background image

Systemy operacyjne 

 

TEMAT: Środowisko Linux – Powłoki 

 

Powłoką nazywamy interfejs wykorzystywany pomiędzy jądrem systemu a użytkownikiem. 

Interpretuje ona polecenia wydane przez użytkownika i przekazuje do jądra systemu. Posiada on 
wbudowaną pewną ilość poleceń, którymi się posługujemy.  

Istnieją mniej lub bardziej rozbudowane powłoki różniące się przede wszystkim wygodą w 

pracy interaktywnej oraz wsparciem do pracy nad skryptami.  

 

1.  WYKORZYSTYWANA POWŁOKA 

 

Najpopularniejsze powłoki są oparte na powłoce SH, której autorem jest Steve Bourne. 

Dostępna jest w każdym systemie UNIX-owym. Dostępne są dla nas także csh, ksh oraz bash. Ta 
ostatnia w pełni kompatybilna z sh zawiera szereg udogodnień i nowych rozwiązań. Jest wygodna dla 
użytkownika i efektywna w programowaniu.  

Jeżeli chcemy sprawdzić, w której powłoce pracujemy i jakie powłoki mamy dostępne do 

naszego użytku wykorzystamy kolejno dwa polecenia:  

- echo $SHELL 
- cat /etc/shells – adres do pliku z listą dostępnych powłok 

 

2.  POWŁOKA BASH 

 

Powłoka Bash posiada udogodnienie dokańczania poleceń dostępny dla nas po wciśnięciu 

klawisza <tab> np.:  

 

 

cd kat<tab> 

 
Interpreter dopisze domniemaną nazwę katalogu o ile istnieje, po wciśnięciu ENTER. Jeżeli 

się pomylimy i chcemy wrócić do poprzedniego polecenia powłoka ta zapisuje historię 
wykonywanych poleceń, w wysokości domyślnie 1000 poleceń. Możemy się do nich odwoływać 
poprzez strzałki w górę lub w dół na bieżącym znaku zachęty.  

Cała historia znajduje się w pliku .bash_history w folderze użytkownika lub administratora. 

Zależy na które konto się zalogujemy. Możemy podejrzeć całą historię naszej pracy o ile nie wykracza 
poza dostępną ilość zapamiętanych poleceń, oraz zadeklarować inną ilość zapamiętywanych poleceń 
zmienną HISTSIZE.   

 

 

 

3.  ALIASY i PRZEKIEROWANIA 

 

Skracanie długich poleceń jest możliwe dzięki zastosowaniu aliasu.  
 

- alias (wypisuje listę aktualnych aliasów)  

 

- alias adm=’cd /root’ (przykładowy alias) 

 

- unalias adm (usunięcie aliasu) 

 

Rafał Polak 12k2  

Laboratorium Komputerowe nr.4a 

Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software

http://www.foxitsoftware.com   For evaluation only.

background image

 

 

 

Przekierowanie pozwala na zmianę wyświetlania danych . Do przekierowania 

wykorzystujemy operator nierówności „<” . Przykładowo wynik polecenia ls –la możemy 
przekierować z okna interfejsu do pliku. Jest to przekierowanie wyjścia. O wiele częściej 
wykorzystywane niż przekierowanie wejścia.  
 

 

 

 

Możemy łączyć polecenia w potoki.  

 

4.  ZNAKI ZACHĘTY  

 

Znak zachęty posiada dwa stopnie. Odpowiada za odbieranie poleceń od użytkownika. Z pierwszego 
poziomu pobierane jest polecenie lub czeka na jego wprowadzenie. Natomiast drugi stopień jest 
wywoływany wówczas gdy polecenie wymaga podania dodatkowych argumentów.  
 

Znak zachęty wykorzystywany powyżej zawiera nazwę użytkownika, znak @, bieżący folder i 

ograniczenie kwadratowymi nawiasami. Możemy edytować znak zachęty, ale jeżeli nie zapiszemy do 
pliku profilu naszych modyfikacji po restarcie systemu wróci do poprzedniej formy.  
 

 

 

Symbole specjalnie :  
 

\!     - kolejny numer polecenia 

 

\#    - numer kolejnego polecenia 

 

\d    - aktualna data 

 

\s     - nazwa powłoki 

 

\t     - aktualny czas 

 

\u    - identyfikator użytkownika 

 

\w   - nazwa bieżącego katalogu 

 
Wszystkie symbole specjalne rozpoczynamy od 

„\”

   

Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software

http://www.foxitsoftware.com   For evaluation only.