plik

Rozdział 1

Tłumaczenie: Alicjasylwia

Korekta: Nat_us

Pistolet uwierał mnie w plecy, więc przesunęłam się do przodu w moim biurowym

krześle. Tak było lepiej; teraz to był tylko kojący ucisk kabury wewnątrz spódnicy, schowanej

pod moją krótką ciemnoniebieską marynarką. Przestałam nosić moją naramienną kaburę z

wyjątkiem, gdy działałam na podstawie aktywnego nakazu jako Marszałek USA. Kiedy

pracowałam w Animatorzy Sp. z o.o. i widywałam się z klientami, mignięcie kaburą na

plecach i zdenerwowanie ich było mniej prawdopodobne. Można by pomyśleć, że jeśli prosili

mnie o wskrzeszenie dla nich zmarłego, mieliby lepsze nerwy, ale wydawało się, że broń

przeraża ich dużo bardziej niż rozmawianie o zombie. Inaczej było gdy zombie zostawał

wskrzeszony a oni patrzyli na spacerującego umarlaka; nagle broń nie przeszkadzała im aż tak

bardzo, ale do tej Halloweenowej chwili starałam się trzymać broń poza zasięgiem wzroku.

Rozległo się pukanie do drzwi biura i Mary, nasza dzienna recepcjonistka, otworzyła je beze

mnie mówiącej Wejdź, czego nigdy nie zrobiła w ciągu sześciu lat odkąd pracowałyśmy

razem, więc nie dąsałam się o przeszkodzenie. Po prostu spojrzałam znad moich podwójnie

sprawdzanych spotkań z klientami, by upewnić się, że nie będzie żadnych problemów z

nakładaniem się i wiedziałam, że coś było na rzeczy, a znając Mary to byłoby ważne. Taka

była.

W końcu pozwoliła swym włosom posiwieć, ale były wciąż w tej samej oczywiście

nienaturalnej fryzurze, w jakiej zawsze były. Pozwoliła sobie nieco przybrać na wadze, kiedy

zbliżyła się do sześćdziesiątki i wreszcie przyjęła na pełny etat okulary. Połączenie tego

wszystkiego postarzyło ją o około dziesięć lat, ale wydawała się zadowolona z tego, mówiąc

"Jestem babcią; nie przeszkadza mi wyglądanie jak one."

Wyraz jej twarzy był smutny i ułożony w pełnych współczucia liniach. Była to twarz

jakiej używała mając do czynienia z pogrążonymi w żałobie rodzinami, którzy chcieli

wskrzeszenia z martwych ich bliskich. Mając tę twarz wycelowaną we mnie mój puls

przyspieszył a żołądek się zacisnął.

Kazałam sobie wziąć głęboki oddech i wypuściłam go powoli, gdy Mary zamknęła za

sobą drzwi i ruszyła w stronę biurka. "Co się stało?" spytałam.

"Nie chciałam ci mówić przez telefon, ze wszystkimi słuchającymi klientami"

powiedziała.

"Powiesz mi co?" spytałam walcząc z pragnieniem, by nie podnosić głosu. Była o

jeszcze jedną zawierającą niewiele informacji odpowiedź od mojego wrzaśnięcia.

"Na drugiej linii jest kobieta; mówi, że jest twoją przyszłą teściową. Powiedziałam jej,

że wedle mojej wiedzy nie byłaś zaręczona, a ona odpowiedziała, że nie wiedziała jak się

nazwać skoro tylko mieszkasz z jej z synem.”

Faktycznie mieszkałam z kilkoma mężczyznami, ale większość z nich nie miała

rodziny, używającej słów takich jak syn.

"Nazwisko Mary, jak się nazywa?" Mój głos lekko się unosił.

"Morgan, Beatrice Morgan.

Spojrzałam na nią. "Nie mieszkam z nikim o nazwisku Morgan. Nigdy nawet nie

spotykałam się z kimś z tym nazwiskiem."

"Nie rozpoznałam z tego twoich chłopaków, ale powiedziała, że ojciec jest ranny, może

umierający, a ona sądzi, że on chciałby wiedzieć o swoim tacie, zanim będzie za późno.

Emocje są prawdziwe, Anito. Przepraszam, może jest wariatką, ale czasami ludzie nie myślą

jasno, gdy ich mąż jest ranny. Nie chciałam po prostu określić ją jako szaloną; to znaczy, nie

znam nazwisk wszystkich osób, z którymi się spotykasz."

Zaczęłam jej mówić, żeby zignorowała połączenie, ale patrząc w twarz Mary nie

mogłam tego zrobić. Ufałam jej obrazowi rozmówców od lat. Miała dobre wyczucie

zrozpaczenia w porównaniu do obłąkania. "Podała imię syna?"

"Mike."

Pokręciłam głową. "Nigdy nie spotykałam się z Mike'm Morganem. Nie wiem, dlaczego

tu zadzwoniła, ale ma niewłaściwą Anitę Blake."

Mary skinęła głową, ale jej mina wyglądała na nieszczęśliwą. "Powiem jej, że nie znasz,

Mike'a Morgana."

"Zrób to. Albo pomyliła Anity Blake, albo jest wariatką."

"Ona nie brzmi jak wariatka, po prostu jest zdenerwowana."

"Wiesz, że obłęd nie sprawia, że emocja nie jest prawdziwa, Mary. Czasami urojenie

jest tak prawdziwe, że wierzą w to wszystko."

Mary ponownie skinęła głową i wyszła powiedzieć Beatrice Morgan, że miała zły

numer. Wróciłam do sprawdzania ostatniego z moich spotkań klienckich. Chciałam się

upewnić, że bez względu na to jak długo zajmowało wskrzeszenie każdego zombie, nie

byłoby już za późno na następny cmentarz. Klienci mieli tendencję do bycia wystraszonymi

jeśli zbyt długo pozostawiałeś ich samym sobie chodzących po cmentarzach. Przynajmniej

większość spotkań dotyczyła towarzystw historycznych i prawników sprawdzających

testamenty, z rodzinami zmarłych albo od dawna nie żyjących lub nie mających zezwoleń na

zbliżenie się do zombie aż ostatnia wola została rozliczona w przypadku, gdy po prostu

ujrzenie bliskich wpłynęłoby na zombie do zmiany ich zdania na temat testamentu. Nie byłam

pewna, czy możliwym było wpływać na zombie w ten sposób, ale uznawałam nowe

orzeczenia sądu, żeby rodziny nie widziały zmarłego, dopóki wszystkie sprawy sądowe nie

zostaną wyjaśnione, tak na wszelki wypadek. Jeden spadek miliardera obalony z powodu

niewłaściwego wpływu na zombie i każdy wariował odnośnie tego.

Mary weszła przez drzwi bez pukania. "Micah. Mike było jego przezwiskiem jako

dzieciak. Morgan jest jej nazwiskiem z drugiego małżeństwa. Była Callahan. Matka Micaha

Callahana jest na drugiej linii, a jego tata jest w szpitalu."

"Cholera!" Powiedziałam podnosząc słuchawkę i wciskając przycisk, by przełączyć

rozmowę. "Pani Callahan, to znaczy, pani Morgan, tu Anita Blake."

"Och, dzięki Bogu, tak mi przykro. Po prostu zapomniałam o nazwiskach. Byłam

Beatrice Morgan od osiemnastu lat, od kiedy Micah był dwunastolatkiem, a on był dla nas

Mikem. Nie lubił Micah, kiedy był małym chłopcem. Myślał, że Mike było bardziej dorosłe."

Płakała cicho, słyszałam to w jej głosie, ale jej słowa były jasne, dobrze sformułowane. To

kazało mi się zastanawiać, czym się zajmowała na co dzień, ale nie zapytałam. To mogło

poczekać; to była po prostu jedna z myśli, jakie masz gdy starasz się nie dać wciągnąć w

emocje sytuacji. Myśl, nie czuj, tylko myśl.

"Powiedziałaś naszej recepcjonistce, że tata Micaha został ranny."

"Tak, Rush, to mój eks, jego ojciec, został przez coś zaatakowany. Jego zastępca mówił,

że to zombie, ale ugryzienie nie jest ludzkie i jakby dostał od tego jakiejś infekcji."

"Zombie rzadko atakują ludzi."

"Wiem o tym!" Krzyknęła. Słyszałam jak bierze głębokie oddechy, uzyskując swój

spokój. Słyszałam wysiłek przez telefon, niemal czułam ją ponownie biorącą się w garść.

"Przepraszam. Kiedy Mike nas opuścił był tak potworny, ale Rush powiedział, że dowiedział

się, iż Mike zrobił to, by nas wszystkich ochronić i że rodziny niektórych osób zostały przez

tych ludzi skrzywdzone."

"Jakich ludzi?" spytałam.

"Rush nie powiedział mi szczegółów, powiedział, że to sprawa policji. Zawsze to robił,

kiedy byliśmy małżeństwem, doprowadzał mnie do szału, ale powiedział, że odkrył

wystarczająco, by wiedzieć, że inne zwierzołaki w tej grupie miały zabijane rodziny, a Mike

musiał ich przekonać, że nas nienawidzi, inaczej by nas skrzywdzili. Nie wiesz, czy to

prawda? Czy Mike chce zobaczyć swojego ojca? Czy chce zobaczyć kogokolwiek z nas?"

Płakała ponownie i po prostu przestała próbować rozmawiać. Nie była żoną tego mężczyzny

przez prawie dwadzieścia lat, a była nadal tak rozstrojona. Cholera.

Przypomniałam sobie, że tata Micaha był jakiegoś rodzaju szeryfem, a teraz jego mama

opowiadała mi, że tata jakoś dowiedział się więcej o Micahu i jego grupie zwierząt niż

myślałam, że wiedział ktokolwiek z odznaką, oprócz mnie. Musiałam zabić ludzi by ratować

Micaha i jego grupę, a nie miałam nakazu egzekucji, więc to było morderstwo. Byłam trochę

nieufna, że Szeryf Callahan najwyraźniej wiedział więcej o tym wszystkim niż myślałam.

Wiedziałam, że Micah nie rozmawiał ze swą rodziną od lat, więc jak jego ojciec się

dowiedział, i jak dużo wiedział?

To była moja kolej, by wziąć głęboki oddech, przestać być tak cholerną paranoiczką i

poradzić sobie z płaczącą na drugim końcu telefonu kobietą. "Pani Morgan, pani Morgan,

skąd wiedziałaś, żeby tutaj zadzwonić? Kto dał ci ten numer?" Może gdybym kazała jej

myśleć o czymś bardziej zwyczajnym, uspokoiłaby się.

Pociągnęła nosem i powiedziała głosem, który był czkający, jak próbowała przełknąć

pozostałości emocji "Widzieliśmy Mike'a w wiadomościach jako szefa Koalicji."

"Koalicji dla Lepszego Zrozumienia między ludźmi i zmiennokształtnymi"

powiedziałam.

"Tak" - i to słowo było spokojniejsze - "tak, a ty zostałaś wymieniona w kilku relacjach,

jako mieszkająca z nim."

Zastanawiałam się, czy historie mówiły o Nathanielu, facecie, który mieszkał z nami,

albo fakcie, że "randkuję" również z Jean-Claude’m, Mistrzem Wampirów St. Louis? Prawie

nigdy nie oglądałam wiadomości, więc nie zawsze wiedziałam, co o którymkolwiek z nas

mówiono w mediach.

"Dlaczego nie zadzwonisz pod numer Koalicji i nie zapytasz bezpośrednio o Micaha?

"Powiedział do mnie naprawdę okropne rzeczy, gdy rozmawialiśmy ostatni raz, pani

Blake. Myślę, że rozpadłabym się zupełnie, gdyby powiedział mi to ponownie z Rushem tak

rannym jak teraz. Czy możesz mu powiedzieć, a potem, jeśli Mike zechce nas zobaczyć,

zobaczyć Rusha, zanim... w porę... to znaczy... O Boże, zazwyczaj jestem lepsza niż teraz, ale

to co się dzieje z Rushem jest tak straszne, tak ciężko to oglądać."

"Dzieje się? Co masz na myśli?"

"On gnije... gnije żywy i świadomy, a lekarze nie mogą tego zatrzymać. Mają leki, które

mogą to hamować, ale nic za bardzo tego nie spowalnia. "

"Przepraszam, nie rozumiem. To znaczy, że coś nadnaturalnego zaatakowało pana

Callahana, a teraz on ma jakąś chorobę?

"Tak" powiedziała niemal oddechem a nie słowem.

"Ale widzieli to wcześniej, tę chorobę?

"Tak, mówią, że to pierwszy przypadek poza Wschodnim Wybrzeżem, ale nauczyli się

wystarczająco, by to spowolnić. Tym niemniej nie ma lekarstwa. Słyszałam jak pielęgniarka

nazwała to chorobą zombie, ale przez mówienie tego ma kłopoty. Starsza pielęgniarka

powiedziała ‘Nie nadawaj temu nazwy, którą pokochają media.’ Słyszałam jak lekarze

szeptali, że to tylko kwestia czasu, zanim to dotrze do wiadomości."

"Dlaczego nazywają to chorobą zombie?" Zapytałam częściowo po prostu, żeby dać

sobie czas do namysłu.

"Gnijesz od zewnątrz do środka, więc jesteś świadoma cały czas. Podobno to jest bardzo

szybkie i udało im się jedynie przedłużyć życie drugiej osobie." Jej oddech wyszedł w

drżeniu.

"Pani Morgan, są pytania, które chcę zadać, ale boję się, że cię bardziej zdenerwuję."

"Pytaj, po prostu pytaj" powiedziała.

Wzięłam głęboki oddech, wypuściłam powoli i wreszcie powiedziałam "Mówiłaś

przedłużenie. Jak długo?"

"Pięć dni."

Cholera, pomyślałam. Głośno powiedziałam "Daj mi adres, numery telefonów, a

powiem Micahowi." Zaczęłam obiecywać, że będziemy tam, ale nie mogłam obiecać za

niego. Pozostawał w separacji od rodziny przez około dziesięć lat. Tylko dlatego, że ja

złapałabym samolot dla mojej pół-odseparowanej rodziny nie znaczy, że on zrobiłby to samo.

Przyjęłam wszystkie informacje, jak gdybym była pewna jego odpowiedzi.

"Dziękuję, bardzo dziękuję. Wiedziałam, że tym, co trzeba było zrobić, to zadzwonić do

innej kobiety. Dyrygujemy mężczyznami o wiele więcej niż myślą, prawda?"

"Właściwie to Micah dyryguje mną bardziej, niż na odwrót."

"Och, czy to dlatego, że jesteś policjantką jak Rush? Chodzi bardziej o odznakę niż

bycie człowiekiem?"

"Myślę, że tak" powiedziałam.

"Sprowadzisz Micaha?"

Nie chciałam jej okłamywać, ale nie byłam pewna czy absolutna prawda była czymś z

czym mogła sobie poradzić; potrzebowała się czegoś uczepić, oczekując, podczas gdy

siedziała i patrzyła jak jej były mąż gnije za życia. Jezusie, Maryjo i Józefie, samo

pomyślenie tego było straszne. Nie mogłam zostawić jej oglądającej to bez nadziei, więc

skłamałam.

Rozdział 2

Tłumaczenie: Alicjasylwia

Korekta: Nat_us

W innych okolicznościach złagodziłabym wiadomości, może nawet miała ze sobą

Nathaniela by pomóc delikatnie wprowadzić Micaha w rodzinną katastrofę, ale nie było czasu

na bycie delikatną. Musiałam mu powiedzieć niczym zrywając plaster, bo jedyną rzeczą,

której nie chciałam by się wydarzyła, była śmierć jego ojca zanim Micah mógłby się

pożegnać, bo to opóźniłam. Musiałam więc nie myśleć zbyt wiele o tym, jaki miałoby to efekt

na mężczyznę, którego kochałam i życie jakie zbudowaliśmy razem. Jak to często bywa w

moim życiu, po prostu musiałam to zrobić.

Użyłam swojej komórki zamiast przedzierać się przez linie biznesowe. Zobaczyłby, że

to ja i odebrał bez mojego brnięcia poprzez jego ludzi z obsługi klienta. Mój żołądek był w

twardym suple i tylko lata praktyki utrzymywały oddech równym, a ponieważ kontrolowałam

oddech, kontrolowałam puls, który chciał przyspieszyć. Tak bardzo nie chciałam być tą, która

przekaże mu te wiadomości, a mimo to nie mogłam pomyśleć o nikim, kto wolałabym by to

zrobił. Niektóre rzeczy chciałbyś móc przekazać, a jednocześnie wiesz, że nie, nawet jeśli

mógłbyś.

"Skąd wiedziałaś, że właśnie o tobie myślałem?" Zapytał, żadnego nawet cześć, tylko

jego głos, ciepły i szczęśliwy, że to ja. Mogłam go sobie wyobrazić, siedzącego przy biurku,

jego garnitur dopasowany do jego smukłego, atletycznego ciała. Był mojego wzrostu, metr

sześćdziesiąt, ale o szerokich ramionach prowadzących w dół do smukłej talii. Był

zbudowany jak pływak, choć jego ćwiczeniem z wyboru było bieganie. Jego kręcone,

ciemnobrązowe włosy sięgały teraz tuż za ramiona, ponieważ starannie negocjowaliśmy

wzajemne obcinanie włosów o kilka centymetrów, nie zrywając naszego układu, który głosił,

że jeśli jedno z nas obetnie swoje włosy, drugie obetnie swoje.

Powinnam była powiedzieć coś romantycznego w odwzajemnieniu, ale byłam zbyt

przerażona, zbyt pełna złych wiadomości, które musiałam mu przekazać. Musiałam po prostu

to zrobić, bez wahania, bez gier, żadnych słów pocieszenia, ponieważ cokolwiek poza tylko

mówieniem pogorszyłoby to, jakbym go okłamywała, albo dodała cukru do trucizny.

Otoczyłam się dźwiękiem jego szczęśliwego, kochającego głosu jak ciepłym, pocieszającym

kocykiem a potem powiedziałam "Twoja mama właśnie do mnie zadzwoniła."

Cisza po drugiej stronie słuchawki była głośna, bo słyszałam swoją krew pędzącą przez

uszy. Mój oddech przyspieszył, gdy Micaha się zatrzymał, mój puls uderzał podczas gdy jego

przystanął, jakby całe jego ciało wzięło ten oddech tuż zanim rzucasz się z urwiska. Nie

mogłam znieść ciszy. Powiedziałam "Micah, słyszałeś mnie?"

"Słyszałem cię." W jego głosie nie było teraz szczęśliwego ciepła. Głos był tak pusty,

jakim mógł go uczynić; jeśli było tam jakiekolwiek uczucie, był to zimny gniew. Nigdy nie

słyszałam go takiego. To mnie przeraziło i rozzłościło, bo głupim było, żeby się bać, ale to

było to emocjonalne przerażenie – kiedy przyznajesz, jak ważny ktoś jest dla ciebie i twojego

świata, a jednak wiesz, że są odrębnymi osobami zdolnymi rozpieprzyć wszystko kilkoma

złymi decyzjami. Ufałam Micahowi, że tego nie zrobi, ale nienawidziłam również bycia tak

zależną emocjonalnie od kogokolwiek. Pozwoliłam sobie na miłość, ale część mnie

wciąż się tego bała. Ta część mnie starała się rozzłościć mnie na niego w jakiejś

odruchowej reakcji, poprzedzając uderzenie. Gdybym zaatakowała pierwsza to nie bolałoby

tak bardzo, albo taka była idea, z którą żyłam w swej podświadomości przez lata. Teraz

wiedziałam lepiej, ale stare przyzwyczajenia wciąż we mnie tkwiły. Po prostu musiałam je

zignorować i być rozsądną. Ale nic we mnie nie lubiło faktu, że był tak poruszony samą tylko

informacją, że zadzwoniła do mnie jego matka; nawet nie dotarłam do części o jego tacie. To

nie wróżyło dobrze temu, jak by to przyjął.

"Co chciała?" zapytał, wciąż w tym dziwnym, zimnym głosem.

Wzięłam głęboki oddech i wypuściłam go powoli, odliczając, by pomóc uspokoić

wszystkie nerwicowe odruchy, jakie miałam przy tak bardzo uczuciowych relacjach, i

przemówiłam spokojnie, głosem, który wyszedł zwyczajny i trochę zimny. Nie chciałam być

zła jak przy pierwszym uderzeniu, ale stary zwyczaj preferowania gniewu nad byciem

zranioną nadal był częścią mnie. Pracowałam nad tym, ale coś w tej całej rozmowie uderzało

w moje problemy. Byłam lepsza niż to, do cholery. Nie byłam smutną, gniewną dziewczyną,

którą spotkał po raz pierwszy .

"Twój ojciec jest ranny, może umierający. Prawdopodobnie umierający" i mój głos nie

był teraz zły, czy zimny, ale bardziej przepraszający. Cholera, byłam w tym tak bardzo

beznadziejna.

"Anita, o czym ty mówisz?"

Zaczęłam od nowa i powiedziałam mu wszystko, co wiedziałam, co wydawało się

cholernie mało w tych okolicznościach.

"Jak bardzo jest ranny?"

"Powiedziałam ci, co wiem."

"Jest umierający? Mój tata umiera?"

"Tak powiedziała twoja mama; wydawała się rzeczywiście dość rozhisteryzowana

odnośnie tego."

"Zawsze była bardzo emocjonalna. To swego rodzaju równoważyło stoicyzm taty.

Anito, nie mogę myśleć. Czuję się zablokowany."

"Chcesz zobaczyć swojego ojca, prawda?

"Jeśli masz na myśli czy chcę się z nim pogodzić, zanim umrze, to tak."

"Ok, zatem złapiemy pierwszy samolot i dostarczymy cię do jego łóżka."

"Okej" powiedział. Brzmiał tak niepewnie, tak odmiennie od siebie.

"Chcesz towarzystwa?" spytałam.

"Co masz na myśli?"

"Czy chcesz, żebym z tobą poleciała?"

"Tak" powiedział.

"Chcesz, żeby Nathaniel poleciał?"

"Tak."

"Zadzwonię do niego i dam mu znać. Zadzwonię do Jean-Claude'a i sprawdzę, czy jego

prywatny samolot jest dostępny."

"Tak, dobrze. Dlaczego nie mogę myśleć?" zapytał.

"Właśnie dowiedziałeś się, że twój tata jest w szpitalu i masz coraz mniej czasu, by się z

nim pogodzić. Musisz pogodzić się z całą rodziną podczas kryzysu epickich rozmiarów. Daj

sobie kilka minut na przetworzenie, Micah."

"Słuszna uwaga" powiedział, ale wciąż brzmiał na będącego w szoku.

"Potrzebujesz, żebym pozostała przy telefonie?"

"Nie możesz zadzwonić o samolot, gdy ze mną rozmawiasz" powiedział. Te słowa były

rozsądne; ton był wciąż oszołomiony.

"To prawda, ale brzmisz jakbyś potrzebował żebym kontynuowała rozmowę."

"Tak, ale bardziej potrzebuję żebyś zorganizowała podróż. Dam sobie kilka minut na

przetworzenie, a potem zaplanuję innych ludzi do zakończenia spraw tutaj, gdy mnie nie

będzie."

"Zrobię to samo."

"Kocham cię" powiedział.

"Kocham cię bardziej" powiedziałam.

"Kocham Cię najbardziej."

Rozdział 3

Tłumaczenie: Alicjasylwia

Korekta: Nat_us

Był wystarczająco późny dzień, by wampiry zaczęły wstawać w podziemiach pod

Cyrkiem Potępieńców, więc kiedy zadzwoniłam, by zobaczyć, czy możemy pożyczyć

prywatny odrzutowiec, Jean-Claude był na tyle rozbudzony by odebrać osobiście. Jego głos

nie miał nic z tego skraju snu, bo tak naprawdę nie spał; umierał w ciągu dnia, więc kiedy się

budził to było nagłe i natychmiastowe "przebudzenie." Wampirzy sen jest bardziej jak

przełącznik: Włącz, obudzony; wyłącz, nie żyje. Jego ciało schładzałoby się nawet przez

godziny, nie tak zimne jak prawdziwy trup i nie byłoby żadnej zmiany koloru, ponieważ

organizm nie był naprawdę "martwy" i nie zaczynał gnić. Jeśli naprawdę jesteś martwy i

ludzki, ciało zaczynało gnić, jak tylko stanęło serce. To jak ścięcie kwiatu w ogrodzie;

możesz umieścić go w wodzie, opóźniając proces, ale z chwilą, gdy go zerwiesz, zaczyna

umierać. Kwiat dość długo wygląda pięknie, ale to tylko gra na zwłokę, koniec jest

nieunikniony. Jean-Claude był wampirem, Mistrzem Miasta St. Louis i był martwy i piękny

przez około sześćset lat; jego koniec nie był nieunikniony. Teoretycznie mógł wciąż być

świeży jak nieskazitelna róża od teraz przez pięć miliardów lat, kiedy nasze słońce wreszcie

wyzionie ducha, rozlewając się i pochłaniając planetę. Oczywiście w mojej pracy jako legalna

wampirza egzekutorka zabiłam wystarczająco dużo wampirów, by wiedzieć, że nawet bycie

mistrzem terytorium i szefem nowo utworzonej Amerykańskiej Rady Wampirów nie czyniło

go prawdziwie nieśmiertelnym, tylko kurewsko potężnym. To była jedna z przyczyn, że nie

spał ze słońcem wciąż świecącym na niebie. Gdyby nie był głęboko w podziemiu, które

zaczęło jako naturalny system jaskiń, ale zostało przekute dekady temu w luksusowe pokoje,

nawet on byłby wciąż martwy dla świata.

"Czuję twój niepokój, ma petite. Co się stało?"

Powiedziałam mu.

"Mogę zorganizować podróż dla ciebie i Micaha, ale nie będę w stanie podążyć, dopóki

nie zapewnię mistrza tego terytorium, że nie przychodzimy by przejąć jego ziemie."

"Nie przyszło mi do głowy, że będziemy potrzebować wyjaśniać z miejscowymi

wampirami, że odwiedzamy tatę Micaha w szpitalu."

"Jeśli ty i on bylibyście po prostu parą, to nie, ale jesteś moją ludzką służebnicą, jedną

nogą triumwiratu władzy, którą dzielimy się z moim wilkiem do przyzwania, naszym

niechętnym Richardem. Gdyby to był Richard, dwoje z nas zmierzających na cudze

terytorium, mieliby pewność, że nadchodzimy, by ich zniszczyć."

"Po prostu potrzebujemy zabrać Micaha do łoża jego ojca, zanim będzie za późno, to

wszystko. Z pewnością mogą to po prostu sprawdzić i zobaczyć, że mężczyzna jest w

szpitalu."

"Przejście z jednego terenu na inny nigdy nie jest tak proste dla wampirzych mistrzów

lub liderów grup zwierzołaków. Micah i ty jesteście Nimir-Ra i Nimir-Raj, lamparcią królową

i królem, naszego lokalnego Pardu. Czy w mieście rodzinnym Micaha istnieją lampartołaki?"

"Nie wiem" powiedziałam.

"Musisz wiedzieć" powiedział cicho.

"Cholera" powiedziałam i włożyłam w to prawdziwe uczucie. "To niedługo naprawdę

mnie wkurzy."

"Nowa wampirza rada jest bardzo nowa, ma petite; nie możemy sobie pozwolić, by być

postrzegani jako tyrani i brutale. Jeśli wkraczasz na inne terytoria bez przynajmniej ich

zaalarmowania, to będzie postrzegane jako wyniosłość. Będzie się wydawać, jakbyśmy ty -

my - czuli, że cały kraj jest nasz do odwiedzania i korzystania jak nam pasuje. To uczyni

słabszych przywódców nerwowymi, a nawet może być wykorzystane przez naszych wrogów,

by wzniecić przeciwko nam większą rebelię."

"Myślałam, że pozbyliśmy się ostatnich buntowników, czy wiesz coś czego ja nie

wiem?"

"Nie wiem o rebeliantach w naszym kraju, ale wiem na pewno, że są tam

niezadowoleni, ponieważ zawsze jest ktoś niezadowolony. Nigdy w żadnym rządzie

jakiejkolwiek formy nie ma tak, że każdy w całym kraju jest zadowolony z bycia rządzonym.

Bycie znienawidzonym jest naturą politycznej bestii."

"Więc mówisz, że nienawidzą nas, bo stworzyliśmy radę by trzymać ich bezpiecznymi

od wszelkich nieuczciwych wampirów?"

"Mówię, że przybiegli do nas po bezpieczeństwo, ale teraz, gdy czują się bezpiecznie,

zaczną patrzeć na wielką moc, która pozwoliła nam zapewnić im bezpieczeństwo i zaczną być

nieufni, a nawet się jej obawiać."

"Cóż, to nie jest po prostu odjazdowe. Więc, Micah, Nathaniel i ja nie możemy pójść do

jego ojca."

"Dlaczego Nathaniel?"

"To nasz trzeci. Micah chce, żeby pojechał."

"Ach, myślałem, że być może zabierasz Nathaniela jako lamparta na przyzwanie i

Damiana również jako wampirzą część twojego własnego triumwiratu władzy."

Super-potężny wampir mógł stworzyć trójkierunkową strukturę mocy między swym

ludzkim sługą i zwierzołakiem którego forma bestii była ich zwykłym zwierzęciem do

przyzwania, ale ja byłam pierwszym człowiekiem, który był w stanie stworzyć swój własny

ekwiwalent tego. Jean-Claude myślał, że fakt, iż byłam nekromantką i jego ludzka służebnicą

pozwolił mi stworzyć metafizyczną niemożliwość, ale szczerze mówiąc, nie wiedzieliśmy jak

to zrobiłam, po prostu zrobiłam.

"Nie planowaliśmy zabrania Damiana. To część mojej podstawy mocy, ale on nie jest

naszym ukochanym."

"Jest twoim okazjonalnym kochankiem."

"Gdybym wzięła każdego, kto był moim okazjonalnym kochankiem,

potrzebowalibyśmy większego samolotu."

Roześmiał się, tym wspaniałym i namacalnym dźwiękiem, który zadrżał w dół mojej

skóry jakby dotykał mnie przez telefon. To przyprawiło mnie o dreszcz. Jego głos wciąż

dzierżył ten głęboki skraj męskiego śmiechu, gdy powiedział "Bardzo prawdziwe, ma petite,

bardzo prawdziwe."

Musiałam przełknąć poprzez puls w gardle. Pozbawił mnie tchu samym tylko swym

głosem. "Boże, Jean-Claude, przestań. Nie mogę myśleć, kiedy to robisz."

Zaśmiał się znowu, co nie pomogło w ogóle. Zdałam sobie sprawę, że robił to bardzo

świadomie, gdy poczułam ciężar głęboko wewnątrz mojego ciała niczym obietnicę orgazmu.

"Nie waż się!"

Moc zaczęła się cofać. Nigdy nie był w stanie doprowadzić mnie do

pełnowymiarowego orgazmu przez telefon samym swoim głosem, do czasu gdy został

uczyniony głową nowej amerykańskiej wersji wampirzej rady. Wiedziałam, że to znaczy, że

wszyscy wampirzy mistrzowie musieli złożyć przysięgę wierności Jean-Claude'owi jako

liderowi, ale nie rozumiałam, że to przyszło z uderzeniem mocy, albo co to mogło oznaczać.

Nie mieliśmy wyboru. Albo my w dowodzeniu albo ktoś inny, a ja zaufałam nam.

"Przepraszam, ma petite, ten nowy poziom mocy jest gwałtowną rzeczą. Mogę

zrozumieć, dlaczego inni mistrzowie obawiali się szefa rady, bo bycie głową i przyjęcie

przysięgi ich przywódców oznacza, że mamy trochę ich całej mocy. To bardzo dużo mocy."

"Mówisz, że jeśli nie byłbyś lepszą osobą, to władza korumpuje, a tak duża władza

mogłaby skorumpować cię całkowicie?"

"Nie zawsze jestem pewien, czy to ja jestem lepszą osobą, ma petite, ale razem jesteśmy

lepszą osobą."

"Nie sądzę, że zawsze jestem cywilizującym wpływem, Jean-Claude."

"Ja też nie, ale przez wszystkie metafizyki mamy sumienie Richarda, poczucie

solidarności Micaha, łagodność Nathaniela, poczucie fair play Cynrica i wspomnienia Jade o

straszliwym wykorzystywaniu, jakie jej Mistrz stosował przeciw niej swą ostateczną władzą.

Ludzie, których zebraliśmy i związaliśmy ze sobą pomogli nam uczynić nas potężnymi, ale

również pomagają mi pamiętać, że nie jestem potworem i nie chcę być."

"Możesz nie być potworem po prostu decydując się nie być jednym?" zapytałam, a on

znał mnie na tyle dobrze, by wiedzieć, że to nie jego zbliżającym się spotworzeniem byłam

zaniepokojona.

"Nie jesteś potworem, ma petite, a jeśli oboje jesteśmy świadomi możliwości, wierzę, że

możemy uniknąć stania się takowym."

"Więc, co musimy zrobić zanim Micah, Nathaniel i ja pokażemy się w szpitalu?"

"Zamierzasz, by pojechało tylko troje z was?"

"Cóż, my i pilot, tak."

"Musisz mieć ze sobą ochroniarzy, ma petite."

"Jeśli weźmiemy strażników, czy miejscowi nie będą jeszcze bardziej pewni, że

przybywamy by ich przejąć?"

"Niektórzy z nich, być może, ale jeśli nasi wrogowie zdadzą sobie sprawę, że moja

ludzka służebnica, jej lampart do przyzwania i jej Król Bestii byli sami i niestrzeżeni,

obawiam się, że byłaby zbyt wielka pokusa, by zobaczyć, co by się stało z resztą z nas, jeśli

wy troje byście zginęli."

"Zabij wystarczająco naszej struktury władzy, a reszta umrze z nami; taa, pamiętam tę

teorię."

"To więcej niż teoria, ma petite. Widziałaś Nathaniela i Damiana prawie umierających

po odsączeniu ich energii. Czułaś stratę, gdy Richard i ja zostaliśmy ranni. Nie dajmy

przetestować teorii, co by było, gdyby troje z was zostało rannych jednocześnie."

"Zgoda, ale to musi być minimum strażników, Jean-Claude. Mamy zamiar zobaczyć

rodzinę Micaha po raz pierwszy. Nie przestraszmy ich za bardzo."

"Jesteś pewna, że możesz ochronić siebie i ich z minimalną ilością strażników?"

"Z odpowiednimi z nich, taa, jestem."

"Tak pewna, ma petite. To dla mnie zarówno zachwycające i trochę przerażające."

"Dlaczego przerażające?" spytałam.

"To, że jesteś niebezpieczna, nawet śmiertelnie, i zabijasz z łatwością i dobrze, nie czyni

cię kuloodporną, ma petite."

"Albo bomboodporną" odparłam. "Nie jestem Supermanem. Wiem, że mogę być ranna i

mam ze sobą Nathaniela i Micaha. Niezależnie od metafizycznego rezultatu, jakby coś im się

stało, nie wiem co bym zrobiła."

"A jeśli to ja byłbym tym, który został ranny?"

I proszę: Ten piękny, niesamowity mężczyzna mógł nadal czuć się niepewnie, wciąż

zastanawiać się, czy go kocham, a przynajmniej jak bardzo. Odkąd wszyscy mogliśmy czuć

nawzajem swoje emocje, kiedy nie osłanialiśmy się jak sukinsyn, ciekawym było, że wszyscy

wciąż czasem mogliśmy być niepewni. W Jean-Claudzie, o którym kiedyś myślałabym

największy pies na baby, to było ujmujące i sprawiało, że kochałam go bardziej.

"Kocham cię, Jean-Claude; nie wiedziałabym, co począć bez ciebie w moim życiu,

moim łóżku, moim sercu."

"Bardzo poetyckie jak na ciebie, ma petite."

"Za dużo czasu spędzałam z Requiem, jak sądzę."

"Kiedy ten kryzys zostanie opanowany, będziemy musieli zdecydować, czy powinien

wrócić do Filadelfii na stałe."

"I zostać asystentem Evangeline na dobre" powiedziałam.

"Tak" powiedział.

"Wiesz, mój tata hodował beagle, kiedy byłam mała. Nigdy nie chciałam zrezygnować z

żadnego ze szczeniąt, a kiedy wystarczająco dorosłam, zawsze martwiłam się, że nowi

właściciele nie będą dbać o nie tak jak my."

"Nie wiedziałem o tym" powiedział.

"Rozdajemy cholernie dużo więcej niż szczenięta, Jean-Claude. To są nasi ludzie, nasi

kochankowie, nasi przyjaciele, a my ich odsyłamy. Nie mam nic przeciwko tym, którzy będą

rządzić własnymi terytoriami jako nowi mistrzowie, ale ci, których dajemy innym mistrzom

jako drugich w dowodzeniu, to mi częściowo przeszkadza."

"Dlatego mamy wizytę próbną lub trzy, by się upewnić, że to dobre dopasowanie i że

nasi ludzie są dobrze traktowani."

"Requiem nie kocha Evangeline" odparłam.

"Nie, on kocha ciebie."

Westchnęłam. "Nie chciałam by się we mnie zakochał."

"A ja nie chciałem, byś otrzymała moc mojego ardeur, mój ogień pożądania i stała się

żywym sukubem dla mojego inkuba, ale szkoda została wyrządzona. Jesteśmy kim jesteśmy,

a teraz znasz moc, którą posiadasz podczas seksu kiedy karmisz ardeur."

"Requiem jest wampirzym mistrzem Jean-Claude i złamał niezamierzenie zainicjowaną

więź."

"Wierzę, że kocha cię, ma petite, nie ze względu na ardeur, ale ze względu na ciebie i

niego. Miłość nigdy nie dotyczy obiektu naszej miłości, ale mówi o nas zawsze więcej niż o

nim."

"Co to w ogóle znaczy?" spytałam.

"To znaczy, że Requiem potrzebuje kogoś kochać. Zawsze był beznadziejnym

romantykiem, a co jest bardziej beznadziejne niż zakochanie się w kimś, kto kocha innych?"

"Sprawiłeś, że to zabrzmiało jakby potrzebował terapii."

"To by nie zaszkodziło" powiedział.

Westchnęłam. "Myślisz, że spotkałby się z terapeutą?"

"Gdybyśmy kazali mu to zrobić, to tak."

"Możemy namówić go na spotkania i rozmowę z kimś, ale nie możemy go zmusić, by

właściwie wykonywał zadanie. Musisz być gotowy do pracy nad swoimi problemami. Musisz

być gotowy stawić czoła twardym faktom i walczyć o poprawę. To wymaga odwagi i siły

woli."

"On ma odwagę, ale nie wierzę, by chciał wyjść z tej choroby miłości."

"Nie mogę zaradzić temu, że troszczy się o mnie bardziej niż ja o niego."

"Nie, nie możesz."

"Wróćmy do kryzysu w zasięgu ręki" powiedziałam.

"Masz już dość tego tematu, pojmuję."

"Taa" powiedziałam. Rzeczywiście miałam bardziej niż dość, ale... "jeden kryzys

dziennie, okej?"

"Jak sobie życzysz" powiedział.

"To nie jest to, czego sobie życzę, Jean-Claude. Nie wiedziałam, czy kiedykolwiek

spotkam rodzinę Micaha, ale nie chciałam spotykać się z nimi w ten sposób."

"Nie, oczywiście, że nie, ma petite. Samolot jest do waszej dyspozycji. Pozostaje tylko

wybrać towarzyszących ci strażników."

"Ilu jest minimum?" spytałam.

"Sześciu."

"Dwoje na sztukę" powiedziałam.

"Oui."

"Możesz zorganizować samolot, kiedy ja załatwię strażników?" spytałam.

"Oczywiście i chciałbym zasugerować, żeby większość strażników była twoimi

kochankami. Będziesz musiała karmić ardeur, a smutek Micaha może zmniejszyć jego

zainteresowanie takimi rzeczami.

Kiwnęłam głową, uznałam, że nie może tego zobaczyć i powiedziałam "Zgoda."

"Żałowałem w przeszłości nie bycia w stanie zabrać cię do domu, byś odwiedziła moją

rodzinę, bo od dawna nie żyją, ale chwile takie jak ta przypominają mi, że są gorsze rzeczy

niż utrata ich dawno temu."

"Taa, utrata ich tu i teraz jest dużo bardziej do dupy."

Roześmiał się cicho. "Ach, ma petite, ty to jesteś dobra w posługiwaniu się słowem."

"Marszczę właśnie na ciebie brwi, jak wiesz."

"Ale nie masz tego na myśli" powiedział.

Uśmiechnęłam się. "Nie, nie mam."

"Je t'aime, ma petite. "

"Ja też cię kocham, mistrzu."

"Zawsze mówisz to z taką kpiną i zazwyczaj przewracasz oczami. Nie będziesz nigdy

przenigdy mieć tego na myśli."

"Naprawdę chcesz, żebym tak myślała?"

"Nie" powiedział "Chcę prawdziwych partnerów, nie niewolników lub służących.

Dowiedziałem się, że dlatego wybrałem ciebie i Richarda. Wiedziałem, że walczylibyście, by

pozostać wolnymi, by pozostać sobą."

"Wiedziałeś, jak ciężko byśmy walczyli?" spytałam.

Roześmiał się wtedy, a to obiegło dreszczem po moim całym ciele, każąc mi zamknąć

oczy i zadrżeć przy moim biurku.

"Przestań" Wysapałam.

"Naprawdę chcesz, żebym nigdy więcej tego nie robił? "

Mój oddech wydostał się w drżącym westchnieniu. "Nie" powiedziałam ostatecznie.

"Zadzwonię do Fredo i zobaczę, bez kogo ze strażników, których chcę może się obyć i czy

zgadza się z mieszaniną umiejętności."

"Wierzę, że ty i nasz starszy szczurołak dopracujecie takie szczegóły."

"Dziękuję. Był czas, kiedy nalegałbyś, żeby ich wybrać samemu."

"Był czas, kiedy twoją uwagę przyciągali słabsi mężczyźni, ale to przestało być

prawdą."

"Pamiętaj, że przyciągnęło mnie do ciebie w moich czasach słabszych-mężczyzn"

powiedziałam.

"Uczyniłaś mnie lepszym mężczyzną, Anito Blake, bo masz teraz w swoim życiu

wszystkich tych mężczyzn i kobiety."

"Nie wiem, co na to powiedzieć. Czuję, że powinnam przeprosić czy coś."

"Jest w naturze niektórych liderów wydobywać najlepsze w tych wokół nich."

"Hej, nie jestem odpowiedzialna za ten mały metafizyczny autobus; ty jesteś,

pamiętasz?"

"Jestem politycznym liderem, ale w nagłych przypadkach większość naszych ludzi

przyjmie twoje rozkazy ponad moimi."

"To nie prawda" powiedziałam.

"W walce, tak będzie."

"Okej, jeśli chodzi o przemoc, to taa, to jest to w czym jestem dobra. Ty jesteś o wiele

lepszy w polityce i sprawach przyjęć."

"Miewasz swoje chwile na arenie politycznej."

"A tylko kilku z Arlekina jest lepszych od ciebie z rapierem." W rzeczywistości, byłam

trochę zaskoczona, jak dobry był ze swą wybraną bronią. Okazał się być słynnym

wojownikiem w jego czasach, jako człowiek i młody wampir. Wyjaśnił, że jego dokonania z

ostrzem były tym, co pozwoliło mu przetrwać; mistrzowie tamtych czasów wyzywali go, a on

wybierał swoją broń i ich zabijał. Nigdy bym się nie dowiedziała, dopóki nie zaczął ćwiczyć

w nowej sali gimnastycznej, gdzie pozostali strażnicy i ja mogliśmy zobaczyć."

"Koisz moje ego, ma petite?"

"Chyba tak."

Zaśmiał się i tym razem był to tylko humor. "Nie potrzebuję tego. Jestem królem a ty

zarówno moją królową i moim generałem. Kimś, kto prowadzi linię walki i zawsze będzie.

Znasz mocne i słabe strony naszych strażników lepiej niż ja, bo ćwiczysz i pracujesz z nimi.

Zupełnie wymusiłaś na mnie i niektórych starszych wampirach zwiększenie ilości ćwiczeń."

"Większość wampirów nie może zyskać mięśni; ciało w momencie śmierci jest tym,

czym jest, niezmienne."

"Ale ja mogę i moje wampiry mogą."

"Jeden z wampirzych buntowników powiedział, że to dlatego, że przejmujesz od nich

moc."

"To pomaga mi być potężnym, oui, ale wierzę, że to bardziej, iż moje więzi z naszymi

zwierzołakami są bardziej intymne. Akceptuję ich ciepłą moc bardziej jak równy z równym, a

nie relacja mistrz / niewolnik, jaką miała większość starszych mistrzów."

"Taa, nic z tego traktowania zwierzołaków jak zwierzątka domowe i służący nam

majątek."

"To jedna z kości niezgody z niektórymi starszymi wampirami."

"Taa, mogą po prostu stawić temu czoła; zwierzołaki napływają do nas ze względu na

bardziej uprzywilejowane stanowiska."

"Niemożliwym jest, by wszyscy byli zadowoleni, więc w końcu uszczęśliwiamy się

sami i robimy co możemy dla innych. Nie chcę żadnych niewolników w moim królestwie."

"Zgoda" powiedziałam.

"Muszę się rozłączyć, by przygotować dla ciebie samolot" powiedział.

"Tak, oczywiście."

"Opóźniasz. Czemu?"

Musiałam pomyśleć nad tym przez chwilę, a potem dałam mu głośną, uczciwą

odpowiedź, jaką kiedyś umarłabym zanim przyznała. "Nie wiem czy będę miała okazję

jeszcze raz porozmawiać z tobą i będę tęsknić."

"To czyni mnie szczęśliwszym, niż mogę powiedzieć, moja miłości. Całkiem mnie

zaskoczyłaś i zadowoliłaś."

"Gdybym nie powiedziała tego wystarczająco, Jean-Claude, kocham cię. Uwielbiam

widzieć twoją twarz po drugiej stronie stołu, gdy jemy, i oglądać jak kibicujesz Cynricowi na

meczach futbolu i przyglądać się jak czytasz Matthew historie przed snem, kiedy zostaje z

nami, i tysiąc zaskakujących rzeczy, wszystko z tego, to ty, a ja cię kocham."

"Doprowadzisz mnie do łez."

"Mądry przyjaciel powiedział mi, że w porządku jest płakać; czasami jesteś tak

szczęśliwy, że to wylewa się twoimi oczami."

"Jason, Nathaniel czy Micah?" zapytał.

"Jeden z nich" powiedziałam z uśmiechem.

"Faktycznie mądrzy przyjaciele. Musimy iść i wykonać nasze zadania, ma petite. Je

t'aime, au revoir, aż znów się spotkamy."

"Ja też cię kocham i do zobaczenia wkrótce." Odłożyłam słuchawkę, zanim mogłam stać

się głupsza lub bardziej romantyczna. Ale trochę skręcającego wstydu było całkowicie warte

tego szczęścia w jego głosie. Gdybyśmy opuścili nasze metafizyczne tarcze mogliśmy czuć

każdy oddech i emocję, nawet niektóre myśli o sobie nawzajem, ale nadal dobrze było

wypowiedzieć słowa i je usłyszeć. Bez względu na to, jak dziwni i magiczni możemy być,

posiadanie ludzi, których kochasz mówiących ci, że cię kochają i mających to na myśli... to

nigdy nie wychodzi z mody. Ponieważ jesteśmy stworzeni na obraz Boga, to musi być od

Niego, więc nawet Bóg musi potrzebować "brawo!" na głos, w-twym-umyśle "Dziękuję,

wspaniała robota z tym zachodem słońca, a dziobak był genialnym pomysłem." Może dlatego

powinniśmy modlić się tak jak to robimy, ponieważ bez tego Bóg byłby samotny. Czasami

myślałam, że moi przyjaciele, którzy byli Wiccanami mieli coś z tej całej sprawy Boga i

Bogini. Jeśli ludzie działali lepiej w parze i zakochani, i zostaliśmy stworzeni na obraz Boga,

to logicznym wydawało się, że Bóg potrzebował Bogini. Gdy stałam się szczęśliwsza w moim

życiu miłosnym, zaczęłam się zastanawiać, czy Bóg był samotny bez Jego Bogini. Może

przebywałam wśród zbyt wielu pogan?

Zmówiłam modlitwę wdzięczności za własne szczęście i modlitwę za tatę Micaha, i

pozwoliłam Bogu wrócić do troszczenia się o Jego życie uczuciowe, jak Mu pasowało.

Zadzwoniłam do Fredo, by zorganizować strażników i pokręciłam głową na moje własne

dziwnie romantyczne myśli religijne; to tak dziewczyńskie, zastanawiać się, czy Bóg

potrzebował żony. To było ponad moją klasyfikacją wiarowych opłat. Wyłanianie

niebezpiecznych ludzi do strzeżenia naszych pleców, to rozumiałam.

Rozdział 4

Tłumaczenie: Alicjasylwia

Korekta: Nat_us

Micah napisał mi, że zadzwonił do Nathaniela żeby nas spakował, więc mógł spotkać

się z nami na lotnisku. Pozwoliłam mu wiedzieć, że dostałam jego wiadomość i zadzwoniłam

do trzeciego z naszej pary. Nathaniel odpowiedział po drugim sygnale.

"Hej, Anita."

"Hej, kiciusiu." Nie, większości mężczyzn nie spodobałoby się to jako pseudonim, ale

on nie był w większością mężczyzn.

"Micah powiedział mi, że pakujesz nas wszystkich. Możesz mieć na uwadze z

ubraniami, że spotkamy się z jego rodziną po raz pierwszy?"

"Mam" powiedział.

"Potrzebuję kilku koszulek, które nie są zbytnio wycięte, okej?"

"Kochamy twoje piersi" powiedział, a jego głos utrzymywał to podniesione brzmienie,

które mówiło, że się uśmiecha.

Uśmiechnęłam się. "Rozumiem to, nawet aprobuję, ale pozwól nie przytłaczać jego

rodziny moimi atutami za pierwszym razem."

"Czy spakowałbym tak, żeby ta cała kremowa dobroć była wyeksponowana w każdej

koszulce?" zapytał tym fałszywie niewinnym głosem.

"Tak" powiedziałam i się roześmiałam.

"Obiecuję spakować jakieś zwykłe koszulki, ale większość twoich szykownych topów

ma głębokie dekolty."

"To dlatego, że zwykłe jedwabne bluzki nie leżą dobrze kiedy je noszę" powiedziałam.

"One nie są przeznaczone dla kogoś z potrójną miseczką E, Anito. Nawet nie wiem, jak

możesz mieć tak duży rozmiar miseczki i być tak chuda jak jesteś bez pomocy chirurga."

"Genetyka jest wspaniałą rzeczą" powiedziałam.

"Niech żyje genetyka!" Powiedział z takim entuzjazmem, że mnie to rozśmieszyło.

"Spakuję nas tak, że będziemy pasować, ale nie zawstydzać Micaha. Obiecuję."

'Dziękuję. Jesteś jedyną osobą, której bym zaufała w spakowaniu nas wszystkich. "

"Ubiorę nawet garnitur, więc wszyscy będziemy pasować kiedy dojedziemy do

szpitala." Nathaniel miał piękne markowe garnitury, ale ponieważ w codziennej pracy był

tancerzem erotycznym, nie musiał nosić ich do pracy jak Micah. Garnitury były na specjalne

okazje, takie jak wesela i niektóre spotkania biznesowe, gdzie wszyscy główni ludzi Jean-

Claude'a mieli się zjawić wyglądając profesjonalnie.

Zdałam sobie sprawę, że Nathaniel był dziwnie szczęśliwy. To nie do końca pasowało

do powodu podróży. Myślałam o zapytaniu dlaczego jego nastrój był tak podniosły, ale mój

telefon dał mi znać, że miałam połączenie oczekujące. "Mam kolejną rozmowę; pozwól mi

się upewnić, że to nie Micah."

"Zaczekam" powiedział i znowu to było wesołe. Był zbyt wesoły, czy też po prostu

lepiej niż ja radził sobie w takich wypadkach?"

To był Jean-Claude przy telefonie. "Hej, co tam?"

"Czy któryś ze strażników jakich zorganizowałaś jest wilkołakiem?"

"Tak, to jest reguła Micaha i twoja, że staramy się wykorzystać tak dużo zwierzołaków

dla naszego publicznego bezpieczeństwa jak to możliwe."

"Będziesz musiała dokonać innych ustaleń, ma petite."

"Dlaczego?" spytałam.

"Lokalne wilki poprosiły, żebyś nie sprowadzała nikogo, kto mógłby je wyzwać. Jeśli

zaistnieje potrzeba pogrzebu, wtedy zrozumieją przyprowadzenie naszych wilków na

przyzwanie, ale do tej smutnej konieczności, nie chcieliby żadnego z naszych wilków, jako

znak dobrej wiary."

"Czy nie pozwalasz im za bardzo nami dyrygować?" spytałam.

"Jeśli chcesz, aby ta początkowa wizyta dotyczyła Micaha i jego umierającego ojca, nie.

Jeśli chcesz mieć do czynienia z lokalnymi wilkołakami politycznie i być może nawet

przerazić ich wystarczająco, żeby to obróciło się w przemoc, to jak najbardziej zatrzymaj

swojego wilczego strażnika."

"W porządku, zmienię listę straży."

"Dobrze" powiedział.

"Czy muszę wiedzieć coś jeszcze?

"Wampirzy mistrz obszaru odmówił sobie zwykłej polityki i dobrze życzy naszemu

Micahowi. W rzeczywistości, zaproponował, by oddać swoich ludzi do naszej dyspozycji dla

transportu i interesów, dzięki czemu mogłabyś się całkowicie skoncentrować na rodzinie

Micaha."

"To było bardzo miłe z jego strony" powiedziałam i nie mogłam powstrzymać

podejrzenia w moim głosie.

"To było miłe z jego strony, ma petite, ale to nie są już tylko wizyty mistrzów z poza

miasta. Jesteśmy członkami rady lub ich ludźmi, a zatem są nam winni zarówno lojalność jak

i jakieś pełne szacunku traktowanie."

"Więc teraz, kiedy jesteś w radzie nie musimy wykonywać tego całego wampirzego

politycznego gówna?"

"Po części tak, ale z drugiej strony, oznacza to, że musimy być bardziej świadomi

innych mistrzów i ich ego, chyba że chcesz wśród nich podsycać szepty buntu?"

"Wiesz, że nie."

"Zatem pamiętaj o tym gdy masz do czynienia z nim i jego ludźmi, proszę."

"Boisz się, że będę niegrzeczna i ich wystraszę?"

"Ty, niegrzeczna, ma petite, dlaczegóż miałbym się tego obawiać?" Sarkazm nie był tak

gęsty, ale uświadamiała go bardzo delikatna nuta.

"Będę grzeczna. To miłe z ich strony, że wychodzą nam z pomocą w tak krótkim

czasie."

"Mają mały wybór; stara Europejska Rada postrzegałaby odmowę takich subtelności

jako śmiertelną zniewagę i odpowiednio by zadziałała."

"Co w tym kontekście oznacza 'działać odpowiednio'?"

"Spotkałaś wysłanników z rady, ma petite. Jak sądzisz, co zrobiliby mistrzowi, który

byłby dla nich nieuprzejmy?"

"Cholernie go nastraszyli, dręczyli, torturowali, obalili być może, gdyby mieli kogoś na

jego miejsce, albo w niektórych przypadkach po prostu dla piekielnego chaosu jaki by to

spowodowało."

"Z jednej strony są hamowani przez działania starej rady; to sprawia, że inni obawiają

się rady tutaj, w Stanach Zjednoczonych. Boją się, że oszalejemy od mocy, ale z drugiej

strony, będą oferować usługi i uprzejmości w nadziei na udobruchanie nas i powstrzymanie

od konieczności posiadania powodu, żeby się na nich gniewać."

"Więc, z jednej strony reputacja starej rady utrudnia nam sprawy i przeraża każdego, a z

drugiej strony prawdopodobnie zachowują się lepiej, ponieważ bardziej się nas boją."

"Exactement" powiedział.

"Czekaj, my musieliśmy oferować żywność dla odwiedzających nas ludzi rady. Mają

zamiar zaoferować nam pożywienie dla ardeur?

"Nie zorganizowałem tego, ale jeśli nie, to jest to znak, że nie okazują nam takiego

samego szacunku, jaki okazywali starej radzie."

"Używasz tego jako testu, by zobaczyć, jak Fredrico zachowuje się wobec nas, wobec

ciebie." Walczyłam żeby nie brzmieć oskarżycielsko.

"Nie konstruowałem tej wizyty, ma petite, ale teraz, skoro ją mamy, tak, to jest test dla

lokalnego mistrza. Musimy dowiedzieć się, jak dobrze rządzimy, albo jak słabe są nasze

rządy, abyśmy mogli zdecydować, jak mocno chcemy trzymać ster władzy."

"Wolałabym nie używać odwiedzin umierającego ojca Micaha jako sprawdzianu

lojalności dla miejscowych wampirów."

"Nie tylko wampirów, ma petite, ale lokalnych zwierzołaków. Nasz Micah przemierza

kraj rozmawiając z różnymi grupami zwierząt, pomagając im radzić sobie ze swoimi

problemami. Promuje lepsze stosunki między normalnymi ludźmi i społecznością

likantropów. Stał się publicznym obliczem ruchu i jest często wzywany do załatwienia

sporów setki mil od naszych ziem."

"O czym ty mówisz, Jean-Claude?"

"Dowiedzieliśmy się, że powodem, iż nie masz innego króla wśród żadnej innej grupy

zwierząt tak połączonego z tobą jak Micah jest to, że metafizycznie masz swojego futrzanego

króla. Dzięki tobie, on ma powiązania z wieloma innymi zwierzętami oprócz lampartów."

"Wiem, wiem, że mamy powiązania z różnego rodzaju zwierzołakami, a Micah jest

prawdziwym lamparcim królem w metafizycznym sensie, zdolnym rządzić przez

nadprzyrodzoną moc, a nie tylko siłą woli i działaniami. Gdybym nie miała zwierzołaka w

moim łóżku, który byłby prawdziwym królem, to nie działałoby w ten sposób, ale myślałam,

że to było tylko tutaj, w St. Louis. Mówisz, że inne zwierzołaki w całym kraju są przyciągane

do mocy Micaha i nawet nie zdają sobie z tego sprawy?"

"Nie, stwierdzam, że gdy podróżuje i spotyka ich, moc prawdziwego króla podąża za

nim. Ludzie chcą być chronieni, ma petite. W Ameryce uczą, że każdy powinien być

bohaterem własnej historii, ale większość ludzi nie nadaje się do tego. Oni chcą i potrzebują

za kimś podążać. Jeśli mają szczęście, to znajdują kogoś dobrego by ich prowadził; jeśli nie

mają szczęścia... " Pozwolił myśli zaniknąć.

'Micah jest dobry" powiedziałam.

"Tak, jest dobry i silny i myśli o większej grupie, większych problemach."

"Nie sądzę, by Micah zadzwonił i rozmawiał z grupami zwierząt w swoim rodzinnym

mieście."

"Dlatego zrobiłem to za niego."

"Powinieneś mu raczej powiedzieć, że to zrobiłeś."

"Powiedziałem" odrzekł Jean-Claude.

"Co odpowiedział?"

"Był wdzięczny za pomoc i powiedział mi, że polityka była najdalszą od jego umysłu

sprawą."

"Oczywiście, że tak" powiedziałam.

"Ale to nie zmienia faktu, że ta wizyta ma charakter polityczny, ma petite."

"Cholera, masz zamiar powiedzieć, że odkąd Micah nie może, ja mam nadzorować

więcej polityki."

Wydał cichy chichot. "Niezupełnie, ale rozmawiałem z Fredo, nie odnośnie wybranych

strażników, ale o możliwych pułapkach politycznych. Powiedział, że będzie informował

jakichkolwiek strażników, których zdecydowałaś zabrać ze sobą, chociaż mówił, że gdyby to

była polityczna wizyta wybrałby innych strażników. Powiedziałem mu, że bezpieczeństwo

jest ważniejsze niż polityka, więc idź z pierwotnymi strażnikami, kimkolwiek mogą być."

"Wiesz, całkowicie zaufałam, że nie zapytasz, kogo wybraliśmy."

"Przy wyborze żołnierzy, ma petite, zaufałbym ci bezwarunkowo."

"Dziękuję. Ja ufam politycznie tobie i Micahowi. Zły moment, żebym to ja miała

jaśniejszy umysł w tej podróży."

"To niefortunne" powiedział.

Miałam myśl, której nie miałam wcześniej i poczułam się spowolniała. "Karmiłam się

na Rafaelu Królu Szczurów i Reece Królu Łabędzi. Jeśli któryś z nich byłby moim

kochankiem zanim znalazłam Micaha, czy byliby moim "królem" w tym samym sensie, w

jakim jest Micah?"

"Nie wierzę w to, ale nie wiem na pewno. Wiem, że szczury i łabędzie są jedynymi

grupami zwierząt, które mają władcę całego kraju. Wiem, że nie karmisz ardeur na żadnym z

nich często, ale kiedy to robisz, czuję energię każdego związanego z ich królem."

Zadrżałam i nie ze szczęścia. To było najbardziej niesamowite uczucie, czuć ludzi setki

mil dalej, oddających swoją energię dla ich króla, a za jego pośrednictwem dla mnie. Znałam

twarze niektórych łabędziołaków i szczurołaków chociaż nigdy nie widziałam ich poza

metafizyczną wymianą energii.

"Myślisz, że Micah zaczyna być ogólnym królem?"

"Wierzę, że ma niepowtarzalną szansę, by stać się... wielkim królem większości

społeczności likantropów w tym kraju. Wierzę, że przyjął model szczurołaka jak swój plan

pracy."

"Ty i Micah rozmawialiście na ten temat?"

"Trochę."

"Nie sądzisz, że powinnam być włączona?"

"Co sądzisz, że się dzieje, ma petite? Micah i jego Koalicja są wzywani w całym kraju,

by rozstrzygać spory między różnymi grupami zwierząt, by mogli uniknąć przemocy i być

bardziej "ludzcy". Kiedy grupa ludzi zwraca się wielokrotnie o przewodzenie do tej samej

osoby, co to oznacza, ma petite?"

"To, że jest ich przywódcą, lub staje się ich przywódcą."

"Fakt, że tego nie widziałaś, oznacza, że nie chciałaś tego widzieć. Nienawidzisz

polityki. Micah nie chce być królem, ale jest zbyt inteligentnym liderem, by nie dostrzec

możliwości."

"Ok, więc byłam spowolniała i nieco głupia, przepraszam."

"Powolna, ale nie głupia, ma petite; może nieświadoma od czasu do czasu."

"Dobra, więc co mam zrobić z tą wizytą skoro Micah będzie zbyt nerwowo wyczerpany,

by załatwiać politykę?"

"Skoncentruj się na Micahu. Fredrico był bardzo wyrozumiały, że to będzie priorytetem

dla tej wizyty."

"Czy wiemy coś o pochodzeniu Fredrico?"

"Tak, był kiedyś hiszpańskim konkwistadorem i szlachcicem."

"Zazwyczaj ex-szlachta nie jest za bardzo wyrozumiała dla problemów, takich jak

Micah" powiedziałam.

"Bardzo prawdziwe, ma petite, ale być może się nas boi. Jako szlachcic uczysz się być

bardzo miła dla tych potężniejszych."

"Osobiście preferuję agresję."

"Ach, ale nigdy nie musiałaś przetrwać na dworze szlacheckim; to uczy pokory, ma

petite."

"Pokora nie jest moją najlepszą cechą."

Roześmiał się wtedy i to był szczery, śmieję-się-do-rozpuku śmiech. Nie byłam pewna,

czy kiedykolwiek słyszałam by tak się śmiał. Kiedy nie powstrzymał się od razu

powiedziałam "Dobra, dobra, śmiej się z tego. Mam zawieszonego Nathaniela."

"Przepraszam, ma petite, ale jesteś jedną z najmniej pokornych ludzi, jakich

kiedykolwiek spotkałem, jeśli chodzi o negocjacje."

"Wolę negocjować z punktu widzenia siły."

"Nawet jeśli nie masz żadnej" powiedział.

"Jesteśmy silniejsi niż ten Fredrico, prawda?"

"Znacznie silniejsi."

"Zatem był miłościwy, bo nie miał wyboru" powiedziałam.

"Tak, ma petite, ale gdy ujrzysz jego ludzi, proszę nie podkreślaj tego na zewnątrz.

Pozwól ich mistrzowi i im zachować swoją dumę. Fredrico pochodzi z czasów, gdy

wyzywano ludzi do pojedynków na śmierć i życie, by pomścić uchybienie twemu honorowi.

Nie każ mu poczuć, że został zlekceważony, proszę. "

"Czy wilk jest jego zwierzęciem do przyzwania? Czy dlatego byliśmy tak uprzejmi dla

miejscowej sfory?"

"Non, ma petite, on nie ma zwierzęcia, do przyzwania. Byłem polityczny z głównymi

grupami zwierząt, bo w ten sposób pragnąłby tego Micah. Budujemy naszą strukturę władzy

na równości wszystkich istot nadprzyrodzonych, nie tylko wyższości wampirów. Jest to nowe

podejście, bardzo amerykańskie, bardzo postępowe. Młodsi wśród nas to aprobują; ci starsi

temu niedowierzają, lub nawet potępiają witanie likantropów w silniejszych stanowiskach

władzy."

"Fredrico jest ex-konkwistadorem, więc to czyni go starszym. Czy ma problem z nami

włączającymi futrzaki w struktury władzy?"

"Nie, żeby oznajmiał."

"Brak zwierzęcia do przyzwania czyni go dość słabym na Mistrza Miasta"

powiedziałam.

"Tak jest, dlatego jego terytorium było początkowo w obszarze wiejskim. Nikt nie mógł

przewidzieć rozprzestrzeniania ludzkich miast, dopóki jego wiejskie ziemie nie stały się

częścią miasta wystarczająco bogatego w życie, by uczynić go znacznie ważniejszym

mistrzem."

"Skoro jest tak słaby, jestem zaskoczona, że ktoś nie wyzwał go lata temu."

"Utrzymywał swoją praktykę z mieczem, a gdy go wyzywali mógł wybrać metodę

pojedynku."

"Mówisz, że wygrywał, bo jest zajebistym szermierzem."

"Dopóki wyzywający nie jest członkiem rady, to jako wyzywany może wybrać swoją

broń, a byłoby uznane za oszustwo wykorzystywanie zwierząt do przyzwania, skoro on nie

ma żadnego."

"A więc jego słabość staje się siłą" powiedziałam.

"Częściowo."

"Ale ty jesteś członkiem rady, więc jaką to robi zmianę?"

"Walczyłaś przy mnie gdy Earthmover przyszedł i próbował nas zniszczyć. Jako

członek rady mógł nalegać na użycie każdej siły jaką posiadał. Mógł użyć przeciwko nam

samej ziemi i zredukować nasze piękne miasto do rumowiska."

"Earthmover chciał, by ludzie ponownie bali się wampirów. Trzęsienie ziemi by tego

nie dokonało, bo nikt by nie uwierzył, że zrobił to wampir."

"To prawda, ale nadal miał w zasięgu swych praw możliwość zrobienia tego."

"Więc, jeśli walczyłbyś z Fredrico moglibyśmy przywieźć wszystkie nasze zwierzołaki,

wszystko i po prostu zniszczyć jego tyłek."

"I umieścić mistrza, jakiego byśmy wybrali na jego miejscu, oui."

"Więc, bawimy się grzecznie i pozwalamy mu zachować twarz."

"Oui".

"Ok, rozumiem."

"Dobra, teraz porozmawiaj z naszym Nathanielem. Życzysz sobie żebym zadzwonił do

Fredo i powiedział mu, że potrzebujemy nowego strażnika?"

"Wolałabym pomóc w wyborze zastępcy."

"Więc przerwij swoją rozmowę z naszym kiciusiem."

"Tak zrobię" powiedziałam. "Kocham Cię."

"Je t'aime, ma petite."

Z powrotem przełączyłam na Nathaniela. Powiedział "Jesteś na głośnomówiącym;

musiałem kontynuować pakowanie."

"Rozumiem."

"Czego chciał Jean-Claude?"

"Powiem ci w samolocie; teraz muszę dokończyć organizowanie ochroniarzy."

"Okej" powiedział.

"Kocham cię" powiedziałam.

"Kocham cię bardziej" powiedział.

"Kocham cię najbardziej."

"Kocham cię bardziej niż najbardziej" odpowiedział.

Chyba oba moje lampartołaki czuły się trochę niepewnie. Cholera, ja też.

Rozdział 5

Tłumaczenie: Alicjasylwia

Korekta: Nat_us

Zazwyczaj mam chorobliwy lęk przed lataniem, a gdy zacisnęłam pas w moim

przestronnym, wyściełanym fotelu, to nie sprawiło, że polubiłam to cokolwiek bardziej.

Siedzenia były większe, ale samolot był węższy. Czy wspominałam, że mam też

klaustrofobię? To połączenie czyniło latanie jeszcze zabawniejszym. Ale w momencie, gdy

Micah usiadł obok mnie i sięgnął po moją rękę, przestałam się martwić o moje lęki i

martwiłam się o niego. Jego twarz była pasywna za ciemnymi okularami, ale napięcie wyło

przez jego rękę, ramię, więc wiedziałam, że jego ciało brzęczało od tego. W całym pośpiechu,

by przygotować się do wyjazdu, to był pierwszy raz, gdy go widziałam odkąd przekazałam

mu złe wieści.

"Wszystko w porządku?" Jak tylko usłyszałam to głośno, wiedziałam, że to głupie, ale

to jest to, co mówisz.

Uśmiechnął się, ale to było smutne i nazbyt skromne i zawierało trochę złości. Był to

uśmiech, który miał na początku, kiedy do mnie przyszedł. To był uśmiech, ale tak pełen

innych emocji, że nigdy nie był naprawdę szczęśliwy. Byłam smutna, widząc go z powrotem

na jego twarzy.

Pochyliłam się i otoczyłam go ramionami, przyciągając go do siebie i pozwalając mu

owinąć ramiona wokół mnie. Mój pas trzymał mnie nieco przyszpiloną więc musiał

przysunąć się do mnie bardziej, ale nie przeszkadzało mu to. Mój podbródek schował się

ponad jego ramieniem, bo był tego samego wzrostu co ja. Był jedynym mężczyzną, z jakim

kiedykolwiek się umawiałam, mającym metr sześćdziesiąt, tak jak ja. Mogliśmy nosić

nawzajem koszulki i niektóre z naszych dżinsów. Był najniższym i najbardziej delikatnym

fizycznie mężczyzną w moim życiu, ale siła, kiedy mnie objął nie była delikatna. Wiedziałam,

że ciało pod markowym garniturem poruszało się z masą mięśniową... Przebiegał mile w

każdym tygodniu, zazwyczaj na zewnątrz w każdych warunkach pogodowych. Nazywał to

jego czasem na myślenie.

Przemówił z twarzą zakopaną w moich włosach. "Nie wiem jak to zrobić."

"Zobaczyć swoich bliskich?" spytałam.

"Tak."

Nadal go przytulałam, ale uniosłam rękę, by pogłaskać gęste loki jego kucyka. "Bardzo

mi przykro, że w taki sposób musisz się udać do domu."

Uścisnął mnie tak mocno, że prawie miałam mu powiedzieć, zbyt mocno. Rozluźnił

uścisk, zanim mogłam zrobić cokolwiek więcej niż się napiąć. Był lampartołakiem, co

oznaczało, że mógł zgnieść większość metalu w swym ręku, ale zawsze był bardzo świadomy

swojej siły.

"Przepraszam" powiedział i wysunął się z uścisku, by usiąść w fotelu, opierając o niego

głowę.

Wzięłam go ponownie za rękę i pozostałam zwrócona ku niemu. "To w porządku, że

jesteś zdenerwowany."

"Będę zdenerwowany pewnie przez całą tę wizytę. Jak mogę zobaczyć ich ponownie,

Anito? Jak poradzić sobie z rannym tatą... może umierającym?"

Odwrócił głowę, wciąż opierając się na siedzeniu i mówił bezpośrednio na temat, na

który prawie nigdy nie rozmawialiśmy. "Nie wyobrażam sobie utraty rodzica tak wcześnie,

jak ty. To już jest okropne uczucie."

Przytaknęłam. "To straszne, ale ja miałam tylko osiem lat, kiedy zmarła moja matka. Ty

dorastałeś z obojgiem rodziców, dopóki nie byłeś gotów iść na studia. Ja miałam tylko swego

tatę, dopóki nie skończyłam dziesięciu lat, a potem macochę, z którą zupełnie się nie

dogadywałam i przybraną siostrę w moim wieku, a następnie mieli wspólnie Josha. Nie mogę

sobie nawet wyobrazić, jakie mogłoby być moje życie, gdyby moja mama żyła."

"Ja miałem ojczyma i przyrodnich braci."

"Nigdy nie mówiłeś."

Wzruszył ramionami. "Nie byłem blisko z drugą rodziną mojej mamy. Trzymałem

stronę taty po rozwodzie. Kochałem moją matkę, ale ona go opuściła. On naprawdę nigdy nie

znalazł nikogo innego do kochania, tylko ją, jakby mógł kochać tylko jedną osobę."

"Miałeś ile, dwanaście lat, gdy się rozwiedli?"

"Tak."

Studiowałam jego twarz, próbując odczytać ją zza okularów. W samolocie nie było tak

jasno, ale był przyzwyczajony do noszenia ich w miejscach publicznych, by kryć swoje

lamparcie oczy. Stracił swoją zdolność do odzyskania pełnej ludzkiej formy, ponieważ

Chimera, sadystyczny przywódca, który przejął jego lamparci Pard, ukarał go, zmuszając do

pozostania w postaci zwierzęcia, tak długo, że jego oczy nie powróciły i nigdy nie wrócą.

Kochałam jego zielono-złote oczy, a zwłaszcza z jego letnią opalenizną, którą tak łatwo

nabywał. Ja miałam germańską skórę ojca, zawsze bladą, nigdy opaloną.

"Mówiłeś, że pierwotnie miałeś brązowe oczy - czyje masz oczy, pod względem

koloru?"

Uśmiechnął się i tym razem był to prawdziwy uśmiech. "Mojego ojca."

Uśmiech był pełen miłości, szczęścia, wspomnień, dumy syna z posiadania oczu ojca.

Wiedziałam, że Micah był kumplem od polowań ojca, jak ja byłam dla mojego. Oboje

dorastaliśmy polując i biwakując.

"Więc wyglądasz jak twój tata?"

"On jest trochę wyższy, ale jesteśmy podobnie zbudowani. Wiedział, by posyłać mnie

jako dziecko na gimnastykę i sztuki walki, nie na futbol dla maluchów. Uwielbia oglądać

zawody, ale zawsze był zbyt mały, żeby grać i wiedział, że ja też będę, więc nie doświadczał

mnie frustracją jak robił to jego własny tata."

"Twój dziadek?" spytałam.

"Taa, ma 172cm, jest bardziej zbudowany. Tata i ja mamy budowę podobną do rodziny

ze strony babci. Nie wiem dlaczego dużym, krzepkim facetom nigdy nie przychodzi do

głowy, że gdy poślubiają maleńką cheerleaderkę, jakieś z dzieci mogą wyglądać bardziej tak

jak ona, nawet chłopcy. Oni nigdy się dobrze nad tym nie zastanowią."

"Przyjmuję, że twój dziadek nie jest twoją ulubioną osobą."

"Mój tata i on mieli problemy z moim tatą nie będącym wystarczająco dużym na

zwyczajne sporty, choć tato poszedł na studia ze stypendium z baseballu. Był wystarczająco

dobry dla college’u, ale nie miał rozmiaru dla mocy uderzenia, jakiej potrzebujesz w dorosłej

lidze i wiedział o tym."

"Baseball to męski sport" powiedziałam.

Micah uśmiechnął się szeroko. "Dziadek Callahan grał w futbol i trenował zapasy. Był

również bardziej umięśniony niż my. Bardziej jak Nathaniel."

Jakbyśmy po prostu mówiąc jego imię go wyczarowali, nasz drugi skarb wszedł małymi

schodkami do samolotu. Jego ramiona były szersze niż Micaha, a 170cm dobrze nosiło

dodatkowe mięśnie. Obecnie przestał dźwigać tak wiele na siłowni, bo za bardzo zbudował

masę mięśniową, by utrzymać elastyczność potrzebną mu jako tancerzowi. Micah walczył na

siłowni o każdy kawałek mięśnia. Ciemne, kasztanowe włosy Nathaniela musiały być

ściągnięte z tyłu w ciasny warkocz, ponieważ dawało to wrażenie, że jego włosy były krótkie.

Wciąż miał na sobie okulary, nie żeby ukryć oczy, ale dlatego, że na zewnątrz było jasno. Z

jego ukrytymi oczyma, związanymi z tyłu włosami i w grafitowym garniturze kryjącym całe

ciało, była tam tylko linia jego twarzy, nie mająca nic co odwróciłoby wzrok od niemal

idealnej linii ciągnącej się od skroni do kości policzkowych, podbródka, któremu udało się

być zarówno męskim i łagodnym. Jak sądzę to wargi tak działały, szerokie, zakrzywione linie,

na tyle pełne, by zmiękczyć to, co mogło być przystojne, czyniąc to pięknym. To była jego

nieupiększona twarz, ale to było tak, jakby powiedzieć, że Dawid Michała Anioła był

nieupiększonym marmurem.

Ręka Micaha napięła się w mojej i nie był to teraz żal. Czy jego puls też przyspieszył od

samego oglądania jak nasz trzeci wkracza do samolotu? Jego ręka napięła się trochę bardziej i

odwrócił się i spojrzeliśmy na siebie w tym samym czasie. Miałam chwilę patrzenia na

delikatny trójkąt jego twarzy z pełniejszymi ustami, które zdominowały większość jego

twarzy, a potem wybuchnął śmiechem, a ja dołączyłam do niego. Było tak, jakby nieco

strasznego napięcia właśnie odpłynęło.

Nathaniel uśmiechnął się i powiedział "Zrobiłem coś śmiesznego?"

"Nie" powiedział Micah "tylko, Boże, jesteś... tak..."

"Piękny" powiedziałam.

"Tak" odpowiedział Micah.

Nathaniel zarumienił się i posłał nam jeden z tych dużych, promiennych, całkowicie

szczęśliwych uśmiechów. To sprawiło, że cała jego twarz się rozświetliła, poza rumieńcem,

który był najrzadszy ze wszystkich.

"Nigdy nie widziałam cię rumieniącego" powiedziałam.

Rzeczywiście schylił głowę, jakby zakłopotany, czego również nigdy nie widziałam.

Micah wstał pierwszy i podszedł do niego. Próbowałam wstać i pas szarpnął mnie z

powrotem na swoje miejsce, przypominając mi, że byłam trochę zbyt świadoma zasad

bezpieczeństwa. Oznaczało to, że miałam siedzieć i oglądać ich tulących się do siebie.

Zaczęło się jak męski uścisk dobrego przyjaciela, tylko góra ciał się stykała, ta wyraźna

odległość bioder została utrzymana, a następnie Micah odsunął się na tyle, by spojrzeć w górę

na wyższego mężczyznę i miałam chwilę, by oglądać ich patrzących na siebie. Z obojgiem z

nich w okularach, garniturach, z włosami do tyłu, zostałam uraczona ich twarzami z profilu w

taki sposób, w jaki prawie nigdy nie udało mi się zobaczyć. Jeżeli Nathaniel był rzeźbionym

marmurem, to Micah był czymś bardziej delikatnym, jakby rzeźbioną kością słoniową, jeśli

kość słoniowa może mieć ciemną opaleniznę i oprawę loków obramowujących jej twarz

nawet z kucykiem. Jego włosy, podobnie jak moje, były zbyt kręcone by zachowywać się jak

Nathaniela.

Pocałowali się, a ja wstrzymałam oddech, obserwując ich poruszające się wargi, ich

zaciskające się wokół siebie ramiona, ręce Nathaniela napinające się z tyłu marynarki Micaha,

by mógł poczuć mięśnie pod eleganckim konserwatywnym materiałem.

Oderwali się od pocałunku i spojrzeli na mnie, obie twarze pełnym frontem, prawie

obok siebie, tak że miałam pełne oddziaływanie tych czystych, wyrzeźbionych linii, na wpół

rozchylonych warg, ich ramion nadal luźnych wokół siebie.

Chciałabym stwierdzić, że powiedziałam coś głębokiego lub poetyckiego, ale tym, co

rzeczywiście powiedziałam było "Wow".

Nathaniel uśmiechnął się szeroko. "Myślę, że lubi oglądać."

Micah uśmiechnął się i wyciągnął do mnie jedną rękę, zapraszając do dołączenia do

nich.

Próbowałam wstać i ponownie zapomniałam o pasie, a potem jakbym zapomniała, jak to

działało. Musiałam z nim walczyć, a mężczyźni śmiali się gdy powiedziałam "Ogłupiliście

mnie pocałunkiem, a nawet nie byłam jego częścią."

"Potrzebujesz pomocy?" zapytał Micah, jego głos był pełen śmiechu.

Uwolniłam się i udałam do nich. Otworzyli krąg swoich ramion przysuwając mnie do

siebie. Nagle byłam w kręgu ich ciał, z ich głębszym męskim śmiechem, ciepłem i masą

wokół mnie i to było lepsze niż cokolwiek kiedykolwiek wyobrażałam sobie mieć. Kiedyś

myślałam, że mogę być zakochana w tylko jednej osobie na raz, ale kochałam Jean-Claude'a i

kochałam dwóch mężczyzn w moich ramionach. Kochałam ich razem; jako jednostka

byliśmy trójką. Jean-Claude był swoim własnym podmiotem, a on i ja, nawet ze wszystkimi

innymi partnerami łóżku, byliśmy bardziej parą. W nim także byłam zakochana.

Stałam tam w ich ramionach i kochając ich i z nimi kochającymi mnie, nie czyniącymi

słabszych Jean-Claude i mnie; tylko dodając się do tego. Wszystkie związki dodawały się do

siebie, aż wszyscy byliśmy szczęśliwsi niż kiedykolwiek. Nie wierzyłam w żyli-długo-i-

szczęśliwie, ale wierzyłam w szczęśliwsi-niż-kiedykolwiek, bo żyłam w tym.

Uniosłam twarz i Nathaniel pochylił się, by mnie pocałować, a Micah trzymał nas oboje,

lub my trzymaliśmy jego, a ja wiedziałam, że kiedy ten pocałunek się skończy, byłby jeszcze

jeden, z Micahem. Życie było super. Cokolwiek nadejdzie kiedy wylądujemy w starym

mieście rodzinnym Micaha, możemy przez to przejść; mogliśmy to zrobić, bo kochaliśmy się

nawzajem. Miłość nie przezwycięża wszystkiego, lecz może pomóc ci przezwyciężyć

wszystko inne.

Rozdział 6

Tłumaczenie: Alicjasylwia

Korekta: Nat_us

Głosy z zewnątrz samolotu kazały nam spojrzeć poza nasz ciepły krąg. Starałam się

spojrzeć w dół schodów, by dostrzec co sprawiło, że ludzie podnieśli głos, ale nie mogłam

zobaczyć zza szerokich ramion i klatki piersiowej Nathaniela. On mógł, a Micah miał lepszy

kąt, więc zapytałam "Co się dzieje?"

"Nicky blokuje schody, a inni strażnicy nie są z tego zadowoleni" powiedział Nathaniel.

"Nilda nie jest z tego powodu zadowolona" dodał Micah.

Przemieścili się na obie strony, więc mogłam zobaczyć na własne oczy. Nicky stał na

dole rozkładanych stopni, niczym ściana blond mięśni. Miał niecałe 182cm, więc Nilda

górowała nad nim o 12cm; przy 193 cm była drugą najwyższą kobietą, jaką kiedykolwiek

spotkałam i poważnie uderzała na siłowni. To nadawało jej długim rękom łagodny akcent i

mięśnie, ale była jedną z tych kobiet, które niełatwo nabywały mięśnie. Wyglądała silnie i

imponująco, ale ramiona Nicky'ego były prawie tak szerokie jak ja byłam wysoka, ogromna

rozpiętość mięśni, której nic nie dałoby Nildzie, nieważne ile podnosiła ciężarów. Ja

nabywałam mięśnie szybciej niż ona. To była po prostu jedna z tych genetycznych spraw. Jej

letnia opalenizna była jasno-złota, co silnie kontrastowało z jej jasnoblond włosami i czyniło

jej niebieskie oczy wyróżniającymi się na tle wysokich kości policzkowych jej zdecydowanie

skandynawskiej twarzy, niczym reklama norweskiego biura turystycznego. Jej pełnym

imieniem było Brunhilda, po jednej z Walkirii, i krzyczała w twarz Nicky'ego, jej ramiona i

ręce tężały z napięcia, jej twarz rozwścieczona, robiła tym wrażenie. Była jedną z Arlekina,

którzy przez wieki byli ochroniarzami, szpiegami, zabójcami, sędziami, oraz katami

wampirzego rodzaju. Tak zabójczy, że nawet mówienie o nich mogło doprowadzić wampira

do ścigania i zabicia. Byli elitą straży Matki Wszelkiej Ciemności, legendarnego wampira,

ciała stworzonego z mroku, a ona używała ich, by zachować swą absolutną kontrolę. Potem

się znudziła, czy zestarzała i zapadła w "hibernację" na stulecia a jej kontrola odpłynęła i

Arlekin zaczęli się rozpadać na tych, którzy wierzyli w ich pierwotne przeznaczenie i tych,

którzy nie wierzyli. Nilda była zwierzęciem do przyzwania jednego z wampirzych mistrzów,

należących do Arlekina, a teraz była z nami. Bywały dni, kiedy byłam całkiem pewna, że

Nilda zatrzymała się po drugiej stronie, z tymi z Arlekina, którzy byli nadal wkurzeni, że

zniszczyliśmy ich mistrzynię, ale mistrz Nildy był starej szkoły, co oznaczało, że nigdy nie

przyszło mu do głowy, by dać jej wybór. Była jego zwierzęciem na wezwanie, a wedle starej

wampirzej szkoły, oznaczało to, że była po prostu przedłużeniem wampira, chodzącą,

mówiącą, walczącą maszyną, którą pieprzył od czasu do czasu, a niekiedy myślę, że widział

to bardziej jako masturbowanie, jakby nie była dla niego realna. Nie, nie za bardzo lubiłam

mistrza Nildy, ale z niej również nie byłam szczególnie zadowolona. Była na tej służbie w

celu włączenia strażników Arlekina do naszych własnych, ale niektórzy z nich pasowali lepiej

niż inni. Zastanawiałam się, co Nicky zrobił, by ją nakręcić. Nilda łatwo wpadała w złość, ale

to było poza skalą.

Ruszyłam w stronę otwartych drzwi i dostrzegłam dwóch innych strażników, jakby po

jednej stronie. Dev, skrót od Devil, co z kolei było pseudonimem Mephistophelesa, stał tam

wyszczerzony, jakby cieszył się widowiskiem. Jego przystojna złota twarz świeciła ze

szczęścia, tylko jego niebiesko-orzechowe oczy były łagodniejsze, bardziej ostrożne. Nie

musiałam się zbliżać, by poznać, że jego ciało byłoby napięte i gotowe do zrobienia czegoś,

jeśli argumenty przeszłyby w fizyczne. Mając 190cm był odnośnie wzrostu pomiędzy

pozostałą dwójką; nawet jego ramiona były w połowie drogi między szerokością Nildy a

Nicky'ego, choć oboje mieli bardziej rozbudowane mięśnie niż Dev. Był naturalnie duży,

naturalnie atletyczny, i to czyniło go leniwym kotem na siłowni. Pracował jak sukinsyn bronią

i w walce w ręcz, ale nie lubił podnoszenia ciężarów tak jak pozostała dwójka.

Ethan obserwował to wszystko, z poważną twarzą, nieszczęśliwym językiem ciała. Miał

tylko 172cm, jeden z naszych niższych strażników, ale wydawał się pracować na to dużo

ciężej. Zawsze był ostatnim, który opuszczał matę ćwiczeń i pierwszy na ochotnika do nauki

czegoś nowego. Jego krótkie włosy były miękką masą loków, dłuższych na górze, tak, że były

prawie naturalnie uniesione. Jego loki były blondem, który był niemal białym z czymś co

wyglądało jak szare pasemka. Z tyłu głowy do czoła była jedna smuga ciemnej czerwieni,

jakby dodał to dla dramatycznego efektu, ale to było całkowicie naturalnym kolorem. Jego

oczy były stonowaną szarością, która pasowała do pasemek.

"Nigdy nie widziałem, by Nilda tak strasznie się zatraciła" powiedział Nathaniel.

"Ja też" powiedzieliśmy razem Micah i ja. Wysunęłam się spomiędzy dwóch mężczyzn

i poszłam w stronę schodów i prawie-walki. Spróbowałabym zobaczyć czy mogę

powstrzymać to przed obróceniem się w prawdziwą walkę. Pomyślałabym, że Nicky

powiedział coś co ją rozdrażniło, ale nie mogłam wymyślić niczego, co mógł powiedzieć, co

spowodowałoby taką reakcję. Strażnik Arlekin powinien być najlepszym szpiegiem, więc

musieli mieć żelazną kontrolę, ale jak zauważyłam, niektórzy z ich zwierzołaczych członków

mieli poważne problemy zasługujące na terapię. Ich wampirzy mistrzowie starali się używać

tego jako sposobu na mówienie Widzisz, potrzebują krótkiej smyczy, bo są tylko zwierzętami.

Ja sądziłam, że było tak bardziej dlatego, że zwierzołaki były od wieków wykorzystywane,

jakieś tysiąc lat zasług lub więcej, a teraz miały wolność do bycia osobą i nie wiedziały jak.

Albo teraz, gdy zezwolono im na prawdziwe emocje były po prostu tak złe, a nie mogły

wyładowywać się na swoich mistrzach, więc wyładowywały to, gdzie się dało. Najwyraźniej

dziś Nilda wyładowała się na Nicky'm. Kurwa.

Dotarłam do szczytu schodów i zawołałam "Nilda, wyluzuj."

Nie wydawała się mnie słyszeć, lecz dźgnęła palcem pierś Nicky'ego. Patrzyłam jak

jego ramiona sztywnieją. Dotknęła go, potęgując walkę, fizycznie zapraszając. Krzyknęłam

tym razem "Bez walki! Wystarczy, Brunhilda!"

Spojrzała na mnie swymi już niemal szarymi ogromnymi niebieskimi oczyma. Szary

oznaczał, że była bliska zatracenia się w swym gniewie. Przez miesiące, gdy była z nami,

wszyscy nauczyliśmy się rozpoznawać to u naszego wikińskiego dziewczęcia. Następne

wskazanie było gorsze. Energia wytoczyła się z niej falą ciepła, jakbym podeszła zbyt blisko

wybuchającego pieca. W starym systemie, obnoszenie się z tak dużą mocą sprawiłoby, że

większość innych zwierzołaków wycofałaby się i odstąpiła od walki lub błysnęła własną

mocą. Teraz to tchnęło wzdłuż mojej skóry w niemal parzącym cieple, energii tak gorącej, że

aż zaparło mi dech na sekundę. Nawet dla Nildy to było mnóstwo popisywania się mocą.

"Mówisz, że jesteśmy jednymi z was, ale zawsze bierzesz ich stronę! Służyliśmy

Ciemności osobiście a teraz jesteśmy niczym!" krzyczała i było tak, jakby parzące ciepło

rozlewało się jej głosem, tak że każde słowo warczało mocą, jakbym była zdolna zobaczyć

słowa wiszące między nami w powietrzu niczym płomień.

Utrzymałam swój głos równomiernym, ale stanowczym, gdy powiedziałam "To ty na

mnie krzyczysz, Nildo. Jesteś jedyną, która traci kontrolę w miejscach publicznych niczym

żółtodziób. Gdzie jest słynna dyscyplina Arlekina?"

"Nie wiesz, co oznacza dyscyplina" warknęła. "Jesteś dziewuszką, która nie przeżyła

jeszcze całego życia. My jesteśmy Arlekinem!" Jej moc rozlewała się wokół mnie, tak gorąca,

że czułam jakby powinna ranić dotykając mojej skóry. Walczyłam, by się nie cofnąć i

zastanawiałam się, jak Nicky stał tak stoicko ledwie na długość ramienia od niej. Bliskość

pogarszała efekt, a dotykanie mogłoby być wręcz bolesne, ale Nicky stał jak głaz w pędzącym

nurcie tej rzeki mocy. Skoro on mógł to zrobić, mogłam to zrobić i ja.

Zeszłam w dół o dwa stopnie i jakbym brodziła we wrzącej wannie, tak gorącej, że

wiedziałeś iż pozostawiłoby to twą skórę czerwoną i obolałą. "Wy, ludzie, dobrze walczycie,

ale do tej pory nie zaimponowaliście mi niczym innym. A ta dziewuszka dowodzi waszymi

tyłkami, wszystkimi waszymi tyłkami."

"Jean-Claude dowodzi; ty jesteś mniej niż zwierzęciem do przyzwania, jesteś tylko

ludzkim niewolnikiem. Nie powinnaś dowodzić niczym!"

Ach, tu to mieliśmy. To było gorsze niż bycie tylko dziewczyną, którą każdy postrzega

jako dostającą kierownicze stanowisko, ponieważ sypiała z szefem. W starym systemie świata

wampirów, nadnaturalna moc dawała ci rangę - najpierw wampiry, potem zwierzołaki, a

następnie ludzcy służący. Zwykli ludzie byli mniej więcej po prostu jedzeniem.

"Nie jesteś moim szefem, człowieku, i nie jest nim Nicky!" Zrobiła krok bliżej do

wielkiego mężczyzny, który stał przed nią tak cichy.

"On tobą nie dowodzi" powiedziałam i pozwoliłam opaść swoim tarczom, bardzo

celowo dotykając bestii wewnątrz mnie. Przyzwałam własne nieziemskie ciepło i pozwoliłam

mu do niej spływać. Zrobiłam dwa kroki więcej do jej gorącej wściekłości, a mój głos

warknął nisko i głęboko, jak jej. Trzymałam w sobie tygrysa, lamparta, wilka i lwa;

wszystkim co ona trzymała był niedźwiedź. Był to jeden z niedźwiedzi brunatnych

spokrewnionych z kodiakami i grizzli, ale większy. Niektóre z dawnych linii zwierzołaków

nosiły ostatnie genetyczne powiązanie z niektórymi wymarłymi liniami zwierząt. Było kilka

niedźwiedziołaków wśród zwierząt do przyzwania Arlekina i były dużymi skurwielami, ale

niedźwiedź był tylko jednym zwierzęciem; ja nosiłam w sobie menażerię. Wampirze znaki

Jean-Claude'a utrzymały mnie w ludzkim kształcie, lub robiły to do tej pory, ale dzierżyłam w

sobie zwierzęta, w tym tygrysołaki każdego rodu. "Ja to robię!" Pozwoliłam tym słowom

nieść moją moc.

Byłam wystarczająco blisko, by oglądać jej oczy przepływające w ten mroczny

czerwony brąz, oczy jej bestii w jej ludzkiej twarzy. Oczy zwykle zmieniają się pierwsze gdy

zwierzołak zaczyna przemianę. We wszystkich przejawach jej temperamentu Nilda nigdy nie

pozwoliła swym oczom na zmianę. Cholera. Moje mignięcie mocy powinno uspokoić sprawy,

ponieważ pokazałam, że byłam gotowa odeprzeć jej zagrożenie moim własnym. Zamiast tego

odeszły jej oczy. Tak bardzo tego dzisiaj nie potrzebowałam.

"Zachowujesz się jak żółtodziób w pierwszą pełnię. Opanuj się lub wracaj do Cyrku.

Nie potrzebujemy tego gówna."

"Mam rozkazy, że potrzebujesz sześciu strażników. Jestem szóstym. Nie złamię moich

rozkazów."

"Fredo przyjmuje rozkazy ode mnie. Jeśli powiem, że idziesz do domu, to idziesz do

domu."

Opuściła głowę i niemal zobaczyłam jej moc migoczącą wokół niej jak rozedrgane

powietrze ponad letnią drogą. Przełknęła ją z powrotem, a gdy spojrzała ponownie jej oczy

były po prostu niebieskie i ludzkie, choć wściekłość wciąż była tam wyraźnie widoczna. To

było w porządku, mogła być wkurzona; tym czego nie mogła, było wymknięcie się spod

kontroli.

"Nie zhańbię mojego mistrza."

Sprawy się uspakajały, ale było już za późno, jeśli o mnie chodziło. Nie miałam czasu,

żeby zajmować się problemami Nildy. Współczułam jej, nawet rozumiałam nieco z jej

wściekłości, ale Micah mnie potrzebował i to było moim priorytetem. "Nie mam czasu, na

zajmowanie się twoimi problemami, Nildo. Przykro mi, że twoje późniejsze życie było do

dupy, ale to nie mój problem na dzisiaj. Wróć samochodem z kierowcą. Zadzwonię do Fredo i

powiem mu, żeby się ciebie spodziewał."

Spojrzała na mnie i nie było już gniewu. Studiowała moją twarz, starając się mnie

odczytać. To była kolejna rzecz, którą zauważyłam, szczególnie w niedźwiedziołakach z

Arlekina; nie wydawali się dobrze sobie radzić z wyrazami twarzy jakby mieli trudności z

interpretowaniem ludzkich obliczy. Nadal miałam problem z odczytywaniem twarzy tych dla

mnie najbliższych i najbardziej kochanych, gdy byli w zwierzęcej postaci, więc nie pytałam o

to, ale może powinnam. Chciałabym później, ale nie dzisiaj.

"Przełknęłam swoją moc. Zrobiłam jak kazałaś. Czemu nadal mnie odsyłasz?" Jej głos

był tak rozsądny, jak gdybym to ja była tą, która źle się zachowuje.

"Ponieważ nie mogę pozwolić sobie na posiadanie cię robiącej to co właśnie zrobiłaś

przy rodzinie Micaha. Jego ojciec jest funkcjonariuszem organów ścigania, co oznacza, że

wokół szpitala będą inni gliniarze, a jeśli pójdziesz przy nich z tą całą nieziemskością mogą

po prostu najpierw cię zastrzelić a prosić o przebaczenie później. Pamiętaj, że to zachodni

stan; mogą cię zabić w ludzkiej postaci, a jeśli badanie krwi wróci wykazując likantropię, a

tak będzie, to będzie legalne zabójstwo. A jeśli chcesz pójść i dać się zabić, to w porządku,

chociaż sukowato byłoby, żeby twój mistrz umarł z tobą, bo byłaś niezdyscyplinowanym

dzieciakiem, ale masz duże szanse zranić ludzi, na których mi zależy, a na to nie zezwolę."

Jej szeroko otwarte oczy rozszerzyły się jeszcze bardziej, jak niebieskie baseny w

twarzy i zdałam sobie sprawę, że stały w nich łzy. Jeśli by zamrugała łzy by opadły, a ona

walczyła by to powstrzymać. Kurwa.

"Proszę" powiedziała "proszę, jeśli mnie odeślesz będzie wiedział, że zawiodłam. Nie

rozumiesz, co by mi zrobił, gdybym go zawiodła."

"Nie będzie mieć szansy zrobienia ci czegokolwiek bez zgody Jean-Claude'a, więc

wszystkim, co się stanie, to ograniczenie warty, tylko lokalna i poza widokiem mediów przez

jakiś czas, to wszystko."

Jej oddech wyszedł w długim westchnieniu i przełknęła spazmatycznie. Łzy błyszczały

w jej oczach, ale nadal nie spadły. "Myślisz, że możesz kontrolować starego Arlekina, ale tak

nie jest. Trzymają się starych sposobów i karzą nas na osobności jak bite psy."

"Nie pozwoliłabym także któremukolwiek z naszych ludzi na bicie ich psów. Chcesz

powiedzieć, że Gunnar bije cię na osobności?"

Zakryła twarz jedną ręką i odeszła od Nicky'ego i schodów. Myślę, że to była

wystarczająca odpowiedź.

"Cholera" powiedziałam cicho, ale z prawdziwym uczuciem.

Micah podszedł obok mnie i wiedziałam, że Nathaniel był tuż za nim; bez odwracania

się, by zobaczyć, mogłam poczuć ich obu za plecami. "Wpadałem na starych mistrzów w

całym kraju, którzy traktują w ten sposób swe zwierzęta do przyzwania."

"Jesteśmy czołowym przykładem, do cholery; to znaczy, że nikt tutaj w St. Louis nie

dostaje szansy by robić tego rodzaju gówna."

"Jeśli odeślesz ją z powrotem, to Jean-Claude musi o to zadbać" powiedział Micah.

"Nie możemy zabrać jej z nami" powiedział Nathaniel.

Oboje odwróciliśmy się i spojrzeliśmy na niego. Był z nas najbardziej uległy, tak

delikatny większość czasu, a potem nabywał to spojrzenie w swych oczach i mogłeś ujrzeć w

nim stal. Nie chciał dowodzić; to nie znaczyło, że nie był silny.

"Brzmisz na pewnego" powiedziałam.

"Jestem." Jego twarz rozluźniła się trochę, łagodząc wyraz, ale pokręcił głową. "Czuje

się bezpieczniejsza niż była od lat. Czasami zdarza się, że po wielu nadużyciach po prostu się

rozpadasz, bo możesz. Masz w końcu ludzi, którzy złapią cię, gdy upadniesz, ale jeśli ona ma

właśnie odkryć wieki nadużyć, to nie może tego zrobić w tej podróży."

Spojrzałam w jego poważną, przystojną twarz i zdałam sobie sprawę, że rozumie jej ból

lepiej niż większość, a wciąż nie zamierzał pozwolić, by jej ból nim manipulował. Był to

rodzaj siły, której uczyłam się dopiero teraz. Byłam dominującą osobowością; moim

instynktem było dbać o ludzi, ale Nathaniel miał rację. Trudną, ale rację.

"Byłem specjalnym chłopcem do bicia Chimery przez lata; współczuję Nildzie. Gdy

wrócimy pomogę ci zrobić wszystko co niezbędne, by powstrzymać wykorzystywanie jej

przez jej mistrza, ale teraz ona nie jest moim priorytetem" powiedział Micah.

Studiowałam twarze moich dwóch mężczyzn. "Czy chcę jej pomóc bardziej niż wy, bo

jestem dziewczyną?"

"Nie" powiedział Nathaniel "bo nie musiałaś mieć tak wielu terapii co ja. To wszystko

dotyczy granic, Anito, osobistych granic. Znasz Nildę jedynie od kilku miesięcy. Nie kochasz

jej. Nie jesteście nawet przyjaciółmi. Próbuje ograniczać wszystkich innych

zmiennokształtnych, a ludzie są po prostu niegodni odnotowania, za wyjątkiem ciebie, bo nie

może cię ignorować, ale cię nie lubi. Nie pomyl jej wołania o miłosierdzie z niczym poza

wyrachowaniem. Wszystko kręci się wokół niej i jej bólu. Wszyscy tacy jesteśmy, ale mamy

kochanków, którzy nas kochają i kochamy się w ten prawie małżeński sposób; mamy nasze

wsparcie na miejscu, a ona nie."

"Nie sądzę, żeby miała szansę" powiedziałam.

"My jej nie wykorzystywaliśmy, Anito" powiedział Micah.

"Wiem o tym."

"Jeśli nie zadbamy najpierw o siebie" powiedział Nathaniel "nie możemy zadbać o

kogoś innego."

To było logiczne. Miał rację, więc dlaczego tak źle to odczuwałam?

"Anita" powiedział Micah, położył dłonie na moich ramionach i kazał mi stanąć z nim

bezpośrednio twarzą w twarz. "Nawet to opóźnienie może być różnicą między mną widzącym

ojca jeszcze raz i nim umierającym, zanim tam dotrę. Nie jestem tego winny Nildzie."

Przytaknęłam; ujmując to w ten sposób, miał rację. "Zadzwonię do Jean-Claude'a i

Fredo z samolotu, więc nie zwlekajmy dłużej."

"Zadzwoń też do Jake'a" powiedział Nathaniel, nazywając jednego z pozostałych

zwierzołaków którzy byli Arlekinem.

"Dlaczego?" spytałam.

"Jake wyjaśni innym z Arlekina, że będziesz niezadowolona, jeśli Nilda lub

którekolwiek z pozostałych zwierząt do przyzwania będą krzywdzone, do czasu gdy będziesz

mieć okazję omówić to z każdym."

"Arlekin respektują Jean-Claude'a bardziej niż mnie" powiedziałam.

"Niektórzy to robią, ale ufam, że Jake wyjaśni jedną istotną różnicę między tobą a Jean-

Claude’m."

"Jaką?" spytałam.

"Jean-Claude chce wpływu płynącego z posiadania pracujących dla niego zabójców i

ochroniarzy Matki Wszelkiej Ciemności, więc będzie się wahał ich zabić; ty nie."

"Jestem człowiekiem, Nathanielu; nie mogę sobie pozwolić, by walczyć z którymś z

Arlekina. Wszystkim, co mogę zrobić, to ich zabić."

"Dokładnie" powiedział.

Zmarszczyłam brwi. "Nie chcę ich zabijać."

"Ale zechcesz" powiedział.

"Zabierzmy innych strażników na pokład i lećmy. Żadnych więcej opóźnień"

powiedział Micah i to było to - choć Ethan pozostał, by pomóc kierowcy utrzymać Nildę w

samochodzie. Kierowca był człowiekiem, a my nie ufaliśmy, że nie wpadnie w szał i go nie

rozszarpie. Silne emocje mogą doprowadzić do przemiany; żal działa prawie jak gniew. Co

kazało mi się martwić o Micaha jak samolot opuścił ziemię. Zazwyczaj najbardziej bałam się

podczas startu i lądowania, ale gdy trzymałam rękę swojej miłości, byłam zbyt zmartwiona

nim, by za bardzo się martwić o siebie. Najłatwiejszy start, jaki kiedykolwiek miałam.

Rozdział 7

Tłumaczenie: Alicjasylwia

Korekta: Nat_us

Było już ciemno, kiedy wylądowaliśmy w Colorado, więc wszystkim, co mogłam

powiedzieć to to, że Denver wyglądało jak każde inne miasto z powietrza, wszystkie te

światła jak rozrzucone po ziemi elektryczne gwiazdy. Wysiedliśmy z samolotu do dwóch

czarnych SUV-ów, które nadjechały z dopasowanymi wampirami i białego, o którego

opierała się bardzo ludzka kobieta. Była drobnej budowy i delikatna jak Micah, z kręconymi

rudymi włosami spływającymi na ramiona. Nie mogłam zobaczyć koloru jej oczu z miejsca,

w którym stałam, ale znałam ich kształt bo spędziłam zbyt dużo czasu patrząc w oczy i twarz

Micaha. Było dużo podobieństw w strukturze kostnej, chociaż rude włosy i piegi były

zaskoczeniem. Wyobrażałam sobie jego rodzinę jako ciemniejszą, jak on. Uśmiechnęła się,

odsuwając się od samochodu, w jej niebieskich dżinsach, niebieskiej koszulce polo i

kowbojskich butach, które wyglądały na zbyt znoszone i używane by być ekstrawagancją.

Micah podszedł do niej z wielkim uśmiechem na twarzy. Powiedział "Juliet."

Odpowiedziała "Mike."

Przytulili się jakby zamierzenie, choć z tym dystansem poniżej-pasa, którego uczysz się

z krewnymi. Dzięki niemal czterogodzinnemu lotowi, wiedzieliśmy, że Juliet jest córką wuja

Steve'a, a kuzyn Richie był synem Steve'a, ale obaj zginęli w ataku, który zmienił Micaha w

lampartołaka. Micah i Richie mieli obaj dopiero osiemnaście lat, Richie wracał z

podstawowego szkolenia i miał być wysłany na posterunek czynnej służby a Micah wracał z

uczelni. Wrócili do domu, by po raz ostatni zapolować na jelenie ze swymi ojcami, ale

podczas gdy polowali na łanię, którą złowili, coś innego zapolowało na nich. Tata Micaha

został wezwany do podejrzanej śmierci inaczej byłby na polowaniu razem z nimi.

Nathaniel chwycił mnie za rękę. Mogłam wyczuć napięcie mruczące w dół jego

ramienia. Odwróciłam się i spojrzałam na niego. Jego twarz była neutralna, ale to była

nerwowa neutralność. Walczyłam z chęcią obniżenia mentalnych tarczy, które

powstrzymywały nas przed bezpośrednim wzajemnym wpływaniem na swoje emocje. Nie

potrzebowaliśmy teraz tonięcia w emocjach Micaha, a gdy tarcze szły w dół, czasem trudno

było filtrować silne emocje od kogoś z kim byłam połączona. Zamierzało być wystarczająco

trudnym wspieranie Micaha przy połączeniu rodziny bez faktycznego odczuwania od niego

emocji. Więc zbliżyłam się do Nathaniela i szepnęłam "Nie musisz się denerwować."

"Powiedz mi, że nic się nie zmieni między naszą trójką" wyszeptał.

"Nic się między nami nie zmieni" powiedziałam i ścisnęłam go za rękę. Zrobiłabym coś

bardziej pocieszającego, ale podszedł do nas jeden z wampirów z czarnego SUVa.

Powiedziałabym kiedyś sunął? Być może, ale on nie sunął, on szedł. Dla wdzięku ruchu

miałam Jean-Claude'a, Damiana, Wicked i Truth czy Requiem, lub cholera, wielu wampirów

w St. Louis, którzy czynili tego jednego poruszającego się ku nam wypadającym niezgrabnie

w porównaniu. Był ubrany w czarny garnitur i białą koszulę; nawet krawat był czarny. Czerń i

biel była wizytówką Jean-Claude'a, ale jakoś to nie działało tak dobrze dla tego faceta. Może

to krój garnituru, będącego mniej dopasowanym lub fakt, że był to standardowy garnitur,

który mógł nosić każdy. Jean-Claude zawsze upewniał się, że jego ubrania były jego bardzo

osobistym stylem. Ten wampir, ze swymi krótkimi czarnymi włosami i szablonowymi

ubraniami, wyglądał jakby ktoś spojrzał na listę obsady i powiedział potrzebujemy jednego

pospolitego wampira. To było nudne w porównaniu do tego, z czego ja korzystałam, ale

przyoblekłam twarz w uśmiech. Wiedziałam,] jak się uśmiechać do klientów, nawet kiedy nie

chciałam, a to był wampir od lokalnego Mistrza Miasta. Potrafiłam grać miłą.

Zerknęłam na Nathaniela i odkryłam, że uśmiechał się błyskotliwie do wampira. Miał

swoją czarującą zagrywkę na twarzy. Cokolwiek czuł, zdjął to z twarzy i odłożył tam, gdzie

nie było widać.

"Pani Blake, jak sądzę" powiedział wampir, głosem tak mdłym i nijakim jak jego

ubrania.

Walczyłam z chęcią powiedzenia, Cóż, nie jestem Dr Livingston

, ale udało się

zatrzymać tę przemądrzałą uwagę dla siebie. "Tak i pan Graison."

Wampir wyglądał na zaskoczonego. "Przykro mi, nasze zwykłe protokoły nie wymagają

honorowania pomme de sang lub zwierzęcia do przyzwania."

Pomme de sang było określeniem dla osoby od której wampir regularnie brał krew, ale

to było więcej niż to, niemal kochanka, choć często związek dotyczył tylko dzielenia się

krwią, a nie seksu. Nathaniel zaczął dla mnie od tego, ale to było kilka lat temu. Był moim

lampartem do przyzwania, ale ... "To nasz trzeci; to znaczy, że jest czymś więcej niż tylko

jedzeniem, lub zwierzaczkiem."

Chodzi tu o jedną z wypraw Sir Henry Morton Stanley’a (1841-1904) – walijskiego dziennikarza i korespondenta, pisarza,

badacza Afryki i poszukiwacza przygód. Jako korespondent „New York Herald” został wysłany w 1871 r. na poszukiwanie
zaginionego badacza Afryki, doktora Davida Livingstone'a. Do Zanzibaru dotarły pogłoski, że w pobliżu jeziora Tanganika
widziano starego, chorego, białego człowieka. Stanley wyruszył z 189-osobową ekipą miejscowych tragarzy. Była to
najliczniejsza ekspedycja w Afryce. Po długiej wędrówce, 10 listopada 1871 r., wkroczyli do Udżidżi, (obecnie niedaleko od
Kigomy), z lśniącymi karabinami i powiewającą flagą Stanów Zjednoczonych. Kiedy pojawił się Livingstone, Stanley był
wstrząśnięty. Zdjął kapelusz i wypowiedział znane później słowa: Doktor Livingstone jak sądzę? – Tak, witam. –
odpowiedział Livingstone.

"Nie jestem zaznajomiony z terminem trzeci, pani Blake."

"Trzecia część naszej pary" powiedziałam.

"Ale dano nam do zrozumienia, że istnieje o wiele więcej niż tylko trzy części twojego

romantycznego życia, pani Blake."

Nie byłam pewna, co powiedzieć, oprócz "Tylko dlatego, że nie jestem monogamiczna

nie znaczy, że ci dla mnie najbliżsi nie są dla mnie ważni. Myśl o Nathanielu i Micahu jako

moich małżonkach."

Skłonił lekko szyję. "Przepraszam, nie zdawałem sobie sprawy, że traktujesz swoich

kochanków tak poważnie, za wyjątkiem swojego mistrza, oczywiście."

"Byłoby błędem opierać moje priorytety o normalny wampirzy protokół" powiedziałam.

"Rozzłościłem cię" powiedział.

"W porządku Anito" powiedział Nathaniel.

Pokręciłam głową. "Nie."

"Więc mówisz, że to dla ciebie sprawa osobista" powiedział wampir.

"Wiesz, że tak jest" powiedziałam.

"Ale mimo to nosisz broń" powiedział.

"Rzadko gdziekolwiek chodzę nieuzbrojona." Puściłam rękę Nathaniela więc mogłam

stanąć naprzeciw wampira bardziej czołowo. Dał mi znać, że moje ukryte noszenie nie skryło

się przed jego wampirzym wzrokiem. Albo zgadywał a ja mu to potwierdziłam. Cholera, tak

bardzo nie chciało mi się grać w moje-jaja-są-większe-niż-twoje, gdy próbowałam wspierać

ludzi w moim życiu. Czy ja zaczęłam tę grę moje-większe-niż-twoje? Może; nie miałam

takiego zamiaru.

"Jak masz na imię?" spytałam.

"Jestem Alfredo."

"Wspaniale, okej, Alfie."

"Skąd wiedziałaś, że mój mistrz nazywa mnie Alfie?"

Chciałam właściwie tylko użyć pseudonimu by go zirytować i wyrzucić go z jego gry.

Fakt, że przypadkowo użyłam prawdziwego przezwiska w zasadzie uczynił to nawet lepszym.

Uśmiechnęłam się porozumiewawczo. "Widzisz, doceniam, że przybyłeś na lotnisko, żeby się

z nami spotkać. Doceniam, że Fredrico zachowuje się jak cywilizowany wampirzy mistrz, ale

szczerze, jestem tu, żeby wesprzeć mojego chłopaka i poznać jego rodzinę. Nie chcę, czy nie

czuję potrzeby grania w kto jest największy i najbardziej przerażający, okej?"

Alfie spojrzał na mnie, mrużąc oczy. "Nie miałem…"

"Słuchaj, po prostu przestań, okej? Ja przestanę, jeśli ty przestaniesz. Musiałeś wyrazić

swą opinię pozwalającą mi wiedzieć, że zauważyłeś moją broń. Ja wyraziłam opinię, że znam

twoją ksywkę, ale nie zamierzam trwonić czasu ani energii, by pogrywać w takie gierki, więc

po prostu zachowujmy się jak normalni ludzie. Dzięki za przybycie by nas odebrać. Nie

wiedziałam, że kuzynka Micaha też zamierzała przybyć."

"Normalni ludzie?" Wampir roześmiał się krótkim, gwałtownym, bardzo ludzkim

śmiechem. Ustaliłam jego wiek na poniżej pięćdziesięciu lat. Gdybym zechciała pozwolić

wyjść mojej nekromancji, mogłabym określić jego wiek z dokładnością do roku lub dwóch,

najwyżej pięciu lat, ale gdybym pospieszyła w ten sposób z jakąkolwiek z moich

metafizycznych zdolności, mógłby to wziąć za obrazę. "Normalni ludzie nie mają

ochroniarzy. Normalni ludzie nie otrzymaliby królewskiego traktowania od mojego mistrza.

Nie możesz być normalna, Anito Blake; jesteś Egzekutorką, a teraz jesteś amerykańską

królową dla naszego nowego króla, Jean-Claude'a. Jesteś nekromantką i nie wiem czym

jeszcze; wykaz twoich mocy i tytułów jest zbyt długi, a dzięki twojej prośbie, że mamy nie

być formalni, nie muszę ich wszystkich wymieniać, ale normalna nie będziesz nigdy, pani

Blake."

Trudno było z nim dyskutować, choć chciałam, ale w tym momencie przyszedł do nas

Micah. Zostawił Juliet w jej ciężarówce. "Jest jakiś problem?" zapytał, jego głos był cichy,

więc nie dotarł z powrotem do jego kuzynki.

"Żadnego problemu" powiedziałam.

Alfie skłonił się Micahowi i powiedział "Panie Callahan, przykro mi cię poznać w

takich bolesnych okolicznościach. Nazywam się Alfie, a mój mistrz postawił mnie do waszej

dyspozycji w godzinach wieczornych."

Pomyślałam, że to ciekawe, że Micah i ja dostaliśmy ukłon, ale Nathaniel nie otrzymał

żadnej noty albo jakiegokolwiek uznania do czasu gdy uczyniłam uwagę na ten temat. Nie

ważne jak bardzo się starali, zawsze gdzieś tam była zaangażowana wampirza polityka.

"Dziękuję Alfie" powiedział Micah. Odwrócił się do mnie i znałam to spojrzenie. Pytał

mnie, czy coś było nie tak.

Poczułam bardziej, niż usłyszałam, zbliżających się za nami niektórych z naszych ludzi.

Wyraz twarzy Alfie'go gdy spojrzał w górę i za naszą trójkę potwierdził, że najwięksi,

najgroźniej wyglądający z naszych ludzi byli już tuż za nami. Fakt, że wampir nie mógł

powstrzymać zmartwienia z dala od swej twarzy sprawił, że zgoliłam mu kolejne dziesięć lat

z jego nieumarłego wieku: trzydzieści lat nieżycia, najwyżej.

Zerknęłam w tył, by zobaczyć podchodzących do nas naszych pozostałych ochroniarzy.

Bram i Ares wyglądali jak jasna i ciemna połówka całości, obaj po 182cm, obaj zbudowani

rośle i szczupło; ukazywali mięśnie z obowiązkowego treningu straży, ale żaden z nich nie

zyskiwał ich szybko. Byli zbudowani z szybkości i siły. Obaj wciąż mieli na sobie ten

militarny znak, taki który trwa jeśli byłeś wystarczająco długo w i nie byłeś na tyle długo

poza. Pustynna opalenizna Aresa w większości wyblakła, tym niemniej opalał się ciemniej niż

większość blondynów jakich spotkałam. Bram nie mógł tak naprawdę opalić się ani trochę

ciemniej, choć dowiedziałam się, że nawet bardzo ciemni Afroamerykanie mogą doznać

poparzeń skóry; po prostu zajmowało to więcej. Bram był umiarkowanie lekceważący gdy

dowiedział się, że moje czarne loki i ciemne brązowe oczy nie szły w parze z meksykańskim

tonem skóry mojej matki, ale niemieckim blondem mojego ojca, więc po prostu moja

opalenizna nie była warta złamanego grosza. Włosy Brama były wciąż ścięte wojskowo.

Narzekał, że ciasne loki wkurzają go gdy odrastają. Ares pozwolił swym ciemnoblond

włosom nieco urosnąć, wystarczająco, by kobieta mogła przebiec przez nie swymi dłońmi, jak

powiedział, ale były dłuższe w większości na górze i wciąż pozostawiały mu kark bez

żadnego niebezpieczeństwa dotknięcia przez włosy. Dużo razem współpracowali na warcie.

Ares uśmiechnął się do nas. "Jak mamy bronić waszych ciał, jeśli wciąż gadacie ze

złoczyńcami bez nas?"

"Po pierwsze nie są złoczyńcami, to nasi gospodarze. Po drugie, to nie jest

niebezpieczeństwo" powiedziałam.

Nicky powiedział "Mówiłem wam." Podszedł do nas, rozpiętość jego ramion czyniła go

wyglądającym na niższego niż pozostali dwaj strażnicy, choć naprawdę tak nie było. Jego

fryzura była faktycznie rzeczą, którą dostrzegałeś tuż po mięśniach. Jego włosy były krótkie

za wyjątkiem połowy jego grzywki, która wisiała w długim żółtym trójkącie w dół prawej

strony twarzy, kryjąc oko i do połowy policzek. Używał włosów, by ukryć, że po tej stronie

brakowało oka. Stracił je, gdy był nastolatkiem, lata przed tym zanim stał się lwołakiem

inaczej wciąż miałby oko. To jedno, co pozostało było czysto niebieskie.

"Mówiłeś im, co?" spytałam.

"Że osobiście poradzisz sobie ze wszystkim, co było po tej stronie hangaru" powiedział

Bram swoim jasnym, mocnym głosem. Nie był tak gadatliwy jak Ares, ale kiedy to robił,

zwykle było to na temat. Ares żartował i się drażnił, Bram prawie nigdy.

"Powinienem być obrażony?" zapytał Alfie.

Powiedziałam "nie."

Ares powiedział "Tak."

Micah powiedział "Nie."

Alfie powiódł wzrokiem od jednego do drugiego z nas, uśmiechając się lekko. "Nie

wiem, czego oczekiwałem od was, pani Blake, panie Callahan, ale to swobodne poczucie

koleżeństwa jest nieoczekiwane."

"Miłe, mam nadzieję" powiedział Micah.

"Tak" powiedział wampir "nader światłe."

"Światłe, dlaczego światłe?" spytałam.

"Dla rzucenia na coś światła; pomyślałem, że to bardzo odpowiednie słowo."

Zapytałabym o więcej, ale kuzynka Micaha wybrała ten moment, żeby przyjść i

powiedzieć "Kto jedzie ze mną?"

"Juliet, to Anita i Nathaniel."

Zaproponowałam rękę by zrezygnować z wszelkich myśli o przytulaniu. Nie lubiłam

przytulać ludzi, których nie znałam, a niektóre rodziny po prostu przytulały jak popadnie. Jej

ręka była tak mała jak moja, ale bardziej pokryta odciskami dopasowanymi do roboczych

kowbojskich butów. Ujęła też rękę Nathaniela, a on zmarnował na nią uśmiech.

Odwzajemniła uśmiech ale to nie sięgnęło jej oczu. Były niebieskie, a zmarszczka między

nimi sprawiała, że wyglądały mniej na kształt Micaha.

"Ciotka Bea powiedziała, że jesteś narzeczoną Mike'a; czy to prawda, czy tylko

mieszkacie razem? Pytam, bo jeśli to jest po prostu sposób, w jaki ciotka Bea radzi sobie z jej

problemami o życiu w grzechu, mogę pomóc zażegnać niektóre rozmowy o ślubie."

To sprawiło, że na wpół się uśmiechnęłam na wpół roześmiałam. To było

bezceremonialne i podobało mi się to. "Żadnych ślubnych planów; nie możemy po prostu

przedstawić mnie jako jego dziewczynę?"

"Nie, wierz mi. Mieszkałam z mężem przed ślubem i narzeczona jest miłą, budzącą

nadzieję gadką-szmatką dla życia w grzechu."

Spojrzałam na Micaha i znał mój wyraz twarzy, także dlatego, ponieważ odpowiedział

na niewypowiedziane pytanie.

"Niektórzy z moich bliskich są religijni w sposób..." wydawał się szukać odpowiednich

słów i wreszcie osiadł na "To będzie niezręczne."

Juliet zaśmiała się i pokręciła głową. "Niezręczne. Och, kuzynie, jak ja za tobą

tęskniłam. Zawsze byłeś rozjemcą i mistrzem niedopowiedzenia. Powinieneś móc wrócić do

domu i zobaczyć tatę i nie martwić się o te inne bzdury, ale wiesz, że to nie działa w ten

sposób. Przykro mi."

Micah przytaknął. "Mnie też."

Zaczynałam zyskiwać złe przeczucie, że może Micah nie powrócił po śmierci Chimery

do kontaktu z rodziną z więcej niż jednego powodu. On i Nathaniel wprowadzili się w tym

samym czasie; zawsze byliśmy trójkątem, nigdy tylko dwójką.

"Możemy nazywać Anitę twoją narzeczoną i rodzina to przemilczy, ale nie możesz

przedstawić ich razem tak jak zrobiłeś to właśnie mi, wiesz, że nie możesz."

"Mógłbym" powiedział Micah i było coś w tym cichym słowie, które dzierżyło więcej

emocji niż powinno.

"Micah powinien móc po prostu zobaczyć swego tatę i nie martwić się o nic innego"

powiedział Nathaniel. "Mogę być tylko przyjacielem."

"Nie" powiedział Micah i wziął rękę Nathaniela w swoją, kręcąc głową. "Nie, nie

możesz po prostu być przyjacielem."

"O Jezu" powiedziała Juliet "zamierzasz przeforsować kwestię. Nie zmieniłeś się; byłeś

zawsze takim cichym, idealnym synem, do czasu gdy nie byłeś. Mogłeś zyskać coś w co

wierzyłeś i nigdy się nie cofałeś, choćby nie wiem co." Westchnęła i pokręciła głową.

Spojrzała na Nathaniela. "To nic osobistego. Musisz być wspaniałą osobą dla Micaha, by czuł

tak mocno, ale nie chcę być w tej rozpierdusze, która się wydarzy, kiedy przedstawi cię naszej

rodzinie, jako jego... co?" Spojrzała na Micaha. "Co powiesz?"

"Partner" powiedział Micah, a jego głos był bardzo stanowczy.

Nathaniel powiedział "Uwielbiam, że możesz to powiedzieć, ale szczerze mówiąc,

Micah, to musi dotyczyć ciebie i twego taty. To tylko słowa; nie chcę uczynić tego

trudniejszym dla ciebie."

Widziałam jak Micah ścisnął jego rękę i ponownie pokręcił głową. "To nie tylko słowa,

Nathanielu, lub jeśli tak jest, słowa są ważne, mają w sobie sens i prawdę." Zwrócił się do

Juliet wciąż trzymając rękę Nathaniela. "Pozwolę na pozycję narzeczonej z Anitą, bo

gdybyśmy mogli wykombinować, jak ożenić się jako grupa, zrobilibyśmy to, ale ponieważ

nie możemy zrobić tego legalnie, narzeczona i partner będzie wystarczające."

Nathaniel spojrzał na niego. "Masz to na myśli? To, że jeśli moglibyśmy poślubić się

jako grupa, zrobiłbyś to?"

Micah spojrzał na niego. "Tak."

Nathaniel uniósł ramiona wokół Micaha i przytulili się. Przytulili się jakby to mieli na

myśli i nie musiałam ujrzeć twarzy Nathaniela, by wiedzieć, że płakał. Zdałam sobie sprawę,

że ja też. Cholera. Podeszłam do nich i owinęłam ramiona wokół nich obojga, moich dwóch

mężczyzn. I tak po prostu, pozycje zostały wyznaczone; Micah nie wycofałby się ani nie

Rozdział 8

Tłumaczenie: Alicjasylwia

Korekta: Nat_us

Nasza trójka jechała z Juliet, ale strażnicy nalegali na co najmniej jednego ochroniarza

jadącego z nami. Ponieważ byli tutaj, by zapewnić nam bezpieczeństwo, trudno było

zaprzeczyć logice, więc nie próbowałam. Tym, co mnie zaskoczyło było to, że to Dev

skończył jadąc z nami, a nie Nicky. Skoro to był tylko jeden z czterech, spodziewałam się, że

to będzie on. Szczerze mówiąc, czułam się dziwnie bez Nicky'ego w samochodzie. To nie

była kwestia zaufania i umiejętności. Ufałam Devowi, że wykona robotę i ochroni nas

całkiem dobrze, ale nie podróżowałam poza miasto z Nicky'm i Devem odkąd zaczęli być tak

często partnerami, i po prostu zwyczajnie preferowałam towarzystwo Nicky'ego. Nie mogłam

wyrazić tego w słowach, bo Bóg wiedział, że Dev był lepszym rozmówcą i zazwyczaj

czarującym, ale Nicky... był Nicky'm. Lepiej pasował. Micah, Nathaniel i ja jechaliśmy na

tylnym środkowym siedzeniu i złożyliśmy ostatni rząd siedzeń tak, żeby było więcej miejsca

na bagaż. Reszta bagażu rzeczywiście nadawała się do jednego z czarnych SUV-ów, więc

Alfie jechał z Aresem, Bramem i większością bagażu do naszego hotelu, by mogli

wypakować normalne bagaże. Nicky został za nami w innym SUV-ie, który Alfie dał nam

jako "nasz" samochód na czas spędzony w mieście. Większość broni, jaką spakowaliśmy

została podzielona między nas i podążającego samochodem Nicky'ego. Jako Marszałek

Oddziału Nadnaturalnego USA, byłam zobowiązana trzymać pod ręką większość mojego

arsenału, bo jako oficer federalny mogłam być wezwana wszędzie, gdzie podróżowałam.

Orzeczenie zostało wydane po przypadku, gdy inny marszałek był niezdolny do

wykonywania swoich obowiązków w stopniu koniecznym do pomocy koledze marszałkowi,

który nadał wezwanie o pomoc. Przynajmniej zmienili orzeczenie, które zmuszało mnie do

noszenia większości "ekwipunku" ze sobą, czy posiadania go w bezpiecznym zamknięciu

przez cały czas. To orzeczenie zostało uchylone po tym, jak koledze egzekutorowi skradziono

jego torbę niebezpiecznych rarytasów z bagażnika jego samochodu, a jeden z pistoletów

użyto do napadu. Orzeczenie zostało obalone, gdy kolega egzekutor wziął całe swoje

wyposażenie i wyzwał sędziów, żeby to unieśli. To przez większość czasu nie były prawa, ale

"orzeczenia" na zasadzie działania ratunkowego podjętego w jakiejś odruchowej reakcji na

tragedię. Ponieważ mój oddział ścigania nigdy nie był wzywany dopóki nie zginęli ludzie,

było wiele krążących tragedii. Co gorsza, "orzeczenia", nawet większość praw, na podstawie

których działałam, zostało wydanych przez ludzi, którzy nigdy nie stosowali broni w realu,

nie nosili odznaki czy nie musieli podejmować decyzji życia i śmierci, nie mówiąc już o

decyzji ułamka sekundy w polowaniu na wampira lub podczas tropienia zdradzieckiego

zmiennokształtnego.

Juliet zapytała "Muszę jechać powoli żeby drugi strażnik nas nie zgubił?"

"Nie mogłabyś zgubić Nicky'ego gdybyś próbowała" powiedział Dev. "Nie zgubisz go

przez przypadek."

"Drogi są trudne po zmroku."

"Juliet" powiedział Micah "jest okej; wszyscy nasi ludzie znają swoją pracę."

Nathaniel i ja umieściliśmy Micaha w środku bez mówienia o tym. Częściowo było tak

po prostu dlatego, że wiedziałam, iż Nathaniel chciałby go nadal dotykać po tym małżeńskim

oświadczeniu, a częściowo dlatego, że Micah był jak większość zwierzołaków w tym

fizycznym kontakcie, czuł się lepiej, a nie ważne jaki był dzielny, potrzebował pocieszenia.

Trzymał się obu naszych rąk, a ja zastanawiałam się, jak wiele trzymania za ręce zamierzał

robić przed swoją rodziną. Publicznie dwaj mężczyźni zazwyczaj ograniczali dotykanie do

minimum, w zależności od tego, gdzie byli; niektóre miejsca były bardziej przyjazne dla

użytkownika odnośnie męsko-męskich uczuć niż inne. Albo Micah miał zamiar wepchnąć

Nathaniela swej rodzinie w głąb gardła?

Nie byłam pewna, czy to najlepsza rzecz, ale wspierałabym jego decyzję.

Światła uliczne lśniły na włosach Deva, mieniąc się różnymi odcieniami blond w jego

kędziorach długości do ramion. Ledwie dotykały ramion i były tak długie, jak chciał by

urosły.

"Nie zrozum mnie źle, Dev, ale jestem zaskoczona, że Nicky nie kłócił się z tobą

będącym strażnikiem, który jedzie z nami."

"Zostałem z bagażem i upewniłem się, że ludzie pomagający z nim wykonywali swoją

pracę."

"Dziwię się, że zostałeś z bagażem" powiedział Nathaniel.

Obrócił się w fotelu, by spojrzeć wstecz na nas. "Nicky wykorzystał swoją przewagę."

powiedział.

"Nie przewyższa cię rangą" powiedziałam.

Dev dał szeroki uśmiech. "Jest lepszym wojownikiem niż ja. Przypomniał mi o tym."

Studiowałam przez chwilę jego twarz, próbując zobaczyć, czy był urażony, ale na jego

twarzy nie było nic, poza zwykłym dobrym humorem.

"Bram mówi, że mógłbyś być lepszy niż Nicky gdybyś ciężej pracował na treningach"

powiedział Micah.

Uśmiech Deva błysnął biało w półmroku. "Nie chcę pracować tak ciężko."

"Jesteś tak przyzwyczajony do bycia szybszym i silniejszym z natury, że to czyni cię

leniwym w ćwiczeniach" powiedziałam, ale mówiąc to uśmiechnęłam się. Prawie

niemożliwym było naprawdę zdenerwować się na Deva.

"Jestem szybszy, silniejszy i ciężko ćwiczę przy tym, co mam do roboty."

"Ale tylko tym, co masz do roboty" powiedziałam. "Nicky poświęca dodatkowy czas,

by być lepszym, a ty nie."

"Nie i nie zamierzam."

"Jesteś leniwym kotkiem" powiedziałam z uśmiechem.

"Ale twoim leniwym kotkiem" powiedział.

Juliet powiedziała "Czy jest też coś, o czym powinnam wiedzieć odnośnie Deva?"

"Jest ochroniarzem" powiedział Micah.

"Jesteś pewny? Będę ingerować jak mogę odnośnie ciebie i Nathaniela, ale nie mogę

pomóc, jeśli nie wiem co chronić."

"Dev nie jest moim kochankiem" powiedział Micah.

Dev odwrócił się, jego twarz płonęła ze zgorszenia. Nadeszła kolejna pula ciemności i

przemówił z półmroku "Och, ależ jak najbardziej byłbym, gdybyś tylko powiedział tak." Jego

ton głosu był przekorny.

Ale Julia wzięła go na poważnie, tak jakby. "Och, słodki Jezu, proszę nie drocz się

przed rodziną w szpitalu."

Dev odwrócił się do niej. "Wiem, jak się zachowywać. Słowo."

"Tak robi" powiedziałam. "Po prostu przez większość czasu się tym nie przejmuje."

"Więc proszę, proszę, tym razem się przejmuj."

"Mogę droczyć się z Micahem prywatnie, ale nigdy nie zrobię nic, by pogorszyć tę

gehennę." Zwrócił ku Micahowi bardzo poważne oblicze. "Jeśli nie powiedziałem tego

głośno, przykro mi z powodu twojego ojca."

"Dziękuję Dev" powiedział Micah.

"Jesteś leniwym kotkiem, ale dobrym" powiedziałam.

"Nie gadaj. Zniszczysz mi reputację wśród innych strażników."

To przyprawiło nas wszystkich o uśmiech, który może był częścią jego celu. To, i to, że

był Devem. Był więcej niż jeden powód, że jego dziecięcym przezwiskiem było Devil

Devil znaczy diabeł

przyczyna, że nadal było to jego imię. Oczywiście, gdy twoim ustawowym imieniem jest

Mephistopheles, niemal wszystko jest postępem.

Micah pochylił się przy mnie, tak by mógł zakopać swą twarz w boku mojej szyi.

Nathaniel przeniósł swą wolną rękę by głaskać wzdłuż linii szyi, którą Micah obnażył

przytulając się do mnie.

Juliet rozmawiała z nami, gdy jechaliśmy. Okazało się, że ona i jej mąż kierowali

działającą farmą. Mieli dwoje dzieci. Większość kuzynów z jego pokolenia była albo w

związku małżeńskim lub w wojsku, a wielu miało dzieci. Bycie przedstawioną jako

narzeczona miało oznaczać wiele pytań o ślub i dziecko. Odjazdowo. Micah zadawał pytania

oraz odpowiadał, ale przede wszystkim mogliśmy go głaskać i czuć wzrost jego napięcia, aż

wjechaliśmy na szpitalny parking, a ja nagle posmakowałam jego pulsu na swoim języku,

jakby emocje były moje. Odnowiłam swoje tarcze między mną a moim lamparcim królem i

przygotowałam się na pójście i spotkanie z resztą jego rodziny. Jedynym ustępstwem, na jakie

poszliśmy było to, że Micah wziął moją drugą rękę. To oznaczało, że nie mogłam sięgnąć po

swą broń, gdyby zaskoczyli nas złoczyńcy, ale był z nami Dev, a złoczyńcy byli

najmniejszym z naszych zmartwień dzisiejszego wieczoru. Przyjęłabym miłą prostą

strzelaninę nad rodzinami i szpitalami każdej nocy.

Rozdział 9

Tłumaczenie: Alicjasylwia

Korekta: Nat_us

Juliet wjechała na parking z Nicky’m w drugim SUV-ie niczym cień za nią. "Widzisz"

powiedział Dev "nie zgubiłaś Nicky'ego."

"Nikt nie lubi a-nie-mówiłem" powiedziała i zaczęła jeździć w górę i w dół alejek

szukając miejsca parkingowego. Mijała na parkingu wiele wozów policyjnych każdego

rodzaju.

"Moja praca właśnie stała się łatwiejsza. Co jest z tą całą policją?" zapytał Dev.

Juliet zaparkowała obok samochodu szeryfa. Nicky musiał nas minąć. Nie było innych

miejsc parkingowych jak okiem sięgnąć. "Jeden z nich jest w środku" powiedziałam. "Zawsze

przybywamy w ten sposób." Rozpięłam swój pas.

Dev obrócił się w fotelu, uwolniony od pasa i powiedział "Rozumiem jego przyjaciół i

współpracowników, ale niektóre z tych oznakowanych wozów są z odległych miast. Jest

nawet jeden z Wyoming."

"Tato przez długi czas był szeryfem hrabstwa" powiedział Micah. "Zna wielu ludzi."

Ale to Nathaniel był tym, który powiedział prawdę. "Będzie tu wielu oficerów, którzy

nie znają Szeryfa Callahana, ledwie gdy rozniesie się wieść, że oficer jest ranny z

jakiegokolwiek powodu, przybywają, by się upewnić czy rodzina ma wszystko, czego

potrzebują, i że oficer nigdy nie jest sam. Robią czuwanie."

Juliet odwróciła się w fotelu, żeby mogła zobaczyć Nathaniela. "Skąd to wiesz? Twój

tata też jest gliniarzem?"

"Nie, ale jestem z Anitą od lat. Bywałem w szpitalu, kiedy została ranna i odwiedzałem

gdy inni oficerowie byli ranni."

"I oni akceptują cię jako rodzinę?" spytała Juliet.

"Większość miejscowej policji, tak."

"Są w pewnym sensie przyzwyczajeni do moich domowych układów" powiedziałam.

Juliet pokręciła głową na tyle mocno, by podskoczyły jej loki. "Cóż, nie wiem jak inni

gliniarze, ale nasza rodzina prawdopodobnie będzie nas wprawiać w piekielne zażenowanie

odnośnie twoich domowych układów. Po prostu przeproszę teraz i miejmy to z głowy."

"Doceniam" powiedziałam. Micah uścisnął moją rękę. Posłałam mu uśmiech. "Gdybym

cię pocałowała, będziesz musiał ścierać szminkę."

"Zaryzykuję, jeśli będziemy ostrożni" powiedział i uśmiechnął się.

Pocałowaliśmy się delikatnie i pozostawiło to pasek szkarłatu po środku ust. Nathaniel

powiedział "Podziel się tą dekoracyjną linią, bo przez jakiś czas mogę nie być w stanie cię

pocałować."

Micah zwrócił się do niego w ciasnocie tylnego siedzenia. "Przepraszam."

"W porządku. Nie możemy całować się publicznie w wielu miejscach. Wiem, że mnie

kochasz, nawet jeśli nie możemy się całować."

Micah przechylił się do drugiego mężczyzny, a Nathaniel był wystarczająco wyższy w

górnej części ciała, by nieco się schylić. To był tak delikatny pocałunek, jak w naszym

przypadku, ale potem Micah zsunął ręce wokół talii Nathaniela, pod jego marynarkę, by móc

przebiec dłońmi w górę umięśnionego ciepła pleców z tylko cienką koszulką między nim a

skórą drugiego mężczyzny. Kochałam osobiście ten ciepły schowek tuż pod marynarką, więc

wiedziałam dlaczego Micah to robił.

Nathaniel odpowiedział, zsuwając swoje własne ramiona wokół Micaha i pocałunek się

pogłębił. Wiedziałam, że miałam duży, szczęśliwy uśmiech na swojej twarzy. Uwielbiałam

oglądać ich razem.

Juliet powiedziała "Naprawdę nie masz nic przeciwko, prawda?"

Zajęło mi chwilę, by uświadomić sobie, że mówiła do mnie. Zerknęłam na nią,

naprawdę nie chcąc przestać patrzeć na moich dwóch mężczyzn. "Nic przeciwko? Kocham

ich i uwielbiam widzieć ich razem."

"Sądzę, że pomyślałam, że to tolerujesz, ale wyraz twojej twarzy w tym momencie...

wyglądałaś na tak szczęśliwą."

Zmarszczyłam brwi na nią. Micah odsunął się od pocałunku, a Nathaniel po prostu

częściowo owinął się wokół drugiego mężczyzny, kładąc głowę na jednym z ramion Micaha,

więc jego twarz została przy nim schowana i nie patrzył na Juliet.

"Byłam szczęśliwa" powiedziałam.

"Dlaczego Anita nie miałaby chętnie oglądać naszego pocałunku?" powiedział Micah,

trzymając wygodnie drugiego mężczyznę, poufale.

Juliet miała przyzwoitość wyglądać na zakłopotaną. "Nie wiem; sądzę, że ja byłabym

zazdrosna, albo... nie chciałabym widzieć dwóch mężczyzn razem."

"To wprawiło cię w zakłopotanie" powiedział Micah głosem cichym i prawie

neutralnym.

"Przykro mi, ale tak, trochę. Nie wiedziałam, że lubisz facetów."

"Nie, nie naprawdę, ale kocham Nathaniela."

"Zaufaj mi" powiedział Dev "tam w domu pozostał szlak chłopców ze złamanymi

sercami, którzy tak bardzo by chcieli, żeby nasz pyszny Micah lubił mężczyzn bardziej niż to

robi. Niestety, tam gdzie są zainteresowani mężczyźni, on jest chłopcem jednego faceta."

Wydął wargi jakby był pięciolatkiem, a następnie ten rozwlekły uśmiech rozprzestrzenił

się na jego twarzy. Chciałam się zmarszczyć na niego, ale ten cholerny uśmiech załatwiał

mnie za każdym razem. Jak ktoś tak duży, tak rosły, mógł łobuzować tak dobrze?

Micah spojrzał na Deva. "Istnieje w domu jeden lub dwóch mężczyzn, oprócz

Nathaniela, których zauważam." Jego głos był zupełnie łagodny.

Uśmiech Deva opadł w kącikach, a oczy myślały zbyt mocno. Niemal mogłeś go ujrzeć

przeglądającego każdą interakcję, jaką widział między Micahem a pozostawionymi w domu

mężczyznami. To dlatego Micah to powiedział: żeby podokuczać naszemu diabłu.

Odwróciłam się, by ukryć własny szeroki uśmiech.

Juliet powiedziała "Drażnicie się jak przyjaciele."

"Jesteśmy nimi" powiedział Micah głosem wciąż spokojnym i łagodnym.

"Bliskimi przyjaciółmi" powiedziała z trochę zbyt duży naciskiem na bliskimi.

"Dev jest biseksualny, tak pogodnie, ale już ci mówiłem, że nie jesteśmy kochankami."

Pogładził włosy Nathaniela z drugim mężczyzną wciąż oplecionym wokół niego. "Gdybyśmy

byli, nie ukrywałbym tego."

Spojrzała na to, co widziała z Nathaniela. "Sądzę, że nie."

"Oglądanie naszego pocałunku ci przeszkadzało" powiedział Micah.

Spojrzała w dół, marszcząc brwi, a następnie z powrotem w górę i przytaknęła. "Przykro

mi, ale tak. Byłam odnośnie tego całkowicie otwarta, dopóki... "

"To dlatego pocałowaliśmy się w samochodzie, ponieważ jesteś otwarta w stosunku do

niektórych z naszej rodziny. Ale tu nie chodzi tylko o naszą rodzinę; to inni policjanci, to

wszyscy. Jako mężczyźni musimy być bardziej ostrożni, albo możemy skończyć z innymi

mężczyznami dążącymi do konfrontacji."

"Taa, wolałbym raczej nie musieć cię chronić przed gliniarzem. To mogłoby być

prawnie... niewygodne" powiedział w końcu Dev.

"Miałbyś zarzut napadu" powiedziałam.

"Więc co mam zrobić? Policjanci są jak wielu męskich mężczyzn; źle reagują na

gejów."

"Ale ty jesteś biseksualny" powiedziała Juliet, a zrobienie tego rozróżnienia było

odważne z jej strony.

"Dla większości ludzi jesteś albo hetero albo gejem" powiedział Dev "a jeśli facet

dotyka innego faceta, to jest gejem i kropka."

Nathaniel odsunął się od Micaha wystarczająco by powiedzieć "Tak jak wiele

społeczności gejowskiej myśli, że mężczyzna, który dotyka kobiety nie jest wystarczająco

gejem. Myślą, że biseksualny oznacza, że nie mogą się zdecydować, albo nie przyznają się do

prawdy."

"Naprawdę?" powiedziała Julia.

Pokiwał głową. "Społeczność gejowska może być tak ograniczona jak społeczność

hetero."

Dev powiedział "Nicky tu prawie jest."

Wyjrzałam w kierunku zaparkowanych samochodów i elektrycznie rozjarzonej

ciemności, ale nie mogłam go zobaczyć. "Jestem zbyt niska, żeby go dostrzec z tylnego

siedzenia?"

"Taa" powiedział Dev.

"Ja mogę go zobaczyć" powiedziała Juliet "ale nie widziałam dopóki twój ochroniarz

nie powiedział."

"Kiedy Nicky tu dotrze" powiedział Dev "jeśli nadal nie ma nikogo na parkingu, to

wyjdę pierwszy, a kiedy dam sygnał, Anita wysiądzie następna."

Juliet spojrzała na drugiego mężczyznę. "Przez cały ten czas rozglądałeś się po

parkingu?"

"Większość z tego" powiedział i sięgnął po klamkę.

"Dlaczego Anita wysiada następna?"

"Bo jest kolejną najlepszą z bronią po mnie."

"Jestem lepsza w broni białej" powiedziałam.

Uśmiechnął się przez ramię. "Taa, ale ja tworzę własną białą broń." Dev wysunął się z

samochodu i rozejrzał wokoło przy wciąż otwartych drzwiach.

"Co miał na myśli poprzez swoją własną białą broń?" spytała Juliet.

"Jest tygrysołakiem" odparłam.

Nicky był przy moim boku samochodu. Zerkał w dół na tyle długo, by posłać mi mały

uśmiech, po czym wrócił do rozglądania się po parkingu. Dzisiaj wieczorem byli najpierw

ochroniarzami, przyjaciółmi i kochankami w drugiej kolejności. Dev był odpowiedzialny za

pasażerską stronę samochodu i Nathaniela. Nicky brał mój bok samochodu i mnie. Micah,

będąc w środku, mógł wydostać się z każdej strony, a którejkolwiek strony użył, ten strażnik

będzie musiał zapewnić bezpieczeństwo także jemu. Nicky otworzył drzwi, co oznaczało, że

wreszcie mogłam wyjść bez żadnych krzyczących na nas strażników.

"Nie rozumiem; w jaki sposób bycie tygrysołakiem znaczy, że on tworzy swoje własne

noże?" powiedziała Juliet.

"Nie noże, pazury" powiedział Micah.

Nicky zaproponował mi rękę, bym wydostała się z samochodu, czego nie robił prawie

nigdy. Ponieważ to było rzadkie, przyjęłam to, chociaż byłam w pełni zdolna do wyjścia bez

jego ręki w mojej, ale gdy jego dłoń zacisnęła się na mojej to było dobre odczucie. Pociągnął

mnie na nogi, a ja zostawiłam Micahowi wyjaśnianie swojej kuzynce naszej rzeczywistości.

Miałam chwilę, by spojrzeć w twarz Nicky'ego; większość z prawej strony została okryta

trójkątnym spadkiem włosów, ale to jedno niebieskie oko, które mogłam zobaczyć

uśmiechnęło się do mnie, nawiązując do uśmiechu, który wygiął jego usta. Zaczęłam unosić

się na palcach, by pocałować ten uśmiech, ale jego głowa poruszyła się, a idąca za tym

ekspresja była bardzo poważna. "Policja" wyszeptał.

Puścił moją rękę, więc mogłam dołączyć do Micaha i Nathaniela po drugiej stronie

samochodu. Nicky objął stanowisko z Devem na naszych plecach, gdy Micah sięgnął po moją

lewą rękę i pociągnął mnie do przodu niczym siatkę bezpieczeństwa, gdy on i Juliet mówili

cześć trzem różnego rodzaju mundurowym. To był czas ponownego połączenia, a dzięki

temu, że jego ojciec jest szeryfem, wielu członków tego zjazdu będzie nosiło odznaki. Fakt,

że nie zdawałam sobie sprawy, że będziemy brodzić poprzez policjantów w szpitalu był z

mojej strony głupi. To po prostu pokazało, jak bardzo zostałam zaskoczona przez telefon jego

matki. Pomyślałam, że zatrzymałabym przy nas Aresa i Brama. Pachnieli wojskowymi, a

bycie ex-wojskowymi dałoby im wpływ na gliny. Nicky i Dev właśnie zmierzali do uderzenia

w ich czujniki zły-gość i nic w dwóch przystojnych, fizycznie okazałych, uzbrojonych

mężczyznach nie zamierzało zjednać im glin. Cholera.

Juliet wjechała na parking z Nicky’m w drugim SUV-ie niczym cień za nią. "Widzisz"

powiedział Dev "nie zgubiłaś Nicky'ego."

"Nikt nie lubi a-nie-mówiłem" powiedziała i zaczęła jeździć w górę i w dół alejek

szukając miejsca parkingowego. Mijała na parkingu wiele wozów policyjnych każdego

rodzaju.

"Moja praca właśnie stała się łatwiejsza. Co jest z tą całą policją?" zapytał Dev.

Juliet zaparkowała obok samochodu szeryfa. Nicky musiał nas minąć. Nie było innych

miejsc parkingowych jak okiem sięgnąć. "Jeden z nich jest w środku" powiedziałam. "Zawsze

przybywamy w ten sposób." Rozpięłam swój pas.

Dev obrócił się w fotelu, uwolniony od pasa i powiedział "Rozumiem jego przyjaciół i

współpracowników, ale niektóre z tych oznakowanych wozów są z odległych miast. Jest

nawet jeden z Wyoming."

"Tato przez długi czas był szeryfem hrabstwa" powiedział Micah. "Zna wielu ludzi."

Ale to Nathaniel był tym, który powiedział prawdę. "Będzie tu wielu oficerów, którzy

nie znają Szeryfa Callahana, ledwie gdy rozniesie się wieść, że oficer jest ranny z

jakiegokolwiek powodu, przybywają, by się upewnić czy rodzina ma wszystko, czego

potrzebują, i że oficer nigdy nie jest sam. Robią czuwanie."

Juliet odwróciła się w fotelu, żeby mogła zobaczyć Nathaniela. "Skąd to wiesz? Twój

tata też jest gliniarzem?"

"Nie, ale jestem z Anitą od lat. Bywałem w szpitalu, kiedy została ranna i odwiedzałem

gdy inni oficerowie byli ranni."

"I oni akceptują cię jako rodzinę?" spytała Juliet.

"Większość miejscowej policji, tak."

"Są w pewnym sensie przyzwyczajeni do moich domowych układów" powiedziałam.

Juliet pokręciła głową na tyle mocno, by podskoczyły jej loki. "Cóż, nie wiem jak inni

gliniarze, ale nasza rodzina prawdopodobnie będzie nas wprawiać w piekielne zażenowanie

odnośnie twoich domowych układów. Po prostu przeproszę teraz i miejmy to z głowy."

"Doceniam" powiedziałam. Micah uścisnął moją rękę. Posłałam mu uśmiech. "Gdybym

cię pocałowała, będziesz musiał ścierać szminkę."

"Zaryzykuję, jeśli będziemy ostrożni" powiedział i uśmiechnął się.

Pocałowaliśmy się delikatnie i pozostawiło to pasek szkarłatu po środku ust. Nathaniel

powiedział "Podziel się tą dekoracyjną linią, bo przez jakiś czas mogę nie być w stanie cię

pocałować."

Micah zwrócił się do niego w ciasnocie tylnego siedzenia. "Przepraszam."

"W porządku. Nie możemy całować się publicznie w wielu miejscach. Wiem, że mnie

kochasz, nawet jeśli nie możemy się całować."

Micah przechylił się do drugiego mężczyzny, a Nathaniel był wystarczająco wyższy w

górnej części ciała, by nieco się schylić. To był tak delikatny pocałunek, jak w naszym

przypadku, ale potem Micah zsunął ręce wokół talii Nathaniela, pod jego marynarkę, by móc

przebiec dłońmi w górę umięśnionego ciepła pleców z tylko cienką koszulką między nim a

skórą drugiego mężczyzny. Kochałam osobiście ten ciepły schowek tuż pod marynarką, więc

wiedziałam dlaczego Micah to robił.