczucia, zwykle trzymane na wodzy, zacze˛ły ja˛
zdradzac´.

Przysune˛ła sie˛ bliz˙ej Chrisa i obje˛ła go w pasie.

Pocałował ja˛ lekko, z wahaniem. Podobało jej sie˛ to,
ale zrozumiała, z˙e chce czegos´ wie˛cej. Połoz˙yła mu
dłon´ na karku i przycia˛gne˛ła go do siebie, rozchylaja˛c
usta. Jego pocałunki stały sie˛ gore˛tsze, bardziej zabor-
cze. Juz˙ dawno tak bardzo nie czuła sie˛ kobieta˛. Od-
dychała coraz szybciej.

Nagle Chris gwałtownie sie˛ od niej odsuna˛ł.
– To tylko pocałunek – rzekł ochryple. – Podzie˛ko-

wanie za to, z˙e byłas´ taka dobra dla mnie i dla Jamesa...

Wiedziała, z˙e to tylko wymo´wka. Chris umoz˙liwia

jej droge˛ odwrotu, na wypadek, gdyby zmieniła zdanie.
Przez chwile˛ zastanawiała sie˛, czy tego nie zakon´czyc´,
nie wro´cic´ do swojego nudnego, choc´ przyjemnego
z˙ycia. Ale przeciez˙ ma dopiero dwadzies´cia osiem lat
i potrzebuje iskry.

– Oboje wiemy, z˙e to było cos´ wie˛cej – odrzekła

cicho. – Ale jes´li chcesz, z˙ebys´my przestali...

Zno´w ja˛ pocałował, obejmuja˛c ja˛ mocno ramiona-

mi. Czuła smak wina na jego je˛zyku. Zalewała ja˛ fa-
la najro´z˙niejszych emocji, a ciało stawało sie˛ coraz

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

bardziej wraz˙liwe na jego dotyk. W kon´cu Chris odsu-
na˛ł sie˛ od niej i powiedział:

– Jane, musimy...
Przycia˛gne˛ła go do siebie i pocałowała.
– Przede wszystkim nie musimy rozmawiac´ – za-

uwaz˙yła. – Gdzie mnie zabierzesz?

– Chodz´my do ło´z˙ka – mrukna˛ł po chwili.
Poszli obje˛ci na go´re˛. Wprowadził ja˛ do sypialni

i zapalił lampke˛. Ten poko´j, kto´ry przedtem wydał jej
sie˛ taki sterylny, teraz krył w sobie tajemnicze obiet-
nice.

Jakis´ czas stali, całuja˛c sie˛ namie˛tnie. Jednak Jane

wyczuła, z˙e Chrisa dre˛cza˛ wa˛tpliwos´ci.

– Powinnam ci cos´ powiedziec´ – odezwała sie˛. –

Ostatnio miałam troche˛ streso´w, dostałam zaburzen´
miesia˛czkowych, wie˛c lekarz zapisał mi progestogen.
To działa jak pigułka antykoncepcyjna. No wie˛c... nie
be˛dzie z˙adnych konsekwencji.

– Wszystko be˛dzie miało jakies´ konsekwencje – od-

parł. – Ale kto by sie˛ tym teraz martwił?

Zno´w zacza˛ł ja˛ całowac´ i rozbierac´. Kiedy została

tylko w majteczkach, bez wysiłku podnio´sł ja˛ i połoz˙ył
na ło´z˙ku.

– Ale ty nadal jestes´ ubrany – szepne˛ła. – Po co ci te

wszystkie ciuchy?

Odsta˛pił o krok i usłyszała szelest zdejmowanych

ubran´.

– Tak bardzo cie˛ pragne˛ – wyszeptała.
Była otwarta na jego przyje˛cie, pragne˛ła go cała˛

soba˛. Zno´w ogarne˛ło ja˛ znajome, a jednoczes´nie cał-
kiem nowe uczucie szcze˛s´cia, z˙e jest dla me˛z˙czyzny
s´rodkiem jego s´wiata.

GILL SANDERSON

Kaz˙da pieszczota Chrisa wywoływała w niej spaz-

matyczne dreszcze. Tak długo tłumiła w sobie po-
trzebe˛ bliskos´ci, z˙e szybko osia˛gne˛ła rozkosz.

– Było mi dobrze – wyszeptała.
Chris wstał, otworzył okno i zno´w ułoz˙ył sie˛ przy jej

boku. Pachna˛ca sola˛ morska bryza chłodziła ich wil-
gotne ciała.

– Jane – wymamrotał. – Nie wiem, co powiedziec´.

To było... niepodobne do niczego, co przez˙yłem. Musi-
my porozmawiac´ i...

– Ciii – szepne˛ła. – Pewnie, z˙e musimy poroz-

mawiac´. Obudzimy sie˛ jutro wczes´niej, z˙eby miec´
troche˛ czasu. Teraz chce˛ po prostu przy tobie zasna˛c´.
Czy taki plan ci odpowiada?

– Bardzo.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

ROZDZIAŁ CZWARTY

Jane obudziła sie˛ wczes´nie. Sufit był jakis´ inny

i przez chwile˛ sie˛ zastanawiała, gdzie jest. Nie w lon-
dyn´skim mieszkaniu, nie w bursie piele˛gniarek...

W sypialni Chrisa! Ala co sie˛ stało? Przez chwile˛

odtwarzała zdarzenia minionej nocy, ciesza˛c sie˛ nimi
na nowo. Dawno juz˙ nie przez˙yła czegos´ takiego, tylko
co teraz?

Przypomniała sobie, jak obudziła sie˛ w nocy, czuja˛c

jego dłonie na swoich piersiach. Teraz cieszyła sie˛
ciepłem ich przytulonych ciał, ale wiedziała, z˙e to nie
moz˙e trwac´ wiecznie. Ostroz˙nie wstała z ło´z˙ka. Było
jeszcze wczes´nie, dochodziła szo´sta. Jane wzie˛ła ubra-
nie, zeszła na do´ł i tam je na siebie włoz˙yła. Zrobiła
dwa kubki herbaty i zaniosła je na go´re˛. Poruszała sie˛
szybko i cicho. Musi wyjs´c´, zanim James sie˛ obudzi.

Chris otworzył oczy, gdy weszła do sypialni. Po-

stawiła jego kubek na nocnej szafce, swo´j na krzes´le
pod s´ciana˛, i starannie zamkne˛ła drzwi.

– Nie wro´cisz do ło´z˙ka? – spytał z nadzieja˛w głosie.
– Nie. Wole˛ nie byc´ zbyt blisko, kiedy be˛dziemy

rozmawiac´ – odparła szorstko.

Chris usiadł. Zobaczyła mie˛s´nie jego ramion i pie-

rsi. Zno´w wspomniała rozkoszne chwile minionej no-
cy. Nie. Nie wolno jej o tym teraz mys´lec´. Musi cos´ mu
powiedziec´, a to nie jest łatwe.

– Wygla˛dasz jak kobieta, kto´ra włas´nie podje˛ła

jaka˛s´ decyzje˛ – stwierdził. – I podejrzewam, z˙e to, co
usłysze˛, wcale mi sie˛ nie spodoba.

Ona tez˙ nie była tym zachwycona, lecz nie miała

wyjs´cia.

– Przede wszystkim wyjas´nijmy jedno – zacze˛ła.

– Zrobilis´my to, co zrobilis´my, z własnej woli. Jestem
dorosła˛ kobieta˛ i to była moja decyzja, a nie przypadek
uwiedzionej niewinnos´ci.

– Zgadza sie˛ – odparł cicho.
– Po drugie, nie z˙ałuje˛ ani jednej chwili. To było

cudowne. – Zaczerwieniła sie˛, kiedy zdała sobie spra-
we˛, co mo´wi. – Było mi bardzo dobrze – dokon´czyła
cicho.

– Dla mnie to tez˙ było wspaniałe. Chyba nigdy tego

nie zapomne˛. – Mo´wił cicho, jakby z lekkim smutkiem.
– Czy jest jeszcze jakas´ trzecia rzecz?

– Tak. Pamie˛tasz, jak w kawiarni przy porcie mo´-

wiłes´ mi, z˙e czasami rozmowa pomaga uporac´ sie˛
z problemami?

– Pamie˛tam.
– A wie˛c teraz chciałabym z toba˛ porozmawiac´.

– Po raz pierwszy znalazł sie˛ ktos´, kto miał ochote˛ ja˛
wysłuchac´. Us´wiadomiła sobie, jaka była dota˛d samo-
tna. – To be˛dzie prosta, zwykła historia. W szpitalach
mno´stwo takich.

– Kaz˙da historia jest na swo´j sposo´b jedyna i nie-

zwykła. Opowiadaj.

– Dziesie˛c´ lat temu, kiedy miałam osiemnas´cie lat,

rozpocze˛łam praktyki piele˛gniarskie. Tam poznałam
Johna, studenta medycyny, cztery lata starszego ode
mnie. Od razu cos´ mie˛dzy nami zaiskrzyło. Rok po´z´-

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

niej pobralis´my sie˛. Pojechalis´my w kro´tka˛ podro´z˙ po-
s´lubna˛ do Ameryki, a po powrocie zebralis´my osz-
cze˛dnos´ci i kupilis´my małe mieszkanie. Bylis´my bar-
dzo szcze˛s´liwi. Planowalis´my, z˙e skon´czymy staz˙, da-
my sobie rok na uregulowanie z˙ycia, a potem pomys´-
limy o dzieciach. John zrobił dyplom. Był taki dumny
z tego, z˙e został lekarzem. Marzył o chirurgii, kolej-
nych stopniach specjalizacji.

Z przyjemnos´cia˛ wspominała pocza˛tki wspo´lnego

z˙ycia z Johnem.

– Trzy lata po´z´niej wszystko sie˛ zmieniło. Pamie˛-

tam, jak pierwszy raz potkna˛ł sie˛ i upadł. Oboje my-
s´lelis´my, z˙e jest przeme˛czony. Ale poniewaz˙ to sie˛
powtarzało, poszedł do lekarza. Wydaje mi sie˛, z˙e juz˙
wtedy zacza˛ł cos´ podejrzewac´, ale nic mi nie mo´wił.
Lekarz pierwszego kontaktu od razu skierował go do
specjalisty, ale było juz˙ za po´z´no...

Wiedziała, z˙e nie musi wyjas´niac´ szczego´ło´w. Prze-

ciez˙ Chris doskonale wszystko rozumie.

– Miał nieoperacyjnego raka pnia mo´zgu. Oczywi-

s´cie przeszedł chemioterapie˛, ale niewiele pomogła.
Pamie˛tam jego nadzieje, strach, a potem stopniowe
pojmowanie prawdy. Nic nie moz˙na było zrobic´. Przez
ostatni rok jego z˙ycia piele˛gnowałam go w domu
i patrzyłam, jak umiera. Chciałam zrezygnowac´ z pra-
cy, ale John nalegał, z˙ebym tego nie robiła. Twierdził,
z˙e musze˛ miec´ jakies´ z˙ycie, a ja odpowiadałam, z˙e on
jest moim z˙yciem. Ale poniewaz˙ tego chciał, nadal
pracowałam.

Łzy płyne˛ły jej po policzkach, ale nie starała sie˛ ich

zatrzymac´.

– Pamie˛tam, jak bardzo mnie bolało, kiedy powie-

GILL SANDERSON

dział, z˙e wie, z˙e umrze, a najgorsza jest dla niego
s´wiadomos´c´, z˙e be˛dzie musiał mnie opus´cic´. Kazał mi
obiecac´, z˙e po jego s´mierci ułoz˙e˛ sobie z˙ycie. Twier-
dził, z˙e po takiej obietnicy umrze szcze˛s´liwszy.

– To musiał byc´ dobry człowiek – odezwał sie˛

Chris. – To dla mnie oczywiste, z˙e za nim te˛sknisz.
Kaz˙dego dnia.

– Czasami na chwile˛ zapominam, ale potem wszys-

tko do mnie wraca ze zdwojona˛ siła˛.

– Rozumiem, co czujesz – odrzekł. – Ale z czasem

be˛dzie lepiej. Wiem to po sobie.

– Na razie wcale nie jest lepiej. Teraz juz˙ wiesz, z˙e

nie moz˙emy tego cia˛gna˛c´. Nie mamy przyszłos´ci. Ty
jestes´ nadal z˙onaty, a ja... jestem wdowa˛ i nie chce˛ sie˛
angaz˙owac´ w nowy zwia˛zek, bo moz˙e przynies´c´ bo´l.
Drugi raz bym tego nie wytrzymała. I nie s´miej sie˛ ze
mnie, ale nie uznaje˛ seksu bez zobowia˛zan´. Dota˛d spa-
łam jedynie z moim me˛z˙em i z toba˛.

– Wcale w to nie wa˛tpie˛. Skoro jednak nie uznajesz

przypadkowego seksu, to dlaczego wybrałas´ mnie?

To było dobre pytanie i nie wiedziała, jak na nie

odpowiedziec´.

– Stało sie˛. Nagle poczułam, z˙e bardzo tego chce˛.
– Ja tez˙ tego chciałem. I ro´wniez˙ nie uznaje˛ przypa-

dkowego seksu. Ostatnio w moim z˙yciu nie było kobiet
i wcale mi to nie przeszkadzało. Az˙ nagle zjawiłas´
sie˛ ty.

Rozmowa nie rozwijała sie˛ tak, jak Jane by sobie

z˙yczyła. Sa˛dziła, z˙e Chris be˛dzie sie˛ z nia˛ spierał,
namawiał do zmiany decyzji, a to by tylko utwierdziło
ja˛ w jej postanowieniu.

– Chris, musimy nadal razem pracowac´. Nie mog-

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

libys´my zapomniec´ o tym, co sie˛ stało? Byłoby nam
łatwiej.

– Trudno byłoby mi zapomniec´. Włas´ciwie to jest

niemoz˙liwe. Ale jes´li chcesz, z˙ebys´my do tego nie
wracali, uszanuje˛ to. Tylko przynajmniej mi powiedz
dlaczego.

– Tak be˛dzie najlepiej – odrzekła szybko. – Dlacze-

go? Bo z tego zwia˛zku mogłoby dla mnie wynikna˛c´
tylko cierpienie.

– Ta noc zaskoczyła nas oboje. Nie planowałem, z˙e

be˛dziemy sie˛ kochac´. I nigdy bym cie˛ nie skrzywdził.

– Ja tez˙ niczego nie planowałam. Wypij herbate˛.
Przez chwile˛ milczeli.
– Nie chce˛, z˙ebys´ odchodziła – powiedział. – Zo-

stan´ dłuz˙ej. Porozmawiamy, zastanowimy sie˛...

– Nie, Chris, nie moge˛! Nie nalegaj. Włas´nie za-

cze˛łam odzyskiwac´ ro´wnowage˛. Obiecujesz, z˙e mnie
nie skrzywdzisz i wierze˛, z˙e mo´wisz szczerze. Ale wiem,
z˙e i tak be˛de˛ cierpiec´.

Tym razem cisza trwała o wiele dłuz˙ej. Chris patrzył

na nia˛ z takim smutkiem, z˙e musiała odwro´cic´ wzrok.
W kon´cu westchna˛ł i powiedział:

– Jane, tylko ty moz˙esz podja˛c´ te˛ decyzje˛. Nie be˛de˛

cie˛ namawiał do czegos´ wbrew twojej woli. Ale moz˙e
chociaz˙ pocałujesz mnie na poz˙egnanie?

Co za pokusa! Musi sie˛ jej oprzec´.
– Całowałam cie˛ w nocy i nigdy tego nie zapomne˛.

Teraz musze˛ is´c´. Do widzenia, Chris. – Zanim zda˛z˙ył
cokolwiek powiedziec´, wybiegła z pokoju i po chwili
siedziała juz˙ w swoim samochodzie.

Nie wro´ciła od razu do bursy. Pojechała nad morze

i zaparkowała nad urwiskiem. Woko´ł było pusto,

GILL SANDERSON

rzes´kie powietrze chłodziło jej rozpalona˛ sko´re˛. W od-
dali, na granatowym morzu, dostrzegła sylwetki prze-
pływaja˛cych statko´w.

Zaczyna nowe z˙ycie. Zaplanowała to sobie, prze-

mys´lała, wiedziała dokładnie, czego potrzebuje. Zda-
rzenia ostatniej nocy nie powinny były miec´ miejsca.
Moga˛ przynies´c´ bo´l i smutek, a przeciez˙ zaczynała juz˙
byc´ szcze˛s´liwa. Powinna wie˛c o nich zapomniec´. Usu-
na˛c´ Chrisa ze swojego z˙ycia.

Wro´ciła do samochodu i kiedy usiadła za kierow-

nica˛, poczuła jakis´ zapach. Opus´ciła głowe˛ i pocia˛g-
ne˛ła nosem. Tak, jej ciało lekko pachniało Chrisem.
Zrobiło jej sie˛ przyjemnie. Ale nie mogła sobie po-
zwolic´ na takie uczucia. Wez´mie prysznic, jak tylko
wro´ci do siebie.

Był sobotni ranek. Nikt nie zauwaz˙ył jej powrotu

ani tego, z˙e nie nocowała w swoim pokoju. Szybko
zrzuciła ubranie i weszła pod prysznic, by zmyc´ wszel-
kie s´lady minionej nocy.

Do osiemnastego roku z˙ycia nosiła długie włosy.

Spadały jej na plecy złotymi falami. Kiedy rozpocze˛ła
prace˛, s´cie˛ła je na pazia. Potem, gdy ma˛z˙ zachorował,
ostrzygła sie˛ jeszcze kro´cej. Teraz postanowiła, z˙e
zno´w je zapus´ci.

Ubrała sie˛ w wygodny stro´j i poszła do kuchni

zrobic´ sobie s´niadanie. Zastanawiała sie˛, czy Erica jest
u siebie. Przydałoby jej sie˛ towarzystwo. Przestałaby
mys´lec´ o tym, z czego musi zrezygnowac´.

Zastała kolez˙anke˛ w kuchni. W szlafroku, z zaczer-

wienionymi oczami, s´ciskała w dłoniach filiz˙anke˛.
Jane od razu sie˛ domys´liła, co sie˛ stało.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Znowu do ciebie wydzwaniał?
– Tak. Ale nie ulegne˛. Nie spotkam sie˛ z nim, nie

be˛de˛ rozmawiac´, nie napisze˛. Be˛de˛ silna. Tak jak mi
radziłas´.

Ciekawe, dlaczego sama nie stosuje˛ sie˛ do własnych

rad, pomys´lała z z˙alem Jane.

Dobrze było zno´w znalez´c´ sie˛ w pracy. Tutaj wie-

działa, co robi, czuła sie˛ pewnie i miała satysfakcje˛
z tego, z˙e pomaga bezradnym istotom.

– Mała Reynold nie wygla˛da dobrze – rzekła prak-

tykantka imieniem Sue, mijaja˛c ja˛ na korytarzu. – Mo-
z˙esz do niej zajrzec´?

– Oczywis´cie. Ale powiedz mi, co zaobserwowałas´

i jakie wycia˛gasz z tego wnioski.

Dziewczyna zastanowiła sie˛.
– Dziecko przyje˛te dzisiaj rano, urodzone w trzy-

dziestym tygodniu. Ma trudnos´ci z oddychaniem, wie˛c
pewnie jest troche˛ niedotleniona. Lekko ste˛ka przy
wdechu, sko´re˛ ma niebieskawa˛, pokryta˛ plamami.

– Na co to wskazuje?
– Na wiele rzeczy, wie˛c po pierwsze powinnam

zawiadomic´ lekarza. Ale gdybym musiała sama oce-
niac´, powiedziałabym, z˙e to zespo´ł zaburzen´ oddecho-
wych.

– Zawsze, kiedy masz wa˛tpliwos´ci, zapytaj kogos´.

Ale wydaje mi sie˛, z˙e masz racje˛. Zobaczymy.

Przyjrzały sie˛ malen´stwu lez˙a˛cemu w inkubatorze.

Jane zadzwoniła do lekarza dyz˙urnego i powiedziała
mu o swoich podejrzeniach.

– Skoro czekamy na doktora, to moz˙e mi powiesz,

co najcze˛s´ciej wywołuje zespo´ł zaburzen´ oddechowych.

GILL SANDERSON

Dziewczyna była dobrze przygotowana.
– Zapewne brak surfaktantu, czyli substancji po-

krywaja˛cej wne˛trze pe˛cherzyko´w płucnych. Dziecko
oddycha z trudem, nie pobiera wystarczaja˛cych ilos´ci
tlenu i w płucach moz˙e pojawic´ sie˛ płyn. U wielu dzieci
taki stan cofa sie˛ samoistnie.

– Widze˛, z˙e s´wietnie zapamie˛tałas´ wykłady – rzek-

ła z us´miechem Jane. – Ale to zupełnie co innego, jak
sie˛ widzi taka˛ przypadłos´c´ w rzeczywistos´ci, prawda?

– Tak, to mnie przeraz˙a – wyznała dziewczyna. –

Ale tez˙ interesuje.

Przybył lekarz, Joe Eliot, wspo´łpracownik Chrisa.

Jane niecze˛sto miała z nim kontakt, ale wiedziała, z˙e to
kompetentny pediatra. Zbadał mała˛ pacjentke˛ i zgodził
sie˛ z wnioskami piele˛gniarek.

– To Sue zwro´ciła uwage˛ na stan pacjentki – oznaj-

miła Jane. – Czy moz˙e obserwowac´ dalszy cia˛g proce-
dury?

– Zawsze che˛tnie demonstruje˛ swoje umieje˛tnos´ci

zachwyconej widowni – odparł Joe z humorem. – Sue,
jak to mo´wia˛w programach telewizyjnych: ,,nie pro´buj
tego robic´ w domu’’.

Do tchawicy dziecka wprowadził rurke˛ i podał

przez nia˛ sztuczny surfaktant. Ge˛sty płyn wolno spły-
na˛ł do płuc. Była to precyzyjna i delikatna operacja,
wymagaja˛ca wprawy zaro´wno lekarza, jak i asystuja˛-
cej mu Jane.

– To jeden z małych cudo´w medycyny – zwro´cił sie˛

Joe do Sue. – Zanim wymys´lono ten płyn, dziecko
w tym stanie pewnie by zmarło. Czy to nie wspaniałe
uczucie, mo´c tak komus´ pomo´c?

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

To była dobra cze˛s´c´ dyz˙uru. Jednak na stanowisku

kierowniczki oddziału trzeba tez˙ wypełniac´ mniej
przyjemne obowia˛zki. Jane z dos´wiadczenia wiedzia-
ła, z˙e zła komunikacja mie˛dzy kierownictwem a pra-
cownikami moz˙e popsuc´ atmosfere˛ w kaz˙dym zespole.
Starała sie˛ jak najcze˛s´ciej rozmawiac´ z piele˛gniarkami,
badac´ ich odczucia i tłumaczyc´, dlaczego podejmowa-
ła takie, a nie inne decyzje.

Zaje˛ło jej to troche˛ czasu, ale wreszcie ustaliła, dla-

czego na oddziale panuje nie najlepsza atmosfera.

Problem rzeczywis´cie polegał na tym, z˙e zbyt cze˛s-

to zatrudniano dorywczo piele˛gniarki z agencji, kiedy
brakowało własnego personelu. Były one bardzo kom-
petentne, ale tez˙ ich usługi kosztowały krocie. Teraz
to sie˛ skon´czyło, ale w przeszłos´ci takie praktyki mia-
ły miejsce zbyt cze˛sto, zwłaszcza w zlikwidowanym
szpitalu Princess Mary. Piele˛gniarkom pozwalano na
unikanie nocnych i s´wia˛tecznych dyz˙uro´w, a rachun-
ki z agencji piele˛gniarskich sie˛gały astronomicznych
sum. Teraz, w nowym oddziale, piele˛gniarki z Princess
Mary spodziewały sie˛ takich samych warunko´w.

Jane postanowiła sukcesywnie spotykac´ sie˛ z grup-

kami piele˛gniarek i wyjas´nic´ im sytuacje˛. Wiedziała,
z˙e pierwsze takie spotkanie be˛dzie najtrudniejsze.

Wytłumaczyła, na czym ma polegac´ nowy system

i dlaczego musiała go wprowadzic´. Zgromadzone ko-
biety ponuro zaakceptowały jej słowa.

– Wiem, z˙e nieche˛tnie przyjmiecie te zmiany, ale

sa˛ konieczne. Jes´li be˛dziemy wspo´łpracowac´, za kilka
tygodni na pewno uda nam sie˛ wszystko zgrac´. Czy sa˛
jakies´ pytania?

Mogła sie˛ domys´lic´, z˙e Fiona odezwie sie˛ pierwsza.

GILL SANDERSON

– Ja oczywis´cie be˛de˛ sie˛ bardzo starac´, tak jak

i reszta kolez˙anek – zacze˛ła słodkim głosem. – I zga-
dzam sie˛ z... cze˛s´cia˛ tego, co powiedziałas´. Ale wydaje
mi sie˛, z˙e z˙a˛dasz od nas, z˙ebys´my pracowały o wiele
cie˛z˙ej za te˛ sama˛ pensje˛. Spo´jrz tylko na biedna˛ Alice.
Dopiero od po´ł roku jest me˛z˙atka˛, a dostaje tyle noc-
nych dyz˙uro´w. Wydaje mi sie˛, z˙e z´le robisz, pogarsza-
ja˛c nam warunki pracy.

Jane zauwaz˙yła, z˙e ,,biedna Alice’’ dopiero w tej

chwili zdała sobie sprawe˛ z tego, jak jest wykorzys-
tywana.

– To ty tak widzisz te˛ sprawe˛ – odparła spokojnie.
Nie moz˙e przeciez˙ powiedziec´ całej grupie piele˛g-

niarek, z˙e w poprzedniej pracy sie˛ obijały, ale teraz ma
sie˛ to skon´czyc´. Jane chciała, z˙eby same zdały sobie
z tego sprawe˛.

– Dla mnie to rzeczywis´cie trudna sytuacja – ode-

zwała sie˛ Alice.

– Oczywis´cie wszystkie chcemy jak najlepiej dla

naszego oddziału – zawto´rowała jej Fiona.

Jane trzymała nerwy na wodzy. Ostania rzecz, jakiej

teraz potrzebowała, to kło´tnia z piele˛gniarkami. Zdała
sobie sprawe˛, z˙e Fiona doskonale potrafi podsycic´
konflikt, po czym wycofuje sie˛, zostawiaja˛c innym role˛
gło´wnych uczestniko´w sporu. Rozmowy były trudne,
ale przynajmniej w kon´cu piele˛gniarki zgodziły sie˛,
choc´ nieche˛tnie, na wypro´bowanie nowego systemu
dyz˙uro´w przez najbliz˙sze szes´c´ tygodni.

Kiedy spotkanie dobiegło kon´ca, Jane poszła do

swojego gabinetu, zaparzyła kawe˛ i zacze˛ła mys´lec´.
Wiedziała, z˙e jedna podz˙egaczka moz˙e zepsuc´ prace˛
całego zespołu. Musi zapomniec´ o osobistych sym-

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

patiach i antypatiach, i wybrac´ najlepszy sposo´b dzia-
łania. Po dziesie˛ciu minutach miała gotowy plan.

Poszła do pokoju piele˛gniarek i szcze˛s´liwym zbie-

giem okolicznos´ci zastała tam Fione˛.

– Jes´li masz wolna˛ chwile˛, to zapraszam do siebie

– rzekła z us´miechem. – Napijemy sie˛ kawy.

– Z przyjemnos´cia˛. – Fiona słodko sie˛ us´miechne˛ła.
Niezła z nas para hipokrytek, pomys´lała Jane.
– Wydaje mi sie˛, z˙e bardzo krytycznie podeszłas´ do

mojego planu – zacze˛ła, kiedy znalazły sie˛ same. – I tak
sie˛ zastanawiam, czy za twoimi obiekcjami nie kryje
sie˛ jakas´ osobista uraza.

– Oczywis´cie, z˙e nie. – Fiona starała sie˛ przybrac´

zdziwiona˛mine˛. – Spojrzałam tylko na ten plan z punk-
tu widzenia szeregowej piele˛gniarki.

Widza˛c, z˙e Fiona jest troche˛ zdenerwowana ta˛ kon-

frontacja˛, postanowiła ostrzej postawic´ sprawe˛.

– Nie jestes´ na mnie zła za to, z˙e... rzekomo cos´

ła˛czy mnie z Chrisem?

Fiona była juz˙ wyraz´ne wytra˛cona z ro´wnowagi.
– Jasne, z˙e nie. Jak wiesz, jestem z Chrisem spowi-

nowacona, przyjaz´nimy sie˛, ale to nie ma wpływu...

– To nie twoja sprawa – przerwała jej Jane – ale

powiem ci, z˙e niedawno owdowiałam. Zapewniam cie˛,
z˙e nawet nie mys´le˛ o jakimkolwiek zwia˛zku.

Fiona nie potrafiła ukryc´ błysku rados´ci w oczach.
– Moje obiekcje nie maja˛ nic wspo´lnego z twoim

z˙yciem osobistym – odrzekła sztywno.

– S

wietnie. Pij kawe˛, bo ci wystygnie. – Jane po-

chyliła sie˛ i us´miechne˛ła z jeszcze wie˛ksza˛ sztuczna˛
słodycza˛ niz˙ poprzednio. – Obserwuje˛ twoja˛ prace˛,
Fiono. Jestes´ dobra˛ piele˛gniarka˛. Starasz sie˛. Ale jedno

GILL SANDERSON

powiem ci jasno. Nie pozwole˛, z˙eby jedna osoba psuła
prace˛ całego zespołu. Jes´li jeszcze raz be˛dziesz pro´bo-
wała podwaz˙yc´ moje stanowisko, postaram sie˛, z˙ebys´
sta˛d odeszła. Zrozumiałas´?

Fiona osłupiała.
– Tak, oczywis´cie – wyba˛kała w kon´cu.

Jane wiedziała, z˙e Chris wyjechał na jedna˛ z wielu

konferencji, w kto´rych musza˛ brac´ udział konsultanci.
Przygotowywała sie˛ na to, z˙e zobaczy go dopiero za
trzy dni.

Wydarzyło sie˛ jednak cos´ niespodziewanego. Trze-

ciego dnia po południu w jej gabinecie zadzwonił
telefon.

– Czy to oddział noworodko´w? Siostra Jane? –

W tle rozległy sie˛ jakies´ szepty, a potem odezwał sie˛
cienki głosik: – Jane? To ty?

Zdumiona rozpoznała głos Jamesa.
– Tak. Jak miło, z˙e do mnie dzwonisz, James.
– Nie czuje˛ sie˛ za dobrze. Lez˙e˛ w ło´z˙ku. Tatus´

o tym wie i pani Mansell jest ze mna˛. Tatus´ wraca dzis´
w nocy.

– Tak mi przykro, z˙e jestes´ chory. Chciałbys´, z˙ebym

cie˛ odwiedziła? – Te słowa same wyrwały jej sie˛ z ust.

– Tak! A przyniesiesz ten indian´ski koc i breloczek

z rewolwerem?

– Oczywis´cie. Dasz do telefonu pania˛ Mansell?
Zno´w rozległy sie˛ szepty i po chwili usłyszała głos

gospodyni:

– Od trzech dni mnie me˛czy, z˙ebym do pani za-

dzwoniła. – Gospodyni rozes´miała sie˛. – Opowiadała
mu pani historie o Dzikim Zachodzie.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Tylko o moim pobycie w Ameryce – odrzekła

Jane ze s´miechem. – Czy naprawde˛ jest chory?

– Troche˛ z´le sie˛ czuje. Gdyby to było cos´ powaz˙-

nego, doktor Fielding przyleciałby tu jak na skrzyd-
łach.

– Z przyjemnos´cia˛ odwiedze˛ Jamesa, ale tak, z˙eby

wyjs´c´ przed powrotem jego taty.

– Niech pani przyjdzie o szo´stej, na popołudniowa˛

herbate˛. Doktor wro´ci dopiero około dziesia˛tej wieczo-
rem.

– S

wietnie. Be˛de˛ o szo´stej. Prosze˛ pozdrowic´ ode

mnie Jamesa.

Dopiero kiedy odłoz˙yła słuchawke˛, zacze˛ła sie˛ za-

stanawiac´, czy to jest dobry pomysł. Czy potrafi oddzie-
lic´ swoje uczucia do Jamesa od uczuc´ do Chrisa? Chło-
piec przypadł jej do serca od pierwszego dnia. Był taki
powaz˙ny, ciekawy s´wiata. Gdyby kiedykolwiek miała
dziecko, chciałaby, z˙eby było włas´nie takie... Nie, nie
wolno jej tak mys´lec´!

Troche˛ zdenerwowana stane˛ła przed drzwiami do-

mu Chrisa i zadzwoniła. Najpierw upewniła sie˛, z˙e nie
ma jego samochodu. Porozmawia z Jamesem i wyjdzie
na długo przed powrotem jego ojca.

Cieszyła sie˛ ze spotkania z chłopcem. Przez ramie˛

miała przerzucony indian´ski koc, w kieszeni breloczek
z rewolwerem. James be˛dzie zachwycony.

Drzwi sie˛ otworzyły i zobaczyła malca w szlafroku,

piz˙amie i puchatych kapciach w kształcie tygryso´w.
Popatrzył na nia˛ powaz˙nie, ale zaraz sie˛ us´miechna˛ł.

– Przyniosłas´ koc! W jednej ksia˛z˙eczce znalazłem

obrazki z Indianami. Mieli włas´nie takie koce. – Wcia˛-
gna˛ł ja˛ do s´rodka. – Chodz´, pokaz˙e˛ ci.

GILL SANDERSON

W korytarzu przywitała ja˛ pani Mansell.
– Cia˛gle sie˛ o pania˛ dopytywał. Prosze˛ is´c´ do jego

pokoju, zaraz przyniose˛ herbate˛.

Posłusznie podreptała za chłopcem do jego sank-

tuarium. James owina˛ł sie˛ indian´skim kocem, a Jane
znalazła papier, kredki i tas´me˛ kleja˛ca˛ i ze sporym
wysiłkiem zrobiła dwa pio´ropusze. Kiedy wypiła przy-
niesiona˛ przez pania˛ Mansell herbate˛, przeczytała
chłopcu bajke˛ z ksia˛z˙eczki, kto´ra˛ sobie wybrał. Zdała
sobie sprawe˛, z˙e przebywanie z malcem daje jej wielka˛
rados´c´.

Bardzo chciała miec´ dziecko, albo dwoje lub troje,

moz˙e nawet czworo. Te marzenia jednak umarły wraz
z Johnem. Dlaczego wie˛c ten chłopiec budzi w niej tyle
emocji?

Zerkne˛ła na zegarek. Do powrotu Chrisa ma jeszcze

mno´stwo czasu. Kiedy skon´czyła czytac´ bajke˛, James
zdecydował, z˙e chciałby obejrzec´ kresko´wke˛ o Tho-
masie na wideo.

– Dlaczego nie? – Obje˛ła chłopca ramieniem i otu-

leni kocem oboje ogla˛dali film.

Malec nieraz juz˙ go widział, a na dodatek był zme˛-

czony po długim dniu, wie˛c wkro´tce głowa mu opad-
ła i oczy sie˛ zamkne˛ły. Jane czuła bicie jego małe-
go serduszka i emanuja˛ce z niego ciepło. Chyba sama
na chwile˛ sie˛ zdrzemne˛ła.

– O, widze˛ obo´z indian´ski na s´rodku pokoju – po-

wiedział ktos´ głos´no.

Natychmiast otworzyła oczy i z przeraz˙eniem zoba-

czyła Chrisa.

– Co tutaj robisz? – wykrztusiła. – Miałes´ wro´cic´

dopiero za godzine˛.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Jakie miłe powitanie. Ostatnia sesja była niecie-

kawa, wie˛c wro´ciłem wczes´niej. Chciałem jeszcze
pogadac´ z Jamesem, ale chyba troche˛ sie˛ spo´z´niłem.

– Z

le sie˛ czuł. Zadzwonił do mnie. Chciałam...

Poprosił, z˙ebym mu przyniosła koc. Miałam ochote˛ go
zobaczyc´.

Nie wiedziała, co powiedziec´. Starała sie˛ wstac´, nie

budza˛c Jamesa. Chris przykucna˛ł przy nich. Przez chwi-
le˛ czuła jego zapach, kto´ry przynio´sł wspomnienie
tamtej namie˛tnej nocy.

– Czes´c´, tato. – James obudził sie˛, kiedy Chris

wzia˛ł go na re˛ce, ale natychmiast zno´w zasna˛ł.

Jane czuła, z˙e musi sie˛ wytłumaczyc´.
– Pani Mansell mo´wiła, z˙e stale sie˛ o mnie dopyty-

wał. Tak bardzo chciał ten koc i breloczek. Przyszłam
tu zobaczyc´ sie˛ z nim, nie z toba˛.

– Oczywis´cie. James uwaz˙a cie˛ za swoja˛ przy-

jacio´łke˛. Mam nadzieje˛, z˙e be˛dziesz cze˛s´ciej go od-
wiedzała.

– Bardzo bym chciała, ale to trudne.
– Dlaczego trudne?
– No, ja... to znaczy, ty i ja...
Pani Mansell wsune˛ła głowe˛ przez drzwi.
– Włas´nie tak mi sie˛ wydawało, z˙e pan juz˙ wro´cił.

Zrobie˛ pan´stwu herbaty, dobrze? – Najwyraz´niej zda-
niem gospodyni herbata stanowiła rozwia˛zanie wszel-
kich problemo´w.

Jane wstała z podłogi.
– Ja dzie˛kuje˛. Musze˛ is´c´.
– Prosze˛, zostan´ – nalegał Chris. – Połoz˙e˛ Chrisa

i porozmawiamy. Opowiem ci o konferencji. Była bar-
dzo ciekawa.

GILL SANDERSON

– Nie. Lepiej be˛dzie, jak juz˙ po´jde˛. – Uniosła re˛ke˛

i odkryła, z˙e na głowie nadal ma pio´ropusz. Szybko go
zdarła. – Tak, musze˛ is´c´. Powiedz Jamesowi, z˙e kiedys´
sie˛ zobaczymy. Nie, nie odprowadzaj mnie. Sama trafie˛.

Wybiegła z domu i odjechała tak szybko, jak tylko

mogła. Po jakims´ czasie skre˛ciła w boczna˛ droge˛
i zatrzymała sie˛. Przed soba˛ widziała wzgo´rza, w dzien´
zielone, teraz skryte w mroku. Moz˙e ten widok pomoz˙e
jej sie˛ uspokoic´?

Zdała sobie sprawe˛, z˙e nie tylko James zapadł jej

w serce, ale ro´wniez˙ jego ojciec. Wcale jej to nie cie-
szyło. Co moz˙e zrobic´ w tej sytuacji? Musi jakos´ tak to
urza˛dzic´, by czasami widywac´ malca. Chrisa jednak
postanowiła trzymac´ na dystans. Powinny ich ła˛czyc´
jedynie stosunki słuz˙bowe.

Naste˛pnego dnia usłyszała pukanie do drzwi gabi-

netu, po czym do s´rodka wszedł Chris. Us´miechna˛ł sie˛
do niej promiennie, co mu sie˛ zdarzało coraz cze˛s´ciej.
A kiedy tak sie˛ do niej s´miał, serce podchodziło jej do
gardła i przez chwile˛ brakowało jej tchu. To tylko
fizyczna reakcja, tłumaczyła sobie w duchu, wywołana
wspomnieniem tamtej nieszcze˛snej nocy.

– Jak sie˛ miewa moja ulubiona kierowniczka? – za-

pytał. – Moz˙e uda mi sie˛ dostac´ filiz˙anke˛ tej pysz-
nej kawy?

Us´miechne˛ła sie˛ sztywno.
– Kawa stoi w dzbanku. Pocze˛stuj sie˛. Ja musze˛

jeszcze cos´ zrobic´, zanim zaczniemy obcho´d.

– Nie masz czasu na minutke˛ rozmowy? A tak przy

okazji, James przeprasza, z˙e zasna˛ł i pyta, kiedy zno´w
do niego przyjdziesz. I chce na troche˛ poz˙yczyc´ koc.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Moz˙e go sobie zatrzymac´ na zawsze, bardzo pro-

sze˛. Wez´ sobie kawy. Wro´ce˛, kiedy be˛dziesz gotowy
do obchodu.

– Byłem na ciekawej konferencji. Chciałbym ci

o niej opowiedziec´.

– Jes´li masz jakies´ notatki, to che˛tnie je kiedys´

przejrze˛, ale teraz jestem zaje˛ta.

Twarz Chrisa straciła radosny wyraz, stała sie˛ nie-

przenikniona.

– Rozumiem – powiedział.
Jane wyszła z pokoju, zanim zda˛z˙ył jeszcze cos´ do-

dac´. Było jej cie˛z˙ko. Tym bardziej z˙e przez naste˛pne
trzy czy cztery dni przychodził na oddział cze˛s´ciej niz˙
zwykle. Za kaz˙dym razem traktowała go podobnie
uprzejmie, ale chłodno. Nie robiła tego z przyjemnos´-
cia˛, ale tylko tak mogła sie˛ uporac´ z tym problemem.
Nie chciała rozbudzac´ w sobie uczucia. Nie chciała
zno´w naraz˙ac´ sie˛ na cierpienie.

Było spokojne pia˛tkowe popołudnie. Zostawiła Chri-

sa w swoim gabinecie, gdzie przegla˛dał karty chorych.
Kiedy wyszła na korytarz, zobaczyła Erice˛, kto´ra z po-
bladła˛ twarza˛ opierała sie˛ o s´ciane˛.

– Co sie˛ stało? – zapytała.
– Nic. Zrobiło mi sie˛ troche˛ słabo, wie˛c...
– Erico! Powiedz prawde˛. – Domys´lała sie˛, z˙e

chodzi o to co zwykle. Tylko tym razem sprawa wy-
gla˛da powaz˙niej.

– To Martin. Czeka na mnie przed szpitalem.
Erica wre˛cz trze˛sła sie˛ ze strachu.
– Zaraz kon´cze˛ dyz˙ur. Boje˛ sie˛ wyjs´c´.
Jane uznała, z˙e obawy Eriki nie sa˛ bezpodstawne.
– Zadzwonie˛ do ochrony i zapytam...

GILL SANDERSON

– Co sie˛ dzieje?
Jane nie zauwaz˙yła, kiedy Chris zbliz˙ył sie˛ do nich,

wie˛c nie wiedziała, co usłyszał z ich rozmowy. Ale
chyba wystarczaja˛co duz˙o. Po jego minie widac´ było,
z˙e jest ws´ciekły.

– Erica ma kłopoty ze swoim byłym narzeczonym.

Boi sie˛, z˙e czeka na nia˛. Włas´nie miałam zadzwonic´ do
ochrony i...

– Nie trzeba. Nie dopuszcze˛ do tego, z˙eby piele˛g-

niarka z mojego oddziału bała sie˛...

– To jest tez˙ mo´j oddział i ja jestem odpowiedzialna

za zespo´ł – warkne˛ła Jane, co wprawiło Chrisa w jesz-
cze wie˛kszy gniew.

– Sam sie˛ tym zajme˛, jes´li be˛dzie trzeba – oznajmił.

– Wszyscy troje po´jdziemy teraz na kro´tki spacer. Bez
dyskusji.

Takiego Chrisa Jane nie znała. Bywał chłodny, ale

nigdy zły. Postanowiła mu sie˛ nie sprzeciwiac´.

– Dobrze. Chodz´my sie˛ przejs´c´. – Zauwaz˙yła, z˙e

nawet przeraz˙ona Erica jest zadowolona z jego po-
mysłu.

Wyszli na słon´ce i przecie˛li trawnik przed szpita-

lem.

– Hej, zaczekaj! – krzykna˛ł ktos´ za nimi rozws´cie-

czonym głosem. – Chce˛ z toba˛ pogadac´.

– Idz´ i nie ogla˛daj sie˛ – polecił Chris.
Nagle wyro´sł przed nimi Martin. Jane widziała go

po raz pierwszy. Byc´ moz˙e kiedys´ był atrakcyjny, ale
teraz miał obrzmiała˛, nalana˛ twarz. Zbyt długie włosy
zwisały w tłustych stra˛kach, a ubranie wygla˛dało
niechlujnie. Biła od niego won´ alkoholu. Odepchna˛ł
Jane na bok i chwycił Erice˛ za ramie˛.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Chce˛ pogadac´. – Spojrzał na jej towarzyszy. –

A wy spadajcie sta˛d.

– Zabierz re˛ke˛! – warkna˛ł Chris. – To jest narusze-

nie nietykalnos´ci cielesnej. Zaatakowałes´ tez˙ tamta˛
pania˛. – Wskazał na Jane. – Nie pozwole˛ ci na to.

– O, naprawde˛? No to lepiej... Aaa! Puszczaj! To

boli!

Jane nie rozumiała, co sie˛ dzieje. Chris wycia˛gna˛ł

re˛ke˛ i chwycił napastnika za ramie˛. Wygla˛dało to
całkiem niewinnie, ale twarz Martina pobladła i wy-
krzywiła sie˛ z bo´lu.

– Pus´c´ Erice˛ – nakazał Chris.
Me˛z˙czyzna natychmiast spełnił polecenie. Chris

przycia˛gna˛ł go bliz˙ej i wycedził:

– Jes´li jeszcze raz zobacze˛ cie˛ w okolicy szpitala

albo usłysze˛, z˙e napastujesz kto´ra˛s´ z moich piele˛g-
niarek, to gorzko tego poz˙ałujesz. Zrozumiałes´? – Pod-
nio´sł głos. – Spytałem, czy zrozumiałes´?

– Zrozumiałem – zaskomlał Martin.
– To dobrze. Juz˙ cie˛ tu nie ma!
Me˛z˙czyzna odbiegł chwiejnym krokiem. Raz czy

dwa obejrzał sie˛ przez ramie˛, lecz nie zwalniał kroku.

– Mys´le˛, z˙e Erica powinna wro´cic´ do swojego

pokoju – odezwał sie˛ po chwili Chris. – Juz˙ niedługo
koniec dyz˙uru, a jest troche˛ zdenerwowana. Ale oczy-
wis´cie ostateczna decyzja nalez˙y do ciebie, Jane. To
two´j oddział i two´j zespo´ł.

– Jak najbardziej. Ale zgadzam sie˛ z twoja˛ pro-

pozycja˛. Erico, odpocznij teraz. Wpadne˛ do ciebie
po´z´niej.

– Dobrze... – Erica zawahała sie˛. – Dzie˛kuje˛, dok-

torze Fielding.

GILL SANDERSON

Chris tylko skina˛ł głowa˛, a piele˛gniarka ruszyła

w strone˛ bursy.

– Mogła sie˛ tym zaja˛c´ ochrona – zauwaz˙yła Jane.

– Nie musiałes´ sie˛ mieszac´.

– Ale moz˙e chciałem.
– To oczywiste. A tak w ogo´le, to co mu zrobiłes´?
– Wbiłem palce w odpowiednie miejsce pod oboj-

czykiem. Pamie˛tasz anatomie˛? Tam jest splot nerwo-
wy. Bardzo bolesne miejsce.

– Ciekawie wykorzystujesz swoja˛ wiedze˛ medycz-

na˛ – stwierdziła. – No co´z˙, teraz powinnis´my wracac´
do pracy.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

ROZDZIAŁ PIA˛TY

Zaraz po skon´czeniu dyz˙uru odwiedziła Erice˛, by

sprawdzic´, jak sie˛ czuje. Na szcze˛s´cie Erica szybko do-
szła do siebie i miała nadzieje˛, z˙e Martin został sku-
tecznie znieche˛cony do dalszych kontakto´w.

– Jeszcze nigdy nie był taki wystraszony. Two´j

Chris dał mu nauczke˛.

– To nie jest z˙aden mo´j Chris. I chyba wcale mi sie˛

nie podoba to, co zrobił. Moz˙na to było załatwic´ w bar-
dziej cywilizowany sposo´b.

– Martin nie jest cywilizowanym człowiekiem,

zwłaszcza kiedy wypije.

Jane w głe˛bi duszy zgadzała sie˛ z kolez˙anka˛.
– Lekarze nie powinni zadawac´ bo´lu, tylko go

zwalczac´ – rzekła głos´no.

Erica zas´miała sie˛.
– A mnie sie˛ podobało. Nareszcie to Martin sie˛ bał,

a nie ja. A Chris w złos´ci wygla˛dał wspaniale. Nie
sa˛dzisz?

– Nie. Nie lubie˛ twardych faceto´w w typie macho.
Kolez˙anka zno´w sie˛ zas´miała.
– Tylko mu tego nie mo´w, dobrze?
– Juz˙ mu powiedziałam. Dlaczego miałabym mu

nie mo´wic´, co mys´le˛?

– Bo byłoby mu przykro. On to zrobił gło´wnie po

to, z˙eby sie˛ przed toba˛ popisac´.

– Nie ba˛dz´ niema˛dra! Zrobił to, bo chciał zapewnic´

bezpieczen´stwo swojej piele˛gniarce, a nie ze wzgle˛du
na mnie. Nikt nie lubi byc´ przyczyna˛... bo´jki.

– Jasne, z˙e nie – zgodziła sie˛ Erica. – Zdenerwował

sie˛. Ciekawe tylko dlaczego.

Po powrocie do swojego pokoju Jane mys´lała o sło-

wach Eriki. Doszła do ponurego wniosku, z˙e było
w nich ziarno prawdy. Podobał jej sie˛ widok roz-
gniewanego me˛z˙czyzny, kto´ry uz˙ył siły fizycznej... ze
wzgle˛du na nia˛? Nie, to jakas´ bzdura. Ale dlaczego
wpadł w taka˛ złos´c´?

Jak wielu rodzico´w, Lily Parr była przeraz˙ona, kie-

dy zobaczyła swoje dziecko w inkubatorze.

Termin porodu miała wyznaczony dopiero za po´ł-

tora miesia˛ca, ale w domu potkne˛ła sie˛ i upadła. Gdy
zacze˛ła krwawic´, jej ma˛z˙ zadzwonił po pogotowie.
Wezwany połoz˙nik zbadał ja˛ i zdecydował, z˙e trzeba
wykonac´ cesarskie cie˛cie. Jak dota˛d wszystko przebie-
gało dos´c´ dobrze.

– Jest taka malen´ka – wyszeptała Lily do Jane. Przy-

wieziono ja˛ tu z oddziału porodowego w fotelu na ko´ł-
kach. – I na dodatek te rurki i cała maszyneria...

– To wszystko ma jej pomo´c przez˙yc´ pierwsze ty-

godnie z˙ycia.

– Moge˛ ja˛ wzia˛c´ na re˛ce? Albo przynajmniej do-

tkna˛c´?

Jane westchne˛ła. Rozumiała potrzebe˛ matki, ale ze

wzgle˛du na zdrowie dziecka nie był to dobry pomysł.

– Lepiej be˛dzie z tym zaczekac´ jeszcze dzien´ czy

dwa. Ale moz˙e pani sie˛ przysuna˛c´ i potrzymac´ re˛ce tuz˙
nad co´reczka˛, delikatnie nimi poruszaja˛c.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Bez dotykania? A co to da?
– To zaskakuja˛ce, ale bardzo duz˙o. Dziecko czuje,

z˙e ktos´ jest blisko, z˙e je kocha. Jes´li be˛dzie pani do niej
mo´wic´, usłyszy. Przeciez˙ juz˙ zna pani głos. Wiem, z˙e
to brzmi mało prawdopodobnie, ale dziecko be˛dzie wie-
działo, z˙e mama jest przy nim.

– No dobrze. Spro´buje˛. Ale miałam nadzieje˛, z˙e

be˛de˛ mogła jej dotkna˛c´. – Lily z trudem powstrzymy-
wała łzy.

– Prosze˛ spro´bowac´. – Jane us´cisne˛ła jej ramie˛.
Upewniła sie˛, z˙e matka wie, co robic´, i wyszła.

Kiedy wro´ciła po kilku minutach, zobaczyła na twarzy
Lily wyraz skupienia i zachwytu, a to znaczyło, z˙e
matka nawia˛zała kontakt z dzieckiem nawet bez doty-
kania.

– Ona mnie słyszy. – Lily podniosła wzrok na Jane.

– Wie, z˙e jestem.

– Oczywis´cie – potakne˛ła Jane.
Tego dnia bardzo dobrze jej sie˛ pracowało. Czuła

satysfakcje˛ z tego, z˙e udało jej sie˛ pomo´c i matce,
i dziecku. Kiedy szła przez szpitalny park do siebie,
zdała sobie sprawe˛, z˙e jest szcze˛s´liwa. Jakby spadł z jej
serca jakis´ wielki cie˛z˙ar. Zaczynała czuc´ sie˛ tu jak
w domu.

Jej praca tez˙ przynosiła pierwsze efekty. Personel

był coraz bardziej zadowolony, nawet jes´li ktos´ narze-
kał, to zwykle z˙artobliwie i bez złos´ci. Powoli nabiera-
ła przekonania, z˙e wszystko dobrze sie˛ ułoz˙y.

yło sie˛ tu inaczej niz˙ w Londynie. Przeszłos´c´ juz˙

tak cze˛sto do niej nie wracała. Bezwiednie dotkne˛ła
obra˛czki i obro´ciła ja˛ na palcu. Us´wiadomiła sobie, z˙e
juz˙ niemal zapomniała o tym nerwowym odruchu.

GILL SANDERSON

Kiedys´ robiła tak kilkanas´cie razy dziennie, teraz
prawie wcale.

Szła skrajem drogi. Nagle usłyszała za soba˛ warkot

samochodu, po czym mina˛ł ja˛ wis´niowy range-rover.
Ska˛ds´ go zna... Alez˙ to samocho´d Chrisa! Zatrzymał
sie˛ tuz˙ przed nia˛ i drzwi sie˛ otworzyły.

– Wsiadaj – polecił szorstko Chris.
Zajrzała do s´rodka i zobaczyła, z˙e jest zły.
– Ale po co...
– Wsiadaj. Po´z´niej ci wszystko wytłumacze˛.
W pierwszym odruchu miała ochote˛ zatrzasna˛c´

drzwi i odmaszerowac´. Ale po chwili zrozumiała, z˙e
tak naprawde˛ wcale tego nie chce.

– Nie jestes´ zbyt uprzejmy. Mo´głbys´ przynajmniej

powiedziec´ ,,prosze˛’’.

Westchna˛ł cie˛z˙ko.
– Prosze˛, Jane, wsia˛dz´ do samochodu. Musimy

porozmawiac´. Znam miejsce, gdzie be˛dzie nam milej
niz˙ w szpitalu. No i nie chcemy przeciez˙ urza˛dzac´ scen,
prawda?

Racja. Wsiadła do samochodu i zapie˛ła pasy.
– Przede wszystkim powiedz mi, jak sie˛ czuje Eri-

ca? – zacza˛ł.

– Juz˙ duz˙o lepiej, dzie˛kuje˛. Jest ci bardzo wdzie˛cz-

na. Musisz wiedziec´, z˙e twoja akcja bardziej sie˛
podobała jej niz˙ mnie. – Urwała na chwile˛. – Ale chyba
gdybym to ja miała takie kłopoty, tez˙ bym bardziej to
pochwalała.

– Przynajmniej jestes´ szczera. Zreszta˛ ty zawsze

jestes´ szczera, a to czasami nie jest najlepsze.

Nie chciała o tym rozmawiac´.
– Doka˛d jedziemy i dlaczego? – zapytała.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Na razie jedziemy. Nie masz z˙adnych plano´w na

naste˛pne kilka godzin, prawda?

– Nie, ale...
– Wie˛c po prostu ciesz sie˛ przejaz˙dz˙ka˛. Masz za

soba˛ pracowity dzien´, a popołudnie jest ładne.

Po chwili znalez´li sie˛ pos´ro´d wzgo´rz za miastem.

Jechali mniej wie˛cej godzine˛, a potem Chris skre˛cił
w les´na˛ droge˛. W kon´cu zaparkował w miejscu, z kto´-
rego roztaczał sie˛ widok na doline˛ i zamglone odległe
wzniesienia.

– Dolina York – powiedział. – Cze˛sto tu przyjez˙-

dz˙am, kiedy potrzebuje˛ troche˛ spokoju. Tam jest zwa-
lony pien´ drzewa, na kto´rym moz˙na usia˛s´c´.

Tak tez˙ zrobili. Przez chwile˛ siedzieli w milczeniu.

Jane stwierdziła, z˙e to miejsce bez wa˛tpienia ma swo´j
urok. Mogłaby nawet sama tu przyjechac´. Tylko czy to
by było to samo?

– Chciałem sie˛ znalez´c´ jak najdalej od szpitala –

odezwał sie˛ w kon´cu Chris. – Gło´wnie dlatego, z˙eby
zapomniec´, z˙e ty jestes´ szefowa˛ piele˛gniarek, a ja
lekarzem, i z˙e razem pracujemy. Chce˛ mys´lec´ o nas
tylko jak o me˛z˙czyz´nie i kobiecie.

– To niełatwe. I wcale nie jestem pewna, czy to

dobry pomysł. Oboje dz´wigamy... cie˛z˙ki bagaz˙ emoc-
jonalny.

– Prawda. Ale dlaczego mnie ignorujesz, wycho-

dzisz z gabinetu, kiedy sie˛ zjawiam, nie odpowiadasz
us´miechem na us´miech, jakbym był tre˛dowaty? Lu-
dzie juz˙ zaczynaja˛ podejrzewac´, z˙e czyms´ cie˛ obra-
ziłem.

– Tylko tego mi potrzeba – odrzekła ponuro. – Sta-

ram sie˛ fachowo wykonywac´ swoja˛ prace˛, a tym-

GILL SANDERSON

czasem ludzie plotkuja˛. Wcale cie˛ nie ignoruje˛, tylko
zachowuje˛ sie˛ profesjonalnie. Jestes´ wspaniałym leka-
rzem i bardzo lubie˛ z toba˛ pracowac´.

– Czy tylko to nas ła˛czy? – spytał.
Zadrz˙ała na wspomnienie ich wspo´lnej nocy. Musi

jednak byc´ silna.

– Wydaje mi sie˛, z˙e be˛dzie lepiej dla wszystkich,

jes´li zachowamy dystans. Przeciez˙ oficjalnie nadal jes-
tes´ z˙onaty.

– Juz˙ niedługo. Nasi prawnicy dopracowuja˛ szcze-

go´ły rozwodu.

– Co´z˙, nadal nie chce˛ zawierac´ powaz˙nego zwia˛z-

ku. Opowiedziałam ci moja˛ historie˛. A ty? Dlaczego
rozstałes´ sie˛ z z˙ona˛? Chyba mam prawo wiedziec´.

Milczał tak długo, z˙e sie˛ zaniepokoiła. Czyz˙by az˙

tak przygne˛biał go ten temat?

– Tak, masz prawo wiedziec´ – odrzekł w kon´cu. –

Ale obiecałem z˙onie, z˙e nigdy nie be˛de˛ z nikim oma-
wiał naszych wspo´lnych spraw. I nie moge˛ złamac´ tej
obietnicy, nawet dla ciebie. Moge˛ ci tylko powiedziec´...
z˙e moim zdaniem nie zrobiłem nic złego. I wiem, z˙e
z˙ona by sie˛ ze mna˛ zgodziła.

Jane zastanawiała sie˛ chwile˛ nad jego słowami,

a potem spojrzała mu w twarz.

– Dobrze, rozumiem, choc´ nadal mnie to ciekawi.

Lubie˛ ludzi, kto´rzy potrafia˛ zachowac´ sekret. Lubie˛
cie˛, Chris. Lubie˛ twoje towarzystwo. Jednak nie moge˛
sobie na taka˛ przyjemnos´c´ pozwolic´.

– Dlaczego nie? Ska˛d ten chło´d? Czy nie moz˙emy

chociaz˙ byc´ przyjacio´łmi? Miałoby to dla mnie duz˙e
znaczenie.

Musi powiedziec´ mu prawde˛.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– To nie chło´d. Musze˛ tak poste˛powac´, z˙eby sie˛

bronic´.

– Przed czym? Przede mna˛?
– Nie, przed sama˛ soba˛.
Nie chciała o tym wie˛cej mys´lec´ ani mo´wic´. Posta-

nowiła zmienic´ temat na bezpieczniejszy.

– Dlaczego wcia˛z˙ rozmawiamy tylko o mnie? Jes-

tes´ młody, przystojny, prawie wolny, pewnie niejedna
kobieta... składała ci propozycje. Dlaczego nie wybie-
rzesz kogos´ innego?

– Byc´ moz˙e tak sie˛ zdarzało – odparł enigmatycz-

nie – ale ja nie byłem tymi kobietami zainteresowany.
Fiona cze˛sto do mnie wpada. Jes´li mam byc´ szczery, to
jak na mo´j gust, o wiele za cze˛sto. Ale ro´z˙nica mie˛dzy
toba˛ a nia˛ jest taka... – Zamilkł, jakby nagle cos´
przyszło mu na mys´l. – Czy Fiona rozmawiała z toba˛na
mo´j temat? – spytał z pozornym spokojem.

– Chyba bardzo cie˛ lubi. – Jane lekko sie˛ zaczer-

wieniła.

– Rozumiem. A wie˛c rozmawiałys´cie o mnie.
Nadszedł czas na brutalna˛ szczeros´c´.
– Bałam sie˛, z˙e jej nastawienie do mnie be˛dzie miało

zły wpływ na jej prace˛, wie˛c powiedziałam, z˙e w ogo´le
nie jestem toba˛ zainteresowana jako me˛z˙czyzna˛.

– I teraz pracuje lepiej?
Rzeczywis´cie, od czasu tamtej rozmowy zapanowa-

ła mie˛dzy nimi lepsza atmosfera.

– Zespo´ł jest coraz bardziej zgrany – odparła ostro-

z˙nie. – Ludzie zaczynaja˛ mi ufac´. Ale to pewnie nie ma
nic wspo´lnego z toba˛.

– Pewnie nie. Ale uwaz˙am, z˙e tez˙ powinienem z nia˛

porozmawiac´.

GILL SANDERSON

– Nie ro´b tego! Musze˛... oboje musimy z nia˛ pra-

cowac´. To dobra piele˛gniarka, lubiana.

– Spoko´j to cenna rzecz, jednak czasem warto go

pos´wie˛cic´ dla waz˙nych spraw. – Zamys´lił sie˛. – Nie
rozmawiajmy teraz o tym. Zapytam cie˛ o cos´ innego.
Masz ochote˛ wybrac´ sie˛ w przyszłym tygodniu na
przyje˛cie?

– Na przyje˛cie? – Ostatnia rzecz, jakiej potrzebo-

wała, to pojawienie sie˛ z Chrisem na jakims´ przyje˛ciu.

– Na urodziny Jamesa. Ma sie˛ zjawic´ prawie cała

jego grupa z przedszkola. Pytał, czy i ty mogłabys´
przyjs´c´. Uwaz˙a, z˙e s´wietnie opowiadasz ro´z˙ne histo-
ryjki. No to jak?

Wiedziała, z˙e rozsa˛dnie byłoby odmo´wic´. Ale...
– Dobrze. Z przyjemnos´cia˛. – Zastanowiła sie˛ przez

chwile˛ i dodała: – Nie musisz rozmawiac´ z Fiona˛. Ja
z nia˛ pomo´wie˛.

Lucy Granger była wczes´niakiem o bardzo niskiej

wadze urodzeniowej. Od razu przyje˛to ja˛ na oddział
noworodko´w specjalnej troski. Przez˙yła pierwszy ty-
dzien´ i wygla˛dało na to, z˙e najgorsze juz˙ ma za soba˛.
Rodzice przychodzili do niej codziennie. Mieli coraz
mniej przeraz˙one twarze i najwyraz´niej budziła sie˛
w nich nadzieja.

Było wczesne popołudnie. Jane siedziała w gabine-

cie i ponuro spogla˛dała na formularz zapotrzebowania
na sprze˛t na przyszły rok. Ska˛d mogła wiedziec´, czego
be˛dzie potrzebowac´ za kilkanas´cie miesie˛cy?

Rozległo sie˛ pukanie do drzwi i wszedł Matt. Był

sam. Chris pojechał na spotkanie dyrektoro´w szpitali,
gdzie miał walczyc´ o wie˛ksze fundusze, mie˛dzy innymi

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

na zakup urza˛dzen´ do monitorowania bezdechu, kto´re
widział w Yorku.

– Jes´li masz chwile˛, to chciałbym sie˛ ciebie pora-

dzic´ – zacza˛ł Matt. – Nie podoba mi sie˛ ta Lucy
Granger.

Włas´nie to Jane w nim lubiła. Nie wahał sie˛ pytac´

piele˛gniarki o zdanie, che˛tnie uczył sie˛ od kaz˙dego.
Sam był kiedys´ piele˛gniarzem, wie˛c wiedział, z˙e piele˛-
gniarki, od lat pracuja˛ce na tym samym oddziale, cze˛-
sto wiedza˛ duz˙o wie˛cej niz˙ pocza˛tkuja˛cy lekarz.

– Rano wygla˛dała dobrze – odrzekła. – Moz˙e była

troche˛ marudna, ale nic poza tym. – Wiedziała jed-
nak, z˙e stan dziecka moz˙e sie˛ zmienic´ w cia˛gu kilku
minut.

– Wiesz, z˙e miała droz˙ny przewo´d te˛tniczy?
– Tak, ale zacza˛ł sie˛ zamykac´. Chris kazał ja˛ obser-

wowac´, jednak twierdził, z˙e nie ma szczego´lnych po-
wodo´w do niepokoju.

– Wydaje mi sie˛, z˙e przewo´d zno´w sie˛ otworzył.

Dziecko ma z˙o´łtawa˛ sko´re˛ i nie podoba mi sie˛ rytm
jego serca.

Jane wstała zza biurka.
– Ide˛ sie˛ umyc´. Spotkamy sie˛ za kilka minut przy

inkubatorze. Skontaktowac´ sie˛ z Chrisem?

– Juz˙ pro´bowałem. Najwyraz´niej wyła˛czył biper.
Jane umyła szybko re˛ce i przypomniała sobie, co

wie o przypadkach droz˙nego przewodu te˛tniczego.
Przewo´d te˛tniczy u nienarodzonych dzieci ła˛czy dwa
wychodza˛ce z serca naczynia krwionos´ne. Po porodzie
u wie˛kszos´ci sie˛ zamyka, jednak u jednego na pie˛cioro
wczes´niako´w przez jakis´ czas pozostaje otwarty. Zwy-
kle łatwo jest wykryc´ te˛ przypadłos´c´ i usuna˛c´ ja˛ przez

GILL SANDERSON

zmniejszenie ilos´ci płyno´w w organizmie. Lucy ro´w-
niez˙ tak leczono, ale mimo to jej stan sie˛ pogorszył.

Matt czekał przy inkubatorze. Jane zerkne˛ła na za-

pis w karcie. Wzrosło cis´nienie krwi. Dziecko wyraz´-
nie poz˙o´łkło i coraz cie˛z˙ej oddychało.

– Zbadaj te˛tno zewne˛trzne – polecił Matt.
Jane delikatnie uje˛ła malen´ka˛ stope˛ Lucy, potem

dotkne˛ła pachwiny i czubka głowy. Te˛tno było za
mocne. Matt podał jej stetoskop. Osłuchała klatke˛
piersiowa˛ dziecka.

– Tak, moim zdaniem to jest włas´nie droz˙ny prze-

wo´d – oznajmiła. – I uwaz˙am, z˙e wskazana jest ope-
racja. Zro´bmy jeszcze ultrasonograficzne badanie dop-
plerowskie, z˙eby sie˛ upewnic´, a potem sprowadz´my
chirurga pediatre˛.

– Bez zawiadamiania Chrisa?
– Spro´buj jeszcze raz sie˛ z nim skontaktowac´, ale

ro´b, co ustalilis´my.

Matt przez chwile˛ miał niepewna˛ mine˛, ale w kon´cu

sie˛ us´miechna˛ł.

– Najwyz˙ej wyjde˛ na głupca. Moz˙e operacja wcale

nie jest potrzebna. Ale jes´li istnieje choc´by najmniej-
sze ryzyko, z˙e mamy racje˛, to musimy cos´ zrobic´.

Mieli szcze˛s´cie, poniewaz˙ chirurg był akurat wolny

i zjawił sie˛ w cia˛gu dziesie˛ciu minut. Zgodził sie˛ z ich
diagnoza˛ i kazał jak najszybciej przewiez´c´ Lucy na
sale˛ operacyjna˛.

– Trzeba skontaktowac´ sie˛ z rodzicami – przypo-

mniała Jane. – Potrzebna nam ich zgoda.

Matt skrzywił sie˛.
– To Chris zawsze przeprowadzał takie rozmowy.
Jane zadzwoniła na oddział poporodowy. Szcze˛s´cie

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

jej dopisało, poniewaz˙ ojciec Lucy włas´nie odwiedzał
jej matke˛.

– Idz´ do nich – zwro´ciła sie˛ do Matta. – Chris

twierdzi, z˙e rozmowy z rodzicami to najcie˛z˙sza cze˛s´c´
tej pracy. Zdobe˛dziesz nowe dos´wiadczenie.

Jane w kon´cu zdołała sie˛ skontaktowac´ z Chrisem.

Wysłuchał jej jak zwykle spokojnie, a potem poprosił,
by dała słuchawke˛ Mattowi, kto´ry włas´nie wro´cił z pod-
pisana˛ przez rodzico´w zgoda˛ na operacje˛. Rozmowa
trwała kro´tko.

– Popiera wszystko, co zrobilis´my – oznajmił Matt.

– Juz˙ tu jedzie. Mo´wi, z˙e byłby zły, gdybys´my zadzia-
łali inaczej.

– Gdybys´ ty zadziałał inaczej – poprawiła go Jane.

– To była twoja decyzja.

Kilka godzin po´z´niej Lucy przywieziono na od-

dział. Operacja zakon´czyła sie˛ powodzeniem. Jane
uspokoiła zdenerwowanych rodzico´w, a potem doszła
do wniosku, z˙e nalez˙y jej sie˛ przerwa na kawe˛. Usiadła
w gabinecie, zamkne˛ła oczy i delektowała sie˛ moc-
nym, słodkim napojem.

Po dziesie˛ciu minutach, kiedy kofeina i cukier do-

tarły do krwi, poczuła przypływ energii. Musiała zro-
bic´ jeszcze kilka rzeczy. Od jakiegos´ czasu nie wi-
działa Fiony, ale wiedziała, z˙e za pie˛c´ minut zjawi sie˛
w pokoju piele˛gniarek, z˙eby wypic´ kawe˛. Usłyszała jej
s´miech i uchyliła drzwi.

– Fiono, masz wolna˛ chwile˛?
Fiona weszła do gabinetu i zaje˛ła miejsce na krzes´le,

jak zwykle z zadowolona˛ mina˛.

– Mam nadzieje˛, z˙e nic sie˛ nie stało – powiedziała.

GILL SANDERSON

– U nas było spokojnie, ale zdaje sie˛, z˙e ty miałas´ niezła˛
zabawe˛ z przewodem te˛tniczym.

– Nie nazwałabym tego zabawa˛. Mys´le˛, z˙e ocalilis´-

my z˙ycie temu dziecku. Ale teraz nie chodzi o sprawy
zawodowe, tylko o kro´tka˛ rozmowe˛ na temat osobisty.
Mam nadzieje˛, z˙e uda nam sie˛ to załatwic´ w cywilizo-
wany sposo´b.

– Temat osobisty? Mys´lałam, z˙e wszystkie osobis-

te sprawy juz˙ omo´wiłys´my – zdziwiła sie˛ Fiona.

– Byc´ moz˙e podczas naszej ostatniej rozmowy

o Chrisie wprowadziłam cie˛ w bła˛d. Mogłas´ z niej
wywnioskowac´, z˙e złoz˙yłam ci pewne obietnice. Tym-
czasem tak nie jest. Moje z˙ycie to moja sprawa. Be˛de˛
sie˛ wia˛zała, z kim zechce˛. – Jane miała nadzieje˛, z˙e jej
głos brzmi pewnie, choc´ wcale tak sie˛ nie czuła.

Fiona na chwile˛ spus´ciła głowe˛. Potem z us´mie-

chem uniosła wzrok.

– Spałas´ z nim, prawda?
To pytanie padło tak niespodziewanie, z˙e komplet-

nie zaskoczona Jane zaczerwieniła sie˛ po same uszy.
Nie mogła wydusic´ słowa.

Fiona z us´miechem mo´wiła dalej, jakby były stary-

mi przyjacio´łkami, kto´re włas´nie dziela˛ sie˛ radosnym
sekretem.

– Dobry jest, prawda? – spytała beztrosko. – Wie,

jak sprawic´, z˙eby kobieta poczuła, z˙e jest dla niego
najwaz˙niejsza. Mys´le˛, z˙e jest taki wobec kaz˙dej.

– Chcesz powiedziec´... z˙e ty i on... – Głos Jane sie˛

załamał.

– Co´z˙, z˙ona od niego odeszła, wie˛c zadowala sie˛

mna˛. Wiesz, on nadal ja˛ kocha, a ja jestem taka do niej
podobna...

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Spałas´ z nim?
– Tylko kilka razy. W tym jego ło´z˙ku z niebieska˛

pos´ciela˛. Miło jest obudzic´ sie˛ i poczuc´, z˙e obejmuje
cie˛ ramieniem. Pewnie sama to wiesz. Juz˙ to kiedys´
mo´wiłam, ale powto´rze˛ jeszcze raz: niech wygra naj-
lepsza.

Fiona wstała i wyszła z gabinetu, a Jane zakre˛ciło

sie˛ w głowie. To niemoz˙liwe, by Chris spał z Fiona˛...
a jednak mo´wiła o tym tak przekonuja˛co. Rados´c´, kto´ra˛
czuła jeszcze dziesie˛c´ minut temu, gdzies´ sie˛ ulotniła.

Najpros´ciej byłoby zapomniec´ o Chrisie, skupic´ sie˛

na własnym z˙yciu. Nie moz˙e jednak tego zrobic´. Musi
poznac´ prawde˛.

Jak tylko wro´ciła do siebie, wykre˛ciła numer Chrisa.
– Tu Jane. – Wiedziała, z˙e w jej głosie brzmi zde-

nerwowanie.

– Jane! – Jego głos tymczasem brzmiał rados´nie.

– Miło cie˛ słyszec´. Jak sie˛ miewasz?

Nie wiedziała, co powiedziec´. Siedziała jak niemo-

wa, przyciskaja˛c słuchawke˛ do ucha. Po chwili Chris
zno´w sie˛ odezwał, tym razem z niepokojem:

– Jestes´ tam? Czy wszystko w porza˛dku?
– Chris, spałes´ z Fiona˛? – spytała bez ogro´dek.
Nie zastanawiała sie˛, jaka˛ odpowiedz´ usłyszy. Jed-

nak tego, co nasta˛piło, spodziewała sie˛ najmniej. Chris
wybuchna˛ł szczerym s´miechem.

– A wie˛c rozmawiałas´ z nia˛. I to ci powiedziała?
– Tak. I była bardzo przekonuja˛ca. Chris, takie

wstrza˛sy emocjonalne wcale nie sa˛ mi potrzebne. Ja
chce˛ z˙yc´ spokojnie.

– Alez˙ wszyscy tego chcemy, prawda? No dobrze.

GILL SANDERSON

Juz˙ wystarczaja˛co długo bawimy sie˛ w kotka i myszke˛.
Musimy sobie wyjas´nic´ kilka spraw. Chce˛, z˙ebys´ wy-
brała sie˛ dzis´ ze mna˛ na kolacje˛ do Escott Arms. Da-
ja˛ tam dobrze jes´c´. Wezme˛ takso´wke˛, z˙ebym mo´gł wy-
pic´ kieliszek wina.

– Do Escott Arms! Ale tam przychodzi cały szpital.

Jutro wszyscy be˛da˛ gadac´ tylko o tym.

– Moz˙e włas´nie tego chce˛: z˙eby wszyscy widzieli,

jak miło spe˛dzam z toba˛czas. Przyjade˛ po ciebie o dzie-
wia˛tej.

Na to nie mogła sie˛ zgodzic´. Cała bursa natychmiast

zacze˛łaby huczec´ od plotek.

– Nie, spotkamy sie˛ na miejscu.
– A moge˛ potem cie˛ odprowadzic´? Moz˙e nawet

wsta˛pic´ na kawe˛ do twojego pokoju?

– Jak na pierwsza˛ randke˛ to za duz˙o – zaprotes-

towała. – Ale pozwole˛ ci odprowadzic´ mnie do drzwi.
To na razie – powiedziała i odłoz˙yła słuchawke˛.

Wkro´tce potem zapukała do drzwi Eriki.
– Wybieram sie˛ do Escott Arms na kolacje˛ z Chri-

sem. Co mam włoz˙yc´?

– Cos´ wyja˛tkowego – zawyrokowała przyjacio´łka.

– Cos´ naprawde˛ wyja˛tkowego.

Czekał na nia˛ przed restauracja˛, wie˛c nie musiała

sama wchodzic´ do s´rodka. Po wielu wahaniach i nara-
dach Erica zadecydowała, z˙e Jane powinna włoz˙yc´
ro´z˙owa˛ suknie˛ z głe˛bokim dekoltem. Na ramiona za-
rzuciła ciemnoniebieski szal.

Chris popatrzył na nia˛ z zachwytem.
– Pie˛knie wygla˛dasz – powiedział.
– Dzie˛kuje˛. Ty tez˙ prezentujesz sie˛ całkiem niez´le.

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Miał na sobie jasne spodnie, koszulke˛ i blezer. Jane
zauwaz˙yła, z˙e Chris w kaz˙dym stroju wygla˛da dobrze.

Nadal było ciepło, wie˛c usiedli na zewna˛trz.
– Wszyscy mo´wia˛, z˙e tutejsza kuchnia jest bardzo

dobra. Polecam ci omlet z owocami morza. Moglibys´-
my do tego zamo´wic´ butelke˛ białego wina – zapro-
ponował.

– S

wietny pomysł.

Podszedł do nich kelner i Chris złoz˙ył zamo´wienie.

Po chwili zostali sami.

– A wie˛c to spotkanie ze mna˛ w miejscu publicz-

nym to rodzaj deklaracji? – zagadne˛ła Jane.

– Moz˙na tak powiedziec´. Pokazuje˛ wszystkim, z˙e

tez˙ mam z˙ycie osobiste. Czy twoja zgoda na to spot-
kanie to takz˙e rodzaj deklaracji? A jes´li tak, to co ma
wyrazic´?

– Jeszcze nie jestem pewna. Moz˙e to ma zwia˛zek

z Fiona˛. Nie be˛de˛ sobie układała z˙ycia według wyob-
raz˙en´ innych.

– A ja mys´lałem, z˙e jestes´ tu dla przyjemnos´ci

przebywania w moim towarzystwie.

– No tak. Z tego powodu troche˛ tez˙.
– Musimy omo´wic´ waz˙ne rzeczy – oznajmił Chris,

gdy wypili po kieliszku wina. – Ale najpierw cos´
zjemy. Wszystko jest łatwiejsze, kiedy ma sie˛ pełny
z˙oła˛dek.

Gawe˛dzili o pracy i codziennych sprawach. Podano

im wybrane przez nich dania. Były tak pyszne, jak
głosiła fama. Na deser zamo´wili lody. Kelner sprza˛tna˛ł
ze stołu puste naczynia, a Chris nalał im jeszcze po
kieliszku wina.

– Tak, spałem z Fiona˛ – oznajmił bez ostrzez˙enia.

100

GILL SANDERSON

Jane patrzyła na niego osłupiała.
– Spa... spałes´ z nia˛?
– Owszem. Pewnego ranka obudziłem sie˛ i zoba-

czyłem, z˙e lez˙y obok. – Us´miechna˛ł sie˛. – Chyba
wpadłem w panike˛. Najlepiej be˛dzie, jak ci opowiem
cała˛ historie˛, zanim wylejesz mi na głowe˛ to wyborne
wino.

– Masz racje˛. Opowiadaj.
– To sie˛ rzadko zdarza, ale wtedy pani Mansell nie

mogła zostac´ z Jamesem, a mnie zatrzymano do po´z´na
w szpitalu. Wro´ciłem w s´rodku nocy, kompletnie wy-
czerpany. W domu było cicho. Poszedłem prosto do
ło´z˙ka i zasna˛łem jak kamien´.

– I?
– Obudziłem sie˛ rano z Fiona˛ u boku. Była naga.

Nie powiem, bardzo sie˛ zdziwiłem. Weszła mi do ło´z˙-
ka, kiedy spałem.

– I obejmowałes´ ja˛ ramionami? – spytała Jane.
– Bardzo moz˙liwe. Ale to na pewno nie było z mo-

jej strony zamierzone.

– Co sie˛ stało potem?
– Przykro mi, z˙e musze˛ zniszczyc´ swoja˛ opinie˛

wspaniałego kochanka, ale nic sie˛ nie stało. Byłem
zaz˙enowany. Ona najpierw wstydliwie odwracała
wzrok, potem zacze˛ła poczynac´ sobie coraz s´mielej, az˙
wreszcie wpadła w złos´c´.

– Odtra˛ciłes´ ja˛?
– Oczywis´cie, z˙e tak! Starałem sie˛ byc´ miły, ale ani

przez chwile˛ nie zamierzałem kochac´ sie˛ z nia˛ tylko
dlatego, z˙e tak sobie wymys´liła. Moz˙e powinienem
ostro jej to wygarna˛c´, ale tego nie zrobiłem.

– A potem?

101

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

Wzruszył ramionami.
– Zrobiło mi sie˛ jej z˙al. I pewnie dlatego zachowa-

łem sie˛ niezbyt ma˛drze. Powiedziałem jej, z˙e ja˛ lubie˛
i kto wie, co be˛dzie za kilka miesie˛cy. Najwyraz´niej
uznała to za obietnice˛. Wydaje jej sie˛, z˙e musi tylko
troche˛ zaczekac´.

– Rozumiem – rzekła Jane. – Czyli nie całkiem

mnie okłamała. Po prostu pozwoliła mi wycia˛gna˛c´ fał-
szywe wnioski. Dokon´cz te˛ historie˛.

– To juz˙ prawie koniec. Odwro´ciłem wzrok, a ona

sie˛ ubrała. Nie została na s´niadaniu. Wierzysz mi?

– O tak, wierze˛. Czy moz˙emy w takim razie poroz-

mawiac´ o czyms´ innym? – Poczuła wielka˛ ulge˛. Oczy-
wis´cie, od samego pocza˛tku nie ufała Fionie, a jednak
teraz było jej o wiele lz˙ej na sercu.

Tak jak przewidywała, w Escott Arms spotkali mno´-

stwo znajomych ze szpitala. Przywitali sie˛ z kilkoma
parami. Niekto´rzy spogla˛dali na nich znacza˛co.

– Na pewno be˛da˛ o nas mo´wic´ – stwierdził Chris.

– Ale włas´nie tego chciałem. A ty?

– Sama nie wiem. Przyjechałam tu, z˙eby wies´c´ spo-

kojne z˙ycie, a przede wszystkim pos´wie˛cic´ sie˛ pracy.
Jednak tyle sie˛ zdarzyło, z˙e nie wiem, jak dam sobie
z tym rade˛. – Cias´niej otuliła szalem ramiona. – Moz˙e-
my juz˙ is´c´? – spytała. – Musze˛ pomys´lec´, a lepiej mi sie˛
mys´li, kiedy ide˛.

– Oczywis´cie, z˙e moz˙emy – odparł.
Znalez´li sie˛ w otaczaja˛cym szpital parku. Miło było

we˛drowac´ po trawie i wdychac´ zapachy lata. Jane nie
zaprotestowała, kiedy Chris wzia˛ł ja˛ za re˛ke˛.

– Musimy zacza˛c´ od najwaz˙niejszego faktu z moje-

go z˙ycia – zacze˛ła. – Pokochałam Johna i pobralis´my

102

GILL SANDERSON

sie˛. Potem zachorował i umarł. Umierał trzy lata, a juz˙
po roku choroby wiedzielis´my, z˙e to nieuchronne. Po
jakims´ czasie potrafilis´my nawet o tym rozmawiac´.
Cie˛z˙ko sie˛ z czyms´ takim uporac´. Nie mogłam sie˛ nad
soba˛ uz˙alac´, bo to nie ja umierałam.

– Alez˙ mogłas´ – rzekł cicho. – Nie wiadomo, czy

twoja rola nie była trudniejsza.

– Moz˙e. W kaz˙dym razie jednym ze sposobo´w na

przez˙ycie jest tłumienie w sobie uczuc´. Nadal kocha-
łam me˛z˙a... ale miałam prace˛, z˙ycie. Opiekowałam sie˛
Johnem i kochałam go, ale wypchne˛łam ze s´wiadomo-
s´ci osobiste uczucia. I teraz nie wiem, czy chce˛ znowu
cos´ czuc´. Nasza wspo´lna noc była cudowna, ale to był
tylko seks. Chciałabym, z˙ebys´my to tak potraktowali.
– Zamilkła na chwile˛. – Wiesz, o co mi chodzi? Nie
jestes´ na mnie zły?

– Nie jestem zły, ale nie moge˛ sie˛ z toba˛ zgodzic´.

Mie˛dzy nami wydarzyło sie˛ cos´ wie˛cej i dobrze o tym
wiesz. Teraz jestes´my w pewien sposo´b zła˛czeni ze
soba˛.

– Ale ja tego nie chce˛! Nie zniosłabym zno´w tego

bo´lu!

Zatrzymał sie˛, obja˛ł ja˛ i delikatnie przytulił. W za-

padaja˛cym zmroku widziała błysk w jego oczach.

– Nie mam zamiaru sprawiac´ ci bo´lu. Juz˙ ci to

mo´wiłem.

Poczuła, z˙e po policzkach spływaja˛ jej łzy. Dlacze-

go przy nim czuje sie˛ taka słaba?

– Prosze˛, nie płacz...
– Nic na to nie poradze˛. I sama sie˛ temu dziwie˛, bo

mys´lałam, z˙e juz˙ wypłakałam wszystkie łzy. Ale nie
jestem nieszcze˛s´liwa, tylko sie˛ boje˛.

103

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

Dotkna˛ł ustami jej policzka i otarł łzy.
– Nie be˛de˛ cie˛ poganiał ani niczego od ciebie z˙a˛dał.

Chce˛ tylko, z˙ebys´ wiedziała, z˙e wiele dla mnie zna-
czysz. – Nagle rozes´miał sie˛. – To chyba nie za-
brzmiało zbyt romantycznie.

– W tej chwili nie potrzebuje˛ wie˛cej. To wszystko,

czego pragne˛. Ja tez˙ moge˛ szczerze powiedziec´ ci te
słowa. Wiele dla mnie znaczysz, Chris. A teraz od-
prowadz´ mnie do domu.

Jane wiedziała, z˙e wies´c´ o ich wspo´lnej kolacji szyb-

ko sie˛ rozejdzie. W poniedziałek powitały ja˛ w pracy
domys´lne us´miechy i pytania, jak jej smakowało je-
dzenie w Escott Arms.

– Było s´wietne – odparła nonszalancko. – W dodat-

ku miałam wspaniałe towarzystwo. – Jes´li ludzie chca˛
plotkowac´, niech przynajmniej maja˛ o czym.

Niestety, jechała z Fiona˛ ta˛ sama˛ winda˛ i od razu

zauwaz˙yła, z˙e kolez˙anka nie jest zadowolona z takiego
rozwoju wydarzen´. Co gorsza, odbiło sie˛ to na jej pra-
cy. Specjalnie wywoływała spory, obijała sie˛ i pozwa-
lała sobie na bezczelne uwagi. Jane odczekała kilka
dni. Nie chciała doprowadzac´ do konfrontacji. W kon´-
cu jednak miarka sie˛ przebrała.

Kto´regos´ przedpołudnia poprosiła Fione˛, by nad-

zorowała prace˛ praktykantki Sue. Dziewczyna miała
nakarmic´ dziecko, a Fiona dopilnowac´ jej i udzielic´
odpowiednich wskazo´wek. Gdy Jane zajrzała do sali,
zobaczyła praktykantke˛ sama˛, jak karmiła niemowle˛
z przestraszona˛ mina˛.

– Siostra Fiona powiedziała, z˙e musi is´c´ na kawe˛

i z˙ebym dalej karmiła sama – wyznała z wahaniem Sue.

104

GILL SANDERSON

– Dobrze sobie radzisz – pochwaliła ja˛ Jane. – Ale

trzymaj dziecko o, tak. Be˛dzie je łatwiej karmic´.

Towarzyszyła Sue, dopo´ki dziecko nie najadło sie˛

do syta i nie zostało ułoz˙one w inkubatorze. Potem zaj-
rzała do pokoju piele˛gniarek.

– Fiono, prosze˛ do mnie. Natychmiast – poleciła.
Fiona przyszła po dłuz˙szej chwili, wykorzystuja˛c

i te˛ okazje˛, by okazac´ Jane lekcewaz˙enie. Weszła bez
pukania i zacze˛ła sadowic´ sie˛ na krzes´le.

– Wstan´. Powiem ci, kiedy be˛dziesz mogła usia˛s´c´.
Fiona spojrzała na nia˛ zszokowana.
– Ale ja... – zacze˛ła.
– Spo´z´niłas´ sie˛. Kiedy mo´wie˛ ,,natychmiast’’, to

znaczy natychmiast. Gdyby chodziło o jakis´ nagły wy-
padek, mogłabys´ doprowadzic´ do nieszcze˛s´cia.

– Ale to nie jest nagły wypadek, a mnie sie˛ nalez˙y...
– Nic ci sie˛ nie nalez˙y. Od tygodnia zachowujesz

sie˛ okropnie. Juz˙ trzy razy cie˛ upominałam. Chodziło
o drobne niedocia˛gnie˛cia, ale takie drobiazgi moga˛
s´cia˛gna˛c´ powaz˙ne kłopoty. Praktykantka absolutnie
nie powinna zostac´ sama z dzieckiem! To jest ostatnie
ustne ostrzez˙enie. Naste˛pne be˛dzie juz˙ na pis´mie, a to
moz˙e doprowadzic´ do zwolnienia dyscyplinarnego.
Czy wyraz˙am sie˛ jasno?

Fiona zbladła jak s´ciana, nie mogła wydobyc´ z sie-

bie słowa. Jednak po chwili złos´c´ wzie˛ła w niej go´re˛
nad rozsa˛dkiem.

– Tobie nie chodzi o prace˛, prawda? Tu idzie o Chri-

sa. Wszyscy wiedza˛, z˙e sie˛ z nim spotykasz, uwodzisz
go za moimi plecami...

– Siostro Law! Nie z˙ycze˛ sobie rozmo´w o moich

prywatnych sprawach. Nie interesuje mnie tez˙ twoje

105

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

z˙ycie osobiste. Nasze stosunki sa˛ wyła˛cznie słuz˙bowe.
Wez´ sie˛ w gars´c´, albo postaram sie˛, z˙ebys´ sta˛d odeszła.
Zrozumiałas´?

Fiona patrzyła na nia˛ osłupiała.
– Czy wyraziłam sie˛ jasno? – jeszcze raz spytała

Jane, tym razem spokojnym głosem.

– Tak – odparła w kon´cu Fiona.
– S

wietnie. A teraz wracaj do pracy.

Kiedy za Fiona˛ zamkne˛ły sie˛ drzwi, Jane zacze˛ła

dygotac´ ze zdenerwowania. Nie czuła satysfakcji, z˙e
udzieliła Fionie nagany. Po prostu była zmuszona do
podje˛cia jakiegos´ kroku. A w oczach Fiony dostrzegła
cos´ wie˛cej niz˙ strach. Nadal czaiły sie˛ tam złe błyski.

Jane zastanawiała sie˛, czy ma powo´d do niepokoju,

ale postanowiła na razie to tym nie mys´lec´.

Zanim zacze˛ła tu pracowac´, nigdy nie przyszłoby jej

do głowy, by rozmawiac´ z kimkolwiek tak jak z Fiona˛.
Ta praca ja˛ zmieniła. A moz˙e to ona sama jest juz˙ inna?

106

GILL SANDERSON

ROZDZIAŁ SZO

STY

Uroczystos´c´ miała sie˛ zacza˛c´ o trzeciej w sobote˛.

Jane jeszcze nigdy nie była na dziecie˛cym przyje˛ciu
urodzinowym, z wyja˛tkiem tych, kto´re odbywały sie˛
na oddziale pediatrycznym, na kto´rym poprzednio pra-
cowała.

Rano zadzwoniła do Chrisa.
– Chcesz, z˙ebym przyszła wczes´niej i pomogła wam

w przygotowaniach? – Chociaz˙ rozmawiała z nim po-
przedniego dnia, dz´wie˛k jego głosu wywołał w niej ra-
dosny dreszcz.

– Byłoby wspaniale. Przyjdzie pani Mansell, ale na

pewno be˛dzie duz˙o pracy. Prawde˛ mo´wia˛c, jestem tro-
che˛ przeraz˙ony. Jeszcze nigdy nie urza˛dzałem zabawy
dla dzieci we własnym domu. Twoja obecnos´c´ doda
mi pewnos´ci siebie.

– Odka˛d to brakuje ci pewnos´ci siebie? – zaz˙ar-

towała. – A jak sie˛ miewa James?

– Jest bardzo przeje˛ty.
Erica zajrzała do jej pokoju, kiedy Jane sie˛ ubierała.

Zdecydowała sie˛ na ciemne spodnie i kolorowa˛bluzke˛,
kto´ra˛ łatwo sie˛ prało. Znalazła tez˙ fartuch z podobiz-
nami zwierza˛t i postanowiła go ze soba˛ zabrac´.

– Wygla˛dasz jak nastolatka wybieraja˛ca sie˛ na

pierwsza˛ randke˛ – stwierdziła przyjacio´łka.

– To nie be˛dzie z˙adna randka, tylko cie˛z˙ka praca.

– Jane zauwaz˙yła, z˙e chociaz˙ Erica sie˛ us´miechała,
w jej głosie brzmiał smutek. Postanowiła jednak o nic
nie pytac´.

– Jemu tez˙ to dobrze zrobi – cia˛gne˛ła przyjacio´łka.

– Wydaje mi sie˛, z˙e juz˙ jest mniej sztywny. Kiedy z˙ona
go opus´ciła, bardzo mu wspo´łczulis´my. Nadal był
dobrym, sumiennym lekarzem, ale jakos´ tak sie˛ w so-
bie zamkna˛ł. Teraz to sie˛ zmienia. I to dzie˛ki tobie.

– To nie dzie˛ki mnie. Po prostu tak działa czas.

Po drodze Jane wsta˛piła do sklepu i kupiła Jameso-

wi model Thomasa us´miechnie˛tej lokomotywy, jakie-
go jeszcze nie miał w swej kolekcji. Kupiła mu tez˙
piz˙amke˛ z Thomasem, ksia˛z˙eczke˛ i kartke˛ z z˙yczenia-
mi. Dla z˙artu wybrała prezent dla Chrisa. Miniaturowa˛
butelke˛ whisky.

Do s´rodka wpus´ciła ja˛ pani Mansell.
– Obaj przygotowuja˛ sie˛ na go´rze – oznajmiła.

– Zaraz zejda˛. Zapraszam do kuchni. Napije sie˛ pani
herbaty. – To nie było zaproszenie, tylko stwierdzenie.

– Za co mam sie˛ zabrac´? Przyniosłam własny far-

tuch – powiedziała Jane, kiedy wypiła juz˙ kilka ły-
ko´w herbaty.

– Trzeba przygotowac´ torebki z niespodziankami

– rzekła gospodyni, wyraz´nie zadowolona z pomocy.
– Tu jest lista imion dzieci. Prosze˛ je wypisac´ na to-
rebkach, a potem napełnic´ je tymi drobiazgami.

Pija˛c herbate˛, Jane przygotowywała niespodzianki,

a pani Mansell piekła ciasteczka. Kuchnie˛ wypełnił
wspaniały zapach. Na stole stał juz˙ tort w kształcie
lokomotywy.

Kiedy ciastka i niespodzianki były gotowe, Jane

108

GILL SANDERSON

i gospodyni nakryły sto´ł w jadalni i ustawiły na nim
po´łmiski z kanapkami i słodyczami. Potem Jane na-
dmuchała balony i przyozdobiła nimi poko´j.

Rozległ sie˛ tupot no´g i do jadalni wbiegł James.
– Czes´c´, Jane! – zawołał. – To jest moje przyje˛cie!
– Alez˙ jestes´ dzisiaj elegancki! – zachwyciła sie˛.

– Jaka s´liczna muszka i kamizelka. Be˛dziesz najprzys-
tojniejszym chłopcem na przyje˛ciu.

– To ja mu je kupiłam – oznajmiła pani Mansell,

spogla˛daja˛c na malca z czułos´cia˛.

Do pokoju wszedł Chris, a serce Jane jak zwykle na

chwile˛ przestało bic´. Ubrany był podobnie jak ona,
w ciemne spodnie i kolorowa˛ koszule˛. Z uznaniem
spojrzał na jej fartuch.

– Widze˛, z˙e przyszłas´ do pracy przygotowana –

stwierdził.

– Tylko pomagam pani Mansell. To ona wszystko

zorganizowała. – Zwro´ciła sie˛ do Jamesa. – A to dla
ciebie z najlepszymi z˙yczeniami.

Prezenty okazały sie˛ trafione. James jeszcze nie

miał takiej ksia˛z˙eczki ani takiego modelu lokomotywy
i był zachwycony.

– To moz˙e głupie, ale dla ciebie tez˙ mam prezent

– wyszeptała Jane do Chrisa, kiedy na chwile˛ zostali
sami, i wre˛czyła mu paczuszke˛. – Na razie nie otwieraj.
To taki drobiazg.

– Prezent od ciebie to dla mnie nie jest drobiazg...
W tej chwili zadzwonił dzwonek u drzwi.
– Wygla˛da na to, z˙e sa˛ pierwsi gos´cie – stwierdziła

Jane.

Chris schował paczuszke˛ do kieszeni.
– W takim razie zaczynamy! – powiedział cicho.

109

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

Zjawiło sie˛ os´mioro dzieci wraz z mamami. Jane

rozbawiona obserwowała reakcje˛ matek na swoja˛ obe-
cnos´c´. Chris przedstawiał ja˛ jako swoja˛ przyjacio´łke˛,
a mamy bardzo chciały wybadac´, jak głe˛boka jest ta
przyjaz´n´.

– Nigdy cie˛ jeszcze tutaj nie widziałys´my – zagaiła

Arabella, najbardziej ws´cibska z nich. – Od dawna sie˛
z Chrisem znacie?

– Pracujemy razem. Chris powiedział mi, z˙e wydaje

przyje˛cie dla synka, wie˛c zaproponowałam mu pomoc.

– Rozumiem. W takim razie moz˙e be˛dziemy widy-

wac´ cie˛ cze˛s´ciej?

Jane us´miechne˛ła sie˛ tak słodko, jak tylko potrafiła.
– Kto wie?
Na przyje˛ciu zostało pie˛c´ matek, kto´re pani Mansell

uprzejmie, lecz stanowczo zaprosiła do kuchni.

– Przygotowałam dla pan´ herbate˛ – oznajmiła. – Na

pewno damy znac´, jes´li be˛da˛ panie tu potrzebne – wy-
jas´niła.

Potem przyje˛cie sie˛ rozpocze˛ło. Jane z zaskocze-

niem spostrzegła, z˙e Chris s´wietnie daje sobie rade˛
z organizowaniem dziecie˛cych gier i zabaw. Doskona-
le wywia˛zywał sie˛ z roli ojca. Zaimponowało jej to.
Tym bardziej z˙e Chris wyraz´nie czerpał z tego przyje-
mnos´c´, a ona widziała juz˙ bardzo wielu ojco´w, kto´rzy
nie doros´li do swojej roli.

Jak zwykle na takich przyje˛ciach, nie obyło sie˛ bez

kilku kło´tni i wybucho´w płaczu. Wszystko jednak dało
sie˛ szybko załagodzic´. Przy jedzeniu dzieci zbytnio nie
nabrudziły, a James za pierwszym razem zdmuchna˛ł
wszystkie s´wieczki. Wkro´tce potem dzieci zacze˛ły sie˛
rozchodzic´ do domo´w.

110

GILL SANDERSON

– Obserwowałam cie˛ – oznajmiła Arabella. – S

wie-

tnie sobie radzisz z dziec´mi. Mam nadzieje˛, z˙e jeszcze
nieraz odwiedzisz Chrisa i Jamesa.

– Pracuje˛ z Chrisem – odrzekła Jane. – Dzis´ jest

sobota, nie mam dyz˙uru, wie˛c mu pomagam.

Dwadzies´cia minut po´z´niej dom opustoszał. Pani

Mansell chciała zostac´ dłuz˙ej, by posprza˛tac´, ale Chris
jej podzie˛kował i os´wiadczył, z˙e wszystko zrobi sam.

– Na pewno pan sobie poradzi. Ma pan przeciez˙

bardzo udana˛ pomocnice˛ – zgodziła sie˛ gospodyni,
zerkaja˛c na Jane znacza˛co.

– Polubiła cie˛ – stwierdził Chris, kiedy kre˛pa syl-

wetka pan Mansell znikne˛ła w takso´wce.

– Ona jest prawdziwym skarbem. Ale i ty sie˛

s´wietnie spisałes´, zwłaszcza przy grach i zabawach.

– Wolałbym chyba wzia˛c´ kilka dyz˙uro´w niz˙ jesz-

cze raz organizowac´ takie przyje˛cie.

Jakos´ samo przez sie˛ stało sie˛ jasne, z˙e Jane nie musi

od razu wychodzic´. James usiadł przed telewizorem
i zaz˙a˛dał wła˛czenia nowego filmu na wideo.

– Poogla˛dasz ze mna˛, tatusiu? – poprosił.
– Zgo´dz´ sie˛ – szepne˛ła Jane. – Ja posprza˛tam.
– Ale nie powinnas´...
– Nie kło´c´ sie˛. To sa˛ jego urodziny, spraw mu przy-

jemnos´c´. Dam sobie rade˛.

Jane sprza˛tne˛ła ze stołu, umyła naczynia, schowała

nie zjedzone ciasteczka do puszek, kto´re przygotowa-
ła pani Mansell. Kiedy film sie˛ skon´czył, Chris zabrał
Jamesa na go´re˛, wyka˛pał go i ubrał w piz˙ame˛. Potem
usiedli we tro´jke˛ przed telewizorem i obejrzeli jeszcze
jeden film.

James zasna˛ł w ramionach ojca, wie˛c Chris zanio´sł

111

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

go do ło´z˙ka. Gdy wro´cił, wzia˛ł lez˙a˛cy na kominku
prezent od Jane.

– Teraz moja kolej. – Usiadł obok niej i zerwał

ozdobny papier. – Laphroaigh! Ska˛d wiedziałas´, z˙e to
moja ulubiona whisky?

– Zgadłam. Ciesze˛ sie˛, z˙e trafiłam.
– Wypijemy ja˛po´z´niej. Teraz ja chciałbym kupic´ ci

prezent. Kiedy masz urodziny?

– Niedługo – odrzekła cicho. – Dziesia˛tego lipca.

Ale od niedawna ich nie obchodze˛.

Wyczuł jej przygne˛bienie.
– Powiesz mi, dlaczego? – zapytał łagodnie.
– Mo´j ma˛z˙ zmarł dziewia˛tego lipca zeszłego roku.

Dzien´ przed moimi urodzinami.

– Rozumiem.
Cieszyła sie˛, z˙e Chris nic wie˛cej juz˙ nie dodał.

Trudno byłoby znalez´c´ słowa, kto´re mogłyby jej po-
mo´c. Po chwili Chris otoczył ja˛ ramieniem, jakby pra-
gna˛ł ja˛ pocieszyc´.

– To juz˙ nie ma znaczenia. Zaczynam sie˛ z tym

godzic´ – wyznała mu po chwili.

– To ma znaczenie. Bo´l mija po bardzo długim cza-

sie, nawet jes´li sie˛ jest na to przygotowanym. Moz˙-
na go sobie tłumaczyc´, racjonalizowac´, ale i tak nie
uste˛puje łatwo.

– Widze˛, z˙e doskonale to rozumiesz. Musiałes´ sam

bardzo cierpiec´.

– Kaz˙demu zdarza sie˛ cierpiec´.
Siedzieli razem na kanapie. Jane us´wiadomiła so-

bie, z˙e jest znuz˙ona. Oparła głowe˛ na ramieniu Chrisa,
przymkne˛ła oczy i nawet nie zauwaz˙yła, kiedy zasne˛ła.

Gdy sie˛ obudziła, nie wiedziała, czy mine˛ło dziesie˛c´

112

GILL SANDERSON

minut, czy godzina. Zerkne˛ła na twarz Chrisa. Miał
zamknie˛te oczy, a jego piers´ poruszała sie˛ miarowo.
Poruszyła sie˛ ostroz˙nie, by go nie obudzic´, ale natych-
miast otworzył oczy.

– Oboje potrzebowalis´my kro´tkiej drzemki – mruk-

na˛ł, przecia˛gaja˛c sie˛. – Musisz od razu wracac´? Nie mog-
łabys´ zostac´ dłuz˙ej? Zjedlibys´my cos´, obejrzeli telewi-
zje˛ albo posłuchali muzyki. Zrobilibys´my sobie taki
leniwy wieczo´r.

– Podoba mi sie˛ twoja propozycja – stwierdziła.
Przerzucali kanały w telewizji, nie koncentruja˛c sie˛

na dłuz˙ej na z˙adnym programie. Chris zrobił kanapki,
a kiedy zjedli, Jane zrzuciła buty i połoz˙yła sie˛ na ka-
napie, opieraja˛c głowe˛ na kolanach Chrisa.

– Lubie˛ z toba˛ byc´ – powiedziała. – Czuje˛ sie˛

swobodnie, do niczego sie˛ nie zmuszam, i dobrze mi
z tym.

– Mnie tez˙ jest z toba˛ dobrze – przyznał i połoz˙ył

ramie˛ na jej talii.

Wieczo´r upływał powoli. Chris przynio´sł dwie

szklanki, by oboje spro´bowali whisky, kto´ra˛ Jane mu
podarowała.

– To niezbyt duz˙o na dwie osoby – stwierdziła

Jane. – Powinnam kupic´ wie˛ksza˛ butelke˛. Ale chcia-
łam, z˙eby to był taki prezent tylko dla ciebie.

– A ja sie˛ chce˛ z toba˛ podzielic´. Prosze˛, wypij.
Pocia˛gne˛ła łyk i stwierdziła, z˙e bardzo jej smakuje.
– Rzadko pijam mocne alkohole – wyznała. – Czasa-

mi troche˛ dz˙inu z duz˙a˛ ilos´cia˛ toniku. Ale to jest dobre.

– Moz˙emy potem otworzyc´ wino.
Jakis´ czas po´z´niej poczuli, z˙e nadszedł czas, z˙eby

podja˛c´ decyzje˛.

113

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Musisz w ogo´le dzis´ wracac´? – zapytał Chris.
Ku zaskoczeniu Jane odpowiedz´ sama wyrwała jej

sie˛ z ust.

– Nie, jes´li mnie poprosisz, z˙ebym została.
– Przeciez˙ wiesz, z˙e bardzo tego chce˛.
Wiedziała. Była juz˙ zdecydowana. Ale...
– Pamie˛tasz, o czym niedawno rozmawialis´my? To

jest tylko seks. Cos´, co nas porwało, ale nie nalez˙y przy-
pisywac´ temu wie˛kszego znaczenia.

– To ty tak mo´wiłas´, nie ja.
– Chciałam tak mys´lec´. Ale dzis´ to be˛dzie juz˙ drugi

raz. Teraz mam czas do namysłu. A wie˛c tym razem...

– Tym razem to be˛dzie cos´ w rodzaju zobowia˛zania

– dokon´czył za nia˛.

– Tak mi sie˛ wydaje. Boje˛ sie˛, Chris.
– Ja tez˙ sie˛ boje˛, ale chodz´my. Be˛dziemy bac´ sie˛

razem.

Pocałował ja˛, najpierw lekko, potem namie˛tnie.
– Pachniesz galaretka˛ owocowa˛ – rzekł z us´mie-

chem. – Masz ochote˛ na ka˛piel?

– Dobry pomysł. Ale nie wzie˛łam koszuli nocnej

ani szczoteczki do ze˛bo´w.

– Szczoteczke˛ ci poz˙ycze˛. A kto potrzebuje koszu-

li? Zaczekaj chwile˛.

Poszedł na go´re˛ i po jakims´ czasie wro´cił w ciem-

nym jedwabnym szlafroku. Wzia˛ł ja˛ za re˛ce, a kiedy
wstała, pocałował w usta.

– Pierwszy raz był cudowny, ale za bardzo sie˛

s´pieszylis´my. Teraz be˛dziemy sie˛ cieszyc´ kaz˙da˛chwila˛.

Zabrał ja˛ do sypialni i zmysłowo rozebrał.
– Za duz˙o masz na sobie – powiedziała, kiedy była

juz˙ zupełnie naga. – Musimy sie˛ tego pozbyc´.

114

GILL SANDERSON

Po chwili szlafrok Chrisa lez˙ał na podłodze. Jane

pochyliła sie˛ ku niemu, ale nie pozwolił sie˛ dotkna˛c´.

– Jeszcze nie – zaprotestował. – Chodz´. Mam dla

ciebie mała˛ niespodzianke˛.

Wprowadził ja˛ do łazienki, a ona ze zdumienia az˙

zmruz˙yła oczy. Płone˛ło tam szes´c´ s´wiec, kto´re odbijały
sie˛ w lustrach. Wanna była napełniona woda˛ z pach-
na˛ca˛ piana˛. Chris wzia˛ł ja˛ za re˛ke˛ i pomo´gł jej sie˛
zanurzyc´.

– Temperatura jest w sam raz – stwierdziła.
– Umiem ka˛pac´ dzieci. Sprawdziłem łokciem – wy-

jas´nił jej ze s´miechem.

Lez˙ała wycia˛gnie˛ta w wannie, Chris kle˛czał obok

i delikatnie polewał ja˛ woda˛, kto´ra˛ wyciskał z ga˛bki
w kształcie dinozaura. Czuła, jak uchodzi z niej zme˛-
czenie i obawy. Była rozluz´niona i szcze˛s´liwa. Potem
Chris wzia˛ł mydło. Czuła sie˛ jak kro´lowa, kiedy leni-
wie podsuwała mu do mycia ramie˛ lub noge˛. W kon´cu
wstała, a Chris spłukał prysznicem resztki piany z jej
sko´ry.

– Szkoda marnowac´ tyle pachna˛cej wody – stwier-

dziła. – Teraz twoja kolej.

Kiedy skon´czył, oboje przeszli do sypialni. Usiedli

na ło´z˙ku i wypili po kieliszku schłodzonego szampana.
Chris wylał troche˛ musuja˛cego płynu na piersi Jane,
a potem pochylił sie˛ i zlizał go z jej sko´ry. Czas mijał,
a oni sie˛ nie spieszyli. Kochali sie˛ długo, słodko,
namie˛tnie. Było zupełnie inaczej niz˙ za pierwszym
razem, ale ro´wnie wspaniale. Zafascynowani pozna-
wali swoje ciała, uczyli sie˛, jak je dotykac´ i pies´cic´, by
sprawiac´ sobie nawzajem przyjemnos´c´. Kiedy w kon´-
cu osia˛gne˛li spełnienie, przekonali sie˛, z˙e warto było

115

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

nies´piesznie zda˛z˙ac´ ku celowi. Teraz mogli spokojnie
zasna˛c´.

– Jeszcze jedno – wymamrotała Jane. – Musze˛

wyjs´c´, zanim James sie˛ obudzi. Nie chce˛, z˙eby o nas
wiedział.

Chris przez chwile˛ sie˛ zastanawiał.
– Niech be˛dzie, jak sobie z˙yczysz – odrzekł w kon´-

cu. – Ale wkro´tce chciałbym mu wszystko powiedziec´.

Potem oboje zasne˛li.

Był bardzo wczesny niedzielny ranek, ale Jane mia-

ła duz˙o zaje˛c´. Zwykle robiła tego dnia pranie, wie˛c
i dzisiaj zabrała kosz ubran´ i zeszła na do´ł do wspo´lnej
pralni w suterenie. Z powodu wczesnej pory pomiesz-
czenie było całkiem puste. Jane nastawiła pralke˛ i usia-
dła, patrza˛c, jak jej ciuszki obracaja˛ sie˛ w be˛bnie.

Nagle usłyszała zbliz˙aja˛ce sie˛ kroki i do pralni we-

szła Erica, ro´wniez˙ z koszem bielizny.

– Nie mogłam spac´ – wyznała – wie˛c postanowiłam

czyms´ sie˛ zaja˛c´. – Us´miechne˛ła sie˛ do Jane. – Domys´-
lam sie˛, z˙e niedawno wro´ciłas´?

– Tak, to taki mo´j wstydliwy sekret – z˙artobliwie

odparła Jane. – Pewnie niedługo wszyscy be˛da˛ o tym
wiedzieli, jak to w szpitalu.

– Jak to w szpitalu – zgodziła sie˛ Erica. – Mam

nadzieje˛, z˙e dobrze sie˛ wam układa. – Nagle sie˛gne˛ła
do kieszeni i wyje˛ła chusteczke˛. – Lepiej niz˙ mnie...

Jane podeszła do przyjacio´łki i obje˛ła ja˛.
– Zno´w masz kłopoty? Opowiedz mi wszystko. Od

razu sie˛ troche˛ lepiej poczujesz.

Erica pocia˛gne˛ła nosem i otarła łzy.
– Jestem taka głupia – stwierdziła, potrza˛saja˛c gło-

116

GILL SANDERSON

wa˛. – Zadzwonił Martin i prawie udało mu sie˛ mnie na-
brac´. Nie powinnam byc´ taka naiwna.

– Co sie˛ stało?
– Zadzwonił wczoraj rano i zachowywał sie˛ cał-

kiem miło. Przeprosił mnie, mo´wił, z˙e zdaje sobie
sprawe˛ z tego, jak okropnie poste˛pował, i z˙e jest mu
bardzo przykro. Potem powiedział, z˙e dostał nowa˛
prace˛, skon´czył z piciem i zacza˛ł porza˛dkowac´ swoje
z˙ycie. Twierdził, z˙e bardzo za mna˛ te˛skni, ale z˙e ja tez˙
musze˛ jakos´ ułoz˙yc´ sobie z˙ycie.

– Uwierzyłas´ mu? – spytała Jane.
– No, tak troche˛. Powiedziałam, z˙e pomys´le˛ o tym,

co mi powiedział, i z˙e moz˙e do mnie po´z´niej za-
dzwonic´.

– Zastanawiałas´ sie˛ nad tym, czy do niego wro´cic´?

– Jane starała sie˛ mo´wic´ neutralnym tonem. Wiedziała,
z˙e w takiej sytuacji nie powinna narzucac´ sie˛ z radami.
Waz˙ne decyzje kaz˙dy musi podejmowac´ sam. Czasami
jednak trudno jest sie˛ powstrzymac´.

– Nie, nawet mi to nie przyszło do głowy. Za-

dzwonił o sio´dmej. Powiedział, z˙ebym do niego przy-
jechała, do baru Fisherman’s Rest. Bełkotał, był agre-
sywny i pijany. Powiedział, z˙ebym przyjechała z rze-
czami, bo tego dnia nie wro´ce˛ do bursy. Miałam z nim
jechac´ do mieszkania, kto´re udoste˛pnił mu jakis´ zna-
jomy. Odmo´wiłam. Wtedy zacza˛ł krzyczec´, z˙e rano
wszystko ustalilis´my i z˙e chyba mi odbiło. Rozła˛czy-
łam sie˛. Zadzwonił znowu i zapowiedział, z˙e jes´li do
niego nie wro´ce˛, to stanie mi sie˛ cos´ złego. Podobno
jestes´my dla siebie stworzeni, i on mi to udowodni.
– Po twarzy Eriki płyne˛ły łzy. – Jane, jak mogłam az˙
tak sie˛ pomylic´?

117

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

Jane starała sie˛ ja˛ pocieszyc´.
– Co ja ci moge˛ powiedziec´? Chyba tylko to, z˙e

wszystkie problemy mijaja˛. Jeszcze kiedys´ be˛dziesz
szcze˛s´liwa.

Erica zno´w dzielnie starała sie˛ zapanowac´ nad soba˛.
– Wiem. I w poro´wnaniu z toba˛ wcale nie jestem

w takiej złej sytuacji. Nie powinnam sie˛ tak nad soba˛
uz˙alac´.

– Alez˙ nic w tym złego. Tylko juz˙ nie płacz, bo

be˛dziesz okropnie wygla˛dac´. Moz˙e wez´miesz długa˛
ka˛piel? Mnie to zawsze pomaga. Ja sie˛ zajme˛ twoim
praniem i przyniose˛ ci je na go´re˛, kiedy be˛dzie gotowe.

– Zrobisz to? Ale...
– Z

adnych ale. Idz´ juz˙. – Jane odpe˛dziła ja˛ ruchem

dłoni. – Potem napijemy sie˛ kawy.

Erica odeszła, a Jane zaje˛ła sie˛ sortowaniem rzeczy.

al jej było kolez˙anki. Zastanowiła sie˛ nad jej słowa-

mi. Jeszcze trzy miesia˛ce temu Erica była szcze˛s´liwa
i zadowolona ze swego partnera. Planowała spe˛dzic´
z nim reszte˛ z˙ycia. A teraz taka zmiana. Straciła to-
warzysza z˙ycia, dom i wie˛kszos´c´ oszcze˛dnos´ci. W do-
datku były partner ne˛kał ja˛ i napastował.

Z kolei pomys´lała o sobie. Kilka tygodni wczes´niej

była przekonana, z˙e juz˙ nigdy nie spojrzy na z˙adnego
me˛z˙czyzne˛. A teraz... Moz˙e za bardzo sie˛ pos´pieszyła?
Wcia˛z˙ nie wie o Chrisie tylu rzeczy... Ciekawe, jak to
wszystko moz˙e sie˛ skon´czyc´?

Rano obudziła sie˛ radosna, teraz zaczynała wpadac´

w przygne˛bienie. Moz˙e zrobic´ tylko jedno.

Zadzwoniła do Chrisa. Wiedziała, z˙e wybierał sie˛

z Jamesem w odwiedziny do znajomych. Udało jej sie˛
do niego dodzwonic´, zanim wyszedł. Gdy tylko usły-

118

GILL SANDERSON

szała jego głos, poczuła sie˛ znacznie lepiej. Był taki
ciepły, przyjazny, kochaja˛cy.

– Mam kłopot – zacze˛ła. – Włas´ciwie chce˛ tylko,

z˙ebys´ dodał mi otuchy. Rozmawiałam włas´nie z Erica˛.
– Opowiedziała mu o wszystkim. – I teraz sie˛ zasta-
nawiam, czy nagle moje uczucia do ciebie moga˛sie˛ od-
mienic´. Albo twoje uczucia do mnie.

Wysłuchał jej, nie przerywaja˛c, i wcale nie zlek-

cewaz˙ył jej niepokojo´w.

– Zawsze istnieje ryzyko, z˙e sie˛ nie ułoz˙y. Sam

o tym wiem najlepiej. W tej chwili nie chce˛ cie˛
nakłaniac´ do niczego, czego mogłabys´ z˙ałowac´. Nie
be˛dziemy sie˛ s´pieszyc´. Chce˛ tylko, z˙ebys´ cos´ usłysza-
ła. Jestes´ moja˛najwie˛ksza˛ w z˙yciu szansa˛na szcze˛s´cie.
Mam nadzieje˛, z˙e ja dla ciebie jestem ro´wnie waz˙ny.

– Tak, włas´nie tak mys´le˛.
– To dobrze. Wie˛c moz˙e to uczcimy? Co powiesz

na kolacje˛ w Escott Arms, w s´rode˛?

– Wspaniale. Be˛de˛ miała na co czekac´.

W s´rode˛ spotkała Jane jeszcze jedna mała przyjem-

nos´c´. Matt pracował z Erica˛ w jednej z sal. Jane zawsze
s´wietnie sie˛ z nim dogadywała, inne piele˛gniarki
ro´wniez˙, ale teraz zauwaz˙yła, z˙e z Erica˛ ła˛czy go jakies´
szczego´lne porozumienie. Matt rozmawiał z nia˛ troche˛
dłuz˙ej, niz˙ było to absolutnie konieczne. Cze˛sto sie˛
razem s´miali, a kiedy pochylali sie˛ nad czyms´, ich
ramiona stykały sie˛ niby to przypadkiem.

W Erice nasta˛piła jakas´ zmiana. Nie chodziła juz˙

przygarbiona, oczy jej błyszczały, s´miało patrzyła
przed siebie. Chyba zno´w zaczyna sie˛ czuc´ jak kobieta.

– Jestes´ dzisiaj radosna jak skowronek – stwierdziła

119

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

Jane, gdy wracały razem do bursy. – Nigdy jeszcze nie
widziałam, z˙ebys´ sie˛ tak cze˛sto us´miechała.

Erica zaczerwieniła sie˛.
– Jestes´my tylko przyjacio´łmi – odrzekła. – Przyja-

z´nimy sie˛ nie od dzis´, ale... Sama nie wiem. Lubie˛ go.

– Jak to sie˛ stało, z˙e nadal jest wolny?
– Mieszkał z chorym ojcem, opiekował sie˛ nim,

pos´wie˛cał mu cały wolny czas. Kilka tygodni temu
ojciec zmarł, wie˛c sytuacja Matta sie˛ zmieniła.

– Czy s´mierc´ ojca bardzo go przygne˛biła?
– Oczywis´cie, w pewien sposo´b. Jednak spodzie-

wał sie˛ tego od dawna. W jakims´ sensie było to wyba-
wienie dla nich obu.

– Rozumiem. – Jane skine˛ła głowa˛. – A teraz...
– Zaraz, zaraz – przerwała jej kolez˙anka. – Nie ja

jedna tu wygla˛dam, jakbym wygrała na loterii. Jane, ty
wre˛cz promieniejesz. I nie mo´w mi, z˙e na skutek pracy.
Moz˙e tak na ciebie działaja˛ tutejsze potrawy, morskie
powietrze albo cos´ całkiem innego, ale zupełnie zmie-
niła ci sie˛ twarz. Kiedys´ wiecznie chodziłas´ ze zmarsz-
czonym czołem. Teraz twoje zmarszczki gdzies´ znik-
ne˛ły.

– Widocznie dobrze sie˛ odz˙ywiam – zasugerowała

Jane ze s´miechem.

120

GILL SANDERSON

ROZDZIAŁ SIO

DMY

Chris miał przyjs´c´ dopiero za godzine˛, lecz chociaz˙

była głodna, postanowiła nic nie jes´c´ przed kolacja˛.

Wzie˛ła prysznic i z rados´cia˛ spostrzegła, z˙e jej wło-

sy sa˛juz˙ troche˛ dłuz˙sze. Niedługo be˛dzie mogła sie˛ po-
kusic´ o bardziej kobieca˛ fryzure˛.

Włoz˙yła biała˛ koronkowa˛ bielizne˛ i niebieska˛ suk-

nie˛. Potem starannie sie˛ umalowała. Chciała wygla˛dac´
ładnie. Nagle usłyszała dzwonek do frontowych drzwi.
Z

adna z mieszkanek bursy nikogo dzis´ nie oczekiwała,

wie˛c to pewnie Chris. Przyszedł troche˛ wczes´niej. Zbie-
gła na do´ł, z˙eby go wpus´cic´.

Popołudniowe słon´ce przes´wiecało przez wzorzyste

szybki w drzwiach. Widziała za nimi niewyraz´ny zarys
me˛skiej sylwetki. Odsune˛ła zasuwe˛ i otworzyła drzwi.
To nie był Chris, tylko Martin Berry, były partner
Eriki.

Spojrzała na niego przeraz˙ona.
– Nie moz˙esz tu wejs´c´ – oznajmiła. – Odejdz´, bo

zawołam ochrone˛. – Spro´bowała zamkna˛c´ mu drzwi
przed nosem.

Jednak intruz okazał sie˛ silniejszy. Wszedł do s´rod-

ka i odepchna˛ł ja˛ na bok.

– Niby dlaczego nie moge˛ wejs´c´? – warkna˛ł. – Kto

mi zabroni? Zejdz´ mi z drogi, bo chce˛ sie˛ zobaczyc´
z Erica˛.

Jane poczuła pierwsze ukłucie strachu. Od Martina

jechało alkoholem, miał rozbiegane oczy, i sprawiał
wraz˙enie człowieka, kto´ry nie wie, co robi. Na oddziale
nagłych wypadko´w Jane nieraz musiała sobie radzic´
z awanturnikami.

– Prosze˛ mnie nie popychac´! – zaz˙a˛dała. – Juz˙

mo´wiłam, z˙e tu nie wejdziesz. Jes´li chcesz rozmawiac´
z Erica˛, to...

– Erica! – rozdarł sie˛ Martin na całe gardło. – Nie

schowasz sie˛ przede mna˛! Wiem, z˙e tam jestes´. Juz˙ do
ciebie ide˛. Pogadamy, nawet jak nie chcesz. Nie
pozwole˛ sie˛ tak traktowac´! – Wyja˛ł z kieszeni butelke˛
i pocia˛gna˛ł łyk. W powietrzu rozeszła sie˛ won´ taniego
alkoholu.

Na schodach rozległ sie˛ przestraszony głos Eriki.
– Jane? Martin? Co sie˛ dzieje? Co ty tutaj robisz?
Głos Martina brzmiał coraz bardziej przenikliwie.

Jane z przeraz˙eniem zdała sobie sprawe˛, z˙e ten czło-
wiek nie tylko jest pijany, ale ro´wniez˙ moz˙e byc´
szalony.

– Przyszedłem po ciebie! Wyjdziesz ze mna˛! Nie

obchodzi mnie, czego chcesz, wie˛c nie utrudniaj.

Jane wiedziała, z˙e nie moz˙e mu pozwolic´ is´c´ na

go´re˛. Gdy Martin chwycił za pore˛cz schodo´w, zasta˛-
piła mu droge˛.

– Nie po´jdziesz tam. Juz˙ ci mo´wiłam, z˙e...
Wtedy Martin niespodziewanie uderzył ja˛ pie˛s´cia˛

w twarz. Siła ciosu była tak wielka, z˙e Jane zatoczyła
sie˛ i upadła na stopnie. Usłyszała cichy trzask i zalała ja˛
fala bo´lu. Nie mogła sie˛ ruszyc´, nie mogła mys´lec´,
istniał tylko ten pulsuja˛cy, ostry bo´l.

Z wolna zacze˛ły do niej docierac´ ro´z˙ne odgłosy.

122

GILL SANDERSON

Z go´ry dochodziły krzyki. Czy Martin cos´ zrobił Erice?
Słyszała tez˙ inny dz´wie˛k, rytmiczne, głos´ne uderzenia
z zewna˛trz. Za szyba˛ dostrzegła postac´ me˛z˙czyzny,
kto´ry walił pie˛s´cia˛ w drzwi i cos´ krzyczał. To pewnie
Chris pro´buje dostac´ sie˛ do s´rodka.

Musi mu otworzyc´. Tylko jak? Wiedziała, z˙e jes´li

sie˛ ruszy, zno´w ogarnie ja˛ straszliwy bo´l.

Przekre˛ciła sie˛ na drugi bok i zgodnie z jej przewi-

dywaniami natychmiast zabolało ja˛ całe ciało. Pewnie
mam złamane z˙ebro, pomys´lała. Miała nadzieje˛, z˙e
kos´c´ nie przebiła z˙adnego waz˙nego organu. Nie mogła
jednak wstac´, wie˛c podczołgała sie˛ do wejs´cia. Nie
było to daleko, ale trwało wieki. Bo´l narastał. W kon´cu
Jane dotarła do celu, odcia˛gne˛ła zasuwe˛ i z płaczem
opadła na podłoge˛.

Zobaczyła nad soba˛ przeraz˙ona˛ twarz Chrisa.
– Co on ci zrobił?
Ukla˛kł przy niej i chciał obejrzec´ obraz˙enia, ale nie

pozwoliła mu tego zrobic´.

– Nic mi nie jest – wyste˛kała. – Biegnij do Eriki, bo

on moz˙e ja˛ zabic´! – Zauwaz˙yła, z˙e Chris sie˛ zawahał.
– Czy ty mnie słyszysz?! – Podniosła głos do krzyku.
– Erica...

Szybko pocałował ja˛ w policzek i pobiegł na go´re˛.

Jane miała wraz˙enie, z˙e otacza ja˛ge˛sta mgła. Doszła do
wniosku, z˙e juz˙ nic wie˛cej nie musi zrobic´. Włas´ciwie
moz˙e tylko zemdlec´...

Kiedy pracowała na oddziale nagłych wypadko´w,

przekonała sie˛, z˙e niekiedy ludzie w szoku funkcjonuja˛
niby normalnie, ale tak naprawde˛ nic do nich nie
dociera. Teraz sama sie˛ tak czuła. Mogła tylko lez˙ec´.

123

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

Słyszała dochodza˛ce z go´ry krzyki, piski i huk przesu-
wanych mebli, ale to wszystko działo sie˛ jakby za
szyba˛. Jej nie dotyczyło.

Po jakims´ czasie wro´cił Chris. W jego oczach doj-

rzała przeraz˙enie i troske˛. A moz˙e to była miłos´c´?
Szybko jednak przybrał mine˛ profesjonalisty i w ułam-
ku sekundy zmienił sie˛ z ukochanego me˛z˙czyzny
w lekarza.

– Nic ci nie be˛dzie – zapewnił. – Dzwoniłem juz˙ po

pogotowie. Staraj sie˛ nie ruszac´. I nic nie mo´w. – Obma-
cał jej czaszke˛ i kos´ci twarzy, by sprawdzic´, czy nie
ma złaman´. – Gdzie cie˛ boli? – zapytał.

– Boli mnie głowa, ale przede wszystkim bok. Wyda-

je mi sie˛, z˙e złamałam z˙ebro. Co z Erica˛?

– Juz˙ dobrze. Jest nieco zszokowana.
Jeszcze o cos´ musi go zapytac´...
– A co... z nim? – Nie mogła sie˛ zmusic´, by wypo-

wiedziec´ imie˛ Martina. Głos jej drz˙ał.

– Z nim juz˙ spoko´j – odparł Chris lekcewaz˙a˛co. – Po-

radziłem sobie.

Ucieszyła sie˛ z tej wiadomos´ci. Nie musi sie˛ juz˙

o nic martwic´. Zamkne˛ła oczy.

Wkro´tce usłyszała jakies´ obce głosy, czyjes´ re˛ce

ostroz˙nie ja˛ podniosły i wyniosły na dwo´r. Na poli-
czkach czuła s´wiez˙y powiew wiatru, słon´ce raziło
w oczy.

W szpitalu zaje˛ły sie˛ nia˛ piele˛gniarki. Niekto´re zna-

ła. Jedna z nich poprosiła Chrisa, by zaczekał za pa-
rawanem. Jane wiedziała, co sie˛ dzieje i cieszyła sie˛, z˙e
moz˙e sobie po prostu lez˙ec´. Przes´wietlenie wykazało
złamanie z˙ebra i znaczne potłuczenia. Dostała s´rodki
przeciwbo´lowe. Piele˛gniarki umyły jej twarz i zaban-

124

GILL SANDERSON

daz˙owały klatke˛ piersiowa˛. Potem pozwoliły jej od-
pocza˛c´. Drzemała, czuja˛c, z˙e ktos´ trzyma ja˛ za re˛ke˛.

Kiedy sie˛ obudziła, Chrisowi kazano wyjs´c´, a nia˛

zaja˛ł sie˛ bardzo młody lekarz w towarzystwie starszej
piele˛gniarki.

– Jak sie˛ pani czuje? – zapytał.
– Jestem głodna – odparła po zastanowieniu. – Od

s´niadania nic nie jadłam.

– Trudno be˛dzie jes´c´ obolałymi ustami, ale przynio-

se˛ pani jakis´ płynny ciepły posiłek – rzekła piele˛gniarka.

– Bardzo prosze˛. I jeszcze jedno. Nie be˛de˛ zajmo-

wac´ ło´z˙ka w szpitalu. Chce˛ wro´cic´ do siebie.

Lekarz spojrzał na nia˛ z wahaniem.
– Nie odniosła pani powaz˙nych obraz˙en´ – stwier-

dził – ale przez˙yła pani wstrza˛s i wolelibys´my za-
trzymac´ pania˛ na noc.

– Moz˙e zastanowimy sie˛ nad tym, kiedy napije sie˛

pani czegos´ ciepłego i wro´ca˛ pani siły – odezwała sie˛
piele˛gniarka. – A poza tym ma pani gos´cia.

To musi byc´ dobra piele˛gniarka, pomys´lała Jane. Po

ich odejs´ciu przy jej ło´z˙ku pojawił sie˛ Chris.

– Kiedy zobaczyłem cie˛ na podłodze, byłem prze-

raz˙ony – wyznał.

– Pocałuj mnie w policzek, ten zdrowy. – Chris

pocałował ja˛ ostroz˙nie, usiadł obok i wzia˛ł ja˛ za re˛ke˛.
– Czuje˛ sie˛ juz˙ lepiej – zapewniła. – Powiedz mi, co sie˛
włas´ciwie stało. I jak sie˛ miewa Erica?

– Niez´le. Ty odniosłas´ znacznie cie˛z˙sze obraz˙enia.

Była jednak w takim szoku, z˙e personel karetki po-
stanowił przywiez´c´ ja˛ do szpitala. Dostała s´rodki
uspokajaja˛ce i zostanie tu na noc. Dzie˛ki tobie nic
powaz˙nego jej sie˛ nie stało.

125

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– A... a ten człowiek? Co z nim? Uciekł?
– Nie – odrzekł Chris. Po chwili wahania dodał:

– Tez˙ jest tutaj, na oddziale. Pilnuje go policja. Kiedy
lekarz uzna, z˙e moz˙na go wypisac´, zostanie aresz-
towany.

– A dlaczego jest w szpitalu?
– Chyba ma złamana˛ szcze˛ke˛. Troche˛ za mocno mu

przyłoz˙yłem – wyznał Chris zaz˙enowany.

Musiała sie˛ rozes´miac´.
– Doktorze Fielding! Przemoc wobec szalen´ca?
– Najwyz˙szy czas, z˙eby znormalniał – mrukna˛ł

Chris pod nosem. – Poza tym chciał mnie uderzyc´ butel-
ka˛, a w ten sposo´b moz˙na zabic´. – Delikatnie pocało-
wał ja˛ w usta. – Do diabła z wiecznym pamie˛taniem
o obowia˛zkach lekarza! Kiedy widze˛, co ci zrobił,
mam ochote˛ zno´w mu przyłoz˙yc´.

– Tak okropnie wygla˛dam?
– Wygla˛dasz jak kobieta, kto´ra stane˛ła w obronie

przyjacio´łki.

– Chris, wiesz, z˙e nie jestem powaz˙nie ranna. Chce˛

wro´cic´ do siebie. Zostaja˛c tutaj dłuz˙ej, czułabym sie˛
jak oszustka.

– Wcale nie byłabys´ oszustka˛, ale dobrze, poroz-

mawiam z tym młodym lekarzem.

– Mam jeszcze jedna˛ pros´be˛. Czy mo´głbys´ za-

dzwonic´ do Matta i powiedziec´ mu, co sie˛ stało?

– Powiedziec´ Mattowi? Ale... Aha, juz˙ rozumiem!

– Rozes´miał sie˛ wesoło. – Jasne, zrobie˛ to.

Wyszedł, a wkro´tce przy ło´z˙ku Jane zjawił sie˛ mło-

dy lekarz.

– Jeszcze raz pania˛ zbadam, ale doktor Fielding

mnie przekonał, z˙e powinienem pania˛ wypisac´. Obie-

126

GILL SANDERSON

cał sie˛ pania˛ zaopiekowac´. Tylko prosze˛ sie˛ oszcze˛-
dzac´ przynajmniej przez trzy dni. Dałem pani zwol-
nienie z pracy na tydzien´.

Jeszcze jeden młody, ale dobry lekarz, pomys´lała

Jane.

Do szpitalnych drzwi, zgodnie z przepisami, doje-

chała w fotelu na ko´łkach. Chris czekał na nia˛ przy
samochodzie. Zawio´zł ja˛do bursy i pomo´gł połoz˙yc´ sie˛
do ło´z˙ka. Wtedy pierwszy raz sie˛ rozpłakała.

Chris obja˛ł ja˛ czule, ale nic nie mo´wił. Kiedy sie˛

uspokoiła, przemył jej twarz re˛cznikiem zmoczonym
w chłodnej wodzie.

– Wiem, z˙e to ło´z˙ko jest za wa˛skie dla nas dwojga,

ale chciałbym zostac´ na noc. Be˛de˛ spał na podłodze.
Juz˙ nieraz to robiłem. Chce˛ byc´ przy tobie, trzymac´ cie˛
za re˛ke˛.

– Wspaniale. – Ogarne˛ło ja˛ poczucie bezpieczen´st-

wa. Nagle cos´ sobie przypomniała. – A Erica? Za-
dzwoniłes´ do Matta?

– Tak. I po raz pierwszy Matt poprosił mnie o przy-

sługe˛. Chce, z˙ebym dzis´ i jutro dał mu wolne. Oczywis´-
cie, zgodziłem sie˛. Pewnie ma zamiar nie odste˛powac´
Eriki.

– To miłe. – Przymkne˛ła oczy. – A, jeszcze cos´...
– Co?
– Jestes´ mi winien kolacje˛ w Escott Arms.

Naste˛pnego ranka obudziła sie˛ i powoli odwro´ciła

głowe˛. Chris spał na podłodze. Zrobił sobie posłanie ze
zdje˛tych z fotela poduszek, nakrył sie˛ jej szlafrokiem.
Kiedy spał, bruzdy mimiczne na jego twarzy stawały
sie˛ płytsze, wygla˛dał młodziej i pogodniej.

127

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

Chyba poczuł na sobie jej wzrok, bo otworzył oczy.
– Dzien´ dobry, kochanie. Jak sie˛ czujesz? – zapytał.
Ucieszyła sie˛, słysza˛c, jak ja˛ nazwał. Po raz pierw-

szy tak sie˛ do niej zwro´cił.

– Jestem obolała i po´łprzytomna. Ale spałam dob-

rze.

– Matka natura wie, co robi. Szybciej wydobrze-

jesz, jes´li be˛dziesz duz˙o spała. Mam pomysł. Pomoge˛
ci dojs´c´ do łazienki, zrobie˛ ci s´niadanie, potem ty be˛-
dziesz sobie odpoczywac´, a ja po´jde˛ do pracy.

– A co z Jamesem? – Z

e tez˙ wczoraj o tym nie po-

mys´lała! – Cała˛ noc spe˛dziłes´ u mnie, a teraz...

– Nie martw sie˛. Pani Mansell została z nim na noc

i dzisiaj odwiezie go do przedszkola.

Pomo´gł jej przejs´c´ do łazienki. Kiedy zobaczyła

swoja˛ twarz w lustrze, omal sie˛ nie rozpłakała. Cały
lewy policzek był siny, oko podpuchnie˛te. Wiedziała,
z˙e to tylko powierzchowne obraz˙enia, ale wraz˙enie
było okropne.

Ostroz˙nie umyła sie˛ wilgotna˛ ga˛bka˛, wyczys´ciła ze˛-

by, zmieniła koszule˛ i wro´ciła do ło´z˙ka, a tymczasem
Chris zrobił jej s´niadanie.

– Spotkałem chyba wszystkie mieszkaja˛ce tu piele˛-

gniarki, w ro´z˙nych stadiach negliz˙u – oznajmił wesoło.
– Zasypały mnie pytaniami o ciebie. I z˙adna sie˛ nie
zdziwiła, z˙e mnie tutaj widzi. Chyba bardzo cie˛ lubia˛.
Te dwie, kto´re mieszkaja˛ w kon´cu korytarza, maja˛ dzis´
wolny dzien´, wie˛c jes´li be˛dziesz czegos´ potrzebowała,
moz˙esz je zawołac´.

Zjadła owsianke˛, kto´ra˛ dla niej ugotował, wypiła

herbate˛ i poczuła sie˛ troche˛ lepiej, choc´ nadal była
bardzo senna.

128

GILL SANDERSON

– Idz´ juz˙ – ponagliła Chrisa. – Dam sobie rade˛.
Przed wyjs´ciem jeszcze ja˛ zbadał, ale nie stwierdził

nic niepokoja˛cego. Jane wkro´tce zasne˛ła i obudziła sie˛
dopiero w porze lunchu, kiedy przyszła piele˛gniarka
zmienic´ jej opatrunek. Kolez˙anka z pokoju w kon´cu
korytarza przyniosła jej talerz zupy i herbate˛. Widza˛c,
jacy wszyscy sa˛ dla niej dobrzy, Jane zno´w sie˛ roz-
płakała. Zdawała sobie sprawe˛, z˙e ten płacz to jeden ze
skutko´w przez˙ytego wstrza˛su. Potem zno´w zasne˛ła.

Obudziła sie˛ po´z´nym popołudniem. Czuła sie˛ juz˙

znacznie lepiej. W telefonie komo´rkowym znalazła
wiadomos´c´ tekstowa˛: ,,Nie jedz kolacji, przyniose˛ cos´
dobrego’’.

Cos´ dobrego? S

wietnie. Us´wiadomiła sobie, z˙e jest

bardzo głodna, choc´ przeciez˙ przespała prawie cały
dzien´. Pokonuja˛c bo´l, wstała z ło´z˙ka i zno´w zmieniła
koszule˛. Tym razem na ładna˛ koronkowa˛ z głe˛bokim
dekoltem. Uczesała starannie włosy i wzie˛ła saszetke˛
z kosmetykami. Nie bardzo mogła poprawic´ wygla˛d
swojej twarzy, ale odrobina makijaz˙u wpłyne˛ła korzys-
tnie na jej samopoczucie.

Przed przyjazdem do Jane Chris wpadł do swojego

domu. Choc´ pani Mansell miała zostac´ z Jamesem na
kolejna˛ noc, chciał zobaczyc´ syna i chwile˛ z nim po-
rozmawiac´.

U Jane pojawił sie˛ z torba˛ zakupo´w i pojemnikiem

do przenoszenia ciepłych potraw, z kto´rego unosił sie˛
bardzo apetyczny zapach.

– Najpierw musze˛ ci cos´ wyjas´nic´ – odezwała sie˛,

uprzedzaja˛c jego słowa. – Czuje˛ sie˛ juz˙ prawie dobrze.
Była u mnie piele˛gniarka i stwierdziła, z˙e jestem

129

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

w dobrej formie. Wie˛c dzisiaj nie zachowuj sie˛ jak mo´j
lekarz, dobrze? A teraz do rzeczy. Jestem głodna.
Najpierw tylko spytam, co u Eriki? Mys´lałam, z˙e do
mnie wpadnie. Mam nadzieje˛, z˙e nie jest w gorszym
stanie?

Us´miechna˛ł sie˛ szeroko.
– Wre˛cz przeciwnie. I to wszystko dzie˛ki tobie.

Notabene, niezła z ciebie intrygantka. Nie znałem cie˛
od tej strony.

– Mo´w szybko, o co chodzi.
– Juz˙ ci mo´wiłem, z˙e Matt poprosił o wolny dzien´.

Okazało sie˛, z˙e zabrał Erice˛ do siebie. Z

eby nie musiała

wracac´ tutaj, bo to mogłoby byc´ dla niej nieprzyjemne.

– Rozumiem.
– Wszystko z zachowaniem zasad przyzwoitos´ci.

Matt ma kilka wolnych pokoi, wie˛c nie zdarzy sie˛ nic...
niewłas´ciwego. Wydaje mi sie˛, z˙e Erica wcale nie be˛-
dzie sie˛ s´pieszyc´ z powrotem do bursy.

– Wiesz, ta awantura przyniosła w kon´cu cos´ pozy-

tywnego. – Wzdrygne˛ła sie˛ lekko. – A tak w ogo´le, to
co sie˛ z nim dzieje?

– Jest w areszcie. Złoz˙yłem zeznanie i powiedzia-

łem tez˙, z˙e ciebie nie moz˙na przesłuchac´ ze wzgle˛du na
stan zdrowia. Przy odrobinie szcze˛s´cia nie be˛dziesz
musiała sobie tym zawracac´ głowy. Podobno istnieje
szansa, z˙e zostanie wysłany na leczenie zamiast do
wie˛zienia.

– Byle tylko trzymał sie˛ z dala od Eriki.
– I od ciebie – dodał Chris.
Rozstawił na stole talerze i sztuc´ce, z torby wyja˛ł

jakies´ paczuszki, na kon´cu otworzył pojemnik.

– Pani Mansell bardzo sie˛ zmartwiła na wiadomos´c´

130

GILL SANDERSON

o tym, co cie˛ spotkało. Wierzy jednak, z˙e dobre jedze-
nie działa lepiej niz˙ lekarstwa, wie˛c przysyła ci swoja˛
specjalnos´c´. Kurczak duszony z fasolka˛ i młodymi ziem-
niakami.

– Wspaniale to wygla˛da – rzekła zachwycona, pa-

trza˛c, jak Chris nakłada jej na talerz apetyczne danie.

Na koniec Chris otworzył butelke˛ szampana.
– Chris, było pyszne, a ja czuje˛ sie˛ juz˙ o wiele lepiej

– powiedziała po kolacji. – Moz˙e wstane˛ i...

– Nie ma mowy – zaprotestował. – Ja posprza˛tam.

A potem spe˛dzimy razem spokojny wieczo´r.

– Dobrze, ale chyba chciałabym ci cos´ powie-

dziec´...

Spojrzał na nia˛ badawczo.
– Wiesz, z˙e przez˙yłas´ wstrza˛s, wie˛c nie wiem, czy to

najlepszy moment na podejmowanie waz˙nych decyzji.

– To bardzo dobry moment. Dzie˛ki temu, co sie˛

wydarzyło, spojrzałam na z˙ycie z innej perspektywy.

Kiedy Chris poszedł do kuchni, umyła ze˛by, po-

prawiła makijaz˙ i fryzure˛, a potem zno´w połoz˙yła sie˛
do ło´z˙ka. Teraz mu to powie...

Chris wro´cił, usiadł w fotelu przy ło´z˙ku i popatrzył

na nia˛ w zadumie. Jane wzie˛ła kieliszek i wycia˛gne˛ła
go w jego strone˛.

– Moge˛ prosic´ o jeszcze odrobine˛? – Kiedy spełnił

jej pros´be˛, wzniosła toast. – Nie robie˛ tego cze˛sto, ale
teraz chciałam wypic´ za szcze˛s´liwa˛ przyszłos´c´.

– Za szcze˛s´liwa˛ przyszłos´c´ – powto´rzył i wypił łyk

szampana. Widziała jednak, z˙e nadal bacznie ja˛ obser-
wuje.

– Dzisiaj nie tylko spałam, ale tez˙ troche˛ rozmys´-

lałam. O mnie, o tobie, o przyszłos´ci.

131

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Czy to na pewno jest najlepsza pora na taka˛

rozmowe˛? – zaniepokoił sie˛ Chris.

– Jak najbardziej. Wczoraj ten szaleniec walna˛ł mnie

pie˛s´cia˛, ale ciebie chciał uderzyc´ butelka˛. Mogłes´ zgi-
na˛c´. Kiedy pracowałam na nagłych wypadkach, nieraz
widziałam, jak po takim uderzeniu ludzie wykrwawiali
sie˛ na s´mierc´.

– Ale nie zgina˛łem. Nie uderzył mnie i...
– Nie o to mi chodzi. Tylko o to, z˙e istniało takie

ryzyko. Moz˙e po prostu dopisało ci szcze˛s´cie.

– Jane, to juz˙ przeszłos´c´, nie rozmawiajmy o tym.
– Ale ja musze˛. Bo to zdarzenie czegos´ mnie nau-

czyło. – Wzie˛ła głe˛boki oddech i cia˛gne˛ła, starannie
dobieraja˛c słowa. – Mo´j ma˛z˙ umarł, a ja postanowiłam,
z˙e juz˙ nie zaangaz˙uje˛ sie˛ emocjonalnie, poniewaz˙ to
niesie ze soba˛ zbyt wielkie ryzyko cierpienia. Potem
spotkałam ciebie... i polubiłam cie˛. Bardzo. Nie oczeki-
wałam niczego, ale moje ciało... mnie zdradziło. – Us´-
miechne˛ła sie˛. – I to była bardzo miła zdrada.

– Rzeczywis´cie, bardzo miła.
– Teraz zmieniam decyzje˛. Zamierzam brac´ wszys-

tko, co przyniesie mi z˙ycie. Nigdy nie wiadomo, co sie˛
stanie jutro. Jest taka łacin´ska sentencja: Carpe diem.
Korzystaj z dnia. Włas´nie to od dzis´ be˛de˛ robic´.

– A czy moz˙e i ja jestem cze˛s´cia˛ tego planu? – spy-

tał cicho.

– Mam nadzieje˛, z˙e tak. O ile oczywis´cie zechcesz.

Mys´le˛ jednak, z˙e tak jak ja boisz sie˛ zaangaz˙owania...

Wstał, podszedł do okna i utkwił wzrok w zieleni

parku.

– Czułem to samo co ty – powiedział. – Moz˙e włas´-

nie dlatego sie˛ do siebie zbliz˙ylis´my? Kiedy moja z˙o-

132

GILL SANDERSON

ROZDZIAŁ O

SMY

Po trzech dniach spe˛dzonych w pokoju Jane miała

wraz˙enie, z˙e oszaleje. Przeczytała wszystkie przynie-
sione jej czasopisma, słuchała radia, po południu
ogla˛dała telewizje˛, rozmys´lała o przyszłos´ci oddziału.
Wieczory upływały jej najmilej, poniewaz˙ wtedy od-
wiedzał ja˛ Chris. Uparła sie˛ jednak, by na noc wracał
do domu zaja˛c´ sie˛ Jamesem.

Rano czwartego dnia zadzwoniła do lekarza.
– Musze˛ wro´cic´ do pracy. Ta bezczynnos´c´ dopro-

wadza mnie do szału – oznajmiła mu.

– Prosze˛ wpas´c´ do mojego gabinetu. Musze˛ pania˛

obejrzec´.

Zbadał ja˛, sprawdził wpisy w karcie, zastanowił sie˛

i doszedł do wniosku, z˙e praca be˛dzie dla niej lepsza
niz˙ siedzenie w domu. Zabronił jej jednak wszelkiego
wysiłku fizycznego. Miała sie˛ skupic´ wyła˛cznie na ro-
bocie papierkowej.

Do szpitala poszła z przyjemnos´cia˛. Była ciekawa,

jak ja˛ przyjmie zespo´ł. Zauwaz˙yła, z˙e kolez˙anki i kole-
dzy traktuja˛ ja˛ teraz z wie˛kszym szacunkiem, a moz˙e
nawet z sympatia˛. I na dodatek starali sie˛ pomagac´ jej
w pracy.

Niespodziewana˛ trudnos´c´ sprawiło jej szkolenie

młodych piele˛gniarek. Kiedy patrzyła, jak wolno i nie-

pewnie wszystko robia˛, powstrzymywała sie˛ siła˛ woli,
by ich w tym nie wyre˛czyc´. Włas´nie z ulga˛ kon´czyła
obserwowac´, jak Sue pomaga Mattowi zakładac´ cew-
nik pe˛pkowy. Pracowała wolno, ale ostroz˙nie i dokład-
nie. Gdy skon´czyła, Matt szczerze ja˛ pochwalił.

– Moz˙esz zrobic´ sobie przerwe˛, Sue – dodała Jane.

– Widac´, z˙e bardzo to przez˙yłas´.

Ona z Mattem ro´wniez˙ postanowili odpocza˛c´ i po-

szli na kawe˛ do jej gabinetu.

– Opowiedz mi, co u Eriki – poprosiła Jane.
Matt sie˛ zaczerwienił.
– Chris mi mo´wił, z˙e to dzie˛ki tobie zawiadomił

mnie o tym wypadku. Ska˛d wiedziałas´, z˙e ja... z˙e my...

– Dobra piele˛gniarka, tak jak dobry lekarz, musi

byc´ spostrzegawcza – odparła. – Zawsze zauwaz˙am,
kiedy ludzie sie˛ polubia˛...

– Na pewno wiesz, jak to jest, kiedy ktos´ ci sie˛ tak

spodoba, z˙e nie potrafisz sie˛ temu oprzec´ – powiedział
Matt i tym razem Jane sie˛ zaczerwieniła.

– No a jak ona sie˛ miewa?
– Coraz lepiej. Wzie˛ła kilka dni urlopu, bo prze-

z˙yła silny wstrza˛s. Przez tydzien´ musi brac´ s´rodki
uspokajaja˛ce. Moz˙e mogłabys´ ja˛ odwiedzic´ dzis´ wie-
czorem?

– Che˛tnie. O kto´rej mam przyjechac´?
– Około dziewia˛tej? Wpadne˛ po ciebie, a potem cie˛

odwioze˛. Przy okazji troche˛ mi pomoz˙esz. Erica prosi-
ła, z˙ebym zabrał kilka rzeczy z jej pokoju.

– Ciesze˛ sie˛, z˙e zamierza zostac´ u ciebie dłuz˙ej –

przyznała rados´nie Jane.

Matt przyjechał tuz˙ przed dziewia˛ta˛, z lista˛ rzeczy

do zabrania. Jane pomogła mu je znalez´c´ i spakowac´.

135

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

Ich ilos´c´ wskazywała na to, z˙e Erica planuje wypro-
wadzic´ sie˛ z bursy na dobre.

– Kiedy Erica tu wro´ci? – spytała Matta mimo-

chodem.

– Jes´li to be˛dzie ode mnie zalez˙ało, to nigdy. Moz˙e

u mnie mieszkac´ tak długo, jak tylko zechce. Dzie˛ki
niej mo´j dom oz˙ywa.

Erica przeraziła sie˛ na widok siniaka na twarzy Jane.

Ona sama ro´wniez˙ nie wygla˛dała dobrze i widac´ było,
z˙e bardzo przez˙yła całe zajs´cie. Oczy miała podkra˛-
z˙one i niespokojnie rozgla˛dała sie˛ woko´ł, gdy rozlegał
sie˛ jakis´ niespodziewany dz´wie˛k. Kiedy jednak patrzy-
ła na Matta, w jej wzroku widac´ było miłos´c´ i szcze˛s´-
cie. Matt z kolei otaczał ja˛ czuła˛ opieka˛. Byli soba˛ wy-
raz´nie zauroczeni.

Kiedy Matt przygotowywał w kuchni kolacje˛, Erica

pokazała Jane pro´bki farb i materiało´w.

– Pomo´z˙ mi wybrac´ – poprosiła. – Pomagam Mat-

towi organizowac´ remont domu. Trzeba jakos´ rozjas´-
nic´ te wne˛trza.

– To prawda – potakne˛ła Jane.
– Chyba zaczne˛ od gło´wnej sypialni. – Mo´wia˛c to,

Erica lekko sie˛ zarumieniła. – Jak ci sie˛ podoba ten
materiał na zasłony i ten kolor na s´ciany? Na podłodze
lez˙y tam bardzo ładny czerwony dywan.

– Be˛dzie pie˛knie – zawyrokowała Jane. – Zamie-

rzasz tu zostac´ na dobre?

– Na razie Matt mi tego nie proponował, ale jes´li to

zrobi, to sie˛ zgodze˛.

– Nie boisz sie˛? Po tej historii z Martinem...
– Matt to nie Martin. W z˙yciu trzeba ryzykowac´.

136

GILL SANDERSON

To samo mo´wiłam wczoraj, pomys´lała Jane. To

ciekawe, z˙e ten incydent odmienił nas w podobny
sposo´b.

Przez ostatnie dni Fiona wyraz´nie zachowywała

dystans, wie˛c Jane bardzo sie˛ zdziwiła, kiedy naste˛p-
nego dnia poprosiła ja˛ o rozmowe˛.

– Mys´lałam o tym, co mo´wiłas´ na temat potrzeby

cia˛głego kształcenia sie˛ – zacze˛ła – wie˛c i ja chciała-
bym nauczyc´ sie˛ czegos´ nowego. – Pchne˛ła w strone˛
Jane plik broszur. – W Londynie organizuja˛ po´łroczne
szkolenie z zakresu najnowszych technik w leczeniu
dzieci. Gdybym je ukon´czyła, byłabym lepsza˛ piele˛g-
niarka˛. Chciałabym po´js´c´ na ten kurs.

Jane przejrzała broszury. Szkolenie miało sie˛ odbyc´

w jednym z renomowanych szpitali.

– Chciałabym, z˙ebys´ ukon´czyła ten kurs, ale szpital

nie be˛dzie mo´gł przez ten czas wypłacac´ ci pensji.

– Wiem. Mam troche˛ oszcze˛dnos´ci. Rozmawiałam

juz˙ z działem kadr. Dostane˛ bezpłatny urlop i nie strace˛
posady. Jes´li podpisze˛ zobowia˛zanie, z˙e wro´ce˛ tu
i przepracuje˛ co najmniej trzy lata, to szpital odda mi za
kurs.

– To wspaniale. Z przyjemnos´cia˛ napisze˛ ci refe-

rencje, jes´li be˛dziesz ich potrzebowała.

– I jeszcze jedno – dodała Fiona troche˛ niepewnie.

– Na ten kurs bardzo trudno sie˛ dostac´, ale ktos´ włas´nie
zrezygnował. Mogłabym zaja˛c´ wolne miejsce, ale mu-
siałabym zacza˛c´ juz˙ za tydzien´.

– Za tydzien´! Dlaczego wczes´niej nie dałas´ mi znac´?
– Sama dopiero sie˛ o tym dowiedziałam.
Jane westchne˛ła.

137

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Przyjdz´ do mnie za godzine˛. Porozmawiam z ka-

drami.

W dziale kadr dowiedziała sie˛, z˙e ostateczna decy-

zja dotycza˛ca kursu nalez˙y do niej. Mogła oznajmic´
Fionie, z˙e jej wyjazd jest niemoz˙liwy. Postanowiła
jednak udzielic´ jej pozwolenia.

Niemal godzine˛ zabrało jej układanie na nowo pla-

nu dyz˙uro´w i szukanie zaste˛pstwa. W kon´cu jednak do-
biła do szcze˛s´liwego kon´ca.

– Kosztowało mnie to sporo wysiłku, ale moz˙esz

jechac´ na ten kurs – oznajmiła w kon´cu Fionie.

– Dzie˛ki, Jane. To bardzo miło z twojej strony.

I jestem pewna, z˙e nie be˛dziesz za mna˛ te˛skniła.

Dopiero wtedy Jane dostrzegła w oczach Fiony

złos´liwe błyski. Odniosła dziwne wraz˙enie, z˙e kolejny
raz dała sie˛ nabrac´.

Po´z´niej tego dnia Chris przyszedł do niej do gabine-

tu. Jak zwykle, kiedy nikt ich nie widział, pocałował ja˛
na powitanie.

– Czy aby sie˛ nie przepracowujesz? – zapytał.
– Nic prawie nie robie˛, bo piele˛gniarki wyre˛czaja˛

mnie we wszystkim.

– I bardzo dobrze. I nadal chcesz korzystac´ z z˙ycia?
– Owszem. Czy ty do czegos´ zmierzasz?
– Niewykluczone. Przejrzałem plan dyz˙uro´w. Pod

koniec tygodnia oboje mamy dwa wolne dni.

– Owszem. Do tego czasu zamierzam byc´ całkiem

zdrowa.

Mina Chrisa zdradziła, z˙e bije sie˛ z mys´lami.
– No powiedz mi, o co chodzi – zache˛cała Jane.

– Od razu ci ulz˙y.

Wzia˛ł głe˛boki oddech.

138

GILL SANDERSON

– Jeszcze nikogo o cos´ takiego nie prosiłem. Ale po

kolei. Jakis´ czas temu pani Mansell oznajmiła mi, z˙e
chciałaby odwiedzic´ co´rke˛. Zdecydowałem wie˛c, z˙e na
ten czas wezme˛ wolne dni, z˙eby gdzies´ z Jamesem
wyjechac´. Ale James sie˛ dopytuje, czy ty nie mogłabys´
pojechac´ z nami. Tak sobie pomys´lałem, z˙e moz˙e ze-
chciałabys´ sie˛ zatrzymac´ w jakims´ hotelu nieopodal?
Chcemy sie˛ wybrac´ w okolice Whitby.

– Bardzo che˛tnie – odrzekła z lekkim wahaniem.

– Ale dlaczego miałabym mieszkac´ w innym hotelu?
Nie mogłabym w tym samym co wy?

– Rzecz w tym, z˙e my wybieramy sie˛ na kemping.

To zostało ustalone, zanim... zanim sie˛ dobrze po-
znalis´my.

– Na kemping?
– Obawiam sie˛, z˙e tak.
– Be˛dziecie mieszkac´ w małym namiociku i goto-

wac´ na ognisku?

Zrobił przeraz˙ona˛ mine˛.
– Nie. Na cos´ takiego James jest jeszcze za mały.

Moz˙e za kilka lat. To miejsce jest bardzo dobrze za-
gospodarowane. Moz˙na wynaja˛c´ wielki namiot z sy-
pialniami, kuchnia˛ i zadaszona˛ weranda˛. Jest w nim
sto´ł, krzesła, kuchenka do gotowania, lodo´wka, a na-
wet miejsce na barbecue. Prysznice z ciepła˛ woda˛ sa˛
bardzo blisko. Ale poniewaz˙ to wszystko jest pod na-
miotami, wie˛c James juz˙ nie moz˙e sie˛ doczekac´.

– Ile tam jest sypialni?
– Trzy.
– W takim razie mogłabym jedna˛ zaja˛c´. Jade˛ z wa-

mi, Chris. Jeszcze nie wiesz, z˙e kiedys´ byłam harcerka˛.
Nieraz spałam pod namiotem.

139

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Ale... czy juz˙ czujesz sie˛ na siłach?
– Nic sie˛ nie martw. Musze˛ tylko poprosic´, z˙eby

ktos´ przeja˛ł za mnie szkolenie praktykantek. – Nagle
cos´ ja˛tkne˛ło i spojrzała na Chrisa z obawa˛. – A moz˙e ty
nie chcesz, z˙ebym jechała? Moz˙e to be˛dzie niezre˛czna
sytuacja, ze wzgle˛du na Jamesa?

– Na pewno jakos´ to załatwimy.

Naste˛pnego dnia zadzwoniła do niej Erica.
– Wybieram sie˛ do bursy, z˙eby zabrac´ jeszcze kilka

rzeczy – powiedziała. – Wiem, z˙e to głupie, ale nie
chce˛ wchodzic´ tam sama. Be˛dziesz dzis´ w pokoju?

– Oczywis´cie, z˙e be˛de˛, jes´li tego chcesz. Powiedz

mi tylko, o kto´rej.

– Około sio´dmej. Poz˙ycze˛ od Matta samocho´d. Na-

pijemy sie˛ herbaty, pogadamy.

Jane widziała, z˙e Erica jest zdenerwowana wido-

kiem miejsca, w kto´rym Martin ja˛ zaatakował. Kiedy
jednak weszła do swojego pokoju, us´miechne˛ła sie˛.

– Juz˙ dobrze – os´wiadczyła. – Nawet mogłabym sie˛

tu wprowadzic´, gdybym chciała. Byłam tu szcze˛s´liwa.

– Byłam? – podchwyciła Jane. – Czyli zdecydowa-

łas´ sie˛ wyprowadzic´?

– Matt mi zaproponował, z˙ebym u niego została tak

długo, jak tylko zechce˛. Mam osobna˛ sypialnie˛, dzieli-
my dom jak przyjaciele.

– Chcesz, z˙eby tak pozostało? Przyzwoicie i po

przyjacielsku?

– Nie – odparła Erica namys´le. – Niekto´rzy moga˛

plotkowac´, z˙e zwia˛zuje˛ sie˛ z Mattem, z˙eby wyleczyc´
rany po poprzednim zwia˛zku, i z˙e powinnam jakis´ czas

140

GILL SANDERSON

odczekac´. Ale ty wiesz najlepiej, z˙e trzeba ryzykowac´.
Inaczej moz˙na przeoczyc´ cos´ naprawde˛ dobrego. – Ze-
rkne˛ła na przyjacio´łke˛. – Ty tez˙ postanowiłas´ zaryzy-
kowac´, prawda?

– Chyba tak.
– I jestes´ z tym szcze˛s´liwa?
– Owszem, bardzo.
– To dobrze. Chris to cudowny facet. No, juz˙ mam

wszystko, co chciałam sta˛d zabrac´. Chodz´my do twoje-
go pokoju, napijemy sie˛ herbaty.

Tydzien´ mijał bardzo wolno. Dwa dni przed wyjaz-

dem wpadł do niej Chris.

– Sprawdziłem, z˙e na tym kempingu jest dobrze

zorganizowany klub dla dzieci. Załatwiłem juz˙, z˙eby
drugiego wieczoru James spe˛dził tam kilka godzin. My
be˛dziemy wtedy mogli pojechac´ na wytworna˛ kolacje˛
do jakiegos´ pobliskiego hotelu.

– Kaz˙dego wieczoru be˛dziemy wytworni – powie-

działa, mys´la˛c o wisza˛cej w szafie jedwabnej sukni,
kto´rej nie nosiła od czasu s´mierci me˛z˙a. Postanowiła ja˛
ze soba˛ zabrac´.

W kon´cu nadszedł dzien´ wyjazdu. Całe przedpołu-

dnie Jane cierpliwie pracowała, by nie zostawic´ z˙ad-
nych zaległos´ci. W bursie czekała na nia˛ spakowana
torba.

Wyjez˙dz˙ała na kro´tkie wakacje z Chrisem. Jechali

nie jako kochankowie, lecz prawie jak rodzina. To był
kolejny krok pogłe˛biaja˛cy ich zwia˛zek i czuła lekkie
zdenerwowanie. Kiedy wro´ca˛, be˛da˛ juz˙ nieco inni,
be˛da˛ sie˛ lepiej znali. Miała nadzieje˛, z˙e wyjdzie im to
na dobre.

141

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

Chris przyjechał po nia˛ pod burse˛. Na tylnym sie-

dzeniu siedział us´miechnie˛ty James. Jane czekała na
nich przed budynkiem. Obok niej stało pudło z zapa-
sem jedzenia i torba podro´z˙na.

Chris pocałował ja˛ w policzek i wyruszyli. Jechali

droga˛ wzdłuz˙ wybrzez˙a, ciesza˛c sie˛ widokiem morza
i zielonych wzgo´rz. Pogoda była pie˛kna i według prog-
noz taka miała sie˛ utrzymac´ przez naste˛pne dni.

Po kro´tkim czasie dotarli na kemping. Jane spodo-

bało sie˛ tam od pierwszej chwili. Przede wszystkim
było czysto, do dyspozycji gos´ci był niewielki, ale do-
brze zaopatrzony sklepik i kawiarenka. Wynaje˛ty przez
Chrisa namiot okazał sie˛ przestronny i wygodny. Pra-
cownik oprowadził ich po terenie, objas´niaja˛c, gdzie
sie˛ co znajduje.

– Tu rozpalimy ognisko! – ucieszył sie˛ James,

wskazuja˛c miejsce przeznaczone do urza˛dzania bar-
becue. – Be˛dzie wie˛ksze, nie takie, jak w naszym
ogrodzie!

– Jasne! – przytakne˛ła Jane i zwro´ciła sie˛ do Chrisa:

– Moz˙e wez´miesz go na spacer, a ja tymczasem przy-
gotuje˛ kolacje˛?

– Moz˙emy cos´ zjes´c´ w kawiarence i...
– Nie bo´j sie˛, dam sobie rade˛. Całkiem dobrze go-

tuje˛ w polowych warunkach.

Po ich odejs´ciu sprawnie rozpaliła ognisko. Wy-

stawiła na sto´ł przywieziona˛ sałatke˛ i bułki. Miała tez˙
kiełbaski i szaszłyki, kto´re wystarczyło upiec.

Kolacje˛ zjedli na s´wiez˙ym powietrzu. James, prze-

je˛ty sytuacja˛, che˛tnie pomagał przy pieczeniu. Wkro´t-
ce jednak zrobił sie˛ senny i Chris połoz˙ył go do ło´z˙ka.
Jane tymczasem sprza˛tne˛ła po posiłku.

142

GILL SANDERSON

Gdy s´ciemniło sie˛, Jane usiadła orzy stoliku z kieli-

szkiem wina i czekała na powro´t Chrisa.

– James jeszcze nigdy tak szybko nie zasna˛ł – o-

znajmił Chris po chwili, siadaja˛c obok. – Mam wyrzu-
ty sumienia, z˙e tak cie˛z˙ko dzis´ tu pracowałas´.

– Che˛tnie to zrobiłam. Przynajmniej czułam, z˙e jes-

tem cze˛s´cia˛ rodziny, a dawno mi sie˛ to juz˙ nie zdarzy-
ło. – Nie mogła sie˛ jednak powstrzymac´ przed zie-
wnie˛ciem.

– Czy to jakis´ znak? – spytał Chris ze s´miechem.
– Nie. Mamy za soba˛ długi i pełen wraz˙en´ dzien´.
– I to juz˙ koniec na dzisiaj?
Zerkne˛ła na stoja˛cy za nimi namiot.
– Zaraz po´jde˛ sie˛ umyc´ – powiedziała. – Upewnij

sie˛, czy James s´pi, a potem moz˙esz przyjs´c´ i pocałowac´
mnie na dobranoc.

– Dobrze.
Kiedy wro´ciła spod prysznica, szybko połoz˙yła sie˛

do ło´z˙ka. Wkro´tce usłyszała cichy szelest przy wejs´ciu
i w po´łmroku zobaczyła sylwetke˛ Chrisa.

Oboje wiedzieli, z˙e musza˛ zachowywac´ sie˛ cicho.

Kochali sie˛ z pasja˛, ale w milczeniu, staraja˛c sie˛ nawet
zbyt głos´no nie oddychac´. Mimo to, gdy osia˛gne˛li
spełnienie, Jane us´wiadomiła sobie, z˙e jeszcze nigdy
nie przez˙yła tak wielkiej rozkoszy.

Naste˛pnego dnia pojechali do Whitby, małego mia-

steczka na wzgo´rzach, przez kto´rego s´rodek przepły-
wała rzeka. Byli nim zauroczeni.

Wieczorem James został w klubie razem z innymi

dziec´mi, a oni pojechali na kolacje˛. Na wszelki wypa-
dek Chris podał opiekunom numer swojego telefonu
komo´rkowego.

143

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

Jane włoz˙yła swoja˛ jedwabna˛ suknie˛, a Chris miał

na sobie jasne spodnie i biała˛ koszule˛. Na kempingu
polecono im pobliski pub, gdzie moz˙na było zjes´c´ ko-
lacje˛ na tarasie z widokiem na morze.

– Bardzo mi tu dobrze – stwierdziła Jane.
– Naprawde˛? – W głosie Chrisa zabrzmiała nie-

ufnos´c´.

– S

wietnie sie˛ bawie˛, i to przede wszystkim dlate-

go, z˙e ty tu jestes´. Dlaczego w to wa˛tpisz?

Gdy ja˛ obja˛ł, natychmiast poczuła jego ciepło.
– Nie wa˛tpie˛, moja droga, tylko czasami sie˛ o cie-

bie martwie˛.

– Martwisz sie˛? Dlaczego? Przeciez˙ wszystko mie˛-

dzy nami dobrze sie˛ układa. – Teraz ona sie˛ zase˛piła.

– Tak, układa sie˛ bardzo dobrze. Ale przez chwile˛

byłas´ taka smutna, a potem spojrzałas´ na obra˛czke˛
i przekre˛ciłas´ ja˛ na palcu. Juz˙ kiedys´ widziałem, jak to
robisz. Mys´lałas´ o swoim me˛z˙u, prawda?

– Chris, jestem tu z toba˛ – odrzekła po namys´le.

– I powiem ci, z˙e od lat nie byłam taka szcze˛s´liwa.
O me˛z˙u pomys´lałam tylko przelotnie.

Wzia˛ł ja˛ za re˛ke˛.
– Two´j ma˛z˙ umarł. Wiem, z˙e bardzo go kocha-

łas´. Czy za kaz˙dym razem, kiedy czujesz sie˛ szcze˛s´-
liwa, z˙ałujesz, z˙e go nie ma przy tobie? Z

e nie dzie-

li z toba˛ rados´ci?

Milczała przez chwile˛.
– Chcesz usłyszec´ szczera˛ odpowiedz´? – spytała

w kon´cu. – Staram sie˛ tak nie mys´lec´, ale to bardzo
trudne. Czasami nie wiem, co naprawde˛ czuje˛. Takie
uczucia same do mnie przychodza˛, kiedy sie˛ ich naj-
mniej spodziewam.

144

GILL SANDERSON

Promienie słon´ca kładły sie˛ złotymi smugami na

wodzie. Woko´ł rozbrzmiewał gwar rozmo´w.

– Tuz˙ po jego s´mierci, a nawet kiedy jeszcze z˙ył,

ale był w bardzo złym stanie, chciałam sie˛ z nim dzielic´
wszystkimi miłymi rzeczami, kto´re mi sie˛ przydarzyły.
Ale było to niemoz˙liwe. Teraz buduje˛ z˙ycie na nowo,
wie˛c staram sie˛ mys´lec´ o sobie. I o tobie, i o nas razem.
Musze˛ jednak przyznac´, z˙e czasami sie˛ zastanawiam,
co by było, gdyby... nadal był przy mnie.

Chris miał skupiona˛ twarz i mocno s´ciskał jej re˛ke˛.
– Ale teraz jestem z toba˛ szcze˛s´liwa, Chris. Jest po

prostu... inaczej. Rozumiesz to, prawda?

– Oczywis´cie. – Nagle przygarna˛ł ja˛ do siebie

i mocno pocałował w usta. – Jeszcze ci nie mo´wiłem,
z˙e cie˛ kocham.

– Ja tez˙ nigdy ci nie mo´wiłam, z˙e cie˛ kocham –

rzekła. – To jest takie... ostateczne.

– Tak, zgadzam sie˛. Długo sie˛ nad tym zastanawia-

łem. Ludzie cze˛sto naduz˙ywaja˛ tego słowa i wtedy
niewiele ono znaczy. Dla mnie jednak znaczy bardzo
duz˙o. Mam nadzieje˛, z˙e dla ciebie tez˙.

– Mo´w dalej. – Ciekawiło ja˛, co jeszcze usłyszy.
– Mys´le˛, z˙e nasz zwia˛zek włas´nie ku temu zmierza.

Ku miłos´ci. Kiedys´ juz˙ miałem takie przeczucie, ale sie˛
pomyliłem. Tym razem postanowiłem sobie, z˙e musi
mi sie˛ udac´. Czy ty czujesz podobnie?

– Bardzo ostroz˙na z nas para, co? – zapytała. – Ale

owszem, masz racje˛. Nie chce˛ sie˛ s´pieszyc´, ale czuje˛,
z˙e do czegos´ zmierzamy. I warto na to czekac´.

145

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

ROZDZIAŁ DZIEWIA˛TY

Naste˛pnego dnia wybrali sie˛ na daleki spacer po

wrzosowiskach w okolicach Whitby. Obiecali sobie,
z˙e jeszcze kiedys´ odwiedza˛ ten kemping.

Uzgodnili, z˙e do domu wro´ca˛ wczes´nie. James był

troche˛ zme˛czony i szybko poszedł spac´.

– Jane, zostaniesz na noc? – zapytał Chris.
– Jes´li mnie zapraszasz – odrzekła.
Poszła do kuchni zrobic´ kanapki, a Chris zajrzał do

syna i sprawdził wiadomos´ci nagrane na automatycz-
nej sekretarce. Zaje˛ło mu to dos´c´ duz˙o czasu, a kiedy
wro´cił, Jane zauwaz˙yła, z˙e jest spie˛ty. Cos´ sie˛ chyba
stało, pomys´lała Jane.

– Musimy porozmawiac´ – oznajmił.
– Słucham – rzekła Jane zaniepokojona.
– Moja z˙ona zostawiła mi wiadomos´c´, z˙ebym do

niej zadzwonił. Włas´nie to zrobiłem.

– Powiedziałes´, z˙e praktycznie nie jestes´cie juz˙

małz˙en´stwem, z˙e znikne˛ła z twojego z˙ycia! A tym-
czasem ona do ciebie dzwoni? Chyba be˛dzie lepiej, jak
sobie sta˛d po´jde˛.

– Nie, zaczekaj. To dotyczy ro´wniez˙ ciebie.
– Mo´wiła o mnie? A ska˛d w ogo´le o mnie wie?
– Prosze˛, usia˛dz´. – Chris westchna˛ł cie˛z˙ko. – Wy-

słuchaj mnie i dopiero potem podejmij decyzje˛. Ja tez˙
jestem zdenerwowany.

Usiadła i patrzyła na niego czujnie.
– Słucham – powiedziała. – Kiedy wspomniałes´

o wiadomos´ci od z˙ony, nagle zdałam sobie sprawe˛,
z˙e... popełnilis´my cudzoło´stwo.

Zno´w westchna˛ł i przeczesał palcami włosy.
– Ja nie mam takiego poczucia. Ale wysłuchaj mnie,

prosze˛. Eleanor, moja z˙ona, dalej wykazuje pewien
rodzaj troski o mnie i o Jamesa. Zadzwoniła do niej jej
siostra z wiadomos´cia˛, z˙e zadurzyłem sie˛ w jakiejs´
okropnej babie, kto´ra zrujnuje mi z˙ycie i unieszcze˛s´-
liwi Jamesa, i z˙e ona, Eleanor, musi koniecznie temu
zapobiec.

Jane patrzyła na Chrisa z niedowierzaniem.
– Zadzwoniła jej siostra? To znaczy Fiona?
– Tak, Fiona.
Jane przypomniała sobie złos´liwe błyski w oczach

piele˛gniarki, kiedy sie˛ ostatnio rozstawały.

– Nie zdawałam sobie sprawy, z˙e ona az˙ tak nas

nienawidzi – wyszeptała.

– Najwyraz´niej tak jest. Na szcze˛s´cie Eleanor dob-

rze zna swoja˛ siostre˛. Nie uwierzyła w te˛ historie˛, ale
uznała za swo´j obowia˛zek sprawdzic´, co sie˛ dzieje.
Wszystko jej wyjas´niłem.

– I co ona na to?
– Z

yczyła mi szcze˛s´cia. Powiedziała, z˙e przys´pie-

szy rozwo´d, bo i ona moz˙e zechce z kims´ sie˛ zwia˛zac´.
Pozwoliła mi tez˙ wyjas´nic´ ci, dlaczego sie˛ rozstalis´my.
Oczywis´cie, jes´li chcesz to wiedziec´.

– Oczywis´cie, z˙e chce˛!
– Eleanor jest archeologiem. Twierdzi, z˙e nie lubi

ludzi i z´le sie˛ z nimi dogaduje. Jest inteligentna, ale
mało uczuciowa.

147

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

– Ale dlaczego sie˛ rozstalis´cie?
– Pytanie powinno brzmiec´, dlaczego sie˛ pobralis´-

my. Tworzylis´my luz´ny zwia˛zek, kaz˙de z˙yło swoim
z˙yciem, ale Eleanor zaszła w cia˛z˙e˛. Ja byłem tym za-
chwycony, ona nie za bardzo. Po porodzie niewiele sie˛
zmieniło. Mie˛dzy nia˛ a Jamesem nigdy nie wytworzyła
sie˛ prawdziwa wie˛z´ jak mie˛dzy matka˛ a synem. Nie
pomogła psychoterapia ani leki. W kon´cu moja z˙ona
doszła do wniosku, z˙e be˛dzie lepiej, jes´li nas zostawi
samych. Po jakims´ czasie sie˛ z nia˛ zgodziłem.

Jane jeszcze nigdy nie słyszała takiej historii.
– Czy ona cie˛ kochała?
– Na swo´j chłodny sposo´b chyba tak.
– A ty ja˛?
– Tak, ale musiałem sie˛ z tego wyleczyc´.
– Nadal cie˛ to boli?
– Czasami.
– I boisz sie˛, z˙e historia sie˛ powto´rzy?
– Kiedys´ sie˛ tego bałem, ale odka˛d poznałem cie-

bie, goto´w jestem zaryzykowac´. Jes´li i ty tego prag-
niesz.

Wstała, podeszła do niego i ucałowała go gora˛co.
– Lepiej be˛dzie, jes´li dzisiaj po´jde˛ do domu. Nadal

czuje˛ do ciebie to, co czułam, ale musze˛ pare˛ spraw
przemys´lec´. No i wolałabym, z˙ebys´ jednak był formal-
nie rozwiedziony.

Kiedy dotarła takso´wka˛ do domu, i na nia˛ czekała

wiadomos´c´ nagrana na automatycznej sekretarce. Do-
ktor Lansing, młody lekarz z oddziału nagłych wypad-
ko´w, zapraszał ja˛do gabinetu. Dotarła tam jeszcze tego
samego dnia.

– Badania krwi, kto´re pani zrobilis´my, cos´ wykaza-

148

GILL SANDERSON

ły. Ale chciałem sie˛ jeszcze upewnic´. – Podał jej małe
pudełeczko. – Jest pani piele˛gniarka˛, wie˛c wie pani, co
z tym zrobic´. Prosze˛ wejs´c´ tam, za zasłone˛.

Po chwili wszystko było jasne.
– A wie˛c jest pani w cia˛z˙y – potwierdził lekarz. –

Mam nadzieje˛, z˙e sie˛ pani cieszy.

Była dopiero dziewia˛ta, wie˛c zadzwoniła do Chrisa.
– Musze˛ do ciebie na chwile˛ wpas´c´ – oznajmiła.
Powitał ja˛ w progu i chciał pocałowac´ na powitanie,

ale odwro´ciła głowe˛ tak, z˙e jego usta natrafiły na jej
policzek.

– Wiem, z˙e to banalne słowa, ale musimy poroz-

mawiac´ – powiedziała.

– Moz˙e wolałabys´ jednak dłuz˙ej sie˛ nad wszystkim

zastanowic´? Wiem, z˙e ten telefon cie˛ zdenerwował,
wie˛c...

– Tu nie chodzi o mnie, tylko o ciebie.
Przeszli do jego gabinetu.
– Usia˛dz´ i wysłuchaj mnie – poprosiła. – Nic nie

mo´w!

Zauwaz˙yła le˛k na jego twarzy i dopiero wtedy zdała

sobie sprawe˛, z˙e krzyczy.

– Alez˙ ja nic nie mo´wie˛ – uspokoił ja˛.
– Jestem w cia˛z˙y – os´wiadczyła.
Przygla˛dała sie˛ mu uwaz˙nie, staraja˛c sie˛ odgadna˛c´,

co Chris czuje. Nie potrafiła.

– Nie rozumiem. Przeciez˙ mo´wiłas´...
– Najwyraz´niej kobiety w twoim z˙yciu maja˛ pecha.

Obie zaszły w cia˛z˙e˛, chociaz˙ tego nie chciały.

– Jane, wiesz, z˙e ja... Musimy zaplanowac´...
– Prosiłam, z˙ebys´ nic nie mo´wił. Wierzyłam, z˙e

149

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

nasz zwia˛zek ma przyszłos´c´. Ale nie chce˛ go tak za-
czynac´. Musze˛ wiele spraw przemys´lec´.

– Chyba nie zamierzasz... – zacza˛ł z przeraz˙eniem.
– Alez˙ ska˛d! Chce˛ tylko, z˙ebys´ dał mi tydzien´ na

zastanowienie sie˛ nad tym wszystkim.

Milczał przez chwile˛, az˙ w kon´cu skina˛ł głowa˛.
– Dobrze. Niech be˛dzie tydzien´. Ale potem poga-

damy.

Gdy po´z´niej lez˙ała w ło´z˙ku, przez jej głowe˛ przebie-

gały chaotyczne mys´li. Co ma zrobic´? Zauwaz˙yła, z˙e
Chris, choc´ z pocza˛tku zaskoczony ta˛ nowina˛, raczej
sie˛ z niej ucieszył. Ale co ona czuje? Moz˙e lepiej nie
angaz˙owac´ sie˛, wyjechac´ sta˛d i juz˙ nigdy nie pozwolic´
sobie na miłos´c´?

Jane sama nie wiedziała, jak przez˙yje naste˛pne dni.

Na szcze˛s´cie na oddziale było mno´stwo pracy, i gło´w-
nie ona zaprza˛tała jej mys´li.

Oczywis´cie, widywała Chrisa. On ro´wniez˙ był za-

pracowany. Kilka razy pytał, czy nie zechciałaby z nim
porozmawiac´ na osobnos´ci, ale za kaz˙dym razem od-
mawiała.

Pewnego dnia wpadł do jej gabinetu Matt.
– Jane, czy moge˛ powiedziec´ cos´, co byc´ moz˙e cie˛

zirytuje?

– Juz˙ i tak jestem dos´c´ zirytowana, ale mo´w.
– Wiele ci zawdzie˛czam. Dzie˛ki tobie jestem z Eri-

ca˛. Chciałem tylko powiedziec´, z˙e... Chris to s´wietny
facet, ale od tygodnia przebywanie z nim w jednym
pomieszczeniu to istne piekło. Czy moglibys´cie sie˛
wreszcie pogodzic´? To by nam wszystkim bardzo ułat-
wiło z˙ycie.

150

GILL SANDERSON

Musiała sie˛ rozes´miac´, choc´ tak naprawde˛ miała

ochote˛ płakac´.

– Chciałabym ci pomo´c, ale na razie nie moge˛ – od-

rzekła.

Tego samego dnia po południu podje˛ła wreszcie de-

cyzje˛. Gdy ogla˛dała stare zdje˛cia, nagle zrozumiała, z˙e
nie moz˙e spe˛dzic´ reszty z˙ycia, rozpamie˛tuja˛c prze-
szłos´c´. Musi wybrac´ to, co jest najlepsze nie tylko dla
niej, ale i dla dziecka.

Sie˛gne˛ła po telefon.
– Chris? Tu Jane.
– Jane! Wszystko w porza˛dku?
– Jak najbardziej, ale mam do ciebie pytanie. Co

bys´ powiedział na braciszka lub siostrzyczke˛ dla
Jamesa?

– To by było cudowne! Gdyby oczywis´cie mama

tego malen´stwa weszła do naszej rodziny.

– Bo ja nie wyobraz˙am sobie, z˙eby moje dziecko

mogło miec´ lepszego brata niz˙ James i lepszego ojca
niz˙ ty. Masz czas wieczorem? Jes´li tak, to spotkamy sie˛
za po´ł godziny na parkingu przy plaz˙y.

Z pocza˛tku nie wiedziała, jak zacza˛c´ te˛ rozmowe˛.

Chris takz˙e był zagubiony.

– Przejdz´my sie˛ po plaz˙y – zaproponował w kon´cu.

– Tam dalej jest mniej ludzi.

Zdje˛li sandały i brodzili po płyciz´nie, rozpryskuja˛c

wode˛. Gwar ludzkich głoso´w powoli cichł, a oni szli
dalej, słuchaja˛c krzyku mew. Po chwili wzie˛li sie˛ za
re˛ce.

– Byłam tu w dniu rozmowy kwalifikacyjnej, kiedy

151

DOSKONAŁA PIELE˛GNIARKA

pierwszy raz cie˛ zobaczyłam. Moz˙na powiedziec´, z˙e
tutaj wszystko sie˛ zacze˛ło, i tu sie˛ skon´czy.

– Ale zacznie sie˛ cos´ nowego – dodał.
Poprowadził ja˛ w strone˛ skał, a gdy znalez´li sie˛ u ich

podno´z˙a, usiedli na wysunie˛tej kamiennej po´łce.

– Nie wiem, od czego zacza˛c´ – wyznał.
– Ale ja wiem. – Wycia˛gne˛ła przed siebie lewa˛dłon´

i spojrzała na obra˛czke˛. Potem ja˛ zdje˛ła, ucałowała
i wsune˛ła do kieszeni. – Tak to zakon´cze˛ – powiedzia-
ła. – Nie be˛de˛ juz˙ jej nosiła, ale ja˛zatrzymam. Nie masz
nic przeciwko temu?

– Alez˙ ska˛d. Wia˛z˙e sie˛ z nia˛ wiele wspomnien´, kto´-

re sa˛ cze˛s´cia˛ ciebie. Chce˛, z˙ebys´ ja˛ zatrzymała. Z

eby

ci przypominała o Johnie.

– Polubiłby cie˛. Jego jednak nie ma, a my jestes´my.

ycie musi toczyc´ sie˛ dalej.

Obja˛ł ja˛ i przysuna˛ł sie˛ bliz˙ej, tak z˙e poczuła bija˛ce

od niego ciepło.

– Pamie˛tasz nasze wczes´niejsze rozmowy? Obieca-

łas´ sobie, z˙e zaczniesz naprawde˛ z˙yc´, wykorzystywac´
kaz˙dy dzien´.

– Pamie˛tam. I nadal tak mys´le˛. Tylko kiedy sie˛ do-

wiedziałam, z˙e... Co´z˙, to był dla mnie szok. Nie wie-
działam, co robic´. Ale teraz bardzo sie˛ ciesze˛, z˙e be˛-
dziemy mieli dziecko. – Spojrzała na niego czujnie. –
Chris, ty tez˙ sie˛ cieszysz, czy tylko udajesz?

– Bardzo sie˛ ciesze˛. Przez długi czas James był dla

mnie najwaz˙niejszy. Teraz be˛dzie nie tylko James, ale
ro´wniez˙ ty i jeszcze jeden mały Fielding. Be˛de˛ kochał
was wszystkich.

– Mały Fielding?
– Przeciez˙ musimy sie˛ pobrac´. Chyba chcesz, z˙eby

152

GILL SANDERSON