Richard A Knaak 
 
Smocze królewstwo tom 06 Dzieci smoka 
 
Przełożyła Maria Gębicka-Frąc 
Tytuł oryginału Children of the Drake 
Wersja angielska 1993 
Wersja polska 2002 
 
I 
 
- I co myślisz? - zapytał Rayke, trącając stopą opierzone, niemal skamieniałe 
zwłoki. 
Ciało należało do przedstawiciela Sheeka, władców tej krainy. Sheeka 
przypominali  
ludzi, chodzili na dwóch nogach i umieli posługiwać się rękami, ale mieli też 
skrzydła i od  
czubka głów do szponiastych stóp porastały ich pióra. Ich oczy rozstawione były 
szeroko po  
obu stronach drapieżnego dzioba, dlatego gdy chcieli się czemuś przyjrzeć, 
musieli po  
ptasiemu przekrzywiać głowy. Nie brakowało im przebiegłości i cecha ta, w 
połączeniu z  
naturalną bronią w postaci dziobów i szponów, pozwoliła im panować na tym 
kontynencie od  
kilku tysięcy lat. 
Rayke miał zawiedzioną minę, jakby ktoś pozbawił go perwersyjnej przyjemności. 
Dwa elfy stojące nad rozpostartą na ziemi postacią wyglądały na braci. Byli  
podobnego wzrostu i obaj nosili takie same stroje o barwie leśnej zieleni, 
składające się z  
koszuli, spodni, butów z długimi cholewami i płaszcza z kapturem. Obaj mieli 
jasnobrązowe  
włosy i oczy szmaragdowe jak wiosenne liście. 
Na tym jednak kończyło się podobieństwo. Faunon był młodszy od Rayke'a o sto 
lat,  
choć obaj wyglądali tak, jakby przeżyli nie więcej niż trzydzieści wiosen. 
Młodszy elf często  
myślał, że jego towarzysz jest o wiele bardziej żądny krwi niż najstarsi, którzy 
tak kurczowo  
trzymali się sztywnych, napuszonych zasad, że najdrobniejsze uchybienie kończyło 
się  
wyzwaniem na pojedynek. Całe szczęście, że to on, a nie Rayke został wyznaczony 
na  
dowódcę ekspedycji na ziemie skrzydlatych... a raczej na ich byłe ziemie. Jak na 
razie  
znaleźli tylko martwych Sheeka, którzy padli ofiarą własnego czaru rzuconego w 
celu  
pozbycia się rywali, starej rasy podobnych do pancerników Queli. 
Wyglądało na to, że czar okazał się bardziej zgubny dla jego twórców niż dla  
zamierzonych ofiar. Quele zamieszkiwały południowo-zachodnią część kontynentu, 
więc na  
razie nie było wiadomo, jakie poniosły straty. W tamtą stronę został wyprawiony 
inny oddział  
elfów. Jeśli powróci, uzupełni nformacje zebrane przez tę grupę. 
- Myślę... - odezwał się Faunon, wreszcie przypominając sobie o pytaniu 
towarzysza -  
że spowodowali okropną jatkę, próbując odwrócić czar, jakikolwiek on był. Nie ra 
takim  
wyniku im zależało - dodał, bo Rayke czasami miał kłopoty z wyciąganiem 
wniosków. 
Faunon odwrócił się i spojrzał na wysokie szczyty na północy. Gdzieś tam leżało  

gniazdo, tyle wiedzieli. Nadal było zamieszkałe; widzieli Sheeka latających nad 
górami,  
jediakże w niewielkim stadzie, a nie w ogromnej chmarze, która gnieździła się 
tam zaledwie  
dziesięć lat wcześniej. W ciągu minionej dekady na skrzydlatych mieszkańców gór 
spadło  
niejedno nieszczęście. Pewne dowody wskazywały na istnienie trzeciej rasy, która 
pojawiła  
się i znikła jak wiatr... jak się wydawało, robiąc po sobie porządek, bo zostało 
niewiele  
śladów. Zwiadowcy odkrył tylko tyle, że przybysze walczyli samotnie z wielkim 
stadem  
Sheeka, a potem przenieśli się gdzieś indziej. 
Ale gdzie? 
- Wracajmy do pozostałych - mruknął Rayke. Przełożył cięciwę łuku przez głowę i  
lewe ramię. Nie interesował się trzecią rasą. Rada rozkazała im ocenić rozmiar 
znisz:zeń na  
terenie imperium Sheeka, co samo w sobie było zadanxm niełatwym, ponieważ ptaki 
nie  
tworzyły imperium w elfim pojęciu tego słowa. Żyły w wielkich wspólnotach, które  
panowały nad ogromnymi połaciami kontynentu. Zdaniem Rayke'a i wielu innych 
elfów  
ekspedycja spełniła swoje zadanie. 
Na tym polega problem elfów, pomyślał Fa jnon, odsuwając się od twardego jak  
kamień trupa. Albo absolutnie nic ich nie obchodzi, albo chcą wiedzieć o 
wszystkim, co się  
dzieje pod słońcem. Żadnego umiaru. Tylko on i paru innych wyzwoliło się z 
popadania w  
skrajności. 
- Jeszcze chwilę, Rayke - odparł z lekkim naciskiem, żeby przypomnieć mu, kto tu  
dowodzi. 
Rayke nie odpowiedział, ale mocno zaciśnięte usta mówiły same za siebie. Miał 
ostre  
rysy, które przywodziły na myśl osobę konającą z głodu, a jego skwaszona mina 
tylko  
pogłębiała ogólne wrażenie. Trójkątne twarze wśród elfów występowały dość 
pospolicie, lecz  
oblicze Rayke'a było surowsze od innych. Faunon miał twarz bardziej zaokrągloną, 
bardziej  
sympatyczną, o czym zresztą często przypominały mu kobiety z jego plemienia. Ich 
śpiewne  
głosy szybko działały mu na nerwy i zwykle wymyślał jakiś pretekst, żeby uwolnić 
się od ich  
towarzystwa. Był inny problem z jego ludźmi: kiedy coś - lub ktoś - wpadało im w 
oko,  
stawali się bardzo, ale to bardzo uparci. Czasami zastanawiał się, czy 
rzeczywiście w jego  
żyłach płynie elfia krew. 
- I co? 
Faunon drgnął, uświadamiając sobie, że stracił kontakt z rzeczywistością. Taka  
wpadka o obecności Rayke'a była podwójnie irytująca. Udał, że wcale nie bujał w 
obłokach,  
tylko zbierał myśli. 
- - Zauważyłeś, że coś jest z nimi nie w porządku? 
- - Z czym? 
- Z ciałami i tą ziemią. 
- Tylko to, że mnóstwo tych pierwszych jest rozrzuconych po tym drugim. - Rayke  
uśmiechnął się, zadowolony z dowcipnej odpowiedzi. 
Faunon zachował obojętny wyraz twarzy, próbując zapanować nad złością. 
- A ziemia wydaje się względnie nietknięta, prawda? 

Obaj rozejrzeli się po okolicy, choć robili to już parę razy. Wybrzuszenia 
rozciągały  
się tam, gdzie wcześniej chyba nie było żadnych wzniesień, bo drzewa i krzewy 
chyliły się  
pod kątami, pod jakimi nie rośnie żadna roślina. Niemal jakby coś rozorało 
ziemię, a potem  
bez większego zapału próbowało naprawić wyrządzone szkody. Parę drzew wyglądało 
na  
obumarłe i skamieniałe wzorem martwego skrzydlatego, ale przeważająca część 
zalesionego  
regionu wydawała się zupełnie normalna. Mimo wszystko Faunon dziwił się, że 
tylko on  
zwrócił uwagę na szczególny wygląd krajobrazu. 
Drugi elf przestał się uśmiechać. 
- - Rzeczywiście. Przechodziliśmy przez tereny, gdzie ziemia została wywrócona 
na  
nice, ale nawet tam nie brakowało roślin i drobnej zwierzyny. 
- - Jak gdyby zostały ominięte, podlegały ochronie... albo może zostały uleczone 
-  
dodał, nagle przeświadczony, że ten domysł jest najbliższy prawdy. 
- - Chronione przez co? Z pewnością nie przez Sheeka. Myślę, że ci przede  
wszystkim zadbaliby o własne bezpieczeństwo. 
- - Może przez kogoś, kto walczył z ptasim ludem, a potem zniknął - zasugerował  
Faunon. Zapewne nigdy się tego nie dowiedzą. 
Jak mówiły legendy, elfy uciekły przed koszmarami innego świata niezliczone  
tysiąclecia temu. Ta ziemia nie była ich ojczyzną i wbrew staraniom nie zdołali 
poznać jej  
tajemnic. Faunon wiedział, że przed Sheeka i Quelami panowało tutaj kilka innych 
ras. Ten  
świat był bardzo stary, choć nie utracił dawnej żywotności. 
Rayke westchnął. 
- - Znowu zaczynasz, Faunonie? 
- - Jeśli będzie trzeba. Nie wystarczy wiedzieć, że Sheeka spotkała katastrofa, 
która  
może oznaczać koniec ich panowania. Musimy się dowiedzieć, co to była za 
katastrofa i czy  
już się nie powtórzy. Jeśli... 
Gałęzie zatrzeszczały głośno, jakby coś z wielką prędkością spadło w las prosto 
z  
nieba. Faunon obrócił się na pięcie i zobaczył, jak coś wielkiego i czarnego 
porusza się za  
drzewami. Wreszcie zrozumiał, że to koń, ale jaki koń! Ogier, bez dwóch zdań, 
wyższy od  
wszystkich znanych im rumaków i tak rączy, że wiatr nie mógłby iść z nim w 
zawody. Jeśli  
on był sprawcą wcześniejszego hałasu, to szybko zmienił sposób bycia, bo teraz 
sunął cicho  
jak cień, który przypominał. 
- Co to takiego? - szepnął pobladły Rayke. 
Faunon wiedział, że kolor jego twarzy musi być bardzo zbliżony do barwy twarzy  
Rayke'a. 
- - Za nim! 
- - Za nim? Nie widzisz, jak pędzi? Nigdy go nie złapiemy! - zawołał niemal z 
ulgą  
jego towarzysz. 
- - Nie zamierzam go łapać! Chcę tylko zobaczyć, co to takiego. Za mną! 
Faunon popędził za czarnym stworzeniem z typową dla swej rasy chyżością, zwinnie  
omijając i przeskakując przeszkody. Nie słyszał kolegi, ale wiedział, że Rayke 
jest zbyt  
dumny, by zostać z tyłu - co wcale nie znaczy, że miałby mu za złe, gdyby 
zaniechał pościgu.  

On postawił sobie za cel ponowne zobaczenie śmigłej zjawy i zdawał sobie sprawę, 
że będzie  
to wymagało nie lada zachodu. Dorównywał prędkością wielu innym stworzeniom, z 
tym  
jednak nie mógł się mierzyć. Wiedział to od samego początku. Wiedział też, że 
potężny  
rumak pocwałował w stronę otwartej przestrzeni. Tam znów będzie widoczny, choć z 
daleka.  
Tym zbytnio się nie przejmował, bo, jak wszystkie elfy, miał doskonały wzrok. 
Poza tym  
Faunon też nie miał ochoty zbliżać się do tak potężnego i ogromnego stworzenia. 
Chciał tylko  
potwierdzić jego istnienie i sprawdzić, w którą zdąża stronę. Nawet przez myśl 
mu nie  
przeszło, że mógłby zrobić coś więcej. 
Koń jednak miał inne plany. 
Faunon niemalże wpadł na niego. Błysnęła mu myśl, jak mógł go nie zauważyć.  
Rumak zawrócił i zbliżył się bezszelestnie, a teraz piętrzył się nad nim niczym 
czarna skała.  
Faunonowi przytrafiło się coś bardzo nieelfiego, mianowicie potknął się i osunął 
na ziemię o  
wyciągnięcie ręki od demonicznego ogiera. 
- Wróciłem, ale to nie to miejsce! - ryknęła do niego groźna postać. Miała 
długie,  
wąskie oczy o barwie zamarzniętego błękitu, oczy bez źrenic. 
Faunon chciał powiedzieć coś, co zadowoliłoby hebanowego potwora, ale z jego ust  
wyrwało się tylko powietrze. Nie mógł wydać bodaj najcichszego dźwięku. 
- To jest miejsce, ale nie to miejsce! - Kopyto wyryło w ziemi głęboką bruzdę. 
Elf aż  
nazbyt dobrze zdawał sobie sprawę, co stałoby się z jego głową, gdyby rumak 
postanowił się  
go pozbyć. 
Przerażające zwierzę patrzyło na niego przez krótką chwilę. Faunon wstrzymywał  
oddech przez czas inspekcji, zastanawiając się, co je tak zaciekawiło. Potem 
poczuł magiczną  
sondę. Była zaskakująco delikatna, niemal jakby ogromny hebanowy ogier wstydził 
się  
swoich poczynań. 
Po chwili poderwał głowę. Rozejrzał się dokoła z nowym zainteresowaniem. 
- Więc to tak! Zdumiewające! Tyle nowych rzeczy do poznania! 
Mroczny rumak cofnął się, odwrócił i popędził we wcześniej obranym kierunku, a  
zrobił to tak niespodziewanie, że elf otwarł ze zdumienia usta. Jego wyostrzone 
zmysły nie  
zarejestrowały żadnego śladu na fizycznej płaszczyźnie. Jakby przemknął tędy 
duch, choć  
takie wyjaśnienie nie miało sensu, zważywszy, że i on, i Rayke najpierw 
usłyszeli demona, a  
potem go zobaczyli. 
- - Jesteś cały? - zapytał Rayke za jego plecami. 
- - Tak, nic mi nie jest. - I w gruncie rzeczy to go dziwiło. W czasie krótkiego  
spotkania był całkowicie zdany na łaskę cienistego stworzenia. Nie musiał 
zbytnio wytężać  
wyobraźni, żeby oczyma duszy zobaczyć, jak na tuziny sposobów koń pozbawia go 
życia.  
Wbrew własnej woli myślał o tym w ciągu swojej przygody. Czyżby w trakcie 
sondowania  
demoniczny ogier odkrył jego obawy? 
Rayke złapał go pod ramiona i pomógł stanąć na nogi. Głos nadal mu drżał. 
- - Co to było? Nie koń! Tym bardziej nie jeden z naszych! Czy był to  
zmiennokształtny? 

- - Tak, nie, może. Byłem zbyt zbity z tropu, by się nad tym zastanawiać. Ale 
wątpię,  
czy to ktoś' z naszych. Czary potrzebne do takiej przemiany zabiłyby prawie 
każdego z  
naszego ludu! Nie, w nim było coś obcego, jakby pochodził nie z tego świata, 
tylko z miejsca,  
które różni się od wszystkich nam znanych. 
Obaj stali i patrzyli tam, gdzie jeszcze niedawno stał upiorny koń. Wreszcie 
Rayke  
zapytał: 
- Czego chciał, Faunonie? Mówił tak, jakby czegoś szukał. Wiesz, czego? 
Rayke wiedział o sondzie, może nawet sam został poddany badaniu. Faunon pokręcił  
głową. 
- Nie wiem, ale znalazł w mojej głowie coś, co go zadowoliło. I był bardzo 
ostrożny,  
Rayke! Mógł spustoszyć mój umysł... czułem, że może zrobić to bez trudu, ale 
tego nie zrobił. 
Rayke nie był wzruszony niedoszłym losem towarzysza. Patrzył w kierunku, w  
którym oddalił się intruz. 
- Jak myślisz, dokąd poszedł? 
- - Na wschód. Pędził prosto jak strzała. Rayke skrzywił się. 
- - Tam nic nie ma. 
- - Może chce dostać się nad morze... albo za morze. 
- Możliwe. - Rayke szeroko otworzył oczy. - Myślisz, że miał coś wspólnego ze  
śmiercią Sheeka? 
Ten pomysł nie przyszedł mu do głowy i musiał przyznać, że tym razem Rayke 
okazał  
się lepszy. 
- - Nie wiem. Być może nigdy się nie dowiemy. 
- - I dobrze. Wracajmy do pozostałych, Faunonie. Chodźmy stąd, zanim ten stwór  
uzna, że ma jakiś powód, aby tu powrócić! 
Był to argument nie do zbicia. Nie mieli tu już czego szukać - chyba że zjawi 
się  
kolejny niespodziewany gość - a poza tym dzień zbliżał się ku końcowi. Faunon w 
zasadzie  
nie bał się ciemności, ale po tym spotkaniu pragnął jak najszybciej znaleźć się 
wśród swoich.  
W liczniejszym gronie poczuje się znacznie bezpieczniej. 
Gdy spieszyli przez las, poruszając się tak bezgłośnie, jak cienisty rumak, w 
głowie  
Faunona kołatała się natarczywa myśl. Należał do młodszego pokolenia bardziej  
praktycznych elfów i nie doszukiwał się we wszystkim znaków i omenów, ale nie 
mógł  
otrząsnąć się z wrażenia, że stworzenie, z którym się spotkał, zapowiada 
nadejście czegoś  
ważnego, jakąś zmianę w świecie znanym jego ludowi. Jeśli istotnie zbliżał się 
kres  
panowania Sheeka, jak przed nimi Queii, to w ich miejsce pojawi się ktoś nowy. 
Ten cykl  
powtarzał się od prawieków, a choć plemię elfów nigdy w nim nie uczestniczyło, 
miało  
możliwość obserwowania przemian. 
Faunon pochylił głowę, żeby przemknąć pod niskim konarem. Był coraz bardziej  
strapiony. Elfy dobrze znały Sheeka, a nawet Queli, i wiedziały, gdzie jest ich 
miejsce. Czy  
nastanie kolejnej rasy odmieni ich los? I kto wie, kim będą nowi panowie? Nie 
było tu innych  
ras, które mogłyby ubiegać się o władzę. 
Był pełen obaw, choć nic ich nie usprawiedliwiało. Gdy zbliżyli się do miejsca  
spotkania z innymi, doszedł do wniosku, że chyba po raz pierwszy w życiu zależy 
mu na  

przetrwaniu aroganckich skrzydlatych. Jego lud umiał z nimi koegzystować. Nowi 
panowie  
mogą uznać, że istnienie jego rasy niczemu nie służy. 
Już kiedyś groziła im zagłada, ale na szczęście, jak mówiła legenda, odkryli 
ścieżkę,  
którą uciekli od koszmarów wynaturzonego świata Nimth i jego zwyrodniałych 
panów,  
czarnoksiężników zwanych Vraadami. Faunon zadecydował, że przynajmniej z ich 
strony nie  
mają się czego obawiać, a myśl ta przyniosła mu odrobinę pociechy. 
Jeśli przyszłość szykowała im jakieś przykre niespodzianki, to przecież nawet  
najgorsze nie mogły się równać z okrucieństwami Vraadow. 
II 
Kolonia istniała już od piętnastu lat. Ten świat nie naginał się do ich woli jak  
poprzedni i, co ważniejsze, brakowało im sił na realizację wydumanych 
zachcianek. Często  
zmuszeni byli własnymi rękami wykonywać prace, do których nigdy wcześniej się 
nie zniżali.  
Mieli za sobą długi, bolesny upadek z wyżyn boskości, do jakiej przywykli w 
swoim  
umierającym świecie, Nimth. Uciekli stamtąd, zabierając tyle dobytku, ile 
zdołały udźwignąć  
ich wierzchowce, i w nowym świecie stwierdzili, że muszą zaczynać od zera. Ich 
magia  
sprawowała się inaczej niż w świecie, który z jej pomocą skazali na zagładę. 
Czary wymagały  
straszliwego wysiłku i częstokroć dawały wynik zupełnie inny od zamierzonego. 
Mimo wszystko Vraadowie osiągnęli niemało w ciągu piętnastu długich lat, choć 
nie  
brakowało takich, którzy nadal nie mogli pogodzić się z faktem, że dni dawnej 
boskości  
przeminęły bezpowrotnie. Niegdyś przenosili góry - dosłownie! - i niektórzy 
upierali się, że  
znów będą to robić, niezależnie od kosztów. Dlatego ci, którzy odnosili mniejsze 
bądź  
większe sukcesy we władaniu czarami, zupełnie nie zwracali uwagi na skutki 
uboczne i  
następstwa swoich poczynań. 
Należał do nich wielmożny Barakas, patriarcha Tezerenee, klanu smoka. Przybył do  
tego świata, zamierzając nim rządzić, a nie podporządkować się jego woli. Nawet 
w tej  
chwili, gdy wraz z dwoma synami kontemplował roztaczający się przed nimi widok, 
marzenia  
o świetlanej przyszłości wzbierały w jego głowie do punktu przelania. 
Stał na najwyższym wzgórzu w okolicy i spoglądał na zachód, omiatając wzrokiem  
nie tylko ziemie, ale i leżące za nimi morze. Smoki wierzchowe, wielkie zielone 
stworzenia  
podobne do masywnych, niezgrabnych jaszczurek, zaczęły robić się narowiste. 
Synowie  
patriarchy, dziedzic Reegan i dotąd posłuszny Lochivan, też stawali się 
krnąbrni. Lochivan z  
tej trójki odznaczał się najlżejszą budową, co pod żadnym względem nie znaczyło, 
że był  
niski czy wątły. Po prostu Reegan i Barakas byli wielcy niczym niedźwiedzie; 
dwaj brodaci  
olbrzymi wyglądali tak, jakby mogli odgryźć głowę każdemu, kto ośmieli się bodaj 
kichnąć w  
ich stronę. Wszyscy trzej jeźdźcy mieli podobne, jakby grubo ciosane rysy, 
pospolicie  
występujące w całym klanie, ale twarz Lochivana łagodziły cechy przekazane mu 
przez  

matkę, wielmożną Alcie. Lochivan wyróżniał się także brązowo-szarą czupryną; 
Barakas i  
jego następca mieli ciemniejsze włosy, przy czym na głowie patriarchy od paru 
lat jaśniała  
smuga srebra. Co do Reegana, stanowił wierną kopię smoczego władcy, lecz 
podobieństwo  
kończyło się na wyglądzie. Dziedzic nie dorównywał ojcu inteligencją i 
wyobraźnią. 
Cała trójka pławiła się w cieple słońca płonącego wprost nad ich głowami. 
Lochivan  
wiercił się w siodle, próbując zatrzymać chłód w kaftanie pod ciemnozieloną 
zbroją ze  
smoczej łuski, której ostatnimi czasy - podobnie jak inni członkowie klanu - 
prawie wcale nie  
zdejmował. Dawno temu, kiedy Vraadowie byli władcami Nimth, bez cienia wysiłku  
wyczarowałby sobie chłodny i nieważki pancerz. Tutaj, na ziemiach, które w 
najlepszym  
wypadku uważał za przeklęte, podobna próba oznaczałaby niewiele więcej niż 
stratę energii.  
Magia tego świata nadal odmawiała mu posłuszeństwa. Tylko nieliczni posiadali 
prawdziwą  
moc, ajeszcze mniej pod względem magicznych umiejętności dorównywało Vraadom z  
dawnego świata. 
Z tej trójki nikt nie władał pełnią mocy, choć patriarcha był temu bliski. 
Bliski, ale  
daleki od tego, czego pragnął. 
Właśnie dlatego ani Reegan, ani Lochivan nie ośmielili się przeszkodzić ojcu w  
rozmyślaniach. Tylko takie okresy zadumy powstrzymywały go od wyładowania złości 
na  
przypadkowych ofiarach. 
- Jak daleko według was? - zapytał nagle. Głos miał bezdźwięczny, niemal wyprany 
z  
emocji, lecz to nie znaczyło, że nie jest groźny. Ostatnio stał się zmienny, w 
mgnieniu oka z  
obojętności wpadał w złość. Wielu Tezerenee nosiło na skórze pamiątki jego 
gniewu. 
To Lochivan odpowiedział na pytanie, jak zawsze. Reegan mógł być następcą, ale  
brakowało mu lotności umysłu niezbędnej w takich przypadkach. Poza tym Lochivan 
znał  
odpowiedź; była taka sama od trzech tygodni. 
- Nie dość daleko, by na zawsze pozostawać poza naszym zasięgiem. Nie aż tak  
daleko. 
¦-Prawda. - Oczy władcy Tezerenee nie skupiały się na bogatych ziemiach u stóp  
wzniesienia, ale na migotliwym morzu na horyzoncie. Marzył o podboju kontynentu 
leżącego  
za bezkresną przestrzenią wody. Nawet nadał mu nazwę, której inni używali 
również na  
określenie kolonizowanych ziem. On sam ten ląd nazywał w myślach "tym drugim". 
Jego  
Smocze Królestwo, jego przeznaczenie, leżało za morzami. 
- Ojcze - rzekł cicho Reegan. Musiał mieć jakiś ważny powód, bo inaczej nie  
ośmieliłby się odezwać do władcy Tezerenee. 
Barakas poparzył na najstarszego syna, który ruchem głowy dał znać, że powinni  
spojrzeć w lewo. Smoczy pan odwrócił się, żeby sprawdzić, co przyciągnęło uwagę 
Reegana.  
Zgrzytnął zębami. 
Był to jeden z Beztwarzych, parodia człowieka nie posiadająca twarzy, włosów i 
uszu.  
Był średniego wzrostu, miał na sobie prostą szatę z kapturem. Patrzył - jeśli 
można użyć  
takiego określenia w odniesieniu do kogoś, kto nie ma oczu - w stronę Tezerenee.  

Obserwował ich nie istniejącymi oczami i ani trochę nie wzruszał go fakt, że sam 
jest  
obserwowany. 
- - Pozwól mi go ściąć, ojcze! - Reegan udawał beztroskę, ale ledwo zauważalne  
drżenie głosu zdradzało strach, który wzbudziła w nim ta istota. Lochivan też 
czuł się  
nieswojo w towarzystwie pozornie nieszkodliwego intruza. 
- - Nie wolno - przypomniał Barakas głosem ostrym jak stal. Sam też chciałby  
zmiażdżyć przybysza pod pazurzastą łapą wierzchowca albo posiekać go mieczem na  
kawałki. Cokolwiek, byle zetrzeć go z powierzchni tego świata. 
- - Ale... 
- - Zakazał tego Smok z Głębin! - warknął patriarcha. Mówił o istocie, którą w 
ciągu  
minionych lat zaczął uważać za ucieleśnienie totemu klanu. Kiedy na tamtym 
drugim lądzie  
Tezerenee groziła śmierć z rąk - szponów - ptasich stworzeń, bóg wyłonił się z 
głębi ziemi,  
bóg z kamieni i stopionej skały. Wystarczyło, że odezwał się do Sheeka - przez 
Vraadow  
zwanych Poszukiwaczami - a ci z miejsca popadli w rozsypkę. Następnie zabrał 
niedobitki  
klanu i używając ledwie cząstki swojej mocy, przeniósł ich na ten kontynent, 
gdzie dołączyli  
do reszty Vraadow. 
Barakas wziął sobie do serca słowa istoty, którą nazwał Smokiem z Głębin.  
Zapowiedziała ona, że kiedyś Tezerenee wrócą triumfalnie do Smoczego Królestwa, 
i  
wielmożny Barakas z utęsknieniem wyglądał tego dnia. Drugie przykazanie nie było  
przyjemne. Bóg oświadczył, że pod żadnym pozorem nie wolno zaczepiać 
Beztwarzych,  
którzy mogą robić wszystko, na co mają ochotę. 
Dla Tezerenee było to niemal nie do pomyślenia. Dzielili z tymi przeklętymi 
istotami  
nie tylko ziemię; łączyło ich wspólne pochodzenie, przynajmniej w fizycznym 
sensie. Z tego  
powodu czuli się niezbyt swobodnie nawet wśród swoich, choć z czasem większość 
animozji  
popadła w zapomnienie. 
Barakas chwycił wodze swojego wierzchowca. 
- Zabierajmy się stąd! To miejsce już nie niesie ukojenia. 
Reegan i Lochivan przytaknęli mu skwapliwie. 
Zawrócili wierzchowce i popędzili w kierunku miasta. Z początku mieli pewne  
trudności, bo jaszczury nie zostały złamane jak należy. "Łamanie" w Nimth 
oznaczało  
złamanie woli i rozbicie jej w pyl; powstałą w ten sposób pustkę właściciel mógł 
zapełnić  
tym, co uważał za wskazane. W efekcie uzyskiwano doskonale ułożone wierzchowce. 
Na  
nieszczęście w nowym świecie łamanie nie zawsze kończyło się sukcesem, a 
Tezerenee nie  
mogli sobie pozwolić na utratę wielu smoków. W przeciwieństwie do zachodniego  
kontynentu, gdzie zamierzali się udać, tutaj smoki występowały stosunkowo 
rzadko. 
Zdaniem Barakasa była to kolejna wada tego kontynentu. 
Wreszcie wierzchowce poddały się woli jeźdźców i, nabierając pędu, pognały przez  
pagórkowaty teren. Szkarłatne płaszcze Barakasa i Reegana, wyróżniające ich jako 
władcę  
klanu i jego nominalnego następcę, łopotały niczym krwawoczerwone smocze 
skrzydła.  
Miasto uchodźców leżało w dolinie i większa część drogi prowadziła w dół, choć 
wzgórza  

zmuszały ich do podążania krętą trasą. Koniom nie brakowało zalet, ale w takim 
terenie  
jaszczury miały niezaprzeczalną przewagę. Ich pazury wczepiały się w ziemię, co  
zapobiegało przekoziołkowaniu przez głowę i zmiażdżeniu jeźdźców. Poza tym 
ujeżdżony  
smok był czymś więcej niż wierzchowcem przenoszącym Tezerenee z miejsca na 
miejsce.  
Był machiną stworzoną do zabijania. Niewiele stworzeń mogło stawić czoło 
smokowi, nawet  
tak prymitywnemu jak wierzchowy jaszczur. Szpony mogły pociąć człowieka na 
plastry,  
szczęki bez wysiłku przeciąć ofiarę na dwoje. 
Co ważniejsze, smoki były symbolem Tezerenee. 
Niedługo później przed jeźdźcami wzniosło się miasto, z daleka przypominające  
masywną ścianę. Nowi mieszkańcy najpierw odbudowali otaczający je mur, 
podwajając jego  
wysokość. Zrobili to ze strachu, bo pozbawieni dawnej mocy wszystkiego się bali. 
Kiedy tu  
przybyli, miasto było jedną wielką ruiną, pradawnym reliktem starożytnych, 
którzy powołali  
ich do istnienia. Jak się okazało, starożytni dali początek wielu różnym rasom. 
Mieli na swe  
usługi moc, o jakiej Vraadowie mogli tylko marzyć, więc z łatwością nadali swoim  
potomkom różnorodne formy. Szukali najbardziej odpowiednich następców swojej  
zmęczonej, wymierającej rasy. Jak na ironię, nadzieję rokowali tylko ci, których 
wcześniej  
spisano na straty - Vraadowie. Ci porzucili stworzony przez starożytnych świat, 
gdzie, jak  
przewidywano, mieli doprowadzić do samozagłady. Zamiast wybić się wzajemnie, 
przetrwali  
prawie wszystkie inne rasy. Oprócz nich istnieli jeszcze Poszukiwacze, ale, jak 
powiedział  
Smok z Głębin, ich czas dobiegał końca. 
Wielmożny Barakas uważał odbudowę miasta za stratę czasu i sił, lecz nie wyraził  
sprzeciwu. Miał własne plany i uzbroiwszy się w cierpliwość, czekał stosownej 
chwili, by  
zacząć je realizować. 
- Smocza krew! - zaklął Lochivan, wskazując przed siebie. - Następny! 
Blisko bram miasta stała postać taka sama jak ta, którą parę minut wcześniej 
zostawili  
za sobą. Zdaniem Barakasa mogła być to ta sama istota. Beztwarzy popisywali się 
swoją  
mocą; mieli jej pod dostatkiem. Byli wszak uosobieniem starożytnych twórców tego 
miasta, a  
raczej tego, co pozostało z ich umysłów. Nadal próbowali we własny zagadkowy 
sposób  
kierować przyszłością swojego świata - czyli Vraadami. Władca Tezerenee zacisnął 
wargi:  
dzięki niemu zyskali fizyczną postać, która umożliwiała im jeszcze większą 
ingerencję. 
Brama otworzyła się sama przed powracającymi Vraadami. Beztwarzy, jak jego  
poprzednik, nawet nie drgnął, gdy się zbliżyli. 
Barakas nie mógł powstrzymać się od dotknięcia własnej twarzy, gdy mijali  
nieruchomą figurę. Skóra w dotyku sprawiała wrażenie normalnej, ale pochodziła z 
tego  
samego źródła co ciało, które przyoblekły te duchy. Cielesne powłoki wszystkich 
Tezerenee -  
z wyjątkiem jednego - powstały dzięki połączonej magicznej mocy klanu. Nawet 
parę osób  
spoza klanu, które patriarcha postanowił wynagrodzić za wierność, zyskało nowe 
ciała.  

Wobec braku fizycznej drogi z Nimth do Smoczego Królestwa takie rozwiązanie 
wydawało  
się idealne. Z pomocą niejakiego Dru Zeree, jedynego czarnoksiężnika spoza 
klanu, którego  
Barakas darzył szacunkiem, Vraadowie odkryli sekret ka, czyli duchowej podróży. 
Ka danej  
osoby, kierowane przez innych, mogło przebyć barierę nieprzekraczalną dla ciała. 
Istniała  
tylko jedna główna przeszkoda: dusze wyzwolone z ciała musiały gdzieś 
zamieszkać. 
Sam Barakas zaproponował rozwiązanie. Choć fizyczne przejście okazało się  
niemożliwe, Vraadowie mogli za pomocą magicznych środków wywierać wpływ na swój  
przyszły świat. Praca nad najdrobniejszym czarem wymagała współdziałania tuzina 
czy  
więcej osób, co okazało się nieosiągalne dla aroganckich Vraadow. Tezerenee, 
przeciwnie,  
przyzwyczajeni byli do współpracy i pod mistrzowskim przewodem patriarchy 
stworzyli  
armię golemów, bezdusznych łupin, które miały czekać na napływ vraadzkich ka. Do 
ich  
tworzenia wykorzystano większych, bardziej majestatycznych kuzynów wierzchowców,  
których dosiadał Barakas i jego synowie. Po stworzeniu zaledwie kilkuset golemów 
misterny  
plan zaczął się walić. Najpierw przepadli bez śladu Tezerenee odpowiedzialni za  
nadzorowanie tworzenia golemów - Barakas podejrzewał, że starożytni maczali w 
tym palce -  
a potem te przeklęte zjawy ukradły większość ciał dla siebie. 
Istota zniknęła z pola widzenia, gdy jeźdźcy wjechali za mury. Patriarcha wcale 
nie  
poczuł się lepiej. Z doświadczenia wiedział, że co najmniej pół tuzina tych 
straszydeł  
obserwuje ich z mniej rzucających się w oczy miejsc. Takie miały zwyczaje. 
Kiedyś Dru Zeree wyjaśnił mu, że ostatni ze starożytnych połączyli swoje dusze z 
tym  
światem, obdarzając go swego rodzaju umysłem. Golemy stworzone przez Tezerenee 
dały  
założycielom okazję do nadrobienia przeoczenia, z którego zdali sobie sprawę 
poniewczasie:  
wyposażenia umysłu w ręce umożliwiające dalszą pracę. Barakas nie wiedział, w 
jakim  
stopniu wierzyć w to wyjaśnienie, ale w gruncie rzeczy to nie miało znaczenia. 
Liczyła się  
wyłącznie armia duchów, która pozbawiła go nie tylko golemów, ale także 
wymarzonego  
cesarstwa. Był tak blisko celu... Wystarczyłoby, żeby w zamian za obietnicę 
wstępu do  
nowego świata Vraadowie przysięgli mu wierność. Co gorsza, widok ożywionych 
golemów  
przypominał mu, że jego ciało leży i gnije w dogorywającym Nimth, chyba że już 
pożarły je  
jakieś ścierwojady. 
Skrzydła bramy zamknęły się za nimi: magia Dru Zeree znów dała o sobie znać.  
Barakas starał się ze wszystkich sił, lecz nie potrafił dorównać 
czarnoksiężnikowi. Nawet  
córka Zeree, Sharissa, odznaczała się o wiele większym talentem. Niemożność 
dorównania  
innym była kolejną gorzką pigułką, którą Barakas połykał codziennie jak rok 
długi. 
Paru Vraadow kręciło się w pobliżu. Wyglądali zdecydowanie bardziej niechlujnie 
niż  

w Nimth. Pozbawieni niemal nieograniczonej mocy, która pozwalała im spełniać 
wszelkie  
zachcianki, musieli dbać o siebie w sposób bardziej przyziemny. Niektórzy nie 
umieli do tego  
przywyknąć. Ci tutaj mieli na sobie długie szaty albo kaftany i spodnie, proste 
w kroju w  
porównaniu z ekstrawaganckimi, wyszukanymi strojami z czasów Nimth. Kilku 
wyrzucało  
gruz z na wpół zrujnowanej budowli. Odkładali na bok równe kawałki, żeby później  
wykorzystać je do wzniesienia jakiejś innej nikomu niepotrzebnej wieży. W oczach 
Barakasa  
mozolący się Vraadowie wyglądali wręcz żałośnie. 
,3ogowie upadli - pomyślał. - Ja upadłem". 
A jednak dzięki ich wysiłkom miasto odzyskało trochę dawnego splendoru. Być może  
pewnego dnia stanie się tak wspaniałe jak w okresie swej świetności. Vraadowie 
mieli więcej  
dzieci niż w Nimth, ale stwierdzenie to jeszcze o niczym nie świadczyło, bo w 
dawnych  
czasach bywało ich nie więcej niż parę tuzinów. Niemal nieśmiertelnych 
czarnoksiężników  
nie pociągały więzi rodzinne i daleko im było do wzorowych rodziców. Ci 
nieliczni, którzy  
decydowali się na dzieci, po jakimś czasie przystępowali do walki z własnym 
potomstwem.  
Barakas podczas tworzenia swojego klanu skierował tę destrukcyjną energię na 
zewnątrz.  
Liczba Tezerenee, stanowiących jedyną prawdziwą rodzinę w społeczeństwie 
Vraadów, znów  
przekroczyła setkę - nie licząc ludzi spoza klanu, którzy przysięgli mu wierność 
w czasie  
ostatnich piętnastu lat. W zajętej przez klan części miasta nie brakowało 
dzieci. 
Paru Vraadow ostentacyjnie odwróciło się plecami do trzech Tezerenee. Patriarcha 
nie  
poświęcił im nawet jednego spojrzenia. Nie przejmował się wrogością, a poza tym 
uważał, że  
ich złość kieruje się w niewłaściwą stronę. To prawda, że po utracie większości 
golemów  
przeprawił do nowego świata wyłącznie swoich ludzi, a dawnych sprzymierzeńców 
porzucił  
na łaskę losu. Teraz dowodził, że jeśli czuli się oszukani i szukali winnych, to 
powinni  
zwrócić się przeciwko Beztwarzym. On postąpił tak, jak postąpiłby każdy z nich. 
Klan miał  
pierwszeństwo. 
Z czasem Vraadowie przestali domagać się śmierci wszystkich Tezerenee. 
Ostatecznie  
to oni, przyzwyczajeni do korzystania z siły własnych rąk, nauczyli ich, jak 
radzić sobie bez  
magii. Barakas nie bez racji uważał, że dni kolonii byłyby policzone, gdyby nie 
jego poddani.  
Nawet Dru Zeree i Silesti, trzeci członek triumwiratu, nie mogli temu 
zaprzeczyć.  
Czarnoksiężnicy władający magią byli zbyt nieliczni, by sprostać wyzwaniom 
nowego świata. 
Patriarcha wyrwał się z zadumy na widok wysokiej, zgrabnej kobiety ze 
srebrzysto- 
błękitnymi włosami spływającymi niemal do talii. Ubrana w dopasowaną suknię,  
podkreślającą idealną figurę, szła z pewnością siebie, której nie miała przed 
przybyciem do  

tego świata. Zaliczała się do najbardziej wprawnych czarodziejek, choć według 
vraadzkich  
kryteriów była ledwie dzieckiem - miała tylko trzydzieści parę lat. 
Była to Sharissa, córka Dru Zeree. 
Barakas ściągnął wodze. Wstrzymywał wierzchowca powoli, żeby nie okazać zbytniej  
skwapliwości. Zerknął na Reegana, który wybałuszył oczy i śledził każdy ruch 
młodej  
kobiety. Patriarcha od jakiegoś' czasu zachęcał pierworodnego do zainteresowania 
się  
jedynaczką swojego rywala, a Reeganowi nie trzeba było tego dwa razy powtarzać. 
Ale  
podczas gdy Barakas cenił Sharissę za pozycję i czarodziejskie umiejętności, 
jego syn  
postrzegał ją bardziej przyziemnie... co nie znaczy, że patriarcha nie 
dostrzegał jej urody.  
Sharissa zmieniła się trochę od czasu przybycia do tego świata. Twarz jej się 
zaokrągliła,  
choć kości policzkowe pozostały wyraźnie zaznaczone. Jak inni Vraadowie, miała  
krystalicznie czyste oczy, błękitne jak akwamaryna i jasne, gdy szeroko 
rozchylała powieki.  
Wygięte brwi nadawały jej twarzy dociekliwy wyraz. Mina czarodziejki zwykle 
wyrażała  
lekkie rozbawienie, ale Barakas wiedział, że jest to zasługą naturalnie 
wygiętych w górę  
kącików ust. 
- Wielmożna Sharisso - zawołał, kiwając głową. 
Jej wąskie, ale ładnie wykrojone wargi rozchyliły się w wymuszonym uśmiechu.  
Sharissa nie lubiła zadawać się z Tezerenee - wyjąwszy Gerroda, który sam skazał 
się na  
wygnanie. Barakas szybko przepędził nieproszone myśli dotyczące syna. Gerrod 
postanowił  
pójść własną drogą, a to oznaczało życie w izolacji przeczącej wszystkim 
zasadom, które  
wpoił swoim ludziom. Gerrod sam wykluczył się z klanu i na tym kończyły się ich 
relacje. 
- - Wielmożny Barakasie. Lochivanie. - Sharissa uśmiechnęła się do nich, skinęła  
głową i dodała: - O, Reegan. Jak się dzisiaj miewasz? 
- - Doskonale, jak zawsze, gdy cię widzę - odparł Reegan. 
Barakas był prawie tak jak Sharissa zaskoczony słowami najstarszego syna. Panna  
Zeree zarumieniła się lekko; nie spodziewała się takiego komplementu ze strony 
tego  
niezdarnego gbura. Patriarcha powściągnął uśmiech. Czarodziejka nie będzie miała  
wątpliwości, że to nie on podsunął odpowiedź. Było aż nazbyt jasne, że banalne 
słowa  
zrodziły się w głowie Reegana. Po raz pierwszy jego syn przejął inicjatywę. 
Jeśli istniało coś,  
co mogło rozbroić Sharissę, to tylko szczerość. 
- - A jak miewa się twój ojciec? - zapytał Barakas, przerywając przedłużające 
się  
milczenie. 
- - Dobrze - odrzekła Sharissa z widoczną ulgą. Mimo swoich zdolności i wiedzy, 
w  
kwestii kontaktów międzyludzkich była naiwna jak dziecko. Pierwsze dwadzieścia 
lat życia  
spędziła w odosobnieniu, gdyż ojciec postanowił chronić ją przed zgubnym wpływem 
innych  
Vraadow, a teraz miała niewiele więcej. To mało, jak na długowieczną rasę 
Vraadow. 
- - A jego małżonka? 
- - Matka też ma się dobrze. 
Barakas zwrócił uwagę na sformułowanie. Wielmożna Ariela Zeree nie była matką  

Sharissy; nawet nie należała do rasy Vraadow, tylko do elfów z tego świata. 
Córka Dru, która  
tak naprawdę nie znała rodzonej matki, ogromnie polubiła elfkę i w konsekwencji 
zaczęła  
zwać ją matką. Barakas starannie skrył niesmak. Elfka, choć spowinowacona z 
Zeree, była  
poślednią istotą. Nie należała do Vraadow. 
Zdał sobie sprawę, że Sharissa czeka na dalsze słowa. Jego myśli coraz częściej  
chadzały własnymi ścieżkami. To go niepokoiło. Czyżby miało to coś wspólnego z 
niedawno  
odkrytą siwizną we włosach albo ze zmarszczkami w kącikach oczu? 
- Wielmożna Sharisso, istoty te nie są ci zupełnie obce, prawda? - zapytał nagle  
Lochivan. Nie musiał wyjaśniać, o kogo mu chodzi. Wszyscy wiedzieli, że ma na 
myśli  
Beztwarzych. 
Władca Tezerenee łypnął gniewnie na młodszego syna, ale powstrzymał się od  
komentarza. 
- - Wiem o nich co nieco. - Sharissa była ostrożna. Jak większość Vraadow, bała 
się  
dominacji Tezerenee. Barakas chciałby ją zapewnić, że nie ma powodu do obaw; dla 
niej  
zawsze znajdzie się miejsce w klanie. Taka żywotność i moc nie mogły pójść na 
marne. 
- - W jaki sposób okazują, że na czymś im zależy? Czy ich poczynania w ogóle coś  
znaczą? Czy umieją tylko się gapić... jeśli można tak powiedzieć, bo przecież 
nie mają oczu!  
Myślę, że oni coś wiedzą. Piętnaście lat gapienia się musi mieć jakiś cel. A w 
tym roku  
przechodzą samych siebie. 
Sharissa okazała zainteresowanie. Ciekawiło ją wszystko, co wiązało się z nowym  
światem. 
- Zwróciłeś na to uwagę? Ostatnio są bardziej aktywni, też to zauważyłam. Ale 
nie  
sądzę, by to oznaczało coś złego. Zależy im na naszym powodzeniu. 
"Jesteś pewna?" - chciał spytać Barakas. I po raz kolejny ugryzł się w język. 
- A co sądzi twój ojciec? Pracuje z nimi w ich zamku. Z pewnością wie coś 
więcej. 
Sharissa pokręciła głową tak energicznie, że jej wspaniałe włosy zafalowały 
niczym  
kaskada. Reegan pożerał ją wzrokiem, choć starał się skrywać nachalność. Zawsze 
miał z tym  
kłopoty. 
- - Ojciec zawsze mówi, że praca z nimi przypomina zabawę układanką, w której  
brakuje ponad połowy elementów. Jakimś sposobem uczą go różnych rzeczy, lecz  
uświadamia sobie to dopiero po zakończeniu lekcji. - Uśmiechnęła się do 
Lochivana, jakby na  
chwilę zapomniała, że jest Tezerenee. - To niepomiernie go irytuje. 
- - Nie dziwię się. 
Rozmawiali ze swobodą, która zaniepokoiła Barakasa. Patriarcha niemal dosłownie  
był ojcem swoich poddanych, bo w ciągu stuleci spłodził nie mniej niż piętnastu 
synów i  
kilka córek... nie wspominając o tych, których zdążył zapomnieć. Niestety, dwóch 
najbardziej  
inteligentnych potomków sprawiło mu gorzki zawód. Rendel zdradził klan, pragnąc 
na własną  
rękę zbadać tajemnice Smoczego Królestwa, i zginął przez własną głupotę. Jego 
cień,  
młodszy brat Gerrod, był niewiele lepszy. Barakas miał nadzieję, że Lochivan 
wypełni lukę,  
jaka powstała po odejściu tamtych dwóch. Zawsze uważał go za posłusznego, nigdy 
za  

mądrego, a jednak... 
Sharissa spoglądała w jego stronę. Patriarcha zastanowił się, od jak dawna mu 
się  
przypatruje. Znów była uprzedzająco i nienaturalnie uprzejma. A on zapomniał się 
jak ostatni  
gamoń i odsłonił swoje myśli... Takiego niedbalstwa nigdy nie puściłby płazem 
żadnemu ze  
swoich ludzi. 
- - Jeśli wybaczysz, muszę przygotować się do wyprawy. Znaleziono jedno z  
wcześniejszych osiedli założycieli. 
- - Co takiego? - Lochivan pochylił się w siodle. - Gdzie? 
- Na północnym wschodzie. Muszę już iść. Życzę wszystkim dobrego dnia. - Skinęła  
im głową i odeszła. Jej chód zdradzał, że pragnie szybko znaleźć się jak 
najdalej. 
Zbolała mina Reegana skojarzyła się Barakasowi z pyskiem chorego smoka. Gdy  
Sharissa oddaliła się spory kawałek, Lochivan odwrócił się do ojca i obaj 
wymienili  
spojrzenia. Na północnym wschodzie mieszkał Gerrod. To mogło, ale nie musiało 
być  
zbiegiem okoliczności. 
- Otrząśnij się z tego osłupienia, Reegan - warknął władca Tezerenee. - 
Lochivan,  
możesz odejść. Wiem, że musisz zająć się pewnymi sprawami. Mam rację? 
Lochivan, który w tej chwili nie miał żadnych obowiązków, w lot zrozumiał 
intencje  
ojca. 
- Tak, ojcze. Dziękuję. 
Młodszy Tezerenee ściągnął wodze i odjechał, zostawiając ojca i brata. Barakas 
po raz  
ostatni odwrócił się do pierworodnego, swojego następcy. 
- Smocza krew! Idioto, ocknij się wreszcie! Chcesz siedzieć tu bezmyślnie przez 
cały  
dzień? - Źle ocenił jego uczucia do Sharissy. Ostatnim, czego mu brakowało, był 
zadurzony  
gamoń. Kiedy rządzi żądza, rozum schodzi na psy - a w przypadku pierworodnego 
efekt był  
tragiczny. 
Reegan wyrwał się z transu i ruszył za ojcem. Barakas skrył niesmak pod maską  
obojętności. Powinien się domyślić, że nie wyrachowanie, tylko prawdziwe uczucie  
podsunęło pierworodnemu słowa wyrzeczone do Sharissy. 
W jego głowie kłębiły się myśli dotyczące przyszłości klanu i możliwości, jakie  
wiązały się z osobą Sharissy Zeree, nie można go więc winić, że nie zauważył 
trzeciej ze  
znienawidzonych istot. Beztwarzy przez chwilę obserwował, jak postacie dwóch 
Tezerenee  
stopniowo maleją w oddali. Najwidoczniej przestali go interesować, bo odwrócił 
się w  
kierunku, w którym odeszła Sharissa - a za nią Lochivan. 
 
III 
 
Sharissa nie lubiła spotkań z Tezerenee, zwłaszcza z Barakasem i Reeganem, ale  
wiedziała, że kontakty z członkami klanu są nieuniknione. W ciągu pięciu 
zeszłych lat  
obecność Tezerenee wyjątkowo mocno zaznaczała się w tej części miasta. Gniew, 
jakim  
pałali do nich Vraadowie, przygasł z biegiem czasu, a posiadana przez nich 
wiedza już na  
samym początku istnienia kolonii okazała się bezcenna i nadal jej potrzebowano. 
Klan  

uzyskał wpływy o wiele większe niż w Nimth, ale Sharissa wątpiła, czy patriarchę 
zadowala  
taki stan rzeczy. Choć zawsze kładł nacisk na rozwój sprawności fizycznej, 
prawie zupełna  
niemożność posługiwania się czarami oznaczała, że w przypadku konfrontacji 
Tezerenee  
byliby skazani na przegraną. Po prostu byli zbyt nieliczni. Mimo wszystko wiele 
osób spoza  
klanu uważało Barakasa za przywódcę. Tezerenee znów przechadzali się śmiało 
wśród  
Vraadow, niemal zachęcając rywali do wykonania jakiegoś ruchu. 
Jak na razie nic nie zakłócało równowagi. Silesti nadal trzymał w ryzach swoich 
ludzi,  
a ojciec Sharissy nakłaniał obie strony do współpracy, nie zwracając uwagi na 
docinki i kosę  
spój rżenia Vraadow. W znacznej mierze to dzięki niemu triumwirat spełniał swoje 
zadanie.  
Pozostawieni samym sobie, Silesti i Barakas przystąpiliby do wojny w dniu, w 
którym zjawili  
się w nowym świecie. 
Barakas miał nadzieję, że przechyli szalę na swoją stronę, a czynnikiem 
działającym  
na jego korzyść mogłoby być małżeństwo Sharissy z Reeganem. 
- Nigdy w życiu - mruknęła czarodziejka. W gruncie rzeczy nie darzyła Reegana 
jakąś  
wyjątkową nienawiścią, a jego pochlebne słowa trąciły romantyczną strunę w jej 
sercu, lecz  
nie o takim mężu marzyła. Nie miała pewności, jaki powinien być jej ideał, lecz 
stanowczo  
odbiegał od młodszej, bardziej prostackiej wersji samego patriarchy. Reegan 
ogromnie  
przypominał ojca. Był silny i zwinny, ale zdecydowanie niemądry. W sprawach  
delikatniejszej natury zdawał się na Lochivana. 
Lochivan. Sharissa zastanowiła się, czy władca Tezerenee wie, że jego młodszy 
syn  
jest jednym z jej najbliższych przyjaciół. Nie kochankiem - bardziej bratem, 
którego nigdy nie  
miała. 
W trakcie wędrówki jej oczy mimo woli rejestrowały zmiany, jakie ostatnio 
dokonały  
się w mieście, będącym raczej rozległą warownią. Zachodnie i wschodnie dzielnice 
zostały  
niemal całkowicie przebudowane. Wyburzono większość starych budowli, nie 
nadających się  
do zamieszkania. Dzięki mocy tych nielicznych, którzy w nowych warunkach radzili 
sobie z  
czarami, oraz dzięki fizycznej pracy tych, którzy inaczej poradzić sobie nie 
mogli, wzniesiono  
kilka wież i budowli o płaskich dachach. Jak na jej gust były zbyt praktyczne, 
ale miała  
nadzieję, że wkrótce styl budownictwa stanie się bardziej wyrafinowany. 
Większość  
gmachów świeciła pustkami, co było wyrazem optymizmu Vraadow i nadziei na  
powiększenie populacji. Poza tym prace budowlane zapewniały mieszkańcom zajęcie. 
W tej  
jednej kwestii członkowie triumwiratu od początku byli jednomyślni. 
Sharissa dostrzegała niewiele przejawów dawnego wykwintnego smaku Vraadow.  
Ledwie parę portali wyróżniało się bardziej wymyślnym kształtem, a na niektórych 
widniały  
wizerunki fantastycznych stworzeń. Przystanęła na widok wilczej głowy nad 
drzwiami, gdyż  

opadły ją wspomnienia z Nimth. Ta rzeźba jednak była tylko symbolem wskazującym, 
że  
tutaj mieszkają zwolennicy Silestiego. Nieświadomie naśladując swego wroga, 
trzeci członek  
triumwiratu obrał sobie zwierzęce godło, które stało się symbolem jego wpływów. 
Coś wysunęło się z cieni. Sharissa drgnęła. Stłumiła sapnięcie, starając się nie 
okazać  
zaskoczenia. 
Zwracało się ku niej gładkie, puste oblicze. Podobnie jak Barakas, ona też 
nazywała  
ich Beztwarzymi, ale większość Vraadow zwała ich po prostu nie-ludźmi. Zapewne  
powodowała nimi niechęć do pogodzenia się z faktem, że są z nimi spokrewnieni. 
Pod  
pewnymi względami istoty te rzeczywiście przypominały członków jej rasy. 
Beztwarzy "patrzył" na nią przez krótką chwilę. Nagle wyminął ją jakby z  
niecierpliwością i ruszył w swoją stronę. Sharissa patrzyła w ślad za nim, 
dopóki nie zniknął  
jej z oczu, i dopiero wtedy odetchnęła. Mimo woli wstrzymywała oddech od chwili 
spotkania. 
Naszły ją oderwane, trochę niepokojące myśli - czyżby Beztwarzy był  
zdenerwowany? Zasadniczo istoty nie zbliżały się do napotkanych Vraadow: albo 
zmieniały  
kierunek, albo okrążały ofiarę spokojnym, niemal nonszalanckim krokiem. Nie 
przemykały  
tak jak ten. Beztwarzy wyglądał, jak gdyby nurtował go jakiś poważny problem. 
Co mogło zaprzątać jego myśli do tego stopnia, że stracił opanowanie, z którego 
jego  
rodzaj słynął przez długie lata? 
Potem Sharissa poczuła pierwszą oznakę innej obecności - tak potężnej i 
odmiennej,  
że być może wywieranie osobliwego wrażenie było umyślną zapowiedzią jej 
przybycia. Nie  
umiała osądzić, czy ma rację. Wiedziała tylko, że nie zbliża się nikt z 
Vraadow... być może z  
wyjątkiem Gerroda, który zdolny był do wielu niezwykłych przemian. 
W okolicy zapadła głucha cisza, jakby wszyscy wyczuli to samo, co ona. Sharissa  
sięgnęła do sił tego świata. Spośród nielicznych Vraadow, którzy zdołali 
przystosować się do  
nowych warunków, paru twierdziło, że w czasie sięgania do mocy świata widzą 
tęczę barw.  
Inni utrzymywali, że dostrzegają siatkę krzyżujących się linii sił, 
rozciągających się w  
nieskończoność. Sharissa wiedziała, że obie grupy miały rację, bo sama była 
chyba jedyną  
osobą, która widziała jedno bądź drugie w zależności od kaprysów podświadomości. 
To  
dwoiste postrzeganie sił było najbardziej prawdopodobną przyczyną jej 
nieoczekiwanej  
biegłości w korzystaniu z czarów. Nawet jej ojciec, który uczył się od swojej 
żony i od  
Beztwarzych, nie mógł się z nią równać. Ariela, urodzona i wychowana na drugim  
kontynencie, również nie mogła mierzyć się z przybraną córką. Twierdziła, że 
nikt z jej ludu  
nie posługiwał się mocami z taką łatwością. 
Niekiedy Sharissa była dumna ze swoich wyjątkowych umiejętności, lecz częściej  
uważała ten dar za ciężkie i niebezpieczne brzemię. Ludzie pokroju Barakasa 
widzieli w niej  
narzędzie lub po prostu zazdrościli jej talentu. Każdy próbował nią manipulować, 
ale z  
większością jakoś sobie radziła. W ostatnich dniach pobytu w Nimth jedna z 
byłych kochanek  

ojca, czarodziejka Melenea, bez skrupułów wykorzystała jej naiwność. Machinacje 
Melenei  
niemal skończyły się śmiercią Sharissy, jej ojca i Gerroda Tezerenee. W 
zmaganiach zginął  
wierny famulus ojca, będący jej przyjacielem z czasów dzieciństwa. Sirvak oddał 
życie w  
obronie swego pana i pani przed straszliwym sługą Melenei, Cabalem. To tragiczne  
wydarzenie zahartowało Sharissę i utwierdziło ją w postanowieniu, że nigdy nie 
pozwoli  
nikomu się wykorzystać, gdyby miało zagrozić to bezpieczeństwu tych, których 
kochała. 
Obecność dawała o sobie znać coraz mocniej, jakby istota pędem zbliżała się do  
miasta... od zachodu, jak teraz zauważyła Sharissa. Z każdą chwilą jej moc 
stawała się coraz  
bardziej zdumiewająca. Z pewnością nie była ludzka. Żaden Vraad nie był taki 
potężny, taki  
inny. 
- Ojciec! - zawołała, drżąc. - Muszę powiedzieć ojcu! Być może już wiedział, 
lecz nie  
mogła być pewna. Sięgnęła umysłem, próbując nawiązać z nim łączność. Komunikacja  
mentalna zawodziła częściej niż niegdyś i niewielu mogło utrzymywać więź przez 
dłuższy  
czas. W przypadku Sharissy i jej ojca sprawę utrudniał fakt, że Dru Zeree 
przebywał nie  
całkiem w tym świecie, tylko jakby w jego "kieszeni", gdzie mieściła się 
ostatnia siedziba  
założycieli sprzed połączenia ich dusz z ziemią. Ci, którzy przebywali w tamtym 
świecie,  
mogli obserwować osoby na zewnątrz i nawiązywać z nimi kontakt, ale przedarcie 
się przez  
barierę od drugiej strony nie nastręczało trudności tylko beztwarzym wcieleniom 
założycieli.  
Dotychczas nie było wiadomo, jak Beztwarzy porozumiewają się między sobą. 
- Ojcze? - Czarodziejka na chwilę wstrzymała oddech, czekając na odpowiedź. 
Kiedy  
znajomy kontakt z umysłem ojca nie nastąpił, ponowiła próbę. Przez cały czas 
czuła  
zbliżającą się obcą istotę. Zastanowiła się, jak Tezerenet magli jej nie 
zauważyć. Barakas  
wprawdzie utracił znaczną część dawnej mocy, ale nadal był potężny. Czy to 
możliwe, że nie  
wykrył zbliżającego się intruza? 
Nawiązanie łączności z ojcem okazało się niewykonalne. Gdyby odebrał jej  
wezwanie, już by odpowiedział. Brak kontaktu oznaczał, że będzie musiała do 
niego pójść.  
Sharissa zrezygnowała z wyprawy na zachód i ruszyła w kierunku placu, gdzie na 
rozkaz Dru  
nie prowadzono żadnych prac. Tam znajdzie maleńkie, ukryte rozdarcie w tkaninie  
rzeczywistości. Było to wejście do niewielkiego świata założycieli, gdzie jej 
rodzice obecnie  
spędzali większość czasu. Miała nadzieję, że będzie otwarte. Niejeden raz, gdy 
chciała z nim  
porozmawiać, musiała czekać, aż ojciec opuści swój prywatny mały świat. 
Paru Vraadow, spieszących gdzieś w swoich sprawach, uskoczyło jej z drogi. Nawet  
na nich nie spojrzała. Nie wiedziała, czy także coś wyczuwają, ale nie zawracała 
sobie tym  
głowy. Jeśli kogoś zaniepokoił tajemniczy przybysz, to podąży za nią albo 
postanowi zbadać  
sprawę na własną rękę. 
Jeden człowiek nie ustąpił jej z drogi. Zderzyłaby się z nim, gdyby para silnych 
rąk  

nie złapała jej i nie zatrzymała. 
- Co się dzieje? Coś ważnego, skoro biegniesz na oślep i wpadasz na ludzi! 
- Lochivan! Nie mogę teraz rozmawiać! Muszę znaleźć ojca! Tezerenee puścił ją. 
- W takim razie pójdę z tobą. Może mi powiesz, co cię tak poruszyło, że zamiast 
się  
teleportować tracisz czas na chodzenie piechotą. 
Sharissa zarumieniła się. Minęła Lochivana i pospieszyła dalej. Tezerenee ruszył 
za  
nią, bez trudu dotrzymując jej kroku. Przyzwyczaił się do szybkich marszów. 
- Uznałam, że lepiej nie korzystać z czarów - odparła. Nigdy nikomu nie 
powiedziała,  
nawet Dru, dlaczego tak rzadko korzysta z czarów oszczędzających czas. W 
ostatnich dniach  
pobytu w starym świecie teleportacja stała się niebezpieczna i jej ojciec niemal 
przypłacił  
życiem próbę magicznej podróży. Sharissa zdawała sobie sprawę z absurdalności 
swojego  
zachowania, ale nie potrafiła wyzbyć się lęku, że pewnego dnia zaklęcie 
teleportacji  
przeniesie ją w miejsce, z którego nie będzie powrotu. Nie umiała wyjaśnić 
swoich odczuć  
komuś, kto stracił umiejętność posługiwania się magią. Mało prawdopodobne, by 
spotkała się  
ze współczuciem. 
- Dlaczego? O co chodzi? - zapytał Lochivan, marszcząc czoło. Coś go trapiło, 
może  
niejedno. 
Sharissa zastanowiła się, czy on wyczuwa obecność nieznajomego. 
- - Coś... ktoś... z innego... Nie umiem ci tego wyjaśnić. Powiedz mi, nie 
wyczuwasz  
obecności zbliżającej się od zachodu? 
- - Co takiego? - Zerknął w kierunku bramy, przez którą wcześniej wjechał wraz z  
ojcem i bratem. - Gdyby coś było tak blisko... powinniśmy zobaczyć to w czasie 
przejażdżki... 
- - Też tak pomyślałam. - W Sharissie zbudziło się podejrzenie. - Widziałeś coś,  
Lochivanie? Jesteś jedną z dwóch osób z twojego klanu, po których mogę 
spodziewać się  
szczerej odpowiedzi. Widziałeś coś? Czułeś coś? 
- - Nic! - odparł z porywczością znamionującą narastający niepokój. - Na 
zachodzie  
widzieliśmy tylko las i równiny... i, oczywiście, morze. Smocza krew! 
Poszukiwacze? 
Doszedł do tego samego wniosku. Istniała jeszcze druga możliwość: mogli to być  
magiczni opiekunowie miasta, słudzy starożytnych założycieli. Ale opiekunowie, 
choć nie  
posiadali formy - chyba że przyoblekali się w ziemię i skały jak ten, którego 
Tezerenee  
nazwali Smokiem z Głębin - dawali się rozpoznać. Ich aura przesycona była 
zapachem tego  
świata, tego pradawnego miejsca. Z przybyszem było inaczej. Sharissa wykryła 
tylko leciutki  
posmak tego świata, jakby bawił tu przez krótki czas, ale przybywał skądinąd. 
Skoro Nimth  
zostało odcięte, pozostawał tylko drugi kontynent i jego panowie. Czyżby 
Poszukiwacze? Ale  
przecież oni byli częścią tego świata, więc... 
Lochivan zatrzymał się i zdjął rękawicę. 
- Na tarcze i miecze! Akurat w tej chwili! 
Choć czas naglił, Sharissa też przystanęła. Towarzystwo Lochivana dodawało jej  
otuchy i pozwalało zachować jasność myśli. Uznała, że warto zaczekać, pod 
warunkiem, że  

nie dłużej niż parę sekund. Poza tym zaciekawiła ją przyczyna jego 
rozdrażnienia. 
- Co się stało? 
Wsunął rękę między smoczy hełm a naszyjnik pancerza i zaczął drapać się  
zapamiętale po szyi. Sharissa obawiała się, że lada chwila spłynie krwią. 
- Przeklęta wysypka! Nic groźnego, ale doskwiera całemu klanowi. Skóra wysusza 
się  
i nie można temu zapobiec. Czasami swędzi tak okropnie, że muszę przerwać to, co 
robię, i  
drapać się, aż... aż znów idzie wytrzymać. - Lochivan wyjął rękę i naciągnął 
rękawicę.  
Westchnął. - Nareszcie, chwała smokowi. Po wszystkim. Ruszajmy! 
Sharissa była trochę zdziwiona, że wojownik miary Lochivana w krytycznej chwili  
przejmuje się wysypką, lecz nic mu nie powiedziała i zadbała, żeby nie zdradzić 
swoich  
myśli. W stosownej chwili wspomni ojcu o tej pladze. Być może dziś była to tylko 
niegroźna  
wysypka, ale czy ktoś mógł przewidzieć, w co przerodzi się w przyszłości? 
Przeszli nie więcej niż tuzin kroków, gdy czarodziejka przystanęła. 
Coś było na placu, do którego się zbliżali. Ta sama obecność, którą nie tak 
dawno  
wykryła za miastem, teraz była w mieście. Wyprzedziła ich, choć jeszcze parę 
minut temu... 
- Serkadion Manee! - szepnęła oszołomiona. Jej ojciec w chwilach zdumienia 
często  
wymawiał imię starożytnego uczonego, a ona z biegiem czasu przyswoiła sobie ten 
nawyk. 
Lochivan nie musiał pytać, co się stało. Gdy odwróciła się i spojrzała na niego,  
poznała, że Tezerenee czuje to samo, co ona... Czy ktoś mógłby tego nie poczuć? 
Sharissa  
powiodła wzrokiem po znajdujących się w pobliżu Vraadach. Wszyscy przystanęli i  
wyciągając szyje, patrzyli w kierunku placu. Wszyscy w zasięgu wzroku milczeli. 
Niektórzy  
zwrócili uwagę na parę zmierzającą w stronę źródła zakłóceń. Sharissa uznała, że 
wyglądają  
na przestraszonych. Vraadowie, w większości pozbawieni dawnych fenomenalnych  
zdolności, w głębi duszy bali się, że staną się łatwym łupem jakiegoś 
zewnętrznego wroga. 
Czarodziejka uświadomiła sobie, że mogą mieć rację. 
- - Muszę się teleportować - oznajmiła nie tyle, by uprzedzić Lochivana, ile 
chcąc  
utwierdzić się w zamiarze. 
- - Idę z tobą. 
- - Złap mnie za rękę. 
Chwycił ją z pewnością mocniej niż zamierzał. Klan smoka, a ściślej mówiąc sam  
patriarcha, nieprzychylnym okiem patrzyi na wszelkie objawy strachu, niezależnie 
od  
okoliczności. Czasami Sharissie było żal Gerroda i Lochivana z powodu życia, 
jakie wiedli  
pod twardą ręką ojca. 
Krzywiąc usta, Sharissa przeniosła ich na plac. 
Początkowo pomyślała, że zapadła noc, choć do zachodu słońca było jeszcze parę  
godzin. Potem z konsternacją zdała sobie sprawę, że ma szczelnie zaciśnięte 
powieki. 
- Bogowie! Spójrz na niego, Sharisso! Widziałaś kiedyś coś równie wspaniałego i  
groźnego zarazem? 
Ostrożnie otworzyła oczy. Wokół tłoczyli się ludzie, wszyscy bez wyjątku  
zahipnotyzowani widokiem wielkiego zwierzęcia. 
- Koń! - szepnęła. Przepyszny hebanowy rumak! Sharissa kochała konie, zwłaszcza  
piękne wierzchowce, które ojciec hodował bez pomocy magii, traktując to niemal 
jak  

wyzwanie. A jednak żaden nie mógł się równać z tym stworzeniem... 
To jego obecność wykryły jej zmysły. To z niego emanowała niewiarygodna moc,  
która zaniepokoiła niemal wszystkich Vraadów, niezależnie od poziomu 
czarnoksięskich  
umiejętności. 
- Gdzie on jest? Muszę go znaleźć i nikt mi w tym nie przeszkodzi! Nie dam się  
wrzucić z powrotem do tej przeklętej nicości, którą musiałem znosić przez jakże 
długi czas!  
Gdzie jest mój przyjaciel, Dru Zeree? 
Sharissa wiedziała, z kim - lub z czym - ma do czynienia. Niespodziewany gość 
sam  
nazwał się Czarnym Koniem; przez pewien czas pomagał jej ojcu. Pewnego razu Dru 
Zeree  
zapuścił się na widmowe ziemie, gdzie Nimth i Smocze Królestwo splatały się 
niczym para  
przeklętych kochanków, będących razem, ale niezdolnych się dotknąć. Przez 
przypadek trafił  
do Pustki i tam poznał mrocznego rumaka, z którym później wędrował. Opiekunowie,  
posłuszni rozkazom pradawnych panów, uznali Czarnego Konia za intruza, któremu 
nie  
wolno przebywać w tym świecie. 
Z szacunku dla Dru nie unicestwili go, tylko wypędzili... na zawsze, jak się 
wówczas  
wydawało. 
Nie doceniali stworzenia. 
Ludzie przerwali zajęcia i rozmowy. Kręcili się nerwowo po placu, nie wiedząc, 
jakie  
są zamiary hebanowego przybysza. Choć większość nie słyszała o Czarnym Koniu, od 
razu  
jednak rozpoznała moc pod pewnymi względami potężniejszą od ich dawnej magii. 
- - Wyglądacie jak Dru Zeree! - zawołał z wyrzutem kary rumak. Po chwili namysłu  
zapytał: - Jesteście Vraadami? - Niebieskie jak lód oczy przesuwały się z jednej 
twarzy na  
drugą, wreszcie zatrzymały się na jedynej osobie, która nie ulękła się zimnego 
spojrzenia: na  
Sharissie. - Gdzie jest mój przyjaciel? 
- - Sharisso! - syknął Lochivan, łapiąc ją za rękę. 
Czarodziejka zamrugała. Uprzytomniła sobie, że mimo woli ruszyła przed siebie i  
niemal upadła. Ciekawe, co spowodowało taką reakcję... Miała wrażenie, że 
jeszcze chwila, a  
wpadnie prosto w Czarnego Konia. Co za absurd! A jednak wrażenie było silne, 
niemal  
nieodparte, i nie wiadomo, co by się stało, gdyby Lochivan jej nie zatrzymał. 
Demoniczny ogier potrząsnął głową w sposób tak typowy dla zwyczajnego konia, że  
Sharissa nabrała większej pewności siebie. Odetchnęła głęboko i śmiało postąpiła 
w jego  
stronę. 
- - Jestem Sharissa Zeree, córka Dru. Ja... 
- - Aha! Mała Sharissa! - ryknął z zadowoleniem Czarny Koń. Zmienił postawę tak  
nagle, że Sharissa zastygła w pół kroku z szeroko otwartymi ustami. 
Czarny Koń przyklusował do niej. 
- - Przyjaciel Dru mówił o tobie w czasie naszych podróży! Jakże miło cię 
widzieć!  
Spędziłem wieczność na poszukiwaniu tego miejsca! 
- - Uważaj, Sharisso! - szepnął Lochivan. Trzymał dłoń na rękojeści miecza. 
Sharissa nie miała pojęcia, co sobie wyobrażał. Z tego, co wiedziała i co 
widziała,  
jasno wynikało, że dla powstrzymania tego stworzenia trzeba by czegoś więcej niż 
miecza. 
- - Uważaj, też mi coś! - parsknął Czarny Koń. Miał wyjątkowy siuch. - Nie  
skrzywdziłbym odrośli mojego przyjaciela Dru! 

- - Odrośli? - Sharissa nie była pewna, czy się nie przesłyszała. 
- - Pędu? Byłaś jego częścią, teraz zaś jesteście rozdzieleni, tak? Jak mówi o 
tym  
twoje plemię? 
- - Latorośl. Potomek. Dziecko. Ale nie byłam jego częścią, tylko... - Urwała,  
zastanawiając się, ile czasu zajęłoby jej wyjaśnienie, na czym polega cud 
narodzin. Ta istota  
nie miała pojęcia o zbyt wielu sprawach. 
Paru Vraadow spojrzało na nią ze zdziwieniem - nie dlatego, że nie umiała czegoś  
wyjaśnić Czarnemu Koniowi, ale ponieważ rozmawiała z nim jak równy z równym. Na 
ich  
twarzach malowała się ulga. Wielka czarodziejka po raz kolejny upora się z 
problemem, co  
tylko powiększy jej prestiż. I dobrze, bo już zakładano, że gdyby jej ojcu 
przytrafiło się coś  
złego, to ona zajmie jego miejsce w triumwiracie. 
Czarny Koń rozejrzał się po okolicy. 
- Zmieniliście kształt tego miejsca, jednak nie tu, gdzie stoję. Lękałem się, że 
trafiłem  
w niewłaściwe miejsce, po chwili wszak przypomniałem sobie o tym obszarze i 
otworzyłem  
szybszą ścieżkę. Przeszukałem tyle światów, tyle wszechświatów! 
Ani jednym słowem nie wspomniał o czarach ochronnych, którymi Vraadowie osłonili  
swoje miasto. Czary te zatrzymałyby każdego, on jednak, jak się wydawało, nawet 
ich nie  
zauważył. 
Przybysz westchnął. Był to bardzo ludzki odgłos, którego musiał nauczyć się od  
swego dawnego towarzysza. Sharissa wykryła w nim tęsknotę i zmęczenie. 
- Piętnaście lat to szmat czasu, wyobrażam sobie - powiedziała, próbując go 
uspokoić.  
- Może wydawać się wiecznością. 
Obrzucił ją dziwnym spojrzeniem. 
- Dzięki twojemu ojcu zyskałem pewne pojęcie o latach, mała Shari! Wiedz, że 
kiedy  
mówię, iż spędziłem wieczność na szukaniu tego miejsca, to ani nie żartuję, ani 
nie  
przesadzam. W ciągu twoich piętnastu lat ja przebyłem tysiąc tysięcy krain i 
tyle samo  
światów! Odkryłem, że czas nie wszędzie płynie jednakowo, a w tym przeklętym 
miejscu,  
które przyjaciel Dru tak trafnie nazwał Pustką, nie płynie wcale! - Czarny Koń 
przekręcił  
głowę i spojrzał w bezchmurne niebo. - Przestworza niebieskie wydają się 
zapełnione w  
porównaniu z Pustką, która pozostałaby pusta nawet gdyby wpadło w nią całe to 
miejsce. Jak  
mogłem znosić taką egzystencję przed przybyciem Dru? 
Nie spodziewał się odpowiedzi na to pytanie. Sharissa zaczekała, aż wielkie  
stworzenie trochę ochłonie, i dopiero wtedy powiedziała: 
- - Mój ojciec będzie uszczęśliwiony twoim widokiem. Jeśli chcesz, zabiorę cię 
do  
niego. 
- - Maleńka, dokładnie na tym mi zależy! Wiem tylko, że przyjaciel Dru był w  
niebezpieczeństwie, a ja zostałem rzucony w miejsce, którego nie miałem nadziei 
już nigdy  
zobaczyć... a może miałem nadzieję już nigdy nie zobaczyć, nie jestem pewien. 
Pomyślałem,  
że może przebywa w komnacie światów w zamku dawnych, ale nie mogłem znaleźć 
wejścia  
do tego małego wszechświata. Bałem się, że uwięziły go istoty, które strzegły 
go, gdy byłem  

tam ostatnio, lecz nie zostało po nich śladu... Jestem pewien, bo dobrze 
zapamiętałem zapach  
tych przeklętych dziwadeł! 
Lochivan podszedł do Sharissy i nachylił się do jej ucha. 
- Nie powinnaś czegoś zrobić z tymi wszystkimi ludźmi? Wyglądają jak dzieci  
poproszone o rozwiązanie skomplikowanego magicznego zadania, które przerasta  
największych mistrzów! Powiedz im, że nie ma powodu do obaw. 
Lochivan miał rację. Sharissa podniosła ręce i zawołała: 
- Nie musicie się martwić! Nie ma niebezpieczeństwa, nie ma zagrożenia! To  
przyjaciel mojego ojca i ręczę za jego zachowanie! 
Przemowa wypadła dość żałośnie, bo przecież nie zawierała ani jednej odpowiedzi 
na  
pytania, które musiały kłębić się w głowach zgromadzonych Vraadow. Sharissa więc 
dodała: 
- Dowiecie się więcej od mojego ojca, gdy tylko znajdzie czas, by porozmawiać z  
naszym gościem. Obiecuję. 
Nadal nie była zadowolona, ale Vraadowie uznali, że muszą poprzestać na tym, co  
usłyszeli. Być może rozumieli, że w tym wypadku niewiedza może okazać się 
zbawienna.  
Pozostali dwaj członkowie triumwiratu nie daliby się zbyć tak łatwo. Sharissa 
Zeree zerknęła  
na Lochivana; Barakas niedługo będzie wiedział o wszystkim, co się tutaj stało. 
Ten  
Tezerenee przyjaźnił się z nią, ale był lojalny wobec ojca. 
- Ty też lepiej stąd odejdź. Nie sądzę, by coś mi groziło. Z opowieści ojca 
wynika, że  
to łagodne stworzenie. 
- Nie powiedziałbym! - ryknął mroczny rumak. Lochivan z bardzo nietęgą miną  
skłonił się obojgu i do Sharissy powiedział: 
- Będzie lepiej, jak sam powiem o tym ojcu. Naprawdę mi przykro, Sharisso, ale  
Barakas powinien wiedzieć. - Umilkł. Jego słowa brzmiały dla niej równie 
nieprzekonująco,  
jak jej wcześniejsza przemowa do tłumu. - Musisz być gotowa na wszystko. Czarny 
Koń  
zakłóci równowagę, jeśli tu zostanie. Oboje o tym wiemy. 
Tezerenee odwrócił się i dołączył do Vraadow, którzy powoli odchodzili z placu.  
Sharissa rozmyślała nad jego przestrogą, uśmiechając się do cienistego rumaka. 
Jeśli zostanie  
tu choćby na chwilę, zakłóci równowagę. Ci dotychczas niezdecydowani tłumnie 
poprą jej  
ojca. Czarny Koń był potężnym sprzymierzeńcem. Jeśli członkowie triumwiratu 
wystąpią  
jeden przeciwko drugiemu, demoniczny ogier może okazać się czynnikiem 
decydującym. Dru  
Zeree nie miał innych ambicji poza scaleniem rasy Vraadow, ale tego samego nie 
można było  
powiedzieć o Barakasie i Silestim. Ten ostatni miał zresztą niejeden uzasadniony 
powód do  
gardzenia patriarchą Tezerenee. Lata wspólnej pracy nie zmniejszyły istniejącego 
między  
nimi napięcia. 
Czarny Koń rozgrzebywał zasłaną gruzem ziemię z niecierpliwością kogoś, kto po  
nieskończenie długich poszukiwaniach znalazł się o krok od celu, lecz nie może 
znaleźć  
frontowego wejścia. Sharissa zbliżyła się do niego. 
- - Tędy. Beztwarzy przesunęli wejście. 
- - Beztwarzy? 
- - Nie-ludzie - dodała, zastanawiając się, czy zna ich pod tą nazwą. 
- - Nie znam tych drugich. Też są Vraadami? 
- - Nie, to... - Urwała. Lepiej pokazać niż próbować opisać wcielenia 
założycieli.  

Rozejrzała się po placu, wypatrując obserwujących ich postaci. Zmrużyła oczy. 
Czarny Koń  
czekał w milczeniu, wodząc dokoła lodowatym wzrokiem. 
W okolicy nie było beztwarzych istot. Sharissa nie mogła sobie przypomnieć, czy  
widziała choć jedną od czasu spotkania w zaułku. Tamta odeszła jakby 
zaniepokojona. W  
tłumie, który zebrał się na wieść o przybyciu Czarnego Konia, nie było żadnej. 
Zaczęła się  
denerwować. Czyżby Beztwarzy, których ciekawiło wszystko, co dotyczyło Vraadow, 
unikali  
mieszkańca Pustki? Jeśli tak, to dlaczego? Czyżby bali się Czarnego Konia? Może 
lękali się  
zemsty? Zdecydowanie nie! Opiekunowie przepłoszyli hebanowego ogiera z taką 
łatwością,  
jakby był maleńkim owadem. A ich panowie, choć mieli do dyspozycji ledwie cień 
dawnej  
potęgi, nie utracili swych umiejętności. 
- - I co? Co chcesz mi pokazać? Chodź! Chcę znów zobaczyć małego Dru! 
- - Pokażę ci drogę. - Sharissa, wciąż zaintrygowana nieobecnością nie-ludzi,  
poprowadziła cienistego rumaka. Paru Vraadow odprowadzało ją wzrokiem. W 
rozdarcie  
mogli wejść tylko ci, którym jej ojciec wydał pozwolenie. Sharissa nie miała 
pojęcia, czy  
Czarny Koń wejdzie bez przeszkód, czy też najpierw będzie musiała odszukać ojca.  
Przekonają się już za chwilę. 
Najpierw zobaczyła falowanie powietrza. Gdy zbliżyła się wraz z Czarnym Koniem,  
rozdarcie rozszerzyło się, a w nim ukazała się okolona drzewami rozległa łąka. 
Kwiaty  
wyglądały jak strażnicy na morzu wysokiej trawy. 
Sharissa wsunęła nogę w rozdarcie w tkaninie rzeczywistości i przeszła na drugą  
stronę. Plac i miasto zniknęły. Obejrzała się. Rozdarcie wypełniała wielka, 
czarna jak smoła  
postać. 
- Nareszcie! - Czarny Koń bez przeszkód przebył magiczne wejście. - Nareszcie tu  
jestem! 
Nie mogła powstrzymać uśmiechu. 
- Jeszcze nie, ale wkrótce. Musimy kawałek przejść. Czarny Koń powiódł wzrokiem  
po otoczeniu i roześmiał się. 
- - Tylko tyle? Po podróży, którą odbyłem, to ledwie maleńki kroczek! 
- - W takim razie zróbmy go. - Sharissa nie mogła się doczekać, by ujrzeć minę 
ojca  
na widok niespodziewanego gościa. 
Z obrzeża placu Lochivan obserwował Sharissę odchodzącą z demonem. Miał  
nadzieję, że Czarny Koń nie przejdzie do drugiego świata, ale nadzieja prysła w 
sekundę po  
tym, jak córka Dru Zeree znikła mu z oczu. Ta informacja też zainteresuje 
patriarchę. 
Tezerenee ruszył do swojego wierzchowca, zastanawiając się, jakie znaczenie ma  
przybycie demona. Choć nie należał do ludzi obdarzonych darem przewidywania, 
wiedział,  
że nadchodzi przełomowa chwila w życiu Vraadow. Stworzenie zwane Czarnym Koniem  
odmieni ich przyszłość, a władca Tezerenee zrobi wszystko, by zmiana ta była po 
jego myśli. 
Lochivan chciałby, żeby ktoś inny przekazał nowiny jego ojcu. Niestety, nikogo  
takiego nie było, a poza tym wiązała go synowska powinność. Zawsze będzie służyć 
klanowi,  
nawet gdyby pewnego dnia miało to oznaczać przyczynienie się do śmierci ojca 
Sharissy. 
Ostatnia myśl zaniepokoiła go najbardziej, ale, jak już robił w przeszłości, 
pogrzebał  

ją w sekretnym zakamarku umysłu i pospieszył spełnić obowiązek, jak na dobrego 
syna  
przystało. 
IV 
We wschodniej dzielnicy miasta, za murem oddzielającym poddanych smoczego  
władcy od pozostałych Tezerenee, wielmożny Barakas udzielał audiencji. Ze ścian 
sali  
tronowej zwieszały się długie, wąskie proporce z wizerunkiem czerwonego smoka. W  
migotliwym świetle pochodni zgromadzeni wyglądali jak legion duchów. Na grzędzie 
przy  
podwyższeniu pod ścianą komnaty siedział miody zakapturzony wężosmok. Ma się 
rozumieć,  
obecna siedziba była cieniem wspaniałej i niebosiężnej cytadeli, którą Tezerenee 
zajmowali  
przed migracją, ale wszelkie tego typu braki wynagradzali poddani. Wszyscy 
klęczeli z  
szacunku dla patriarchy. Obcy, czyli ci, którzy nie urodzili się w klanie, 
przeważali nad  
zakutymi w pancerze Tezerenee. Ta przewaga przyprawiła Barakasa o uśmiech. 
Marzył o  
takiej władzy, choć teraz wiedział, że jego królestwo nie będzie mogło 
konkurować z ludnym  
państwem Poszukiwaczy. A jednak odniósł sukces. Rosnąca liczba poddanych 
zwiększała  
jego prestiż, a to z kolei powodowało napływ nowych zwolenników. Pewnego dnia - 
już  
niedługo - zostanie niekwestionowanym panem wszystkich Vraadow. 
Potem przypomniał sobie o siwiźnie we włosach i zmarszczkach na twarzy. Uśmiech  
zgasł. Przecież nie mógł się starzeć, to niemożliwe! Vraadowie nie starzeli się, 
chyba że sami  
tego chcieli. 
W szeregu pod ścianami stali strażnicy obojga płci w ciemnozielonych zbrojach ze  
smoczej łuski i w smoczych hełmach klanu. W większości rekrutowali się spośród 
jego  
krewnych - siostrzeńców, bratanków, kuzynów i potomków. Wszyscy wprawnie władali  
orężem. Obecnie byli podwójnie groźni; w niemal przegranym starciu z 
Poszukiwaczami  
poznali smak prawdziwej bitwy. W oczach pozostałych Vraadow, którzy tylko bawili 
się  
bronią, wyglądali złowieszczo i niebezpiecznie. 
Barakas usłyszał gardłowy głos, szepczący mu do ucha. 
- Coś nie w porządku, umiłowany? 
Czyżby ona też się starzała? Barakas odwrócił się do małżonki, wielmożnej Alcii.  
Nadal była wojowniczą boginią, która nawet podczas zażywania zasłużonego 
odpoczynku na  
królewskim tronie gotowa była wymierzać ciosy i wydawać rozkazy. Podobnie jak 
małżonek,  
miała na sobie zbroję, ale lżejszą, bardziej dopasowaną. Patriarcha przez chwilę 
podziwiał jej  
gibką figurę. Zbroja zapewniała osłonę, lecz także podkreślała kształty, a 
patriarchę zawsze  
radował widok kobiecego ciała. Oczywiście, to wcale nie znaczyło, że nie 
doceniał mądrości  
swojej żony. Pod jego nieobecność władczyni Tezerenee rządziła klanem i 
podejmowała  
decyzje. Była, przyznawał z zadowoleniem, naprawdę jego drugą połową. 
- Barakasie? 
Patriarcha drgnął, świadom, że jego myśli znowu wędrują własnymi ścieżkami. U  
każdego innego taki stan nie budziłby zaniepokojenia, bo większość ludzi miała 
skłonności do  

pogrążania się w marzeniach. On jednak nigdy nie miał czasu na sny na jawie. 
Jego uwagę  
stale zaprzątało jak nie tworzenie, to rozwijanie potęgi klanu. 
- Nic mi nie jest - mruknął cicho, żeby tylko ona go usłyszała. - Po prostu  
rozmyślałem. 
Uśmiechnęła się, a uśmiech złagodził surowość jej arystokratycznych rysów.  
Wielmożna Alcia była niezwykle piękna. 
Barakas wyprostował się na tronie i powiódł wzrokiem po swoich poddanych. 
- Możecie wstać! 
Podnieśli się jak marionetki jednocześnie pociągnięte za sznurki. Nawet obcy, 
którzy  
nie zostali wychowani w narzuconej przez Barakasa wojskowej tradycji i tym samym 
nie  
mogli reagować na jego komendę z precyzją rodowitych Tezerenee, zerwali się w 
karnym  
porządku. Uczyli się. Niedługo wszyscy się nauczą. 
Reegan, który stał po prawej stronie matki, wysunął się do przodu. 
- Czy ktoś ma prośbę do władcy klanu? 
Dwoje obcych, wyuczonych swojej roli i przygotowanych przez innych na tę chwilę,  
wystąpiło na wolną przestrzeń między podwyższeniem z tronami a główną częścią 
sali, gdzie  
tłoczyli się poddani. Mężczyzna swego czasu musiał być otyły, ale stracił na 
wadze, gdyż  
chcąc utrzymać się przy życiu, musiał pracować fizycznie. Kobieta o dość 
pospolitej twarzy,  
ubrana w suknię pamiętającą lepsze czasy, ze wszystkich sił starała się zachować 
urodę, którą  
zapewne chlubiła się w Nimth; niestety, makijaż nie mógł zastąpić dawnej magii. 
Oboje byli  
zdenerwowani i czujni. 
- Nazwiska - rzekł następca beznamiętnie. 
Mężczyzna otworzył usta, lecz patriarcha ruchem ręki nakazał mu milczenie. Jego  
uwagę przyciągnęła postać w głębi komnaty. Esad, jeden z jego synów - jego i 
Alcii - dawał  
do zrozumienia, że przybył ze sprawą nie cierpiącą zwłoki. Jak większość 
Tezerenee,  
doskonale wiedział, że nie należy przerywać audiencji z powodu jakiegoś 
drobiazgu. Jego  
determinacja rozbudziła ciekawość smoczego władcy. Odwrócił się do małżonki. 
- - Zechcesz sprawować za mnie posłuchanie, Alcio? 
- - Jak sobie życzysz, mój mężu. - Wielmożna Alcia nie była zaskoczona prośbą,  
ponieważ w ciągu stuleci co jakiś czas zastępowała małżonka. Od jej decyzji nie 
było  
odwołania. Jeśli któryś z poddanych uważał, że został potraktowany 
niesprawiedliwie, rzadko  
szedł na skargę do patriarchy. Niewiele mógłby zyskać, a stracić dużo, łącznie z 
głową. 
- - Na kolana! Władca Tezerenee opuszcza salę! - zawołał Reegan tym samym  
obojętnym tonem. 
Tłum posłuchał bez chwili zwłoki, choć paru nowych okazało wyraźne zaciekawienie  
niespodziewaną zmianą ceremoniału. Barakas zignorował ich; wpatrywał się w 
Esada.  
Zobaczył, że jest z nim Lochivan. Tym lepiej. Lochivan miał się nie pokazywać, 
dopóki nie  
zdobędzie jakichś ważnych informacji. 
Dwaj młodsi Tezerenee wyszli z sali razem z ojcem. Obaj przyklękli, podobnie jak  
wartownicy pełniący służbę w korytarzu. 
- - Wstać, wszyscy! Esadzie, wezwałeś mnie z powodu Lochivana czy masz jakąś  
inną sprawę? 
- - Z powodu Lochivana, ojcze - odparł Esad drżącym głosem. Już nie był taki, 
jak  

dawniej. Rozgromienie Tezerenee przez Poszukiwaczy spotęgowało zniszczenia, 
jakie zaszły  
w jego głowie w wyniku przeprawy z Nimth do nowego świata. Coś w nim pękło. 
Patriarcha  
nie widział powodów, żeby się nim chlubić. 
- - Możesz odejść. 
Esad skłonił się i odszedł bez słowa. Barakas objął Lochivana za ramiona i  
poprowadził go w drugą stronę. 
- - Co cię sprowadza? Coś w związku z małą Zeree? 
- - W pewnym sensie, ojcze. Czy pamiętasz, co takiego Dru Zeree mówił o wielkim,  
czarnym jak smoła ogierze zwanym Czarnym Koniem? 
- To wcale nie jest koń, tylko stworzenie z zaświatów. Może jeden z naszych  
legendarnych demonów. Mistrz Zeree jest bardzo małomówny, gdy chodzi o jego 
pierwszą  
wizytę w tym świecie. - Przystanął i spojrzał synowi w oczy. - Dlaczego pytasz? 
Lochivan miał taką minę, jakby nie był pewien, czy ojciec uwierzy w jego słowa. 
- - On... jest tutaj. Dzisiaj, parę minut po naszym rozstaniu, pojawił się w 
mieście...  
na placu. Musiałeś odczuć jego moc! 
- - Poczułem coś, gdy zsiadałem ze smoka. Poleciłem Loganowi i Dagosowi  
sprawdzić, co to takiego. 
- - W takim razie możesz ich odwołać. Nie zobaczą więcej ode mnie, a sam dobrze  
przyjrzałem się temu potworowi. Bez szwanku pokonał wszystkie nasze bariery i 
wszedł do  
miasta, jak gdyby nigdy nic, materializując się bezczelnie w środku tłumu. 
- - Bez wątpienia szukał rozdarcia wiodącego do prywatnego świata Zeree, do 
Sirvak  
Dragoth, jak go nazywa. - Ton władcy Tezerenee dobitnie świadczył o zazdrości. 
Mieć  
własne królestwo... i marnować je zaledwie dla dwóch czy trzech Vraadow oraz 
setki  
przeklętych nie-ludzi. Pozycja Dru Zeree była kością niezgody między członkami  
triumwiratu. Dru Zeree podzielił się z nimi tylko tym, co uznał za konieczne. 
Resztę sekretów  
zachował dla siebie i swojej rodziny. 
- - Sharissa z nim rozmawiała... 
- - Wysłuchał jej? 
- - Jak wypróbowanego przyjaciela! Jest córką jego towarzysza... i mentora, jak  
sądzę. Mimo buńczucznego zachowania... - Lochivan zająkną! się, nieskory do 
wyrażania  
opinii na temat tak nieprzewidywalnej istoty -...i potęgi, ten Czarny Koń 
sprawia wrażenie  
dziecka, nie pradawnego demona. 
Barakas zastanawiał się przez chwilę. 
- - Jak to się skończyło? 
- - Sharissa wprowadziła go przez rozdarcie do królestwa jej ojca. 
- Wszedł bez przeszkód? 
Tezerenee niejeden raz na rozkaz swojego władcy ukradkowo próbowali wniknąć do  
maleńkiego świata Dru Zeree. W większości przypadków nawet nie udało im się 
znaleźć  
wejścia, a nieliczne próby przejścia na drugą stronę skończyły się fiaskiem. 
Nawet nie  
napotykali oporu; przechodzili przez rozdarcie jakby było tylko powietrzem, nie 
bramą do  
innego świata. 
- - Wszedł z łatwością. 
- - Interesujące. - Barakas ruszył dalej, deliberując nad każdym słowem syna. 
Lochivan nie został odprawiony, więc szedł u jego boku. Jak się spodziewał, 
ojciec  
był głęboko poruszony jego rewelacjami. 
Wartownicy prężyli się w postawie na baczność, gdy wielmożny Barakas kroczył  

korytarzem, nieświadom ich obecności. Lochivan, który szedł krok za nim, kiwał 
głową i  
poddawał ich inspekcji, szukając różnych niedociągnięć. Więzy krwi nie miały 
znaczenia;  
gdyby przeoczył jakieś zaniedbanie albo nie ukarał winnego, sam poniósłby karę. 
Ostatecznie  
Barakas nie cierpiał na brak potomstwa; jeden syn mniej czy więcej nie czynił 
różnicy. 
- - Będzie musiał opuścić niedostępny świat Zeree w tym samym miejscu -  
oświadczył Barakas. 
- - Tak, panie. 
- - Posiada ogromną moc. Rzecz jasna, nie tak wielką jak Smok z Głębin, ale 
trzeba  
się z nim liczyć. 
- - Na to wygląda. - Na twarzy Lochivana, ledwo widocznej pod hełmem,  
odmalowało się zaniepokojenie. 
- - Nam jednak zostało trochę mocy, zwłaszcza gdy łączymy siły. 
"Niezbyt dużo!" - dodał w myślach Barakas. Nawet w grupie osiągnięcie celu 
stawało  
się coraz trudniejsze, niemal jakby ten świat pragnął zetrzeć ze swojej 
powierzchni resztki  
magii Vraadow, którzy nie tyle z nim współpracowali, ile żądali i brali. 
Lochivan milczał, próbując odgadnąć, do czego zmierza ojciec. 
Władca Tezerenee skręcił w boczny korytarz. Jego wzrok przesunął się na chwilę 
na  
okno, które wychodziło na zaniedbany dziedziniec domostwa jakiegoś starożytnego  
wielmoży. Nie wiadomo, do kogo należała ta siedziba, bo czas zatarł ślady, ale 
Barakas lubił  
wyobrażać sobie, że właścicielem domu był arystokrata. Lubił też nazywać zasłany 
gruzem  
dziedziniec prywatnym placem ćwiczebnym. Tezerenee codziennie walczyli na 
zdradliwej  
powierzchni, doskonaląc swoje umiejętności w walce między sobą lub z obcymi, 
którzy  
chcieli się czegoś' od nich nauczyć. Umyślnie nie uprzątnięto gruzu, bo żadna 
prawdziwa  
bitwa nie rozgrywa się na czystej, płaskiej powierzchni. Każdy upadek 
przypominał, co może  
przydarzyć się w bitwie, jeśli będzie się walczyć bezmyślnie. 
Barakas oderwał spojrzenie od okna i podjął decyzję. Uśmiechnął się, narzucając  
szybsze tempo. 
- - Lochivanie... 
- - Słucham, ojcze? - Lochivan przyspieszył, z trudem dotrzymując mu kroku.  
Władca chodził tak szybko, że większość młodszych Tezerenee nie nadążała za nim 
mimo  
najwyższych wysiłków. 
- - Możesz odejść. 
- - Tak, panie. - Na korzyść Lochivana świadczyło to, że nie zapytał o przyczynę  
nagłej odprawy. Z biegiem lat nauczył się poznawać, kiedy ojciec pracuje nad 
jakimś planem  
i potrzebuje samotności. Bez słowa zawrócił na pięcie i odszedł w przeciwną 
stronę. Barakas  
nawet nie zauważył jego odejścia. Interesowały go tylko własne myśli. 
Nadciągający patrol szybko zrobił mu przejście. Składał się z trzech wojowników,  
kobiety i dwóch smoków wielkości rosłych psów. Wojownicy, z twarzami 
przysłoniętymi  
przez hełmy, zesztywnieli jak nieboszczycy. Barakas już ich mijał, gdy syknął na 
niego jeden  
ze smoków. Wysunął długi, rozwidlony język, który zdawał się żyć własnym życiem. 
Barakas pochylił się i poklepał bestię po głowie. Gad zmrużył ślepia i bił 
ogonem na  

boki, uderzając w nogi ludzkiego opiekuna. Vraad szarpnął smycz, odrobinę 
zacieśniając  
obrożę. Patriarcha uśmiechnął się, patrząc na bestię i jej opiekuna. 
Sharissa miała wrażenie, że jej ojciec ponownie stał się małym chłopcem. 
Przywitał  
Czarnego Konia wybuchem entuzjazmu, który ustępował tylko radosnym uczuciom  
okazywanym rodzinie. Rozumiała jego wzruszenie. Przyjaźń była zjawiskiem rzadkim 
wśród  
członków jej rasy. Tylko okoliczności ucieczki z Nimth zmusiły Vraadow do 
traktowania się  
we względnie uprzejmy sposób. Wielu do tej pory nie wyzbyło się podejrzliwości 
wobec  
sąsiadów, choć jawna wrogość zmalała po pierwszym burzliwym roku. 
Patrząc na ojca, który stał wśród fantazyjnie przyciętych krzewów na dziedzicu i  
rozmawiał z ożywieniem z wielkim, czarnym jak sadza Czarnym Koniem, Sharissa 
zdała  
sobie sprawę, jak bardzo zmienił się w ciągu paru ostatnich lat. Zawsze 
zdumiewały ją  
przeobrażenia, jakich dokonał w tym małym świecie i tym na zewnątrz, ale nigdy 
nie  
zwracała uwagi na zmiany, jakie zaszły w nim samym. Kasztanowe włosy zrobiły się  
szpakowate, pomijając imponujące srebrne pasmo na środku głowy. Nadal był smukły 
i  
wysoki na prawie siedem stóp - choć w porównaniu z cienistym rumakiem wydawał 
się niski  
- ale plecy miał lekko zgarbione. Zmarszczki poorały jego jastrzębie oblicze, a 
przystrzyżona  
broda znacznie się przerzedziła. 
Piętnaście lat zmieniło go, lecz na krótki czas znów stał się majestatycznym 
mistrzem  
czarnoksiężnikiem, którego zawsze kochała i podziwiała. 
- Nigdy nie tracił nadziei, że mieszkaniec Pustki znajdzie powrotną drogę - 
zabrzmiał  
silny, a zarazem melodyjny głos u jej boku. 
Ariela nie dorównywała wzrostem Sharissie, co też znaczyło, że była dużo niższa 
od  
swojego męża. Włosy miała bardzo jasne i bardzo długie, jak przybrana córka, ale 
splecione  
w warkocz. Wygięte w łuk brwi i szpiczaste uszy zdradzały jej elfie pochodzenie, 
podobnie  
jak szmaragdowe oczy w kształcie migdałów. Jej suknia, podobna do granatowej 
szaty męża,  
podkreślała krągłości figury. Ariela była zgrabna, muskularna i obeznana z 
wieloma  
rodzajami broni, przede wszystkim z nożem. Od początków istnienia kolonii uczyła  
uciekinierów z Nimth, jak utrzymać się przy życiu w nowym świecie. Jej pomoc 
okazała się  
równie bezcenna jak wkład Tezerenee. 
- - Nie dziwię się. Czarny Koń jest wprost niewiarygodny! Kim on jest? Nadal 
tego  
nie rozumiem. 
- - Dru nazywa go żyjącą dziurą, a ja jestem skłonna w to uwierzyć. 
- - Przecież ma ciało. - Przynajmniej na pierwszy rzut oka wyglądało jak ciało.  
Sharissa nawet go dotknęła. Nie mogła jednak zaprzeczyć, że poczuła szarpnięcie, 
jakby  
hebanowe stworzenie miało ją wchłonąć... połknąć jej ciało i duszę. 
Ariela zaśmiala się dźwięcznie. 
- Nie proś mnie o dalsze wyjaśnienia! Nawet twój ojciec przyznaje, że zgaduje na  
chybił trafił. 
Sharissa pokiwała głową, rozglądając się dokoła. W czasie wcześniejszych wizyt 
po  

Sirvak Dragoth zawsze kręcili się Beztwarzy. Teraz, jak wcześniej na placu, nie 
pokazał się  
ani jeden. 
- Dlaczego ich nie ma? Ełfka ściągnęła brwi. 
- Nie mam pojęcia, a Dru jest zbyt podekscytowany, by to zauważyć. Byli tutaj na  
chwilę przed twoim przyjściem. - Spojrzała w oczy przybranej córce i szepnęła: - 
Stało się  
coś złego? 
Sharissa podobnym tonem odparła: 
- - Wiesz, że zdają się być wszędzie. Zanim Czarny Koń pojawił się w mieście,  
natknęłam się na jednego, o którym mogę powiedzieć tylko tyle, że był wzburzony. 
Odszedł  
w pośpiechu i szybko straciłam go z oczu. Potem, gdy dotarłam na plac, 
zobaczyłam setki  
Vraadow, lecz ani jednego z nie-Iudzi! 
- - To nie jest normalne... jeśli w odniesieniu do nich mogę użyć tego słowa. 
Nie-ludzie pojawiali się wszędzie i obserwowali wszystko niemal z obsesyjnym  
zainteresowaniem. Najbardziej błahy incydent przyciągał ich niepożądaną uwagę.  
Wydarzenie takiej miary jak powrót Czarnego Konia powinno zwabić co najmniej 
dwudziestu  
obserwatorów. Choć byli tylko żyjącym wspomnieniem po rasie założycieli, 
bezbłędnie  
wykonywali swoje pradawne zadania. Fakt, że nagle przestali to robić, był nie do 
pojęcia. 
- Postanowiłeś tu wrócić? Niesamowite! - ryknął przerażający rumak. 
Kobiety odwróciły się w jego stronę i zaczęły przysłuchiwać się rozmowie. 
- - Ciekawość przezwyciężyła strach - odparł Dru. Wskazał wysoką budowlę,  
główny gmach zamku. - Nasi przodkowie posiadali ogromną wiedzę. Znaczna jej 
cześć  
przepadła, kiedy odeszli. 
- - Niezbyt daleko, jak na mój gust. Ha! Marzę o ponownym spotkaniu z ich  
sługami. Nie mieli prawa! 
Dru nie musiał nic mówić. Sharissa słyszała, jak niejeden raz powtarzał te same 
słowa.  
Bał się, że jego nieziemski towarzysz na zawsze będzie błąkać się w Pustce albo 
w jakimś  
innym, jeszcze gorszym miejscu... jeśli coś mogło być gorsze od absolutnej 
nicości. 
Zaczął zapadać zmierzch i czarnoksiężnika spowiły cienie. Ani Dru, ani jego 
córce nie  
udało się znaleźć rozsądnego wyjaśnienia różnicy czasu między światami 
stworzonymi przez  
założycieli. Jakim cudem w każdym z nich istniały różne słońca i księżyce? Dru 
kiedyś  
powiedział, że starożytnym udało się oddzielić "plastry" rzeczywistości od 
prawdziwego  
świata. Wszystkie powstałe w ten sposób małe światy były odbiciem pierwotnego, 
ale sami  
założyciele i upływ czasu spowodowały w nich drastyczne zmiany. Czary potrzebne 
do  
zrealizowania tego ogromnego przedsięwzięcia popadły w zapomnienie. 
Trudno było zrozumieć, że także Nimth, rodzinny świat Vraadów, był zaledwie  
jednym z wielu takich "plasterków". 
- - Rozumiem twoje odczucia, Czarny Koniu - mówił Dru - ale Ariela i ja  
troszczymy się o Sirvak Dragoth jak o własny dom. 
- - Sirvak Dragoth? Czy tak nazywa się to miejsce? 
- - Ja tak je nazwałem. - Dru zerknął na córkę. Oczy jej zwilgotniały, gdy 
wyjaśniał  
pochodzenie nazwy. - Miałem famulusa, złocisto-czarne stworzenie, które sam 
stworzyłem,  
poświęcając szczególną uwagę jego osobowości. Sirvak był moim wiernym sługą i  

najlepszym towarzyszem. Pomógł mi wychować Sharissę po śmierci jej matki. 
Zginął, ratując  
jej życie, zanim opuściliśmy Nimth. Uznałem, że oddam mu hołd, nadając jego imię 
temu  
zamkowi. - Umilkł i chrząknął. - Chciałbym mieć go z powrotem... ale nowy 
famulus nigdy  
nie zastąpiłby mi Sirvaka. 
Czarny Koń z wyraźnym zakłopotaniem potrząsnął grzywą. 
- - Rozumiem przyjaźń, mały Dru, lecz miłość mnie przerasta. Wiem, że dobrze go  
wspominasz, i tylko to trafia mi do przekonania. - A potem zaśmiał się tak 
gromko, że jego  
towarzysze aż podskoczyli. Mrugnął do Sharissy. - Ale skończmy z tymi smutkami!  
Porozmawiajmy o czymś' weselszym. Czarny Koń wreszcie znalazł swojego 
przyjaciela! To  
jest dobra rzecz! Brakowało mi twojego przewodnictwa, przyjacielu Dru, twojej 
znajomości  
niezliczonych rzeczy stłoczonych w tym wieloświecie. 
- - I ja rad jestem, że mam okazję z tobą porozmawiać, ale inne sprawy domagają 
się  
mojej uwagi. Ode mnie zależy los mojej rasy, Czarny Koniu. Piętnaście lat to za 
mało, by  
zagwarantować przyszłość Vraadow, zwłaszcza gdy staliśmy się słabi. 
- - Może w takim razie twoja latorośl... to interesujące słowo. Czy ona naprawdę 
z  
ciebie wyrosła? 
Sharissa zachichotała, a jej rodzice uśmiechnęli się szeroko. Czarny Koń często 
miał  
kłopoty ze zrozumieniem ich języka i jego potknięcia były jedną z wielu rzeczy, 
które  
Sharissa zapamiętała z opowieści ojca. Rzeczywiście, ten olbrzym pod wieloma 
względami  
był łatwowierny jak dziecko. Ogromnie różnił się od ludzi i elfów. Był mądry i 
potężny, lecz  
zarazem naiwny i często bezbronny. 
- - Z przyjemnością spędzę czas w twoim towarzystwie, Czarny Koniu, ale musisz  
zrozumieć, że ja także mam obowiązki - powiedziała Sharissa. 
- - Obowiązki! Zadania! Brzmi to tak doniosłe, że musisz być nimi zachwycona! 
Nikt nie próbował wyprowadzić go z błędu. Sharissa uświadomiła sobie, że praca  
rzeczywiście sprawia jej przyjemność. Ich nowy dom nadal skrywał wiele tajemnic. 
Jeszcze  
nie został zbadany podziemny labirynt tuneli i komór pod miastem. Odkrycia 
Gerroda,  
zupełnie zapomniane w całym tym zamieszaniu, teraz dopominały się o uwagę. 
Sharissa z  
radością witała każde nowe wyzwanie; jej głód wiedzy wynikał z faktu, że 
pierwsze  
dwadzieścia lat życia spędziła w zamku ojca, odizolowana od świata. 
- - Zatem postanowione. - Dru stłumił ziewnięcie. Oboje z Ariela zaliczali się 
do  
rannych ptaszków i często już przed świtem byli na nogach. Zawsze przerywali 
zajęcia, by  
popatrzeć, jak słońce wynurza się zza horyzontu. Sharissa towarzyszyła im od 
czasu do czasu,  
ale zwykle trzymała się z boku. Jej rodzice zamykali się we własnym maleńkim 
świecie, gdy  
razem witali nowy dzień. 
- - Jesteś zmęczony - stwierdził Czarny Koń, zawsze gotów do mówienia tego, co  
oczywiste. - Pamiętam, że gdy tak się dzieje, wchodzisz w nicość, którą nazywasz 
snem.  
Chcesz to zrobić? 

- - Tak, ale nie od razu - odpowiedział Dru Zeree i wstał. - Wiem, że ty nie 
sypiasz,  
Czarny Koniu, a odpoczywasz tylko od przypadku do przypadku, więc czy mógłbym  
zaproponować ci jakąś rozrywkę? 
Hebanowy rumak zerknął na Sharissę. 
- - Czy ty również wejdziesz w sen? 
- - Jeszcze nie. 
- - Czy wobec tego mogę towarzyszyć ci przez jakiś czas, jeśli nie masz nic  
przeciwko? 
Sharissa przeniosła spojrzenie z Czarnego Konia na rodziców. 
- - Zamierzałam wrócić do miasta. Czy on może pójść ze mną? 
- - Vraadowie będą patrzeć na niego krzywym okiem, ale jeśli będziecie trzymać 
się  
razem, nie powinno być problemu. - Dru uśmiechnął się do dawnego towarzysza. - 
Staraj się  
nie wystraszyć zbyt wielu ludzi... i ogranicz samotne włóczęgi do minimum, 
dopóki nie  
porozmawiam ze swoimi kolegami z triumwiratu. 
- - Będę wzorem dyskrecji i skromności! Nikt mnie nie zauważy! 
- - Śmiem wątpić - zaśmiał się mistrz magii. - Ale gdy się zastanowić, wstrząs  
wywołany twoim widokiem może wyjść paru osobom na dobre. 
- Nie podpowiadaj mu, Dru - przestrzegła Ariela, choć ona też roześmiała się na 
myśl  
o minach zarozumiałych Tezerenee, którzy w bezksiężycową noc wpadną na mrocznego  
rumaka. 
Sharissa pocałowała ojca i przybraną matkę. Do ucha Dru szepnęła: 
- - Jak idzie? 
- - Uczę się tego i owego. Zwiększyłem wymiary mojej małej wyśnionej krainy... i  
myślę, że zmiany wreszcie zaczynają nabierać sensu. Rozmawiałaś z Gerrodem? 
- - Nie chce opuścić swojej siedziby i staje się coraz większym odludkiem. 
Trudno  
nawiązać z nim kontakt. - Sharissa umilkła na chwilę. - Gerrod z uporem 
utrzymuje, że ten  
świat próbuje nas przemienić, że staniemy się potworami jak Poszukiwacze lub ci 
kopacze  
ziemi, o których wspominałeś, te Quele. 
Radosny uśmiech Dru zabarwiła gorycz. 
- - Byliśmy potworami, zanim tu przybyliśmy. Nosiliśmy tylko ładniejsze maski. 
- - Ludzie się zmieniają... to znaczy, nie tak, jak mówi Gerrod, ale stają 
się... 
- - Będziecie poszeptywać przez cały wieczór? Jeśli tak, to może ja wybiorę się 
z  
Czarnym Koniem do miasta. - Ariela skrzyżowała ręce na piersiach i udała 
rozdrażnienie. 
- - Już idę - powiedziała czarodziejka już normalnym tonem. Odwróciła się do  
Czarnego Konia i zagadnęła: - Idziemy? 
- - Może wolisz pojechać? 
- - Pojechać? - O tym nie pomyślała. Przeszli całą drogę od rozdarcia na 
dziedziniec,  
bo uważała Czarnego Konia za istotę własnego pokroju, nie za wierzchowca. Czy 
można  
jeździć na rozumnym stworzeniu, które jej ojciec nazywał żyjącą dziurą? 
- - Nie musisz się obawiać. Mały Dru jeździł na mnie dosyć często. Jestem 
silniejszy  
i szybszy od najściglejszego rumaka! Nie męczę się i dla mnie nie ma złych dróg! 
Jego przechwałki poprawiły jej humor. 
- Jakże mogłabym odrzucić zaproszenie tak niezrównanego wierzchowca? 
- - Mówię szczerą prawdę! - Demonicznemu koniowi udało się sprawić, że w jego  
głosie zabrzmiała zraniona duma. 
- - Wierzę ci. - Podeszła do jego boku i, gdy przykląkł, wspięła się na niego. 
Nie  

było siodła, ale grzbiet fantastycznego stworzenia dostosował się do jej ciała, 
przybierając  
bardziej wygodną formę. Gdyby tak wszystkie konie mogły same robić siodła! 
- - Złap mnie za grzywę. 
Zrobiła to i poczuła w dłoniach włosie, chociaż wiedziała, że nie jest 
prawdziwe. 
- - Uważajcie na siebie - powiedział Dru, machając ręką. 
- - Przecież nie wybieramy się w daleką podróż, ojcze! 
- - Mimo wszystko uważajcie. 
Czarny Koń wybuchnął śmiechem, choć Sharissa nie rozumiała powodu, i poderwał  
kopyta. 
W okamgnieniu wypadli przez zamkową bramę i przemknęli przez trawiastą łąkę pod  
murami. 
Być może Czarny Koń wyczuł konsternację Sharissy, bo zawołał: 
- Mówiłem ci, żebyś się nie bała! Nie zgubię cię! Czarodziejka nie posiadała się 
ze  
zdumienia. Kiedy Czarny Koń wspomniał, że jest rączy, przyrównała go w myślach 
do  
zwyczajnego wierzchowca; zapomniała, że w kilka minut przebył drogę z 
zachodniego  
wybrzeża do miasta. A teraz szybowała... dosłownie szybowała jak na skrzydłach. 
Kopyta  
hebanowego ogiera nie dotykały ziemi, była tego pewna. Włosy powiewały jej za 
plecami,  
które niczym srebrzysto-błękitny proporzec odbijały poświatę księżyca nie 
będącego jednym  
z tych istniejących na zewnątrz tego świata. 
Pokonali rozdarcie i znaleźli się na placu, zanim Sharissa zdążyła zapytać, czy 
Czarny  
Koń wie, gdzie jest wyjście. Teraz rozumiała, dlaczego zawsze czuła niedosyt, 
gdy ojciec  
opowiadał o jeździe na czarnym wierzchowcu. Po prostu trzeba było przeżyć to 
samemu. 
Sharissa zadecydowała, że te parę dni przejażdżki naprawdę będą interesujące. 
W zamku, który był i nie był ich własnością, czarnoksiężnik i jego elfia 
małżonka szli  
ramię przy ramieniu do swoich komnat. Nie czekali na odjazd Sharissy i jej 
nieziemskiego  
towarzysza, bo Dru doskonale znal niesamowitą prędkość mieszkańca Pustki. 
Dlatego żadne z  
nich nie widziało, że gdy tylko Czarny Koń i Sharissa ruszyli z powrotem do 
prawdziwego  
świata, wokół zaroiło się od Beztwarzych. Wszyscy nie-ludzie, którzy postanowili 
przyoblec  
się w ciała, stali w obrębie murów zamku i nie istniejącymi oczami patrzyli w 
ślad za  
znikającą parą. Gdyby Sharissa mogła ich teraz zobaczyć, doszukałaby się w ich 
postawie  
emocji innych niż zaniepokojenie, które zauważyła u Beztwarzego w mieście. 
Minęły trzy dni. Jeden dzień mógłby zrozumieć, ale nie trzy. Sharissa Zeree nie  
rzucała słów na wiatr. Powiedziała, że przyjdzie, a on się przygotował - trzy 
dni temu. Teraz  
wreszcie wyczuwał, że się zbliża, ale nie sama. Towarzyszył jej ktoś, kogo nie 
umiał  
zidentyfikować. Nigdy dotąd nie spotkał kogoś takiego. Wiedział tylko, że za 
parę minut  
pojawią się przed jego chatą. 
Zdecydowanie za mało czasu, żeby się przygotować. Magiczne oblicze stworzone 
trzy  
dni temu już nie spełniało swojej roli. 

"Co tu się dzieje?" - zastanawiał się Gerrod Tezerenee, naciągając kaptur na 
głowę,  
żeby twarz skryła się w cieniu. Miał mało czasu, mógł więc popełnić błąd i 
rzucić zaklęcie o  
niewystarczającej sile. Lepiej, żeby Sharissa nie zobaczyła, co się z nim 
dzieje... choć w  
końcu taki sam los czekał wszystkich Vraadow. Jakaż to ironia, że on był jednym 
z  
pierwszych. 
Spoglądając przez okno na południowy zachód - w stronę miasta, którego tak 
uparcie  
unikał - spróbował się skoncentrować. Musiał skończyć przed przybyciem Sharissy, 
żeby nie  
przyłapała go na odprawianiu czarów i nie zaczęła się zastanawiać. Córka Dru 
Zeree była o  
wiele mądrzejsza niż wtedy, gdy się poznali. 
Wówczas wyglądała jak kobieta, ale miała umysł dziecka. Obecnie Vraadowie starsi  
od niej o tysiące lat składali jej hołdy. Była czarodziejką w pełnym tego słowa 
znaczeniu. 
Na horyzoncie ukazała się maleńka postać na końskim grzbiecie. Gerrod zmarszczył  
czoło i wybił się z koncentracji. Jeden jeździec. Sharissa. Ale nie jechała na 
zwyczajnym  
rumaku. Nawet z tej odległości widać było, że wierzchowiec wyższy jest od 
najroślejszych  
koni. Czarodziej podejrzewał, że siłą przewyższa smoka. 
Wtedy zrozumiał, że wcześniej wyczuł obecność hebanowego wierzchowca. To on  
był źródłem tej potężnej mocy. 
Stworzenie szybko zmniejszało odległość dzielącą je od chaty, którą Gerrod zwał  
swoim domem. Czarodziej zaklął w duchu i zmusił się do skupienia na masce. 
Pracował w  
pośpiechu i efekty mogły być mierne, ale musiały wystarczyć. 
Lekki podmuch połaskotał go po twarzy. Gerrod pozwolił sobie na westchnienie 
ulgi,  
bo nie był to prawdziwy wiatr, tylko znak, że czary się powiodły. Znów miał na 
twarzy  
maskę. 
- Gerrod? - Sharissa była jeszcze daleko, ale wiedziała, że Tezerenee z 
łatwością  
usłyszy jej głos. 
Nie miał czasu na szukanie zwierciadła i sprawdzanie, czy wszystko jest jak 
należy.  
Pozostała mu tylko nadzieja, że nie zdradzi go jakieś okropne zniekształcenie. 
To doprawdy  
byłaby złośliwość losu. 
Zbliżał się wieczór i słońce opuszczało się mniej więcej za plecami przybyłych.  
Gerrod wiedział, że będzie musiał tak się ustawić, aby świeciło Sharissie i 
jej... czemu? - w  
oczy. Nie chciał, by oświetlało jego twarz. 
- Gerrod? - Smukła czarodziejka pochyliła się i szepnęła coś do wielkiego 
ogiera,  
który zaśmiał się głośno i radośnie. Sharissa pokręciła głową i dodała jeszcze 
parę słów. 
Czas na wielkie wejście... a raczej wyjście, skoro był w chacie. 
Odziany w ponurą szarość i granat, w narzuconym na ramiona sutym czarnym  
płaszczu, Gerrod wyszedł na słońce. Pochylał głowę, żeby cienie kaptura 
przysłaniały mu  
twarz. Tupot ciężkich butów na kamienistej ziemi uprzedził Sharissę o jego 
obecności. 
- Gerrod! 
Widząc jej uśmiech, prawdziwy uśmiech, nie ten utworzony przez wygięte w górę  

kąciki ust, poczuł ukłucie w sercu. Wmówił sobie, że to nic takiego, i 
zbagatelizował własną  
reakcję. 
- - Spóźniłaś się, pani Zeree. - Chciał powiedzieć to tak, jakby jej spóźnienie 
nie  
miało większego znaczenia, ale w jego głosie zabrzmiała gorzka wymówka. Gerrod 
cieszył  
się, że Sharissa nie widzi jego twarzy, bo z pewnością oblał się rumieńcem. 
- - Przepraszam. - Lekko zeskoczyła na ziemię. - Przyprowadziłam ci gościa. 
Myślę,  
że to będzie interesujące spotkanie. 
Gerrod przyjrzał się stojącemu przed nim zwierzęciu i stwierdził, że jest 
zbudowane  
zbyt nieproporcjonalnie, by mogło być zwyczajnym koniem. A potem niemal stracił  
równowagę, gdyż im dłużej się przyglądał, tym bardziej narastało wrażenie, że 
coś go ku  
niemu przyciąga. Chcąc otrząsnąć się z tego wrażenia, spojrzał w oczy 
przybysza... co  
okazało się poważnym błędem. Pozbawione źrenic, błękitne jak lód oczy pochwyciły 
go  
niczym arkan, pociągnęły na skraj... niewiadomego, którego nie miał zamiaru 
poznawać. 
Gerrod zamrugał i szczelniej otulił się płaszczem. W jego fałdach zawsze czuł 
się  
bezpiecznie. Płaszcz niejeden raz odgradzał go od gniewu ojca, gdy mieszkał ze 
swoim  
klanem. Teraz też go ochroni. 
- - Co to jest? - zapytał. 
- - To? Nie jestem żadne to! Jestem Czarny Koń, to chyba oczywiste! - Ogier  
uderzył kopytem w ziemię, żłobiąc głębokie bruzdy w twardym, skalistym podłożu. 
- Mów do  
mnie, a nie o mnie! 
- - Cicho! - poprosiła go Sharissa. - Gerrod nie chciał cię obrazić, Czarny 
Koniu!  
Powinieneś to wiedzieć. Nie można go winić za to, że nie rozumie, kim jesteś, 
prawda? 
- - Chyba nie. - Udobruchane stworzenie przestało ryć ziemię kopytem. Podeszło 
do  
czarodzieja, który powstrzymał się od zrobienia kroku w tył, choć rozpaczliwie 
pragnął to  
uczynić. Czym było to dziwo? 
- - Tylko spokojnie - powiedziała czarodziejka. 
- - Chciałem go sobie obejrzeć, to wszystko! - Czarny Koń poddał Gerroda tak  
wnikliwej inspekcji, że Tezerenee wiedział, iż jego wzrok przeniknął pod maskę. 
- Dlaczego  
skrywasz się w cieniu? 
- - Czarny Koniu! 
- - Taki kaprys, nic więcej - odparł Gerrod bardziej ostro niż zamierzał. 
Sytuacja  
rozwijała się nie po jego myśli, wymykała mu się z rąk. Zaskoczony 
niespodziewaną wizytą,  
reagował o wiele za wolno. 
- - Czarny Koniu! - Smukła czarodziejka wsunęła się między nich i odprowadziła  
swojego niesamowitego towarzysza na bardziej przyzwoitą odległość. - To, co robi 
Gerrod,  
jest jego sprawą. Uprzedzałam cię, jacy są Vraadowie. Jesteśmy wielkimi 
indywidualistami.  
Myślałam, że przez te trzy dni widziałeś dość przykładów, żeby to zrozumieć. 
"To przez niego się spóźniła" - pomyślał Gerrod. Nietrudno było zgadnąć, ale z 
reguły  

lubił uzyskiwać potwierdzenie swoich domysłów. Spóźnienie stało się łatwiejsze 
do  
wybaczenia. Kim w końcu był w porównaniu z potężnym Czarnym Koniem? 
Gdy o tym rozmyślał, wróciły do niego wspomnienia dotyczące tej niepokojącej  
istoty. Mistrz Zeree mówił o swoim niezwykłym towarzyszu, którego spotkał po  
nieumyślnym opuszczeniu Nimth, gdy na krótko trafił do nowego świata. Gerrod 
traktował  
jego słowa z przymrużeniem oka, bo w owym czasie istnienie bytu w rodzaju 
Czarnego Konia  
przerastało jego wyobrażenia. 
Szybko zmienił zdanie. Wiedział, że jeśli można było zarzucić coś historii Dru, 
to  
tylko tyle, że zbyt powierzchownie opisywała naturę hebanowego rumaka. Nic 
dziwnego.  
Wątpił, czy słowa mogą oddać sprawiedliwość stojącej przed nim istocie. 
- Przeprosisz Gerroda - mówiła Sharissa do Czarnego Konia. Czarodziej uznał, że 
to  
zabawne; traktowała tego olbrzyma niczym małe dziecko. A jednak Czarny Koń miał 
jakby  
skruszoną minę. 
To stworzenie jest... dzieckiem? Gerrod nie mógł uwierzyć we własne 
przypuszczenia. 
- - Przepraszam, ty, który zwiesz się Gerrodem! 
- - Nie ma za co. - Na szczęście kaptur i maska przysłaniały jego twarz; uśmiech 
z  
pewnością rozgniewałby oboje gości. Dziecko! - Zastanawiałem się, co się z tobą 
dzieje,  
Sharisso - podjął czarodziej. Gdy tylko zorientował się, z kim ma do czynienia, 
natychmiast  
przejął kontrolę nad rozmową. Według Dru Zeree Czarny Koń był wieczystym bytem, 
ale  
wyglądało na to, że mało doświadczonym. Gerrod wiedział, jak postępować z kimś 
takim. -  
Teraz rozumiem, dlaczego zapomniałaś o spotkaniu. 
Czarodziejka zarumieniła się, co sprawiło mu przyjemność. Widok był ujmujący... 
co  
wcale nie znaczyło, że Gerrod przywiązywał wagę do takich drobnostek. Nie, 
liczyła się  
wyłącznie jego praca. 
- Przykro mi, Gerrodzie. Musiałam zadbać, by ludzie jak najszybciej przywykli do  
widoku Czarnego Konia, bo zamierza zostać z nami przez jakiś czas. Uznałam, że 
będzie  
najlepiej, gdy będzie mi towarzyszyć w spacerach po mieście. Ilekroć z kimś 
rozmawiałam,  
zawsze go przedstawiałam. 
,Przepraszam, znasz już Czarnego Konia?" - Gerrod wyobraził sobie taką scenkę i  
mało brakowało, a wybuchnąłby śmiechem. 
- I jak poszło? 
Sharissa zrobiła niezadowoloną minę. 
- Są nieufni. Myślą, że ojciec użyje go jako narzędzia do zaburzenia równowagi 
sił w  
triumwiracie. 
Jej słowa przygnębiły Tezerenee. 
- - Domyślam się, że mój ojciec podsyca te obawy. 
- - Prawdę mówiąc, jeszcze nie widział Czarnego Konia. Natomiast Silesti miał  
okazję go poznać. 
Akurat to go nie obchodziło. Był zainteresowany wyłącznie reakcją Barakasa.  
"Trzymasz się w tle, ojcze? - myślał. - Ciekawe, do czego zmierzasz". Patriarcha 
nie należał  
do ludzi, którzy chowają głowy w piasek w obliczu potencjalnego 
niebezpieczeństwa. 

- - To ciekawe - rzekł. - Czy ktoś z mojego klanu nawiązał znajomość z twoim  
przyjacielem? 
- - Tylko Lochivan. Reszta Tezerenee nie wydawała się zainteresowana. 
"O czym wie Lochivan, o tym wie ojciec" - chciał powiedzieć Gerrod. Widział, że  
Sharissa lubi towarzystwo jego brata, ale zdawał sobie sprawę, że Lochivan jest 
lojalny  
wobec wielmożnego Barakasa. Nawet nie próbował przekonać Sharissy, żeby zaczęła  
uważać. Była przekonana, że Lochivan jest podobny do niego - Tezerenee z 
urodzenia, ale  
poza tym niezależny. Różny od Reegana, Logana, Esada i innych, za których 
myślała głowa  
rodu. 
- Jeśli reszta klanu nie okazuje zainteresowania, to znaczy, że mój drogi ojciec 
jest  
bardzo zainteresowany. - Gerrod okrążył swoich gości, zmuszając ich do 
ustawienia się pod  
słońce. Coraz lepiej. Teraz słońce świeciło mu prawie za plecami. Gerrod 
rozluźnił się  
odrobinę. - Nie należy ufać drzemiącemu smokowi. 
Znaczenie jego słów było jasne, ale Sharissa nie wzięła ich sobie do serca. 
- Wielmoży Barakas może spiskować do woli. Co mógłby zrobić Czarnemu Koniowi? 
"Wiele rzeczy" - chciał powiedzieć Gerrod, ale hebanowy rumak nie pozwolił mu  
dojść do słowa. 
- - Kim jest ten wielmożny Barakas? Dlaczego miałby życzyć mi kłopotów? 
- - Wielmożny Barakas Tezerenee jest moim ojcem - wyjaśnił czarodziej, oczyma  
duszy widząc obrazy z przeszłości. - Jest okrutny, ambitny i groźny jak potwór, 
który zdobi  
sztandar jego klanu. 
- - To twój ojciec? - Czarny Koń potrząsnął głową, aż grzywa mu się rozwiała.  
Wyglądała na prawdziwe końskie włosie... - Mówisz o nim z odrazą, a może nawet z  
nienawiścią. Nie pojmuję! 
- - Gerrod poróżnił się z ojcem - wyjaśniła dyplomatycznie Sharissa. - Wielmożny  
Barakas jest ambitny, Czarny Koniu. Radziłabym zachować ostrożność, kiedy go 
spotkasz,  
choć wątpię, czy mógłby sprawić prawdziwe kłopoty. Ani on, ani nikt z jego 
poddanych nie  
dorównuje ci umiejętnościami, a wszyscy są daleko w tyle pod względem mocy. 
- - Jestem niezrównany, prawda? 
- - Jeśli nie macie nic przeciwko, wolałbym już nie rozprawiać o moim ojcu. - 
Ten  
temat poruszał Gerroda do głębi. Poczuł w ustach smak żółci. Do Sharissy 
powiedział: -  
Zakładam, że przybyłaś, by porozmawiać o moim odkryciu. Nie jest tak znaczące, 
jak  
początkowo myślałem, ale parę drobiazgów możesz uznać za interesujące. Już 
późno, żeby  
zaczynać, ale możemy... Urwał, widząc jej pełne winy spojrzenie. 
- Przepraszam, Gerrodzie. Prawdę mówiąc, przyjechałam tylko po to, żeby ci  
wyjaśnić, dlaczego nie pokazałam się wcześniej. 
Złość i nagłe, niepojęte uczucie, że został zdradzony, zbudziło w nim niskie 
instynkty.  
Zakapturzony Tezerenee był o krok od sięgnięcia umysłem do źródła mocy, nad 
którą, o  
czym nie wiedziała, uzyskał kontrolę. Ta moc dałaby mu siłę wystarczającą, by 
uderzyć na  
chybił trafił i w ten sposób dać upust rozgoryczeniu. 
- - Wydarzyło się tyle rzeczy - mówiła Sharissa, nieświadoma jego 
niebezpiecznych  
myśli. - Jeśli Czarny Koń ma zostać z nami, wszyscy muszą oswoić się z jego 
widokiem.  

Zwolennicy Silestiego mówią, że mój ojciec wykorzysta go do zerwania 
triumwiratu. Myślą,  
że planuje władać z Sirvak Dragoth niby jakiś despota! Dasz temu wiarę? 
- - Twój ojciec? - Złość zgasła. Jakim cudem ktoś, kto znał mistrza Zeree, mógł  
uwierzyć, że czarnoksiężnik pragnie rządzić Vraadami? Dru Zeree był niemal takim 
samym  
odludkiem jak on. Zgodził się na triumwirat wyłącznie dlatego, żeby powstrzymać 
Silestiego  
i Barakasa od skoczenia sobie do gardeł, co zapoczątkowałoby bratobójczą wojnę. 
- - Byłoby aż tak źle? - zapytał gromko demoniczny rumak. - Przyjaciel Dru jest  
nadzwyczajnym stworzeniem! Pragnie czynić wyłącznie dobro dla swojego plemienia. 
- - Już samo nakłonienie Vraadow do współpracy przypominało katorgę, co tu więc  
mówić o podporządkowaniu ich rozkazom innego Vraada. Wielu podziwia mistrza 
Zeree, ale  
w oczach naszego ludu triumwirat jest gwarancją, że żaden Vraad nie narzuci 
nikomu swej  
woli. Jesteśmy rasą bardzo podejrzliwych indywidualistów. 
Czarny Koń znów potrząsnął głową. Gerrod uświadomił sobie, że ten odruch  
sygnalizuje zakłopotanie. 
- - Wyjaśnię ci to później - powiedziała ¦Sharissa. Obdarzyła czarodzieja  
przepraszającym uśmiechem. - Wrócę... ty zresztą też mógłbyś choć raz przyjść do 
mnie. 
- - Może zajrzę. - To było wszystko, co miał do powiedzenia. Oboje wiedzieli, że  
nigdy dobrowolnie nie wróci do miasta. To oznaczałoby kontakt z klanem, a co 
gorsza, z  
ojcem. 
Sharissa z westchnieniem podeszła do swego nieziemskiego towarzysza. Czarny Koń  
zgiął nogi, żeby mogła go dosiąść, a zrobił to w sposób, który okulawiłby 
prawdziwego  
rumaka. Gerrod zobaczył, że grzbiet stworzenia pofałdował się dla jej wygody. 
- To nie potrwa długo - dodała czarodziejka, próbując załagodzić przykre 
wrażenie. -  
Ojciec potrzebuje mojej pomocy. 
Gerrod nic nie powiedział. Wiedział, że wszelkie słowa tylko osłabiłyby ich 
przyjaźń.  
Mogłyby sprawić, że Sharissa już nigdy by go nie odwiedziła. Wtedy zostałby 
zupełnie sam,  
odcięty od swojej rasy. 
- - Do zobaczenia, Gerrodzie. - Jej uśmiech był nikły, zapewne dlatego, że nie 
mogła  
odczytać wyrazu jego ocienionej twarzy. Nie wiedziała, czy się na nią złości, 
czy czuje się  
zraniony. Zdawała sobie sprawę, że Gerrod tęskni za jej wizytami, a on zawsze 
uważał, że z  
nią jest podobnie. W tej chwili już nie był tego pewien. 
- - Uważaj na siebie - powiedział. - Pamiętaj, nigdy nie ufaj drzemiącemu 
smokowi. 
- - Niestraszne jej wszystko, gdy ja jestem blisko! - ryknął Czarny Koń i 
roześmiał  
się z niezamierzonego rymu. 
- - Skoro tak mówisz. 
Hebanowy ogier odwrócił się w kierunku miasta, stanął na zadnich nogach i  
pogalopował, nim Gerrod zdążył pomachać na pożegnanie. Sharissa podniosła rękę, 
ale jej  
wierzchowiec mknął w takim tempie, że szybko musiała złapać go za grzywę. Po 
chwili oboje  
przemienili się w kropkę malejącą w dali. Gerrod zastanawiał się, dlaczego 
Sharissa  
przejechała taki kawał drogi tylko po to, żeby mu powiedzieć, iż nie może 
zostać. Teraz  

zrozumiał, że dla Czarnego Konia wyprawa z miasta do jego pustelni jest krótką 
wycieczką.  
W tę stronę umyślnie przybiegł dużo wolniej, żeby go nie wystraszyć. Sharissa 
nie chciała,  
żeby poczuł się zagrożony. - Tyle rzeczy rozumie, a w tylu innych jest taka 
naiwna. - Miał  
nadzieję, że nie myliła się co do jego ojca. Barakas zdecydowanie nie byt 
człowiekiem, który  
z założonymi rękami będzie się przyglądać, jak wśród Vraadow włóczy się hebanowy 
rumak  
stanowiący potencjalne zagrożenie. 
Wiedząc, że teraz jest bezpieczny, Gerrod zdjął kaptur i usunął upiększenia z 
twarzy.  
Dobrze, że do pewnego stopnia łatwo było przewidzieć posunięcia Sharissy. Miała  
odpowiednie zdolności i moc, by teleportować się z miasta do jego chaty, ale nie 
chciała  
korzystać z magii. Dzięki jej uprzedzeniu do korzystania z czarów jego sekrety 
pozostaną  
bezpieczne. Jeśli tylko Sharissa nadal będzie nieświadomie zapewniać mu czas na  
przygotowania, zdoła zachować w tajemnicy to, czym się stawał i co odkrył. 
Byłaby wstrząśnięta, gdyby zobaczyła jego twarz bez maski. Możliwe, że nawet 
jego  
rodziców ogarnęłoby współczucie, zwłaszcza że czekał ich podobny los... jak 
zresztą  
wszystkich Vraadow. Włosy mu posiwiały, głębokie zmarszczki pobruździły skórę. 
Wiek  
upomniał się o swoje prawa. Inni nigdy nie myśleli o tym, że to czary 
przedłużają im życie.  
Jemu prawda objawiła się w brutalny sposób. Starzał się, a z powodu 
eksperymentów, które  
dodatkowo nadwątliły jego siły, wyglądał dużo starzej niż Dru Zeree czy 
patriarcha.  
"Mógłbym być własnym dziadkiem" - pomyślał z gorzkim humorem. 
Wiedział, że Sharissa będzie próbowała mu pomóc, ale on nie chciał jej czarów. 
Nie  
podda się temu światu, nie stanie się jednym z jego stworzeń. Gerrod był pewien, 
że Vraadow  
czeka albo śmierć ze starości, albo, jeśli poddadzą się zupełnie swojemu nowemu 
światu, los  
jeszcze gorszy. Dru powiedział, że Poszukiwacze i inne rasy mieli tych samych 
przodków, co  
Vraadowie. W wyniku eksperymentu założycieli zmienili się, stali się potworami. 
Gerrod nie  
miał zamiaru patrzeć bezwolnie ani na postępujący rozkład własnego ciała, ani na 
przemianę  
w jakieś straszydło. Wymyśli coś, żeby się uratować. 
"Niezależnie jakim lub czyim kosztem" - przypomniał sobie, patrząc na pusty  
horyzont, za którym zniknęła Sharissa na Czarnym Koniu. 
- Możesz powiedzieć, w jakim celu? - chciał wiedzieć Rayke. Opadło go zmęczenie, 
a  
zmęczony Rayke stawał się niezmiernie drażliwy. 
Pozostali milczeli, wiedząc, że to sprawa między nim a Faunonem. Rayke  
przypuszczał kolejny atak na autorytet dowódcy, ostatnio trochę nadwątlony, 
podobnie jak  
jego upór związany z badaniem każdej, nawet najmniejszej dziury w ziemi. 
Faunon nie miałby nic przeciwko, gdyby któryś elf wtrącił się do rozmowy i 
poparł  
jego stanowisko. Rayke działał mu na nerwy. Czyż nie zalecono im sumienności? 
Ptasi ludzie  
popadli w rozsypkę, czyż więc nie nadarzała się doskonała okazja do zbadania 
jaskiń w  

południowych skrajach górskiego łańcucha? Niewątpliwe oznaki świadczyły, że 
grota, przed  
którą stali, była regularnie używana albo przez skrzydlatych, albo przez kogoś 
innego. 
- - Postaraj się nie wrzeszczeć - szepnął do Rayke'a. - A może tak się palisz do  
walki, że robisz to specjalnie, by usłyszeli cię Sheeka na całym świecie? 
- - Walka miałaby więcej sensu, niż wściubianie nosa do każdej napotkanej dziury 
-  
burknął Rayke ze złością, ale dużo ciszej. 
- - To nie potrwa długo. Jeśli ta jama nie ciągnie się daleko w głąb góry,  
przyjmiemy, że inne są takie same. Jeśli wnika głęboko, rada będzie chciała o 
tym wiedzieć,  
po prostu na wypadek, gdyby zadecydowano, że pora zająć podziemne gniazda. 
Rayke skrzywił się. 
- Rada nigdy nie przystanie na coś, co wymaga wysiłku większego niż bieg na 
przełaj.  
Możesz zapomnieć o próbie zajęcia gniazda, nawet porzuconego. 
Choć raz znaleźli płaszczyznę porozumienia. 
- Byliby głupi, gdyby nie skorzystali z okazji. Pomyśl, jakie skarby musiały 
schować  
tam ptaki. Popatrz, ile znaleźliśmy, i to bez większego trudu, bo wszystko 
rozrzucone było po  
okolicy! 
Jeden z elfów potrząsnął nabitym workiem wielkości mniej więcej własnej głowy.  
Worek zawierał najcenniejsze zdobycze oddziału: czarodziejskie medaliony, które 
skrzydlaci  
nosili na szyjach. Ich precyzja i potęga otoczona była wśród elfów legendą, lecz 
dotąd nie  
mogli zbadać ich dokładnie. Ptasi ludzie zazdrośnie strzegli swoich skarbów i 
większość  
ulegała samozniszczeniu w chwili śmierci właściciela. Te ocalały. Jeśli Faunon 
miał rację, po  
prostu zostały porzucone. Ale nie miał pojęcia, dlaczego. Rada to rozstrzygnie; 
starsi  
uwielbiali teoretyzować, zwłaszcza gdy z powodu nie kończących się debat mogli 
odłożyć na  
bok znacznie pilniejsze sprawy. 
"A niech się tym bawią - pomyślał Faunon. - Inni podejmą prawdziwe wyzwanie.  
Potraktujemy ten świat inaczej niż tylko jako miejsce zamieszkania. Sami 
wykujemy swoją  
przyszłość!" W głębi duszy wiedział, że to czysta fantazja. Rasa elfów nigdy nie 
zorganizuje  
się na tyle, by zmienić coś w świecie, do którego trafiła. Zbyt wielu wierzyło, 
że  
współistnienie ze zwierzętami i roślinami w zupełności im wystarczy. Takie 
podejście było  
łatwe i bezpieczne. 
- - No i co? Wchodzimy? - Rayke, gdy już ustąpił Faunonowi, chciał jak 
najszybciej  
rozpocząć i zakończyć nowe przedsięwzięcie. 
- - Nie wszyscy. Dwóch lub trzech wystarczy. 
- - W takim razie my dwaj. 
Jak zawsze, Faunon i Rayke. Faunon dlatego, że jako dowódca poczuwał się do  
odpowiedzialności za podwładnych. Jeśli narażał oddział na niebezpieczeństwo, 
zawsze szedł  
w szpicy. Rayke, rzecz jasna, wolał robić cokolwiek, byle nie siedzieć z 
założonymi rękami.  
Nie cierpiał czekać. Inni, mniej rwący się do czynu, chyba że dostawali wyraźny 
rozkaz, z  
przyjemnością zrzucali obowiązki na barki tej pary. Nie mieli nic przeciwko 
wędrówce i  

badaniom, ale w tej chwili już marzyli o powrocie do domu. 
- My dwaj - zgodził się Faunon. Choć stale się sprzeczali, obaj wiedzieli, że 
razem są  
bezpieczni. Mogli na sobie polegać, gdyby doszło do starcia. Inni walczyliby 
według elfich  
zasad, nie jak zgrany zespół, tylko zbierania indywidualistów. - Dajcie nam 
godzinę. Jeśli nie  
wrócimy przez upływem tego czasu... 
"To będzie znaczyło, że zginęliśmy albo, co gorsza, wpadliśmy w niewolę" -  
dokończył w myślach. Nie musiał mówić na głos tego, o czym wszyscy wiedzieli. 
Rayke wyłuskał z sakiewki u pasa mały świecący kryształ, który był dużo lepszy 
od  
pochodni. Podobne mieli wszyscy w oddziale. Faunon też wyjął swój kamyk i obaj 
dobyli  
miecze. Razem ruszyli do jaskini. 
Nie została wydrążona przez siły natury. Ściany były zbyt gładkie, podłoże zbyt  
płaskie. Te cechy budziły w Faunonie nadzieję i niepokój. Prawdopodobnie system 
tuneli  
prowadził tam, gdzie myślał, ale mogli wpaść w tarapaty, jeśli jaskinia nadal 
była  
zamieszkana. 
Dostrzegli różne ślady, w większości tropy zwierząt. Były stare, więc nie bali 
się, że  
napotkają niedźwiedzia czy młodego smoka. Z drugiej strony obecność zwierząt  
świadczyłaby, że jaskinia została opuszczona przez właścicieli. Skrzydlaci nie 
pozwoliliby,  
by dzikie zwierzę zagnieździło się w używanym przez nich korytarzu. 
- Idziemy na wschód - powiedział Rayke, gdy wylot jaskini jaśniał już daleko za 
nimi. 
Faunon przytaknął, wyciągając przed siebie świecący kryształ. Kierowali się w 
głąb  
ziemi. Okazało się, że nie miał racji. Ptaki ryły tunele w górę, w kierunku 
ukochanego nieba,  
nie w dół. "Dlaczego...?" Roześmiał się z własnej głupoty. 
- - Ta jaskinia może nie być dziełem ptaków. 
- - Quele? - Rayke wpadł na to w tej samej chwili. 
- - Kiedyś panowały na tych terenach. 
- - W takim razie to tunel Queli. 
Odprężyli się. Jeśli rzeczywiście wędrowali tunelem Queli, nie musieli obawiać 
się  
budowniczych. Niedobitki Queli żyły tylko w rejonie półwyspu na południowym 
zachodzie...  
jeśli nie podzieliły losu ptaków. Faunon wiedział, że rasa Queli wreszcie poszła 
w ślady  
wcześniejszych panów tego świata. 
Znów zastanowił się, kim będą nowi panowie. Czy nie mogłyby zostać nimi elfy?  
Dlaczego jego rasa stale usuwała się w cień i pozwalała, by rządzili inni? 
Musiał powiedzieć coś na głos, bo Rayke odwrócił się i zapytał: 
- - Co? 
- - Nic. 
- - Jeśli nadal będziemy szli w dół i w lewo, za chwilę stracimy wejście z oczu. 
Faunon stwierdził, że Rayke miał rację. Korciło go, żeby zawrócić, ale 
zadecydował,  
że równie dobrze mogą przejść jeszcze kawałek. Coś nie dawało mu spokoju, coś 
muskało  
skraje jego świadomości. Kiedy spróbował się skupić, zdawało się, że przyczyna 
niepokoju  
uciekła i przyczaiła się tuż poza zasięgiem. 
"To przez ten tunel - osądził, choć nie był zadowolony z takiego wyjaśnienia. - 
To  

przez tę skałę wokół nas". Tunele były dobre dla gnomów - zakładając, że gnomy 
jeszcze  
istniały - nie dla elfów. Elfy lubiły blask słońca, drzewa i... 
- Woda! - burknięcie Rayke'a zabrzmiało jak przekleństwo. Nic dziwnego, pomyślał  
Faunon, gdy zobaczył, co zagradza im drogę. 
Korytarz opadał i ginął w rozległej sadzawce, czarnej jak bezksiężycowa,  
bezgwiezdna noc. Wyglądało to tak, jakby ktoś umyślnie zalał przejście. 
- - To koniec, Faunonie. - Drugi elf zaczął się odwracać. 
- - Czekaj. - Faunon, choć rwał się do odejścia, chciał z bliska przyjrzeć się  
sadzawce. Wysunął kryształ przed siebie, podszedł na brzeg i przykląkł. Ujrzał 
swoje odbicie,  
upiorną parodię własnej twarzy. Nawet z tak bliska nie widział dna. Kusiło go, 
żeby rzucić  
kryształ i patrzeć, jak opada, ale powstrzymał go irracjonalny strach, że 
zaniepokoi coś, czego  
lepiej nie niepokoić. 
- - Nic tam nie zobaczysz! Dlaczego nie... 
Śliskie, skórzaste łapy wynurzyły się z wody i zacisnęły na gardle Faunona. 
- Uciekaj! - Rayke skoczył mu na pomoc z wyciągniętym mieczem. 
Faunon wypuścił z ręki kryształ, który wpadł do sadzawki i rozświetlił podwodny  
świat. W jego blasku przez chwilę widział napastnika, ziemno-wodnego stwora o 
szerokiej  
paszczy, na którą nakładało się odbicie jego twarzy. Miał okrągłe, żabie ślepia 
i błonę między  
palcami. Faunon bez namysłu zamachnął się mieczem. Z pewną satysfakcją zobaczył, 
że ciął  
mieszkańca sadzawki po łapie. 
Drugi miecz błysnął z prawej strony i sztych trafił w szyję. Potwór zacharczał i  
zadygotał. Kryształ był już bardzo głęboko. Napastnik ruszył w ślad za nim w 
czarną głębinę.  
Od czasu do czasu miotające się kończyny przysłaniały gasnącą plamkę światła. 
Wreszcie powierzchnia sadzawki znieruchomiała. Co dziwne, ciało napastnika nie  
wypłynęło. Świecący kryształ zniknął z zasięgu wzroku, nie sięgając dna. Szyb 
musiał być  
niewiarygodnie głęboki. 
- Tunel Queli, bez dwóch zdań - rzekł Faunon, pocierając szyję i myśląc o 
pazurach,  
które niemal rozdarły mu gardło. - Ale to był draka, a draki służą ptakom. 
Rayke wytarł ostrze miecza. 
- Dziwne. Zwykle nie są drapieżne, tylko tchórzliwe. Ten chciał rozedrzeć cię na  
strzępy. 
Faunona znów opadło wrażenie, że coś kryje się w pobliżu. Chcąc to 
zidentyfikować,  
musiałby się skupić. Wolał tego nie robić. Lepiej odejść, zanim to coś zbytnio 
się nimi  
zainteresuje. Jego towarzysz nie wyczuwał nic podejrzanego, więc Faunon miał 
nadzieję, że  
może zwodzi go zmęczenie lub przeczulona wyobraźnia. 
- Możemy iść? 
Faunon pokiwał głową i wstał. Szybko przetarł miecz; wyczyści go dokładnie, gdy  
będą daleko stąd. 
- - Co dalej? - zapytał Rayke, gdy wyszli z zalanego korytarza. 
- - Na południe. 
- - Na południe? - Rayke zrobił wielkie oczy. 
- - Przecież tam chcesz iść, prawda? 
- - Tak, na południe, ale myślałem, że ty... 
Przed zakrętem Faunon po raz ostatni rzucił okiem na sadzawkę. Zdawało mu się, 
że  
dostrzegł bąble na powierzchni, ale nie miał najmniejszej ochoty wracać i 
sprawdzać. 
- Zmieniłem zdanie. Chyba chcę wrócić do domu. 

Rayke nie drążył tematu, a Faunonowi to odpowiadało. Nie musiał tłumaczyć się ze  
swoich narastających obaw, których źródłem było jedynie niepokojące, natrętne 
wrażenie  
kołaczące się gdzieś w zakamarkach świadomości... wrażenie, które, podobnie jak  
przerażający ogier, było zapowiedzią przyszłych wydarzeń. 
 
VI 
 
Sharissie nie podobała się myśl o rozstaniu z Czarnym Koniem, ale w końcu 
musiała  
wrócić do swoich obowiązków. Podjęła decyzję po powrocie z mało przyjemnej 
wizyty u  
Gerroda, kiedy to zastała w swoim domu czekających na nią petentów. Przyszli z 
błahymi  
sprawami, ale nie mogła odprawić ich z kwitkiem. Sama wystąpiła z propozycją, że 
zdejmie z  
barków ojca pomniejsze obowiązki, żeby on mógł zająć się ważniejszymi 
problemami. Miała  
nadzieję, że za jakiś czas zdoła go przekonać, iż warto postarać się o 
pomocników. W  
przeciwieństwie do pozostałych członków triumwiratu, Dru zależało na utrzymaniu  
równowagi sił. Obawiał się, że gdy zaprzestanie pracy, wszystko może ulec 
dramatycznej  
zmianie na gorsze. Sharissa z trudem zmusiła go do podzielenia się obowiązkami, 
mimo że  
sama nie narzekała na nadmiar wolnego czasu. 
,Jaki ojciec, taka córka?" - pomyślała z ironią. 
Kolejno załatwiła petentów, a zaraz potem przypomniała sobie o innych  
powinnościach. Jeden z pracujących z nią Vraadow poruszył temat podziemi 
istniejących pod  
miastem. W niektórych miejscach czas nadwątlił stropy tuneli i jedna osoba już 
zginęła, gdy  
ziemia zapadła się pod jej nogami. Jakiś czas temu Sharissa zorganizowała zespół 
szukający  
miejsc zagrożonych zarwaniem, których zadaniem było nanoszenie ich na plany 
miasta.  
Okazało się, że pod jej nieobecność uczestnicy kampanii kartograficznej nie 
mieli pojęcia, co  
robić. Nie dawali sobie rady bez jej wskazówek. Sharissa zachodziła w głowę, 
jakim cudem  
jej rasa przeżyła przeprawę. Czasami dziwiła się, że Vraadowie nie poumierali z 
głodu.  
Czarny Koń zniknął. Następnego dnia stwierdziła, że wrócił do Sirvak Dragoth, 
ale wcześniej  
udało mu się wystraszyć paru mieszkańców, gdyż w środku nocy przebiegł po całym 
mieście. 
- Nie wolno tak postępować - skarciła go, przemierzając komnatę, w której 
prowadziła  
swoje badania. Gabinet znajdował się w owalnym budynku, w którym niegdyś 
mieściła się  
biblioteka, o czym świadczyły niezliczone półki. Wprawdzie wszystkie książki 
rozpadły się z  
czasem, ale Sharissa zaczynała zapełniać półki własnymi notatkami. Miała 
nadzieję, że z  
pomocą innych pewnego dnia zgromadzi kolekcję dorównującą księgozbiorowi 
założycieli.  
Jeszcze niedawno bała się, że Czarny Koń nie zmieści się w wąskich, krętych 
korytarzach  
biblioteki; zapomniała jednak, że jej osobliwy przyjaciel tylko przypomina 
konia.  

Obserwowanie, jak płynnie zmienia kształt, dopasowując się do ciasnych 
przestrzeni, było  
nowym, trochę niepokojącym doświadczeniem. - Chcesz zniszczyć to, co 
osiągnęliśmy? Jeśli  
bez końca będziesz straszyć ludzi, nigdy nie przestaną się ciebie obawiać! 
Zdajesz sobie  
sprawę, jak wyglądasz? 
Ogromny, czarny jak smoła ogier ryknął śmiechem. Z błyskiem w lodowatych oczach  
oświadczył: 
- Przerażająco, doprawdy! Jakiś człowiek padł na kolana i przysiągł dozgonną  
wierność przyjacielowi Dru, a przecież tylko do niego mrugnąłem, nic więcej! 
- - Chcesz, żeby bali się mojego ojca? Spoważniał. 
- - To nie Dru się obawiają, tylko mnie! 
- - A ty go reprezentujesz. 
- - Ja... 
Czarodziejka zapomniała o złości, gdy zobaczyła, jak w oczach jej groźnego  
towarzysza rodzi się zrozumienie. Ale nie na długo. 
- Znasz już awanturniczy i podejrzliwy charakter Vraaddw, Czarny Koniu. 
Rumak nie spieszył się z odpowiedzią, ale to, co wreszcie powiedział, zaskoczyło 
ją.  
Dopiero później uświadomiła sobie, że spodziewała się czegoś takiego. 
- Nie dbam o Vraadow ani o ich charakter. Nie są podobni do Dru i ciebie. 
Złorzeczą  
za moimi plecami w przeświadczeniu, że mam słuch tak słaby i zawodny jak oni, i 
nazywają  
mnie potworem! Nawet nie starają się mnie zrozumieć, podczas gdy ja chciałbym 
zrozumieć  
wszystko, co mnie otacza! Moje przyjazne zachowanie nie umniejsza ich lęku i 
nieufności.  
Staram się, oni jednak nie są dla mnie ani trochę milsi! 
Potem Czarny Koń zrobił coś, czego Sharissa jeszcze nie widziała. Odwrócił głowę 
i  
zmrużył oczy. Widok ten jednak był niczym w porównaniu z tym, co nastąpiło po 
chwili:  
przed hebanowym rumakiem rozbłysła plamka jaskrawego światła, która szybko się  
powiększała. 
"Portal!" 
Czarny Koń ani razu nie otwierał portali od czasu swego niespodziewanego 
przybycia,  
więc dopiero po chwili Sharissa zrozumiała, co robi. Zachowywał się jak 
naburmuszone  
dziecko - czarodziejka wspomniała, jaka sama była w dzieciństwie - i nie dał jej 
czasu na  
odpowiedź. Bez słowa skoczył w magiczną bramę i zniknął. Zdążyła wykrzyknąć jego 
imię,  
gdy portal skurczył się i rozpłynął w powietrzu. Sharissa została sama na środku 
komnaty, nie  
mając bladego pojęcia, dokąd udał się Czarny Koń ani co zamierzał. 
- Serkadion Manee! - Miała ochotę rzucić czymś o ścianę, ale zwalczyła 
nieroztropną  
zachciankę i zmusiła się do zachowania spokoju. Dlaczego wszystko szło tak 
opornie?  
Dlaczego wszyscy się jej sprzeciwiali, niezależnie od wagi danej sprawy? 
Sharissa odczekała parę minut, ale mroczny rumak nie wrócił. Wiedziała, że nie 
ma  
sensu dłużej siedzieć i zamartwiać się z jego powodu. Pod pewnymi względami 
łatwo było  
przewidzieć zachowanie Czarnego Konia. Wróci na plac, a potem do Sirvak Dragoth, 
albo  
przez parę godzin będzie galopować jak szalony po polach i lasach. Raz już tak 
zrobił.  

Sharissie pozostała tylko nadzieja, że nikogo nie wystraszy. Jednego była pewna: 
mroczny  
rumak nie opuści miasta, nie wtedy, gdy przebywał w nim jego dawny towarzysz. 
Nie miał  
nikogo innego i, jeśli dobrze pojmowała jego naturę - pomyłka była 
niewykluczona, lecz mało  
prawdopodobna - rozpaczliwie pragnął przyjaźni. Niemal jakby skosztował od dawna  
zakazanego mu owocu. Czyż nie przetrząsał jednego świata po drugim, szukając jej 
ojca, gdy  
opiekunowie miasta wypędzili go z powrotem do Pustki? 
Sharissa uznała, że Czarny Koń powróci wtedy, gdy sam tego zapragnie, i zabrała 
się  
do pracy. Zawsze miała tyle na głowie. Była nieodrodnym dzieckiem swego ojca. 
Wiedziała,  
że przy pracy dzień minie jak z bicza trzasnął. Miała nadzieję, że wraz z nim 
przeminie złość  
mrocznego rumaka. 
Najpierw zajęła się nadrabianiem zaległości związanych z planami miasta. To  
skierowało jej myśli na zmiany zalecane przez jednego z vraadzkich asystentów. 
Pamiętała,  
że jego propozycja miała coś wspólnego ze zwiększeniem produkcji żywności 
poprzez  
uprawę i hodowlę... 
- Wielmożna Sharissa? 
Podniosła głowę i zamrugała parę razy. Zapadał zmierzch, w komnacie było prawie  
ciemno. W półmroku majaczyła niewyraźna postać, która ruszyła od drzwi w jej 
stronę.  
Sharissa zmarszczyła brwi. Przybysz niósł kaganek, który nie tyle rozświetlał 
pomieszczenie,  
ile nadawał upiorny wyraz jego rysom. Udało mu się dotrzeć do jej pracowni, co 
znaczyło, że  
przekupił jednego z jej asystentów. Będzie musiała porozmawiać z nimi jutro z 
samego rana. 
- Bethken, prawda? 
Vraad skłonił się, utrzymując lampkę na tej samej wysokości. 
- Tak, pani. Wiem, że jest późno, ale czy mógłbym... Sharissa przywołała go 
ruchem  
dłoni, starając się ukryć odrazę. 
Bethken niegdyś był tęgim mężczyzną - z wyboru - ale piętnaście chudych lat  
odcisnęło na nim piętno. Stracił na wadze, jednak skóra wcale nie miała ochoty 
dostosować  
się do nowej sylwetki i zwisała luźnymi fałdami. Bethken fizycznie przypominał 
stary,  
opróżniony bukłak, a moralnie chorągiewkę na dachu. Jak wielu Vraadow, 
teoretycznie  
popierał jej ojca, ale głównie dlatego, że pozostali członkowie triumwiratu nie 
mieli do  
zaoferowania niczego dostatecznie cennego, by przeciągnąć go na swoją stronę. 
Bez  
wątpienia miał nadzieję na wyłudzenie czegoś wartościowego od niej. 
- - Czego chcesz? 
- - Najpierw ja chciałbym ci coś ofiarować. Pozwól, pani, służyć ci światłem. -  
Vraad postawił kaganek na notatkach Sharissy, przy okazji plamiąc je oliwą. 
Czarodziejka już miała go zrugać, gdy zobaczyła, że ten formularz przeznaczony 
jest  
do wyrzucenia. Według vraadzkich norm zachowanie Bethkena nie mogło być bardziej  
uprzejme. Według Sharissy gość przypominał węża, który stara się oczarować 
smakowitą  
polną mysz. 
Chcąc uniknąć poplamienia lub co gorsza spalenia notatek, zabrała lampkę i 
postawiła  

ją na półce. 
- Dziękuję, Bethkenie, ale mam własne światło. 
Vraad odskoczył, gdy komnatę zalał blask sączący się z rozjarzonej kuli pod 
sufitem. 
- - Bogowie! - Poderwał głowę, z zazdrosną miną podziwiając jej dzieło. - Gdybym  
tylko mógł... 
- - Przyszedłeś do mnie z jakiegoś powodu? 
Sharissa nie dbała o pożądliwość płonącą w jego oczach. Wiedziała, że w jasnym  
świetle gość dużo lepiej widzi jej ponętną postać, ale bardziej od niej pragnął 
czegoś innego.  
Bethken był jednym z tych, dla których utrata mocy równała się niemożności 
zaspokojenia  
głodu. Łaknął mocy i cudów, jakie ta moc mogłaby mu zapewnić. W niej, w 
Sharissie,  
widział uosobienie tego, czego pożądał. 
- - Widok takiego talentu w dzisiejszych mrocznych czasach napawa mnie rozkoszą.  
- Ten człowiek dosłownie się do niej łasił, ale pochlebstwa nie mogły 
zrównoważyć wstrętu,  
jaki budziła falująca, obwisła skóra. - Gdybyśmy tak mogli wrócić do dni dawnej 
chwały... 
- - Wątpię, czy chciałbyś wrócić do Nimth. 
- - W żadnym wypadku! - Wyglądał na wstrząśniętego, jakby sama wzmianka o  
powrocie do Nimth świadczyła o zachwianiu jej władz umysłowych. 
- - To dobrze. - Sharissa pokiwała głową. - A teraz powiedz mi, po co tu 
przyszedłeś.  
Mam nawał pracy. 
- - Ten demon... nie ma go tu? 
- - Czarny Koń nie jest demonem, Bethkenie, a co do twojego pytania... Czy 
widzisz  
go gdzieś tutaj? 
Jego śmiech był wymuszony. 
- Wybacz mi, wielmożna Sharisso. Nie chciałem, by moje słowa zabrzmiały  
obraźliwie. Po prostu lepiej, żeby go nie było. Mógłby zirytować się tym, co 
pragnę ci  
zakomunikować. 
,Jeśli wreszcie spróbujesz to zrobić" - pomyślała z przekąsem czarodziejka. 
- Mów śmiało, proszę. 
Bethken znów się skłonił, aż zatrzęsły się fałdy skóry. 
- - Wiesz, że frakcja Silestiego nie kryje obaw związanych z tym dem... z twoim  
towarzyszem? 
- - Oczywiście. 
- - Doszły mnie słuchy, że Silesti nie zamierza poprzestać na słowach, gdy mówi, 
że  
pragnie pozbyć się tego stworzenia. 
Wyraźnie liczył na jakąś dramatyczną reakcję, ale Sharissa nie miała zamiaru  
sprawiać mu satysfakcji. Już wcześniej słyszała podobne pogłoski i wiedziała, że 
są wyssane  
z palca. Silesti przyznał się, że taki pomysł wpadł mu do głowy, ale 
zadecydował, że jego  
realizacja zawiodłaby zaufanie, jakie pokładał w nim Dru. Posępny, odziany w 
czerń Vraad  
szanował ojca Sharissy i, choć żaden z nich nie chciał tego przyznać, nawet go 
lubił. Dru  
odwdzięczał mu się podobnym poważaniem. 
- Twoje rewelacje nie są dla mnie nowiną. 
Mężczyzna wyglądał na zbitego z tropu. Interesujące, jak wielu ludzi 
przychodziło do  
niej z informacjami, które uważali za niezwykle ważne. Oczywiście, jak 
Bethkenowi, zależało  
im na nagrodzie. Uważali, że wyświadczenie przysługi członkowi triumwiratu lub 
bliskiej mu  

osobie jest zręcznym i opłacalnym posunięciem. 
- - Silesti chce zwołać spotkanie triumwiratu, na którym... 
- - Uderzy. Zabije mojego ojca i władcę Tezerenee, a Czarnego Konia zakuje w  
łańcuchy. -,Jakby łańcuchy mogły być jakąś przeszkodą dla potężnego mrocznego 
rumaka!" 
- - Myślałem... 
- - Dziękuję ci za dobre chęci, Bethkenie. Przykro mi, że niepotrzebnie zadałeś 
sobie  
tyle trudu. Mam nadzieję, że nie mieszkasz daleko. 
Niezbyt subtelna sugestia, że przekroczył granice gościnności i powinien już 
iść,  
ogromnie ubodła pomarszczonego Vraada. Chrząkał i pokasływał przez chwilę, 
wreszcie  
znów się ukłonił. 
- Może innym razem, wielmożna Sharisso. Wizyta u ciebie warta była zachodu  
choćby dlatego, że wyniosę z niej wspomnienie twego piękna. To wystarczająca 
nagroda.  
Dobrej nocy! 
Bethken, wciąż w ukłonie, wycofał się z komnaty. Dopiero gdy zniknął za 
drzwiami,  
Sharissa przypomniała sobie o jego kaganku. Chciała za nim zawołać, gdy 
uświadomiła sobie,  
że w tej chwili już musiał wiedzieć, iż zapomniał zabrać lampkę. Wędrówka 
ciemnym  
korytarzem powinna przypomnieć mu o gapiostwie. Jeśli wróci po lampkę, odda mu 
ją i znów  
go wyprawi. Jeśli nie wróci, każe komuś odnieść ją rankiem. 
Zabrała się do pracy i niebawem spowił ją kokon zapomnienia. Niejeden raz szła w  
ślady ojca i często, gdy podnosiła głowę znad dokumentów, za oknem już świeciło 
poranne  
słońce. Za każdym razem obiecywała sobie, że to się więcej nie powtórzy. 
Skończyła pisać uwagi dotyczące badań wpływu nowego świata na mieszkańców  
miasta. Ostatnimi czasy wielu Vraadow wyglądało coraz gorzej. Nawet w duchu nie 
nazywała  
ich starymi, bo wówczas nie opędziłaby się od myśli o nieuchronnej śmierci ojca. 
Jednakże  
wyglądało na to, że w wyniku opuszczenia Nimth Vraadowie stracili to, co czyniło 
ich niemal  
nieśmiertelnymi. Magii tego świata brakowało czegoś, co istniało w Nimth - a być 
może sam  
świat płatał im okrutną sztuczkę. 
Sharissa podniosła głowę i pomyślała: "Czy może być prawdą to, co kiedyś  
powiedział Gerrod? Czy to możliwe, że ten świat zmienia nas, dopasowuje do 
własnych  
wymogów, do pragnień założycieli? Czy właśnie to robią wśród nas Beztwarzy?" 
Zdawało się, że jej myśli przybrały widzialną postać, bo coś poruszyło się w 
wejściu.  
Sharissa zmrużyła oczy, ale intruz - jeżeli w ogóle tam był - zniknął. Myśląc, 
że może  
Bethken wrócił po omacku po lampę, ostrożnie ruszyła do drzwi. Na jej rozkaz 
kula światła  
spłynęła spod sufitu i pierwsza wyleciała na korytarz. Sharissa rozejrzała się. 
Korytarz był  
pusty. 
Nie miała pojęcia, która jest godzina, ale wiedziała, że musi być bardzo późno.  
Wróciła do biurka, gotowa uporządkować notatki i zająć się nimi nazajutrz, po 
porządnym  
śnie. Ledwie sięgnęła po dokumenty, jej uwagę przyciągnęło migotanie. 
Lampka oliwna. Czarodziejka uśmiechnęła się. Jeszcze trochę, a zacznie bać się  
własnego cienia. Wyciągnęła rękę i zgasiła płomyk. 
Musiała wesprzeć się na rękach, żeby nie upaść na podłogę. Mało brakowało. 

Gdyby ktoś poprosił ją o opisanie wrażenia, jakiego właśnie doświadczyła,  
powiedziałaby, że zasłona spadła jej z oczu. Noc nie zmieniła się, ale teraz 
była częścią jej  
istnienia, nie tylko tłem. 
- -...sa! 
- - Czarny Koń? - Potrząsnęła głową, żeby jeszcze bardziej oczyścić myśli. Czy  
rzeczywiście usłyszała głos hebanowego ogiera? Czekała w nadziei, że usłyszy coś 
więcej. W  
pewnym stopniu Vraadowie umieli prowadzić mentalne rozmowy, ale ten głos na 
pewno nie  
należał do Vraada. Sharissa nawet nie miała pewności, że rzeczywiście coś 
słyszała. Może to  
tylko jakaś zbłąkana myśl przepracowanego umysłu, ale, jeśli tak, czego 
dotyczyła? "Sa" było  
ostatnią sylabą jej imienia, a głos brzmiał jakby nagląco. 
Z najbliższego okna roztaczał się widok na centrum miasta. Sharissa podeszła i  
wyjrzała. Po niebie płynął jeden z dwóch księżyców - Hestia, jeśli dobrze 
pamiętała - ale nic  
niezwyczajnego nie ukazało się w nikłej poświacie, jaką roztaczała surowa pani 
nocy. 
- Jestem przemęczona - mruknęła, uśmiechając się do własnej głupoty. Gdyby wolał 
ją  
Czarny Koń, z pewnością po niepowodzeniu ponowiłby próbę. Wieczysty był nad 
wyraz  
uparty. Co więcej, prawdopodobnie zmaterializowałby się w jej gabinecie zamiast 
uciekać się  
do zawodnej metody porozumiewania się w myślach. Dla tak potężnej istoty było to 
bardzo  
łatwe. Dla osłabionego Vraada - ogromnie trudne. Nie. Czarny Koń jej nie wzywał; 
nigdzie  
nie wyczuwała jego obecności... 
..Nigdzie?" Wreszcie przejaśniało jej w głowie. 
Rzeczywiście, nigdzie nie wyczuwała Czarnego Konia. Nie było go ani w mieście, 
ani  
w okolicy. Kiedy po raz pierwszy zjawił się na zachodnim brzegu tego kontynentu,  
natychmiast wykryła jego obecność, zresztą jako jedyna, jeżeli było jej wiadomo. 
Skoro ona  
nie mogła go znaleźć, to pewne, że nikt inny też tego nie dokona. 
"Sirvak Dragoth! Tam musi być!" Choć nie miała powodu przypuszczać, że mu coś  
grozi, opadły ją złe przeczucia. Wiedziała, że nie ma go w Sirvak Dragoth. Nawet 
gdy tam  
przebywał, wykrywała ślad magicznych emanacji, będących najwyraźniej produktem  
mglistego "ciała" ogiera. 
Ani śladu. Jak gdyby Czarny Koń opuścił ten kontynent. Było to możliwe, ale nie  
wyobrażała sobie, że mógłby odejść tak nagle. Mimo rozdrażnienia, chciałby z nią 
pomówić,  
pożegnać się. W wielu przypadkach łatwo było przewidzieć jego zachowanie. 
Sharissa  
poznała go dobrze, choć zjawił się zaledwie przed paroma dniami. Miał głęboko 
zakorzenione  
nawyki i można było w nim czytać jak w otwartej księdze. 
Sharissa odłożyła pracę na bok i zastanawiała się, co zrobić. Jeśli jej obawy 
były  
bezpodstawne, wtedy niepotrzebnie straci czas na daremne poszukiwania. Jeśli 
miała rację, to  
co się stało ze starym kompanem jej ojca... i czy ojciec o tym wiedział? 
Zmęczenie narastało, organizm dopominał się o sen, ale na razie robił to z siłą  
dziecka. Sharissa wiedziała, że im dłużej będzie zwlekać, tym żądanie stanie się 
bardziej  
natarczywe. Musi jak najszybciej podjąć decyzję; miała niewiele czasu, bo już 
poprzedniej  

nocy wystawiła siły na próbę. 
"Szkoda, że nie mam psa - pomyślała - który mógłby podjąć jego trop - pod  
warunkiem, że Czarny Koń zostawia tropy". Poruszał się jak wiatr i jedynie na 
podstawie  
skarg przerażonych i rozzłoszczonych kolonistów oraz własnych zmysłów mogła 
określić  
jego miejsce pobytu. Zgromadzenie informacji zabierze dużo czasu, a poszukiwanie 
mentalne  
nie na wiele się zdało. 
Znów naszła ją dziwna myśl o psie, ale dopiero po chwili zrozumiała przesłanie  
podświadomości. Jaki pożytek z psa, gdy nie ma tropu, i co to ma wspólnego z 
bezużyteczną  
w tej chwili umiejętnością wykrywania Czarnego Konia? 
Pies podąża tropem pozostawionym przez zwierzynę, lecz w tym przypadku tropu nie  
było... Czyżby? 
- Nie ma fizycznego, ale może jest magiczny! - syknęła, zła, że nie wpadła na to  
wcześniej. Czarny Koń był jedyny w swoim rodzaju, był czystą mocą obdarzoną 
zmysłami. A  
przecież czary Vraadow i magia tego świata zostawiały swego rodzaju osad. 
Czy Czarny Koń także zostawiał taki ślad? 
Otworzyła umysł. Najpierw ujrzała spektralny widok świata, potem linie siły, 
które  
wszystko przecinały. Zawsze niepokoił ją fakt, że inni, którzy zachowali część 
dawnej mocy i  
próbowali się nią posłużyć, widzieli tylko albo jedno, albo drugie. W ciągu 
piętnastu lat nie  
udało jej się wyszkolić nikogo, kto postrzegałby siłę życiową tego świata tak, 
jak ona. 
Ku jej zaskoczeniu szlak rysował się wyraźnie. Obca magia Czarnego Konia 
odcinała  
się wyraźnie na tle barwnego i uporządkowanego krajobrazu. Choć od jego ucieczki 
minęło  
wiele godzin, wspomnienie nadal było silne. 
"Dlaczego wcześniej tego nie dostrzegłam?" Patrząc wstecz, to nie powinno 
dziwić.  
Czy codziennie przyglądała się swojemu cieniowi? Albo odciskom stóp, gdy 
chodziła po  
polach za miastem? Przejażdżki na Czarnym Koniu były przeżyciem tak 
ekscytującym, że w  
porównaniu z nimi bladł cały świat. 
- Sharissa? 
Głos przestraszył ją po wielu godzinach spędzonych w samotności. Czarodziejka  
odwróciła się, już wiedząc, kto wszedł do jej komnaty. 
- Lochivan? Co tu robisz o tej porze? 
Tezerenee zaśmiał się i wszedł w krąg światła. Trzymał hełm pod pachą, 
pozwalając  
jej zobaczyć twarz, którą często ukrywał. Odziedziczył grubo ciosane, 
niedźwiedzie rysy ojca  
i raczej nie mógł uchodzić za przystojnego. On i Gerrod różnili się jak niebo i 
ziemia, choć  
byli braćmi. 
- Pełniłem wartę do późna. Patriarcha nikogo nie faworyzuje, zwłaszcza wśród 
swoich  
dzieci. Po służbie nie mogłem zasnąć. Uznałem, że pomoże mi przechadzka po 
mieście. -  
Lochivan wzruszył ramionami. - Wiem o twoim nawyku późnego udawania się na 
spoczynek.  
Sharisso. Pomyślałem, że być może jeszcze nie śpisz, chociaż powinnaś. 
Zobaczyłem światło  
w twoim oknie, a w pewnej chwili zarys twojej sylwetki. Stąd wiedziałem, że mam 
rację. 

Była zirytowana jego wizytą; wprawdzie odwiedzał ją już wcześniej, ale tym razem  
nie mógł wybrać gorszej chwili. Ponadto jego obecność przypominała jej, kto 
odniósłby  
największe korzyści ze zniknięcia Czarnego Konia, choć trudno było uwierzyć, by 
klan mógł  
zagrozić hebanowemu ogierowi, nawet gdyby wszyscy Tezerenee zjednoczyli siły. 
- - Stało się coś złego? - Lochivan założył, że jej milczenie jest wyrazem zgody 
na  
jego obecność. Zaraz po przestąpieniu progu rozejrzał się po przestronnym 
pomieszczeniu i  
jego oczy zatrzymały się na lampce Bethkena. Z lekkim uśmiechem położył hełm na 
stole i  
obejrzał kaganek. 
- - Prezent od kogoś, kto próbował wkraść się w moje łaski - wyjaśniła Sharissa.  
Uświadomiła sobie, że nie odpowiedziała na jego pierwsze pytanie, więc dodała: - 
Nic. Nic  
złego. Właśnie miałam udać się na spoczynek. 
- - Zostało ci niewiele czasu. - Lochivan odstawił lampkę. - Zapewne nie  
powinienem ci przeszkadzać. Przyjdę za dnia. 
Sharissa wbrew sobie nie mogła oprzeć się wrażeniu, że ta rozmowa nie jest 
szczera.  
Wiedziała, co sama przemilczała, ale czy Lochivan też coś przed nią ukrywał? 
- Lochivanie, co wiesz o Czarnym Koniu? 
Z jego oczu wyczytała, że trafnie odgadła powód wizyty. Fakt, zajrzał do niej 
nie po  
raz pierwszy, ale dzisiejsze odwiedziny dziwnie zbiegły się ze zniknięciem 
mrocznego  
rumaka. 
Lochivan nie odpowiedział. Na końcu jego palca wskazującego rozbłysnął maleńki  
płomyk, świadczący o drobnym użyciu mocy. Kaganek zamigotał, budząc się do 
życia... 
Sharissa ponownie przeczytała notatki dotyczące sporządzenia planu podziemi.  
"Powinni sami załatwiać takie drobiazgi - pomyślała. - Niech trzymają się moich 
wskazówek  
i pozwolą mi zająć się ważniejszymi sprawami!" 
Gdy podniosła głowę, opadło ją dziwne wrażenie, że coś jej umknęło, jakieś  
zdarzenie, które powinna pamiętać. Biorąc pod uwagę nawał obowiązków przejętych 
od  
przepracowanego ojca, nie wspominając o własnych badaniach, nie byłaby 
zdziwiona, gdyby  
o czymś zapomniała. Jej oczy bezwiednie błądziły po pokoju, gdy próbowała zebrać 
myśli. 
Zatrzymała spojrzenie na lampce oliwnej, która nadal płonęła jasno, choć minęło  
wiele godzin. Przyjrzała się uważniej i coś ją zaniepokoiło, lecz nie umiała 
tego sprecyzować.  
Coś było nie w porządku... 
Czy powinna ją zgasić? Marnowanie oleju było bezsensowne, jednak gaszenie lampki  
wydawało się głupim pomysłem, niewartym wstawania zza biurka. Zawsze można to 
zrobić  
po skończeniu pracy, przecież to już niedługo... 
Jednakże kiedy Sharissa wróciła do pracy, nie mogła oderwać myśli od lampki. 
Jakby  
ten zwyczajny przedmiot stał się najważniejszy w życiu. 
"Zgaszę i schowam tę lampkę". Musiało być bardzo późno, skoro taki drobiazg 
działał  
jej na nerwy. Już zaczęła podnosić się z krzesła, gdy jej uwagę przyciągnęła 
stronica  
poświęcona tej fazie zmian, która wiązała się z przyszłą produkcją żywności. 
Usiadła  
wygodnie i pogrążyła się w lekturze. Plan miał sens, ale czy już nie czytała 
czegoś  

podobnego? Im dłużej przeglądała notatki, tym bardziej była zdumiona znajomym  
brzmieniem wskazówek. 
Pergamin wypadł jej z ręki. Pod zaleceniami widniała analiza planu - napisana 
jej ręką  
i opatrzona datą z tego wieczoru! 
- Serkadion Manee! - zaklęła. Nic dziwnego, że plan wydawał się znajomy! Teraz  
przypomniała sobie, że już go czytała i na końcu zamieściła swoje sugestie. Jak 
mogła o tym  
zapomnieć? Czyżby ta noc wyczerpała ją aż tak mocno? 
Cień na stole poruszył się jak żywa istota. Sharissa odwróciła się i spojrzała 
na  
lampkę, której, jak wiedziała, zamierzała się pozbyć. 
Zerwała się zza biurka z taką furią, że jasna kula oświetlająca komnatę 
rozbłysła  
niczym miniaturowe słońce, a krzesło przewróciło się z hukiem, jakby chcąc od 
niej uciec.  
Sharissa oparła się impulsowi, który nakazywał jej powrót do pracy i podjęcie 
zarzuconych  
badań. 
Im bardziej zbliżała się do lampy, tym mocniej rozpalał się płomień. Młoda  
czarodziejka stopniowo zwalniała kroku. Gdy tylko zdała sobie sprawę, co się z 
nią dzieje,  
natychmiast zdwoiła wysiłki. Wiedziała, że jeśli będzie zwalniać w takim tempie, 
nigdy nie  
zbliży się na długość ręki do celu. 
Zamknęła oczy, sięgając do płomienia, który nie dość, że płonął jasno, jak jej  
magiczne światło, to jeszcze hipnotyzował ją swoim tańcem. 
- Już raz mnie okpiłeś! I na tym koniec! - warknęła do niewinnie wyglądającego  
kaganka. 
Płomień strzelił wysoko. Sharissa niemal cofnęła palce, bojąc się poparzenia.  
Opamiętała się i wyciągnęła rękę, żeby zakończyć bitwę z przebiegłą pułapką. 
- Nie jesteś' dość dobry! 
Jęzory głodnych płomieni liznęły jej rękę, próbując osmalić i zwęglić smukłe 
palce  
przed ostatecznym przemienieniem ich w popiół. Niewątpliwie tak by się stało, 
gdyby  
zamiast niej był tu ktoś inny. Sharissa odruchowo cofnęła rękę, ale zaraz potem 
przypomniała  
sobie, że przecież jest jedną z najpotężniejszych czarodziejek wśród swojego 
ludu. Ten  
żałosny przedmiocik był sprytną, ale niezbyt potężną zabawką, której siła 
polegała na  
anonimowości. Gdy Sharissa poznała rodzaj broni nieprzyjaciela, rozprawienie się 
z nią nie  
stanowiło trudności. Tylko hipnotyczny blask lampki tak długo powstrzymywał ją 
od  
działania. 
Opuściła rękę i zadusiła płomyk. Cofnęła się dopiero wtedy, gdy zyskała pewność, 
że  
już nic jej nie zagraża. Wysłała prostą sondę mentalną i przekonała się, że 
lampka znów jest  
zwyczajną lampką. Dopóki nie zostanie zapalona, nie zaatakuje jej umysłu. 
Właśnie w ten  
sposób uniknęła podstępu poprzednim razem, lecz padła jego ofiarą ponownie, 
gdy... 
- Lochivan! 
Wiedziała, że złość i narastające zmęczenie rozpraszają ją w czasie, gdy powinna 
być  
jak najbardziej skupiona, ale nie mogła przestać myśleć o zdradzie. Lochivan 
zawsze był jej  

przyjacielem, niemal jak Gerrod... który przestrzegał ją, że przyjaźń przestanie 
się liczyć, gdy  
patriarcha wyda taki rozkaz. 
- Niech cię licho, Lochivanie! 
Tezerenee pojmali Czarnego Konia. Teraz wszystko sobie przypomniała, łącznie z  
krótkim mentalnym kontaktem z hebanowym rumakiem. Wprawdzie nie wyczuwała już 
jego  
tropu, ale wiedziała, że doprowadziłby ją do smoków i ich panów. 
- Lochivanie, módl się razem z Barakasem do swojego Smoka z Głębin, żeby Czarny  
Koń uwolnił się i dopadł was przede mną! 
Musiała się teleportować. Ostatnimi czasy używała czaru teleportacji tylko parę 
razy.  
Irracjonalny lęk, że ugrzęźnie w jakiejś otchłani podobnej do Pustki, 
powstrzymywał ją przed  
regularnym korzystaniem z tej metody przemieszczania się z miejsca na miejsce. 
Jednakże  
Czarny Koń potrzebował jej pomocy. Nie miała pojęcia, czy jej ojciec wyczuł  
niebezpieczeństwo grożące dawnemu towarzyszowi, lecz nie miała czasu go szukać. 
Była  
zbyt rozkojarzona. Każda kolejna minuta - a minęło ich już zbyt wiele, gdy 
wahała się przed  
podjęciem decyzji - zmniejszała szansę na uratowanie Czarnego Konia. 
Podniosła ręce i odetchnęła głęboko. Jeszcze tylko chwila na zebranie myśli i 
ruszy w  
drogę. 
Niepokojące wrażenie musnęło skraj jej świadomości. Coś błysnęło wokół jej szyi,  
uniemożliwiając oddychanie. 
Za jej plecami Lochivan rzekł spokojnie do drugiego niewidzialnego intruza: 
- W samą porę. Mówiłem ci, że możesz na mnie polegać. Świat Sharissy przemieni!  
się w rozmytą, brzęczącą plamę... a potem spowił ją całun ciemności i ciszy. 
 
VII 
 
- Gerrod. 
Czarodziej popatrzył na gościa. Przepastny kaptur pozwolił mu skryć zdziwienie  
wywołane nie zapowiedzianą wizytą. 
- Mistrz Dru. 
W świetle, które wpadało do chaty, Dru Zeree wyglądał okropnie. Gerrod zmrużył  
oczy. Czarnoksiężnik posiwiał, jego oblicze bruździły głębokie zmarszczki. Coś 
go martwiło,  
tak, ale Gerrod dostrzegł też coś innego - na co ci, którzy widywali mistrza 
Zeree codziennie,  
nie zwracali większej uwagi, bo zapewne sami podlegali podobnemu procesowi. 
Czarnoksiężnik starzał się. Nie w takim tempie jak on, ale bezsprzecznie. Gerrod  
zadrżał. Wygląd Dru Zeree potwierdzał jego obawy związane z wpływem tego świata. 
"A  
jednak - pomyślał z zazdrością - mistrz Zeree przez parę tysięcy lat cieszył się 
życiem w  
zdrowiu i pełni sił. Ma bezmiar wspomnień na otarcie łez. Dlaczego mnie nie 
będzie to  
dane?" 
- Potrzebuję twojej pomocy, Tezerenee. Znasz go lepiej niż ja i myślę, że masz 
talent,  
który pozwoli ci podążyć za nim tam, dokąd ją zabrał. 
Gerrod przestąpił z nogi na nogę, w pełni świadom, że bardziej przypomina stertę  
ubrań niż żywą osobę. Nie dbał o to. Płaszcz i kaptur odgradzały go od świata. 
Nieliczni  
goście żywili przekonanie, że ubiera się tak umyślnie, by wzbudzać 
zaniepokojenie. 
- Powiesz mi, jak mam to rozumieć? 
Dru westchnął, siląc się na zachowanie spokoju. 

- Barakas uprowadził Sharissę. Jestem tego pewien. 
Wbrew usilnym staraniom Gerrod nie zdołał zapanować nad emocjami. 
- Co to ma znaczyć?! - zawołał. - Czy myśli, że zdoła zatrzymać ją w swoim  
prywatnym małym królestwie? Mój ojciec zawsze był szalony, ale nie głupi! Co się 
dzieje?  
Czyżby w końcu wybuchła wojna domowa? 
Gość uciszył go ruchem dłoni. 
- - Pozwól... pozwól mi wyjaśnić. - Dru z trudem zebrał myśli. - Trzy dni temu,  
dokładnie nie wiem, o jakiej porze, Sharissa i Czarny Koń zniknęli... - 
Potrząsnął głową. - Nie  
znasz Czarnego Konia, prawda? Powiem ci, że... 
- - Znam go. Mów dalej. 
Dru zrobił zdumioną minę, ale powstrzymał się od pytań. 
- - Zniknęli. Nikt o niczym nie wiedział do następnego dnia - podjął. - 
Powinienem  
coś zauważyć, ale Sharissa często przez całą noc ślęczała nad różnymi 
projektami. Co do  
Czarnego Konia, "kieszonkowy" świat Sirvak Dragoth przytępił mi zmysły 
pozwalające  
wykrywać jego obecność. Dopiero gdy opuściłem zamek i przybyłem do tego świata,  
zwróciłem uwagę na brak emanacji Wieczystego. Niedługo później ludzie zaczęli 
dopytywać  
o Sharissę. Dowiedziałem się, że wyjechała z miasta w tym kierunku... 
- - Była u mnie. Stąd wiem o Czarnym Koniu. - Gerrod starannie wymawiał słowa,  
bo nie chciał, żeby ojciec Sharissy odgadł jego wzburzenie. Mógłby zacząć się 
zastanawiać,  
dlaczego tak bardzo poruszyło go zniknięcie córki. Oczywiście, wiedział, że są  
zaprzyjaźnieni, ale mimo to... 
- - Wróciła od ciebie, jak się później okazało. Wziąłem na spytki parę bardziej  
wiarygodnych osób i dowiedziałem się, że ostatnio widziano ją przy pracy w 
komnacie. Ktoś  
powiedział, że powinienem poszukać niejakiego Bethkena, który z jakiegoś powodu 
pytał o  
Sharissę, ale nie udało mi się go znaleźć. Jego kwatera była pusta. Znikło 
wszystko, co mógł z  
sobą zabrać. 
- - Myślisz, że uciekł pod skrzydła mojego ojca. 
Dru odetchnął głęboko. Gerrod wiedział, że jeszcze nie usłyszał najgorszego.  
Podziwiał starszego czarnoksiężnika za zachowanie jasności umysłu w sytuacji, 
która musiała  
być dla niego niezwykle trudna. 
- Wybrałem się do wschodniej części miasta. Nie mogłem uwierzyć, że patriarcha  
poważyłby się na taki nierozsądny krok, ale plotki, niebezpodstawne, mówiły 
zgolą coś  
innego. - Czarnoksiężnik potrząsnął głową. - Nie będę ci powtarzać, czego 
dowiedziałem się  
o Czarnym Koniu. Powiem tylko, że moim zdaniem on również wpadł w ręce twojego 
klanu.  
Jego zniknięcie... zupełne zniknięcie... 
Dotknął skroni, dając do zrozumienia, że Czarny Koń znajduje się poza zasięgiem  
jego wyższych zmysłów. Gerrod już się tego domyślił. On też zwrócił uwagę na 
brak śladów  
obecności istoty, gdy zbudził się tego ranka. Nie wiedząc nic więcej, po prostu 
założył, że  
Czarny Koń uda! się na jakąś wyprawę z Sharissą. Nie byłoby to niczym dziwnym. 
Sharissą  
nie cierpiała teleportacji, a dzięki widmowemu rumakowi mogła przemierzać 
znaczne  
odległości w niezwykle krótkim czasie. 
Gerrod podniósł głowę i zobaczył, że Dru niespokojnie czeka na komentarz. 

- - I co na to wszystko mój ojciec? Domyślam się, że kazat ci wysłuchać 
cesarskiej  
przemowy. 
- - Jego dzielnica jest pusta. Wszyscy odeszli. 
- - Co takiego? - Wstrząśnięty czarodziej potrącił stos notatek, które rozsypały 
się po  
kamiennej posadzce. Nawet nie spojrzał na arkusze. - Co mówisz? Odeszli? To 
absurd! - A  
jednak doskonale pamiętał przeszłość i wiedział, że klan potrafi błyskawicznie 
przenosić się z  
miejsca na miejsce. Sprawne przeprowadzanie tego manewru było jednym z wielu 
elementów  
gier wojennych patriarchy - wykonanie niespodziewanego ruchu zapewniało przewagę 
nad  
nieprzyjacielem. 
Ale przerzucenie ponad tysiąca osób w środku nocy? Patriarcha nie zostawiłby w  
mieście swoich popleczników, jeśli planował utworzyć nowe cesarstwo. 
- Dokąd poszli? Domyślam się, że na wschód. To najbardziej prawdopodobne. 
- Nie jestem pewien. Przypuszczam, że szczelna magiczna tarcza osłania Czarnego  
Konia, dlatego nie potrafię go wykryć. - Dru Zeree był zmęczony, bardzo 
zmęczony. 
Gerrod niemal mu współczuł, gdyż sam ledwie trzymał się na nogach. Nawet jego  
wielkie odkrycie nie poprawiało mu samopoczucia. W takim samym stopniu 
obiecywało  
życie, co śmierć. Gdyby ktoś dowiedział się o jego badaniach oraz o nadziei i 
strachu, jakie  
się z nimi wiązały, mógłby spróbować go zgładzić... albo wynieść na piedestał i 
sławić jak  
bohatera. Gerrod nie pragnął ani jednego, ani drugiego. 
- Musieli zostawić jakiś trop! - Czegoś tu brakowało. Mistrz magii jeszcze nie  
wszystko wyjawił. 
Dru niemal natychmiast udzielił odpowiedzi: 
- - Jest trop, słaby i najpewniej fałszywy, ale brak mi zdolności, by 
prześledzić go do  
samego końca. Mówiłem ci o swoim pobycie w Pustce i jak wreszcie stamtąd 
uciekłem,  
prawda? 
- - Chyba nie sugerujesz... 
- - Czarny Koń umie otworzyć... ścieżki... do innych światów. Niegdyś uczynił to 
dla  
mnie. - Twarz Dru złagodniała na chwilę, gdy pogrążył się we wspomnieniach. 
Otrząsnął się  
z zadumy na myśl o losie córki i podjął: - Być może zwariowałem, ale to by 
wyjaśniało,  
dlaczego nie mogłem znaleźć żadnego śladu. Sięgnąłem na wschód najdalej jak 
śmiałem, lecz  
od początku wiedziałem, że nie skierowali się w tamtą stronę. Nie, myślę, że 
Barakas porwał  
Sharissę, żeby zmusić Czarnego Konia do otworzenia ścieżki, którą odeszli 
Tezerenee. I  
wydaje mi się, że ścieżka ta wiedzie nie w jakieś inne miejsce na tym 
kontynencie, ale na ląd,  
o którym patriarcha nie zapomniał mimo upływu piętnastu lat. 
- - Smocze Królestwo - Gerrod podał nazwę, której nie chciał wypowiedzieć jego  
gość. Jego głos brzmiał zimno; takim tonem mógłby powitać ojca, pana klanu. 
Trudne do  
uwierzenia, ale możliwe było to, że władca Tezerenee obmyślił taki przebiegły 
plan i  
wprowadził go w życie. Wykorzystać ścieżki w zaświatach, wiodące do Smoczego  
Królestwa! Przed ojcem, który strawił lata na gorzkich rozmyślaniach o ziemiach 
odebranych  

mu przez założycieli, wreszcie otworzyła się możliwość stworzenia wielkiego 
imperium.  
Magiczna istota zwana Czarnym Koniem z łatwością mogła osiągnąć to, co nawet dla  
Vraadow u szczytu potęgi byłoby niezmiernie trudnym przedsięwzięciem. Sharissa 
została  
uprowadzona. 
- - Pomożesz mi? - zapytał Dru z nadzieją. 
- - Co miałbym dla ciebie zrobić? 
- - Wskazać mi drogę, którą można za nimi podążyć. Wiem, że masz jakąś teorię.  
Razem z Silestim zbiorę ochotników, a będzie ich więcej niż potrzeba. Tym razem 
smok i  
jego dzieci drogo zapłacą za swoją butę! - Moc trzasnęła wokół rąk 
czarnoksiężnika. 
Gerrod zdumiał się i zarazem wzdrygnął na widok magicznego blasku. Za każdym  
razem, gdy Sharissa przybywała do niego w odwiedziny, nie mógł powstrzymać 
refleksji, że  
ta sama moc pod kontrolą założycieli przemieniła ludzi podobnych do Vraadow w 
takie  
stworzenia, jak Poszukiwacze. 
- W tej kwestii jesteś chyba dużo lepszy ode mnie - zauważył. - Jeśli ktokolwiek  
posiada odpowiednie umiejętności, to tylko ty. 
Żar spłowiał tak nagle, że Gerrod zamrugał. Dru schował twarz w dłoniach. 
- - Nie mogę! Moja wiedza nie wystarcza! 
- - Twoi sprzymierzeńczy o pustych obliczach... 
- - Spacerują, jak gdyby nie wydarzyło się nic złego! Gdybym miał mniej wiary,  
mógłbym przyjąć, że są po części odpowiedzialni za to, iż dowiedziałem się o 
wszystkim  
poniewczasie. Tysiąc osób, nieprzebrane stada smoków i innych zwierząt... 
wszyscy zniknęli  
w ciągu jednej nocy! 
Czarodziej pamiętał, jak nie-ludzie odnosili się do przybysza z Pustki i jak 
skazali go  
na wieczne wygnanie. Nie wątpił, że od samego początku uważali Czarnego Konia za  
przypadkowy czynnik zakłócający ich starannie opracowany eksperyment. Bez trudu 
mógł  
wyobrazić sobie ich zadowolenie z nagłego odejścia cienistego rumaka. Fakt, że 
zniknęła  
również Sharissa, był po prostu niefortunnym skutkiem ubocznym. 
Gerrod zdawał sobie sprawę, że jego przekonanie wyrasta z uprzedzenia do  
beztwarzych istot, lecz ani trochę o to nie dbał. W jego oczach nie-ludzie byli 
wrogami.  
Opinia ta była jedną z nielicznych, które podzielał ze swoim byłym klanem. 
Przez pewien czas patrzył na jedynego Vraada poza Sharissą, którego szczerze  
podziwiał. Dru przegarnął ręką siwiejące włosy, jakimś sposobem nie burząc 
srebrnego  
pasma. Gerrod domyślał się, że najpewniej nie zmrużył oka od chwili, gdy 
dowiedział się, że  
zniknięcie Sharissy zbiegło się z odejściem Tezerenee. Martwił się również o 
stwora, którego  
zwał swoim przyjacielem. Gerrod był umiarkowanie zainteresowany losem hebanowego  
ogiera. Dla niego liczyła się tylko Sharissą. 
Czarodziej podjął decyzję. Nie był nią zachwycony, ale musiał przyznać, że nie 
ma  
innego wyjścia. 
- - Może uda mi się coś zrobić. Potrzebuję pięć dni. 
- - Pięć dni - powtórzył bezbarwnym głosem mistrz magii. Bez wątpienia wyobrażał  
sobie, co może się wydarzyć w ciągu tego czasu. Jego córkę mogła spotkać śmierć 
lub, czego  
Gerrod skrycie się obawiał, los znacznie gorszy. Wejście do klanu Tezerenee 
przez  
małżeństwo z którymś potomkiem patriarchy, najpewniej Reeganem. 

Nie było tajemnicą, że patriarcha zazdrościł jej zdolności. Zapewne żywił  
przekonanie, że przekaże swój dar własnym dzieciom - co zresztą nie było 
wykluczone. Dru  
widział Sharissę tylko jako zakładniczkę, dzięki której Tezerenee zmuszają 
Czarnego Konia  
do współpracy. Gdy przemyśli wszystko na spokojnie, dostrzeże drugą możliwość. 
Gerrod  
miał nadzieję, że zanim do tego dojdzie, okoliczności ulegną zmianie. 
- - Pięć dni, tak. Chcę, żebyś zrobił coś dla mnie w tym czasie. 
- - Co? 
Gerrod pochylił się i szeptem, jakby byli podsłuchiwani - nikt nie mógł  
zagwarantować, że jest inaczej - powiedział: 
- - Miej baczenie na nie-ludzi. Patrz, co robią i czego nie robią. Obserwuj to, 
co  
obserwują. 
- - Czego się spodziewasz? Co miałbym odkryć? 
Mając wytyczony cel, Dru Zeree wyrwał się z odrętwienia. Miłość do córki była  
słabością, ale Gerrod wiedział, że może stanowić również źródło siły. Sam nie 
miał nic  
przeciwko temu uczuciu, wiedział jednak, że gdy jest głębokie, potrafi 
zaślepiać. Uważał się  
za szczęśliwca, że nigdy nie poznał takiej skrajności. Ci, którym zbyt mocno na 
kimś  
zależało, na krewnym lub kochance, dawali się wciągać w niebezpieczne sytuacje. 
- - Za wcześnie, by o tym mówić - rzekł, wreszcie odpowiadając na pytanie. Rad 
był,  
że Dru nie może dokładnie zobaczyć jego twarzy. Lepiej, żeby w tej chwili nie 
widział jego  
miny. - Uwierz mi, to konieczne. 
- - W porządku. 
- - Zatem wszystko uzgodnione. Życzę dobrego dnia, mistrzu Zeree. - Gerrod  
odwrócił się i udał, że porządkuje notatki. Słyszał, jak Dru przestępuje z nogi 
na nogę, jakby  
niepewny, jak zareagować na oschłą odprawę. Gerrod dalej przekładał papiery. 
Wreszcie  
zapadła cisza. Mniej więcej po minucie odwrócił się niby przypadkiem. Dru Zeree 
opuścił  
jego chatę. Czarodziej potrząsnął głową. Mimo wszystkich swoich zdolności Dru 
Zeree był  
bezradny bez jego pomocy. W innych okolicznościach taki stan rzeczy mógłby nawet  
wydawać się komiczny. 
Gerrod podniósł się i zaczął szukać wśród swego skromnego dobytku szkatułki, 
którą  
bez wiedzy Sharissy i Dru zabrał z ich siedziby w Nimth. Wprawdzie wątpił, że 
mistrz Zeree  
zorientuje się, iż pięć dni to przesadnie długi termin, ale wolał nie zwlekać. 
Istniało ryzyko, że  
Dru zajrzy do niego przed wyznaczonym dniem. W takim wypadku stwierdziłby, że 
czas  
potrzebny na przygotowania jest znacznie krótszy. Gerrod potrzebował nie pięciu 
dni, ale  
raczej pięciu minut. Pięć minut albo wcale... jeśli tylko uda mu się znaleźć 
szkatułkę. 
Gerrod rozchylił wystrzępioną szmatę, która niegdyś była workiem, i popatrzył na  
swoje znalezisko. Ostrożnie wydobył szkatułkę, postawił na podłodze i otworzył. 
W trakcie przeglądania zawartości wypowiedział parę bezsensownych sylab, a  
dźwięki podziałały jako sygnał, który zaczął powoli budzić drzemiącą w nim moc. 
Wyjął ze  
szkatułki jeden idealnie ukształtowany kryształ, łup z utraconej kolekcji Dru. 
"Powinien  

zadziałać jako węzeł sił" - pomyślał. Zastanowił się, co zrobiliby inni 
Vraadowie, gdyby  
wiedzieli, że odzyskał część tego, co oni stracili podczas przeprawy. Co 
zaoferowaliby mu w  
zamian za bodaj cień dni dawnej chwały, dni boskości? 
Co zaproponowaliby mu za szansę przyzwania vraadzkiej magii bez nadwątlania  
własnej siły życiowej? 
Nie chciał niczego. 
Zaswędział go nos. Gerrod wciągnął powietrze. Gdyby zamknął oczy, mógłby  
wyobrazić sobie, że wrócił do Nimth. Wszystko przesycała słodka woń rozkładu. 
Działo się  
tak zawsze, gdy ważył się budzić więź, którą stworzył. Pozornie niepokonana 
bariera, którą  
czarodziejscy słudzy założycieli odgrodzili Nimth, w końcu poddała się jego 
zaciekłym  
atakom, choć drogo zapłacił za zwycięstwo. Mógł teraz czerpać moc z ojczystego 
świata i  
wykorzystywać ją w tym, zamiast wypalać własną siłę życiową, jak robili jego 
pobratymcy.  
Istniały jednak pewne ograniczenia. Wprawdzie uczynił wyłom w barierze, lecz nie 
mógł go  
poszerzyć. Próbował niejeden raz, narażając nowy świat i siebie na skażenie 
vraadzkimi  
czarami. Być może podświadomie wzbraniał się przed poszerzeniem wyłomu; nie 
umiał  
powiedzieć. 
Jednakże taka więź nie wystarczała. Przypuszczał, że z czasem mógłby przedłużyć  
sobie życie, ale nie osiągnąłby upragnionej nieśmiertelności. Musiał być inny 
sposób. 
"A gdyby związać magię tych dwóch światów...?" Gerrod mimo woli zaczął rozważać  
ten pomysł, lecz po chwili zbeształ się w duchu. Miał uratować Sharissę i 
Czarnego Konia, i  
na tym koniec. Inne cele, inne marzenia, muszą zaczekać, aż znajdzie bardziej 
bezpieczne  
rozwiązanie. Czerpanie siły życiowej z tego świata byłoby równoznaczne z 
poddaniem mu się  
tak, jak jeden po drugim robili to inni. Czekałby go los gorszy od śmierci - 
stałby się  
potworem, jak Poszukiwacze. 
Tezerenee zdawał sobie sprawę, że gra na zwłokę, że w głębi duszy boi się zrobić  
ostatni krok. 
- Sharissa. 
Jego rodzina wzięła ją w niewolę. Wielmożny smok i jego dzieci. Jego ojciec. 
Jego  
ociec uwięził Sharissę. 
Gerrod trzasnął kryształem w podłogę. Wiedział, że go nie zniszczy - rozbicie  
kamienia wymagałoby znacznie więcej zachodu. Strach go nie opuścił, ale już nie 
będzie  
zwlekać. Pospieszy na ratunek, nie tylko dla dobra Sharissy, ale by pokrzyżować 
plany swoim  
dawnym współplemieńcom... by utrzeć nosa znienawidzonemu ojcu. 
Uśmiechnął się na tę myśl. 
- - Nie było tego tutaj, gdy szliśmy tą drogą - zauważył Rayke. 
- - Tak, myślę, że też bym to zauważył - odparł Faunon. Zganił się za tę drwiącą  
odpowiedź. Zdawał sobie sprawę, że Rayke odczuwa niepokój, a może nawet strach. 
Nie  
mógł winić ani jego, ani nikogo z pozostałych; sam też się bał i dlatego 
zareagował tak  
obcesowo. 
- - Skąd to się wzięło? - zapytał jeden z elfów. 

Faunon był pewien, że każdy członek oddziału zadał to samo pytanie w ciągu 
ostatniej  
godziny. 
"No właśnie, skąd to się wzięło?" - spytał się w duchu. 
Zerkali spomiędzy drzew na ogromną kamienną warownię. Budowla zachwycała  
kunsztem budowlanym, lecz wywierała przytłaczające wrażenie. Wyglądała dość 
potężnie, by  
pomieścić parę tysięcy osób. Zdawało się, że główna wieża przewyższa niższe z 
górskich  
szczytów. Faunon wiedział, że to tylko złudzenie, ale mimo to... 
- - Żaden elf nigdy nie zbudował czegoś takiego! Poszukiwacz też nie! - Rayke  
zacisnął dłoń na rękojeści miecza. 
- - A już na pewno nie w parę dni. 
- - Spójrzcie! - szepnął jakiś młodszy elf. 
W przestworza wzbił się smok. Elfy z założenia unikały stworzeń, które miały  
skłonności do atakowania wszystkiego, co się rusza. Poza tym smocze mięso było 
niezbyt  
smaczne. Teraz jednakże ich uwagę przyciągnęła nie sama bestia, lecz jej 
pasażer. 
- Ktoś go dosiada! - zawołał Rayke. Oczy mu zogromniały. 
Faunon ze zdumieniem przyjrzał się jeźdźcowi. Był mniej więcej wzrostu elfa, 
lecz  
znacznie potężniejszej budowy. Ciemnozielona zbroja zlewała się ze skórą smoka, 
dlatego  
wydawało się, że jeździec i skrzydlaty wierzchowiec stanowią jedną całość. Twarz 
jeźdźca  
kryła się pod hełmem w kształcie zębatej smoczej paszczy. Faunon wątpił, czy 
jeździec  
należy do rasy spokrewnionej z elfami. Budową przypominał jego współplemieńców, 
ale to  
samo można było powiedzieć o skrzydlatych czy Quelach. 
- - Jest drugi - szepnął inny elf. 
- - I następni - zauważył Faunon. Za drugą parą pojawiła się trzecia i czwarta. 
- To  
patrol. 
- - Powinniśmy stąd odejść, Faunonie! 
- - Mogą wypatrzeć nas w każdej chwili... 
- - Cicho! - syknął Rayke. - Przez to gadanie prędzej nas znajdą! - Odwrócił się 
do  
Faunona. - Co powiesz? Odchodzimy czy ryzykujemy? Starszyznę niewątpliwie 
zainteresują  
zebrane przez nas informacje. 
- - Ale nie za cenę naszego życia. Wycofamy się i skręcimy na zachód, pod osłonę  
bardziej gęstych lasów. Stamtąd będzie znacznie lepszy widok. 
Szybko podjęta decyzja wszystkim dodała otuchy. Faunon miał nadzieję, że  
podkomendni czują się lepiej niż on. Kiedy zadał sobie pytanie, kto w 
przyszłości będzie  
władać tymi ziemiami, nie spodziewał się tak szybkiej odpowiedzi. Nie ulegało 
wątpliwości,  
że przybysze zjawili się tutaj z zamiarem podboju. Prędzej czy później ich 
ścieżki skrzyżują  
się z elfimi. Jego oddział powinien zebrać jak najwięcej informacji o 
potencjalnych  
przeciwnikach. 
Zwiadowcy cichcem - a trzeba przyznać, że sztukę bezszelestnego poruszania się 
po  
lesie opanowali w stopniu nieosiągalnym dla innych elfów - opuścili punkt 
obserwacyjny.  
"Całe szczęście" - pomyślał Faunon. Powietrzny patrol kierował się w ich stronę 
i już  

niedługo miał się znaleźć nad tą okolicą. Gdyby zostali na swoich miejscach, 
jeźdźcy  
wypatrzyliby ich z wysoka. 
Faunon wiedział, że w starciu z podniebnymi wojownikami jego ludzie nie mieliby  
cienia szansy. Przeszycie skóry smoka graniczyło z niemożliwością, a jeźdźcy 
kierowali  
bestiami z taką wprawą, że celny strzał w oko lub pysk niemal nie wchodził w 
rachubę. Nosili  
zbroje nie od parady; widać było, że są wojownikami z prawdziwego zdarzenia. 
Czas mijał dużo szybciej, niż elfi dowódca mógłby sobie życzyć. Zerknął przez 
ramię  
i zobaczył, że smoki jeszcze nie dotarty nad ich niedawną pozycję. Uznał, że to 
trochę  
dziwne. Powinny już krążyć nad lasem. Lepiej się pospieszyć. 
Rayke zrównał się z Faunonem. Próbował odgadnąć przyczynę jego niepokoju. 
- - O co chodzi? Dostrzegli nas? 
- - Sam nie wiem... 
Usłyszeli ciche trzaski w lesie od wschodu. W uszach Faunona hałas brzmiał jak  
podzwonne... po nich wszystkich. 
- Gotować się! - szepnął. - Idą na nas! 
Ponad tuzin zębatych straszydeł niosących zbrojnych jeźdźców wypadło spomiędzy  
drzew w parę oddechów po jego ostrzeżeniu, ale elfi zwiadowcy zdążyli się 
przygotować.  
Strzały posypały się na napastników. Były celne, trafiały w jeźdźców, lecz na 
nieszczęście  
pancerze okazały się zbyt mocne. Groty, choć wzmocnione elfią magią, odbijały 
się od nich,  
nie czyniąc szkody; tylko jeden strzelec trafił w szczelinę na oczy. Jeździec 
zginął na miejscu.  
Ciało odchyliło się w siodle, ale strzemiona nie pozwoliły mu spaść na ziemię i 
podskakiwało  
niczym makabryczna kukła, podczas gdy wierzchowiec dotrzymywał kroku pozostałym. 
- Łucznicy! Strzelać w jaszczury! - Faunon wiedział, że smoki wierzchowe nie są 
zbyt  
zwrotne. Na razie drzewa i krzaki zapewniały przewagę elfom, ale wkrótce smoki 
miały  
znaleźć się dość blisko, by zrobić użytek ze szponów i zębów. Chciał wybić je, 
zanim do tego  
dojdzie. 
Równocześnie z walką fizyczną rozgrywała się druga bitwa, choć jeszcze nikt nie  
widział ani nie czuł jej skutków. Elfia magia ścierała się z ohydnymi, 
niszczycielskimi  
czarami. Faunon zachodził w głowę, z kim mają do czynienia. Miał nadzieję, że 
jego ludzie  
uzyskają przewagę. Myli! się. W tej chwili panował impas, lecz nikt nie umiał 
przewidzieć,  
jak długo się utrzyma. Faunon obawiał się, że sytuacja nie obróci się na korzyść 
elfów. Już  
czuł zmęczenie umysłu, choć tylko się osłaniał, nie atakował, gdyż dysponował 
mniejszymi  
niż inni czarodziejskimi zdolnościami. 
Jeźdźcy złamali szyk, wymijając drzewa. Strzała wniknęła w oko jednego 
jaszczura,  
który przystanął i łapą próbował usunąć przyczynę bólu. Jeździec walczył o 
odzyskanie  
panowania nad bestią. 
"Mamy szansę!" - pomyślał Faunon, gotując się do odparcia pierwszego napastnika. 
Usłyszał szum skrzydeł nad głową i od razu wiedział, że to nie Sheeka. 
"Powietrzny patrol od początku znał naszą pozycję". 
- - Przechytrzyli nas! - Faunon ze strachem w sercu patrzył, jak smoki obniżają 
lot.  

Te na dole kontynuowały szarżę. Z dwunastu bestii zostało dziesięć. Zginęło też 
trzech  
wojowników, a czterech zeskoczyło na ziemię ze zranionych wierzchowców. Może, 
gdyby  
zwiadowcy przedarli się w gąszcz, mogliby przegrupować się i zająć lepsze 
pozycje. 
- - Faunon! Z tyłu! - zawołał Rayke. 
Faunon rzucił się w bok i usłyszał szum, gdy latający smok poderwał się w górę,  
zaciskając puste pazury. 
Inny elf miał mniej szczęścia. Skupiony na zbrojnych przemykających między  
drzewami nie zauważył pikującego potwora i został uniesiony w powietrze. Zdążył 
wrzasnąć,  
nim smok jednym kłapnięciem potężnych szczęk odgryzł mu głowę. 
Faunonowi zrobiło się niedobrze. Chciał zwymiotować, ale zapanował nad  
mdłościami. Wiedział, że inni mogą ucierpieć, gdy on będzie roztkliwiać się nad 
sobą. Lepiej  
przemienić strach w energię. 
Patrząc w niebo, czy nic mu nie grozi, skoczył w las po prawej stronie. Trzej  
napastnicy już walczyli wręcz z elfami. Jeźdźcy na smokach miotali się we 
wszystkie strony,  
ścigając swoje wymykające się ofiary. Podwładni Faunona równie dobrze jak on 
znali swoją  
przyszłość, lecz nie przyjmowali tej wiedzy do wiadomości. 
Czekała ich śmierć. Przeciwnik wziął ich w kleszcze, poza tym miał przewagę  
liczebną... Zostaną wybici do nogi, ale zabiorą z sobą jak najwięcej 
nieprzyjaciół. Taki był  
również plan ich dowódcy. 
Jeźdźcy na skrzydlatych smokach zapomnieli o nim w panującym chaosie; ten, który  
go zaatakował, być może myślał, że jego wierzchowiec zabił go w locie. 
Niezależnie od  
powodów, Faunon zamierzał jak najlepiej wykorzystać sytuację. Gdyby zdołał 
przedostać na  
tyły wroga, mógłby eliminować przeciwników jednego po drugim, dopóki w końcu 
ktoś go  
nie zauważy. Nie był to najbardziej chwalebny sposób walki, ale Faunon zawsze 
hołdował  
pragmatyzmowi. 
Zatrzeszczały krzaki, zajęczała ziemia. Smok pędził w stronę jego kryjówki. Był 
bez  
jeźdźca. Elf trzymał miecz w pogotowiu, mając nadzieję, że nie będzie musiał 
tracić sił na  
starcie z potworem. Może wyszedłby z życiem, ale hałas z pewnością zaalarmowałby  
nieprzyjaciela. Na szczeście wiatr mu sprzyjał, a sam jaszczur wydawał się 
bardziej  
zainteresowany ucieczką niż walką. Faunon zobaczył, dlaczego: jedno ślepie miał 
zamknięte i  
zalane krwią, i broczył obficie z rany na karku. Kawałek elfiego miecza nadal 
tkwił w ranie,  
która za parę minut miała spowodować śmierć bestii. Właściciel oręża najpewniej 
rozstał się z  
życiem. Faunon miał nadzieję, że przynajmniej zabił jeźdźca. 
Szedł w trop za rannym smokiem, aż oddalił się od pola bitwy na bezpieczną  
odległość. Chciał skręcić, żeby okrążyć wroga, ale jeszcze raz spojrzał w ślad 
za jaszczurem. 
Między drzewami mignęły trzy postacie odziane podobnie do napastników. Ich  
postawa zdradzała dowódców. Jeden, potężny jak niedźwiedź, miał szkarłatny 
płaszcz na  
ramionach. Wraz z pozostałymi z umiarkowanym zainteresowaniem obserwował 
przebieg  
bitwy. 
Faunon zmienił zamiar. 

Gdy ruszył w stronę trzech jeźdźców, zgiełk bitewny zaczął przycichać. To 
znaczyło,  
że jego towarzysze albo zostali wybici, albo wpadli w niewolę. Było mu wstyd, że 
ich  
opuścił, choc przyświecał mu szczytny cel. Niewiele mógł zrobić, gdy latające 
smoki  
dołączyły do bitwy. Teraz nadarzała się doskonała okazja wyeliminowania 
dowódców. Być  
może ci trzej jeźdźcy nie stali wysoko w hierarchii swojego ludu, ale udany atak 
mógł  
sprawić, że nieprzyjaciel zastanowi się dwa razy przed uderzeniem na elfów. 
- Ruszaj! - warknął ktoś w pobliżu. 
Faunon zamarł, pewien, że został odkryty. Sekundę później w polu widzenia 
pojawił  
się pieszy wojownik, gnający przed sobą rannego smoka. Wojownik i jego bestia 
zmierzali  
mniej więcej w tym samym kierunku, co on. Elf wstrzymał oddech i czekał. Ani 
smok, ani  
jego pan nie grzeszyli nadmierną czujnością, i w tym leżała jego jedyna 
nadzieja. Niestety,  
szansę na powodzenie planu znacznie zmalały. W pobliżu mogli być inni wojownicy. 
Faunon  
zastanawiał się, czy w tych okolicznościach zdoła powalić przynajmniej jednego z  
dowódców. 
Raptem jaszczur zatrzymał się i zaczął węszyć. Zbrojny dźgnął go sztychem w zad. 
- Ruszaj, bo zgnijesz tutaj! Smocza krew! Ty głupie bydlę! Chłód przebiegł po  
plecach Faunona, gdy smok zwrócił pysk w jego stronę. 
Wiatr się zmienił. 
Nie bacząc na przeklinającego dozorcę, ranne zwierzę skręciło, znęcone zapachem.  
Elf podniósł miecz, a po namyśle spróbował przygotować zaklęcie. Wyższe zmysły 
miał  
wyostrzone, lecz dysponował mniejszymi umiejętnościami praktycznymi niż 
większość jego  
pobratymców. Dlatego w bitwie mógł tylko osłaniać się czarami. Niektórzy, jak 
Rayke,  
potrafili w tym samym czasie walczyć na obu płaszczyznach, magicznej i 
fizycznej. 
Smok zwolnił i znów zaczął obwąchiwać. Zatrzymał się parę kroków od kryjówki  
elfa. Zbrojny podszedł i przyłożył mu płazem miecza. 
- Zawracaj! 
Smok zachwiał się, bo rany pozbawiły go siły, ale nie chciał zawrócić. Syknął na  
drzewa osłaniające Faunona przed wzrokiem wojownika. 
- Czy tam... - Wojownik umilkł, potem zlustrował teren, który tak bardzo 
interesował  
jaszczura. Faunon wiedział, że jego szczęście się kończy. 
- - Wielmożny Reeganie! Tam jest jeden z nich... - Okrzyk urwał się, gdy elf 
wypadł  
z kryjówki i skoczył na wojownika. Wojownik poderwał broń, żeby się osłonić, ale 
nie  
docenił prędkości elfa. Faunon przekręcił miecz i ciął w miejsce, gdzie hełm 
spotyka się z  
napierśnikiem. Niestety, nie dorównał Rayke'owi, który tak zwinnie rozprawił się 
z draką.  
Nie dosięgnął sztychem gardła przeciwnika. Ostrze wyrysowało szkarłatną pręgę z 
boku szyi. 
- - Zabij! - wrzasnął wojownik, oddychając nierówno. Cofnął się, zaciskając ręce 
na  
ranie. Pchnięty dłonią hełm zasłonił mu oczy. 
Faunon nie miał czasu go dobić, ponieważ smok, choć zdychał, nadal był 
śmiertelnie  

groźny. Kłapnął zębami, omijając dozorcę, żeby nie zrobić mu krzywdy. Elf 
uskoczył,  
starając się trzymać blisko rannego wojownika, który ku jego zdziwieniu osunął 
się na kolana. 
Wiedział, że zbliżają się trzej jeźdźcy, ale nie śmiał oderwać wzroku od  
bezpośredniego zagrożenia. Smok machnął pazurami. Był osłabiony i źle wymierzył  
odległość. Faunon przypadł do niego, chcąc wyłupić mu zdrowe oko, ale bestia, 
być może  
pamiętając o utracie pierwszego ślepia, zwinnie wymknęła się poza zasięg miecza. 
Elf już nie musiał się obawiać, że zdradzi swoją pozycję. Rzucił drugie 
zaklęcie.  
Pierwsze zatraciło się w którymś momencie starcia. To było przypadkowe, ale 
mogło  
zapewnić mu kilka cennych sekund. 
Głos dochodzący z niewidzialnego źródła za smokiem rozkazał: 
- Cofnij się! Odsuń się od niego! Natychmiast! 
Gad przystanął i zaczął węszyć. Był zaskoczony i zdezorientowany. 
- Cofnij się, mówię! - Głos należał do wojownika zranionego przez Faunona.  
Wojownik leżał bez ruchu, zalany krwią. Smok nie wiedział, co począć. Syknął, 
ale pozostał  
na swoim miejscu. Jego ograniczony umysł nie potrafił zrozumieć, że stojące 
przed nim  
maleńkie stworzenie próbuje wywieść go w pole. Faunon rzucił czar naśladowczy, 
jedyny,  
jakiego w przeszłości używał z powodzeniem. Ostrożnie podniósł miecz, gotów 
zadać ostatni  
cios, gdyby jaszczur nie posłuchał rozkazu i rzucił się na niego. 
Dysząc ciężko, ranna bestia zaczęła się odwracać. Faunon cofnął się między 
drzewa.  
Miał nadzieję, że zdąży uciec, zanim pojawią się inni. 
Wrzasnął, gdy odrętwiający ból przeszył mu nogę. Zobaczył strzałę wystającą z 
uda. 
- - I co? - Gburowaty głos zdradzał rozczarowanie. - Dlaczego go nie dobijesz? 
- - Smoka czy elfa? - odparł radośnie drugi głos. Faunon miał wrażenie, że ten  
rozmówca z równym zadowoleniem zabiłby go lub poczęstował kielichem. 
- - Po co nam elf? 
- - Ojciec kazał wziąć jeńca. 
Faunon czuł tętnienie krwi w całym ciele. Usłyszał tupot smoczych łap i 
popatrzył na  
jeźdźców. Oczywiście, byli to ci trzej, których próbował podejść, zanim ranna 
bestia go nie  
wywęszyła. Potężnie zbudowany wojownik w szkarłatnej pelerynie patrzył na 
szczuplejszego  
wojownika z łukiem. Za nimi jechał trzeci. Najwyraźniej zajmował niższą pozycję; 
jego  
postawa sugerowała, że jest zaledwie tolerowany. Wszyscy trzej mieli hełmy, 
które  
przysłaniały twarze. Faunon nadal nie wiedział, jak wyglądają jego wrogowie. 
- - Mamy drugiego - mruknął ten o posturze niedźwiedzia. 
- - Nie pociągnie zbyt długo, Reeganie. Tego zraniłem tylko tak, żeby nie mógł  
uciec. Ojciec powinien być zadowolony. 
Jeździec zwany Reeganem odwrócił się do trzeciego i wskazał mu bezwładną postać  
leżącą przy zmęczonym smoku. 
- Zajmij się nim. 
Faunon zaczynał czuć się zaniedbany. Czyżby zapomnieli, że jest uzbrojony? 
Trzymał  
miecz przed sobą, zachęcając trzeciego wojownika, żeby podszedł bliżej. 
Wyniosły jeździec pokręcił głową. 
- Odłóż to. Nic nie zyskasz. 
- - Chodź i przekonaj się! 

- - Myślę... niech to licho! - Jeździec ściągnął smoczy helm. Faunon zobaczy! 
bladą  
twarz. Gdyby ujrzał ją w marnie oświetlonej komnacie i wysilił wyobraźnię, 
mógłby ją  
nazwać przystojną. Przyjrzał się uszom. W przeciwieństwie do elfich były 
zaokrąglone. 
Największy niepokój wzbudzały oczy. Nigdy nawet o takich nie słyszał. 
Krystaliczne.  
Piękne, ale zimne. I okrągłe. Elfie oczy miały kształt migdałów. 
"Czyżby to byli..." 
- Znów ci dokucza, Lochivanie? - zapytał niedźwiedź. Faunon dopiero teraz 
zwrócił  
uwagę, że jego hełm jest ukształtowany w taki sposób, by nie krępować bujnej 
brody. 
Lochivan zapamiętale drapał się po karku. 
- Muszę być na coś uczulony! Od kiedy tu jesteśmy, swędzi mnie dużo gorzej. 
Trzeci jeździec, który miał zająć się wojownikiem rozpostartym na ziemi, 
zawołał: 
- - Nie żyje! Miecz przeciął mu tętnicę na szyi. 
- - Dobry cios - pochwalił Reegan. - Pokaż mi swoją broń. 
- - Nie myślisz chyba... - Siła, która niemal wykręciła palce, wyszarpnęła 
długi,  
smukły miecz z dłoni elfa. 
Miecz poszybował spiralnie w powietrzu i wylądował pewnie w lewej ręce potężnego  
wojownika. Reegan odwrócił się do swego towarzysza i pokiwał głową, jakby był 
dumny ze  
swego wyczynu. 
- - Mówiłem ci. Odzyskaliśmy naszą moc. Nie wiem, jak ani dlaczego, ale  
powróciła. - Lochivan przestał się drapać. Na jego szyi widniała wyraźna 
czerwona pręga.  
Uśmiechnął się lekko do rannego elfa, który ledwo trzymał się na nogach z 
wyczerpania, bólu  
i poczucia niemocy. - Reegan jest wielkim miłośnikiem broni - wyjaśnił niemal  
przyjacielskim tonem. - Wyróżnia się nawet wśród Tezerenee. 
- - Jesteście więc... Tezerenee? - Ta nazwa nic mu nie mówiła, i właśnie dlatego  
Faunon odetchnął z ulgą. Dumna, arogancka postawa wojowników przywodziła mu na 
myśl  
straszliwe demony z baśni opowiadanych przez matkę. 
- Jesteśmy urodzonymi Tezerenee z klanu smoka - dodał Lochivan. Założył hełm.  
Chcąc nie chcąc. Faunon spojrzał w smocze ślepia. Były takie same jak oczy 
człowieka, który  
nosił hełm. Lochivan wskazał na Reegana. - Mój brat i ja. Inni są przybranymi 
Tezerenee,  
dlatego walczą mniej wprawnie. Wszyscy jednakże znani jesteśmy jako Vraadowie. -  
Wojownik poderwał głowę w ruchu, który mógł wyrażać zaciekawienie. - Jesteś 
elfem, więc  
myślę, że o nas słyszałeś. 
Nogi ugięły się pod Faunonem. Przycisnął się do drzewa, które nadal go  
podtrzymywało, przynajmniej w teorii. Wlepił spojrzenie w dwóch jeźdźców. 
- Myślę, że możemy uznać to za potwierdzenie - rzekł Lochivan. Zerknął na  
wojownika stojącego nad zwłokami towarzysza. - Zwiąż jeńca i zawlecz do zamku. 
 
VIII 
 
- Widzisz, demonie? Dotrzymuję słowa. Zrobiłeś, o co prosiłem, a ja ją 
zbudziłem.  
Wiesz, że nie musiałem. 
Duch Sharissy unosił się na morzu pustki. Głosy były tutaj wszystkim, na czym 
mogła  
się oprzeć, lecz do tej chwili zdawały się napływać z ogromnej odległości. Teraz 
płynęła ku  

nim bez wysiłku. 
- Widzę, że jesteś chętny dawać to, co nie jest twoje, co tak naprawdę należy do  
obdarowanego! Ja tak to widzę! 
Głosy brzmiały znajomo i choć wcale jej nie obchodziły, obiecywały światło, 
podczas  
gdy ona miała w pamięci tylko ciemność. 
Jeden z rozmówców wrzasnął w niewysłowionych męczarniach. Sharissa zwolniła lot  
ku jasności, pragnąc w jakiś sposób przynieść ulgę cierpiącemu. Nie mogła nic 
zrobić.  
Wiedziała, że najpierw musi wrócić do światła. 
Wrzask ucichł. Już się bała, że znów zatraci się w ciemnościach, gdy przemówił  
pierwszy głos. Brzmiał szyderczo, choć słowa wyrażały współczucie: 
- - Zmuszasz mnie do robienia rzeczy, których wolałbym nie robić, demonie. Sam  
jesteś sprawcą swojego cierpienia. 
- - Czarny Koń? - Sharissa jeszcze nie widziała, nie czuła nawet własnego ciała, 
ale  
w końcu wracała jej pamięć. W tej chwili wspomnienia wydawały się najcenniejszym  
skarbem. 
- - To powinno wystarczyć. A teraz wracaj tam, skąd cię wezwałem. 
- - Bodaj Pustka cię pochłonęła, wielmożny Bara... 
- - Czarny Koń? - Sharissa z trudem otworzyła oczy. Wróciły do niej wspomnienia  
napaści. Była głupia. Zaklęta lampa ostrzegła Tezerenee, że po raz drugi 
uwolniła się spod  
czaru. Był to prosty czar, w zakresie ograniczonych możliwości wielu Vraadow, 
dlatego o  
nim nie pomyślała. 
Ale dlaczego posłużyli się lampą? Dlaczego zawracali sobie głowę przytępianiem 
jej  
zmysłów, skoro zamierzali ją porwać? 
- Źle się czujesz? - zapytał z ciemności wielmożny Barakas. 
Smużka nikłego światła torowała sobie drogę przez czerń bezkresnej nicości. Gdy  
czarodziejka walczyła, smuga rozszerzyła się w pasmo niewyraźnych kształtów i 
ruchu. 
- - Czarny Koniu, gdzie... 
- - Sza! Powoli, wielmożna Sharisso. Spałaś ponad trzy dni. Taki głęboki sen  
odrętwia ciało. Trzeba czasu, by krew nabrała pędu. 
- - Barakas. - Wypowiedziała imię tak, że zabrzmiało jak przekleństwo. - Co 
zrobiłeś  
Czarnemu Koniowi? Co mi zrobiłeś? - Sharissa powoli zaczynała czuć swoje ciało.  
Spróbowała poruszyć rękami, ale nie była pewna, czy jej się udało. 
- - Niebawem wszystkiego się dowiesz, moja pani. Niebawem odegrasz ważną rolę  
w spełnianiu naszego przeznaczenia. 
- - Uważaj, bo Beztwarzy słyszą twoje słowa! - zawołała, wkładając w okrzyk całą  
odzyskaną siłę. Ten wybuch gniewu niemal znów pogrążył ją w ciemności. 
- - Uprzedzałem, powoli. Ta tyrada niewątpliwie przyprawi cię o okropny ból 
głowy. 
Sharissa spróbowała zaczerpnąć siłę życiową świata, lecz nagle natrafiła na  
wewnętrzny mur, który nie chciał przepuścić nawet najbłahszego zaklęcia. Była to 
blokada  
mentalna, rozpraszająca ją za każdym razem, gdy próbowała się skoncentrować. Coś  
zaciskało się na jej szyi... 
- Co mi zrobiłeś, Barakasie? 
Jego postać - bo to mógł być tylko on - urosła, niemal całkowicie wypełniając 
jej  
ograniczone pole widzenia. Barakas stał nie dalej niż o dwa kroki, ale nadal 
widziała go jak  
przez mgłę. 
- - Założyłem ci coś, co zapobiega pochopnemu zachowaniu. Ale nierozważne  
pomysły wywietrzeją ci z głowy, gdy tylko zobaczysz, co osiągnęliśmy i co 
zamierzamy. 

- - Mój ojciec nie będzie przyglądać się temu bezczynnie, Barakasie! Silesti też 
nie!  
Zbiorą wojsko, które zmiażdży twoją żałośnie małą armię. 
Niemal odzyskała władzę nad ciałem, choć drogo okupiła zwycięstwo. Mięśnie  
dygotały jej z bólu, ale nic dziwnego, skoro od trzech dni leżała bez ruchu. Z 
wysiłkiem  
podniosła rękę do szyi. 
- - Nie zdejmiesz, dopóki na to nie pozwolę. 
- - Spodziewasz się, że będę ci posłuszna, jak będziesz mnie tak traktować? Co  
zrobiłeś Czarnemu Koniowi? Słyszałam... 
- - Wydobrzeje. Nie pozostawił mi wyboru. Gdy ujrzysz plon naszych zabiegów, być  
może sama otworzysz mu oczy i wykażesz, że postępuje nierozsądnie. 
Wielka postać w zbroi ze smoczych łusek powoli nabierała szczegółów. Sharissa z  
trudem podniosła się i wsparła na łokciach. W ten sposób mogła spojrzeć w 
krystaliczne oczy  
patriarchy. 
- Wyrażasz się poetycko, władco Tezerenee, ale twoje śliczne słówka i poufała 
mowa  
przekonują mnie tylko o tym, że nie zasługujesz na zaufanie. - Zagryzła zęby, bo 
wiedziała,  
że następne słowa dotkną go do żywego. - Patriarcho, nie znasz pojęcia honoru. 
Prędzej  
uwierzę, że uśmiech smoka nie ma nic wspólnego z głodem, niż dam wiarę twoim  
obietnicom. 
Grzbietem dłoni uderzył ją w policzek. Sharissa opadła na posłanie. Dyszała 
ciężko i  
krew ciekła jej ze skaleczenia, ale reakcja Barakasa sprawiła jej satysfakcję. 
Na szczęście nie  
miał założonej rękawicy. 
Odwróciła twarz w stronę swego,.gospodarza", pokazując oznaki jego gniewu. 
- Jak mówiłam, brak poczucia honoru. 
Barakas popatrzy! na własną rękę w taki sposób, jakby go zdradziła. Podniósł 
głowę,  
przyjrzał się opuchniętej twarzy i ściągnął brwi. 
- - Wybacz, wielmożna Zeree. Nie zmrużyłem oka, od kiedy bawisz u nas w  
gościnie. Każę komuś opatrzyć draśnięcie i przynieść ci coś do jedzenia. Jutro, 
gdy oboje  
wypoczniemy, pokażę ci swój świat. - Bez słowa pożegnania patriarcha odwrócił 
się szybko  
do drzwi, które osłabiona czarodziejka ledwo widziała. 
- - Barakasie! Jeśli myślisz, że będę tu czekać... - Sharissa podniosła się 
chwiejnie i  
postąpiła krok za smoczym władcą, który już wyszedł na korytarz. 
Barakas przystanął za progiem, ostatni raz spojrzał na nią... i zatrzasnął grube  
drewniane drzwi. Sharissa usłyszała chrzęst klucza przekręcanego w zamku i 
zaklęła pod  
nosem. 
- Barakasie! 
Popchnęła drzwi na próbę. Nie ustąpiły. Wiedziała, że nie ustąpią, ale musiała  
spróbować. 
- Niech cię licho, Barakasie! - Kolana jej zadrżały. Zbierając resztki sił, 
dobrnęła do  
drewnianej pryczy, która, jak teraz zobaczyła, poza stojącym w kącie krzesłem 
była tutaj  
jedynym sprzętem. Nogi odmówiły jej posłuszeństwa, gdy dobrnęła do posłania. 
Sharissa opadła na plecy i rozejrzała się po izdebce. Przez wąską szczelinę pod  
sufitem sączyła się odrobina dziennego światła. W uchwycie na ścianie płonęła 
pochodnia. W  
zasadzie nie była potrzebna, bo w szarym, surowo urządzonym wnętrzu niewiele 
było do  
oglądania. 

"Trzy dni!" Gdzie był jej ojciec? Gdzie był Silesti? Barakas w końcu naruszył 
pokój,  
który panował od czasu powstania triumwiratu. Czy armia już otoczyła wschodnią 
część  
miasta Vraadow? Jeśli tak, dlaczego nic nie słyszała? 
Wróciło do niej wspomnienie żarliwego głosu mrocznego rumaka. Barakas Tezerenee  
zmusił go do służenia sprawie klanu. 
W jaki sposób? Jej serce bilo szybko. Czy Czarny Koń zdradził? Czy jej ojciec 
zginął?  
Czy Barakas przejął władzę? 
Pytania i myśli zaczęły rozpadać się na bezsensowne fragmenty, gdy echo bicia 
serca  
załomotało jej pod czaszką. Sharissa podniosła rękę do skroni w daremnej próbie 
uciszenia  
narastającego łoskotu. Nic nie pomagało. Nie miała siły, by uśmierzyc zwyczajny 
ból głowy.  
Za to też przeklęła wielmożnego Barakasa Tezerenee. 
Kiedy wreszcie sen znów się o nią upomniał, powitała go z otwartymi ramionami. 
- Sharisso? 
Kobiecy głos wyrwał ją z błogiej, niewymuszonej drzemki. Początkowo pomyślała, 
że  
to ktoś inny. 
- - Mamo? 
- - Nie, Sharisso. Alcia Tezerenee. 
Otworzyła oczy. Obok niej siedziała uderzająco piękna królowa-wojowniczka z 
miską  
jedzenia w dłoni. Za nią stały dwie kobiety Tezerenee w pełnym bojowym 
rynsztunku.  
Sharissa nie wiedziała, czy są córkami władczyni czy tylko klanowymi siostrami. 
Nie dbała o  
to. Tylko jedna kobieta naprawdę liczyła się w klanie smoka - małżonka 
patriarchy. 
- Czyżby bał się powtórnie stawić mi czoło? 
Alcia uśmiechnęła się. Jej wyniosłe rysy zaskakująco złagodniały. 
- Śpi. Uznałam, że będzie lepiej, jeśli ja pierwsza spędzę z tobą trochę czasu i 
spróbuję  
odpowiedzieć na twoje pytania. 
- To dobrze. Gdzie jest mój ojciec? Gdzie jestem? Co... Alcia podniosła rękę w  
ostrzegawczym geście. 
- Jeszcze nie. Odpowiem, ale najpierw musisz się posilić. I nie próbuj zasypywać 
mnie  
pytaniami w czasie jedzenia. Nie odpowiem, póki nie opróżnisz miski. Rozumiesz? 
Wzmianka o jedzeniu i aromat płynący z potrawy nakłoniły Sharissę do 
kapitulacji. Z  
wdzięcznością przyjęła miskę i łyżkę z rąk władczyni Tezerenee. Był to jakiś 
gulasz, pełen  
kawałków mięsa i warzyw, doskonale doprawiony. 
Wielmożna Alcia patrzyła na nią niemal jak troskliwa matka. 
- Rada jestem, że ci smakuje. Sama przyrządzam jedzenie, ale rzadko mam okazję  
usłyszeć opinię kogoś spoza klanu. Tezerenee są mało wybredni. Gotowi jeść mech 
choćby  
po to, by udowodnić, że w razie konieczności wystarczy im taka strawa. 
Sharissa uśmiechnęła się lekko. Często zapominała, że władczyni pochodziła spoza  
klanu i że w żyłach wielu Tezerenee płynęła jej krew. 
- - Bardzo smaczne. Dziękuję. 
- - Nie ma za co. Jedz, proszę. Jadło przyda ci sił. 
Miała rację. Wprawdzie Sharissa nie zaspokoiła głodu, ale poczuła się na tyle 
dobrze,  
by usiąść na posłaniu. Ból głowy również zelżał, choć nadal nie pozwalał o sobie 
zapomnieć. 

- - Jak długo spałam tym razem? - ośmieliła się spytać po przełknięciu łyżki 
gulaszu. 
- - Parę godzin. Słońce ledwie wstało, gdy zbudzono cię po raz pierwszy. Teraz  
świeci prosto nad głową. Nie zadawaj pytań, póki nie skończysz. Mówię zupełnie 
poważnie. 
Sharissa błyskawicznie rozprawiła się z resztą gulaszu. Choć jadła głównie po 
to, by  
móc wreszcie zadać pytania, które paliły ją żywym ogniem, nie mogła powstrzymać 
uczucia  
zawodu. Zjadłaby dużo więcej, przynajmniej jeszcze jedną porcję. 
- To wszystko. - Alcia zabrała naczynia, odłożyła je na bok. - Trzeba zaspokajać 
głód  
stopniowo, bo inaczej się rozchorujesz. Za jakiś czas, gdy żołądek odpocznie, 
znów  
dostaniesz coś do zjedzenia. 
Sharissa wspomniała wybuch patriarchy i głos Czarnego Konia. Głos przepełniony  
bólem. Ponownie zapłonęła gniewem. 
- - Gdzie jest Czarny Koń? 
- - Chwilowo przebywa w zamknięciu. 
Ton wielmożnej Alcii przypominał Sharissie przyjazną mowę Lochivana. Młoda  
czarodziejka nagle uświadomiła sobie, że choć kobieta ta urodziła się poza 
klanem,  
niezliczone stulecia spędziła jako małżonka smoczego władcy i matka jego 
zarozumiałych  
dzieci. Nie mogła ufać jej bardziej niż Lochivanowi. 
- Co to znaczy? 
Władczyni Tezerenee ujęła Sharissę pod rękę i pomogła jej wstać. Wypoczynek i  
jedzenie już czyniły cuda. Czarodziejka przekonała się, że chodzenie nie wymaga 
prawie  
żadnego wysiłku. Osądziła, że w skład potrawy musiało wchodzić nie tyiko mięso i 
warzywa. 
Nie zapomniała o postawionym pytaniu. Powtórzyła je w chwili, gdy zyskała  
pewność, że nogi nie sprawią jej zawodu. 
Władczyni westchnęła. 
- - Tę sprawę lepiej mógłby wyjaśnić Barakas lub Lochivan... 
- - Lochivan! - Sharissa splunęła na podłogę. - Nie chcę go widzieć! Jeśli się  
pojawi... 
- - Żyje, by służyć swemu ojcu - rzekła Alcia, masując podopiecznej ramiona i 
plecy.  
- Czy ty postąpiłabyś inaczej? 
- - Mój ojciec jest dobrym człowiekiem! 
- - W twoich oczach. Tezerenee mają inną miarę, podobnie jak większość Vraadow.  
Myślę, że wystarczy ci sił na przechadzkę. 
Wielmożna Alcia pstryknęła palcami. Jedna ze służebnych otworzyła drzwi, druga  
stanęła za swoją panią i jej podopieczną. Sharissie przyszły na myśl gibkie 
wężosmoki, gdy  
obserwowała ich ruchy. Te kobiety urodziły się w klanie, nie zostały przybrane 
jak wiele  
innych Tezerenee. Przez ostatnie piętnastolecie Barakas pozwalał obcym zasilać 
szeregi  
klanu, ale najbardziej odpowiedzialne stanowiska rezerwował dla swojej krwi. 
Ochranianie  
jego małżonki było zadaniem, które należało powierzyć osobom najwierniejszym i  
najbardziej utalentowanym. 
- - A moje pytania? Obiecałaś odpowiedzieć. 
- - Sama poznasz niektóre odpowiedzi, gdy tylko wyjdziemy na zewnątrz.  
Przynajmniej osiągnięcia mojego małżonka obędą się bez wyjaśnień. Poza tym 
powinnaś  
trochę pochodzić. Plecy ci zesztywniały i spacer dobrze ci zrobi. Chodźmy. 
Sharissa, prowadzona pod rękę przez wielmożną Alcie, wyszła na korytarz. Każdy  
kolejny krok zdawał się łatwiejszy od poprzedniego. 

- Wydaje się, pani, że masz magiczną rękę, gdy chodzi o gotowanie. 
Jej dostojna towarzyszka uśmiechnęła się uprzejmie. 
- Aż dziw, co można zrobić, gdy ma się odpowiednie składniki i odrobinę talentu. 
Przez jakiś czas szły w milczeniu. Sharissa wiedziała, że nie uzyska odpowiedzi,  
zadowoliła się więc oglądaniem siedziby klanu. Nie kończące się szare korytarze 
i  
pozbawione okien komnaty budziły niepokój, przywodząc na myśl odpychająco 
brzydką  
cytadelę Tezerenee w Nimth. Ale przecież znajdowała się na jakimś' głębszym 
poziomie we  
wschodniej części miasta, bo gdzież indziej mógł sprowadzić ją Barakas? Czyżby 
spędził  
piętnaście lat na upodobnianiu swojej nowej siedziby do utraconej cytadeli? 
Nawet jak na  
niego byłoby to przedsięwzięcie zbyt ambitne i pozbawione sensu. 
Mimo to Sharissa coraz bardziej czuła się tak, jakby wróciła do Nimth. Na 
ścianach  
pyszniły się smocze proporce. Przy każdych drzwiach stały zbrojne straże, 
złożone z  
mężczyzn i kobiet. Smoczy patrol, wojownicy z dwiema bestiami prężącymi smycze, 
minął je  
tuż przed schodami wiodącymi... w dół. Sharissa momentalnie zapomniała o 
zębatych  
drapieżnikach. Zakładała, że znajduje się na jakimś dolnym poziomie warowni, 
najpewniej  
pod powierzchnią ziemi, ale spirala schodów zdawała się opadać bez końca. 
- - Musimy pokonać pięć kondygnacji, by dostać się na dół. Dasz radę? Słabo ci? 
-  
Alcia macierzyńskim gestem położyła rękę na jej ramieniu, ale Sharissa nie dała 
się zwieść  
pozorom. Gdyby władczyni Tezerenee uznała, że służy to interesom jej ludu, z 
równą ochotą  
zepchnęłaby ją ze schodów. 
- - Poradzę sobie. - Młoda czarodziejka nie próbowała ukryć rozdrażnienia. Niech  
Tezerenee pamiętają, że nie uważa się za gościa, choć chcieli, aby tak myślała. 
- - Nie pozwól, by przekora zaćmiła ci rozsądek. Nie obmyślisz planu ucieczki, 
jeśli  
spadniesz ze schodów i skręcisz kark, prawda? 
Sharissa popatrzyła na panią klanu. Nie zdołała odczytać jej miny, ale niestety  
wiedziała, że słowa zawierają dużo prawdy. Jedzenie przydało jej sił, lecz 
jeszcze nie  
odzyskała pełnej swobody ruchów. Kto mógł zaręczyć, że nie potknie się na 
stopniu? 
- - Może będzie lepiej, gdy weźmiesz mnie pod rękę. 
- - Oczywiście. 
Idąc w dół na lekko drżących nogach, czarodziejka przypomniała sobie o obroży.  
"Dziwne, że o niej zapomniałam" - pomyślała. Jakaś wyrafinowana magia? Jeśli 
przyzwyczai  
się do obroży, może niedługo później zacznie słuchać Barakasa. Sharissa 
wiedziała, że  
bardziej niż kiedykolwiek musi wytężać uwagę, skupiać się na swoim położeniu. 
Nie może  
pozwolić, by rozproszyło ją coś, co nie ma bezpośredniego związku z sytuacją. 
Wartownicy Tezerenee salutowali elegancko na widok swej pani. Po jakimś czasie  
Sharissie przyszło na myśl, że oddają honory również jej, jakby była dygnitarzem  
sprawującym poselstwo, a nie więźniem. 
- - Te honory nie są konieczne. - Nie próbowała ukryć sarkazmu. 
- - Jesteś córką Dru Zeree i utalentowaną czarodziejką. Zajmujesz wysoką pozycję 
w  
hierarchii naszego ludu. Być może już niedługo zajmiesz jeszcze wyższą. 

- - Jeśli myślisz, że poślubię Reegana i zasilę twój klan swoją mocą, to się 
grubo... 
- - Jesteśmy - Alcia weszła jej w słowo, jakby nie usłyszała ciętej odpowiedzi.  
Dotarły do stóp schodów. 
W obie strony rozchodziły się szerokie korytarze, tak długie, że ich końce 
ginęły z  
oczu. Sharissa okręciła się dokoła i zobaczyła jeszcze jeden korytarz, szerszy i 
wyższy od  
tamtych. 
Wiedzie do sali tronowej, osądziła. Niedługo się okaże, czy miała rację; Barakas  
uwielbiał udzielać audiencji. Patrząc na strzeliste marmurowe kolumny i 
polerowane  
kamienne posadzki, zgadywała, że wielka sala będzie okazalsza od dawnych komnat  
reprezentacyjnych Tezerenee. 
"Gdzie my jesteśmy?" We wschodniej dzielnicy nie było takiej budowli. Istniały  
wprawdzie gmachy większe, ale zachowały dawny styl założycieli, swoich twórców. 
W tej  
siedzibie przeważała surowość klanu smoka. 
- Sharisso? - Wielmożna Alcia wskazywała ręką wielkie żelazne podwoje z wyrytymi  
symbolami klanu. Strzegło ich tylko dwóch strażników, ale byli tak potężni, że 
poza  
patriarchą i jego następcą chyba nikt nie dorównywał im wzrostem. Jeśli nie 
urodziła ich  
Alcia, to musieli być owocem przypadkowego związku wielmożnego Barakasa z jakąś  
kobietą z zewnątrz. Barakas kochał swoją małżonkę, ale obowiązki wobec Tezerenee  
pojmował również jako powiększanie liczebności klanu - w każdy możliwy sposób. 
Myśląc o różnicach między Gerrodem a Reeganem, Sharissa Zeree zastanowiła się,  
czy przypadkiem wielmożna Alcia też nie miała paru potajemnych romansów. Wszak  
wszyscy Tezerenee byli Vraadami, a Vraadowie, jak wiadomo... 
Sharissa dołączyła do swej przewodniczki. Gdy wraz z przybocznymi zbliżyły się 
do  
drzwi, wartownicy rozstąpili się i pchnęli podwoje, z widocznym wysiłkiem 
otwierając je na  
oścież. 
Słońce zalało korytarz. Sharissa, oślepiona niespodziewanym blaskiem, syknęła i  
zakryła oczy rękami. Jej towarzyszka podtrzymała ją. 
- - Tak mi przykro! Powinnam wiedzieć, że twoje oczy będą przewrażliwione po  
trzech dniach spędzonych w ciemności i przyćmionym świetle. Nie raził cię blask 
pochodni  
na korytarzach i schodach, więc założyłam... 
- - Nic mi nie jest. - Czarodziejka odsunęła się od opiekunki. - Już widzę na 
tyle, by  
iść dalej. - Zamrugała szybko parę razy. Roje kolorowych plamek uniemożliwiały 
jej  
skupienie wzroku, ale rozróżniała zarysy otoczenia. Nie musiała się bać, że 
wpadnie na jakąś  
przeszkodę. - Prowadź. 
- - Dobrze. 
Chłodny podmuch, stanowiący miłą odmianę po zaduchu celi, musnął pieszczotliwie  
jej policzki. Powietrze pachniało przyrodą bez śladu ludzkiej ingerencji. 
Pachniało... inaczej. 
Jeszcze zanim przejaśniało jej w oczach, wiedziała, że nie przebywa w mieście. 
Wielmożna Alcia wyprowadziła ją pod gołe niebo. Jak ociemniały, który  
niespodzianie odzyskał dar widzenia, czarodziejka próbowała wszystko 
jednocześnie ogarnąć  
wzrokiem. Wysoką, groźną wieżę z zabudowaniami po obu stronach, będącymi, jak  
wiedziała, stajniami wierzchowych jaszczurów. Masywny mur obronny, który otaczał 
całą  
warownię. Uzbrojone po zęby straże na murach. Skrzydlate smoki w powietrzu. 
Patrząc w  

ślad za jednym z patroli, ujrzała łańcuch dalekich gór. Widziała je pierwszy raz 
w życiu, a  
jednak czuła, że powinna je znać. 
W ciągu trzech dni Tezerenee zbudowali warownię. Była brzydka jak dawna 
cytadela,  
z zębatymi blankami na wieżach i surowymi konturami. Kalała piękno błękitnego 
nieba,  
lekkich podmuchów wiatru i dalekiego śpiewu ptaków. Nic nie mogło zachować urody 
w  
obecności Tezerenee. 
Sharissa odwróciła się do pani klanu. Strażniczki sięgnęły do mieczy, ale 
władczyni  
powstrzymała je ruchem dłoni. 
- - Jak to zrobiliście? Skąd wzięliście taką moc? Stworzenie tego wszystkiego... 
- - Przerastało nasze możliwości, zgadza się. Nawet teraz, choć mamy moc większą  
niż w minionych latach, osiągnięcie celu wymagałoby miesięcy mozołu. Na 
szczęście  
wyręczył nas ktoś obdarzony wystarczającą siłą. 
Oczy Sharissy Zeree zwęziły się niebezpiecznie. 
- - Zmusiliście Czarnego Konia! Kazaliście mu to zrobić, grożąc, że za  
nieposłuszeństwo ja zapłacę życiem! 
- - Nigdy nie nastawaliśmy na twoje życie. - Wielmożna Alcia podrapała się po 
szyi.  
Jak Lochivan, skórę miała zaczerwienioną i suchą. 
Sharissa wspomniała wzmianki o jakiejś wysypce czy chorobie szerzącej się wśród  
Tezerenee. Zastanowiła się, czy i ją na domiar złego dotknie ta przypadłość. 
- Wobec tego, dlaczego nie traktujecie mnie jak gościa? - Czarodziejka szarpnęła 
za  
obrożę, która natychmiast zacieśniła się i zaczęła ją dusić. 
Monarchini oderwała jej ręce od gardła. Obroża znów się rozluźniła. 
-Może powinnyśmy wrócić do środka. 
Sharissa odsunęła jej ręce. Strażniczki znów się nastroszyły. 
- Dlaczego nie... Co to takiego? 
Dwaj Tezerenee wlekli między sobą bezwładną postać. Jeniec był dużo szczuplejszy  
od nich, a jego ubranie przypominało stroje jej przybranej maiki. 
- Naprawdę będzie lepiej, jeśli... Sharisso! Stój! 
Za późno. Sharissa wyminęła strażniczkę Alcii i popędziła w kierunku wojowników 
i  
jeńca. 
- Hej, wy! Stać! Natychmiast! 
Nie puszczając jeńca, Tezerenee odwrócili się, żeby zobaczyć, kto woła. 
Spojrzeli na  
niezdarnie biegnącą postać w bieli, a potem na siebie. Jeden sięgnął do miecza, 
lecz drugi  
pokręcił głową i powiedział coś, czego Sharissa nie dosłyszała. 
Przyboczne wielmożnej Alcii niewątpliwie deptały jej po piętach, ale nawet się 
nie  
obejrzała. Musiała zobaczyć, kim jest ten biedak i czy jeszcze żyje. A przede 
wszystkim  
musiała sprawdzić, czy jej domysły są słuszne. 
Wojownicy spojrzeli nad jej ramieniem i pokiwali głowami. Gdy Sharissa sięgnęła 
do  
głowy jeńca, chcąc zobaczyć jego twarz, nikt jej nie przeszkodził. Ciężkie kroki 
za jej  
plecami brzmiały coraz głośniej. 
Miała rację, podobieństwo było uderzające. Oczywiście, nie brakowało różnic, ale  
identyfikacja nie nastręczała trudności. Jeniec był elfem. 
Sądząc z krwi i siniaków, stawiał opór podczas przesłuchania. Sharissa 
popatrzyła na  
wojowników, lecz nawet nie drgnęli pod jej palącym spojrzeniem. 
Elf zaczął kaszleć. Otworzył oczy w kształcie łez lub migdałów. Po chwili skupił  

wzrok i na jego twarzy odmalowało się zaskoczenie. 
- Na... Nawet wśród żywych trupów... trafia się piękno. Trudno... uwierzyć, że 
masz  
serce z kamienia. 
Wziął ją za jedną z nich. 
- - Nie jestem... 
- - Musisz wrócić z nami, wielmożna Sharisso - rzekł zimny kobiecy głos.  
Strażniczki wielmożnej Alcii stały po obu jej stronach. Elf znów zakaszlał i 
podniósł głowę,  
choć było widać, że każdy ruch sprawia mu ból. Z zainteresowaniem spojrzał na 
strażniczki,  
potem zwrócił oczy na Sharissę. 
- Pani - przynagliła strażniczka - to nie twoja sprawa. Jakby na dany znak 
wojownicy  
odwrócili się i odeszli, wlokąc swojego jeńca. Sharissa chciała pójść za nimi, 
lecz przyboczne  
zastąpiły jej drogę. 
- - Należał do oddziału elfów, który próbował przypuścić podstępny atak na  
warownię. Z pomocą demona wykryliśmy ich w porę i wzięliśmy przez zaskoczenie. 
- - Zmusiliście Czarnego Konia, żeby pomógł ich wybić? - Czarodziejka wątpiła w  
słowa władczyni Tezerenee. Bardziej prawdopodobne, że grupa elfich zwiadowców  
podkradła się do warowni, chcąc zobaczyć, co to takiego. Ale co robili na 
wschodnim  
kontynencie? Przecież... 
- - Widzę po twoich oczach, że wreszcie zrozumiałaś. Od jakiegoś czasu  
zastanawiałam się, czy czasem nie szwankujesz na umyśle. - Wielmożna Alcia 
pokiwała  
głową. Jej uśmiech przypominał grymas, w jakim patriarcha krzywił usta, gdy był  
zadowolony z wyniku swoich zabiegów. - Tak, to naprawdę Smocze Królestwo, 
Sharisso. 
- - Jak... Znów Czarny Koń! Wszystko osiągnęliście dzięki niemu! A ty jeszcze 
mnie  
do niego nie zaprowadziłaś'! Może nie żyje? Może jest ranny? 
Na znak monarchini strażniczki grzecznie, ale zdecydowanie poprowadziły  
szamoczącą się Sharissę w stronę drzwi. Wielmożna Alcia szła przed nimi. Nadal  
zachowywała się tak, jakby ona i Sharissa były serdecznymi przyjaciółkami. 
- - Jak zabić coś, co według znanych nam reguł nie posiada życia? Pokazano mu,  
gdzie jego miejsce, ale nie został ukarany surowiej niż nieposłuszny poddany. 
Kiedy sprawuje  
się dobrze, spotyka go nagroda. 
- - Nagroda? 
Tezerenee nie mieli nic, co mroczny rumak mógłby cenić wyżej od wolności. 
- - Chcemy, by wraz z tobą wziął udział w spełnianiu przeznaczenia klanu. 
- - Chcecie, żeby obronił was przed Poszukiwaczami! Czarny Koń ich nie  
powstrzyma! Będzie śmiał się i patrzył, jak ptasi ludzie rozdzierają na strzępy 
was i wasze  
cesarstwo! 
- - Skrzydlaci już nie stanowią zagrożenia... a przynajmniej nie takie, z jakim 
sami  
nie moglibyśmy się uporać. 
Sharissa przyspieszyła, chcąc zrównać się z władczynią Tezerenee. 
- - Co chcesz przez to powiedzieć? Alcia po chwili namysłu odparła: 
- - Może będzie lepiej, gdy sama zobaczysz. 
- - Co mi pokażesz? 
- Przynieśliśmy paru z nich, żeby przeprowadzić badania. Jeszcze nie odkryliśmy, 
co  
ich spotkało. - Alcia zmieniła kierunek. 
Strażniczki poprowadziły Sharissę w ślad za nią. Nie wyrywała się, po raz 
pierwszy  
szła z własnej woli. Jeśli wielmożna Alcia powiedziała prawdę, już nikt nie stał 
na  

przeszkodzie Tezerenee, zwłaszcza że z Czarnego Konia uczynili bezwolne 
narzędzie. 
- - Wiesz... - pani Tezerenee przystanęła i odwróciła się do Sharissy - to 
doskonała  
okazja, by unaocznić ci ogrom naszej potęgi. 
- - Co chcesz... - zaczęła Sharissa, ale wielmożna Alcia tylko pstryknęła 
palcami... 
...i znalazły się w nieznanym czarodziejce mrocznym wnętrzu rozjaśnionym 
blaskiem  
pochodni. Jakiś Tezerenee, który pochylał się nad stołem, podniósł głowę i 
spojrzał na gości.  
Sharissa, wstrząśnięta po niespodziewanej teleportacji, nie od razu poznała jego 
zacienione  
oblicze. 
- - Zrobiłaś to prawie od niechcenia! Przeniosłaś całą czwórkę! Myślałam, że 
nie... 
- - Odzyskujemy dawną magię, jakbyśmy znów byli w Nimth. 
 
- - Uśmiech - uśmiech Tezerenee - okrasił władczą twarz Alcii. 
- - Daleko nam do niemal boskiej mocy przeszłości, ale znów mamy siłę, z którą  
należy się liczyć. 
- Jakby sami założyciele powierzyli nam władzę nad naszym przeznaczeniem - dodał  
Tezerenee stojący przy stole. - Nadszedł dzień przyobiecany nam przez Smoka z 
Głębin. 
Sharissa zaczęła wyrywać się przybocznym. 
- - Lochivan! 
- - Mam nadzieję, że znajdziesz w swoim sercu wybaczenie. Sharisso. - Lochivan 
nie  
miał hełmu; sprawiał wrażenie zasmuconego, ale raz zdradzona czarodziejka ani 
trochę mu  
nie dowierzała. - Chyba będzie najlepiej, jeśli... 
- - To wszystko, mój synu. 
- - Wybaczyć ci, Lochivanie? Nie wyba... 
Zniknął, a ona zamiast skończyć zdanie krzyknęła w bezsilnej złości. 
- Porozmawiacie, kiedy będziesz w lepszym nastroju - rzekła chłodno władczyni  
Tezerenee. - Póki co, powinnaś zająć się tym. Oto, co chciałaś zobaczyć. 
Sharissa zamrugała i spojrzała obojętnie na przedmiot leżący na stole. Była to 
rzeźba,  
podobizna Poszukiwacza. Kogo obchodzi... 
- Ona nie rozumie. Podprowadźcie ją bliżej. 
Milczące strażniczki posłusznie podprowadziły Sharissę do stołu na długość  
wyciągniętej ręki. 
Sharissa spojrzała drugi raz... i nie mogła oderwać wzroku od zdeformowanej 
postaci.  
Ptasie oczy bez śladu życia, dziób otwarty w bezgłośnym krzyku, powykręcane 
kończyny. 
Zdawało się, że jest z marmuru, ale Sharissa wiedziała, że gdyby dotknęła 
długiego,  
smukłego skrzydła lub muskularnego torsu, poczułaby nie kamień, ale pierze i 
ciało. 
- Smocze Królestwo należy do nas, i obyło się bez walki - rzekła wielmożna Alcia 
z  
satysfakcją. 
Sharissa podniosła głowę. Nie przychodziło jej na myśl nic do powiedzenia.  
Władczyni dodała: 
- Mój małżonek jest zawiedziony. Marzyła mu się porządna bitwa... z wygraną po  
naszej stronie, oczywiście. 
Mówiąc ostatnie słowa, bezwiednie drapała się po zaczerwienionej szyi. 
 
IX 
 

Z wieży, w której mieściły się jego prywatne komnaty. Barakas Tezerenee widział, 
jak  
małżonka znikła wraz ze swoją świtą. Dzięki staraniom Alcii Sharissa uświadomi 
sobie miarę  
osiągnięć Tezerenee, co wywrze na niej stosowne wrażenie. Na pozór przypadkowe 
spotkanie  
z wziętym w niewolę elfem zostało idealnie zaaranżowane, zgodnie z jego 
oczekiwaniami.  
Mogło okazać się brzemienne w skutki; jeśli trafnie ocenił charakter Sharissy, 
czarodziejka  
zrobi, co tylko możliwe, żeby porozmawiać z jeńcem w cztery oczy - tylko że 
wbrew  
pozorom wcale nie będą gawędzić w tajemnicy. 
"Wszystko zaczyna się układać" - pomyślał z satysfakcją patriarcha. Poklepał  
skrzynkę z herbem Tezerenee wyrytym na wieku. 
- Ojcze? 
Barakas odwrócił się i zobaczył Lochivana, który, jak przystało, zmaterializował 
się w  
uniżonej postawie: w przyklęku, z nisko pochyloną głową. 
- - Czy wszystko idzie po naszej myśli, mój synu? 
- - Tak, panie. Sharissa w tej chwili przebywa w komnacie. Z pewnością już wie,  
czyje to zwłoki. 
- - Może powie nam, co się stało. Byłaby to dodatkowa korzyść. 
- - Czy ma to takie znaczenie? 
- - Musimy dołożyć wszelkich starań, żeby umocnić naszą pozycję. Jeśli spuścizna  
skrzydlatych będzie nam mogła dopomóc, tym lepiej. - Patriarcha popatrzył na 
syna. -  
Zjawiłeś się parę minut przed czasem. 
Lochivan nie podniósł głowy. 
- - Uznałem, że będzie lepiej, gdy opuszczę komnatę. Sharissa nie czuje się  
swobodnie w mojej obecności. 
- - Będzie musiała się przyzwyczaić, skoro ma poślubić twojego brata. 
Tym razem młodszy Tezerenee popatrzył na ojca. Barakas nie musiał widzieć 
skrytej  
pod hełmem twarzy, by odgadnąć jego myśli. 
- Czy to konieczne, ojcze? 
Barakas zaczął drapać się po ręce, a!e szybko zapanował nad odruchem. 
- Wysłuchałem cię. Pozwoliłem ci posłużyć się tym pochlebcą, byś mógł wykonać  
swoją małą sztuczkę. Dobrze uzasadniłeś swój pomysł. Nie musimy się trapić, że 
Dru Zeree  
podąży za nami... przynajmniej nie przez pewien czas. 
Klęczący Tezerenee nie odezwał się. Wiedział, że ojciec jeszcze nie skończył. 
- Twoja zabawka zawiodła. Dziewczyna zwalczyła jej magię, czym dowiodła, że  
godna jest Tezerenee. Przeprawa jeszcze się nie rozpoczęła, a ingerencja 
Sharissy mogła  
sprowadzić nam na kark resztę Vraadow, czego zdecydowanie sobie nie życzyłem. - 
Barakas  
dostrzegł coś kątem oka. Odwrócił się, ale zobaczył tylko skrzynkę stojącą na 
stole. Prosty  
magiczny sprawdzian wykazał, że bariery są nienaruszone. Wiedział, że nie próba 
ucieczki  
przyciągnęła jego uwagę. 
Lochivan popełnił błąd, podnosząc głowę. Barakas skierował wzrok na syna. 
- - Przyznaję, że rad jestem ze sprowadzenia jej na ten kontynent. Było to 
słuszne  
posunięcie. Reegan potrzebuje silnej ręki. Ona nim pokieruje, gdy tylko 
odpowiednio ją  
urobię. - Skrzyżował ręce na piersi. - Czy masz jeszcze jakieś pytania? 
- - Nie, panie. 
Było to kłamstwo i obaj o tym wiedzieli, ale władca Tezerenee doskonale 
rozumiał, że  

na Lochivanie może polegać. Ten syn zawsze będzie mu posłuszny. 
- - Dobrze. Możesz odejść... Zaczekaj. 
- - Panie? 
- - Przygotuj na jutro oddział gotów do ruszenia w góry, siły naziemne i 
powietrzne. 
- - Tak, ojcze. 
- - Odejdź. 
Lochivan zniknął, nawet nie wstając z klęczek. Akt ten potwierdził odradzanie 
się  
mocy Tezerenee. Jeszcze nie byli wszechwładni, jak niegdyś w Nimth, ale 
patriarcha wierzył,  
że dzień triumfu zbliża się wielkimi krokami. 
Już odwracał się od okna, gdy po raz wtóry coś przyciągnęło jego oko. Znikło, 
nim  
zdążył dobrze się przyjrzeć. Władca Tezerenee zamarł, bo w trudno uchwytnym, 
lecz  
najpewniej ludzkim kształcie było coś znajomego. 
Po chwili spiesznie podszedł do skrzynki i dotknął pieczęci. Były nietknięte, 
nadal  
chroniły szkatułę przed atakiem od wewnątrz i od zewnątrz. Czuł, jak uwięziona w 
środku  
istota zaczyna walczyć z odnowioną furią. 
- Możesz szamotać się do woli, demonie - szepnął do więźnia. - Ugniesz się mojej  
woli, bo inaczej nigdy cię nie wypuszczę i wrzucę na dno najgłębszej jaskini. 
Hałasy przycichły. Strach zyskał przewagę. Barakas ulokował groźnego towarzysza  
Dru Zeree w miejscu znacznie gorszym od Pustki. Nietrudno było odkryć główną 
słabość  
mrocznego rumaka. Demon panicznie bal się samotności. 
W skrzynce Czarny Koń z nikim ani z niczym nie dzielił swego losu. Był tam tylko  
on, skazany wyłącznie na własne towarzystwo. 
- Tak jest lepiej. Jeśli będziesz dobrze się sprawować, pozwolę ci zobaczyć się 
z  
wielmożną Sharissą. 
To spotkanie będzie srogą lekcją dla nich obojga. Czarny Koń zobaczy, że 
Sharissą  
jest bezsilna, choć ma swobodę ruchów, a ona przekona się, że nawet jego potęga 
stanowi  
niewielką przeszkodę dla Tezerenee. 
Będzie to kolejny krok w drodze do złamania ich woli. 
Barakas zdjął rękę ze skrzyni będącej więzieniem Czarnego Konia i podrapał się 
po  
gardle. Nie przestawał myśleć o tym, co mignęło mu przed oczami. Czyżby wzrok go  
zawodził - wzrok, który ostatnimi czasy spisywał się coraz gorzej? Czy 
wyobraźnia płatała  
mu figle? Jeśli tak, dlaczego wybrała sobie akurat tę postać? 
Dlaczego podsunęła mu niepokojący wizerunek Gerroda, jego wiarołomnego syna? 
Wszystko szło inaczej niż myślał. Nie wiedział, co zrobić, nie wiedział, gdzie 
jest ani  
jak tutaj trafił. Pamiętał, że znalazł się o krok od celu i że zobaczył tam 
swego ojca. Była to  
ostatnia rzecz, jaką sobie przypominał. 
- Przestań! - wrzasnął na cały głos. Nie przejmował się ani trochę, że w tej 
chwili musi  
wyglądać jak szaleniec. Zakrył uszy rękami, jakby w ten sposób mógł uciszyć swój  
wewnętrzny głos. Obłąkańcze myśli kołatały mu się po głowie jeszcze przez parę 
oddechów,  
nim wreszcie zdołał się opanować. 
W przekorny sposób słowa ojca przydały mu siły. 
.Jesteśmy Tezerenee. Imię Tezerenee oznacza potęgę. Nic nie może być silniejsze 
od  
naszej woli". 

Do tej chwili chełpliwe słowa zawsze uderzały go jako sprzeczne i banalne. Wbrew  
licznym deklaracjom ojca w klanie smoka liczyła się wola tylko jednej osoby - 
patriarchy,  
oczywiście. Teraz jednak słowa te przypomniały mu, że ojciec nie pozwoliłby 
owładnąć się  
szaleństwu. Władca Tezerenee walczyłby z nim równie zażarcie jak z fizycznym 
wrogiem.  
Wszystko zależało od siły woli. 
Gerrod wiedział, że nie może ponieść klęski tam, gdzie jego ojciec odniósłby  
zwycięstwo. 
W czasie tej chwili medytacji uporządkował myśli i stłumił strach, choć nie 
pozbył się  
go zupełnie. Wtedy przyszło mu na myśl, że utracił kontrolę nad swoim życiem i 
nie ma  
szans, by ją odzyskać. 
Z ciemności własnego umysłu został rzucony w światło... nicości? 
Z braku lepszego określenia gotów był nazwać swoje otoczenie bielą, choć biel 
coś  
implikowała, choćby tylko światło i kolor, a przecież tutaj nie było ani 
jednego, ani drugiego.  
Tylko bezkresna nicość. 
- Smocza krew - Tezerenee wysyczał ulubione przekleństwo. Unosił się bezradnie w  
czymś, co mogło być tylko Pustką, którą Dru Zeree wielokrotnie próbował mu 
opisać.  
Zawsze brakowało mu słów, i Gerrod teraz zrozumiał, dlaczego. Żadne słowa nie 
mogły  
oddać prawdy. Żaden opis nie mógł oddać charakteru Pustki. 
Spokój. Musiał zachować spokój. Mistrz Zeree uciekł z tego miejsca, więc on też 
tego  
dokona. 
Co się stało? Gerrod wspomniał swój krótki pobyt w prawdziwym świecie i mgliste  
wrażenie, że trafił nie tam, gdzie trzeba. Jakby teleportacja przestała być 
wiarygodna. U celu  
zastał swojego ojca - liczył się z tym ryzykiem i chętnie stawiłby mu czoło - 
ale nie znalazł  
mieszkańca Pustki. Dlaczego? Zaklęcie powinno doprowadzić go do Czarnego Konia, 
chyba  
że jakaś' niewidzialna bariera... 
Skrzynka. Przypomniał sobie skrzynkę. Było w niej coś, co go przyciągało, coś... 
- - Ty nie jesteś drugim ja. 
- - Co? - Gerrod rozejrzał się, próbując znaleźć źródło głosu. 
- - Drugi ja zrobił się nudny. Może ty będziesz bardziej zabawny. 
- Kto do mnie mówi? Gdzie jesteś? - zawołał czarodziej. Spróbował się odwrócić, 
ale  
w Pustce niepodobna było osądzić, czy mu się to udało. W polu widzenia miał 
wyłącznie...  
nic. Nicość ta wprawdzie mogła być inna niż przed chwilą, ale skąd mógł to 
wiedzieć? 
- Jestem tutaj. 
Przed unoszącym się Vraadem otworzyła się ogromna dziura. Gerrodowi skurczył się  
żołądek. To aż nazbyt dobrze pasowało do opisu Dru Zeree. Gerrod zawsze się 
zastanawiał,  
jak dziura może istnieć w środku nicości. Z tą cechą Pustki nie pogodził się 
nawet po wielu  
latach rozmyślań na temat historii czarnoksiężnika. Tutaj nie obowiązywały prawa 
naturalne,  
do których był przyzwyczajony. Skoro dziura mogła istnieć w środku czegoś, co w 
zasadzie  
było tylko większą dziurą, po prostu musiał przyjąć ten fakt do wiadomości. 
- - Jesteś prawdziwy! - Uwaga była zgoła niepotrzebna, ale widok tego bytu, 
nawet  

po zaznajomieniu się z Czarnym Koniem, przeczył zdrowemu rozsądkowi. Gerrod z 
trudem  
wierzył własnym oczom. 
- - Masz zabawny wewnętrzny głos. Słyszę różnorakie śmieszne hałasy. 
A więc byt odczytywał jego myśli, przynajmniej te powierzchowne. Dru Zeree  
wspominał, że Czarny Koń też tak robił... 
- Czarny Koń? Co to jest Czarny Koń? - Czarna, bezdenna dziura urosła, jej 
granice  
zastygły niemal na wyciągnięcie ręki od zaniepokojonego Tezerenee. 
Czarodziej wziął myśli w karby. Jedna sugestia, że jest bezbronny, a nie 
wiadomo,  
czym to się skończy. Nie było powiedziane, że ta istota jest równie przyjazna 
jak Czarny Koń. 
- - Czarny Koń jest taki jak ty. 
- - Nic nie jest takie jak ja. - Ten fakt napawał dziurę dumą, to było 
oczywiste. - Był  
drugi ja, ale drugi ja zniknął. 
- - Czarny Koń jest "drugim ja". Ma nowe imię. 
- - Imię? 
Ta istota potrafi czytać w myślach na tyle, by nauczyć się języka, ale nie 
rozumie  
podstawowych pojęć... "Jak to możliwe?" - zastanawiał się Gerrod. Mistrz Zeree 
powiedział,  
że z Czarnym Koniem było podobnie, ale nie wspomniał, że taki stan rzeczy może 
być  
ogromnie irytujący. Gerrod w tej chwili nie narzekał na brak emocji i doskonale 
obyłby się  
bez tej dodatkowej. 
- Co... to... jest... imię? - Z każdym słowem dziura robiła się coraz większa. 
Gerrod poważnie zaczął się martwić, że zostanie pochłonięty, połknięty czy 
cokolwiek  
innego, jeśli byt nadal będzie się powiększać. 
- - Imię to słowo, jakim coś nazywasz. Ja jestem Gerrod. Jeśli będziesz ze mną  
rozmawiać, możesz podać moje imię, żebym wiedział, że mówisz do mnie. 
- - Gerrod, jesteś zabawny, Gerrod. Gerrod, co jeszcze wiesz, Gerrod? Gerrod,  
zabawiaj mnie, Gerrod! 
- - Niezupełnie o to mi chodziło. - Czarodziej zastanawiał się, czy osłanianie 
twarzy  
kapturem ma w tym przypadku jakieś znaczenie. Czy ten niestworzony dziwoląg 
umiałby  
rozpoznać złość i strach? 
Dziura akurat w tej chwili postanowiła się rozdąć. Gerrod gwałtownie pomachał  
rękami, próbując się odsunąć. 
- Dlaczego to robisz? Dlaczego tak wywijasz swoimi odrostkami? 
- Możesz... Twoje ciało może mnie pochłonąć! Jeśli zbliżysz się jeszcze 
bardziej,  
umrę... - Osądził, że dziura raczej nie zrozumie tego słowa. Pospiesznie znalazł 
inne. -  
Przestanę tu być. Już nie będę mógł cię zabawiać! 
Dziura przestała się przysuwać, ale jej słowa wcale nie dodały otuchy młodemu  
Tezerenee. 
- - Ty... boisz się... mnie. Nie mógł zaprzeczyć. 
- - Tak. 
- Podoba mi się ten smak. - Mieszkaniec Pustki wreszcie znieruchomiał i umilkł 
na  
parę oddechów, jakby się zastanawiał. 
- Jesteś zabawniejszy od innych rzeczy, które napotkałem! 
- - Innych rzeczy? 
- - Wchłonąłem je! Wtedy było zabawnie, ale teraz jest zabawniej! Myślę, że  
pobawię się z tobą! 
- - Pobawisz się? - Mimo usilnych starań Gerrod nie potrafił zapanować nad  

drżeniem głosu. Czyżby czar, nie mogąc doprowadzić go do wyznaczonego celu, 
znalazł  
drugi, bardzo podobny? Bo jak inaczej wyjaśnić spotkanie z tym bliźniakiem 
Czarnego Konia  
w chwilę po napotkaniu przeszkody? 
Ale czy rzeczywiście minęła tylko chwila? Czy Dru Zeree nie powiedział, że w 
Pustce  
czas traci znaczenie? Jak długo naprawdę tu przebywał? 
"Nie mogę poddać się panice! - pomyślał, zacisnąwszy zęby. 
- Muszę oddalić się stąd jak najdalej, zanim to coś straci zainteresowanie mną i  
zdecyduje..." Czarodziej nie potrafił dokończyć tej myśli. 
- Zrób dla mnie coś innego! - zażądała dziura. 
Gerrod gorączkowo przypominał sobie informacje dotyczące Czarnego Konia. Czy  
wiedział coś, co pomoże mu odwrócić uwagę tej istoty od własnej osoby? 
- Mógłbyś się zmniejszyć? - Rękami pokazał, o co mu chodzi. - Czy możesz, na  
przykład, stać się tej wielkości? 
Plama błyskawicznie skurczyła się do wskazanego rozmiaru. Gerrod zamrugał,  
zdumiony prędkością, z jaką to uczyniła. Wiedział, że mroczny rumak szybko 
reaguje na  
różne rzeczy; Dru Zeree jasno dał to do zrozumienia, ale nie wyjaśnił, jak 
szybkie są te  
reakcje. Gerrod zakonotował sobie w pamięci, żeby uważać na swoje poczynania. 
Nie wolno  
dopuścić, by ta istota zorientowała się, do czego zmierzał. 
- Co teraz? - ryknęła plama chrapliwym głosem, który ranił uszy człowieka. 
"Co teraz?" Doprawdy! Czy kazać, by stała się koniem jak jej brat? Nie, zapewne 
nie  
wiedziała, jak wygląda koń i chciałaby przetrząsnąć jego myśli. Gerrod nie miał 
zamiaru  
pozwalać jej na grzebanie w swoim umyśle. To mogłoby nieodwracalnie go zmienić. 
Przeniknął go ból. Narósł tak gwałtownie, że nie miał czasu się przygotować. 
Gerrod  
najpierw wrzasnął na całe gardło, a potem nie mógł wykrztusić słowa. 
- Zabaw mnie, powiedziałem! 
Słysząc ten zimny ton, Gerrod nie miał najmniejszych wątpliwości, kto jest 
sprawcą  
cierpienia. 
- - Ty... 
- - Inne podobne do ciebie małe rzeczy przez pewien czas były zabawne! Robiły  
interesujące rzeczy, kiedy dotykałem je w taki sposób! Dużo się od nich 
dowiedziałem! Dużo  
dowiedziałem się od ciebie! Mam teraz nawet imię! - Dziura zachichotała 
obłąkańczo. -  
Okpiłem cię! Przednia zabawa, prawda? Dowiedziałem się, co to jest imię, i że 
miałem imię  
od samego początku! 
"Szaleństwo... nieludzkie, całkowite szaleństwo! Bełkocze jak idiota, ale z 
łatwością  
w dowolnej chwili może położyć kres mojemu istnieniu" - myślał Tezerenee. Wbrew 
sobie  
ulegał panice. Jak zająć uwagę tego obłąkanego stworzenia na czas dość długi, by 
znaleźć  
wyjście z nicości? Odpowiedź musi zawierać się w tym, co Dru Zeree mówił mu o 
Czarnym  
Koniu! 
- Okazałeś się bardzo mądry - powiedział dziurze. - Wyprowadziłeś mnie w pole.  
Byłeś niemal tak mądry jak Czarny... jak drugie ja, o którym wspominałeś. On 
jest bardzo,  
bardzo mądry. 
Plama drgnęła i znów się powiększyła. Gerrod zastanawiał się, czy nie posunął 
się za  

daleko. Krystalizował mu się pewien pomysł, ale nie był przekonany co do jego 
wartości.  
Powodzenie planu w znacznej mierze zależało od ignorancji tego aroganckiego, ale 
zarazem  
naiwnego mieszkańca Pustki. 
- Ja stworzyłem drugie ja! Czy drugie ja, to stworzenie. Czarny Koń, może być  
mądrzejsze ode mnie? 
Czarodziejowi tętniło w uszach. Zasłonił je rękami i wrzasnął: 
- Można być mądrym na wiele sposobów! Niektóre są bardziej zdumiewające od  
innych! Pozwól, opowiem ci pewną historię! 
Jakby rozumiejąc cierpienie swojej zabawki, dziura ściszyła głos i złagodziła 
jego  
brzmienie. Gerrod coraz bardziej szanował Czarnego Konia za to, jaki się stał. 
Ten dziwoląg  
przechodził sam siebie... 
- Co to jest "historia"? Gerrod zawahał się. 
- - Czy znów się ze mną bawisz? Jeśli tak, nie powiem ci, co to jest historia! 
- - Nie bawię się z tobą! Co to jest historia? Czy to zabawne? Chcę zabawne!  
Rozumiem zabawne! 
- - Może być bardzo zabawne. - Gerrod chętnie przedyskutowałby jego rozumienie  
pojęcia zabawy, ale doskonale wiedział, że Vraadowie za czasów Nimth często 
"bawili się" w  
sposób równie okrutny i szalony. - Historia to... Powiedzmy, że opowiem ci o 
mądrej sztuczce  
drugiego ja i jak go poznałem. To będzie swego rodzaju historia. - To będzie 
również  
pretekst, jakiego potrzebował. Opowieść mistrza Zeree rzeczywiście zawierała 
coś, co miało  
mu pomóc... a on prawie to przegapił. 
- - Twój drugi głos się chowa! Dlaczego? 
Czarodziej zesztywniał. Istota niemal przechwyciła jego myśli, jego "drugi 
głos". 
- Musi być ukryty, żebym mógł opowiedzieć ci historię. To... Taki już jestem! 
Plama znów się skurczyła, najwyraźniej usatysfakcjonowana wyjaśnieniem. Gerrod  
miał wrażenie, że balansuje na przysłowiowym skraju przepaści; istota była  
nieprzewidywalna pod względem zajmowanej przestrzeni. Jeden ruch, jedno 
niewłaściwe  
słowo, a jego życie dobiegnie końca. 
- - Chcesz posłuchać mojej historii? 
- - To może okazać się zabawne! Lubię się bawić, wiesz! Jak zaczyna się 
historia? 
Gerrod odetchnął z ulgą. 
- Czasami od słów "Kiedyś żył..." albo "Dawno, dawno temu..." Ta zaczyna się  
następująco: "Żył sobie człowiek zwany Dru Zeree..." 
Snuł opowieść, w miarę możliwości unikając wszelkich wzmianek o tym, jak Dru  
Zeree znalazł się tutaj i jak wraz ze swoim nowo poznanym towarzyszem opuścił to 
miejsce.  
W trakcie opowiadania starał się obmyślić własny sposób ucieczki. Zeree nie mógł 
posłużyć  
się czarami; vraadzka magia tutaj nie działała. Może - Gerrod wzbraniał się 
nawet przed  
wzięciem pod rozwagę takiej możliwości - może zadziała tutaj magia świata 
założycieli?  
Wiedział, że dalby sobie radę, ale czerpanie z niej oznaczałoby, że jej ulega... 
Jego irytujący towarzysz słuchał w milczeniu. Zakapturzony Vraad odsunął na bok  
inne zmartwienia i skoncentrował się, bo opowieść dobiegała końca. Byt był 
rozbawiony, nie  
ulegało wątpliwości. Czy postąpi zgodnie z jego sugestiami? A może przejrzał 
jego zamiary i  
tylko się z nim bawił? 

- -...i drugi ja wyłonił się jako nowa istota, jako zdumiewające, ogromne 
stworzenie,  
które nazwało się Czarnym Koniem! - Co pomyślałby o nim ojciec, gdyby wiedział, 
że unosi  
się w nicości i bawi kapryśny byt opowiadaniem historyjek, by w ten sposób kupić 
sobie  
życie? 
- - Ja też mam imię! Chcesz wiedzieć, jakie? - Ton plamy ogromnie przypominał  
głos podekscytowanego dziecka. Mimo powagi sytuacji Gerrod z trudem zapanował 
nad  
śmiechem. 
- - Jakie? 
- - Jestem Jedziwy! - Dziura spuchła z dumy. 
Gerrod machał rękami i nogami, lecz mimo to miał wrażenie, że jest wsysany w  
rozdziawioną paszczę, która była jego niechcianym towarzyszem. 
- Je... Jedziwy! Przestań! Proszę! 
Jedziwy skurczy! się w kropkę niewiele większą od dłoni czarodzieja. I ryknął  
śmiechem. 
- Przestraszyłem cię! Dobrze! Ten smak pobudza mnie jak żaden inny! 
..Obrał zupełnie inną ścieżkę rozwoju niż istota znana Dru Zeree - pomyślał 
Gerrod. -  
Na moje nieszczęście". Postanowił nie komentować imienia bytu... Jedziwego. 
Jeśli  
mieszkaniec Pustki był zadowolony z wyboru, to tym lepiej. Może dzięki temu 
osiągnięcie  
celu będzie łatwiejsze. 
- - Czy rozbawiła cię ta opowieść? 
- - Ogromnie! Też mogę zrobić taką historię? 
- - Jeśli tylko chcesz. Ale możesz rozerwać się znacznie lepiej... i wykazać, że 
jesteś  
zdolniejszy od Czarnego Konia. 
Chociaż odgadnięcie nastroju dziury graniczyło z cudem, Gerrod był pewien, że  
Jedziwy jest zaintrygowany. 
- - W jaki sposób? - zapytał wreszcie. 
- - Zmień się jak on. 
Po chwili wahania Jedziwy odparł: 
- - Nigdy dotąd tego nie robiłem. 
- - Czarny Koń też nie. 
- Nie mam tego "konia", żeby się przemienić. Tezerenee pozwolił sobie na 
przelotny  
uśmiech satysfakcji. 
Miał nadzieję, że odczytanie wyrazu twarzy przerasta możliwości mieszkańca 
Pustki. 
- W ten sposób udowodnisz, że jesteś równie mądry jak on. Jeśli chcesz wykazać, 
że  
jesteś lepszy, przybierz nową, inną formę. 
Jedziwy niemal zaszlochał. 
- Nie mam innej formy do skopiowania! Tutaj jesteś tylko ty i ja! 
Gerrod udał, że się zastanawia. 
- - Ha, w takim razie mógłbyś upodobnić się do mnie. Tego Czarny Koń nigdy nie  
zrobi! Udowodnisz, że jesteś zdolniejszy! 
- - Cudownie! 
- - Chociaż zastanów się, może to dla ciebie za trudne... 
- - Wcale nie! Patrz! 
Nie zmieniając wielkości, Jedziwy zaczął obracać się wokół osi. Wirował coraz  
szybciej, ani trochę nie tracąc dotychczasowej natury. Czarodziej pomyślał o 
przemianie  
opisanej przez Dru Zeree. Dostrzegał podobieństwa i różnice w tym, co robił 
Jedziwy, ale  
interesowały go tylko rezultaty. 

Zmiana w wyglądzie mieszkańca Pustki stała się bardziej zauważalna. Teraz 
zamiast  
dziury zaczął przypominać twardą muszlę. Gerrod nie miał zamiaru go dotykać, 
żeby  
przekonać się o prawdziwości swoich obserwacji. Czarny Koń, choć przybrał 
bardziej  
materialną postać, niejeden raz w czasie swoich podróży wchłaniał przeciwników 
takich jak  
Poszukiwacze. 
Skorupa stwardniała. Nadszedł czas na sprawdzenie teorii. Zakapturzony 
czarodziej  
pochylił się i zapytał: 
- - Jak ci idzie? Jedziwy nie odpowiedział. 
- - Możesz odpowiedzieć? Słyszysz mnie? Cisza. 
Według mistrza Zeree przemiana Czarnego Konia przypominała proces  
przepoczwarzania się owada. W stanie "poczwarki" mroczny rumak przeobraził swoją  
niematerialną istotę w formę zapewniającą mu większą wygodę w realnym świecie. 
Gerrod  
pamiętał, że według Dru przemiana ta trwała ponad dobę. Nie miał pojęcia, ile 
czasu zajmie  
Jedziwemu, zwłaszcza że czas w Pustce nie miał racji bytu. Żywił nadzieję, że 
zdąży zrobić  
to, co zamierzał. 
Gerrod odetchnął. W tej chwili zwycięstwo wydawało się łatwe, ale dużo go  
kosztowało. Jedziwy był nieprzewidywalny; ostateczny triumf mógł jeszcze rozwiać 
się jak  
mrzonka, jeśli przedwcześnie uwolni się ze swojego kokonu. 
- Moje czary doprowadziły mnie do tego miejsca. Magia Vraadów musi tutaj 
działać!  
- Dru Zeree twierdził, że jest inaczej, albo że w najlepszym wypadku efekty 
niewarte są  
zachodu. Mimo tych pesymistycznych myśli Gerrod był zdecydowany najpierw 
posłużyć się  
vraadzkimi czarami. 
Spróbował określić swoje położenie. Podobnie jak tuż przed wypadkiem, wyczuwał  
obecność Czarnego Konia, który znajdował się gdzieś poza nicością Pustki. Szkoda 
tylko, że  
sygnały były zbyt słabe, by stanowić pewną wskazówkę. Co gorsza, przeobrażający 
się  
opodal Jedziwy rozpraszał go do tego stopnia, że w końcu musiał zrezygnować z 
próby. Być  
może magia Vraadow spełniłaby pokładane w niej nadzieje - w co głęboko wierzył, 
biorąc  
pod uwagę nawiązaną więź - ale bliskość tej istoty stawiała wynik pod znakiem 
zapytania. 
Nie mógł wrócić do domu. Jako taką łączność mial tylko z miejscem pobytu 
Czarnego  
Konia. Świat założycieli znajdował się poza jego zasięgiem... chyba że wypróbuje 
sposób  
Sharissy. 
- Jesteś głupcem. Gerrodzie! - Z każdym kolejnym oddechem rosło ryzyko, że nadal 
tu  
będzie, gdy z kulistej skorupy wykluje się przemieniony Jedziwy. Podjął decyzję. 
Posłuży się  
magią tego świata, ale tylko ten jeden raz. 
Jak opisała to Sharissa? Odpręż się i otwórz umysł? Powinien wówczas zobaczyć  
spektrum lub linie siły. 
Nie zobaczył niczego takiego, ale poczuł dziwne mrowienie, jakby jakaś żywa siła  
przeniknęła jego ciało. Wezbrała w nim nowa fala paniki, lecz udało mu sieją 
zdusić. Magia  
zaświatów nie zdoła go sobie podporządkować! To on tutaj rządzi! 

Coś zamigotało mu przed oczami. Nie spektrum. Nie siatka krzyżujących się,  
niezliczonych linii. Twór bardziej przypominał ścieżkę unoszącą się w nicości. 
"Ścieżka?" Dru Zeree wspominał o ścieżkach, z jakich korzystał Czarny Koń 
podczas  
ich wspólnej ucieczki z tego piekielnego miejsca. Gerrod instynktownie spróbował 
ją  
pochwycić, jakby była królikiem na obiad. Wymknęła się. Gdy powtórne 
odnalezienie ścieżki  
okazało się niemożliwe, zastanowił się nad tym, co robi. Metody Vraadow 
pozwalały radzić  
sobie z czarami świata założycieli, lecz nie obywało się bez wielkiego wysiłku, 
a rezultaty  
często bywały przypadkowe. 
- W porządku, niech cię licho! Weź mnie! Tylko ten jeden raz! Rozluźnił ciało, 
jeśli  
nie umysł, i pozwolił mocy na swobodny przepływ. Tym razem poczuł coś więcej niż  
mrowienie; swędziało, ale od środka. 
"Ścieżki - myślał czarodziej. - Tam są ścieżki. Muszę tylko otworzyć na nie 
swoją  
świadomość". 
Wreszcie pojawiła się kręta ścieżka biegnąca przez nicość ku dalekiemu blaskowi.  
Gerrod uśmiechnął się. Nadal odprężony, zmusił się do dryfowania w stronę 
zapraszającego  
szlaku. Prawdopodobnie istniał lepszy sposób na osiągnięcie celu, ale zastanowi 
się nad tym  
w bardziej odpowiedniej chwili, podobnie zresztą jak nad wieloma innymi 
rzeczami. Teraz  
interesowało go wyłącznie dotarcie do ścieżki, która miała doprowadzić go do 
Smoczego  
Królestwa. Druga błyszcząca ścieżka przecięła pierwszą. Czarodziej zmrużył oczy. 
Za drugą  
pojawiła się trzecia i czwarta, nie związana z poprzednimi. Gerrod zaklął pod 
nosem, a potem  
na cały głos, gdy przed jego oczami ukazała się plątanina niezliczonych szlaków. 
Pustka wcale nie była pusta. W rzeczywistości zapełniał ją bezlik tworów tak  
niematerialnych, że nawet Jedziwy nigdy ich nie zauważył. 
"Która ścieżka jest właściwa?" 
Ostrożnie sięgnął umysłem, starając się w miarę możliwości jak najlepiej  
współpracować z nowo nabytą mocą. Będąc vraadzkim czarnoksiężnikiem, umiał 
wykrywać  
różnice między ścieżkami. Miał nadzieję, że tutaj będzie tak samo. 
Pierwsza ścieżka zniknęła w okamgnieniu. Wiedział, że to nie jej potrzebował.  
Zachęcony powodzeniem, sięgnął ku innym i patrzył, jak bledną, gdy jego umysł 
kolejno je  
eliminował. Większość po prostu sprawiała niewłaściwe wrażenie, jakby wiedział, 
choć  
przecież nie mógł tego wiedzieć, że wiodą w miejsca, odwiedzenie których go nie  
interesowało. Kilka wzbudziło w nim wielki niepokój, a jedna była tak zimna i 
złowieszcza,  
że odrzucił ją niemal z paniką. To jednak go nie zniechęciło; wytarł spocone 
czoło i zdwoił  
wysiłki. Z nieskończonej plątaniny zostało tylko parę tuzinów ścieżek. Liczne 
znikły jakby  
samoistnie; możliwe, że podświadomość wspomagała jego świadome starania. 
Jeszcze kilka ścieżek wiło się, ginąc w nicości, gdy Gerrod przypomniał sobie o  
swoim towarzyszu. Nagle opadła go chęć spojrżenia w jego stronę. Było to coś 
więcej niż  
przelotna zachcianka; miał absolutną pewność, że musi się odwrócić, żeby 
potwierdzić swoje  
przeczucia. 
Odwrócił się. 

Kokon pulsował. 
Jedziwy wkrótce się wyłoni... i co wtedy? 
Gerrod zmienił pozycję i powiódł wzrokiem po pozostałych ścieżkach. Nadal było 
ich  
zbyt wiele, aby mieć pewność, która jest właściwa. 
- Jesteś głupcem! - mruknął. 
Wszystkie poza jedną zniknęły, gdy dokonał wyboru. Wiedział, że ta wybrana  
zaprowadzi go do Smoczego Królestwa, ale nic więcej. W tej chwili tylko to miało 
znaczenie. 
Jakby ośmielone ostateczną decyzją jego ciało nagle stanęło na wybranym szlaku.  
Gerrod zrobił jeden niepewny krok. Ścieżka wydawała się wiotka, ale utrzymała 
jego ciężar.  
Była węższa niż z początku mu się wydawało, dlatego starał się nie myśleć, co 
się stanie,  
gdyby przypadkiem z niej spadł. 
Ten sam wewnętrzny alarm, który kazał mu się obejrzeć, teraz znacznie silniej  
wstrząsnął jego ciałem. 
Tezerenee nie potrzebował kolejnej zachęty. Co sił w nogach popędził 
rozmigotaną,  
eteryczną ścieżką i bez chwili wahania skoczył w blask, który wybuchnął 
oślepiająco i  
pochłonął go. 
Powitał go widok błękitnego nieba i skalistych wzgórz. Zaskoczony tą miłą 
odmianą  
scenerii, z rozpędu przebiegł jeszcze parę kroków, aż wreszcie potknął się i 
upadł. 
Przypomniały mu się wszystkie przekleństwa, jakich nauczył się pod kuratelą 
ojca,  
gdy runął na twardą ziemię i turlał się w dói zbocza. Niestety, najwyraźniej 
życie roślinne nie  
było tutaj znane i jego brak dotkliwie dawał się we znaki koziołkującemu 
czarodziejowi.  
Zatrzymał się dopiero na skale zbyt dużej, by się nad nią przetoczyć. 
Gerrod nie miał pojęcia, jak długo leżał bez ruchu. Gdy na chwilę rozchylił 
powieki,  
zobaczył tyłko rozmyte plamy. Czuł w ustach smak krwi i dziwił się, że się w 
niej nie utopił.  
Był obolały i cały posiniaczony. Nawet nie był ciekaw, czy czegoś nie złamał, 
więc tylko  
leżał i czekał. Miał nadzieję, że albo ból zmaleje, albo on straci przytomność. 
Ktoś trącił go ciężkim, tępym przedmiotem. Gerrod wiedział, że drzemał, ale nie 
miał  
pojęcia, jak długo. Ból zelżał, choć pod żadnym względem nie przeminął. Znów 
poczuł  
szturchanie, tym razem w bardziej wrażliwe miejsca. Wrzasnął i odsunął się 
kawałek.  
Otworzył oczy. Z początku widział jak przez mgłę, ale stopniowo zaczął 
rozpoznawać  
szczegóły otoczenia. 
Widok ani trochę nie poprawił mu samopoczucia. 
Stworzenie przewyższało go wzrostem, było też dwa razy szersze i sądząc z 
wyglądu,  
twarde niczym kamień. Pancerz miało brunatny, gdzieniegdzie pomarańczowy i 
miejscami  
błyszczący, jakby obsypany diamentami. Stwór trącał go czubkiem masywnego 
topora. 
Naliczył przynajmniej pięć takich bestii. Naraz wszystkie zaczęły pohukiwać, 
jakby  
naradzały się, co z nim zrobić. Opadło go nieodparte wrażenie, że został pojmany 
przez jakieś  

przerośnięte, niebezpieczne pancerniki, które nauczyły się chodzić na zadnich 
nogach  
wyłącznie dlatego, że tak im się podobało. 
Były to Quele. 
 
X 
 
Minęły tygodnie napięcia i melancholii. Sharissa nie wymyśliła sposobu na 
zdjęcie  
obroży; ukradkiem podjęła dwie próby i dwa razy tylko sekundy dzieliły ją od 
uduszenia.  
Barakas Tezerenee, który w tym okresie spotkał się z nią tylko trzy razy, 
obiecał, że pozwoli  
jej porozmawiać z Czarnym Koniem. Obietnica okazała się bez pokrycia. Większość 
czasu  
Sharissa spędzała z wielmożną Alcią lub z innymi kobietami z klanu. Stwierdziła, 
że córki  
patriarchy są podobne jak krople wody. Nie mogła spamiętać ich imion i właściwie 
nigdy nie  
wiedziała, z którą z nich ma do czynienia. Dobrze, że przynajmniej niektórych 
synów można  
było odróżnić. 
Wyglądało na to, że spośród potomków patriarchy obecnie liczy się tylko Reegan i  
Lochivan. Esad wprawdzie zawsze był pod ręką, ale celem jego życia stało się 
dostarczanie  
informacji ojcu i natychmiastowe znikanie sprzed jego oczu. Pozostali bracia 
upodobnili się  
do siebie, tak zresztą jak ich kuzyni i nawet ci obcy, którzy od dłuższego czasu 
żyli wśród  
Tezerenee. 
"Kształtuje ich wszystkich na własne podobieństwo - osądziła Sharissa, z krzywym  
uśmiechem przyglądając się, jak władca Tezerenee wydaje rozkazy zbrojnej 
ekspedycji w  
góry. - A jego najwierniejszym odbiciem jest Reegan". 
Trzy razy padła ofiarą zalotów Reegana. Pod pewnymi względami jego zachowanie  
było wzruszające: naprawdę ją adorował, a wrodzona nieśmiałość czyniła go 
nieszkodliwym.  
Zdarzyło się jednak, że w czasie drugiego spotkania do głosu doszły żądze i 
trzymanie jej za  
rękę przestało mu wystarczać. 
Lochivan, którego Sharissa nie chciała widzieć już nigdy w życiu, położył kres 
jego  
zabiegom. Jakby stał w cieniu i czekał właśnie na taką okazję. Podszedł do nich 
wraz z  
przyboczną strażą i powiadomił brata, że wzywa go patriarcha. Zostawił 
strażników, żeby ją  
odprowadzili, i odszedł wraz z Reeganem. Dopiero wtedy Sharissa przypomniała 
sobie, jaki  
zawód sprawił jej ten przyjazny, ale zdradliwy Tezerenee. 
Obecnie siedziała w swojej komnatce, urządzonej z dużo większym zbytkiem niż  
poprzednia izdebka. Jej nowe kwatery mieściły się na najwyższej kondygnacji 
zamku.  
Roztaczał się z nich widok na dziedziniec, okolice zamku i dalekie góry - gdyby 
nie ludzie  
smoka, widok zapierałby dech w piersiach. 
Na zewnątrz coś się działo, bo wśród Tezerenee zapanowało poruszenie. 
Sharissa wychyliła się z okna. Przez otwartą na oścież bramę wjeżdżali jeźdźcy.  
Wojownicy dosiadający latających smoków przelatywali nad murami i dołączali do 
swoich  
braci na dziedzińcu. Czarodziejka z rozczarowaniem stwierdziła, że zwiadowcy nie 
ponieśli  

strat; miała nadzieję, że zostaną zdziesiątkowani przez jakieś dotąd nie wykryte 
siły  
Poszukiwaczy. 
Zaczęła błądzić wzrokiem po dziedzińcu... i zatrzymała spojrzenie na postaci, 
której  
dotychczas na próżno wypatrywała. Elfowi jak zwykle towarzyszyli strażnicy - 
wlekli go do  
małego, niczym nie odznaczającego się budynku na lewo od jej okna. Po raz 
pierwszy  
wyprowadzili go z lochów, gdzie przebywał od czasu pojmania. Czyżby to znaczyło, 
że w  
końcu powiedział Tezerenee, co chcieli wiedzieć, czy też po prostu już się nim 
znudzili? 
Czarodziejka nagle zapragnęła wyjść z pokoju. Nic nie stało na przeszkodzie,  
przynajmniej w tej kwestii. Ruszyła do drzwi. Nie były zamknięte na klucz, ale 
nie miała  
zamiaru sama ich otwierać. Nauczyła się postępować zgodnie z panującymi tutaj 
obyczajami. 
- Straż! 
Minęła chwila, długa jak wieczność, nim ktoś otworzył drzwi. Weszła jedna z jej  
bezimiennych strażniczek, z bronią w pogotowiu. Ich też nie próbowała 
zapamiętać; były  
podobne i często się zmieniały. 
- - Życzysz sobie czegoś, wielmożna Sharisso? 
- - Życzę sobie wyjść na zewnątrz i zażyć świeżego powietrza. 
- - Nie potrzebujesz mojego przyzwolenia. Jestem tutaj dla twojego 
bezpieczeństwa i  
zaspokajania twoich potrzeb. 
Wysoka, smukła czarodziejka wsparła się pod boki, tylko w ten sposób okazując, 
że  
ani trochę nie wierzy w słowa dozorczyni. 
- Wiem, że wolno mi wychodzić na dziedziniec, ale wiem też, że będziesz mnie  
obserwować... dla mojego własnego dobra. Po prostu uznałam, że warto cię 
uprzedzić. 
Strażniczka umilkła, jakby nie była pewna, czy dobrze zrozumiała tę obcą. 
Właśnie o  
to chodziło Sharissie. Odrobina arogancji ze szczyptą zakłopotania. Chęć 
współpracy i  
stanowczy opór. Stwierdziła, że z nielicznymi wyjątkami członkowie klanu mają 
nie lada  
kłopot z rozgryzieniem jej zachowania. 
Prawdziwe zagrożenie stanowił Lochivan, wielmożna Alcia i oczywiście, sam  
Barakas. 
Na dziedzińcu Tezerenee tłoczyli się wokół oddziału, który powrócił z wyprawy.  
Sharissa spacerowała po obrzeżach ciżby, zauważając powszechne zadowolenie. 
Wojownicy  
przynieśli pomyślne wieści. To mogło oznaczać, że nie napotkali oporu i że 
gniazda  
Poszukiwaczy albo zostały opuszczone, albo byty tak słabo bronione, iż klan mógł 
zająć je  
bez problemów. 
W tłumie mignął jej Lochivan. Miał dowodzić ekspedycją, ale w ostatniej chwili  
wielmożny Barakas zmienił zdanie. Zaszczyt ten przypadł młodszemu bratu 
Lochivana,  
Dagosowi, którego Sharissa słabo znała, a nie chciała o niego wypytywać, żeby 
nie wzbudzić  
podejrzeń. Dagos byl bezmyślną marionetką w rękach swego pana i ojca, posłusznie  
wykonującą rozkazy; nie miał własnej osobowości. Czarodziejka zachodziła w 
głowę,  
dlaczego został mianowany dowódcą wyprawy, ale odgadnięcie pobudek patriarchy  
przerastało jej możliwości. 

Wodziła wzrokiem po zgromadzonych, uważając też na swoją strażniczkę. Widać  
było, że kobieta jest rozdarta między poczuciem obowiązku a ciekawością. I o to 
chodziło.  
Sharissa zbliżyła się do tłumu, stale odsuwając się od swego cienia. Strażniczka 
też podeszła  
bliżej, co tylko podsyciło jej zaciekawienie. Zatrzymała wzrok na Lochivanie i 
Dagosie,  
którzy rozmawiali o czymś z ożywieniem. 
Sharissa, korzystając z chwilowego braku nadzoru, przemknęła pod więzienie 
elfiego  
jeńca. 
Przechytrzenie strażniczki nie wzbudziło w niej dumy. Było to tymczasowe  
zwycięstwo i kobieta wkrótce ją znajdzie. Ale zależało jej wyłącznie na chwili 
prywatnej  
rozmowy, żeby mogła wyrobić sobie zdanie o kimś, kto podobnie jak ona był 
więźniem  
Tezerenee. Jeśli nie złamali jego woli, istniała szansa, że dopomoże jej w 
ucieczce. W  
przeciwnym wypadku może chociaż opowie o okolicznych terenach i wskaże, dokąd 
mogłaby  
się udać. 
Sharissa miała jeszcze jeden powód, żeby odwiedzić jeńca, ale nie przyznawała 
tego  
nawet przed sobą. Jak jej ojca i Gerroda Tezerenee, niezmiernie ciekawiły ją 
nowe rzeczy... i  
nowe istoty. 
Weszła do budynku. Strażników nie było. Dołączyli do tłumu na dziedzińcu, co  
świadczyło o wielkim znaczeniu ekspedycji. Sharissa pokonała krótki korytarz i 
zajrzała do  
pierwszej celi. Elf był tutaj jedynym więźniem, nie była więc zaskoczona, że 
znalazła go przy  
pierwszej próbie. 
Wątpliwe, czy elf potrzebował straży; przesłuchania, skąpy wikt i niedostatek 
wody  
sprawiły, że bardziej przypominał pustą skorupę niż żywą istotę. Miał skute ręce 
i nogi, a  
łańcuchy przypominały jej obrożę, co tłumaczyło, dlaczego nie próbował ratować 
się z  
pomocą magii. Siedział ze zwieszoną głową, jakby spał, lecz spojrzał na nią w 
chwili, gdy  
zacisnęła rękę na kracie celi. 
Ogień nadal płonął w jego oczach. Skatowali mu ciało, ale nie złamali woli. 
- - Pamiętam cię. - Głos brzmiał chrapliwe, ale elf mówił płynnie i poprawnie. - 
W  
porównaniu z innymi wyglądasz jak wcielenie niewinności. To chyba powinno 
świadczyć na  
twoją korzyść. 
- - Nie jestem jedną z nich. 
- - Wyglądasz jak jedna z nich, choć ubierasz się inaczej, bardziej jak duch 
leśny niż  
wcielenie śmierci. I masz swobodę ruchów. 
Pochyliła się, przyglądając mu się pod innym kątem. 
- - Wyglądasz na pobitego, ale przemawiasz ze swadą. Jego śmiech zakończył się  
chrapliwym skrzeczeniem. 
- - Wierz mi, panienko, zostałem bardzo starannie pobity! 
 
- - Sądzę, że udajesz słabego i naprawdę całkiem nieźle się trzymasz. 
- - Myślisz, że chcę, by bili mnie w nieskończoność? Myślisz, że ból sprawia mi  
przyjemność? 
Usta miał spękane i było widać, że cierpi z odwodnienia. Sharissa rozejrzała 
się, lecz  

nie znalazła wody. Nie było też klucza do celi. Będzie musiała rozmawiać z nim 
przez kraty. 
- - Posłuchaj! Nie jestem jedną z nich! Należymy do tego samego ludu... 
- - Co znaczy, że jesteś Vraadem. - Elf wcale nie starał się ukryć pogardy. 
- - Nie jesteśmy tacy sami! Popatrz na to! - Poderwała ręce do obroży, ale  
powstrzymała się w ostatniej chwili. Miała nadzieję, że elf zrozumie jej 
położenie bez  
bolesnej demonstracji. 
Spojrzał na jej szyję, lecz nic nie powiedział. Sharissa czekała, bojąc się, że 
w każdej  
chwili ktoś może wejść do budynku i pozbawić ją szansy na prywatną rozmowę. Po 
chwili elf  
zamknął oczy. Czarodziejka spróbowała przygotować się psychicznie do pokazu 
działania  
obroży. Miała nadzieję, że zdoła go przekonać, zanim to ją zabije. 
- - Może jesteś oszustką - oznajmił, nie otwierając oczu. - Może nosisz obrożę 
tylko  
na pokaz, żeby mnie zwieść. 
- - Mogę ci udowodnić, że tak nie jest. - Sharissa zadrżała. To wcale nie będzie  
łatwe. Nie brakowało jej odwagi, ale nikomu nie podoba się myśl o śmierci przez 
uduszenie. 
Elf otworzył migdałowe oczy, przeszył ją spojrzeniem. 
- To nie będzie konieczne. Myślę... Myślę, że mogę ci zaufać. Sharissa 
odetchnęła z  
ulgą. 
- - Dziękuję. Dowiodłabym, że mówię prawdę, lecz nie byłoby to przyjemne. 
- - Znam to uczucie. - Elf zagrzechotał łańcuchami i wskazał na własną obrożę. -  
Nazywam się Faunon, pani. 
- A ja jestem Sharissa Zeree. Przebywam tutaj w niewoli, jak ty- 
- Widziałem, pani, jak cię traktują. Szkoda, że w ten sposób nie odnoszą się do  
wszystkich więźniów! 
Zaczerwieniła się. 
- Nie lekceważę twojej niedoli! Rozpieszczają mnie, prawda, ale tylko dlatego, 
że  
chcą, bym stała się jedną z nich. 
Jego uśmiech trochę ją zirytował. 
- Cóż za okropny pomysł! Jak przemiana uroczego kwiatka w paskudne zielsko! 
Czas uciekał. 
- - Posłuchaj, przyszłam tutaj, aby się przekonać, czy nadal masz wolę niezbędną 
do  
ucieczki. Ja znam tę okolicę tylko z opowieści i potrzebna mi twoja pomoc. 
- - No to mam szczęście. 
- - Pomogłabym ci niezależnie od tego, czy byłbyś mi potrzebny! - Rozmowy z  
Ariela nigdy nie były takie trudne! Ale mimo wszystko nie mogła winić elfa za 
okazywany  
cynizm. - Jesteś zainteresowany? 
Zaśmiał się oschle. 
- - Myślisz, że wolę tu zostać? 
- - Nie wiem, kiedy znów do ciebie zajrzę. 
- -Jest... Jest jeszcze ktoś, kto pójdzie z nami, ale wpierw muszę się 
dowiedzieć,  
gdzie go ukryli. 
Elf popatrzył na nią z zaciekawieniem, lecz nie miała czasu mówić mu o Czarnym  
Koniu. 
- - Mniejsza z tym. Obiecuję, że niebawem wrócę. 
- - Mój los zależy od ciebie. Dziękuję ci. Dzięki tobie będę miał o czym 
rozmyślać. 
Słysząc ostatnie zdania i widząc minę elfa. Sharissa nie wiadomo dlaczego oblała 
się  
rumieńcem. Popędziła do drzwi i przystanęła, słuchając, czy nikt nie kręci się w 
pobliżu. Już  

jakiś czas temu przyszło jej na myśl, że dopisuje jej wyjątkowe szczęście. Czy 
to możliwe, że  
Tezerenee chcieli, aby spotkała się z Faunonem? Barakas uwielbiał takie chytre 
intrygi. 
Jeśli tak, tym lepiej. Jeśli rzeczywiście sami dali jej okazję, wymyśli coś, że 
gorzko  
tego pożałują. 
W polu widzenia stało paru Tezerenee, ale żaden nie patrzył w jej stronę. 
Sharissa  
wymknęła się z budynku i ruszyła żwawym krokiem, pragnąc jak najszybciej oddalić 
się od  
więzienia elfa. Jeśli okaże się, że nie miała racji i że nikt nie wiedział o 
tych odwiedzinach,  
zbytek ostrożności nie pójdzie na marne. 
Sharissa nagle zapragnęła powrotu do czasów dzieciństwa, kiedy wszystko było  
zacznie prostsze i łatwiejsze. 
Wielmożny Barakas wezwał ją tego samego dnia. Była to formalna audiencja, co  
znaczyło, że powinna stać, słuchać i odzywać się tylko wtedy, gdy zostanie 
zapytana.  
Strażniczka poinformowała ją o tym dopiero w drodze do sali tronowej. Sharissa 
puściła  
uwagę mimo uszu. Nie zmieni swojej postawy. Patriarcha spodziewał się po niej 
zadziornego  
zachowania i nie miała zamiaru sprawiać mu zawodu. 
Były niemal na miejscu, gdy z bocznego korytarza wysunął się wysoki wojownik w  
smoczym hełmie. Zastąpił im drogę. 
- - Ja zajmę się wielmożną Sharissą. Jesteś wolna. 
- - Tak jest, wielmożny Lochivanie. 
Stali w milczeniu, dopóki kobieta nie odeszła. Nim czarodziejka zdążyła 
przemienić  
narosłą w niej gorycz w pełne wyrzutu słowa, Lochivan zdjął hełm i powiedział: 
- - Wybacz, że cię tutaj sprowadziłem. Robiłem, co w swojej mocy, żebyś' 
trzymała  
się z daleka, ale ty byłaś zbyt dociekliwa. 
- - Chcesz powiedzieć, że przejrzałam twoje zdradzieckie plany! 
- - Za późno, jeśli dobrze pamiętasz. Poza tym nie była to zdrada. Wiesz, że na  
pierwszym miejscu stawiam lojalność wobec klanu. Udało mi się przekonać ojca, że 
jeśli  
zostawimy cię w spokoju, mistrz Zeree nie będzie miał powodu, żeby nas tropić. 
Gdy ty  
znikniesz, Vraadowie podniosą krzyk, dowodziłem. Po zniknięciu Czarnego Konia 
odczują  
ulgę. Tylko ty i twój ojciec stanowiliście zagrożenie dla naszego planu. 
Zachowywał się przyjaźnie, jak zwykle, ale Sharissą przestała wierzyć pozorom. 
- Być może naprawdę chciałeś mi pomóc, ale to nie usprawiedliwia faktu, że  
przyczyniłeś się do zniewolenia Czarnego Konia! Gdzie on jest? Stale pytam o to 
patriarchę.  
Obiecał, że pozwoli mi się z nim zobaczyć, a potem cofnął dane słowo! 
Lochivan podrapał się po szyi. Sharissą widziała, że wysypka się rozszerza; 
skóra  
Tezerenee była zaczerwieniona i sucha, wyglądała niemal jak łuska. Miała ochotę 
sięgnąć  
ręką do własnej szyi, ale wiedziała, że doskwiera jej nie wysypka, tylko obroża. 
- - Wynikły nowe sprawy. - Wojownik nie wyjaśnił, jakie, tylko mówił dalej: - 
Dziś  
wieczorem wszystko się rozstrzygnie. A Czarnego Konia zobaczysz na audiencji. 
- - Czy będę mogła z nim porozmawiać? 
- - Tego nie wiem. - Lochivan założył hełm i wyciągnął rękę. Ujęła ją z wielką  
niechęcią i tylko dlatego, że w tej chwili zależało jej na audiencji. Tezerenee 
uśmiechnął się  

do niej spod hełmu, lecz odwróciła głowę. Wolała patrzeć przed siebie. Jej 
towarzysz  
chrząknął i poprowadził ją ku reprezentacyjnej sali władcy Tezerenee. 
Oboje drgnęli, gdy w korytarzu pojawił się ktoś trzeci. Lochivan naprężył 
mięśnie, a  
Sharissa odruchowo mocniej chwyciła go za rękę. Tezerenee idący w ich stronę 
zataczał się  
jak ranny lub pijany. Nie było widać krwi na jego napierśniku ani na zbroi ze 
smoczej łuski,  
ale też nie wyglądał na podchmielonego. 
Lochivan wpadł w złość. Puścił rękę Sharissy i zastąpił mu drogę. 
- - Co się z tobą dzieje? 
- - Boliii... - wycharczał Tezerenee. Nawet nie podniósł głowy. Jedną ręką 
trzymał  
się na brzuchu, drugą wspierał o ścianę. 
Lęk Sharissy przemienił się we współczucie. Gdy wojownik znalazł się bliżej,  
zobaczyła, że krzywi się z bólu. Był Tezerenee, lecz to przestało się liczyć. 
Ten człowiek  
potrzebował pomocy. Zatroskana czarodziejka wyciągnęła ręce, ale Lochivan ją 
zatrzymał. 
- Zostaw go w spokoju. - Zgiętemu wojownikowi rozkazał: - Baczność! Pamiętaj, że  
jesteś Tezerenee! Ból nie jest żadną wymówką. 
Sharissa popatrzyła na swojego towarzysza. Lochivan w trakcie krótkiej przemowy  
wyglądał prawie jak ojciec. 
- Tak jessst... tak jest, panie! - Cierpiący wojownik wyprostował się, ale cały 
drżał.  
Nie patrzył na Lochivana i Sharissę. 
Lochivan zrezygnował z dalszego musztrowania. 
- - Dużo lepiej. Niech ktoś cię obejrzy. Możesz odejść! - Odwrócił się z 
wyniosłym  
wyrazem twarzy, jakby wojownik przestał dla niego istnieć. 
- - Jak każesz, panie - wychrypiał chory. Odmaszerował, potykając się co parę  
kroków. 
Sharissa patrzyła za nim, póki nie zniknął za zakrętem korytarza. Odwróciła się 
do  
Lochivana. 
- - Przecież ten człowiek umiera! Gdybyś go nie zatrzymał, już znalazłby kogoś, 
kto  
udzieliłby mu pomocy. 
- - Zatrzymałem go tylko na chwilę. Jest Tezerenee, wyszkolonym do życia w bólu. 
-  
Ujął ją za rękę. - Chodźmy już! Wielmożny Barakas Tezerenee czeka. 
Pozwoliła mu się poprowadzić, ale jasno dała do zrozumienia, że jego towarzystwo  
nie sprawia jej przyjemności. Od czasu zdrady widziała go w nowym świetle. Jego 
maniery  
wydawały się teraz wymuszone, jakby kryło się w nim zwierzę, które tylko udawało  
człowieka. Równie dobrze mógłby być smokiem. 
Po chwili ujrzeli żelazne podwoje sali tronowej, z wyrytymi smokami, symbolami  
klanu Tezerenee. Gdy się zbliżyli, strażnicy otworzyli drzwi i ustąpili im z 
drogi. Odźwierny  
oznajmił ich przybycie. 
- Wielmożna Sharissa Zeree! Wielmożny Lochivan! Sharissa zaczęła się 
zastanawiać,  
czy tytuiy te przysługują wszystkim Tezerenee, czy tylko dzieciom patriarchy - i 
jej.  
Zapomniała o wszystkim na widok ogromu sali. 
Komnata z łatwością pomieściłaby cały klan oraz wszystkich obcych wiernych  
patriarsze. Gdyby wysokie sklepienie pomalowane było na niebiesko, skłonna 
byłaby  
uwierzyć, że stoją pod gołym niebem. Wszędzie wisiały proporce, niemal tak 
liczne jak  

Tezerenee. Uzbrojeni po zęby strażnicy stali pod ścianami od wejścia po 
marmurowe  
podwyższenie po drugiej stronie. Czujni dozorcy trzymali na smyczach młode 
smoki. Na  
ramionach paru osób siedziały myśliwskie wężosmoki. 
- Chodźmy dalej - szepnął Lochivan, gdyż Sharissa, przejęta zgromadzonym tłumem 
i  
ogromem sali, przystanęła w progu. 
Przed nimi na wysokich tronach na najwyższym poziomie podestu siedziała para  
władców Tezerenee. Wielmożna Alcia roztaczała wokół siebie monarszy splendor, 
chłodno  
patrząc na dwoje przybyłych. Wielmożny Barakas, wsparty na łokciu, trwał 
pogrążony w  
zadumie. Jego mina świadczyła, że ledwie zauważył przybycie Sharissy i syna. 
ICrok za tronami stał Reegan. Ręce splótł za plecami i wyglądał tak, jakby 
dokonywał  
przeglądu swoich wojsk... co w pewnym sensie nie odbiegało od prawdy. Po raz 
pierwszy  
Sharissa ujrzała go jako władcę, którym miał zostać po śmierci Barakasa. Trzeba 
było tylko  
przytrzeć mu rogi i patriarcha chciał, by ona miała w tym swój udział. 
"Prędzej poślubię smoka!" 
Lochivan prowadził ją po długim kobiercu kończącym się przed tronami pana klanu 
i  
jego małżonki. Kiedy byli w połowie drogi, Barakas podniósł głowę. Nim dotarli 
do celu,  
otwartej przestrzeni u stóp podwyższenia, przeszył ją wzrokiem. 
- Wielmożna Sharissa - oznajmił Lochivan, z szacunku dla rodziców opadając na  
kolano. 
Sharissa ani myślała pójść w jego ślady; nie była Tezerenee i klękanie zostałoby  
odebrane jako oznaka kapitulacji. Lekko skinęła głową swoim gospodarzom, 
poczynając od  
wielmożnej Alcii. 
Barakas obdarzył ją cierpliwym uśmiechem. 
- Moja wielmożna Sharissa Zeree. Witamy. Milczała. Lochivan podniósł się z 
klęczek. 
- - Twoja niechęć jest zrozumiała, a siła woli godna podziwu. Byłaś bardzo  
cierpliwa... 
- - Nie miałam wyboru! - czarodziejka weszła mu w słowo. 
- -...i mam nadzieję, że niebawem rozstaniesz się z tą niewygodą obrożą. - 
Patriarcha  
mówił tak, jakby wcale się nie odezwała. Wyprostował plecy i zwrócił się do 
zgromadzonych:  
- Lojalność nade wszystko. Posłuszeństwo jest nagradzane, a nieposłusznych 
spotyka kara. 
Na dany znak jeden z Tezerenee przydźwigał pokaźną szkatułkę. Była bogato  
rzeźbiona i obłożona czarami - Sharissa wyczuła to, choć wyższe zmysły miała 
przytępione.  
Wojownik ukląkł przed Barakasem i podał mu skrzynkę. Patriarcha przyjął ją i 
odprawił  
sługę. Zwrócił się do Sharissy i jej towarzysza. 
- Raczcie cofnąć się o krok. 
Lochivan ujął czarodziejkę pod rękę i delikatnie, ale stanowczo pociągnął ją do  
pierwszego rzędu zgromadzonych. Szepnął: 
- Nic nie mów. Najpierw zobacz. 
Sharissa, która już miała się odezwać, zamknęła usta. Chciała zapytać, gdzie 
jest  
Czarny Koń i kiedy będzie mogła go zobaczyć. Zamierzała nawet wspomnieć, że 
patriarcha  
złamał dane słowo. Choć Barakas był władcą absolutnym klanu, pozostawał 
niewolnikiem  

własnej dumy. 
- Znów jesteśmy u siebie! - oznajmił pan Tezerenee. Pogładzi! ręką bok szkatuły,  
jakby ją pieścił. Sharissa uświadomiła sobie, że w trakcie mówienia pracuje nad 
jakimś  
czarem. - Nasze moce nadal dalekie są od doskonałości, ale wzrosły znacznie, 
niemal  
jakbyśmy znów powiązani byli z Nimth! 
Sharissa ściągnęła brwi. Czuła, że powinna o czymś wiedzieć, ale nie umiała tego  
sprecyzować. W tej chwili bardziej interesowała ją skrzynka i jej rola. 
- Teraz pokażę naszemu gościowi potęgę naszej mocy! Barakas otworzył skrzynię. 
- Wooolnyyy! Na przeklętą Pustkę! Wooolnyyy! - W głosie pobrzmiewała ulga i  
odrobina szaleństwa. Sharissa poczuła drżenie podłogi, gdy więzień wyrwał się ze 
skrzynki,  
nie przestając ryczeć z radości. 
Gęsta czarna substancja wylała się ze skrzynki i spłynęła do stóp podwyższenia. 
W  
drodze zmieniała się, przybierając wyraźną formę. Sharissie nikt nie musiał 
mówić, kto to  
taki; głos był wystarczającą wizytówką. 
- Próżnia! Zupełnie sam! Przeklinam cię, Barakasie Tezerenee! Tylko ty mogłeś  
stworzyć miejsce gorsze od Pustki! 
Czarny Koń stanął przed patriarchą i jego małżonką. Błękitne jak lód oczy bez 
źrenic  
płonęły gniewem, kopyta darły kamienną posadzkę, żłobiąc bruzdę po bruździe. 
Czarodziejka nie mogła się powstrzymać. Wyrwała się Lochivanowi, nieco  
zaskoczonemu efektownym wejściem mrocznego rumaka. 
- - Czarny Koń! 
- - Kto mnie woła? - Hebanowy rumak odwrócił się i spojrzał w jej stronę. Nie od  
razu ją poznał, ale kiedy to się stało, wybuchnął radosnym śmiechem. Większość 
obecnych w  
sali zakryła uszy rękami. Barakas siedział bez ruchu. - Sharissa Zeree! 
Nareszcie! 
Ruszył w jej stronę. Gdy znaleźli się o krok od siebie, Sharissa poczuła 
znajome,  
przerażające szarpniecie obroży. Nie mogła oddychać. Czarny Koń zatrzymał się w 
tej samej  
chwili, wcale nie z uwagi na jej kłopoty. Trząsł się, jakby on też doznawał 
cierpienia. 
Sharissa osunęła się na kolana. Nie wiedziała, co począć. Obroża dusiła ją, choć 
nawet  
nie próbowała jej dotknąć. Nagle silne ręce złapały ją pod ramiona. Gdy walczyła 
o złapanie  
tchu, ktoś odciągnął ją od przyjaciela. 
Obroża natychmiast się poluzowała. 
- - Ty... ty mnie zwiesz demonem, władco Tezerenee? Jesteś potworem! - Czarny  
Koń odsunął się od smukłej czarodziejki. - Ja przeżyłbym, ale ją by to zabiło! 
- - Nic jej nie będzie - odparł obojętnie patriarcha. Zachował spokój, jakby ten  
wypadek go nie interesował. 
Wspierając się na ramieniu Lochivana, bo to on ją odciągnął, Sharissa zdała 
sobie  
sprawę, że Barakas po raz kolejny mistrzowsko rozegrał tę partię. W okrutny 
sposób pokazał  
obojgu więźniom, co im grozi - a przynajmniej jej - gdy znajdą się zbyt blisko 
siebie.  
Najprawdopodobniej to ona poniosłaby karę, mimo że patriarsze udało się odkryć 
słabe  
punkty Czarnego Konia. 
- Możesz stać o własnych siłach? - zapytał Lochivan cicho. Jego ton wyrażał 
irytację i  
zawstydzenie. - Nie miałem pojęcia, co on knuje. Gdybym wiedział, uprzedziłbym 
cię o  

niebezpieczeństwie związanym ze zbliżaniem się do przyjaciela. 
Sharissa nie odpowiedziała. Uwolniła się z jego rąk i stanęła o własnych siłach. 
Kiedy  
nogi przestały jej dygotać, spojrzała najpierw na Czarnego Konia, który chyba 
nadal cierpiał,  
a potem na patriarchę. 
- - Winien ci jestem przeprosiny, wielmożna Sharisso, ale nauczka ta była 
konieczna.  
Demon jest dla nas niezmiernie cenny, gdyż sam robi to, czego my nie możemy - na 
razie -  
osiągnąć wspólnymi siłami. 
- - Zawsze... - Zakaszlała, gdyż płucom brakowało jeszcze powietrza. - Zawsze  
myślałam, że nie lubisz polegać na czarach. Czy to nie ty głosiłeś, że prawdziwa 
siła kryje się  
w ciele? 
- - Dobry wojownik sięga po broń najlepszą w danej sytuacji. Dzięki twemu  
demonicznemu przyjacielowi uzyskaliśmy wstęp do prawowicie przynależnego nam  
cesarstwa. Podczas gdy my eksperymentowaliśmy z odrodzonymi mocami, on 
samodzielnie  
wzniósł tę cytadelę. Jego wysiłki zapewniły nam bezpieczne miejsce, w którym 
będziemy  
rosnąć w silę. 
- - I oto, jak nagradzasz go za starania! - Wskazała szkatułę. - Cóż to za 
straszna  
pułapka? 
- - To? Zwyczajna skrzynka. - Podniósł ją, żeby mogła zobaczyć. Czarny Koń 
skulił  
się jak wysmagany biczem skazaniec na widok narzędzia tortur. - Dołożyłem parę  
drobiazgów. Czary przepuszczają tylko mój głos i więzień może rozmawiać 
wyłącznie ze  
mną. Jest odporna na jego moce magiczne i jedynie ja mogę ją otworzyć, ale 
przecież to tylko  
skrzynka. Nie zadaje mu bólu. 
- - Tylko niewysłowione katusze! - ryknął Czarny Koń. - Nie mogę się ruszyć! Nie  
mogę mówić! Słyszę tylko jego! Jestem taki samotny! 
Pilnując się, żeby nie znaleźć się zbyt blisko Czarnego Konia, Sharissa podeszła 
do  
tronu patriarchy. Strażnicy natychmiast zajęli miejsca przed swoim panem i 
wyciągnęli broń  
w stronę czarodziejki. 
- Precz! - Barakas podniósł się i wolną ręką odepchnął przybocznych. Wziął 
skrzynkę  
pod pachę i popatrzył na śmiało sobie poczynającą pannę Zeree. - Chcesz coś 
powiedzieć? 
Czy mogła wyrazić coś, co nie byłoby czczym rozgoryczeniem? Barakas zachował  
przewagę. Udzielił jej audiencji, żeby ją upokorzyć i pokazać, jak beznadziejne 
jest jej  
położenie. 
- - Czy moje słowa mogłyby cokolwiek zmienić, smoczy władco? 
- - Bardzo wiele, prawdę powiedziawszy - odparł Barakas po powrocie na tron. 
Choć  
miał skruszoną minę, jakby żałował wcześniejszych poczynań, Sharissa nie dała 
się zwieść. -  
Noszenie tej obroży przynosi ci ujmę. Powinnaś zająć miejsce u naszego boku. 
Na te słowa Reegan, który dotąd obojętnie przysłuchiwał się rozmowie, nagle 
zaczął  
zdradzać zainteresowanie. Sharissa poczuła na sobie jego spojrzenie i zmusiła 
się do  
skupienia uwagi na osobie patriarchy. Chciała pokazać, że następca - jej 
przyszły mąż według  
planów patriarchy - jest jej najzupełniej obojętny. 

- Nie mam na to najmniejszej ochoty, władco Tezerenee. Nigdy tego nie zrobię. 
Zgromadzeni zaszemrali trwożliwie. Każdy inny zapłaciłby gardłem za łagodniejsze  
słowa rzucone w twarz Barakasowi Tezerenee. A jednak patriarcha nie wyglądał na  
urażonego. Pogładził wieko skrzynki i zamknął je delikatnie. Czarny Koń lękliwie 
cofnął się  
o parę kroków. Magiczna energia trzasnęła w powietrzu i zastraszony ogier stanął 
jak rażony  
gromem. Jakaś potężna więi łączyła go ze skrzynką. 
- Zdjąć obrożę. 
Nad głowami klanu znów przetoczyły się szepty. Lochivan podszedł do Sharissy,  
która zastygła w zupełnym bezruchu. Co tym razem planował patriarcha? Czy myśli, 
że  
będzie stała bezczynnie, gdy znów odzyska swoje zdolności? Mogłaby... 
Gdy Lochivan sięgnął do jej szyi i dotknął obroży, Sharissa uświadomiła sobie, 
że nic  
nie może zrobić. Walczyć? Nawet gdyby była najpotężniejsza wśród Vraadow, nie 
zdołałaby  
pokonać ich wszystkich, nie miałaby szans, żeby dobrać się do pilnie chronionego 
Barakasa.  
Uciec? Dokąd? Co stałoby się z Czarnym Koniem... 
I z Faunonem, z którym zawarła przymierze? Nie mogła uciec bez nich, zwłaszcza  
gdy obaj byli tak bezradni. Kto wie, co by ich spotkało, zwłaszcza Czarnego 
Konia. 
Lochivan zsunął magiczną obrożę z jej szyi, ale Sharissa wcale nie poczuła się 
lepiej.  
Druga, niewidzialna obroża groziła jej uduszeniem. Była to obroża wykuta ze 
strachu o  
innych, głównie o Czarnego Konia. Zrozumiała teraz, dlaczego Barakas nie wziął 
obrazy do  
serca; wiedział, że będzie mu posłuszna, choćby tylko dlatego, że nie mogłaby 
zostawić  
przyjaciela na łasce losu. Możliwe, że nie miał pojęcia o jej wizycie u Faunona, 
ale z  
pewnością wiedział, ile znaczył dla niej hebanowy rumak. 
- Sharisso... - mruknął Czarny Koń. Jego ton wskazywał, że wie, dlaczego nic nie 
robi  
po odzyskaniu mocy. 
Lochivan wycofał się, zabierając straszliwe narzędzie tortur, i Sharissa znów 
stała  
samotnie przed panem klanu. Sięgnęła do szyi i bezwiednie potarła skórę. Ten 
ruch  
niespodziewanie przypomniał jej o stałym drapaniu się wielu Tezerenee. Opuściła 
rękę. 
- Dobrze - rzekł Barakas, kiwając głową. - Widzisz? Twoje zdrowie wiele dla nas  
znaczy, Sharisso Zeree. Chcę, żebyś z nami pracowała. 
Miałaby współpracować? Pomagać Tezerenee? Czyżby ta audiencja miała inny cel  
poza jej poniżeniem? Czyżby patriarcha potrzebował jej talentu? 
Barakas pochylił się w jej stronę, jakby rozmawiał ze współspiskowcem. Mówił  
jednakie dość głośno, by wszyscy go słyszeli. 
- Z samego rana wyruszy druga ekspedycja, większa, do górskiego gniazda  
porzuconego przez ptasich ludzi. Sam będę nią dowodził. - Rzucił okiem na 
Czarnego Konia.  
Choć mroczny rumak poruszył głową i odpowiedział mu wściekłym spojrzeniem, było 
jasne,  
że nie może zrobić nic więcej. Niezależnie od rodzaju czaru wiążącego go ze 
skrzynką, jego  
zdolność ruchu zależała od woli patriarchy. Równie dobrze mógłby być marionetką. 
Barakas udał, że zapomniał o nim. Popatrzył na czarodziejkę, która okazała  
zaciekawienie, i podjął: 
- Twoja wiedza i umiejętności byłyby dla nas bezcenne, wielmożna Sharisso. 
Chcemy,  

żebyś do nas dołączyła. 
"Inaczej Czarny Koń ucierpi?" - pomyślała. Czy patriarcha przekazał jej 
milczącą,  
zawoalowaną pogróżkę, czy tak namącił jej w głowie, że doszukiwała się podstępu 
w każdym  
jego ruchu, w każdym jego oddechu? 
- Co warn po mnie? Nawet teraz, choć nie mam twojej zabawki na szyi i w pełni  
władam mocami, niewiele mogę zrobić. Nie więcej, niż sam możesz osiągnąć... - 
spojrzała na  
Czarnego Konia - prawymi czy niecnymi środkami. 
Wśród zgromadzonych znów zapanowało poruszenie. Bez wątpienia zwyczajna  
audiencja sprowadzała się do przemowy Barakasa i milczącego kiwania głowami 
poddanych.  
Śmiałe słowa Sharissy drażniły Tezerenee i zaprzysiężonych im Vraadow, choć poza 
tym nie  
odnosiły większego skutku. 
Barakas rozparł się na tronie. Nadszedł czas na zadanie ostatniego ciosu. 
Sharissa  
przygotowała się wewnętrznie. Była ciekawa, co powie, by nakłonić ją do 
współpracy z  
Tezerenee. 
- Czyż nie interesują cię założyciele? 
Nie odpowiedziała, bojąc się ciągu dalszego. Odczytał jej minę i pokiwał głową. 
- - Skrzydlaci są ostatnimi z długiego łańcucha osadników. Pierwszymi i  
prawdziwymi panami, jeśli przyniesione informacje nie kłamią, byli założyciele - 
nasi  
przeklęci, bogom podobni przodkowie! 
- - Założyciele... - szepnęła. Siły zaczęły ją opuszczać, gdy uświadomiła sobie, 
że  
Barakas doskonale wie, jak zagrać na jej pragnieniach. 
- - Te jaskinie były siedliskiem ich mocy. 
Sharissa nie mogła, nie chciała spojrzeć w oczy Czarnemu Koniowi. Pochyliła 
głowę i  
cichym, zrezygnowanym głosem odparła: 
- Pójdę z wami. 
Wielmożny Barakas Tezerenee władczo pokiwał głową i, patrząc na swoich ludzi,  
oznajmił: 
- Audiencja skończona. 
Legion milczących widzów zaczął opuszczać salę. Na ramię panny Zeree opadła  
miękko czyjaś ręka. Sharissa popatrzyła na Lochivana, ale tak naprawdę wcale go 
nie  
widziała. Wróciła myślami do okresu sprzed piętnastu lat, kiedy co rusz padała 
ofiarą czyichś  
manipulacji głównie z powodu braku doświadczenia w kontaktach z ludźmi. Teraz 
miała  
wrażenie, że tych piętnastu lat wcale nie było. Znów kierowano ją w tę czy w 
tamtą stronę jak  
małe dziecko. Poczucie niemocy i gniew tliły się w niej jak nigdy dotąd. 
Wyraz jej twarzy musiał ulec zmianie, bo Lochivan szybko cofnął rękę. 
"Nie dam sobą manipulować!" Ostatnim razem coś takiego skończyło się śmiercią  
przyjaciela. 
Czarodziejka odwróciła się na pięcie i wyszła za innymi z sali, nawet nie 
kłaniając się  
władcom Tezerenee. Lochivan po chwili ruszył za nią. Niech będzie, uda się z 
Tezerenee do  
jaskini. Zrobi, co w jej mocy, żeby rozwikłać tajemnice spuścizny założycieli i 
ich następców.  
Znajdzie sposób na uwolnienie Czarnego Konia... i Faunona. 
A przede wszystkim zadba, żeby Tezerenee, a zwłaszcza ich pan, nigdy nie 
skorzystali  
z tego dziedzictwa. 

 
XI 
 
Dwa dni spędzone wśród Queli nie przyniosły żadnych odpowiedzi. Gerrod nadal nie  
miał pojęcia, jak długo unosił się w Pustce. Miał wrażenie, że minęło zaledwie 
parę godzin,  
ale z rozmów z Dru wynikało, że w krainie nicości czas płata dziwne figle. 
Godziny mogły  
okazać się miesiącami. Być może jego pobratymcy już nie żyli albo, co gorsza, 
Sharissa  
została ważnym członkiem klanu, małżonką następcy i matką jego dzieci. 
Mocno uderzony w plecy runął na ziemię. Otaczające go Quele zaczęły pohukiwać.  
Na podstawie wcześniejszych obserwacji Gerrod doszedł do wniosku, że odgłosy te 
są  
odpowiednikiem ludzkiego śmiechu. 
Podnosząc się z godnością, na jaką było go stać w takiej sytuacji, raz jeszcze 
rozejrzał  
się po otoczeniu. Wędrowali na południowy zachód. Nie miał pewności, ale 
przypuszczał, że  
znajdują się daleko od miejsca, do którego chciał trafić. W dali migotała 
rozległa przestrzeń  
wód, zapewne wielkie morze, ale nie mógł skupić na niej wzroku. Przez cały dzień 
osłaniał  
oczy i nie mógł patrzeć nawet na swoich nieludzkich towarzyszy. 
Problem polegał na tym, że wszystko wokół skrzyło się jak idealny kryształ, 
łącznie z  
Quelami. Gdy podchodziły blisko, czasami go oślepiały. Spuszczanie głowy trochę 
pomagało,  
ale nawet skaliste podłoże pod nogami raziło w oczy. 
Znał przyczynę. W okolicy było pełno kryształów wszelkich rozmiarów i kształtów  
rozrzuconych po powierzchni jakby w wyniku potężnego wybuchu, być może w czasie  
formowania się tej części świata. 
Lśnienie Queli było kamuflażem. Ich pancerze składały się z szeregu fałd, które 
zaraz  
po urodzeniu musiały być bardziej rozchylone. W każdej fałdzie tkwiły liczne 
klejnoty,  
częściowo, nie całkowicie zarośnięte przez pancerz. Każdy Poszukiwacz 
przelatujący nad tym  
rozmigotanym terenem był na wpół ślepy, a Quele dzięki kryształom w pancerzach 
stapiały  
się z otoczeniem. 
Ciekawe, jak taki kamuflaż sprawdzał się poza tym regionem. Kryształy miały 
jeszcze  
jedno zastosowanie, bez wątpienia wymyślone przez użytkowników. Przyprawiały o 
zawroty  
głowy każdego, kto nie był do nich przyzwyczajony. Nie wiadomo na jakiej 
podstawie Quele  
uznały go za czarodzieja; możliwe, że widziały jego przybycie do Smoczego 
Królestwa. Po  
zadecydowaniu, że darują mu życie - było to przedmiotem niezrozumiałej dyskusji, 
która  
trwała ponad kwadrans - jedno z pancernych stworzeń przyciągnęło go do siebie i 
podsunęło  
mu przed oczy wyjątkowo jasny kryształ. Ślepota spowodowana przez światło słońca 
odbite  
od ścianek kryształu szybko przeminęła, ale towarzyszyło jej coś, co w owej 
chwili Gerrod  
wziął za porażenie gorącem. Rozbolała go głowa. Uważał to za drobne utrapienie, 
dopóki nie  
spróbował się skoncentrować. Bez skutku. Próba ucieczki z wykorzystaniem 
magicznych  

zdolności odniosłaby mniej więcej taki sam skutek, jak rzucenie się na dozorców 
z gołymi  
rękami. 
Ból głowy przeminął, ale zastąpiły go zawroty. 
Minęła następna godzina. Słońce opadało ku linii horyzontu i świeciło w oczy  
wędrowcom. "Czyżby była mi pisana ślepota?" - myślał Gerrod. Jego strażnikom 
blask nie  
przeszkadzał; mieli wiele powiek, przy czym wszystkie poza zewnętrznymi były w 
pewnym  
stopniu przezroczyste. Im robiło się jaśniej, tym ciemniejsze stawały się oczy 
przysłaniane  
kolejnymi powiekami. Gerrod zastanawiał się, czy jest to cecha naturalna, czy 
też Quele same  
dokonały pewnych zmian, tak jak kiedyś Vraadowie. 
Ciężka ręka, a właściwie łapa opadła mu na ramię i zatrzymała go w miejscu. 
- O co chodzi? - warknął przestraszony i zły Tezerenee. Chciał pokazać tym  
przerośniętym pancernikom, gdzie jest ich miejsce, ale miał pecha. One już je 
znały. W ich  
oczach to on był zwierzęciem. 
Ten, który go zatrzymał, podniósł bojowy topór i wskazał jedno z mniejszych 
wzgórz  
na prawo od gromady. Gerrod większą uwagę poświęcił broni niż kolejnemu, niczym 
się nie  
wyróżniającemu elementowi krajobrazu. Poznał ciężar topora na własnej skórze - 
niejeden raz  
oberwał płaską stroną żeleźca - i wiedział, że żaden człowiek nie zdołałby 
podnieść go z  
ziemi, co tu dopiero mówić o wywijaniu nim w powietrzu. 
Quel zahukał i znów wskazał na wzgórze. Vraad ruszył w stronę wzniesienia, ale  
zosta! szarpnięty do tyłu jakby waży! tyle, co nic. Quel znów zahukał. 
Gerrod potrząsnął głową, mając nadzieję, że zrozumieją ten gest. W ciągu dwóch 
dni  
nakręcił się głową więcej niż w całym życiu. 
Ogromne stworzenie tupnęło nogą i zmusiło jeńca do spojrzenia w dół. 
Coś przedzierało się spod ziemi ku górze. 
Gerrod chciał się cofnąć, ale Quel go przytrzymał. Tajemniczy przybysz był coraz  
bliżej powierzchni. Gerrod chciał ułożyć zaklęcie, lecz nadal miał mętlik w 
głowie. Te  
stworzenia przyprowadziły go tutaj, żeby złożyć w ofierze jakiemuś potworowi. Na 
to  
wyglądało. Musi się ratować, musi rzucić zaklęcie... obojętnie jakie! 
Uderzenie w potylicę położyło kres tym rozmyślaniom. Gerrodowi zadzwoniło w  
uszach i zahuczało pod czaszką, co znacznie pogłębiło dotychczasowe uporczywe 
zawroty  
głowy. 
Spod ziemi wyskoczył stwór z gotowymi do zadania ciosu pazurami... i okazało 
się, że  
to po prostu kolejny Quel, tylko większy od innych. 
Czarodziej rozciągnął się jak długi przed nowo przybyłym, pchnięty przez 
stworzenie,  
które trzymało go za ramię. 
Zawisł nad nim wydłużony pysk, na którym wyraźnie malowała się pogarda. Sięgnęła  
ku niemu ogromna łapa z wysuniętymi pazurami i Gerrod był pewien, że za chwilę 
wyda  
ostatnie tchnienie. Zamiast zmiażdżyć mu czaszkę, co wymagałoby niewiele 
wysiłku, Quel  
złapał go za kołnierz i przyciągnął bliżej siebie. 
- Smocza krew! - wycharczał Tezerenee. Naprężone kołnierze koszuli i płaszcza  
niemal pozbawiły go tchu. 
Wielki Quel zahukał parę razy do tego drugiego, który z kolej zwrócił się do  
pozostałych. Wszyscy odwrócili się i odeszli. 

"Co teraz?" - chciał wiedzieć sponiewierany Vraad. Tylko jedna odpowiedź  
przychodziła mu do głowy, ale przecież ten opancerzony potwór nie... 
Nie puszczając jeńca, Quel zaczął kopać jamę w ziemi. 
- Nie! Nie mogę! Stój! - Czarodziej zaczął się szamotać, lecz Quel nie zważał na 
jego  
usiłowania. Wizja pogrzebania żywcem wstrząsnęła Gerrodem do żywego. Już 
zanurzał się w  
ziemi, jakby tonął w lotnych piaskach. Quela prawie nie było widać; na 
powierzchnię  
wystawała tylko łapa, którą go trzymał. 
Tezerenee nabrał powietrza w płuca i gdy tylko zamknął usta, jego twarz spotkała 
się  
z ziemią. Zacisnął powieki i modlił się o szybką śmierć. 
Sypka ziemia zapchała mu nozdrza. Nie mógł ruszyć rękami, więc musiał  
wydmuchnąć powietrze, żeby przeczyścić nos. Zaczęło brakować mu tchu. 
W ślad za Quelem przebił się do wielkiego tunelu. 
Rozejrzał się w nikłym blasku, który sączył się z kryształów osadzonych w 
ścianie  
tunelu. Najbliższe kamienie świeciły najjaśniej. Gerrod odetchnął - nie miał 
innego wyboru - i  
stwierdził, że powietrze jest suche, ale zdatne do oddychania. 
Uświadomił sobie, że jego strażnik nie korzystał z tego tunelu. Korytarz biegł w  
pewnej odległości od miejsca, z którego wyłonił się Quel. Dlaczego zadał sobie 
trud kopania  
własnego chodnika, zamiast skorzystać z gotowego? Gerrod wątpił, czy uzyskałby 
odpowiedź  
na to pytanie, nawet gdyby mogli się porozumieć. Podobnie jak Poszukiwacze 
opisani przez  
Dru Zeree, mieszkańcy podziemi znacznie różnili się od Vraadow. Może ten 
korytarz był  
zarezerwowany dla transportu stworzeń powierzchniowych takich jak on. 
Quel, wyraźnie zadowolony, że jeniec jest w znośnym stanie, poderwał go na nogi.  
Nie wiadomo skąd w jego łapie pojawiła się smukła włócznia, z kształtu podobna 
do igły.  
Gerrod nie pamiętał, czy widział ją wcześniej. Jak dotąd nie miał czasu na 
dokonywanie  
takich drobnych obserwacji. 
Quel pchnął go do przodu i opuścił włócznię. Gerrod zrozumiał i spiesznie 
wypełnił  
polecenie. 
Po przejściu paru kroków wyczuł wokół siebie silną aurę czarów. Wydawało się, że  
niektóre elementy otoczenia czerpią moc z naturalnych sił ziemi. Gerrod 
znajdował się w  
pobliżu siedliska mocy, swoistego źródła magii. Nie chodziło tylko o kryształy w 
ścianach;  
ich jedynym celem było oświetlanie tej części tunelu, którą przechodzili 
użytkownicy. Gerrod  
dość dobrze znał się na magii kryształów i domyślał się, że Quele mają inne 
kamienie, które  
gromadzą czystą moc tego świata w celu późniejszego wykorzystania. Magia 
kryształów  
pozwalała zrealizować cele nieosiągalne za pomocą zwyczajnych vraadzkich czarów 
- a  
możliwe, że nawet czarów Smoczego Królestwa. 
"Gdyby udało mi się znaleźć takie kryształy... Może jeszcze nie wszystko 
stracone" -  
pomyślał Gerrod. 
Uświadomił sobie, że od kiedy znalazł się w tunelu, zawroty głowy przestały mu  
dokuczać. 
Odwrócił się do Quela, który natychmiast przystanął, poderwał włócznię i cisnął 
w  

niego prymitywnym, ale zabójczym pociskiem ognia. 
Opancerzone straszydło zahukało szyderczo. Gerrod otwarł usta, desperacko 
szukając  
wyjścia z impasu. Wyczuwał otaczającą go moc, dlaczego więc nie mógł rzucić 
nawet  
najprostszego zaklęcia? 
Rozbawiony Quel przestał pohukiwać i dźgnął go szpicem włóczni. Najwyraźniej  
chciał, żeby to małe, nieporadne stworzenie przestało błaznować i ruszyło dalej. 
Gerrod  
posłuchał bez słowa, jego opór zmalał do zera. Coś, co gromadziło moc, wchłonęło 
energię,  
którą próbował wezwać, zanim zdążył zrobić z niej pożytek. Jeszcze nigdy w życiu 
nie był  
taki bezsilny. Jedyną pociechę stanowił fakt, że już nie cierpiał z powodu 
zawrotów głowy. 
To jednak nie przynosiło ulgi jego znużonemu umysłowi. Quel prowadził go przez  
kolejne tunele. Gerrod szybko zrezygnował z próby zapamiętania drogi; podziemny 
system  
składał się z niezliczonych, krętych, krzyżujących się korytarzy. Co najmniej 
dwa razy był  
niemal pewien, że wracają po własnych śladach. Strażnik szedł jednak pewnym 
krokiem,  
zmierzając do sobie tylko znanego celu. 
Zmęczony czarodziej zaczynał walczyć z klaustrofobią. Szli w dół - przynajmniej 
tyle  
wiedział, choć niewiele to dawało. Tunele zwężały się. Gerrod wyobrażał sobie 
wiele ton  
ziemi nad głową i jakie byłyby następstwa podziemnego wstrząsu. Z ogromną ulgą 
powitał  
blask widoczny w drugim końcu ostatniego chodnika. Był tak pewny, że jakimś 
cudem dotarli  
na powierzchnię ziemi, że chciał biegiem rzucić się w stronę światła. 
Powstrzymało go  
ostrzegawcze pohukiwanie Quela. Przez resztę drogi Gerrod starał się nie 
prowokować  
strażnika. Z włócznią w plecach - najpewniej przeszywającą go na wylot - nie 
cieszyłby się  
długo widokiem zewnętrznego świata. 
Dopiero parę kroków od wylotu tunelu zrozumiał, że to nie słońce płonie tak 
jasno. 
Gerrod znalazł się w ostatnim siedlisku Queli. 
Nazwanie go miastem mogło wydawać się nietrafne. Nie było tutaj ulic i budynków,  
jakie znali Vraadowie, a Quele nie zajmowały się zwyczajnymi, codziennymi 
sprawami, jakie  
składają się na życie miasta. Gerrod spędził parę dni w kolonii Vraadow w czasie 
pierwszych  
lat jej istnienia, głównie na prośbę Dru Zeree lub Sharissy, kiedy potrzebowali 
jego pomocy  
w czasie realizacji jakiegoś projektu. Pamiętał, czym zajmowali się Vraadowie, 
żeby przeżyć  
jeszcze jeden dzień. Stworzenia w ogromnej grocie, niektóre tak odległe, że 
wyglądały jak  
mrówki, poruszały się z niezwykłą determinacją. Nieważne, co robiły - wspinały 
się po  
ścianach, przekopywały z jednego tunelu do drugiego czy tylko chodziły po 
gładkim podłożu  
- wkładały w to całą duszę. 
Czarodziej spojrzał w górę i zobaczył to, co wziął za słońce. Strop pieczary 
usiany był  
tysiącami kryształów, które w przeciwieństwie do tych w tunelach nie były 
źródłem światła.  

Światło pochodziło skądinąd, może nawet z powierzchni, i te kamienie tylko je 
odbijały. Był  
to przykład mistrzowskiego wykorzystania naturalnych cech kryształów i nie 
wymagał  
czarów, które zresztą w tym miejscu nie mogłyby zadziałać. 
Quel, który go pilnował, stanął u jego boku i też rozglądał się po mieście, choć 
z  
odmiennego powodu. Wypatrzył innego przedstawiciela swojej rasy, który zdaniem 
Gerroda  
ani trochę nie różnił się od pozostałych, i skinął na niego. Drugi potwór 
zahukał w  
odpowiedzi i ruszył po ścianie w ich stronę. 
Czarodziej ze zdumieniem patrzył, jak wielka, z pozoru niezdarna bestia zwinnie  
wspina się po ścianie i przeskakuje z jednej wąskiej półki na drugą. Miał 
nadzieję, że nie każą  
mu naśladować swoich wyczynów; w jego wypadku wspinaczka byłaby krótka, a upadek  
fatalny. 
- Sharisso Zeree - szepnął - w co ty mnie wpakowałaś? 
Wkrótce po raz kolejny został przekazany innemu strażnikowi. Nowy dokładnie  
obejrzał bezradnego jeńca, błyskawicznie wyciągnął łapę i zamknął go w 
niedźwiedzim  
uścisku. Podczas gdy Gerrod jak tylko mógł bronił się przed zmiażdżeniem żeber, 
wielkie,  
pancerne stworzenie znalazło uchwyt na ścianie i wyciągnęło go z tunelu. 
Przytrzymując się  
jedną łapą, przesunęło się kawałek po ścianie pieczary i zanurkowało do 
następnego tunelu.  
Gdy tylko stanęło na nogach, puściło jeńca. Czarodziej niezdarnie osunął się na 
ziemię. 
Ruszyli w drogę, przemierzając kolejne korytarze. Gerrod dochodził do 
przekonania,  
że w ten sposób przyjdzie mu spędzić resztę życia. Wyobrażał sobie, jak 
przechodzi z tunelu  
do tunelu 
- - od czasu do czasu pokonując pionowe ściany w ramionach Queli 
- - dopóki nie wyłoni się po drugiej stronie świata. "Czy byłby to drugi 
kontynent?" -  
zastanawiał się. Chyba nie. Znając swoje szczęście, trafiłby na dno morza. 
W pewnej chwili pokusił się o wypróbowanie następnego zaklęcia, którego efekty,  
gdyby się powiodło, tylko on mógłby zobaczyć. Niestety, dziwna moc, nad którą 
panowała  
rasa Queli, nadal miała przewagę. Tutaj nie mógł liczyć na czary; będzie musiał 
polegać na  
własnej przemyślności i sile fizycznej. 
Kiedy dotarli do kolejnej oświetlonej groty, czarodziej początkowo omiótł ją  
pobieżnym spojrzeniem. Było tutaj tylko kilka Queli, które przemykały 
gdzieniegdzie albo  
stały na środku groty i pohukiwały między sobą. Po bokach otwierało się parę 
tuneli. 
Ta przerwa w podróży ciągnęła się o wiele za długo. Gerrod odwrócił się do 
swojego  
dozorcy i choć wiedział, że stworzenie rozumie go mniej więcej tak, jak on 
rozumiał smoka,  
zapytał: 
- I co teraz? W którą stronę? 
Niemal stracił zimną krew, gdy dozorca popatrzył na niego, jakby słuchał, a 
potem  
machnął łapą w kierunku grupy na środku pieczary. Czysty zbieg okoliczności, 
powiedział  
sobie Tezerenee. Quele go nie rozumieją, to już zostało dowiedzione... prawda? 
Gardłowe chrząknięcie ostrzegło, że ma bardzo mało czasu na podporządkowanie się  

rozkazom przewodnika. Ruch ostrej jak igła włóczni podkreślił to dobitnie. 
Gdy Gerrod wszedł do jaskini, Quele przerwały swoje zajęcia, jakie by one nie 
były, i  
spojrzały na niego. W odróżnieniu od tych spotkanych dotychczas, te przyglądały 
mu się nie  
tyle z pogardą i z nienawiścią, ile z zaciekawieniem. Gerrod napotkał badawcze 
spojrzenie  
jednego z nich i wyczytał w jego oczach inteligencję, jaką nie mógł poszczycić 
się  
dotychczasowy przewodnik. 
Quele rozmawiały jeszcze przez parę sekund, przy czym w odgłosach wydawanych  
przez strażnika pobrzmiewał szacunek. Kiedy ucichły, do przodu wysunął się ten, 
z którym  
Gerrod skrzyżował spojrzenie. Machnął łapą na czarodzieja, który przybliżył się 
nieufnie,  
stale zerkając na dozorcę. Nagle zapragnął opuścić tę grotę i wrócić do 
monotonii tuneli albo  
nawet do mrożącego krew w żyłach łażenia po ścianach jaskiń. Wiedział już, że w 
końcu  
dotarł do celu podróży. 
Zdawało mu się, że budzi w Quelach lekkie rozbawienie. Nie miał pewności, bo  
niewiele wiedział na ich temat. Informacje przekazane mu przez Dru Zeree były 
skąpe;  
większość Queli, z jakimi miał do czynienia, zginęła w walce z oddziałem 
Poszukiwaczy. 
"Chętnie zamieniłbym się z tobą miejscami, mistrzu Zeree" - pomyślał Gerrod z  
goryczą. 
Usłyszał, że strażnik odchodzi. 
Gromada Queli okrążyła go, zanim zdążył pokonać połowę drogi do tego, który go  
wezwał. Zakapturzony Tezerenee otulił się fałdami płaszcza i przeklął swoją 
niezdolność do  
magicznej obrony. Nawet miecz czy topór byłby mile widziany. Przynajmniej dałby 
mu jakąś  
pociechę w ostatnich chwilach. 
Krążyły wokół niego, wymachując łapami i pohukując jeden do drugiego jak sowi  
parlament. Kilka zwracało się do niego, a wydawane przez nie odgłosy często 
kończyły się  
pytającą nutą. 
Jeden przekrzyczał pozostałych; prawdopodobnie był to ten sam, który go wezwał.  
Wskazał, że powinien iść za nim. Rad, że wyrwie się z kręgu trajkoczących 
postaci, Gerrod  
posłuchał bez słowa. 
Na środku komory wznosiło się podwyższenie, niezbyt wysokie, dlatego nie 
dostrzegł  
go za zwalistymi Quelami, gdy wszedł do jaskini. Leżały tam kryształy. Niektóre 
tworzyły  
regularne wzory, inne były bezładnie rozrzucone. Wiele pojedynczych kamieni 
przycięto,  
nadając im nowy kształt. Wódz Queli - Gerrod skłonny był przyjąć, że to 
stworzenie dowodzi  
pozostałymi - wziął jeden kamień i wysunął go w jego stronę. 
Ciekawość wzięła górę nad ostrożnością. Gerrod wyjął kryształ z wyciągniętej 
łapy. 
- Zrozumienie - współpraca - pytanie? 
Zaskoczony gwałtowną powodzią obrazów i wrażeń, upuścił klejnot. Chaos panujący  
w jego głowie wyparował jak poranna rosa. 
- Na szaleństwo Manee! - zaklął, patrząc na kryształ jak na żywe stworzenie. - 
To  
znaczy, że ty... czy ty... 
Quel wskazał kryształ. Otoczony licznymi przerażającymi postaciami Gerrod nie 
miał  

innego wyjścia, jak tylko wypełnić milczące polecenie, ale poruszał się powoli, 
z największą  
ostrożnością. Domyślił się, do czego służy kryształ, ale przeraził go natłok 
odczuć, które go  
opadły. 
Chwycił klejnot... i nieprzyjemne wrażenie powróciło. 
- - Słaby... elf... pytanie? Quel... wróg... pytanie? 
- - Nie tak szybko! - Obrazy zaczęły się mieszać. Gerrod zobaczył jakby 
rozciągnięte  
wersje siebie i Queli. Widział również istotę, która musiała być elfem. 
Kryształ umożliwiał porozumiewanie się, ale jego możliwości były ograniczone, 
gdy  
chodziło o przedstawicieli tak bardzo różnych ras. Quele myślały w zupełnie inny 
sposób niż  
Vraadowie. Mimo wszystko to było lepsze niż nic. Gerrod musiał tylko odgadywać 
sens  
obrazów. 
Zaczął się zastanawiać, dlaczego stworzenia obywały się bez podobnych kamieni, 
ale  
wtedy przypomniał sobie o niezliczonych kryształach tkwiących w ich pancerzach. 
Dlaczego  
nie miałyby zawrzeć wśród nich kryształu-tłumacza? W ten sposób zawsze mogły 
zrozumieć  
przedstawiciela innej rasy. Strażnicy go rozumieli; to tylko on nie mógł pojąć 
ich słów i  
myśli. 
- Elf... pytanie? 
Czy myślą, że on jest elfem? 
- - Nie, nie jestem elfem. Jestem Vraadem. Vraad. 
- - Vraad... pytanie?... Gniazdo... pytanie? Czy chodzi im o... 
- - Chcesz wiedzieć, skąd pochodzę? 
Odebrał coś w rodzaju przytaknięcia. Quele, od dawna używające tej metody  
komunikacji, rozumiały go o niebo lepiej. 
Choć mówienie na głos nie było konieczne, Gerrod czuł się lepiej, gdy to robił. 
- - Pochodzę z... - Czy powinien mówić im o Nimth? O kolonii? - Pochodzę zza  
morza na wschodzie. 
- - Brak innego lądu... stwierdzenie!... przybycie tutaj... pytanie? 
Nie wierzyli w istnienie drugiego kontynentu. Czy wpojenie im takiego 
przekonania  
mogło być dziełem opiekunów, magicznych sług założycieli? 
- - Przybyłem zza morza. Nie chciałem tu trafić. To był wypadek. 
- - Ziemia umiera... stwierdzenie!... Sheeka... Poszukiwacze... tak samo... 
pytanie?...  
grasuje wcielenie śmierci... koszmar... stwierdzenie!... zguba... 
stwierdzenie!... triumf  
skrzydlatych... stwierdzenie! 
- - Czekaj! Proszę, nie tak szybko! - Zbyt wiele naraz. - Ziemia umiera? Jaka 
ziemia? 
Zobaczył tereny, którymi wędrował przez dwa zeszłe dni. Po raz pierwszy poczuł  
rozpacz rasy wielkich pancerników. Dlaczego od razu nie zwrócił uwagi na 
jałowość  
krajobrazu? Tu i ówdzie rosło parę roślin, ale karłowatych i ledwo żywych. 
- Ta ziemia? Ta ziemia umiera? 
Poszukiwacze - rozmówca przyswoił sobie vraadzka nazwę skrzydlatych - rozpętali  
jakieś koszmarne czary, żeby zniszczyć swoich wrogów. Gerrod poczuł chłód, kiedy 
Quel  
wspominał, co się stało. Straszliwa broń skrzydlatych wyssała życie z tej części 
świata. 
- Rozumiem... chyba. 
Po chwili zobaczył następne obrazy. 
Po wstępie dotyczącym nieszczęścia, które ich spotkało, Quel pokazał mu martwe,  

skamieniałe ciała, zimne w dotyku. Gerrod patrzył, jak falangi Poszukiwaczy 
spadają z nieba,  
by dokończyć dzieła. Domyślił się, że w rzeczywistości wyglądało to inaczej, ale 
w taki  
sposób Quele wyobrażały sobie rzeź dokonaną przez ptasich wrogów. Nie spotkali  
nieprzyjaciela od czasu ostatniego desperackiego, ryzykownego przedsięwzięcia, 
które  
uratowało część ich rasy. Przeważało wśród nich przekonanie, że Poszukiwacze 
niebawem  
ruszą w trop za niedobitkami. 
Śmiertelni wrogowie Queli wedrą się do podziemnej siedziby, ale nie zastaną w 
niej  
tych, którzy przeżyli. Mieszkańcy wnętrza ziemi przygotowali się na tę 
ewentualność. 
- Miasta porzucone... stwierdzenie!... martwi pozostaną, sztuczka spłatana 
ptakom...  
stwierdzenie!... żywi zebrani w tej jaskini, miejscu nieznanym Poszukiwaczom... 
stwierdzenie! 
Zrozumienie Quela stawało się coraz łatwiejsze. Za każdym razem, gdy coś mówił,  
kryształ wskazywał, czy jest to pytanie, czy stwierdzenie. Gerrod podziwiał 
kunszt, z jakim  
wykonany został kamień. Zastanawiał się też, jak to możliwe, że jest czynny tak 
blisko  
niewiadomego czynnika, który uniemożliwiał działanie czarom. 
Przyszło mu na myśl, że w ciągu paru ostatnich minut nie próbował skorzystać ze  
swoich mocy. Może znów nad nimi panuje. Ciekawe, czy... 
Znów uderzyły go te same obrazy i wrażenia, ale z większą siłą. Tym razem 
poświęcił  
im więcej uwagi; rozumiał, że przekazują mu to wszystko nie bez powodu. Ogromna 
grota,  
którą w czasie wędrówki wziął za miasto, wcale nie była miastem, przynajmniej 
nie w  
porównaniu z tym, co zobaczył teraz. To siedlisko, choć znajdowało się głęboko 
pod ziemią,  
bardziej przypominało znane mu osiedla, z budynkami i drogami. Tamta pieczara 
została  
pomyślana jako schronienie, do którego Quele powinny uciec w przypadku 
zagrożenia miast. 
Właśnie do tego doszło. 
Zasypały go kolejne informacje i w końcu miał tego dość. Podniósł rękę, by  
powstrzymać ten nie kończący się potok - miał nadzieję, że Quele zrozumieją 
znaczenie gestu  
- i powiedział: 
- - Chcecie czegoś ode mnie. Czego? 
- - Ty elf/nie elf... stwierdzenie/pytanie? Powoli pokręcił głową. 
- Nie, nie jestem elfem, ale istnieją między nami pewne podobieństwa. - Czy 
dobrze  
ich zrozumiał? Czy powinien im powiedzieć, że Vraadowie, elfy i Quele mają 
wspólnych  
przodków? Czy powinien wspomnieć, że również Poszukiwacze są z nimi 
spokrewnieni?  
Gerrod ukradkiem przyjrzał się swoim towarzyszom. Zadecydował, że prezentowanie 
takich  
radykalnych koncepcji stworzeniom, które bez wysiłku mogą rozerwać go na 
strzępy, nie  
byłoby mądre. - Wysłaliście patrole na poszukiwanie elfów, prawda? Jeden z nich  
przypadkiem natknął się na mnie. 
Parę Queli pogrążyło się w niemej rozmowie. Czarodziej wiedział, że trafnie się  
domyślił; szukali elfów i patrol, nie zaznajomiony z rasą Vraadow, wziął go za 
mieszkańca  

lasów. W ich oczach fizyczne różnice między elfem i Vraadem praktycznie nie 
istniały. 
- Krótka podróż... stwierdzenie! 
Przywódca Queli złapał Gerroda pod rękę, zaskakująco delikatnie. Odwrócił ostre  
pazury, żeby go nie skaleczyć. Gerroda dziwiła różnica między tą grupą a 
strażnikami, którzy  
wlekli go przez połowę podziemnego świata. Tutaj był traktowany z pełnym rezerwy  
szacunkiem, jakby te Quele uważały, że choć jest inny od nich, to wcale nie 
gorszy. 
Czy stworzenia te mogłyby pomóc mu w wypełnieniu jego misji? Jeśli on pójdzie im  
na rękę, może będą skłonne odwdzięczyć się tym samym. Zaśmiał się na myśl o 
legionach  
stworów wypadających spod ziemi u stóp wielmożnego Barakasa. Tezerenee, 
skupiający  
uwagę na niebie i powierzchni, nie spodziewaliby się inwazji spod ziemi. 
Patriarcha wiedział  
o Quelach, ale dla niego były to tylko stworzenia z historii opowiedzianej mu 
przez  
szacownego rywala, Dru Zeree. Klan obawiał się starcia z Poszukiwaczami - to oni 
stanowili  
prawdziwe zagrożenie. 
Gerrod zaśmiał się cicho. Przywódca Queli zerknął na niego, być może próbując  
odgadnąć znaczenie tych dziwnych odgłosów. Kryształy mogły przetłumaczyć sens  
rozbawienia, ale Gerrod nie znał zakresu ich możliwości. W czasie osobliwej 
rozmowy z  
Quelem od czasu do czasu wyłapywał emocje, lecz zawsze były one powiązane z 
wrażeniami  
przekazywanymi bezpośrednio jemu. Nie odebrał niczego, co nie wiązałoby się z 
tematem.  
Miał nadzieję, że wie dostatecznie dużo o magicznych kryształach, żeby zapobiec 
wysłaniu  
własnych przypadkowych myśli. Zadecydował, że dopóki nie nabierze większej 
wprawy,  
będzie mówić głośno, żeby nie rozpraszać myśli. 
"Większej wprawy?" Zastanowił się po raz pierwszy, jak długo będzie tu 
przebywać?  
Mimo swej uprzejmości, niezdarne stworzenia ani razu nie dały do zrozumienia, że 
puszczą  
go wolno, nawet jeśli zrobi to, do czego był im potrzebny. Podobnie jak wielu 
Vraadów,  
Quele były chyba zdolne do uśmiechania się - na swój własny sposób - podczas 
zatapiania  
włóczni czy toporów w plecach ofiary. 
Gerrod nagle zaczął dusić się w tunelu, którym go powadzono. Korytarz kojarzył 
mu  
się z zejściem do podziemnego grobowca. Być może jego grobowca. 
Zrobiło się zimno, po raz pierwszy od zejścia pod ziemię Gerroda ogarnął chłód.  
Zdawało się, że nawet Quele to czują, bo zwolniły kroku i popatrywały na boki 
jakby z  
narastającym niepokojem zabarwionym strachem. Tylko przywódca pozostał 
niewzruszony;  
bez przerwy mrugał, ale szedł spokojnym krokiem. Jego zachowanie wcale nie 
podniosło  
Gerroda na duchu. W swoim życiu spotkał wielu szaleńców i głupców. Na dobrą 
sprawę  
najgorszy z nich wlókł go za ramię w kierunku ucieleśnienia chaosu. 
Stanęli przed wejściem do następnej jaskini, w której zalegała ciemność głęboka 
jak  
czerń ciała mrocznego rumaka. Gerrod nic nie zobaczył, nawet gdy oczy 
przystosowały się do  

mroku. Odwrócił się do przewodnika i stwierdził, że pozostałe Qucle cofnęły się 
o parę  
kroków. 
Oczy prowodyra zmierzyły go. Czy był oceniany? Czy Quel zastanawiał się nad jego  
zdolnością do przeżycia w tajemniczej grocie? 
- - Co tam jest? - zapytał. 
- - Ty/my... ty sam/my sami... stwierdzenie/pytanie? 
Co to może znaczyć? Czarodziej powtórzył pytanie, ale otrzymał tę samą 
odpowiedź.  
Nie miała sensu, niezależnie od tego, jak ją sobie tłumaczył. Wrażenia były 
splątane, niejasne.  
Gerrod doszedł do wniosku, że Quel nie umiał mu tego wyjaśnić, może nawet sam 
nie  
wiedział. Może dlatego potrzebowali kogoś z zewnątrz, jak elf. Być może 
przerastało ich  
zrozumienie tego, co czyhało w ciemności. Gerrod po raz kolejny przypomniał 
sobie, Le ich  
umysły różnią się od umysłów Vraadow. Być może niepotrzebnie się przejmował. 
Nie wierzył w to ani przez chwilę. 
Jak się okazało, decyzja została podjęta za niego. Przywódca Queli złapał go za 
rękę  
tak mocno, że Gerrod sapnął z bólu, i powlókł go do jaskini. Inni zostali na 
swoich miejscach. 
Quel tak manewrował, zęby znaleźć się za Gerrodem, choć ten mógł to osądzić 
tylko  
na podstawie dotyku. Łapa stworzenia była jedynym punktem odniesienia; oczy nie  
dostrzegały niczego w nieprzeniknionej ciemności, a wszystkie dźwięki ucichły w 
chwili, gdy  
znaleźli się w grocie. 
Quel puścił go i rozpłynął się w ciemności. 
- Czekaj! Gdzie jesteś? - Czarodziej okręcił się na pięcie, ale nie mógł znaleźć 
drogi  
powrotnej, choć wylot jaskini powinien być widoczny. - Smocza krew. Nie 
zostawiajcie mnie  
tutaj Nic nie widzę! - Bał się ruszyć, niepewny, czy następny krok nie 
przeniesie go przez  
niewidzialny skraj przepale! albo w wyciągnięte ramiona... czego? 
Kiedy jednak stało się jasne, że nikt po niego nie przyjdzie, Gerrod ośmieli! 
się zrobić  
ostrożny krok przed siebie. 
Grotę wypełniła jasność oślepiająca jak tysiąc słońc. Vraad przysłonił oczy ręką 
i  
ściągnął na twarz kaptur płaszcza. Po nieprzeniknionej ciemności taki blask był 
w dwójnasób  
rażący. Stałby bez ruchu, szczelnie otulony płaszczem, gdyby nie szepty. Nie 
rozumiał słów,  
ale głosy brzmiały znajomo, niemal jakby wszystkie były tym samym głosem, choć  
mówiącym różne rzeczy. Żaden ani trochę nie zważał na inne. 
"Rzucili mnie na pastwę legionu szaleńców lub demonów! - osądził. - Obłąkanych  
potworów, do których niebawem dołączę w szaleństwie!" 
Dlaczego te głosy brzmiały znajomo? Istniały różnice, nie ulega wątpliwości, ale 
ton i  
modulacja były takie same. Znał te głosy, wiedział, że są tylko jednym 
głosem.,Jeden głos..." 
- Na przeklęte Nimth - szepnął Tezerenee. - Co to za przewrotna sztuczka? 
Zsunął trochę kaptur. Światło odrobinę złagodniało. Poczuł się zawiedziony. Miał  
nadzieję, że oślepiający blask będzie wygodnym pretekstem, żeby nie patrzeć. 
Teraz  
powstrzymywało go tylko tchórzostwo. 
Szyderczy śmiech ojca zranił mu uszy, ale Gerrod wiedział, że spośród wszystkich  

słyszanych odgłosów tylko ten jest wytworem jego wyobraźni. Pozostałe były 
prawdziwe. 
Podniósł głowę i zobaczył... twarze w krysztale. Były wszędzie, bo ta grota w  
przeciwieństwie do innych cała była z kryształów. Na podłodze, na stropie, na 
ścianach - od  
maleńkich, niewyraźnych plamek po ogromne, przerażające demony - wszędzie 
widniały  
twarze. Paplały jedna przez drugą, jakby ich życie zależało od tego, czy je 
zrozumie. Gerrod  
starał się ze wszystkich sił, lecz nie mógł zrozumieć ani jednego słowa. Wytężył 
słuch, żeby  
usłyszeć szeptanie sędziwego, łysego starca i chrapliwe mamrotanie 
zakapturzonego złego  
ducha, którego twarz rozmywała mu się przed oczami. Inna, młoda, sympatyczna 
postać z  
pasmem srebrnych włosów w kasztanowej czuprynie mówiła do niego tak, jakby byli  
serdecznymi przyjaciółmi. Mimo to czarodziej nie wiedział, co próbuje mu 
powiedzieć, choć  
rozpaczliwie pragnął zrozumieć każdego z demonów uwięzionych w kryształach. Znał 
ich  
wszystkich, znał ich równie dobrze jak siebie. 
Oto, kim byli. Niezależnie od zmian - a w niektórych przypadkach zmiany były  
ogromne - wszyscy byli nim, Gerrodem. 
 
XII 
 
Sharissa nie cierpiała wierzchowych smoków. Nie cierpiała ich wyglądu, ich  
charakteru, ich zapachu. Miedzy nimi a końmi nie mogło być porównania. Mimo tej 
awersji  
spędziła dwa dni na grzbiecie jednego z nich. Bestia była głupia i narowista. 
Raz próbowała  
capnąć ją zębami bez widocznego powodu. 
Patriarcha wysłuchał jej skarg z miną człowieka, który musi znosić obecność  
rozkapryszonego dziecka. Jej kłopoty z wierzchowcem nie miały znaczenia; 
Tezerenee  
jeździli na smokach, zwłaszcza gdy istniało ryzyko bezpośredniego starcia z 
nieprzyjacielem. 
Oddział, który wyprawił się w góry, poruszał się ostrożnie. Teleportacja nadal  
przerastała możliwości większości Tezerenee, musieli więc podróżować w bardziej  
konwencjonalny sposób. Poza tym patriarcha z podejrzliwością odnosił się do 
nieobecności  
Poszukiwaczy. Twierdził wprawdzie, że gniazda zostały opuszczone, ale 
najwyraźniej  
uważał, że co nagle, to po diable. Na wszelki wypadek zabrał na wyprawę swoją 
nową broń,  
spokorniałego Czarnego Konia. Wieczysty odwracał głowę w drugą stronę za każdym 
razem,  
gdy Sharissa próbowała z nim porozmawiać. Wstydził się swojego zachowania, choć 
robił to  
przede wszystkim dla jej dobra. Czarodziejka nie miała do niego żalu, ale próby 
powiedzenia  
mu tego spełzały na niczym. 
Wreszcie zapadł wieczór. Barakas zezwolił, by Reegan nakazał popas. Następca był 
w  
ponurym nastroju; nadal zżymał się na ojca, który na czas swojej nieobecności 
przekazał  
władzę nad rozrastającym się imperium jego matce. Reegan pożądał władzy i 
założył, że  
zostanie w warowni jako namiestnik mogący wykazać się talentem do jej 
sprawowania.  

Nawet pokłócił się o to z Barakasem, lecz koniec sporu był łatwy do 
przewidzenia.  
Reeganowi pozostało tylko jedno - trząść się ze złości, co robił z godną podziwu  
determinacją. 
Sbarissa zsiadała z narowistego jaszczura, gdy za jej plecami rozbrzmiał 
znajomy,  
niemile słyszany głos. 
- - Mogę ci pomóc, Sharisso? 
- - Obejdę się bez twojej pomocy i twojej przyjaźni, Lochivanie! - odparła,  
zeskakując na ziemię. 
Mimo wszystko pomógł jej. 
- Rozumiem twoją gorycz i wiem, że nijak nie mogę wpłynąć na zmianę twego zdania  
o mojej osobie, ale przez jakiś czas będziemy skazani na swoje towarzystwo... 
ściśle mówiąc,  
do końca życia. 
- Myślałam, źe patriarcha pragnie, bym poślubiła Reegana, nie ciebie. 
Lochivan zaśmiał się. 
- Przyznaję, myślałem trochę na ten temat. Lubię wyobrażać sobie, że jestem w 
twoich  
oczach bodaj trochę zabawniejszy od mojego nieokrzesanego brata. Jednakże nie w 
tym  
rzecz. Chodziło mi o to, że niedługo zostaniesz... że już należysz do klanu i 
zostaniesz w nim  
na zawsze. Nie ma odwrotu. 
Chciała ściągnąć sakwy z grzbietu smoka, ale Lochivan ją wyręczył. 
- Tylko morze oddziela mnie od mojego ojca i innych Vraadów. Albo oni po mnie  
przybędą, albo ja udam się do nich. 
Lochivan skinął na wojownika, który przyskoczył spiesznie i zajął się 
wierzchowcem.  
Załatwiwszy ten drobiazg, ruszył z sakwami Sharissy w stronę obozowiska. Smukła  
czarodziejka podążyła za nim. Wiedziała, że Tezerenee nie będzie na nią czekać. 
Dopóki miał  
jej sakwy, musiała ścierpieć jego towarzystwo i wysłuchać, co ma do powiedzenia. 
- - Przeprawa jest zabójcza. Elfka, którą twój ojciec pojął za żonę, z pewnością 
ci o  
tym mówiła. 
- - Ale przeżyła, prawda? 
- - Inni zginęli. Poza tym, czy naprawdę myślisz, że mogłabyś samotnie 
pożeglować  
na drugą stronę morza? 
- - Mam własne magiczne zdolności. Poradzę sobie bez ciebie i twojego klanu,  
Tezerenee. 
Lochivan przystanął przed oczyszczonym, płaskim miejscem blisko środka  
obozowiska. Zbiegiem okoliczności w pobliżu krążył liczny patrol. 
- Jak zrozumiałem, elfom także nie brakuje mocy. Można być potężnym, ale zawsze  
należy traktować z respektem siły natury. 
Wyrwała mu sakwę w rąk. 
- - Od kiedy to Vraadowie szanują siły natury? Tak szybko zapomniałeś o Nimth? 
- - Nie. Nauczyłem się więcej niż myślisz, Sharisso. Szanuję ten świat. To 
jednak nie  
powstrzyma mnie od spełniania obowiązków wobec klanu. Musimy zapanować nad  
Smoczym Królestwem, położyć kres przemijaniu jednej rasy po drugiej. Wydaje się, 
że ten  
świat już upomniał się o Poszukiwaczy. My, jeśli pamiętasz, jesteśmy ostatnią 
nadzieją  
założycieli. Musimy zostać ich następcami. Nie możemy sprawić zawodu ich 
pamięci. 
Podczas gdy rozmawiali, Sharissa przyklękła i otworzyła sakwę. Miała w niej  
jedzenie. Mogłaby wyczarować strawę, ale Barakas nakazał ograniczyć do minimum  
używanie czarów. W przeciwieństwie do Nimth, które przez tysiąclecia bez 
protestów ulegało  

kaprysom czarnoksiężników, ten świat był bardziej oporny. Tezerenee wprawdzie 
mogli  
posługiwać się magią starego świata, ale to nadszarpywało ich siły. Nawet 
Sharissa nie była  
wolna od fizycznych ograniczeń. Barakas twierdził, że chce, by wszyscy byli w 
szczytowej  
formie, gdyby nastąpił atak. Poza tym było możliwe, że Poszukiwacze jeszcze nie 
wiedzieli o  
ekspedycji. Używanie magii mogło ostrzec nieprzyjaciela i zniweczyć przewagę 
wynikającą z  
zaskoczenia. 
Sharissa wątpiła, czy te powody były najważniejsze. Podejrzewała, że patriarsze  
zależy na zdobyciu gniazda bez pomocy czarów; to podniosłoby morale i umocniło 
wiarę, że  
opanowanie tego kontynentu jest ich prawdziwym przeznaczeniem. 
- - Posłuchaj - syknął Lochivan, przyklękając obok Sharissy. Mówił bardzo cicho 
i  
niespokojnie. - Jestem twoim przyjacielem, czy wierzysz w to czy nie. Myślę o 
tobie! 
- - Dopóki to nie kłóci się z twoimi szlachetnymi myślami dotyczącymi klanu.  
Jestem zmęczona, Lochivanie. Idź, utnij sobie pogawędkę z którymś ze swoich 
braci, sióstr,  
kuzynów czy z kimkolwiek innym, ale przestań mówić do mnie. 
Lochivan podniósł się, mroczny cień obramowany ostatnimi promieniami  
zachodzącego słońca. 
- - Ty i ten elf... jesteście siebie warci! 
- - Co z elfem? - Sharissa na próżno starała się nie okazać nadmiernego  
zainteresowania. 
Lochivan uznał jej ciekawość za zaproszenie do rozmowy. 
- Spędziłem kolejny wieczór na bezowocnym przekonywaniu go, że dalsze stawianie  
oporu nie ma sensu. Jego towarzysze zginęli, jego lud jest daleko stąd, więc 
powinien być  
bardziej rozsądny. On w odpowiedzi wyszczerzył zęby i wlepił oczy w przestrzeń. 
Sharissa prawie nie zwracała uwagi na jego słowa. 
- Co zrobiłeś mu tym razem? 
Jej rozdrażnienie nie uszło uwagi Lochivana. 
- Tylko to, co było trzeba. Hamowaliśmy się, bo gdybyśmy poturbowali go zbyt  
mocno, nie byłoby z niego żadnego pożytku. Zna te ziemie lepiej od nas. Musi 
uzupełniać  
naszą wiedzę. 
Czy mogłaby...? Pomysł był tak zuchwały, że mało brakowało, a z miejsca by go  
zarzuciła. Podniosła głowę, patrząc na ciemną sylwetkę Lochivana. 
- - Mogłabym z nim porozmawiać, gdybyś mi tylko pozwolił. 
- - Dlaczego chcesz to zrobić? 
Spodziewała się nieufności. Dlaczego miałaby z własnej woli pomagać Tezerenee?  
Miała nadzieję, że jej odpowiedz uśpi podejrzenia. 
- Chcę mu oszczędzić dalszych przejawów gościnności Barakasa - jemu i Czarnemu  
Koniowi. Pozwól mi, a sprawdzę, co można osiągnąć. Jeśli mi się uda, spodziewam 
się, że  
będzie mi wolno spędzić trochę czasu również z Czarnym Koniem. 
- Spodziewasz się... Podniosła rękę. 
- Czyż patriarcha nie powiedział, że ci, którzy służą, powinni być nagradzani? 
Czy  
proszę o zbyt wiele? 
Lochivan zamilkł na długą chwilę. Sharissa bała się, że odrzucił propozycję i 
tylko jej  
czelność odjęła mu mowę. Tezerenee roześmiał się. 
- - Zapytam o pozwolenie. Może twoja propozycja rozbawi go tak bardzo jak mnie. 
-  
Odwrócił się do odejścia, ale przystanął i cicho dodał: - Być może to nie będzie 
dla ciebie  

żadną niespodzianką, ale wiedz, że jesteś pod baczną obserwacją. 
- - Mało prawdopodobne, by wielmożny Barakas nie zabezpieczył się przed moimi  
dobrymi intencjami. Chyba wiem, co mogłoby mnie spotkać, gdybym pokusiła się o  
wypróbowanie swoich możliwości. 
Jej oświadczenie wywołało kolejną salwę pobłażliwego śmiechu. 
- Szkoda cię dla Reegana, Sharisso. 
Zajęła się rozkładaniem koca i nie odpowiedziała. 
- Widzę, że mogę odejść. Jeśli uzyskam zgodę na twoją rozmowę z elfem, dam ci  
znać. Tymczasem życzę dobrej nocy. - Jego ciężkie buty miażdżyły gałązki i 
liście, gdy  
odchodził. 
Sharissa zaczekała, aż chrzęst ucichnie, i dopiero wtedy popatrzyła w ślad za 
nim. 
- - Wolałabym poślubić Reegana - szepnęła. - Jest na wskroś zły, ale 
przynajmniej  
wiadomo, czego się po nim spodziewać. 
- - Wielmożna Sharisso? 
Czarodziejka zamrugała, przepędzając sen. Noc nadal zalegała nad światem, ale 
ten  
fakt nic jej nie mówił. 
- - Zbliża się ranek? 
- - Nie, pani. - Wojowniczka pochyliła się nad nią, trzymając hełm w ręce. 
Ubrana w  
strój bardziej finezyjny zapewne byłaby atrakcyjna. Tezerenee zasadniczo nie 
poddawali  
twarzy i postaci magicznym przemianom; woleli żyć z tym, co wybrała dla nich 
natura. W  
przypadku wielu z nich oznaczało to mało pociągające rysy. Wśród licznego 
potomstwa  
patriarchy tylko paru, w tym Gerrod i jego nieżyjący już brat Rendel, miało dość 
szczęścia, by  
odziedziczyć urodę po matce. 
- - Która godzina? 
- - Niedawno minęła północ, wielmożna Sharisso. 
Kobieta drapała się po policzku. W blasku półksiężyców czarodziejka widziała  
brzydkie łaty suchej skóry, szpecące wielu Tezerenee. 
Sen ją rozleniwił. Tezerenee nie przyszła do niej bez powodu, ale Sharissa nie 
miała  
ochoty zgadywać. 
- - Dlaczego zatem mnie niepokoisz? - zapytała wprost. 
- - Wielmożny Barakas Tezerenee wyraził zgodę na rozmowę z elfem. 
- - Na osobności, oczywiście. 
- - Oczywiście, pani. 
Obie wiedziały, że mijają się z prawdą, ale wykłócanie się z Barakasem nie  
przyniosłoby żadnego pożytku. Po prostu będzie musiała zachować ostrożność w 
takcie  
rozmowy z Faunonem. Elf zrozumie jej niedomówienia. Nie był głupi. 
Sharissa wstała z posłania. 
- Zaczekaj chwilę. 
Zabrała trochę jedzenia i wino z zapasów, które dał jej Reegan. Umiejętność  
wytwarzania doskonałego wina była według niej jedyną zaletą, jaką mógł 
poszczycić się klan  
smoka. 
Kiedy była gotowa, kobieta zaprowadziła ją do wozu, w którym trzymano Faunona.  
Przy wejściu czekali dwaj strażnicy. Sharissa spodziewała się, że gdzieś w 
pobliżu zobaczy  
Lochivana, ale nie mogła go znaleźć. To nie złamało jej serca. 
Przewodniczka porozmawiała ze strażnikami i wskazała na Sharissę. Jeden ze  
strażników pokiwał głową. Rozstąpili się, robiąc jej przejście. Czarodziejka 
lekko skinęła  

głową, jakby spodziewała się właśnie takiego zachowania, minęła ich i podeszła 
do drzwi  
wozu. 
Wozy Tezerenee przypominały komnatki na kołach, z drzwiami i oknami. Nic nie  
usprawiedliwiało używania takich wymyślnych konstrukcji tam, gdzie wystarczyłyby  
zwyczajne furgony z płócienną budą; po prostu takie były upodobania klanu. 
Konstrukcja  
trochę przypominała maleńką warownię. Sharissa wiedziała, że do pewnego stopnia 
chronią  
ją czary obronne. 
Poza workami i lampą w wozie znajdował się tylko jeden element wystroju. 
Faunon. 
Skuty łańcuchami mógł jedynie siedzieć na podłodze z wyciągniętymi przed siebie  
nogami. Ponad nim wisiały inne łańcuchy, które świadczyły, że czasami siłą 
podnoszono go  
na nogi, zapewne w czasie przesłuchania. Fizycznie prezentował się nie gorzej 
niż wtedy, gdy  
Sharissa rozmawiała z nim ostatnim razem. Z drugiej strony, wyrafinowane tortury 
Vraadow  
nie musiały zostawiać ślady na skórze. 
Sharissa zamknęła drzwi. Wiedziała, że i tak będą podsłuchiwani, ale zamknięte 
drzwi  
zapewniały przynajmniej poczucie prywatności. 
- Faunonie? 
Zmęczony elf nie odpowiedział. 
- Faunonie? - Sharissie zadrżał głos. Czyżby zabili go i wystawili zwłoki na 
pokaz?  
Czyżby to był okrutny żart Lochivana? 
Pierś elfa wzniosła się i opadła. Sharissa wydała westchnienie ulgi; myśl o jego  
śmierci przeraziła ją bardziej niż skłonna byłaby przyznać. Poza Czarnym Koniem 
elf był  
jedyną istotą, którą mogła uważać za przyjaciela. 
Faunon podniósł głowę. Jego przystojną twarz szpeciły ciemne kręgi pod oczami i  
bardzo blada skóra. Ale choć od czasu ich ostatniego spotkania nie oszczędzano 
mu cierpień,  
ogień nadal płonął w jego oczach. Gdy na nią spojrzał, ogień zapłonął jaśniej, 
jakby jej  
obecność dodała mu sił. 
- Wielmożna Sharissa. - Zakaszlał. - Powiedziano mi, że przyjdziesz. Myślałem, 
że to  
tylko kolejna tortura. Myślałem, że już nigdy cię nie zobaczę. 
- - Nie mogłam do ciebie dotrzeć. - Napomknienie o ostatnim spotkaniu nie 
powinno  
nikomu zaszkodzić. Sharissa zdawała sobie sprawę, że Tezerenee wiedzą o jej 
wizycie u elfa,  
choć mogli nie wiedzieć, czego dotyczyła rozmowa. - Potem dowiedziałam się, że 
zostałeś  
przeniesiony. 
- - Ci Tezerenee lubią zabawy. Jedna... jedna z nich polega na przenoszeniu mnie 
z  
miejsca na miejsce, przy czym każde... każde nowe gorsze jest od poprzedniego. 
Sharissa przysunęła się i dotknęła jego ramienia. 
- - Przykro mi. Powinnam bardziej się starać... dla ciebie i Czarnego Konia. 
- - A co mogłabyś zrobić? Wśród elfów znane jest przysłowie... - uśmiechnął się  
blado - jedno z wielu... które znaczy mniej... mniej więcej, że lepiej czekać 
stosownej chwili,  
bo nadmierny zapał i pewność siebie spowodowały upadek wielu imperiów. Na własne 
oczy  
mogliśmy się przekonać, że jest w nim więcej niż ziarno prawdy. 
Sharissa z ulgą stwierdziła, że tragiczne położenie nie odebrało jeńcowi chęci 
do  

życia. 
- - Poprosiłam ich, Faunonie, żeby pozwolili mi z tobą porozmawiać. 
Powiedziałam,  
że może zdołam nakłonić cię do współpracy. 
- - Tobie zawsze chętnie pomogę. Tezerenee - nigdy. 
- - Musisz mi powiedzieć coś, co na jakiś czas uwolni cię od kolejnych 
przesłuchań.  
Coś o tym kraju albo o górskich jaskiniach. - Mówiła niemal błagalnym tonem. 
Jeśli nie zdoła  
go przekonać, Tezerenee zdwoją wysiłki w torturowaniu elfa. Jej serce zaczęło 
bić jak  
szalone, gdy o tym pomyślała. 
Faunon potrząsnął głową. 
- - Powiedziałem im o jaskiniach. Sam wiem niewiele. Przestrzegłem, żeby 
trzymali  
się z daleka, że obecnie nawet Poszukiwacze nie ufają temu miejscu. 
- - Dlaczego? 
Zaśmiał się, ale był to gorzki śmiech. 
- Powiedziałem, że głęboko pod ziemią czai się coś złego. 
Oczywiście uznali, że próbuję wcisnąć im jakąś starożytną legendę, ale to 
nieprawda.  
To zło grasuje od niedawna. Mój lud wcześniej chodził na przeszpiegi do ptasich 
gniazd,  
łącznie z tymi w jaskiniach, i nikt nigdy nie wspomniał słowem o żadnym 
potworze. 
- - Jesteś pewien? - W przeciwieństwie do Lochivana czy Barakasa, Sharissa 
skłonna  
była uwierzyć w słowa pojmanego elfa. Wyczytała prawdę w jego oczach. Wyczytała 
w nich  
wiele rzeczy... 
- - Tak pewny jak czegokolwiek innego - odparł z roztargnieniem, jakby myślami  
błądził gdzieś indziej. 
Sharissa zamrugała i odwróciła głowę. Spojrzała na niego dopiero wtedy, gdy 
nabrała  
pewności, że się nie zarumieni. 
- - Czy możesz powiedzieć im coś więcej? Ilu Poszukiwaczy tu zostało? Czy  
widziałeś wyżej położone jaskinie? 
- - Widziałem wielkiego, nieziemskiego ogiera pędzącego na wschód. Było to parę  
tygodni temu, ale mogą... 
Pokręciła głową. 
- - To Czarny Koń. 
- - Czarny Koń? - Obrzucił ją taksującym spojrzeniem. - Myślałem, że to tylko  
przezwisko. My, elfy, często używamy przydomków. Nie sądziłem, że należy to imię  
rozumieć dosłownie. Jak na Vraadke, masz interesujących przyjaciół. Najpierw 
hebanowy  
demon, potem ja, elf. Myślałem, że twoja rasa z wyższością odnosi się do obcych. 
- - Czy wszystkie elfy są takie same? Słyszałam, że wielcy z was sztywniacy, ty  
jednak sprawiasz inne wrażenie. 
- - Rozumiem, masz świętą rację. 
Od chwili, gdy tutaj przyszła - a może właśnie dlatego, że przyszła - Faunon  
odzyskiwał siły i rezon. Sharissa była z tego rada, ale zdawała sobie sprawę, że 
dopóki oboje  
są więźniami Tezerenee, to wszystko nie ma znaczenia. 
- Ten Czarny Koń... - zaczął Faunon. - Wspomniałaś, że jest towarzyszem niedoli. 
Czy  
smoczy pan jest tak potężny, by nagiąć tego ogiera swej woli? 
Coś załomotało w bok wozu. Czarodziejka nadstawiła ucha, ale panowała cisza, 
więc  
zbagatelizowała zdarzenie. 
- - Wcześniej nie miał potrzebnej mocy. Oni stają się coraz silniejsi, Faunonie.  

Niebawem zniewolą tę ziemię jak swój dawny świat... a ja nie mogę zrobić nic, 
żeby temu  
zapobiec! 
- - Nimth. Tak się nazywał, prawda? Świat, z którego uciekliśmy. Świat, który  
zniszczyli Vraadowie. 
Przytaknęła. 
Jego usta zacisnęły się w ponurą linię. 
- - Wątpię, czy tutejsze ziemie okażą się równie uległe. Przed przybyciem 
twojego  
ludu miały do czynienia z wieloma innymi. Nie brakowało wśród nich takich, 
którzy chcieli  
dostosować ten świat do siebie zamiast z nim współistnieć. Kończyło się na tym, 
że świat  
dopasowywał ich. 
- - Co to znaczy? 
- - Zauważyłaś jakieś różnice od czasu przybycia do tego świata? Dostrzegłaś 
jakieś  
zmiany? 
- - Poczułam się tu bardziej swojsko niż w Nimth, jak we własnym domu. Dla mnie  
była to cudowna zmiana. - Dopiero teraz przypomniała sobie o przyniesionym 
jedzeniu i  
winie. Pokazała jedno i drugie Faunonowi, który uśmiechnął się na ten widok. 
- - Czy to wino? Mogę przepłukać gardło przed dalszą rozmową? Nasi przyjaciele  
dają mi tylko słonawą wodę, choć muszę przyznać, że w tym stanie wypiłbym nawet  
najgorsze pomyje. 
- Pomogę ci. - Przystawiła bukłak do jego ust. Faunon, nie odrywając od niej 
wzroku,  
przełknął dwa hausty i dał znać, że wystarczy. 
- - Wielkie dzięki... Bogowie! Słodkie jak miód! 
- - Tezerenee je zrobili. 
- Co jak sądzę dowodzi, że mają przynajmniej jedną dobrą cechę. - Podczas gdy  
Sharissa łamała chleb i ser, wrócił do tematu. - Spędziwszy z tobą parę 
cudownych chwil,  
widzę, że ty i ten świat nie będziecie się kłócić. Nie można powiedzieć tego 
samego o  
ludziach smoka. Ta ziemia nie będzie ich tolerować. 
Sharissa chciała zapytać, czy wie, że założyciele i ich ka, ich dusze, stanowią 
część tej  
ziemi, ale rozmowa na ten temat mogłaby zająć zbyt dużo czasu. 
Coś ciężkiego uderzyło w wóz z taką siłą, że cały się zatrząsł. 
- Atak? - zapytał Faunon niespokojnie. Zakuty w łańcuchy, bezsilny w chwili  
niebezpieczeństwa, poddawał się strachowi. Czarodziejka chciałaby uwolnić go z 
okowów,  
ale wiedziała, że są podobne do jej obroży. Wysiłki nie zdałyby się na wiele. 
Podniosła się. 
- - Zobaczę, co się dzieje. 
- - Możesz zginąć! 
- - Nie będę czekać z założonymi rękami. Lepiej stawić czoło zagrożeniu. 
Ostrożnie sięgnęła do kłamki. Podniosła drugą rękę, gotowa rzucić czar w chwili, 
gdy  
tylko otworzy drzwi. 
Coś wielkiego uderzyło w drzwi i rozbiło je na kawałki, jakby były zrobione nie 
z  
solidnych desek, tylko z suchych patyków na rozpałkę. 
- Wiemożżżna Zzzerrreee... - wysyczał intruz. 
Miał na sobie resztki zbroi, która zresztą przestała być potrzebna, bo cały 
pokryty był  
naturalną łuską. Kształt miał niemal łudzki, ale wykrzywiał się nienaturalnie, 
jakby wbrew  
zwierzęcej budowie chciał poruszać się jak człowiek. Jego ręce przypominały 
pazury  

wierzchowego smoka i kończyły się równie ostrymi pazurami. 
Najgorzej prezentował się pysk, będący makabryczną karykaturą ludzkiej twarzy.  
Oczy, krystaliczne jak u Vraadow, były podłużne i wąskie. W miejscu nosa 
widniały dwie  
szczeliny. W ustach jeżyły się niezliczone zęby, szpiczaste, stworzone do 
rozdzierania mięsa  
ofiary. 
Stwór szedł prosto na nią. 
- Wiemożżżna Sharisssa! - Wyciągnął łapy, ale czarodziejka odskoczyła w 
ostatniej  
chwili. Stworzenie wyglądało jak wynaturzony pomiot oszalałego Nimth. Sharissa 
próbowała  
się skoncentrować. Wiedziała, że sekundy dzieła ją od śmierci. Jeśli jednak 
zdoła się skupić,  
jeśli przywoła swoją moc, może nie wszystko będzie stracone. 
"Gdyby tylko przestał błyskać tymi kłami!" - myślała, sparaliżowana strachem. 
- - Sharisso! - zawołał Faunon za jej plecami. Jego głos wyrwał ją z 
odrętwienia.  
Jeśli nic nie zrobi, zginie nie tylko ona, ale i Faunon, który nawet nie mógł 
się bronić. 
- - Paaani, ja... 
Sharissa nie dowiedziała się, co chciał powiedzieć stwór. Zaklęcie uformowało 
się w  
jej umyśle i zostało odpowiednio ukończone. Roziskrzone, szkarłatne pasma 
zatańczyły  
wokół gadziny, która walczyła z nimi z zażartością osaczonego drapieżnika. Pasma 
zaczęły  
zaciskać się wokół kończyn. Sharissa odetchnęła. 
Stwora otoczyła żółta aura. Pasma zniknęły w chwili, gdy bitwa wydawała się  
wygrana. 
- Musiszszsz... - wysyczał odmieniec, wysuwając z pyska rozwidlony język. 
Raptem zadygotał i upadł, już martwy. W jego karku tkwiła strzała. Celnie  
wystrzelony pocisk spowodował natychmiastową śmierć. 
- Do środka! - ktoś' zawołał. 
Do wozu wpadli dwaj Tezerenee w pełnych zbrojach. Jeden pochylił się nad  
rozpostartymi na podłodze zwłokami. Drugi z obnażonym mieczem ubezpieczał go na  
wypadek, gdyby się okazało, że mimo wszystko straszydło jeszcze żyje. 
- - I co? - ryknął ten sam głos, który kazał im wskoczyć do wozu. W drzwiach 
ukazał  
się Lochivan z łukiem w pogotowiu. 
- - Trup, panie. 
- - Przewróćcie go na plecy. 
Wojownik, który pochylał się nad martwym potworem, wyszarpnął strzałę i wypełnił  
rozkaz Lochivana. Wszyscy popatrzyli na straszliwe rysy. 
- - To nasza zbroja, panie. 
- - Widzę. - Lochivan spojrzał na Sharissę. - Nic ci się nie stało? 
- - Nie. - Po raz pierwszy od tygodni czarodziejka była szczerze rada z jego 
widoku.  
- Powstrzymałam napastnika, ale miał magiczne zdolności i... 
- - Tak, wiem. Czarami zabił jednego wartownika. Zrobił to bezszelestnie. Drugi  
strażnik spostrzegł go dopiero wtedy, gdy trup upadł na ziemię. W tym czasie już 
nie miał  
szans na ocalenie własnej skóry. 
- - Panie! - Tezerenee, który oglądał martwego potwora, zatoczył się do tyłu. 
Nie  
zdołał ukryć wstrząsu. - To jeden z naszych! 
- - Co? Niemożliwe! - Lochivan podał łuk drugiemu wojownikowi, przykląkł i  
obejrzał swoją ofiarę. Przesunął rękę po strzępach zbroi ku twarzy. Długo 
patrzył w nią z  
natężeniem, próbując doszukać się krzty sensu w okropnych deformacjach. 

Sharissa też patrzyła. Nieproszone wróciło do niej wspomnienie wojownika, 
którego  
wraz z Lochivanem spotkała w korytarzu niedługo przed publicznym poniżeniem jej 
przez  
Barakasa. 
- Lochivanie - powiedziała - czy pamiętasz człowieka, którego minęliśmy w  
korytarzu? Tego zgiętego w pół przez chorobę? 
Popatrzył na nią. 
- Pamiętam. - W przeciwieństwie do ojca, Lochivan znał imiona wszystkich w 
klanie,  
rodowitych Tezerenee i napływowych, którzy w tym czy innym czasie zasilili ich 
szeregi. Był  
nawet z tego dumny. - To był... - Odwrócił się do jednego z wojowników. - 
Poszukaj Ivora.  
Skoro brał udział w pierwszej ekspedycji, do tej też został wyznaczony. 
Sharissa zmarszczyła czoło. Byłby to tylko zbieg okoliczności? 
- - Czy Ivor jest z tobą spokrewniony? 
- - To kuzyn. Posłuszny, mały kuzynek. Przybył z Nimth jako jeden z pierwszych. 
Gdy wojownik oddalił się, by wypełnić rozkaz zwierzchnika, przybyli inni. Jeden  
zasalutował Lochivanowi, który podniósł się z klęczek. 
- - I co? 
- - Trzech nie żyje. Niedaleko stąd znaleźliśmy wypatroszonego człowieka. 
- - Nic więcej? 
- - Nic. 
- - Pozbyć się tego... tego... pozbyć się go dyskretnie. Zrozumiano? 
- Tak jest, panie. 
Wojownicy zajęli się wyciąganiem zwłok z wozu. Lochivan skupił uwagę na  
Faunonie. Ignorując Sharissę, podszedł prosto do niego i przykląkł. 
- Co to za sztuczka, elfie? Czy na zewnątrz są twoi kamraci? - Złapał jeńca za 
szczękę.  
- Czyżbym był zbyt pobłażliwy? 
Radość z widoku Lochivana momentalnie przygasła. Nie ma prawa traktować  
Faunona w taki sposób, pomyślała Sharissa. 
- - Czego od niego chcesz, Lochivanie? Jaką rolę mógłby odegrać? Spójrz na 
niego.  
Uczyniłeś z niego bezwolną kukłę! 
- - To... to... to prawda, pani. - Gdy zjawili się Tezerenee, Faunon zaczął 
udawać, że  
jest półprzytomny. Sharissa nie okazała zaskoczenia. Rozumiała, że elf chce 
wyrobić w nich  
mylne przekonanie na temat swego stanu. Do Lochivana powiedział: - Nic... nic 
nie wiem,  
przyjacielu. Przy... przysięgam. Myślisz, że za... zaprosiłbym takie... takiego 
potwora, nie  
mogąc się nijak obronić? Wo... wolałbym, żebyś własną ręką po... poderżnął mi 
gardło... niż  
znaleźć się na łasce... takiej straszliwej bestii. 
- - Twierdzisz, że to nie sprawka elfów? 
- - Twój człowiek wcześniej chorował, Lochivanie - przypomniała Sharissa. 
Jeszcze  
nie dowiedziono, że napastnikiem był przeobrażony Ivor, ale przypuszczała, że 
niebawem jej  
domysł okaże się uzasadniony. - Wydaje się, że coś innego było przyczyną. 
Lochivan westchnął. Podniósł się, zdjął hełm i podrapał się po suchej skórze na 
szyi.  
Przyzwyczajony do swędzenia, już nawet się nie uskarżał. 
- Może masz rację. Nieobecność Poszukiwaczy jest podejrzana. Nie zrozumiała. 
- - Myślałam, że gniazdo, do którego zmierzamy, jest opuszczone, a Poszukiwacze  
nie żyją. 
- - Zostało jeszcze paru do wytrzebienia. 
Zmiana w wyrazie twarzy elfa sprawiła, że czarodziejka szybko spojrzała w inną  

stronę. Na wzmiankę o jaskiniach pogrążył się w zadumie, jakby kojarzył fakty, 
których ona  
nie umiała powiązać. Może po wyjściu Lochivana będzie mogła... 
- - Obawiam się, że muszę przerwać twoją rozmowę z więźniem - oznajmił w tej  
chwili Lochivan. - Myślę, że będziesz miała drugą okazję. Póki co, wolę otoczyć 
cię lepszą  
ochroną. 
- - Mnie? Ucierpiał jeden z twoich ludzi... 
- - Który przyszedł po ciebie. Możliwe, że ten, kto jest za to odpowiedzialny,  
postrzega w tobie zagrożenie. Nie chcę, żeby spotkało cię coś złego, Sharisso. - 
Ton  
Lochivana złagodniał. 
Chciała się sprzeciwić, ale to nie zmieniłoby wyniku. Za plecami Tezerenee 
Faunon  
dał jej znak, że powinna odejść. Lepiej nie protestować, bo Tezerenee zmienią 
zdanie i nie  
pozwolą jej na ponowne odwiedziny. 
- - Dobrze. - Sharissa wątpiła, czy tej nocy zdoła zasnąć. 
- - Pozwól, że cię odprowadzę. 
- - To nie będzie konieczne. - Nie chciała, żeby ją dotykał. 
- - Będziesz bezpieczniejsza. Ten incydent może nie być odosobniony. 
Jak wcześniej, wynik był przesądzony. Poddała się bez walki. Pokiwała głową i  
podała mu rękę. 
- Masz... masz również moją wdzięczność... - wydukał Faunon, gdy Tezerenee 
chciał  
wysadzić ją z wozu. - Jakie to szczęście, że akurat byłeś w pobliżu. 
Niezbyt subtelnie dał do zrozumienia, że Lochivan albo ich szpiegował, albo 
czekał,  
aż Sharissa wyjdzie z wozu. Tezerenee zerknął w jej stronę. Nie skomentował słów 
elfa, ale  
wyprowadził czarodziejkę znaczcie szybciej niż było to konieczne. 
Na zewnątrz kręciło się paru Tezerenee. Dwóch uprzątało resztki zniszczonych 
drzwi.  
Sharissa rozejrzała się. Ciała strażników już zostały zabrane. Współczuła im, 
choć nie tak  
bardzo, jak elfom wybitym parę tygodni wcześniej. Tezerenee sami byłi sprawcami  
nieszczęść, jakie na nich spadły. 
Zdarzenie to miało miejsce tylko dwa dni drogi od warowni. Oddalając się wraz z  
Lochivanem od wozu, czarodziejka zastanawiała się, co przyniesie im przyszłość. 
Obawiała się, że może być tylko gorzej. 
 
XIII 
 
- - Śpi, panie. 
- - To dobrze. - Stali we trójkę w jego namiocie. Patriarcha postanowił założyć 
bazę  
operacyjną i dlatego czuł się usprawiedliwiony, że on ma dach nad głową, podczas 
gdy  
wszyscy inni śpią pod gołym niebem. Miał na sobie niekompletną zbroję, bo 
ubranie się  
zajęło mu więcej czasu niż zwykle. Uznał, że to trochę niepokojące, ale w 
obliczu okropnego  
incydentu ten drobiazg szybko popadł w zapomnienie. 
Reegan, w pełnej zbroi i trochę zły, że nie dają mu się wyspać, zapytał: 
- Co zrobiłeś z tym ścierwem, Lochivanie? Lochivan, nie wstając z klęczek, 
odparł: 
- - Kazałem pogrzebać go dyskretnie. Ojcze, ten potwór był jednym z naszych 
ludzi.  
Reeganie, znasz Ivora? 
- - To był Ivor? 
Jeden z naszych ludzi - pomyślał władca Tezerenee. - Dopadli jednego z naszych w  

samym środku mojego obozu i to mimo przedsięwziętych środków ostrożności!" Cały 
obszar  
został dokładnie opleciony czarami obronnymi. W przeszłości Barakas unikał 
takich  
zabezpieczeń, gdyż wolał polegać na gotowości własnej i swoich ludzi, lecz 
ostatnio jakby  
zgnuśniał, a poddanym zaczynało brakować zapału, jaki wykazywali w czasie 
pierwszych dni  
pobytu w Smoczym Królestwie. 
- Zginęło trzech innych. Wszyscy przybrani do klanu. Niewielka strata, ale 
zawsze  
strata. Vraadowie, którzy dołączyli do klanu, staną się nerwowi. Nie wolno 
okazać  
niezdecydowania, bo to podsyci ich obawy. Uczestnicy wyprawy będą musieli być 
jeszcze  
bardziej czujni. 
- Co mu się stało? Co to za przemiana? Lochivan pochylił głowę. 
- Nie wiem. Padła sugestia, że być może Poszukiwacze maczali w tym palce. 
- - Czyja sugestia? Elfa? - parsknął Reegan. - Jasne, że ich obwinia! Jest  
tchórzliwym... 
- - Zamilcz, Reeganie! - Patriarcha szarpał brodę, rozważając możliwości. - 
Gdyby  
to byli pobratymcy elfa, z pewnością uwolniliby go, nie zostawili na naszej 
łasce. Powiedz  
mi, Lochivanie, czy ten elf wygląda na samobójcę? 
- - Jest wojownikiem, ojcze, gotowym narazić życie, ale samobójstwo byłoby  
przesadą. Jego śmierć niczemu by nie służyła. 
Barakas kątem oka zobaczył, że jego najstarszy syn przygotowuje się do 
wygłoszenia  
kolejnej tyrady. Odwrócił się na czas, by temu zapobiec. Reegan ściągnął brwi, 
ale zachował  
milczenie. 
- - Zapytaj kamratów Ivora, czy ostatnio jego zachowanie odbiegało od normy -  
polecił Barakas. Coś wpadło mu do głowy. - Brał udział w pierwszej ekspedycji? 
- - Tak, panie. 
Czy Ivor mógł dotknąć czegoś, czego nie powinien dotykać? Czy mógł natknąć się 
na  
coś, co przypieczętowało jego los? Czyżby na Tezerenee czekała zastawiona 
pułapka?  
Barakas pomyślał o skrzynce i o tym, kto przebywał w niej wbrew własnej woli. 
Mądrze  
zrobił, zabierając na wyprawę mieszkańca nicości, którą Dru Zeree nazwał Pustką.  
Opanowanie jaskiń może wcale nie być takie łatwe. 
- - Co zamierzasz, ojcze? - ośmielił się spytać Reegan. 
- - Będziemy jechać dalej w tym samym tempie. Straty zawsze są nieuniknione i  
należy się z nimi liczyć. Być może przed osiągnięciem celu śmierć zabierze 
innych  
wojowników, może nawet jednego z was. 
Reegan i Lochivan okazali zaniepokojenie. Barakasowi nie przyszło na myśl, że 
jego  
też może spotkać podobny los. Nic dziwnego - przecież on był klanem. 
- Jutro należy ogłosić, że Ivor i pozostali polegli godną śmiercią. Możecie 
odejść. 
Synowie skłonili się i odeszli spiesznie, zamierzając przed wypełnieniem innych  
rozkazów powtórzyć swojemu rodzeństwu treść rozmowy z patriarchą. Barakas 
tymczasem  
siedział w podniszczonej zbroi, zastanawiając się, co takiego upomniało się o 
jego  
wojowników i nastawało na życie Sharissy Zeree. W pewnym sensie niemal 
zazdrościł  

Ivorowi. Ten wojownik bardziej niż ktokolwiek inny zbliżył się do poznania 
chwały smoka,  
będącego wszak totemem klanu. Jedyny problem polegał na tym, że brakło mu woli, 
by  
przemóc czary, które nim zawładnęły. 
Patriarcha osądził, że na jego miejscu uległby przemianie według własnych reguł. 
On  
miał wolę, której zabrakło Ivorowi. On, władca Tezerenee, stałby się żywym 
symbolem  
klanu. 
Barakas zaczął się drapać, ale przestał, gdy uświadomił sobie, co robi. Od paru 
dni  
wysypka i sucha skóra jakby mniej mu dokuczały. Wkrótce pozbędzie się 
podrażnienia.  
Walczył z nim i stopniowo coraz mniej mu dolegało. 
Zwycięstwo, jak często głosił, jest wyłącznie kwestią woli. 
Gadali i gadali, jednak nie wiedział, co usiłowali mu powiedzieć. Po pewnym 
czasie  
zaczął mieć problemy ze skupieniem wzroku. Im usilniej starał się dojrzeć ich 
rysy, tym  
bardziej się rozmywały. 
Ale patrzył, owładnięty jakąś niewytłumaczalną fascynacją, która nie pozwalała 
mu  
oderwać od nich wzroku i zająć się szukaniem wyjścia z tego domu wariatów. Każdy 
ruch, na  
jaki się zdobył, nieuchronnie zwracał go ku nowym, równie niepokojącym obliczom. 
- Smocza krew! - szepnął po raz pierwszy lub setny - stracił rachubę. Ledwo 
wiedział,  
co się z nim działo, co tu więc mówić o tym, co działo się wokół niego. Smok 
mógłby się  
podkraść i rozprawić z nim bez najmniejszego wysiłku. A jednak nie mógł oderwać 
uwagi od  
twarzy. 
Pełen strachu i dziecięcego zachwytu ostrożnie wyciągnął rękę i dotknął oblicza, 
które  
było najbardziej podobne do jego twarzy. 
W grocie coś się zmieniło; wyczuł zmianę, lecz nie mógł jej zobaczyć. Coś 
pociągnęło  
go za płaszcz, ale pogrążony w marzeniach ledwo to zauważył. Usłyszał cichy 
szmer, który  
mógł być wezwaniem lub tylko poświstem wiatru, pozbawionym znaczenia odgłosem, o  
którym szybko zapomniał. 
Kaptur płaszcza spadł mu na oczy. 
Gerrod walczył, pragnąc dalej patrzeć na twarze, chód zdawał sobie sprawę, że to  
niebezpieczne. Nie mógł jednak ściągnąć kaptura, gdyż potężne ramiona trzymały 
go niczym  
kleszcze, uniemożliwiając bodaj podniesienie ręki. 
Syrenie szepty twarzy w kryształach zostały zagłuszone przez podekscytowane  
pohukiwanie. Quel powlókł go do tyłu. 
Szepty ucichły. Przymus patrzenia na zniekształcone odbicia zmalał niemal do 
zera. 
Quel puścił go. Gerrod zaczerpnął powietrza, którego brakowało mu od pewnego  
czasu; wstrzymywał oddech, nie zdając sobie w tego sprawy. Odwrócił się i 
spojrzał na  
stwora, który wywlókł go z jaskini. 
Był to, jak się zdawało, wódz Queli. Patrzył na niego ze szczerym zatroskaniem. 
- Zaraz... zaraz poczuję się lepiej - wysapał Gerrod w odpowiedzi na milczące 
pytanie.  
Miał nadzieję, że kryształ właściwie przełożył jego słowa i myśli. 
Quel zahukał niezrozumiale i wskazał na niego, kończąc gest potrząśnięciem  

pazurzastej łapy. Gerrod popatrzył po sobie i zmarszczył brwi w konsternacji. 
Wreszcie  
uświadomił sobie, że nie rozumie pohukiwania Queli. Nie miał pojęcia, co się 
stało z  
kryształem; nie pamiętał, czy upuścił go w jaskini czy zostawił w jakimś innym 
miejscu. 
Zaklął, wplatając w przekleństwo imię ojca. Jak nigdy dotąd sytuacja wymagała  
wyjaśnienia, a on utracił jedyny sposób porozumienia się z podziemnymi 
stworzeniami.  
Chciał wiedzieć, czemu służyła kryształowa komnata i kto ją zbudował. Ledwo 
pamiętał  
wypadki poprzedzające wejście do tej obłędnej jaskini. Quele ją zbudowały czy 
tylko  
znalazły? Z ich zachowania wynikało, że raczej znalazły, ale był zbyt 
otumaniony, żeby  
wyciągać wiarygodne wnioski. 
Choć pobyt w grocie był niezmiernie przykrym doświadczeniem, pragnął do niej  
powrócić. Nie bez przygotowania, jak za pierwszym razem, ale w zaplanowany 
sposób,  
ostrożnie, z pełnym respektem dla skrytej tam mocy. 
Już miał dać znać rękami, że chce wrócić do kryształowej jaskini, kiedy świat 
wokół  
niego zawirował. Gerrod patrzył, jak ziemia podnosi się na spotkanie jego 
twarzy. Silne  
ramiona opancerzonego towarzysza powstrzymały go od upadku - najwyraźniej Quel  
spodziewał się takiej reakcji. Czarodziej nie miał czasu zastanowić się nad tym, 
bo w  
następnej chwili stracił przytomność. 
Kiedy się ocknął, otaczały go Quele. Nie były nim zainteresowane, dopóki nie  
zobaczyły, że wróciła mu świadomość. Wtedy, jak aktorzy wdziewający maski, w  
okamgnieniu okazali podekscytowanie. Gerrod zmarszczył czoło. Miał nadzieję, że 
uznają  
jego minę za wyraz przejęcia własnym stanem - po części tak było - a nie 
podejrzliwości  
wobec ich nagłego zaciekawienia. 
Stworzenia przeniosły go do innej komory, której wyposażenie daleko odbiegało od  
ludzkich wyobrażeń na temat wygody. Gerrod leżał na macie przesyconej wonią 
gospodarzy i  
zimnej ziemi. Podniósł się powoli, odtrącając pomocną łapę Quela. Wielkie Quele 
cofnęły  
się, robiąc mu miejsce. Trudno było odczytać ich emocje, ale Genod miał 
wrażenie, że są  
trochę zaskoczone prędkością jego powrotu do zdrowia. Bez wątpienia jacyś 
przedstawiciele  
ich rasy wchodzili wcześniej do komnaty z kryształu. Vraad nie wiedział, jak to 
się dla nich  
kończyło, ale domyślał się, że gorzej niż w jego przypadku. 
"Znacznie gorzej - zadecydował - jeśli ich strach przed tym miejscem nie jest  
udawany", Był pewien, że nie; Quele o wiele lepiej przysłużyłyby się swojej 
sprawie - jaka by  
ona nie była - gdyby zamiast strachu okazywały pewność siebie. Gerrod utwierdził 
się w  
przekonaniu, że stwory boją się tego, co odkryły. 
Co one widziały w kryształowej grocie? 
- - Muszę... - urwał, gdy przywódca podał mu kryształ, ten sam albo taki sam jak  
pierwszy; Gerrod nie miał pojęcia. 
- - Umysł nietknięty... strach nie poraził... pytanie? 
A więc tak to się kończyło. Jego poprzednikom strach odebrał zmysły. Quele nie  
mogły znieść bez uszczerbku wizyty w grocie. A jednak któryś go wyprowadził. Jak 
tego  
dokonał? 

Gdy się nad tym zastanawiał, opancerzona istota powtórzyła pytanie. 
- Nic mi nie jest. - Nie było to do końca prawdą, ale Quele musiały zadowolić 
się taką  
odpowiedzią. Gerrod nie miał zamiaru mówić im o głosach - o własnym głosie - 
który nadal  
szeptał mu w głowie. Głosy chciały, żeby wrócił do komnaty, wrócił i wysłuchał 
tego, co  
miały do powiedzenia. 
Zrobi to. Był tego pewien. Powróci do kryształowej jaskini nawet wbrew woli 
Queli. 
- Jadło... czas minął... pytanie? 
Zmiana tematu rozmowy zaskoczyła go, ale już po chwili zrozumiał, o co chodzi.  
Pytano go, czy chce jeść. Ciekawe, ile czasu upłynęło od chwili, gdy popadł w 
omdlenie. 
- Jak długo byłem nieprzytomny? 
W sumie niedługo; stracił świadomość na dwie, może trzy godziny, jeśli dobrze 
się  
orientował w ich rachubie czasu. Utrata przytomności wyszła mu na dobre, bo 
dotąd nie miał  
okazji wypocząć po wcześniejszej wędrówce. Nadal brakowało mu porządnego 
całonocnego  
snu, ale lepszy rydz niż nic. Twarda szkoła, jaką przeszedł w klanie Tezerenee, 
wyszła mu na  
dobre. Pod rządami ojca każdy uczył się spędzać na nogach całe dnie i noce. 
Żołądek przypomniał mu, że ostatnio go nie rozpieszczał. Gerrod zastanowił się, 
czy  
tutejsza strawa jest równie nieapetyczna jak papka, którą karmiły go patrole. 
Całkiem  
możliwe, ale mimo wszystko nie odmówiłby posiłku. Musiał pokrzepić nadwątlone 
siły przed  
czekającym go zadaniem, choć właściwie nie wiedział, na czym będzie ono polegać. 
Jakby wyczuwając jego przyzwolenie, nowy Quel, mniejszy od innych, ale i tak  
niemal dorównujący wzrostem człowiekowi, przyniósł miskę pełną jakiejś rzadkiej 
brei. Nie  
odrywając oczu od małego Quela, Gerrod powąchał zawartość... i zadrżał. Spojrzał 
na miskę. 
W porównaniu z tym, co zobaczył, papka była przysmakiem. 
Kiedy podniósł głowę, mały Quel zdążył odejść. Czarodziej zastanowił się, czy  
wreszcie spotkał samicę. Żaden z pozostałych Queli nie kwapił się z 
wyjaśnieniem, ale był  
pewien, że poczynił trafne przypuszczenie. Jeśli tak, wtedy ci tutaj musieli być 
samcami -  
chyba że ten mały był niedorostkiem. To jednak nie trafiało mu do przekonania i 
postanowił  
myśleć o swoich towarzyszach jako o przedstawicielach płci męskiej, mimo że 
mniejszy Quel  
różnił się od nich wyłącznie wzrostem. 
Bacznie obserwowany przez nieludzką świtę, zabrał się do jedzenia. Szybko 
rozprawił  
się z zawartością miski - również dlatego, że nie dostał łyżki. Pił, starając 
się nie zwracać  
uwagi na fale odrażającej woni, które atakowały mu nozdrza. 
- Obejdzie się bez dokładki - mruknął, podając pustą miskę jednemu z Queli. 
Stwór  
cisnął naczynie w kąt, jakby po użyciu przez człowieka już nikt nie miał z niego 
korzystać.  
To zdarzenie przypomniało czarodziejowi o jego rzeczywistym położeniu. Mimo 
przyjaznego  
zachowania te Quele nie były mu bardziej przychylne od strażników, którzy go 
tutaj  

przywiedli. Bez skrupułów wepchnęły go do jaskini, która doprowadziła do obłędu 
paru ich  
pobratymców. Gdyby nie miały pod ręką jego, posłużyłyby się elfem czy 
przedstawicielem  
jakiejś innej rasy. Było im wszystko jedno; liczyło się tylko rozwikłanie 
zagadki kryształowej  
komnaty. 
Przywódca wydał długie, niskie pohukiwanie. Podwładni bez protestu zaczęli  
wychodzić z komory, nie zwracając uwagi na Vraada. Przywódca w milczeniu czekał, 
aż  
zostaną sami. Dopiero wtedy odwrócił się do swego gościa. 
Wówczas maska opadła, ujawniając obecność prawdziwej inteligencji za nieludzkim  
obliczem. Dzikiej, wyrachowanej inteligencji, niebezpiecznej jak u Tezerenee. 
Gdyby Gerrod  
nie przypomniał sobie, że stanowi klucz do rozwiązania zagadki kryształowej 
jaskini,  
zacząłby bać się o życie. Był im potrzebny, inaczej nie otoczyłyby go opieką, 
gdy odzyskał  
przytomność. Mimo fizycznego zagrożenia, jakie reprezentował stojący przed nim 
Quel,  
czarodziej zdobył się na uśmiech. 
- Widoki komnaty... stwierdzenie! 
Gerrod wstrząsnął się pod wpływem natłoku dziwnych głosów i obrazów w głowie,  
ale szybko odzyskał panowanie nad sobą. 
- - Chcesz wiedzieć, co zobaczyłem, prawda? Chcesz wiedzieć, dlaczego nie  
oszalałem? 
- - Zgadza się." stwierdzenie! 
Czy wyznanie prawdy może mu zaszkodzić? Gerrod wątpił, dlatego powiedział  
stworzeniu o wszystkim, co widział, słyszał i czuł. W trakcie opowieści 
przywódca Queli stał  
bez ruchu, jak zahipnotyzowany. Od czasu do czasu wysyłał pytanie, głównie 
dotyczące  
jakiegoś pomniejszego szczegółu. Vraad niewiele wywnioskował z tych pytań, z 
wyjątkiem  
tego, że kryształowa jaskinia pochłonęła co najmniej kilka ofiar. Ile Queli 
próbowało  
zmierzyć się ze strachem i poniosło klęskę? Co odkryły przed śmiercią? Gerrod 
niejeden raz  
był o krok od uzyskania odpowiedzi, ale za każdym razem przywódca skrywał obrazy 
i  
emocje, nie pozwalając ich zgłębić. 
Historia dobiegła końca o wiele za szybko. Gerroda opadł nagły niepokój. Czyżby 
się  
mylił? Czy dał im to, czego potrzebowały? Czy przestał być potrzebny? 
Przywódca Queli pochylił się, jego oddech cuchnął bardziej niż niedawny posiłek. 
- Współpraca... dalsze istnienie... stwierdzenie! Czarodziej pokiwał głową, 
próbując  
nie zważać na przyspieszone bicie serca. 
- - Lubię życie. Będę współpracować. 
- - Cel kryształów... broń przeciwko nieprzyjacielowi/wrogowi... ptasi lud."  
stwierdzenie/pytanie? 
- - Co? Aha. - Gerrod kiwnął głową, tłumiąc ziewnięcie. - Można wykorzystać to  
jako broń przeciwko Poszukiwaczom. - Nie miał pojęcia, w jaki sposób, ale był 
pewien, że  
kryształy można przemienić w broń. Miał nadzieję, że gdy to się stanie, broń 
zwróci się  
przeciwko Quelom. 
Zbłąkana myśl o Sharissie przypomniała mu o pierwotnym celu misji. Zdusił ją,  
wmawiając sobie, że kryształowa komnata pomoże mu w tym względzie, choćby tylko 
dając  

czas na obmyślenie ucieczki. Nie chciał rozwodzić się nad kwestią, że ciągnęło 
go do jaskini  
niezależnie od nadrzędnego celu. Odsunięcie Sharissy na drugi plan w imię 
zaspokojenia  
ciekawości było posunięciem, którego prędzej spodziewałby się po swoim ojcu. 
- - Odpoczynek... stwierdzenie! 
- - Ja... - Gerrod nie mógł sobie przypomnieć, co chciał powiedzieć. Ziewnął  
rozdzierająco. Środek nasenny w jedzeniu. Dlaczego o tym nie pomyślał? Położył 
się i znów  
ziewnął. Czy naprawdę miało to znaczenie? Równie dobrze może zacząć planować 
ucieczkę  
po przebudzeniu. Tak, to brzmiało rozsądnie. Będzie wypoczęty, a kreślenie 
planów wymaga  
siły i jasności umysłu. 
- - Zgoda... czas na bierność... stwierdzenie! - potwierdził stojący obok Quel. 
Gerrod  
pokiwał głową. Zrobi wszystko, czego chciał jego gospodarz, dopóki oznaczało to 
sen. Jutro -  
albo kiedy wreszcie się przebudzi - zacznie pracować nad planem ucieczki. 
Zasypiał, gdy usłyszał śmiech. Quele nie umiałyby wydać takiego dźwięku i 
wiedział,  
że nie był to jego własny głos. Przez chwilę balansował na krawędzi jawy, 
wytężając słuch i  
czekając na powtórzenie się dźwięku. W końcu przegrał walkę z bogiem snu i 
zasnął. 
0 Ucieczka, jak stwierdził później, nie będzie łatwa. Nie widział słońca, więc 
mógł  
tylko zgadywać, że minęły dwa dni od zejścia pod powierzchnię. Przebywał w 
podziemnym  
świecie nie tylko dlatego, że taka była wola Queli, ale również z powodu własnej 
ciekawości.  
Intrygowało go wiele rzeczy, choć nie z taką siłą jak kryształowa jaskinia. 
Quele wprawdzie  
nie dorównywały budowniczym komnaty pod względem opanowania magii kryształów, 
lecz  
nie brakowało im talentu. Gerrod jeszcze nie widział kamienia zwanego przez nie  
"zbieraczem", ale wyobrażał sobie, że jest to kryształ zdumiewającej potędze. 
Nie miał  
pojęcia, w jaki sposób wchłania rozdziela magiczne siły, z których korzystały 
Quele.  
Chciałby to zbadać, ale przechowywano go w niedostępnym dla niego miejscu. 
Chodząc z przywódcą po podziemiach, czarodziej obracał w palcach kamyki, które  
nosił w sakiewce u pasa. Były podobne do kryształu pozwalającego mu porozumiewać 
się z  
Quelami i prawdopodobnie mogły spełniać tę samą rolę. On jednak miał co do nich 
inne  
plany. Zdobył je bez trudu; wydobywano je w takich ilościach, że gdy pierwszy 
raz ujrzał  
wielką stertę, nie posiadał się ze zdumienia. Do kopalni przyprowadzano 
wszystkie małe  
Quele niedługo po urodzeniu. Młode różniły się od dorosłych w zasadzie tylko 
wzrostem i  
tym, że miały miękkie, prawie nie pomarszczone pancerze. W ledwo zaznaczonych 
bruzdach  
umieszczano kryształy, a kryształy rozumienia - Gerrod nie umiał lepiej 
przełożyć ich nazwy  
- znajdowały się wśród pierwszych. Z biegiem czasu twardniejąca powłoka 
zarastała  
większość kamieni, które tym sposobem stawały się integralnymi częściami 
stworzenia i  
pozwalały mu rozumieć przedstawicieli innych ras. 

Kradzież trzech kamieni z ogromnej hałdy była dziecinnie łatwa. Tak łatwa, że 
Gerrod  
czasami zastanawiał się, czy jego towarzysz po prostu nie przymknął na nią oka. 
Mniejsza z  
tym. Zdobycie kamieni było pierwszym krokiem w realizacji planu ucieczki, która 
miała  
dojść do skutku, gdy tylko wróci do kryształowej jaskini i ujawni prawdę 
skrywaną przez  
twarze - nie wspominając o innych tajemnicach. 
"Nie zapominajmy o Sharissie!" - zbeształ się w duchu. W tej sytuacji łatwo było  
zapomnieć o rzeczywistości. Nie tylko o córce Dru Zeree, ale również o spbie 
samym - o  
starzejącym się, roztrzęsionym Vraadzie. Za każdym razem, gdy miał okazję się 
przejrzeć,  
widział oblicze starca. 
Do przywódcy podbiegł zdenerwowany Quel i obaj zaczęli szybko pohukiwać.  
Czarodziej nie mógł ich zrozumieć, mimo że miał kryształ. Odbierane obrazy były  
niewyraźne, niemal jakby Quele rozmyślnie uniemożliwiały mu udział w rozmowie. 
Nie był  
tym zaskoczony; wiedział, że jest tolerowany tylko z uwagi na swoją przydatność. 
Wiedział  
też, co zrobią, kiedy posiądą sekrety kryształowej jaskini. 
Przywódca odwrócił się do niego, mrużąc ciemne oczy. Jego niskie, pospieszne  
pohukiwanie Gerrod zinterpretował jako znak złości i zaniepokojenia. 
- Powierzchnia... szpieg na niebie... zamierzona obserwacja... stwierdzenie! 
Quel złapał go za ramię i powlókł w głąb tunelu. Czarodziej po drodze próbował  
rozszyfrować wiadomość. Coś działo się na powierzchni, ktoś przybył na 
przeszpiegi... 
Poszukiwacz? 
W trójkę weszli do groty, której Gerrod jeszcze nie widział. Jak rozległe były  
podziemne włości Queli? Gerrod dochodził do przekonania, że rasa zachowała tylko 
resztki  
dawnej potęgi. Niegdyś ich imperium musiało rywalizować pod względem wielkości z  
terytoriami Poszukiwaczy. 
Kilka Queli stało wokół obrazu. Nad ich zaokrąglonymi ramionami czarodziej  
widział, jak maleńka figurka unosi się nad terenem nie większym niż jego 
przedramię.  
Źródłem obrazu był kryształ, który leżał na trójnogu pośrodku pomieszczenia. 
Rzeczywiście był to Poszukiwacz. Gerrod nie poznał projektowanej okolicy, ale  
skalista i prawie pustynna powierzchnia sugerowała, że stanowi ona cześć 
półwyspu, na  
którym mieszkały Quele. 
Poszukiwacz wisiał w powietrzu, szybko bijąc skrzydłami. Mały obraz nie pozwalał  
określić płci przybysza; jak u Queli, różnice między samcami i samicami były 
nieznaczne. 
Jeden z obserwatorów chrząknął i dotknął kryształu. Scena powiększyła się.  
Tezerenee stwierdził, że intruzem jest ptasia kobieta, choć informacja ta nie 
miała większego  
znaczenia. Nadal nie wiedział, dlaczego samotna Poszukiwaczka narażała życie, 
przybywając  
do krainy odwiecznych wrogów. 
Skrzydlata sięgnęła do szyi, szarpnęła łańcuszek. Gerrod zmrużył oczy i zobaczył  
medalion. W pewnym sensie medaliony Poszukiwaczy były odpowiednikami kryształów  
Queli; chroniły noszącego i zawierały jakiś zabójczy czar. Wielu Tezerenee padło 
ofiarą tej  
broni. Gerrod przecisnął się między Quelami i stanął jak najbliżej obrazu. 
Przywódca łypnął  
w jego stronę, ale przestał zwracać na niego uwagę, gdy tylko zobaczył, do czego 
zmierza  
maleńka postać. 
Poszukiwaczka zdjęła medalion i rzuciła go na ziemię. Wśród Queli zapanowało  

poruszenie. 
Przywódca wydał rozkaz, którego Gerrod nie zrozumiał. Już wiedział, że robiono 
to  
celowo. 
Parę Queli odwróciło się do wodza. Ich ruchy zdradzały konsternację. W ryku 
jednego  
stwora pobrzmiewało pytanie. 
Przywódca odepchnął Vraada na bok - niemal pod ścianę - stanął naprzeciwko tego,  
który śmiał kwestionować jego decyzję, i powtórzył komendę. 
Podwładny zwiesił głowę, wrócił do trójnoga i pod czujnym spojrzeniem wszystkich  
obecnych, łącznie z Gerrodem, dotknął innej ścianki kryształu. 
Poszukiwaczka nadal unosiła się w tym samym miejscu. Dopiero gdy Quel dotknął  
klejnotu, Vraad zrozumiał, że skrzydlata proponuje zawieszenie broni. Musiała 
wiedzieć, że  
znajduje się na terytorium Queli. Ryzykowała życiem, żeby uzyskać posłuchanie. 
Przywódca Queli postanowił odrzucić ofertę. 
Oślepiający błysk zmusił wielkie, opancerzone stworzenia do przysłonięcia oczu i 
na  
chwilę oślepił nie przygotowanego człowieka. Obraz zniknął. Gerrod mrugał, 
dopóki nie  
odzyskał wzroku. Patrzył, próbując nie zważać na pływające plamki, które 
pstrzyły wszystko  
w polu widzenia. Obraz znów się pojawił i czarodziej zobaczył roziskrzone 
wzgórza  
porośnięte skąpą, skarlałą roślinnością. Po Poszukiwaczce nie został ślad. 
Ten sam Quel, który wcześniej zajmował się kryształem, dotknął go ponownie. 
Obraz  
zmienił się, ukazując głównie powierzchnię ziemi. Przywódca zahukał; jego ton i 
postawa  
zdradzały zadowolenie. 
Kiedy Tezerenee zobaczył szczątki emisariuszki Poszukiwaczy, odetchnął z ulgą, 
że  
nie może ich poczuć. 
Quele dysponowały doskonałą bronią. Samotna skrzydlata nie miała szans.  
Rozpostarte na twardej ziemi zwęglone zwłoki przywiodły Gerrodowi na myśl 
okropną  
parodię resztek posiłku. Twarz, a raczej to, co z niej zostało, była pogrzebana 
w glebie, co  
oszczędziło mu widoku oskarżycielskich oczu. Skrzydlata przybyła z propozycją 
pokoju -  
chyba że Quele wiedziały lepiej - a one upiekły ją żywcem. 
Ich bronią była sama ziemia. Liczne błyszczące kryształy na pozór bezładnie  
rozrzucone po okolicy służyły konkretnemu celowi. Były ułożone jak rzędy 
kamieni, które  
rozświetlały świat pod powierzchnią. Manipulując paroma z nich, Quele wytworzyły 
wiązkę  
silnego światła. Jak okrutne dziecko, które przypieka robaki pod szkłem 
powiększającym, tak  
one paliły wrogów. 
"Nasze rasy naprawdę są spokrewnione" - pomyślał Gerrod z odrazą. Taka sztuczka  
zyskałaby poklask wielu Vraadow. Jego ojciec z rozkoszą powiększyłby swój 
arsenał o taką  
śmiercionośną zabawkę. 
Z chwilą zażegnania kryzysu Quele zaczęły tracić zainteresowanie incydentem.  
Zdawało się, że tylko Gerrod jest przejęty misją Poszukiwaczki. Mało 
prawdopodobne, by w  
ten sposób chciała popełnić samobójstwo. Coś trapiło ją i jej plemię na tyle 
mocno, że  
postanowiła zaryzykować. Żałował, że nie przyjrzał się jej dokładnie. W jakim 
stanie była  

przed śmiercią? Naprawdę wyglądała na zmęczoną i przybitą, czy tylko to sobie 
wyobraził? 
- Szaleństwo... ptasi ludzie... śmierć... stwierdzenie! Quel, który zawsze mu  
towarzyszył, stanął u jego boku. Nie był zbyt wymowny, ale ważne, że znów chciał 
z nim  
rozmawiać. Gerrod zrozumiał wiadomość; przywódca uważał, że Poszukiwaczka 
musiała być  
obłąkana, skoro zrobiła to, co zrobiła. Nie wiedział tylko, o czyją śmierć mu 
chodziło.  
Zważywszy na odwieczną wrogość między dwiema rasami, istniało zbyt wiele 
sensownych  
interpretacji. 
Przekonany, że wraz ze swoim opiekunem powinien opuścić komorę, Gerrod odwrócił  
się w stronę wyjścia. Ciężka łapa opadła na jego ramię, wyprowadzając go z 
błędu. 
Quel przysunął się blisko... za blisko. Czarodziej zakrył nos. 
- Jutro... jaskinia z kryształu... Gerrod/elf/Vraad szuka... Poszukiwacze 
umierają...  
stwierdzenie! 
Zakapturzony czarodziej spojrzał prowodyrowi w oczy i bez słowa pokiwał głową.  
Ostatecznie wyszło na to, że śmierć skrzydlatej nie pójdzie na marne. Wróci do 
kryształowej  
jaskini. Zbada cudowne dzieło starożytnych i odkryje cel jego istnienia, zgłębi 
tajemnicę tych  
przeklętych twarzy. Wykorzysta odkrycia według własnej woli, nie zgodnie z 
pragnieniami  
tych pancernych potworów, które go pojmały. 
- Taaak... 
To nie Quel udzielił tej zwięzłej, syczącej odpowiedzi, i głos nie wydawał się 
ludzki.  
Gerrod przystanął, niepewny, czy nie zwodzi go wyobraźnia. Quel zachowywał się 
jakby  
nigdy nic. Dał znać, że teraz można opuścić komorę. Gerrod posłuchał bez słowa. 
Wytężał  
słuch, czekając na powtórzenie krótkiego, choć mrożącego krew w żyłach 
oświadczenia. 
Nic. Najpewniej wyobraźnia spłatała mu figla. Nie umiał znaleźć lepszego  
wytłumaczenia, choć to wydawało się mało przekonujące. Ale czy mogło być inne? 
Ta sama masywna łapa, która chwilę wcześniej go zatrzymała, teraz pchnęła go  
spokojnie, ale mocno w stronę wyjścia. Gerrod przystanął w progu jaskini, 
niezdolny uwolnić  
się od wspomnienia tego szczególnego głosu. Jeśli był tylko wymysłem, dlaczego 
wydawał  
się taki prawdziwy, taki znajomy? Dlaczego nie mógł o nim zapomnieć, dlaczego 
nie mógł  
przepędzić z głowy jednego prostego słowa? I dlaczego teraz ni stąd ni zowąd, 
wstrząsnął się  
na myśl o wejściu do jaskini, do której od dwóch dni tak bardzo pragnął 
powrócić? 
Quel jeszcze raz go przynaglił. W marszu czarodziej zastanawiał się, czego 
chciała  
Poszukiwaczka i czy uśmiercenie jej mogło sprowadzić nieszczęście na rasę 
Queli... nie  
wspominając o nim samym. 
 
XIV 
 
Barakas patrzył z uśmiechem na góry, które piętrzyły się przed kolumną. 
- Imponujące! Zaiste, warte zachodu! 
Nawet Sharissa, która nie mogła zapomnieć o okropnym i smutnym zarazem wypadku  

sprzed paru dni, musiała przyznać mu rację. Majestatyczne góry budziły respekt 
przede  
wszystkim dlatego, że były tworem natury, a nie czarów, jak w dawnych czasach 
Nimth. 
- Nie można patrzeć na góry Tyber bez odczuwania ich potęgi - szepnął Faunon. 
Tego dnia pozwolono mu jechać na czele ekspedycji u boku Sharissy. Elf w końcu  
zgodził się poprowadzić Tezerenee, głównie przez wzgląd na młodą czarodziejkę. 
Sharissa  
była wzruszona, ale i zakłopotana jego względami. Faunon tylko pogarszał sprawę,  
obrzucając ją powłóczystymi spojrzeniami i śląc krzepiące uśmiechy. 
"Jesteśmy tylko towarzyszami niedoli - powtarzała sobie. - Łączy nas jedynie  
pragnienie ucieczki". Nawet przed samą sobą nie chciała przyznać, że towarzystwo 
elfa  
stanowi miłą odmianę po kontaktach z członkami jej rasy. 
Ucieczka nadal nie wchodziła w rachubę, bo patriarcha więził Czarnego Konia.  
Sharissa oderwała wzrok od roztaczającej się przed nią scenerii i spojrzała na 
skrzynkę.  
Władca Tezerenee przytroczył ją do siodła, żeby w razie konieczności móc szybko 
do niej  
sięgnąć. Nigdy nie odstępował jej na długo. Sharissa znała charakter 
pieczętujących ją czarów  
i orientowała się, że ma nikłe szansę na jej otworzenie. Poza tym próba włamania 
mogła  
spowodować zranienie, a nawet śmierć więźnia. Już wiedziała, że Czarnego Konia 
można  
unicestwić. Nie był niezwyciężoną, podobną bogom istotą z zaświatów, na co 
wskazywały  
opowieści jej ojca. W wielu przypadkach bywał bezbronny i wiele rzeczy mogło go 
zranić.  
Zbyt wiele. 
- Dobre miejsce do ataku - wyszeptał Faunon, mając na myśli Poszukiwaczy. 
Dotarli do gór. Czekał ich tylko jeszcze jeden dzień jazdy do podnóża szczytu, 
który  
był celem wyprawy. Jak dotąd nie widzieli nawet jednego skrzydlatego zwiadowcy, 
ale nie  
popadali w nadmierną pewność siebie. Wielu rodowitych Tezerenee miało w pamięci  
masakrę dokonaną przez skrzydlatych przed piętnastoma laty. Wszyscy rozmawiali o  
wypadku nieszczęsnego Ivora. Zadecydowano, że padł ofiarą jakiegoś pokrętnego 
zaklęcia  
Poszukiwaczy. 
Faunon próbował przekonać ich, że nie mają racji, ale nikt nie chciał go 
słuchać. Był  
pewien, że Ivor został przemieniony w potwora przez moc kryjącą się głęboko pod  
jaskiniami, które Poszukiwacze zajęli na gniazdo. Tylko Sharissa mu uwierzyła, 
choć zdawała  
sobie sprawę, że jej wiara do pewnego stopnia wynika z rosnącej sympatii do 
elfa. 
Ekspedycję poprzedzał oddział zwiadowców na latających smokach, dowodzony  
przez Lochivana. Gdy patriarcha zobaczył, że zwiadowcy zawracają, zatrzymał 
kolumnę i  
czekał na raport. Lochivan zeskoczył ze skrzydlatego wierzchowca i przykląkł 
przed władcą  
klanu. 
- - Ojcze. - Sharissa zwróciła uwagę, że jego głos zrobił się chrapliwy. 
Wojownik  
niedbale skinął głową starszemu bratu i zameldował: - Wlecieliśmy w region 
przesiąknięty  
czystą, surową mocą. 
- - A nie mówiłem? - Faunon nie mógł się powstrzymać. Był zły, że najpierw  
zmuszali go do mówienia, a potem nie chcieli go słuchać. Odwrócił się do 
Sharissy i z  

krzywym uśmiechem zapytał: - Po co mnie wloką ze sobą, skoro nie wierzą w moje 
słowa? 
Reegan obrócił się w siodle. 
- Milcz! 
Czarodziejka wiedziała, że Faunon ryzykuje za każdym razem, gdy się odzywa,  
zwłaszcza w zasięgu słuchu Reegana. Następca pragnął jej i zażyłość narastająca 
między nią a  
jeńcem nie uszła jego uwagi. Zżerała go zazdrość. 
Lochivan mówił: 
- - Dostrzegliśmy niewiele oznak niedawnej aktywności skrzydlatych, ale  
znaleźliśmy paru martwych. Trudno powiedzieć, kiedy zginęli, wydaje się jednak, 
że walczyli  
między sobą. 
- - Doprawdy? - Barakas pogładził brodę i pogrążył się w głębokiej zadumie. 
Lochivan czekał na dalsze słowa ojca, bezwiednie drapiąc się po szyi. 
- Wobec tego możemy zająć jaskinie - wtrącił Reegan jak zwykle bez namysłu i w  
niewłaściwej chwili. Sharissa niemal mu współczuła. 
Ale patriarcha tylko pokręcił głową. 
- Znowu gadasz od rzeczy. Tam muszą być Poszukiwacze. 
Nie wszyscy okażą się na tyle uprzejmi, żeby uciec lub zginąć dla naszej wygody.  
Jeśli przypuścimy szarżę, potrząsając mieczami i rzucając czary, najpewniej 
spotka nas  
śmierć. Na razie tereny te nadal należą do nich. Będą ich bronić do ostatniej 
kropli krwi. 
- - Nie możemy tu zostać, dopóki ich nie wyplenimy - zaprotestował następca. - A 
w  
tych skałach może to zabrać całe lata. 
- - Z tym się zgadzam. - Zastanawiając się nad problemem, władca Tezerenee  
poklepywał więzienie cienistego rumaka. Nagle przestał stukać i z nowym 
zainteresowaniem  
popatrzył na skrzynkę. - Może jest lepszy sposób. 
Sharissa podjechała bliżej patriarchy. Serce zamarło jej w piersiach, gdy 
uświadomiła  
sobie, co mu chodzi po głowie. 
- - Nie dość go namęczyłeś? Mało ci, że trzymasz go w skrzyni, która sprawia mu  
katusze? 
- - To zadanie powinno być względnie bezbolesne, jak mniemam. 
- - Wiesz, o co mi chodzi! 
- - Dzięki niemu ocaleje wiele istnień, moja droga Sharisso - odparł Barak as z  
uśmiechem równie fałszywym jak słowa. - Istnień Tezerenee, oczywiście. 
Podniósł skrzynkę i zaczął kreślić jakiś wzór nad wiekiem, ten sam co wcześniej, 
choć  
jedną ręką. Sharissa wyczuwała więź łączącą władcę Tezerenee z zaklęciem i tym 
samym z  
Czarnym Koniem. Nadal nie miała pojęcia, jak uwolnić hebanowego ogiera, i to  
powstrzymywało ją od ucieczki. Barakas nie był przeciwnikiem, którego mogłaby 
pokonać w  
bezpośrednim starciu. Jej szansę mogły wzrosnąć tylko wskutek szczęśliwego 
zbiegu  
okoliczności - ale czy kiedyś do niego dojdzie? Czarodziejka nie miała zamiaru 
czekać aż do  
ślubu z Reeganem i wydania na świat jego dzieci. Myśl o takim losie natchnęła ją 
nową  
determinacją. Może w czasie ekspedycji zdarzy się coś, co ułatwi jej ucieczkę. 
Pozostawało tylko mieć nadzieję. 
Barakas podniósł wieko. 
Ze skrzyni wylała się fala ciemności, niemal jakby patriarcha zastąpił dzień 
nocą. A  
jednak ta ciemność wrzeszczała z radości i strachu, wrzeszczała bez słów, powoli 
zestalając  
się w postać udręczonego przyjaciela Sharissy. 

- Ruch! Dźwięk! Widok! Na przeklętą Pustkę, znów jestem wolny! Wolny! 
Paru Tezerenee poruszyło się nerwowo, gdyż doskonale zdawali sobie sprawę, co  
mogłoby zrobić to potężne stworzenie, gdyby miało wolną wolę. Synowie Barakasa 
nie  
okazali zaniepokojenia, bo mieli pełne zaufanie do władzy, jaką ich ojciec miał 
nad  
demonem. 
Żywiołowa radość z uwolnienia z okropnego więzienia szybko przeminęła i Czarny  
Koń zgromił wzrokiem swego zakutego w zbroję dozorcę. Reegan i nawet Lochivan, 
który  
podniósł się z klęczek i stał teraz obok ojcowego smoka, woleli znaleźć sobie do 
oglądania  
coś innego niż lodowate oczy. Barakas, przeciwnie, spojrzał w nie z tą samą 
wyniosłą  
obojętnością, z jaką odnosił się do większości innych rzeczy. Wiedział dobrze, 
kto tutaj  
rządzi, i wściekłe spojrzenie hebanowego ogiera nie mogło tego zmienić. 
- - Czego chcesz ode mnie? - ryknął mroczny rumak, drąc ziemię kopytami. 
Sharissa  
nie wątpiła, że wolałby zamiast ziemi mieć pod sobą pana klanu. 
- - Mam dla ciebie zadanie, które, biorąc pod uwagę twoje umiejętności, powinno  
okazać się łatwe. 
- - Barakasie, błagam, nie każ mu tego robić! - zawołała czarodziejka, w obliczu  
powagi chwili zapominając o dumie. 
Patriarcha odwrócił się i omiótł ją uważnym spojrzeniem. Smoczy hełm przysłaniał  
większą część jego twarzy, ale wzgardliwy ton mówił sam za siebie. 
- - Nie poniżaj się, wielmożna Sharisso. Dobry wojownik używa wszelkiej 
dostępnej  
mu broni i wyszedłbym na głupca, gdybym nie sięgnął po najpotężniejszą. Demon 
dopilnuje,  
żeby nie spotkała cię krzywda. 
- - Mówisz o Sharissie? - Czary Koń przestał ryć kopytami. Przeniósł spojrzenie 
z  
patriarchy na czarodziejkę. - A co jej zagraża? 
- Nic, Czarny Koniu! On tylko... 
Okryta rękawicą dłoń dotknęła wieka skrzynki. Demoniczny rumak zastygł w  
bezruchu, a Sharissa od razu ucichła. 
- Sharissa Zeree jedzie z nami w góry. Nie mogę zagwarantować jej bezpieczeństwa 
w  
przypadku ataku. Znasz siłę stworzeń, które panują na tym terytorium. Są 
potężne,  
nieprawdaż? 
Czarny Koń roześmiał się, ale bez dawnej zuchwałości. Przebywanie w magicznej  
skrzynce niemal go załamało. 
- Już wcześniej przysłużyłem ci się w taki niegodziwy sposób, ty potworze! To 
ja... ja  
powiedziałem ci o tych stworzeniach, o elfach... - ruchem głowy wskazał na 
Faunona, który  
zaczął pilniej przysłuchiwać się rozmowie - i gdzie można je znaleźć. Twoje 
czary nie  
wystarczały! Nie miałem prawa wydawać ich na śmierć! 
Skinienie było jedynym znakiem, że władca Tezerenee go wysłuchał. 
- - To zadanie okaże się znacznie łatwiejsze i powinno sprawić ci satysfakcję. 
Tym  
razem chodzi o Poszukiwaczy, o pobratymców tych, którzy zaatakowali i wzięli do 
niewoli  
twojego starego przyjaciela, Dru Zeree. Te stworzenia chciały skrzywdzić jego 
córkę. Nie  
robią wyjątków. Jej życie znaczy dla nich tyle, co moje. Jeśli zostaniemy 
zaatakowani, trudno  
będzie mieć na nią oko. 

- - Sama potrafię się obronić. Mam własną moc - przypomniała Sharissa. - Jeśli  
dojdzie do starcia, będę z nimi walczyć. Nie chcę jednak, by wybijać ich bez 
potrzeby. 
Hebanowy rumak nie wyglądał na przekonanego. 
- - Nie znasz ich tak dobrze jak ja. Nie mają szans w starciu ze mną, bo  
przewyższam ich mocą, ale ty... brakuje ci mojego daru regeneracji. 
- - Święta racja - powiedział Lochivan, popierając stanowisko ojca. Sharissa  
zauważyła, że Barakas lekko pokręcił głową. W tej sprawie nie potrzebował 
niczyjej pomocy.  
Miał wszystkie atuty. 
- - Wydałem ci elfów, bo bałem się o nią... i bałem się tego przeklętego 
urządzenia.  
Nie proś mnie, bym wydłużył listę swoich grzechów. Rozprawię się z nimi, gdy nas 
zaczepią! 
- Kiedyś nie miałeś takich skrupułów. Swego czasu chciałeś rozprawić się z Dru  
Zeree. Pamiętasz? - Ręka władcy Tezerenee pieszczotliwie pogładziła wieko 
skrzynki. 
- Wtedy go nie znałem! - Czarny Koń pochylił głowę. Sharissa wiedziała, co  
rozpamiętuje. Potężny, a zarazem naiwny mieszkaniec Pustki nie znał koncepcji 
życia i  
śmierci. Wchłonięcie paru obcych, na których natknął się w bezkresnej otchłani, 
nic dla niego  
nie znaczyło. Dopiero po spotkaniu jej ojca zaczął pojmować i doceniać wartość 
istnienia.  
Gdyby został zaatakowany lub gdyby niebezpieczeństwo groziło tym, na których mu 
zależało,  
nie wzbraniałby się przed walką. Ale zabijanie istot, które nawet nie miały 
pojęcia o jego  
istnieniu... 
- Masz wybór, oczywiście. Byłbym skłonny nie zamykać cię w skrzyni, gdybyś 
spisał  
się jak należy, ale skoro nie chcesz walczyć nawet dla dobra osoby, którą 
darzysz przyjaźnią,  
nie widzę powodu, by zostawiać cię na wolności. Kto wie, jaki zamęt mógłbyś 
spowodować.  
Tak, posiedzisz w skrzyni, dopóki nie uznam, że warto zadać sobie trud 
podnoszenia wieka... 
Barakas zaczął przechylać szkatułę w stronę Czarnego Konia. Sharissa była  
wstrząśnięta i trochę rozczarowana postawą mrocznego rumaka, który dosłownie 
zatrząsł się  
ze strachu. Co więcej, nawet zrobił się lekko niekształtny, jakby przerażenie 
odbierało mu siłę  
niezbędną do zachowania obranej postaci. 
- Nie trzeba. 
Jego głos, choć tubalny, brzmiał potulnie i trwożliwie. Czarny Koń wbił oczy w  
ziemię pod nogami, nie chcąc spojrzeć na swoich rozmówców, zwłaszcza na 
Sharissę.  
Czarodziejka potrząsnęła głową i łzy spłynęły jej po policzkach. 
- Znajdę dla ciebie tych Poszukiwaczy... i wyeliminuję zagrożenie. 
Uśmiech zadowolenia przemknął po na wpół przysłoniętym obliczu patriarchy. 
- Dziękuję. Nie widzę powodu, żeby nie zacząć już teraz. Co myślisz? - Wskazał 
góry  
przed nimi. - Masz przeszukać rejon celu naszej wyprawy. Nie wracaj, dopóki cię 
nie wezwę. 
Czarny Koń potrząsnął głową, aż zburzyła mu się grzywa. Coś go zdziwiło. 
- - Przecież... w ten sposób wy... 
- - Wyznaczyłem ci zadanie. Masz je wykonać. Bez protestów. Nic nikomu się nie  
stanie, jeśli zrobisz, co każę. Obiecuję ci. 
Demoniczny rumak parsknął. 
- - Jesteś obrzydliwszy od najgorszego plugastwa, jakie wylęgło się w 
najbardziej  

ohydnym świecie spośród wszystkich, które przebyłem, szukając tego przeklętego 
miejsca! 
- - Tak, musimy porozmawiać o tych światach, kiedy przyszłość tego będzie już  
zabezpieczona. W drogę! 
Czarny Koń opuścił głowę w szyderczym ukłonie. 
- Na twoje rozkazy, smoczy panie. 
Okręcił się na zadnich nogach i pomknął jak wicher. Sharissa długo patrzyła w 
ślad za  
malejącą postacią, a potem odwróciła się do Faunona, szukając u niego pociechy. 
Elf miał  
surową minę. Chyba nie współczuł Czarnemu Koniowi. 
- - Faunonie... 
- - Zginęli przez niego. To on ich wydał. 
- - To jego robota! - Czarodziejka oskarżycielsko wskazała palcem na Barakasa,  
który z umiarkowanym rozbawieniem przysłuchiwał się ich rozmowie. Wielu innych  
Tezerenee też spoglądało w ich stronę, ale Sharissa o nich nie dbała. Powie, co 
ma do  
powiedzenia. Jeśli Faunon odwróci się od niej, ponieważ nie zdoła pogodzić się z  
wcześniejszymi czynami Czarnego Konia, wtedy zostanie sama. Da sobie radę bez 
jego  
pomocy, lecz nie o to chodziło. 
"Jesteś zbyt romantyczna jak na Vraadke" - powiedział kiedyś jej ojciec. 
Możliwe, ale  
nie widziała powodu, żeby się zmieniać, nawet jeśli miało oznaczać to 
cierpienie. 
- Później będzie czas na rozmowy - oświadczył Barakas, najwyraźniej decydując, 
że  
są ważniejsze rzeczy do zrobienia. 
Sharissa uciszyła się. Miała nadzieję, że gdy Faunon ochłonie, ujrzy wszystko w  
innym świetle. Może wtedy zrozumie, co strach może zrobić nawet z 
najdzielniejszymi  
istotami. Elf nie znał Czarnego Konia; nie miał pojęcia, że ogromnie przypomina 
dziecko.  
Sharissa miała w pamięci własne dzieciństwo, niezbyt odległe, i doskonale znała 
ograniczone  
możliwości dziecka, nawet tak potężnego jak mieszkaniec Pustki. 
Daleko przed nimi ciemna sylwetka wzbiła się wysoko w niebo i zniknęła z pola  
widzenia. 
Barakas przytroczył skrzyknę do siodła i powiedział do Reegana: 
- - Ruszamy. Zamieszanie przyniesie nam korzyść. 
- - Tak jest, ojcze. - Następca odwrócił się i machnął ręką, nakazując ruszenie 
w  
drogę. 
Tezerenee przygotowali broń i zaklęcia. Lochivan dołączył do zwiadowców, którzy  
wzbili się w powietrze, kiedy tylko dosiadł wierzchowca. Dwa razy okrążyli 
naziemną  
kolumnę, a potem rozproszyli się przed jej czołem. 
- Mamy szaleńców do towarzystwa - szepnął Faunon. Lekko przekręcając głowę, żeby  
go zobaczyć, Sharissa jeszcze raz spróbowała wyjaśnić mu pozorną słabość ducha 
Czarnego  
Konia. Przerwał jej ostrym spojrzeniem i szepnął: 
- Okazałem złość, bo tak wypadało. Dobrze rozumiem, co to znaczy być w sytuacji  
bez wyjścia. Gdyby nie twoja pomoc, niedługo byłoby po mnie. Smoczy ludzie są 
bardzo  
wprawni w tym, co robią, zwłaszcza ten uprzejmy. 
Zerknęła na maleńkie figurki Lochivana i jego smoka. 
- Niegdyś myślałam, że jest uczciwy. Faunon skrzywił się. 
- - Pewnie tak. Jego uprzejmość nie jest udawana, jeżeli się dobrze orientuję.  
Prawdopodobnie uśmiechałby się, podrzynając ci gardło, gdyby coś go rozbawiło. 
- - To... - Czarodziejka chciała powiedzieć, że słowa elfa są okrutne, ale wtedy