Kaye Marilyn - Replika 06 - Nieoczekiwane spotkanie.rtf

Rozdział pierwszy

a stole kuchennym stały talerze z resztkami nie-
dzielnego śniadania, ale Erie nie zauwaŜał ich, mimo

e on i Tasha juŜ dawno powinni byli zanieść je do

zlewu. Chłopiec oglądał rozłoŜony na blacie prospekt
reklamowy. Jego treść znał juŜ praktycznie na pamięć,
ale nie mógł się napatrzyć na zamieszczone w nim
kolorowe zdjęcia.

Jedno zafascynowało go szczególnie. Widać było na

nim przechylony ponton, unoszący się na rwącej rzece.
Dwaj  chłopcy  i  dziewczyna,  z  wiosłami  w  rękach,
przedzierali  się  przez  wzburzoną  kipiel.  Fotografowi
znakomicie  udało  się  uchwycić  napiętą  atmosferę
chwili.  Po  plecach  Erica  przeszedł  przyjemny  dreszcz
emocji.

Siostra zajrzała mu przez ramię.

Co ci ludzie robią? - spytała.

Spływają górską rzeką. Kurczę, nie mogę się

doczekać, kiedy i ja zrobię coś takiego.

Dlaczego?

Bo to jest rewelacyjne! Niesamowite przeŜycie!

E tam, niesamowite - skwitowała dziewczyna. -

Ten ponton wygląda, jakby miał się zaraz wywrócić.
Pewnie dwie sekundy po zrobieniu zdjęcia te dzieciaki
wpadły do wody i się utopiły.

Erie Ŝachnął się.

Wcale się nie utopiły, Tasba. Jeszcze nikt nie

zginął na obozach Dzikiej Przygody.

Jak dotąd - rzuciła jego siostra posępnym tonem. -

Zawsze musi być ten pierwszy raz. A propos, będę
mogła wziąć sobie twoją wieŜę, jeśli się utopisz?

Chłopiec puścił to pytanie mimo uszu i wskazał jej

inne zdjęcie.

Widzisz tę dziewczynę? Na pewno nie jest od

ciebie starsza, a zobacz tylko, co robi.

Wspina się. No i co z tego?

Nie chciałabyś zdobywać najwyŜszych szczytów?

- Nie - ucięła rozmowę Tasha i wyszła z kuchni.
Erie westchnął. W gruncie rzeczy nie obchodziło

go, czy siostra pojedzie na ten obóz, czy nie, lecz Amy
uparła się, by wziąć ją ze sobą. Nie miał więc wyjścia i
od dłuŜszego czasu usilnie starał się namówić Tashę do
wyjazdu. Niestety, była zdeklarowaną doma-torką.

Po raz pierwszy usłyszał o Dzikiej Przygodzie we

wrześniu, od kolegów ze szkoły, którzy właśnie wrócili
z letniej wyprawy, w czasie której chodzili po górach i
skałach. Od tamtej pory trwał w postanowieniu, by
doświadczyć tego samemu. Dzika Przygoda propono-

wata nastolatkom wyjazdy w góry, na pustynię, a takŜe
spływy pontonami, odbywające się na obszarze całych
Stanów Zjednoczonych i Kanady. Wśród oferowanych
atrakcji były wspinaczki górskie, nurkowanie, jazda na
nartach i pływanie na wszelkiego rodzaju łodziach.
Wyprawy mogły trwać od jednego weekendu aŜ po
cały miesiąc.

Erie nie od razu zaczął namawiać rodziców, by

pozwolili  mu  na  taki  wyjazd.  Dokładnie  wszystko
zaplanował. Najpierw zebrał dostępne informacje o Dzi-
kiej  Przygodzie  oraz  pochlebne  opinie  na  jej  temat,
wydane  przez  znane  organizacje  młodzieŜowe.  Udało
mu się nawet znaleźć film dokumentalny, przedstawia-
jący uroki wakacji spędzonych na łonie natury. Uzbro-
jony w to wszystko oraz w numery telefonów rodziców,
których  dzieci  uczestniczyły  juŜ  w  wyjazdach  organi-
zowanych  w  ramach  Dzikiej  Przygody,  przedstawił
rodzicom swój plan.

Nakreślił cele tych imprez, opowiedział o nacisku

kładzionym przez organizatorów wypraw na rozwijanie
ambicji,  pewności  siebie,  zaradności  i  odpowiedzial-
ności uczestników. Rodzice byli  pod wraŜeniem. Erie
przezornie  nie  wspomniał,  Ŝe  on  osobiście  zamierza
przede wszystkim dobrze się bawić.

Ktoś zapukał w szybę. Chłopiec podniósł głowę i

otworzył tylne drzwi. Na progu stała Amy.

Co robisz? - spytała, wchodząc do kuchni.

Oglądam prospekt -przyznał, nieco zawstydzony.

Znowu? - Jej uśmiech świadczył o tym, Ŝe dos-

conale go rozumiała. Podsunęła sobie krzesło, usiadła
obok Erica i zaczęła przeglądać zdjęcia. - Pony śl,
jeszcze tydzień, i to my będziemy na ich niejscu.

Ciągle jeszcze trudno mi uwierzyć, Ŝe matka

puściła cię na ten obóz.

Szczerze mówiąc, nadal niejest zbyt zadowolona -

powiedziała Amy. Nancy Candler była nieco nadopie-
kuńcza, bardziej niŜ inne matki, ale Erie znał tego
przyczynę. Jej córka nie była zwyczajną dziewczyną.

Wiesz, prawdopodobnie będziesz bezpieczniejsza

na tym odludziu niŜ tu, w Los Angeles - zauwaŜył. -
Znajdziemy się na zupełnym pustkowiu. Te bandziory
nie będą mogły cię obserwować.

To prawda - przyznała Amy. -- Ale moja mama

denerwuje się z tych samych powodów co zwykli
rodzice. ŁaŜenie po skałach, spływ pontonem... to
niebezpieczne sporty.

Dla ciebie? - spytał chłopiec z niedowierzaniem. -

NiemoŜliwe.

Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko.

- MoŜliwe, moŜliwe. Wiesz, nie jestem nieznisz

czalna.

-' Tylko Ŝe trochę trudniej cię uszkodzić niŜ innych

ludzi - przekomarzał się z nią Erie. - Co stanie się z
klonem, który spadnie w przepaść?

- Połamie sobie kości jak wszyscy. W końcu jestem

człowiekiem. Tyle Ŝe... tyle Ŝe... - Zająknęła się, jakby
nie mogła znaleźć odpowiedniego słowa, którym mog
łaby siebie opisać.

Erie pospieszył jej z pomocą.

- Silniejsza. Mądrzejsza i szybsza. śe nie wspo

mnę o tym, Ŝe masz lepszy słuch i wzrok niŜ zwykli
ludzie. ,

Amy nie mogła temu zaprzeczyć.

Mów trochę ciszej - szepnęła.

Moich rodziców nie ma - zapewnił ją chłopiec. -

Zostałem sam z Tashą. Nie bój się, nie wydam nikomu
twojego sekreciku.

Amy uniosła brwi.

- Mojego „sekreciku"?

Erie rozumiał jej zdziwienie. To, Ŝe ktoś nie przyszedł

na świat w normalny sposób, lecz został sklonowany z
najwyŜszej jakości materiału genetycznego - no cóŜ,
trudno to nazwać „sekrecikiem". Było to wielką tajem-
nicą i bynajmniej nie dlatego, Ŝe Amy wstydziła się
swojego pochodzenia.

Erie do tej pory pamiętał, 'jak zareagował, kiedy

opowiedziała  jnu  o  sobie.  To  dopiero  było  zasko-
czenie!  Jak  się  okazało,  jego  ładna  sąsiadka,  dzie-
wczyna,  którą  znał  praktycznie  od  zawsze,  najlepsza
przyjaciółka  jego  siostry,  była  prześladowana  przez
ludzi  pragnących  stworzyć  przy  jej  udziale  wyŜszą
rasę.

Nie była nawet pewna, kim oni są. Wiedziała tylko,

e naleŜą do organizacji, która dwanaście lat wcześniej

finansowała  eksperyment  z  klonowaniem.  Prowadzący
go naukowcy byli przekonani, Ŝe ich badania pomogą
w  rozpoznaniu  przyczyn  i  umoŜliwią  eliminację  wad
genetycznych. Kiedy poznali prawdziwe motywy  dzia-
łania  organizacji,  natychmiast  zniszczyli  laboratorium
i wszystkie efekty swojej pracy - z wyjątkiem małych
klonów. Niemowlęta zostały rozesłane po całym świecie
w  nadziei,  Ŝe  -  adoptowane  i  wychowane  na  normal-
nych  ludzi  -  nigdy  nie  poznają  prawdy  o  sobie.  Nikt
nic  przewidział,  Ŝe  po  wejściu  w  okres  dojrzewania
dwanaście  sklonowanych  Amy  zacznie  uświadamiać
sobie swoją inność.

Amy znalazła się pod opieką Nancy Candler, jednej

z uczestniczek tajnego projektu. Podobnie jak jej współ-

pracownicy,  Nancy  była  przekonana,  Ŝe  organizacja
uwierzy,  iŜ  wszystkie  klony  zginęły  w  wybuchu  labo-
ratorium.  Jednak  wydarzenia  ostatnich  miesięcy  do-
wodziły, Ŝe podstęp naukowców się nie udał. Amy nie
mogła czuć się w pełni bezpieczna.

Nic więc dziwnego, Ŝe Erie był nieco zaskoczony, iŜ

pani Candler pozwoliła córce pojechać na tę letnią
wyprawę.

ZałoŜę się, Ŝe dokładnie sprawdziła Dziką Przy-

godę - stwierdził.

A Ŝebyś wiedział - przytaknęła Amy. - Całe

szczęście,  Ŝe  to  taka  znana  firma.  A  mimo  to  mama
dzwoniła  chyba  do  tryliarda  osób,  zanim  nabrała  pew-
ności,  Ŝe  wszystko  gra.  Teraz  ciągle  mi  powtarza,
Ŝ

ebym była ostroŜna.

TeŜ się ma czym martwić! PrzecieŜ to jasne, Ŝe

będziesz najlepiej wysportowana w całej grupie. -W
głosie chłopca brzmiała nieskrywana duma.

I na tym polega cały problem - przypomniała mu

Amy. - Wiesz, co mama zawsze mi powtarza. „Nie
bądź za dobra", „Nie wyróŜniaj się". Nie wolno mi
ś

ciągać na siebie uwagi.

Erie juŜ nieraz słyszał tę skargę z jej ust.

No cóŜ, jeśli w naszej grupie nie będzie jakiegoś

superbohatera, ty i tak będziesz najlepsza - powiedział
z przekonaniem.

Niewykluczone. Ale muszę pamiętać, Ŝeby się nie

popisywać. Nikt nie moŜe się dowiedzieć, Ŝe jestem w
stanie robić rzeczy, których inni nie potrafią.

A jeśli będziesz musiała się popisać swoimi umie-

jętnościami? - spytał Erie.

- Jak to?

Powiedzmy, Ŝe właśnie weszliśmy na szczyt góry

i  stoimy  na  krawędzi  przepaści.  Nagle  potykam  się,
tracę  równowagę  i  lecę  w  przód.  JuŜ  mam  runąć  w
otchłań,  na  spotkanie  ze  śmiercią,  kiedy  ty  łapiesz
mnie  za  nogę  i  wciągasz  z  powrotem  na  górę.  Nor-
malna dwunastolatka nie miałaby dość sił, by to zrobić,
zgadza się? Wszyscy dowiedzieliby się więc, Ŝe jesteś
inna. Amy powoli pokiwała głową.

To prawda.

Chyba nie pozwoliłabyś mi spaść tylko dlatego,

eby zachować swoją tajemnicę? - spytał z udawanym

niepokojem.

Dziewczyna*zrobiła powaŜnąminę, jakby rzeczywiś-

cie rozwaŜała ten dylemat.

Mam lepsze rozwiązanie. - Nagle uśmiechnęła się

szeroko. - Nie potykaj się.

Wielkie dzięki. - Erie roześmiał się. - Mam jesz-

cze  jedno  pytanie.  Czy  ktoś,  kto  został  sklonowany  z
doskonałego  materiału  genetycznego,  jest  superod-
porny  na  łaskotki?  -  Nie  czekając  na  odpowiedź,  po-
stanowił sam się przekonać.

Przestań! - Piszcząc i chichocząc, Amy odepchnę-

ła go, po czym siadła mu na kolana.

Co was tak bawi? - spytała Tasha, wchodząc

niespiesznie do kuchni.

Erie jest zły, bo myśli, Ŝe nie uratowałabym go,

gdyby spadł w przepaść - wyjaśniła jej Amy. - A,
twoim zdaniem, co powinnam zrobić?

Tasha nie zastanawiała się nad odpowiedzią ani

sekundy.

- Nic- rzuciła.

Erie spojrzał na nią spode łba. Amy pieszczotliwie

zmierzwiła mu włosy.

Nie bój się, Erie, zaopiekuję się tobą. Nawet

gdyby przez to wszyscy mieii dowiedzieć się, Ŝe wśród
nich jest klon.

Ile osób będzie w waszej grupie? - spytała Tasha.

Nie wiemy jeszcze na pewno ~ odparła Amy. -

Według  tego,  co  piszą  w  prospekcie,  grupy  na  ogół  są
małe,  nie  większe  niŜ  ośmioosobowe.  Plus  opiekuno-
wie.  Jeden  na  trzech  uczestników.  Podobno  są  dosko-
nale  wykwalifikowani.  Zanim  zostają  wysłani  w  teren,
przechodzą cała, masę jakichś strasznie cięŜkich testów.

A gdyby ktoś naprawdę spadł w przepaść? -

myślała Tasha na głos.

Nie, coś takiego nie moŜe się zdarzyć - powie-

działa jej przyjaciółka bez wahania. - Jest mnóstwo
zabezpieczeń, liny i inne rzeczy. Nie spadłabyś, nawet
gdybyś skoczyła.

No dobrze, ale przecieŜ ktoś mógłby się potknąć i

rozwalić sobie głowę o kamień - zauwaŜyła Tasha.

Wszyscy opiekunowie przechodzą takie samo

szkolenie  jak  członkowie  jednostek  ratowniczych  -
oświadczyła  Amy.  -  Tak  jest  napisane  w  prospekcie.
Zresztą, Tasha, przecieŜ moŜesz rozbić sobie głowę na
schodach  przed  własnym  domem!  Na  obozie  będziesz
pewnie nawet bezpieczniejsza niŜ tutaj, bo tam w razie
potrzeby opiekunowie od razu ci pomogą.

Na schodach nie mogę wypaść z pontonu i się

utopić.

Amy jęknęła.

- Tasha, zastanów się. Myślisz, Ŝe tysiące ludzi

wysyłałyby swoje dzieci na takie obozy, gdyby to nie
było bezpieczne?

Erie wiedział, co Amy knuje. Nadal próbowała

przekonać jego siostrę, by pojechała z nimi. Ta na

pewno teŜ zdawała sobie z tego sprawę, ale zignorowała
słowa przyjaciółki i otworzyła lodówkę.

Chcecie coś? - spytała.

Dopiero co jedliśmy śniadanie - rzekł Erie.

Tak, wiem - mruknęła jego siostra i zamknęła

lodówkę.

Tasha - odezwała się Amy przymilnym tonem. -

Posłuchaj,  czy  to  nie  brzmi  super?  -  Wzięła  prospekt
ze  stołu  i  zaczęła  czytać  na  głos:  -  „Wznieście  się  na
wyŜyny  swoich  umiejętności!  Stawiajcie  sobie  nowe
wyzwania!  Zrealizujcie  swój  potencjał!  Osiągnijcie
sukces i poznajcie samych siebie!".

Właściwie to chętnie napiłabym się soku pomarań-

czowego - powiedziała Tasha, ponownie otwierając
lodówkę.

Amy czytała dalej:

- „Rozwijajcie umiejętności, o których nawet nie

wiedzieliście, Ŝe je macie. Podejmujcie ryzyko, ojakim
nigdy się wam nie śniło". Tasha, słuchasz mnie?

Tym razem jej przyjaciółka zatrzasnęła z hukiem

drzwi lodówki.

A ty mnie słuchasz?! - krzyknęła. - To nie dla

mnie! Nie jestem wysportowana!

A kto mówi, Ŝe musisz być? - upierała się Amy. -

Posłuchaj. - Znów zaczęła czytać. - „Wyprawy Dzikiej
Przygody  przeznaczone  są  dla  młodych,  zdrowych
ludzi  o  przeciętnej  kondycji.  Nie  są  wymagane  Ŝadne
szczególne  umiejętności".  Widzisz,  wystarczy,  Ŝebyś
by lii normalna!

Normalna? - powtórzył Erie. - E, Tasha, to rze-

czywiście nie dla ciebie. Au!

Amy uszczypnęła go w ramię tak mocno, jakby

zapomniała, jak bardzo jest silna. A moŜe pamiętała

o tym. Tak czy inaczej chłopiec postanowił juŜ nie

włączać się do dyskusji.

Ona jednak nie zamierzała się poddać. Wstała, wciąg-

nęła Tashę do sąsiedniego pokoju i zasunęła drzwi.
Erie nie słyszał rozmowy przyjaciółek.

MoŜe i lepiej. Choć wmawiał sobie, Ŝe nie obchodzi go,

czy  siostra  z  nimi  pojedzie,  czy  nie,  tak  naprawdę  był
nieco  poirytowany  jej  tchórzostwem.  Jej  zachowanie
wydawało  mu  się  dziwne,  Tasha  potrafiła  bowiem  w
pewnych  sytuacjach  wykazać  się  nie  lada  odwagą.  Nie
bała  się  pisać  kontrowersyjnych  artykułów  do  gazetki
szkolnej, bronić swojego punktu widzenia czy przeciwsta-
wiać się osobom, które ją obraŜały. Przypomniała mu się
ich wizyta w Nowym Jorku, w czasie której Amy została
otruta.  Kiedy  Tasha  nabrała  podejrzeń,  Ŝe  przyjaciółka
jest w niebezpieczeństwie, była gotowa przypuścić szturm
na szpital, w którym ją trzymano. Jednak co prawda to
prawda: siostra Erica nie była sportsmenką. Nie lubiła
wuefu, a niedawno zrezygnowała z uprawiania gimnasty-
ki, poniewaŜ ćwiczenia stały się dla niej za trudne.

Dlatego teŜ Erie miał wraŜenie, Ŝe rozumie, czemu

siostra nie chce jechać na obóz. Nie chodziło jej o
Ŝ

adne rzeczywiste czy wydumane zagroŜenia. Przede

wszystkim bała się, Ŝe inni będą się z niej śmiali. Amy
traciła czas.

Tym większe było jego zaskoczenie, kiedy dziew-

częta wyłoniły się z jadalni i Amy oznajmiła;

Tasha jedzie z nami.

artujesz! - krzyknął Erie.

Siostra nie śmiała spojrzeć mu w oczy.

- Amy powiedziała, Ŝe mi pomoŜe, kiedy tylko

będę tego potrzebowała, choćby miała przez to ujawnić
swoje umiejętności.

- Ach tak? - Erie spojrzał na Amy. - Mam przez

to rozumieć, Ŝe dla niej jesteś gotowa zdradzić swoją
tajemnicę, a dla mnie nie?

Amy objęła jego siostrę.

- Wiesz, była moją najlepszą przyjaciółką na długo

przed tym, jak ty zostałeś moim chłopakiem.

Erie zwrócił się do Tashy;

I to wszystko? Zmieniłaś zdanie tylko dlatego, Ŝe

obiecała ci pomóc?

No, jest coś jeszcze - przyznała jego siostra. -

Powiedziała, Ŝe jeśli ja nie pojadę, to ona teŜ nie.

Co takiego?! - wykrzyknął Erie z niedowierza-

niem.

Dlatego powinieneś całować mnie po rękach z

wdzięczności za to, Ŝe zmieniłam zdanie. Muszę
sprawdzić, czy te stare traperki nadal na mnie pasują. -
Tasha zostawiła brata i przyjaciółkę w kuchni i pobiegła
na górę.

Erie wbił wzrok w Amy.

- Chyba nie mówiłaś tego serio, co? Nie zostawi

łabyś mnie samego, ot tak!

Dziewczyna uśmiechnęła się słodko.

- Czy to waŜne? Tasha jedzie z nami, więc wszyst

ko gra.

Chłopiec przewrócił oczami.

Niech ci będzie. - Zaraz jednak uderzyła go inna

myśl. - Chwileczkę, przecieŜ moŜe nie być dla niej
miejsca w naszej grupie. ZałoŜę się, Ŝe wszystkie juŜ
są zajęte.

O to się nie martw - odparła Amy, wyraźnie z

siebie zadowolona. - Tasha została wciągnięta na lisię
razem z nami. Powiedziałam twoim rodzicom, Ŝe ją
namówię.

Rozdział drugi

my wyjrzała przez szybę furgonetki winnebago,
pędzącej autostradą. Ruch był niewielki, a ostatnie

zabudowania miasta zostały daleko z tyłu. Siedząca
obok kierowcy młoda kobieta w drucianych okularach,
o twarzy okolonej aureolą jasnych kręconych włosów,
odwróciła się i spojrzała na grupkę zajmującą miejsca z
tyłu.

Jak się czujecie? - spytała z szerokim, ciepłym

uśmiechem.

wietnie - odparło sześć osób unisono.

Nikomu nie jest niedobrze?

Nie - odpowiedział chór.

To macie szczęście - stwierdziła młoda kobieta. -

Dla mnie to najtrudniejszy etap kaŜdej wyprawy. Mogę
przejść po rozhuśtanej linie wiszącej kilkadziesiąt

metrów nad skałami, ale kiedy długo jadę samochodem,
kręci mi się w głowie. A wy wszyscy sporo się dziś
najeździliście, prawda?

Amy mogła z czystym sumieniem przytaknąć w

imieniu  swoim,  Tashy  i  Erica.  Wyjechali  z  domu  o
ósmej  rano.  Matka  Amy  zawiozła  ich  na  lotnisko,
gdzie wsiedli do samolotu lecącego do San Francisco.
Tam  czekali  na  nich opiekunowie z Dzikiej Przygody,
Flora  i  Dallas,  a  takŜe  trzej  inni  uczestnicy  wyprawy.
W  dalszą  drogę  ruszyli  furgonetką  i  jechali  przez
siedem godzin. W tej chwili przekraczali granicę stanu
Oregon.

Kiedy będziemy na miejscu? - spytała ładna dzie-

wczyna, siedząca naprzeciwko Amy.

Za niecałe dwie godziny wysiądziemy z wozu -

powiedziała Flora. -A potem czeka nasjeszcze dziesięć
kilometrów marszu.

Amy zauwaŜyła, Ŝe Tasha z trudem tłumi jęk roz-

paczy. Flora najwyraźniej teŜ to spostrzegła i znów
błysnęła ciepłym uśmiechem.

Nie martw się, to nie jest trudna trasa.

To prawda - przytaknął Dallas, który siedział za

kierownicą. - Pod warunkiem, Ŝe nie masz nic prze-
ciwko wspinaniu się na pionowe ściany.

Flora parsknęła śmiechem i iekko uderzyła go w

ramię.

Przestań - skarciła go Ŝartobliwym tonem, po

czym zwróciła się znów do grupy: - Nie słuchajcie go,
pierwszy  raz  jest  opiekunem.  Tak  naprawdę  droga  do
obozu  jest  łatwa,  prawie  przez  cały  czas  biegnie  po
równym  terenie.  Nie  chcemy  was  zamęczyć  od  razu
pierwszego dnia.

A potem? - To pytanie zadał wysoki, chudy chło-

pak o cerze niezwykle bladej jak na mieszkańca Ka-
lifornii.

- No cóŜ, jesteś tutaj po to, by stawić czoło własnej

słabości, prawda? - spytała go Flora.

Nie odpowiedział, ale z jego oczu wyzierał niepokój.

Skorzystajmy z okazji, by lepiej się poznać -

zaproponowała Flora. -Najpierw sprawdzę, czy dobrze
zapamiętałam wasze imiona. - Kiwnęła głową w stronę
ładnej dziewczyny. - Ty jesteś Brooke, zgadza się?

Tak.

Następnie zwracała się po kolei do pozostałych.

Andy, Willard, Amy, Erie i Tanya. Nie pomyliłam

się?

Tasha - poprawiła ją Tasha. - Nie Tanya.

Przepraszam. Ale mogę cię zapewnić, Ŝe więcej

się to nie powtórzy. To jedna z zasad Dzikiej Przygody.
KaŜdy moŜe się pomylić, ale nikomu nie wolno dwa
razy popełnić tego samego błędu.

Od jak dawna jesteś opiekunką? - spytała Amy.

Od sześciu lat - powiedziała Flora i dodała z nie-

skrywaną dumą; - Zaliczyłam pięćdziesiąt wypraw! W
tym cztery w ramach tego programu.

To twoja pierwsza ekspedycja, Dallas? - spytał

Erie.

Och, nie - odrzekł szybko Dallas. - AŜ takim

ółtodziobem to ja nie jestem! Ale pełnoprawnym

opiekunem zostałem dopiero pół roku temu i to mój
pierwszy wyjazd na tę trasę. Dlatego przydzielono mi
do pomocy bardziej doświadczonego członka organi-
zacji.

Amy miała przeczucie, Ŝe nie był to jedyny powód,

dla którego właśnie tych dwoje wyznaczono do opieki
nad tą grupą, nie umknęły jej uwagi bowiem spojrzenia,

jakie  co  pewien  czas  wymieniali.  W  taki  sam  sposób
ona i Erie patrzyli na siebie, kiedy nikt ich nie widział.
Zdaniem Amy, opiekunów łączyło coś więcej niŜ tylko
Dzika  Przygoda.  Tym  lepiej;  moŜe  będą  wyrozumiali,
jeśli  ona  i  Erie  od  czasu  do  czasu  odłączą  się  od
pozostałych.

Jak dotąd, wszyscy robili na niej korzystne wraŜenie.

Brooke,  o  roziskrzonych  oczach  i  rozjaśnionych  słoń-
cem  włosach  spiętych  w  kucyk,  wyglądała  na  wyspor-
towaną, Amy nie spodobało się to, jak jej nowa koleŜan-
ka  wpijała  się  wzrokiem  w  Erica,  kiedy  przedstawiali
się  sobie,  ale  cóŜ,  najwyraźniej  była  typem  kokietki.
Zresztą, Brooke tak samo spojrzała na Andy'ego.

Tylko na Willarda tak nie patrzyła. On jednak nie

prezentował  się  zbyt  imponująco.  Wysoki  i  chudy,
wyglądał tak, jakby z dnia na dzień urósł o kilkanaście
centymetrów  i  stracił  panowanie  nad  swoimi  rękami  i
nogami.  Na  brodzie  miał  pryszcze.  Amy  nie  uznawała
tego za jakąś wielką wadę - nawet Ericowi od czasu do
czasu  coś  wyskakiwało.  Miała  nadzieję,  Ŝe  jej
wyjątkowe geny ochronią ją przed trądzikiem.

Andy pryszczy nie miał. Był przystojnym chłopakiem

o  ciemnoniebieskich,  przysłoniętych  cięŜkimi  powie-
kami  oczach  i  jasnych  włosach  ze  spłowiałymi  od
słońca pasemkami. Niewiele mówił w czasie podróŜy,
ale pozostali teŜ właściwie się nie odzywali. Uznała, Ŝe
to  rezultat  nerwowości,  strachu  przed  nieznanym  i
naturalnej nieśmiałości wobec obcych.

- Niech kaŜdy z was powie coś o sobie - zapropo

nowała Flora. - Willard, skąd jesteś?

Willard podał nazwę miasta, o którym Amy nigdy

nie słyszała, ale opiekunka pokiwała głową z aprobatą.

- Wymarzone miejsce dla narciarzy!

Być moŜe - powiedział Willard. - Ja nie jeŜdŜę na

nartach.

A co lubisz robić?

Grać na komputerze - odparł. - Zbieram teŜ ko-

miksy.

Jakie? - spytał Erie.

Z Supermanem, Batmanem i Spider-Manem.

Czyli interesują cię superbohaterowie - stwierdziła

Hora.

No.

Brooke zwróciła się twarzą do Willarda.

- Czy to dlatego postanowiłeś się zgłosić do Dzi

kiej Przygody? śeby samemu poczuć się superboha-
terem?

Amy miała wraŜenie, Ŝe Brooke nabija się z Wil larda,

choć  w  jej  głosie  nie  słychać  było  ironii.  Niezdrowo
blada  cera  chłopca  świadczyła  o  tym,  Ŝe  spędzał  nie-
wiele  czasu  na  powietrzu.  Amy  domyślała  się,  Ŝe
pewnie w ogóle nie chciał jechać na obóz, Ŝe zmusili
go do tego rodzice. Tak czy inaczej, w odpowiedzi na
pytanie  Brooke  tylko  wzruszył  ramionami,  dając  do
zrozumienia, Ŝe nie ma ochoty na rozmowę.

Flora taktownie zmieniła temat.

- Brooke, moŜe ty powiesz nam coś o sobie?
Dziewczyna najwyraźniej lubiła mówić. W ciągu

następnych kilku minut jej współpasaŜerowie dowie-
dzieli się, Ŝe jest ósmoklasistką z miasta połoŜonego
niedaleko San Francisco i Ŝe interesuje się wszystkim
od nurkowania po gimnastykę.

Od niedawna zajmuję się speleologią- dodała.

Co to takiego? - spytała Amy.

Badanie jaskiń - wyjaśniła Brooke.

To chyba dość niebezpieczne -wykrztusiła Tasha.

- Kocham ryzyko - powiedziała Brooke. - Niebez

pieczeństwo to coś dla mnie.

Amy niemalŜe poczuła, jak przyjaciółkę przechodzi

dreszcz. Myślała, Ŝe Flora będzie zadowolona ze słów
Brooke, ale opiekunka, o dziwo, lekko spochmur-niała.

Czasami trzeba ryzykować, ale tylko wtedy, gdy

jest  choćby  niewielka  szansa  na  sukces  -  rzekła.  -Nikt
nie  powinien  rozmyślnie  naraŜać  się  na  niebez-
pieczeństwo.  Pamiętajcie,  Ŝe  jest  ogromna  róŜnica
między odwagą a głupotą. Co o tym sądzisz, Erie?

Spróbuję nie zachowywać się zbyt głupio - po-

wiedział chłopiec i uśmiechnął się szeroko. - Ale nie
wiem, jak bardzo będę odwaŜny!

Nikt tego nie wie, dopóki jego odwaga nie zostanie

poddana próbie - wtrącił Dallas, nie odwracając się.

Flora skinęła głową.

Co jeszcze moŜesz nam o sobie powiedzieć, Erie?

No cóŜ, lubię biegać. Jestem w szkolnej druŜynie

lekkoatletycznej. Gram teŜ w druŜynie koszykarskiej
na pozycji skrzydłowego.

Brooke spojrzała na niego błyszczącymi oczami.

W liceum?

Nie, w gimnazjum.

Aha. - Odwróciła wzrok.

Erie zaczerwienił się lekko. Ku zadowoleniu Amy,

Brooke najwyraźniej przestała się nim interesować.
Flora tymczasem pokiwała głową z aprobatą.

Umiejętność pracy zespołowej bardzo się przyda

w czasie naszej przygody - powiedziała do Erica. -
Andy, a co ty powiesz o sobie?

Chodzę do drugiej klasy liceum w San Francisco -

zaczął chłopiec. - Sporo gram w tenisa.

Wiedziałam! - oznajmiła triumfalnie Brooke. -Od

razu pomyślałam, Ŝe jesteś tenisistą.

Czemu? - spytała ją Tasha.

Spójrz na jego ręce! Masz świetnie rozwinięte

mięśnie, Andy.

Amy przemknęło przez myśl, Ŝe ta dziewczyna

narobi mu wstydu, aie sama musiała przyznać, Ŝe
chłopiec jest zbudowany lepiej od przeciętnego na-
stolatka.

Andy tylko się uśmiechnął.

Nie jestem zawodowcem czy kimś takim. Mój tata

trzyma w piwnicy hantle, którymi czasami się bawię.

Kiedyś mieszkałam w San Francisco -napomknęła

Brooke. - Do której szkoły chodzisz?

Clayton Academy.

Och! - Otworzyła szeroko oczy, ale nie powie-

działa nic więcej.

Potem przyszła kolej na Tashę.

Chodzę do siódmej ki asy gimnazjum Parkside w

Los Angeles. Piszę artykuły dla szkolnej gazetki i... i...
nie wiem, co jeszcze o sobie powiedzieć.

Jest moją najlepszą przyjaciółką -wtrąciła Amy. -

1 siostrą Erica. I bardzo fajną dziewczyną.

Tasha uśmiechnęła się do niej z wdzięcznością.

- Chyba powinnam wszystkich od razu uprzedzić,

e jestem dość fajtłapowata. Długo chodziłam na gim

nastykę, ale nie znoszę wuefu. Dlatego trochę się
denerwuję.

Fiora próbowała dodać jej otuchy.

- To normalne - rzekła. - Ta wyprawa będzie dla

ciebie wyzwaniem, ale dzięki niej nabierzesz więcej
pewności siebie, niŜ wydawałoby ci się to moŜliwe.
Amy?

- Ja teŜ chodzę do siódmej klasy gimnazjum Park-

side w Los Angeles - oznajmiła Amy. - Tak jak
Tasha.

Flora uśmiechnęła się.

- I czy tak jak ona powiedziałabyś o sobie, Ŝe jesteś

fajtłapowata?

Dziewczyna umknęła przed wzrokiem Erica i zaczęła

się zastanawiać nad odpowiedzią. Opiekunka jednak
ź

le zinterpretowała jej milczenie.

- To dla ciebie wspaniała okazja, by wspiąć się na

wyŜyny  swoich  umiejętności  -  powiedziała.  -  Obie
cuję  wam  jednak,  Ŝe  nikogo  nie  będziemy  zmuszać
do  robienia  czegoś,  czego  nie  potrafi.  Pamiętajcie,
najwaŜniejsze  dla  nas  jest  to,  Ŝebyście  się  dobrze
bawili.

W tej chwili Dallas zjechał z autostrady i zatrzymał

wóz na parkingu obok małego sklepu.

- Wysiadka! - krzyknął. - Ubikacje są za sklepem.

Pamiętajcie, Ŝe musimy zaopatrzyć się w zapas wody
na dzisiejszą wędrówkę.

Amy, Tasha i Brooke stanęły razem przy umywal-

kach i zaczęły myć ręce. Amy szukała w myślach
jakiejś błahej uwagi, która pozwoliłaby na nawiązanie
rozmowy.

- Nasza grupa jest mała - zauwaŜyła w końcu. -

Mniejsza, niŜ się spodziewałam.

Brooke pokiwała głową.

- Miały z nami jechać dwie moje koleŜanki, ale

zachorowały na grypę i musiały w ostatniej chwiii
zrezygnować.

Amy nie chciała, by dziewczyna poczuła się osamot-

niona.

- I tak będziesz się dobrze bawić.

Na pewno. Wygląda na to, Ŝe mamy fajną, grupę.

Ten Willard to oferma, ale Erie wydaje się w porządku.

To za mało powiedziane - mruknęła Amy.

A Andy jest super - zachwycała się Brooke. -To

niesamowite, Ŝe chodzi do Clayton Academy.

Dlaczego? - spytała Tasha. - To jakaś niezwykła

szkoła?

Brooke skinęła głową.

~ Dla wybitnie uzdolnionych. śeby się do niej

dostać, trzeba zdać strasznie trudne egzaminy. Zawsze
myślałam, Ŝe tam chodzą same kujony. Ale on na
takiego nie wygląda.

MoŜe nie oceniajmy innych tylko na podstawie

wyglądu - powiedziała Amy, myśląc o nieszczęsnym
Willa rdzie.

Ja znam się na ludziach - poinformowała ją

Brooke. - Wszyscy mi tak mówią. Bardzo szybko ich
rozszyfrowuję. Dlatego nikt niczego przede mną nie
ukryje. - To rzekłszy, wytarła ręce i wyszła z łazienki.

Tasha spojrzała na przyjaciółkę z niepokojeni.

- Mam nadzieję, Ŝe nie będzie próbowała ciebie

rozszyfrować.

Amy nie wyglądała na przejętą.

- Myślę, Ŝe zajmie się raczej rozszyfrowywaniem

Andy'ego.

Po powrocie na parking uczestnicy wyprawy zauwa-

yli, Ŝe ich plecaki zostały wyjęte z furgonetki. Ponie-

waŜ przed wyjazdem kaŜdy otrzymał ścisłe instrukcje,
co kupić i wziąć ze sobą, wyglądały identycznie:
zielone, z nylonu, z aluminiowym stelaŜem. Amy była
przekonana, Ŝe pozostali mają w plecakach to co ona -
ubrania, jedzenie i sprzęt do gotowania w duŜej prze-

gródce;  przybory  do  higieny  osobistej,  jak  mydło  i
szczoteczki  do  zębów,  w  mniejszych  kieszonkach.  Do
stelaŜy  przypięte  były  zwinięte  w  rulon  śpiwory.
Ustawione  na  ziemi,  plecaki  wydawały  się  wielkie  i
nieporęczne,  ale  kiedy  Amy  wzięła  swój  na  plecy,
okazało  się,  Ŝe  jest  całkiem  wygodny;  był  niezbyt
cięŜki  i  dopasowany  kształtem  do  linii  kręgosłupa  i
bioder.

No i co, dacie radę? - spytał Dallas.

Na razie - powiedział Erie. - Zapytaj mnie o to za

godzinę!

Opiekun uśmiechnął się szeroko.

Mówisz jak doświadczony wędrowiec!

Przez najbliŜsze dwa tygodnie - zaczęła Flora -

zauwaŜycie,  Ŝe  między  wami  a  waszymi  plecakami
powstanie  bardzo  interesująca  więź.  Jesteście  od  nich
całkowicie  uzaleŜnieni,  potrzebujecie  ich,  by  przeŜyć,
więc musicie je kochać. Z drugiej strony, noszone przez
dłuŜszy  czas,  staną  się  dla  was  cięŜarem.  Będą
przygniatać barki i ocierać się boleśnie o plecy. Wtedy
obudzi się  w was nienawiść. Minie trochę  czasu,  zanim
się do nich przyzwyczaicie i niekiedy będziecie w nich
widzieć  najgorszych  wrogów,  ale  z  czasem  zrozumiecie,
Ŝ

e tak naprawdę są waszymi najlepszymi przyjaciółmi.

Amy przysunęła się do swojej prawdziwej najlepszej

przyjaciółki.

Nie jest ci za cięŜko? - spytała.

Nie - odparła Tasha, ale nie miała zbyt pewnej

miny.

W razie czego znajdziemy jakiś sposób, Ŝeby

przerzucić część twoich rzeczy do mojego plecaka -
szepnęła jej Amy na ucho. - Mogę dźwigać większe
cięŜary niŜ większość ludzi.

Tasha zdobyła się na uśmiech.

Nie mów o tym reszcie, bo skończysz z sześcioma

plecakami na grzbiecie.

Wszyscy gotowi? - spytała Flora.

Tak - odpowiedzieli, ale w ich głosach bnzmiała

niepewność.

No to w drogę! - krzyknął Dallas i poprowadził

ich szeroką ścieŜką w głąb lasu.

rzez pierwszą godzinę marszu ścieŜka była na tyle
szeroka, Ŝe cała grupa mogła iść razem. Potem

jednak  leśna  dróŜka  zwęziła  się,  więc  uczestnicy
wyprawy  musieli  ustawić  się  parami.  Pół  godziny
później  szli  juŜ  gęsiego.  Flora  była  na  czele,  a  Dallas
na  końcu.  Amy  zajęła  miejsce  za  Tashą,  w  samym
ś

rodku grupy, tam gdzie powinna być, zdaniem jej

matki. Przeciętni ludzie nie ściągają na siebie uwagi.

Amy nie sądziła jednak, by wśród drzew ukrywali

się członkowie organizacji, zajęci wypatrywaniem nad-
chodzących klonów. Prawdę mówiąc, juŜ dawno nie
czuła się tak wolna od wszelkich trosk jak w tej chwili,
kiedy szła przed siebie w przedzierających się przez
liściaste sklepienie jasnych promieniach słońca. Powie-

trze miało czysty i świeŜy zapach, pogoda była idealna -
ciepło, ale nie gorąco - a do tego wiał łagodny wietrzyk.
Wszyscy szli w milczeniu. Tasha obejrzała się przez
ramię.

Zupełnie jak na koloniach -powiedziała. -Tylko

e powinniśmy coś śpiewać. Wiesz, coś w stylu „Jak

dobrze nam zdobywać góry" czy „Gdzie strumyk
płynie z wolna".

MoŜe później, kiedy poczujemy się trochę swobod-

niej  w  swoim  towarzystwie.  -  Amy  nie  miała  nic
przeciwko  temu,  Ŝe  nikt  się  nie  odzywa.  Dzięki  temu
słyszała  trzask  zeschłych  gałązek  pod  nogami,  cichy
szelest  liści,  śpiew  ptaków.  Tu,  z  dala  od  odgłosów
ulicy, wycia syren, alarmów czy głośnej muzyki, spły-
wało na nią poczucie głębokiego ukojenia.

Po pewnym czasie jednak trzaski i szmery nieco jej

się znudziły, a wolne tempo marszu zaczęło działać na
nerwy. Okazało się, Ŝe Flora lubi obserwować ptaki,
więc gdy tylko wypatrzyła jakiś ciekawy okaz, mówiła

0 tym Andy'emu, a on przekazywał tę informację
osobie idącej za nim, Kiedy wiadomość docierała do
Amy, ptaka juŜ nie było.

Obejrzała się na Erica.

Jak twoje buty? - spytała. Kupił przed wyjazdem

nowe traperki i przez ostatni tydzień praktycznie ich
nie zdejmował, Ŝeby je rozchodzić.

W porządku. Przynajmniej mnie nie uwierają.

Szkoda tylko, Ŝe tak się wleczemy.

Amy spojrzała w kierunku czoła szeregu.

- To chyba Wiliard wszystkich wstrzymuje. Strasz

nie wolno idzie.

Po kilku minutach ścieŜka znowu się rozszerzyła

1 nie trzeba juŜ było iść gęsiego. Erie poszedł na

tył, by porozmawiać z Dallasem o programie wyprawy.
Tashy  zrobiło  się  Ŝal  ponurego  i  powolnego  Willarda,
próbowała  więc  wciągnąć  go  do  rozmowy.  Brooke  i
Flora  zawzięcie  o  czymś  dyskutowały,  a  przed  nimi
szedł  Andy.  Amy  przyspieszyła  kroku  i  podeszła  do
nich.

Jak się okazało, Brooke i Flora odkryły, Ŝcobie lubią

jeździć na nartach.

A byłaś na stokach Mount Coral? - spytała ta

pierwsza. - Kolejki do wyciągu są strasznie długie, ale
warto poczekać.

Tak, to znakomite miejsce -przytaknęła opiekun-

ka. -Niestety, szwendało się tam za duŜo dzieciaków,
które jeździły na snowboardach, chociaŜ tego nie
potrafiły.

Och, mnie teŜ denerwują niektórzy snowboar-

dziści. Powinno się im zakazać wstępu na najlepsze
stoki.

Amy nigdy w Ŝyciu nie jeździła na nartach, więc nie

mogła włączyć się do rozmowy. Dlatego teŜ wy-
przedziła Florę i Brooke, po czyni podeszła do An-
dy'ego.

- Widzę, Ŝe nie interesują cię narty - rzekł z uśmie

chem.

Dziewczyna potrząsnęła głową.

Jestem z południowej Kalifornii. Nie lubię zimna.

Ja teŜ nie przepadam za sportami zimowymi.

Wolę letnie. Nie ma to jak świeŜe powietrze i palące
słońce.

Grasz w baseball? - spytała Amy.

Kie. Prawdę mówiąc, nie przepadam za sportami

zespołowymi.

To tak jak ja. -Amy zniŜyła głos. -Mam nadzieję,

e poradzę sobie na tej wyprawie. W prospekcie było

napisane, Ŝe organizatorzy kładą nacisk na pracę ze-
społową.

Mnie teŜ to zaniepokoiło - przyznał Andy. -Zwy-

kle wszystko robię sam.

Ja teŜ.

Przez chwilę szli obok siebie w milczeniu.

Uprawiasz jakiś sport? -spytał wreszcie chłopiec.

Lubię pływać - odparła Amy. - Kiedyś chodziłam

na gimnastykę.

Czemu przestałaś?

Takich właśnie pytań nie znosiła - tych, na które nie

mogła  udzielić  szczerych  odpowiedzi.  Nie  mogła
powiedzieć  Andy'emu,  Ŝe  była  wspaniałą  gimnastycz-
ką,  obdarzoną  tak  wielkim  talentem,  Ŝe  trener  chciał
wystać ją na zawody. I Ŝe z tego właśnie powodu mama
kazała  jej  zrezygnować.  Za  wszelką  cenę  musiała
unikać rozgłosu: nie wolno jej było publicznie demon-
strować swoich umiejętności.

Musiała jednak jakoś odpowiedzieć na pytanie.

No cóŜ, rywalizacja w gimnastyce jest bardzo

ostra, a...

A ty nie lubisz rywalizacji? - Chłopiec spojrzał na

nią z zainteresowaniem. - Ja teŜ. Dla mnie sport to
zabawa. Nie muszę zdobywać medali.

No właśnie - powiedziała Amy z ulgą, choć wcale

się z nim nie zgadzała. Tak naprawdę uwielbiała
rywalizację, lecz musiała jej unikać, by nie naraŜać się
na niebezpieczeństwo.

Mój ojciec mnie nie rozumie - ciągnął Andy. -

Kiedy był w moim wieku, zdobył sporo medali w pływa-
niu. Pewnie jest mną trochę zawiedziony, tym bardziej
Ŝ

e jestem jego jedynym dzieckiem.

Ja teŜ jestem jedynaczką. Nie jest lekko, kiedy

cała uwaga rodziców skupiona jest na tobie, co?

A Ŝebyś wiedziała. W dodatku ja mam tylko ojca.

Mama umarła, kiedy byłem mary.

Naprawdę? Mnie teŜ wychowuje tylko jedno z ro-

dziców. Moja mama.

Czy twój ojciec umarł?

Taka była oficjalna wersja wydarzeń, więc Amy

skinęła głową.

Wydaje mi się, Ŝe dla jedynaków to szczególnie

trudna sytuacja - powiedziała, - Rodzic nie ma part-
nera, o którego mógłby się martwić.

Dlatego wszystkie jego niepokoje skupiają się na

tobie - stwierdził Andy.

No właśnie. - Wymienili znaczące uśmiechy. -A

ja muszę martwić się o swoją mamę. Na przykład o to,
czy czuje się samotna, kiedy mnie nie ma?

Chłopiec pokiwał energicznie głową.

A kiedy wychodzi na randkę, martwisz się, kim

jest człowiek, z którym się umówiła.

To prawda - powiedziała Amy z naciskiem, wspo-

minając pewnego męŜczyznę, z którym spotykała się
jej matka, a który, jak się okazało, bardziej interesował
się córką. Amy i Andy znowu uśmiechnęli się do siebie.

Hej, wy! - dobiegł głos zza ich pleców. - Zwol-

nijcie trochę!

Zatrzymali się i odwrócili. W ich stronę biegł zasa-

pany Dallas.

- Gdzie się pali? - spytał.

Amy uświadomiła sobie, Ŝe nie widzi pozostałych

uczestników wyprawy. Jej towarzysz teŜ był zasko-
czony.

- Nie wiedziałem, Ŝe idziemy tak szybko - rzekł.

- Co wy, trenujecie chód sportowy czy jak? -burk

nął Dallas. - Mamy się trzymać razem.

Oddychał cięŜko, a jego policzki były czerwone z

wysiłku. Wyglądał na silnego i zdrowego męŜczyznę,
ale Amy zaczęła powątpiewać, czy rzeczywiście ma
dobrą kondycję. PrzecieŜ nie mogli iść aŜ tak szybko.
Ona była w stanie jeszcze przyspieszyć tempo marszu,
ale wtedy Andy nie dotrzymałby jej kroku. Ani on, ani
nikt inny. MoŜe z wyjątkiem drugiej Amy.

Zaczekamy tu na pozostałych - zwróciła się do

opiekuna. Zapewne jednak widać było po niej, jak
bardzo nie ma na to ochoty, bo Dallas zmiękł.

No cóŜ, stąd do obozu jest prosta droga - stwier-

dził. - Nic się nie stanie, jak pójdziecie tam razem.

Dzięki - powiedział Andy i ruszyli przed siebie w

normalnym tempie. - Dallas wydaje się sympatyczny -
zauwaŜył.  -  Mam  nadzieję,  Ŝe  nie  łamie  jakiegoś
powaŜnego  przepisu,  pozwalając  nam  odłączyć  się  od
grupy. Nie chciałbym, Ŝeby miał przez to jakieś kłopoty.
W  końcu  dopiero  od  niedawna  jest  opiekunem  grup
młodzieŜowych,

Amy pomyślała, Ŝe to miło z jego strony, Ŝe martwi

się takimi sprawami.

Nie będzie miał kłopotów - zapewniła go. -\

przynajmniej nie ze strony Flory.

Skąd wiesz?

Widzę, jak na siebie patrzą. - ZauwaŜyła, Ŝe

chłopiec nadal nie rozumie, w czym rzecz. - Jestem
prawie pewna, Ŝe chodzą ze sobą.

O kurczę, nigdy bym nie zgadł. Dziewczyny

rzeczywiście są bardziej wraŜliwe na uczucia niŜ
chłopaki.

No, nie wiem. MoŜe po prostu nam jest łatwiej

mówić o tym, co czujemy. Nie zgrywamy twardzieli.

Tak, to prawda - przyznał Andy. - Chłopcy za-

wsze próbują, pokazać, jacy to oni są silni. Trudno mi
to zrozumieć. - Uśmiechnął się z lekkim wstydem. -
Pewnie głupio robię, mówiąc dziewczynie takie rzeczy.
Teraz pomyślisz sobie, Ŝe jestem jakimś mięczakiem.

Gdzie tam! Dziewczyny lubią wraŜliwych chło-

paków.  -  Amy  pomyślała  o  Ericu.  Zwykle  nie  miał
kłopotów  z  rozpoznawaniem  uczuć  innych  ludzi.  Po
prostu  nie  lubił  o  tym  mówić.  Powiedział  jej,  Ŝe  ją
kocha, tylko raz, kiedy śmierć zaglądała im w oczy. A
potem udawał, Ŝe o tym zapomniał.

Patrz, to pewnie obóz - powiedział Andy, wycią-

gając przed siebie rękę. Znaleźli się na polanie, na
której leŜały linki, maszty i płachty. -Umiesz rozbijać
namiot?

Nie, ale szybko się uczę. - Przyjrzała się, jak

chłopiec łączy ze sobą rurki i przywiązuje do nich
płachtę. Następnie powtórzyła wszystkie te czynności.

UwaŜaj, te maszty są dość cięŜkie - ostrzegł ją

Andy, kiedy podniosła jeden z nich. Oczywiście, nie
wydał jej się cięŜki, ale uznała, Ŝe na wszelki wypadek
nie powinna dać tego po sobie poznać. Stęknęła głośno,
ale jej nowy kolega nie zwrócił na to uwagi. Doszła do
wniosku, Ŝe nie moŜe bez końca ukrywać przed innymi
swoich zdolności. Chciała po prostu dobrze się bawić.

Dallas, Flora i pozostali weszli na polanę w chwili,

kiedy Amy i Andy skończyli rozbijać czwarty namiot.

- Szybko się uwinęliście- powiedziała opiekunka

po tym, jak obeszła obozowisko i obejrzała efekty ich
pracy. - 1 dobrze się spisaliście.

Dailas, mimo Ŝe teŜ patrzył na nich z podziwem,

nie byt aŜ tak skory do komplementów.

Powinniście byli zaczekać na resztę.

Niekoniecznie - powiedziała Flora. - Jak widać,

ci dwoje mają duŜe doświadczenie w stawianiu na-
miotów. Praca zespołowa nie zawsze oznacza dzielenie
się pracą. Czasami polega na pracy dla dobra grupy.

Dallas nie odezwał się, ale Amy odniosła wraŜenie,

e opiekun nie lubi, gdy ktoś się z nim nie zgadza.

Wyglądał na jednego z tych twardzieli, o których
rozmawiała z Andym,

Flora podniosła oczy ku niebu.

- Właściwie to dobrze, Ŝe namioty są juŜ rozsta

wione. Szliśmy dłuŜej, niŜ się spodziewałam, zaraz
zrobi się ciemno.

Brooke spojrzała znacząco na Willarda i zmarszczyła

czoło. Erie teŜ był zasępiony, ale nie z powodu Willarda.
Podszedł do Amy i odciągnął ją na bok,

Zwariowałaś? - rzucił.

O co ci chodzi?

- Wiesz, jak szybko szłaś?
Amy przewróciła oczami.

Och, Erie, nie przesadzaj. Andy dotrzymywał mi

kroku.

Tak, ale to chłopak. Jest dwa razy większy od

ciebie i przynajmniej trzy lata starszy. Szkoda, Ŝe nie
słyszałaś, co mówili inni.

Co, na przykład?

Dallas powiedział, Ŝe jeszcze nigdy nie widział

tak szybko chodzącej dziewczyny. Flora na to, Ŝe jesteś
doskonale wysportowana jak na swój wiek i budowę
ciała.

Amy, której próŜność została mile połechtana, nic

mogła się powstrzymać od uśmiechu. Bruzdy przeci-
nające czoło Erica pogłębiły się.

- To nie jest Ŝart - powiedział surowym tonem. -

Wiesz, co mówi twoja matka. Lepiej, Ŝeby inni o tobie
nie rozmawiali.

Dziewczyna uniosła brew.

Od kiedy to stajesz po stronie mojej matki?

Odkąd poprosiła mnie, Ŝebym miał cię na oku -

odparł.

Teraz to Amy się nachmurzyła. Miała ochotę przypo-

mnieć mu, Ŝe to ona raczej będzie jego pilnować, a nie na
odwrót, ale się nie odezwała. Nie powiedziałaby, Ŝe Erie
udaje twardziela, ale zachowywał się jak typowy facet.

Dobrze, juŜ dobrze - powiedziała, dając za wy-

graną. - Spróbuję być ostroŜniejsza.

Widzieliście tę platformę na drzewie? - spytała

Tasha, która właśnie do nich dołączyła.

Amy podniosła głowę. Były tam dwie platformy,

jedna na wysokości około trzech i pół metra, druga
metr niŜej. Do górnej przyczepiona była drabinka
sznurowa, której drugi koniec leŜał na ziemi.

Jak myślisz, do czego to słuŜy? - spytała Tasha

nerwowo.

Nie mam najmniejszego pojęcia. Ale jestem pew-

na, Ŝe kiedyś się tego dowiemy. O, spójrzcie tam. -
Amy pokazała im gruby, długi kloc, zawieszony między
dwoma drzewami na wysokości około dwóch i pół
metra.

Jej przyjaciółka tak wyglądała, jakby ją zemdliło.

- Chyba nie będziemy musieli po tym chodzić, co?
Amy próbowała dodać jej otuchy.

- Pamiętasz, co mówiła Flora? Jeśli nie chcesz

czegoś robić, to nie musisz. Powinnaś jednak stawić

czoło własnej słabości. W razie czego spróbuj sobie
wmówić, Ŝe jesteś na równowaŜni. Ja będę na dole i
złapię cię, gdybyś spadła.

Właśnie czegoś takiego nie powinnaś robić -

ostrzegł ją Erie. -Nie popisuj się!

Dobrze, dobrze - mruknęła Amy. Czy on będzie

jej o tym przypominał przez cały tydzień?

Następne pół godziny zajęły sprawy organizacyjne.

Okazało się, Ŝe namioty zostały z góry rozdzielone
między uczestników i Amy miała zamieszkać z Brooke,
Tasha nie miała chyba nic przeciwko temu. Trafiła do
namiotu Flory, którą bardzo polubiła. Erie zamieszkał
z Dallasem, a Andy z Willardem. Amy i Brooke weszły
do swojego namiotu, by się rozpakować.

- O czym rozmawiałaś z Andym, kiedy byliście tu

sami? - spytała Brooke, kładąc duŜą latarkę w kącie
namiotu.

Amy nie dała się zwieść jej niedbałemu tonowi.

O niczym szczególnym. Jest miły.

I przystojny - powiedziała Brooke, a kiedy jej

współlokatorka przytaknęła, dodała: - Wiesz, wszystko
moŜe się świetnie ułoŜyć. Ty jesteś z Erikiem, ja będę
z Andym, a Tasha moŜe sobie wziąć Willarda.

Amy nie sądziła, by jej przyjaciółka poszła na taki

układ. Uklękła, by rozłoŜyć śpiwór, i snop światła padł
na jej wisiorek.

- Jaki ładny - zachwyciła się Brooke. - Co to?

KsięŜyc?

Amy skinęła głową.

PółksięŜyc. Zrobił go dla mnie przyjaciel rodziny.

On juŜ nie Ŝyje, więc to bardzo cenna pamiątka.

Na twoim miejscu zdjęłabym go i gdzieś scho-

wała - poradziła jej nowa koleŜanka. - Mógłby się

o coś zaczepić i wpaść w jakieś krzaki albo do rzeki.
JuŜ byś go nie znalazła.

Amy uśmiechnęła się, ale nie zdjęła naszyjnika.

Nigdy się z nim nie rozstawała. Towarzyszył jej w sy-
tuacjach o wiele trudniejszych niŜ wspinaczka po
skałach czy jazda na rowerze górskim.

Kiedy wyszły z namiotu, zauwaŜyły, Ŝe reszta grupy

zebrała się wokół ogniska. Flora mieszała coś w garnku.
Amy poczuła znajomy zapach.

Mmm, chili - powiedziała.

Czujesz to z takiej odległości? - zdziwiła się

Brooke.

Amy przygryzła wargę.

- No bo... tego... mam bardzo dobry węch. - Nie

przyszłojej dotąd do głowy, Ŝe oprócz wzroku i słuchu
takŜe  inne  jej  zmysły  mogą  być  bardziej  wyostrzone
niŜ  u  zwykłych  ludzi.  Zadowolona  z  tego,  Ŝe  poznała
kolejną  swoją  zaletę,  usiadła  przy  ognisku  i  wzięła
ciepłą miskę chili. Wszyscy  wyglądali na zmęczonych,
ale tylko Willard narzekał.

- Nogi mnie bolą. Jak długi dystans przeszliśmy?
Dallas wbił wzrok w mapę.

Jedenaście kilometrów - oznajmił. - Kilometr to

trochę więcej niŜ pół mili,

Dokładnie sześćdziesiąt dwie setne - dodała Flo-

ra. - To oznacza, Ŝe licząc w milach, przeszliśmy... Ma
ktoś kartkę i ołówek? Albo kalkulator?

Sześć osiemdziesiąt dwie setne mili - powiedziała

Amy bez namysłu. Ogień dawał niewiele światła, lecz
mimo to zauwaŜyła karcące spojrzenie, jakim obrzucił
ją Erie.

Po posiłku padła sugestia, by zagrać w gry słowne,

ale większość uczestników wyprawy była zbyt zmę-

czona, by mieć siły na cokolwiek poza jedzeniem i
spaniem. Jeden po drugim wymykali się do namiotów
- najpierw Tasha, potem Brooke, a następnie Erie i
Willard.

Flora grzebała w palenisku, gasząc resztki Ŝaru.

Dallas zwrócił się twarzą do Amy.

- Jesteś geniuszem matematycznym? - spytał

uprzejmym tonem.

Dziewczyna nie była pewna, co powiedzieć, ale na

szczęście w tym właśnie momencie rozległ się okrzyk
Andy'ego.

- O rany, spójrzcie na te gwiazdy!

Podniosła głowę i zaparło jej dech w piersi. Nigdy

jeszcze nie widziała czegoś tak zachwycającego. Niebo
upstrzone było grupkami drobnych światełek, przypo-
minających brylanty rozrzucone po granatowym ak-
samicie.

Dlatego właśnie lubię spędzać czas na łonie na-

tury - powiedział Andy. - W mieście nie zobaczy się
takiego widoku.

Rzeczywiście robi wraŜenie - przyznała Flora. -

Ale niebo najpiękniejsze jest w czasie pełni.

Po chwili Andy poszedł do swojego namiotu, a Dallas

wstał od ogniska zaraz po nim. Amy teŜ była juŜ dość
ś

piąca, lecz nie mogła napatrzyć się na niebo.

Tej nocy wisiał na nim półksięŜyc. Dłoń dziewczyny

powędrowała odruchowo do wisiorka.

- Amy, lepiej to zdejmij -poradziła jej opiekunka. -

Naszyjnik mógłby się zaczepić o jakiś krzak i pęknąć.
Albo nawet cię udusić. Uczestnicy Dzikiej Przygody
nie noszą biŜuterii.

To było juŜ drugie ostrzeŜenie. Dziewczyna wes-

tchnęła.

- Dobrze, zdejmę to. - Ziewnęła. - Chyba lepiej

juŜ pójdę spać.

- Dobranoc! -krzyknęła Flora, kończąc gasić ogień.
Brooke spała juŜ, kiedy jej współlokatorka wśliznęła

się do namiotu. Na zewnątrz panowały nieprzeniknione
ciemności.  Amy  wymacała  zacisk  na  karku  i  rozpięła
naszyjnik. Czuła się bez niego naga, ale nie chciała go
zgubić.  WciąŜ  pamiętała  słowa  wypowiedziane  przez
córkę doktora Jaleskiego w chwili, kiedy wręczała Amy
naszyjnik:  „Zrobił  to  dla  ciebie,  Ŝebyś  nigdy  nie
zapomniała, kim jesteś".

No cóŜ, przynajmniej nadal miała znak na plecach -

półksięŜyc,  taki  sam  jak  ten,  który  trzymała  w  dłoni.
Wiedziała,  Ŝe  nigdy  się  z  nim  nie  rozstanie.  Przed
dwunastoma  laty,  kiedy  Amy  zostały  stworzone,  znak
ten został zakodowany w ich skórze i uwidocznił się w
okresie  dojrzewania.  Dziewczyny,  które  widziały
półksięŜyc  na  plecach  Amy,  gdy  ta  przebierała  się
przed  wuefem,  myślały,  Ŝe  to  tatuaŜ.  Sama  zawsze
mówiła,  Ŝe  to  znamię  -  co  w  pewnym  sensie  było
prawdą.

Schowała naszyjnik do kieszeni plecaka, włoŜyła

koszulę nocną i wśliznęła się do śpiwora. JuŜ zapadała
w sen, gdy nagle usłyszała jakiś dźwięk.

Otworzyła oczy. CzyŜby wyobraźnia płatała jej

figle? Nie, w pobliŜu namiotu rozlegał się wyraźny
szelest.

Usiadła z bijącym sercem. Oczami duszy zobaczyła

wielkie czarne niedźwiedzie... A moŜe w tej okolicy
Ŝ

yły pumy? Nigdy jeszcze nie miała okazji sprawdzić

swoich sił w walce z dzikim zwierzęciem.

Tej nocy jednak los jej tego oszczędził.

- Amy! - rozległ się szept. - Spisz?

Wygrzebała się ze śpiwora i wyszła z namiotu.

Erie, co się stało?

Nic - odparł. - Chciałem ci tylko powiedzieć, Ŝe...

e co? - CzyŜby miał zaproponować jej roman-

tyczny spacer w blasku księŜyca?

No, Ŝe niepotrzebnie na ciebie nakrzyczałem.

Obiecuję, Ŝe więcej nie będę się czepiać.

Nic sie nie stało.Wiem, Ŝe robisz to z troski o mnie.

Do zobaczenia rano - rzucił chłopiec i poszedł w

stronę swojego namiotu,

Dobranoc. - Amy posłała mu całusa, którego

pewnie nawet nie zauwaŜył. Następnie wśliznęła się
do namiotu i wczołgała do śpiwora. Spacer w blasku
księŜyca byłby całkiem miły, ale to nie w stylu Erica.

Rozdział czwarty

astępnego ranka po śniadaniu w grupie toczyły się
oŜywione rozmowy. Wszyscy czekali niecierpliwie

na pierwszą prawdziwą przygodę. Amy była tak podeks-
cytowana,  Ŝe  cokolwiek  zaplanowaliby  Flora  i  Dallas,
zrobiłaby to z entuzjazmem; jednak w głębi ducha miała
nadzieję, Ŝe tego dnia będzie mogła przelecieć się lotnią.
Bezustannie  przypominała  Ericowi  i  Tashy,  źe  mimo
swojej  niezwykłej  siły  i  innych  zdolności  nie  jest
superbohaterką.  Jej  umiejętności  nie  miały  nic  wspól-
nego  z  magią.  Nie  potrafiła  czytać  w  myślach  ani
przepowiadać  przyszłości.  Nie  mogła  zmieniać  prze-
szłości  ani  latać.  Była  w  stanie  robić  tylko  to  co
wszyscy ludzie, tyle Ŝe  o wiele lepiej. Jednak  czasami
marzyła  o  tym,  by  wzbić  się  w  niebo,  nad  zaśnieŜone
wierzchołki gór, wyŜej i wyŜej, w chmury...

Nie sądziła jednak, by juŜ teraz, bez Ŝadnego przy-

gotowania,  opiekunowie  pozwolili  uczestnikom  obozu
wyruszyć  na  podbój  przestworzy.  Tym  bardziej  Ŝe
nieszczęsna  Tasha  zdecydowanie  nie  miała  ochoty  na
coś tak śmiałego. Amy właściwie było wszystko jedno,
co  przewidziano  na  dzisiaj.  I  tak  na  pewno  będzie  to
bardzo emocjonujące.

A moŜe nie. Flora rozwiała jej nadzieje, oznajmiając,

e ten dzień poświęcony zostanie na ćwiczenia. Potem

opiekunka roześmiała się, słysząc jęk zawodu, który
wyrwa! się z ust jej podopiecznych.

Nie chodzi mi o przysiady i podskoki - wyjaśniła.

- Będą to ćwiczenia przygotowujące do czekających
was przygód i obydwoje uwaŜamy, Ŝe uznacie je za
bardzo interesujące.

O ile przeŜyjecie - dodał Dallas ze złośliwym

uśmiechem. Reakcją na jego słowa był nerwowy
chichot.

Flora uśmiechnęła się, ale posłała mu lekko karcące

spojrzenie.

- Nie straszmy ich - powiedziała. - Tak naprawdę

nie  ma  się  czego  bać.  Nie  zamierzamy  sprawdzać,  czy
jesteście  wysportowani.  Dziś  bardziej  zaleŜy  nam  na
tym,  Ŝebyście  się  ze  sobą  zgrali,  nauczyli  działać
w  grupie.  A  do  tego  nade  wszystko  potrzebne  jest
zaufanie.  Zanim  Dallas  i  ja  postawimy  przed  wami
prawdziwe wyzwania, musimy być pewni, Ŝe moŜecie
na sobie polegać.

Amy nie bardzo wiedziała, o czym Flora mówi. Po

co mają sobie nawzajem ufać? Rozejrzała się i zauwa-
Ŝ

yła, Ŝe wszyscy tak jak ona łypią oczami na boki.

Nikt nie miał zbyt pewnej miny.

- A teraz popatrzcie - ciągnęła opiekunka - mam

do  Dallasa  pełne  zaufanie.  -  Podeszła  do  niego  i  od-
wróciła  się  plecami.  -  Ufam  mu  na  tyle,  Ŝe  mogę  się
przewrócić,  bo  wiem,  Ŝe  złapie  mnie,  nim  upadnę  na
ziemię.  -  Wyprostowała  się  i  opuściła  ręce.  A  potem
powoli przechyliła się do tyłu.

Dallas ją złapał. Członkowie grupy popatrzyli po

sobie, niepewni, jak zareagować. W końcu to, co
zrobili, nie wydawało się aŜ tak trudne.

- Kto zgłosi się na ochotnika na moje miejsce? -

spytała Flora. - Kto ufa Dallasowi równie mocno
jak ja?

Tasha podeszła do przyjaciółki.

- Łatwo jej mówić -mruknęła. -On jest jej facetem,

na pewno nie pozwoli, by rozwaliła sobie głowę.

Brooke najwyraźniej uznała, Ŝe Dallas jest godny jej

zaufania. Wyszła przed szereg i przyjęła tę samą
pozycję co Flora. Jednak kiedy przechyliła się do tyłu,
odruchowo poruszyła ręką, by zamortyzować upadek -
na wypadek gdyby opiekun jej nie złapał.

Oczywiście, zrobił to, ale Flora jasno dała jej do

zrozumienia, Ŝe dziewczyna źle wykonała ćwiczenie.

- Kiedy wyciągasz rękę w tył, oznacza to, Ŝe nie

wierzysz, źe on cię złapie - rzekła. - A chodzi nam
o to, Ŝebyś nauczyła się w pełni polegać na innych.
Rozumiesz? Wstańcie wszyscy.

Dobrała ich w pary - Brooke z WiUardem, Amy z

Andym,  Tashęz  Erikiem.  Amy  usłyszała  westchnienie
ulgi,  które  wyrwało  się  z  piersi  przyjaciółki.  Choć
często  kłóciła  się  z  bratem,  najwyraźniej  była  pewna,
Ŝ

e nie pozwoli, by roztrzaskała sobie głowę o kamienie.

Amy teŜ była spokojna. Nie znała Andy'ego tak

dobrze jak Tasha Erica, ale poprzedniego dnia zrobił
na niej dobre wraŜenie. Teraz tylko musiała pamiętać,

eby nie wyciągnąć odruchowo ręki w tył w obronnym

geście.

Stanęła prosto, tak jak Tasha i Brooke.

- Wszyscy gotowi? - spytała Flora. - Raz, dwa,

trzy, upadamy!

Nie było to łatwe, lecz Amy powstrzymała się przed

próbą  zamortyzowania  upadku.  Do  tej  pory  uczucie
bezbronności  było  jej  nieznane  i  na  chwilę,  kiedy
leciała  w  tył,  ogarnął  ją  autentyczny  strach,  taki  sam,
jaki czuła w o wiele groźniejszych sytuacjach. Dlatego
ulga, która spłynęła na nią w chwili, kiedy pochwyciły
ją silne ręce Andy'ego, była równie wielka jak zawsze,
gdy zagroŜenie mijało, Tyle Ŝe zwykle sama ratowała
się  z  wszelkich  opresji.  Dziwnie  się  czuła,  zmuszona
na kimś polegać.

Potem dziewczyny zamieniły się miejscami z chło-

pakami. Willard był wyraźnie zaniepokojony.

Brooke jest mniejsza ode mnie - poskarŜył się. -

Nie udźwignie mnie.

Nie będzie musiała dźwigać całego twojego cię-

aru - wyjaśniła mu Flora. - Ma za zadanie tylko

zamortyzować twój upadek.

Ale skąd mogę wiedzieć, Ŝe to zrobi?

Musisz jej zaufać - tłumaczyła cierpliwie opiekun-

ka. - Taki jest cel tego ćwiczenia.

Amy i Andy uśmiechnęli się do siebie. Było coraz

bardziej oczywiste, Ŝe z Willarda jest nie lada maruda.

Nie bój się - zwróciła się Amy do swego part-

nera. - Złapię cię.

Wiem.

Zabrzmiało to bardzo sympatycznie -jakby napraw-

dę jej ufał. Kiedy poleciał do tyłu sztywno, nie próbując
amortyzować upadku, poczuła, Ŝe wytworzyła się mię-

dzy  nimi  więź.  Potem  uczestnicy  wyprawy  dwukrotnie
zmieniali  partnerów,  tak  by  kaŜdy  łapał  i  był  łapany
przez  wszystkich  pozostałych.  Amy  nie  bała  się,  kiedy
przyszło jej ćwiczyć z Tashą i Erikiem, ale stojąc przy
Willardzie  i  Brooke  odczuwała  lekki  niepokój.  Oby-
dwoje  co  prawda  złapali  ją  w  porę,  ale  nie  odniosła
wraŜenia,  by  zadzierzgnęła  się  między  nimi  jakaś
szczególna więź.

Następnie opiekunowie zaprowadzili ich pod kloc

umieszczony między dwoma drzewami, który poprzed-
niego dnia zwrócił uwagę Amy. Wisiał na wysokości
około dwóch i pół metra, miał trzydzieści centymetrów
ś

rednicy i na oko pięć metrów długości. Tasha bała się,

e wszyscy będą musieli po nim przejść, ale ćwiczenie

polegało nie na tym.

- Będzie to sprawdzian pracy zespołowej - wyjaś

niła Flora. - Celem jest przeprowadzenie całej grupy
górą na drugą stronę kloca.

Willard stanął pod nim i podniósł ręce.

To niemoŜliwe - oświadczył. - Jestem tu najwyŜ-

szy i nie sięgam tego kloca.

Istnieje pewne rozwiązanie tego problemu - po-

wiedziała opiekunka. - Ale nic więcej nie powiem.
Sami musicie do niego dojść. - Odeszli z Dallasem
kilka metrów dalej, usiedli na duŜym kamieniu i zaczęli
przyglądać się podopiecznym.

Uczestnicy obozu stanęli w kręgu. Przyjrzeli się

przeszkodzie w milczeniu.

- MoŜe dałoby się wdrapać na to drzewo? - za

stanawiała się Brooke na głos.

Andy podszedł bliŜej i je obejrzał.

- Nie - stwierdził autorytatywnie. - Gałęzie są za

wysoko, Nikt z nas ich nie dosięgnie.

MoŜe przeskoczylibyśmy nad klocem za pomocą

tyczki - zasugerował Erie, - Trzeba by tylko znaleźć
odpowiednio długi i solidny kij.

Nie, to nic nie da - powiedziała Amy. - Nawet

gdybyśmy umieli skakać o tyczce, po drugiej strome
nie ma nic miękkiego, na co moŜna by spaść. Po-
zabijalibyśmy się.

Staram się tylko pomóc - burknął Erie i Amy

zaczęła się zastanawiać, czy nie była dla niego zbyt
surowa.

Muszą gdzieś tu być jakieś połamane gałęzie -

włączyła  się  do  rozwaŜań  Tasha.  -  Moglibyśmy  na-
zbierać  ich  trochę,  dorzucić  kamienie  i  usypać  stos.
Potem  wdrapalibyśmy  się  na  jego  szczyt  i  przeszli  na
drugą stronę.

Był to ciekawy pomysł, ale zanim uczestnicy obozu

zdołali wcielić go w Ŝycie, usłyszeli głos Flory.

- Zapomniałam wam powiedzieć: wolno wam po

sługiwać się tylko własnymi ciałami. śadnych drabin,
sznurów czy innego sprzętu. Ale moŜecie skorzystać
z Dallasa i ze mnie.

Grupa zamilkła i popadła w zamyślenie. Nagle Amy

przyszedł do głowy pewien pomysł.

Nie był całkowicie oryginalny. Prawdę mówiąc,

opierał się na propozycji Tasby, by zbudować stos, na
który  moŜna  by  się  wspiąć,  lecz  zamiast  kawałków
drewna  i  kamieni  uczestnicy  wyprawy  wykorzystaliby
własne ciała. Po chwili namysłu doszła do wniosku, Ŝe
to niegłupia myśl, ale zawahała się, czy przedstawić ją
innym.  Musiała  ukrywać  przed  nimi  zarówno  swoją
niezwykłą siłę, jak i błyskotliwy umysł.

- A co powiecie na coś takiego? - rzekł powoli

Andy. - Moglibyśmy się wspiąć po sobie samych.

To znaczy? - spytał Erie.

Utworzymy piramidę. Cztery osoby staną na ziemi.

Dwie wejdą im na ramiona. Pozostałe dwie wdrapią się
po nich na kloc. Potem ci, którzy będą juŜ na klocu,
pomogą podnieść pozostałych.

Amy wciągnęła powietrze do ust. To niesamowite -

wpadł na dokładnie ten sam pomysł co ona! MoŜe
wcale nie była taka bystra, jak jej się wydawało.

Po krótkiej dyskusji ustalili, jak piramida będzie

wyglądać. Przyj ej formowaniu trzeba było uwzględnić
wagę i wzrost poszczególnych osób. Andy zawołał
opiekunów, po czym wziął się za ustawianie wymyś-
lonej przez siebie konstrukcji.

Dallas, Willard, Flora i Erie znaleźli się pod klocem.

Erie  i  Flora  pochylili  się,  by  Amy  mogła  wejść  im  na
ramiona,  a  Dallas  i  Willard  wzięli  na  barki  Tashę.
Brooke  i  Andy  wspięli  się  na  szczyt  piramidy,  dzięki
czemu  mogli  bez  trudu  sięgnąć  kloca.  Usiedli  na  nim
okrakiem,  po  czym  wyciągnęli  ręce  do  Amy.  Wspól-
nymi siłami udało im się ją podnieść.

- No i co teraz? - Amy usiadła na klocu.

- Dasz radę stąd zeskoczyć? - spytał Andy.
Kloc znajdował się raptem dwa i pół metra nad

ziemią, ale była to wystarczająco duŜa wysokość, by
ktoś, kto źle wyląduje, mógł zrobić sobie krzywdę.
Ona nie musiała się jednak tego obawiać.

- śaden problem. -Zsunęła się z kloca i wylądowała

po drugiej stronie.

Tasha miała z tym więcej kłopotów. Brooke i Andy

złapali ją za ręce, ale mimo to musiała długo wierzgać
nogami, zanim wreszcie wgramoliła się na górę: I nie
była zbyt zachwycona, gdy usłyszała, Ŝe ma zeskoczyć
w dół.

Zamortyzuję twój upadek - obiecała Amy.

To nie uspokoiło jej przyjaciółki.
-

A złapiesz mnie? - spytała, przeraŜona.

Amy nie wiedziała, co powiedzieć. Oczywiście, Ŝe

byłaby w stanie ją złapać - mogła przyjąć na siebie jej
cięŜar i nawet nie przewróciłaby się na ziemię. Ale
wtedy zademonstrowałaby wszystkim swoje umiejęt-
ności - i co by sobie pomyśleli?

Chciała powiedzieć Tashy, Ŝe nic jej się nie stanie,

ale ta miała tak przeraŜoną minę...

- No dobrze. - Amy dała za wygraną. - Złapię cię.

Tashą,zacisnęła powieki i zsunęła się z kloca. Przy-

jaciółka złapała ją i od razu postawiła na ziemi. Miała
nadzieję, Ŝe zrobiła to na tyle szybko, Ŝe nikt niczego
nie zauwaŜył. Wyglądało na to, Ŝe się udało - Ŝaden z
uczestników wyprawy nie skomentował jej wyczynu.
Przez ułamek sekundy miała jednak wraŜenie, Ŝe Dallas
spogląda na nią dziwnie.

Potem Willard wdrapał się na ramiona opiekuna, a

Flora  stanęła  na  barkach  Erica.  Andy  i  Brooke
wyciągnęli ręce w dół i przenieśli najpierw ją, a potem
jego  na  drugą  stronę.  Wreszcie  Erie  wgramolił  się  na
ramiona  Dallasa  i  bez  większego  trudu  wspiął  się  na
kloc, a następnie zeskoczył zeń z drugiej strony.

- A ja? - spytał Dallas. - Pamiętajcie, wszyscy

muszą przejść przez kloc.

Rzeczywiście, był to pewien kłopot. Jednak i tym

razem  Andy  znalazł  rozwiązanie.  Przez  chwilę  na-
radzał  się  z  Brooke.  Następnie  powoli  przeszli  na
przeciwne  strony  kloca  i  zwiesili  się  z  niego,  wy-
ciągając ręce w dół.

- Złap nas za nadgarstki - zwrócił się chłopiec do

opiekuna. - Wciągniemy cię.

Dallas, z wyrazem powątpiewania na twarzy, zrobił,

co mu kazano. Jednak kiedy się unosił, był przechylony
w bok - Brooke nie miała dość siły, by go podźwignąć.

Erie wpadł na pewien pomysł.

Wejdę z powrotem na górę i zajmę miejsce

Brooke! - krzyknął.

Nie - odparł Andy. - Dam sobie radę. Dallas, puść

ją  i  złap  mój  drugi  nadgarstek.  -  Ku  zdumieniu
wszystkich,  chłopcu  udało  się  podnieść  opiekuna  na
taką wysokość, Ŝe ten mógł chwycić kloc i prze gramolić
się  na  drugą  stronę.  Potem  Andy  i  Brooke  zeskoczyli
na ziemię, a pozostali zamortyzowali ich upadek.

Grupa zaczęła wiwatować.

- Udało nam się! Udało się!

Brooke spojrzała na Andy'ego z nieskrywanym

podziwem.

- AleŜ ty jesteś silny!

Flora teŜ była pod wraŜeniem.

Chyba jeszcze nikt nie rozwiązał tego problemu

w taki sposób.

No - przytaknął Dallas, patrząc na chłopca w za-

myśleniu. - To było niesamowite.

Andy zarumienił się lekko.

- Chodzę na siłownię - wymamrotał.

Przeszli do następnego ćwiczenia. Po przybyciu do

obozu Tasha zastanawiała się, do czego słuŜą dwie
platformy zamontowane na drzewie. Teraz się to
wyjaśniło.

- Musicie wejść po drabinie na górną platformę -

powiedziała Flora. - Stamtąd będziecie zeskakiwać na
dolną.

Amy nie wydało się to zbyt trudne. Platformy były

blisko siebie, więc skok nie powinien sprawić nikomu

trudności. Nawet Tasha nie wyglądała na zbyt zanie-
pokojoną.

- Chcesz być pierwsza? - spytał ją Dallas z uśmie

chem.

Tasha zaróŜowiła się.

Dobrze. - Weszła po drabinie na górną platformę.

Gotowa do skoku?! - krzyknęła Flora.

Ale Tasha nawet nie drgnęła. Stała w bezruchu,

patrząc w dół.

- No, skacz! - zawołał opiekun.

Amy była ciekawa, czy ktoś oprócz niej widzi strach

wypisany na twarzy przyjaciółki.

- Skacz, skacz, skacz! - zaczęli wołać pozostali

członkowie grupy.

Ale Tasha nie chciała - albo nie mogła - się ruszyć.

Odsunęła się od krawędzi platformy, powoli osunęła
się na kolana i chwyciła drabinkę sznurową. Dygocząc,
zeszła na dół.

- Co się stało? - spytała Brooke.

Tasha nie odpowiedziała; odeszła na bok. Amy

zastanawiała się, czy ktoś prócz niej słyszy szloch
przyjaciółki. Natychmiast ruszyła w stronę Tashy, ale
Flora dotknęła jej ramienia.

- Niech Dallas z nią pomówi - szepnęła.
Opiekun podszedł do Tashy, objął ją i zaczął po

cichu coś mówić.

- MoŜe teraz ty wejdziesz na górę, Amy? - za

proponowała Flora.

Amy niepewnie rzuciła okiem na przyjaciółkę, lecz

ta była juŜ wyraźnie spokojniejsza.

- Dobrze - powiedziała Amy i weszła na drabinę.
Kiedy znalazła się na górnej platformie, od razu

zorientowała się, dlaczego Tasha wpadła w panikę.

Z dołu wydawało się, Ŝe zadanie jest dziecinne proste.
Jednak patrząc z góry, odnosiło się wraŜenie, Ŝe dolna
platforma nagle się skurczyła. Miała nie więcej niŜ pół
metra długości i tyle samo szerokości. Wydawało się,
Ŝ

e jest bardzo daleko. I Ŝe moŜna w nią nie trafić.

Nawet Amy poczuła, Ŝe serce zaczyna jej szybciej

bić. Platforma, na której stała, wisiała na o wiele
większej wysokości niŜ kloc. Dziewczyna odetchnęła
głęboko, skoncentrowała się i skoczyła.

Wylądowawszy na dolnej platformie, uświadomiła

sobie, Ŝe zadanie jest o wiele łatwiejsze, niŜ wydawało
się  na  pierwszy  rzut  oka.  Obserwując  pozostałych
członków grupy, widziała jednak, jak rzedną im miny,
kiedy  patrzyli  z  góry  na  dolną  platformę.  Najbardziej
denerwował  się  nieszczęsny  Willard.  Trafiwszy  w  cel,
przykucnął i przytrzymał się krawędzi platformy, jakby
się bał, Ŝe spadnie.

.. ' .'.

Erie był następny. Amy chciała udzielić mu kilku

wskazówek.

- Wyciągnij ręce w bok, nie trzymaj ich za blisko

ciała -powiedziała. -Wtedy łatwiej ci będzie utrzymać
równowagę i nie zaczniesz się chwiać jak Willard.

Ale chłopiec nie podziękował jej za te rady.

Porównujesz mnie z nim? - spytał.

Nie, mówię ci tytko, co zrobić, Ŝeby ci dobrze

wyszedł skok.

Poradzę sobie sam.

Czemu on się tak zachowuje? - zastanawiała się

Amy. CzyŜby chciał pokazać, jaki jest męski?

Wszyscy wykonali zadanie - z wyjątkiem Tashy.

Kiedy jednak Dallas przyprowadził ją z powrotem do
grupy, oświadczyła drŜącym głosem, Ŝe spróbuje jesz-
cze raz. Wdrapała się na platformę. Amy i tym razem

wyczytała z jej twarzy strach. Jednak przyjaciółka
znalazła w sobie dość odwagi, by skoczyć. I cała i
zdrowa wylądowała.

Członkowie grupy zgotowali jej prawdziwą owację.

Po zejściu na ziemię Tasha wciąŜ jeszcze drŜała, ale z
jej twarzy biła duma. Amy podbiegła do niej i wzięła ją
w ramiona.

- Wspaniale! - powiedziała. - Gratulacje!
Oczy Tashy błyszczały.

To dzięki Dalłasowi. Namówił mnie do tego. Jest

taki cudowny!

Nie, to ty jesteś cudowna- powiedziała Amy. -To

ty to zrobiłaś!

Szybko jednak stało się jasne, Ŝe Tasha jest... cóŜ,

jeśli nie zakochana, to na pewno zauroczona. Patrzyła
na opiekuna z nieskrywanym uwielbieniem. W drodze
do miejsca, w którym miało się odbyć następne ćwi-
czenie, nie odstępowała go ani na krok. Amy spojrzała
na Florę, która uśmiechnęła się i z Ŝalem pokręciła
głową.

- Dallas świetnie radzi sobie z dziewczętami. Wszyst

kie go uwielbiają i są dla niego gotowe dać z siebie
wszystko.

- To chyba dobrze - stwierdziła Amy.
Opiekunka potrząsnęła głową.

- Lepiej, Ŝeby dawały z siebie wszystko z własnej

inicjatywy, kierując się poczuciem własnej wartości.
To dobrze, Ŝe pomógł Tashy, ale nie powinna robić
czegoś tylko po to, by zyskać w jego oczach.

Amy wiedziała, o co jej chodzi. Postanowiła później

porozmawiać o tym z przyjaciółką.

Grupa zatrzymała się pod sporym głazem.

- Teraz potrenujemy wspinaczkę - powiedziała Flo-

ra. - A jutro zaczniemy się wdrapywać na prawdziwe
skały.

Myślałem, Ŝe jutro będzie spływ - rzucił Erie.

Na razie taki jest plan. - Flora spojrzała na za-

chmurzone niebo. - Ale wygląda na to, Ŝe dziś wie-
czorem będzie padać, przez co poziom wody w rzece
moŜe jutro okazać się za wysoki. Poczekamy, zobaczy-
my. Teraz zajmiemy się wspinaczką i asekuracją.

Ase-czym-acją? - spytał Willard z pełną obaw

miną, do której wszyscy juŜ zdąŜyli się przyzwyczaić.

Dallas wyjaśnił podopiecznym, Ŝe wspinający prze-

wiązuje  się  liną  w  biodrach,  a  asekurujący  go  stoi  na
szczycie  skały,  wciąga  linę  i  baczy,  by  partner  nie
zsunął  się  ze  ściany.  Opiekunowie  zademonstrowali
członkom  grupy,  na  czym  to  polega.  Flora  wdrapała
się  na  szczyt  głazu,  a  Dallas  zszedł  na  dół,  na  półkę
skalną, i zaczął się wspinać.

Kiedy przyszła kolej na nią, Amy uświadomiła sobie,

jak waŜna jest rola asekurującego. Znalazła się w parze
z Wiłlardem i to on napręŜał iinę - a przynajmniej miał
to robić. Nie wysilał się jednak za bardzo, przez co sznur
co chwila wiotczał. Dziewczyna przytrzymywała się
skały, lecz partner ani trochę jej nie pomagał.

Na szczęście Flora pokazała mu, co robi źle. Amy

zaczęła wspinać się po pionowym występie skalnym.

Kiedy to jej przypadła rola asekurującego, obok niej

stał Erie. Z jej pomocą Brooke wdrapała się na szczyt
głazu. Potem Erie miał asekurować WiHarda.

Lina musi być napręŜona - poinstruowała swego

chłopaka Amy. - Willard nie jest zbyt silny.

Wiem - odburknął Erie.

Willardowi szło jeszcze gorzej, niŜ moŜna się tego

było spodziewać.

Zaraz spadnę! - zawołał. Erie

zaczynał się denerwować.
-

Nie spadniesz! -odkrzyknął. -Trzymaj się i tyle!

Lina jest za luźna! - skarŜył się Willard.

Amy sprawdziła, jak Erie trzyma linę.

Wiesz, gdybyś obrócił nadgarstek, mógłbyś ją

mocniej chwycić - powiedziała.

Od kiedy to jesteś ekspertem od trzymania liny?

Próbuję ci tylko pomóc.

Tak, wiem, Ŝe potrafisz wszystko lepiej ode mnie -

powiedział Erie przez zaciśnięte zęby. - Ale nie musisz
okazywać tego przy wszystkich!

Amy przewróciła oczami.

Och, przepraszam. - Co go ugryzło? - zastana-

wiała się. PrzecieŜ zawsze był dumny z jej umiejętności.

Spadam! - pisnął Willard.

Amy złapała linę i zaczęła ją ciągnąć.

- Hej! - rzucił Erie. - PrzecieŜ wiem, co robię! -

I odtrącił Amy łokciem.

Dziewczyna była zaszokowana.

- Erie! - krzyknęła. On jednak zajęty wciąganiem

Willarda na głaz, zignorował ją. Jak rzadko kiedy,
czuła się bezbronna i zdezorientowana.

ego wieczoru Brooke rozpływała się w namiocie w
zachwytach nad Andym.

- Widziałaś, jak podniósł Dallasa? Od razu zauwa

yłam, Ŝe jest świetnie zbudowany, ale nie wyobraŜałam

sobie, Ŝe moŜe być aŜ tak silny! PrzecieŜ Dallas teŜ
swoje waŜy. Wyglądali jak akrobaci na trapezie. A do
tego jest bardzo inteligentny. Nigdy nie przyszłoby mi
do głowy, Ŝeby stworzyć piramidę z ludzi.

Ainy mruknęła coś pod nosem na znak, Ŝe słucha, i

włoŜyła koszulę nocną. Andy i na niej zrobił duŜe
wraŜenie, ale w tej chwili myślała o czym innym.

Ciekawe, czy ma dziewczynę - ciągnęła Brooke. -

Wiesz, mieszka niedaleko ode mnie. Mam koleŜankę w
San Francisco. Czasami jeŜdŜę do niej na weekend.

Mmm - wymamrotała Amy, wsuwając się do

piwora. Miała nadzieję, Ŝe współlokatorka nie będzie

trajkotać przez całą noc. Dzień był długi i wyczer-
pujący.

Na szczęście, rzuciwszy jeszcze kilka uwag na temat

urody i przecudnych niebieskich oczu Andy'ego,
Brooke zabrakło komplementów i wkrótce rozległ się
jej głęboki, równy oddech. Ani chybi zapadła w sen.

Amy, choć strasznie zmęczona, nie mogła zasnąć.

Pod powiekami zamkniętych oczu widziała wykrzy-
wioną gniewem twarz Erica. WciąŜ była zdumiona
jego zachowaniem. PrzecieŜ pogodził się juŜ z faktem,
Ŝ

e jest od niego lepsza we wszystkim, i nigdy nie

zazdrości?jej umiejętności. A ona nie popisywała się
na tyle, by narazić się na niebezpieczeństwo. Dlaczego
więc zdenerwował się na nią? Musiał istnieć jakiś inny
powód...

Wiedziała, Ŝe nie zaśnie, dopóki nie uzyska od-

powiedzi choć na część intrygujących ją pytań. Wy-
gramoliła się ze śpiwora, narzuciła sweter na ramiona
i chyłkiem wymknęła się na zewnątrz.

Namiot, w którym mieszkali Erie i Dallas, znajdował

się  po  przeciwnej  stronie  polany.  Amy  ostroŜnie  omi-
nęła  wygaszone  ognisko,  na  wypadek,  gdyby  popiół
był  jeszcze  gorący.  Nie  wiedziała,  jak  wywołać  Erica,
by  nie  usłyszał  jej  opiekun,  i  zaczęła  się  zastanawiać,
jak to zrobić, gdy nagle uświadomiła sobie, Ŝe problem
sam  się  rozwiązał.  Obydwaj  mieszkańcy  namiotu  nie
spali.  Słyszała  ich  szepty.  Zatrzymując  się,  przypo-
mniała  sobie,  Ŝe  juŜ  jakiś  czas  temu  postanowiła  nie
podsłuchiwać rozmów. Choć było to kuszące, wiedziała,
Ŝ

e nie ma prawa wykorzystywać swojego doskonałego

słuchu do mieszania się w cudze sprawy. O czymkol-
wiek by rozmawiali, to nie twój interes, ostrzegła się

w duchu. Jak poczułaby się, gdyby to Erie zaczął ją,
szpiegować?

Wtedy jednak usłyszała swoje imię. I choć chciała

postępować fair, była tylko człowiekiem - w pewnym
sensie. Więc z pewnym wysiłkiem uciszyła sumienie i
nadstawiła uszu.

Mówił Dallas.

Jest twoją dziewczyną, tak?

No.

Ma silny charakter, co?

Co masz na myśli?

Wygląda mi na pewną siebie. No i jest silna jak

na dziewczynę o takiej budowie ciała.

Amy z trudem dosłyszała potwierdzający pomruk z

ust  Erica.  Nie  obawiała  się.  Wiedziała,  Ŝe  nie  powie
opiekunowi,  dlaczego  jest  tak  silna.  Mogła  być  pewna
jego  lojalności.  Nawet  gdyby  był  na  nią  nie  wiadomo
jak wściekły, nie zdradziłby jej.

Jest teŜ bystra - ciągnął Dallas. - Nie do wiary, jak

szybko potrafi robić obliczenia w pamięci. Jest jakimś
geniuszem czy kimś takim?

Nie - powiedział szybko Erie. - Jest dobra z mat-

my. Ma same piątki.

Pewnie jest ci cięŜko - stwierdził Dallas.,

Erie albo nie odpowiedział, albo zrobił to tak cicho,

e Amy tego nie usłyszała.

- Wiem, jak to jest-ciągnął opiekun. -Trudno jest

wytrzymać z dziewczyną, która zachowuje się tak,
jakby wszystko wiedziała najlepiej. Zwłaszcza kiedy
robi to przy innych.

Tym razem Amy usłyszała mruknięcie Erica: „Uhm".

A więc chodziło o to. Erie nie uznawał jej zdolności

za coś okropnego. Po prostu nie chciał, by inni wiedzieli,

e jest od niego silniejsza, mądrzejsza i lepsza we

wszystkim. Pokręciła głową. Ach, te chłopaki!

No cóŜ, przynajmniej poznała odpowiedź, o którą

jej chodziło. Mogła wrócić do namiotu i zacząć myśleć,
jak wprawić Erica w lepszy humor. Nie oparła się
jednak pokusie, by jeszcze przez chwilę posłuchać
Dallasa.

- Coś ci poradzę, Erie. Nie moŜesz pozwolić, by

twoja dziewczyna była zbyt zarozumiała. Wierz mi,
znam się na tym. Flora rozstawia mnie po kątach, bo
ona tu jest szefową. Nie cierpię jednak, kiedy okazuje
to przy was.

Amy była nieco zdumiona. Słowa opiekuna nie

zaskoczyły jej -w końcu zauwaŜała ponure spojrzenia,
jakimi od czasu do czasu obrzucał Florę. Dziwne
jednak było to, Ŝe zwierza się ze swoich uczuć właśnie
Ericowi. Ani chybi się zaprzyjaźnili. Amy miała na-
dzieję, Ŝe jej chłopak pod wpływem Dallasa nie zacznie
zgrywać twardziela.

Musiała się zastanowić, jak uśmierzyć jego frustrację.

Mogła go przeprosić, ale nie była pewna, czy to
pomoŜe. Kto wie, moŜe w ten sposób tylko przypo-
mniałaby mu, Ŝe zawsze będzie od niego lepsza. MoŜe
przez pewien czas powinna zachowywać swoje poglądy
dla siebie...

Zatopiona w myślach, nie od razu zwróciła uwagę

na cichy dźwięk. Kiedy w końcu uświadomiła sobie,
Ŝ

e coś słyszy, zatrzymała się i rozejrzała. Był to ludzki

głos, dochodzący od strony głazu, na który uczestnicy
wyprawy wspinali się tego dnia. Amy miała nadzieję,
Ŝ

e jest tam Flora, i przyszło jej do głowy, Ŝe nie

miałaby nic przeciwko temu, by porozmawiać o chło-
pakach ze starszą, bardziej doświadczoną kobietą.

Podeszła ścieŜką do głazu. Kiedy zza gałęzi wyłoniła

się wysoka skała, Amy od razu zauwaŜyła, Ŝe siedzi na
niej nie Flora, lecz Andy.

Obserwowała go przez chwilę. Wpatrywał się w

niebo,  nucąc  cicho  jakąś  melodię.  Potem  spojrzał  na
Amy  z  uśmiechem  na  twarzy.  Znowu  poczuła  więź,
która  zdawała  się  ich  łączyć.  Jego  uśmiech  był  wręcz
hipnotyzujący. Dziewczyna podeszła do głazu.

Nie okazał zdumienia na jej widok.

Cześć. TeŜ nie mogłaś zasnąć?

Skinęła głową.
-

Co robisz?

Uśmiechnął się do niej z lekkim wstydem.

Obserwuję gwiazdy. To tak jakby moje hobby.

Naprawdę? Masz w domu teleskop?

Nie, nie traktuję tego aŜ tak powaŜnie. Lubię

patrzeć na gwiazdozbiory, A ty?

Kiedyś byłam na wycieczce w planetarium ze

swoją  klasą-powiedziała  Amy.  -Ale  prawdę  mówiąc,
miałam kłopoty z wypatrzeniem jakichkolwiek wzorów
na  niebie.  Przypominało  mi  to  zabawę  w  łączenie
kropek,  niestety  nie  mogłam  uŜyć  ołówka,  więc  wi-
działam mnóstwo świetlnych punkcików i nic poza tym!

Andy parsknął śmiechem.

- Chodź tu na górę, pomogę ci je połączyć.
Amy wdrapała się na głaz, a chłopiec przesunął się,

by zrobić jej miejsce.

Słyszałaś o Wielkim Wozie, prawda? - spytał.

No pewnie.

Dobrze, więc spójrz tam. Widzisz siedem jasnych

gwiazd?

Widzę.

Tworzą kontury wozu. Trzy z nich składają się na

dyszel, a pozostałe cztery to sam wóz.

Aha. - Amy wytęŜyła wzrok, próbując wyłowić

spośród morza gwiazd konstelację, o której mówił
Andy. - Rzeczywiście!

A tam, po lewej, jest Mały Wóz. A tamta grupa

gwiazd to Orion, widać teŜ Pas Oriona. A te pięć
gwiazd w kształcie litery W to Kasjopeja.

Ku swojemu zdumieniu, Amy odkryła, Ŝe jest w sta-

nie odróŜnić kształty, które chłopiec opisuje.

Ojej, wspaniałe!

A tam jest moja ulubiona konstelacja. Plejady.

Widzisz fe siedem gwiazd?

Amy policzyła je.

Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem...

rzeczywiście!

Widzisz wszystkie siedem?

No pewnie. Czemu pytasz?

Większość ludzi widzi tylko sześć - rzekł An-dy.

No... mam dobry wzrok.

To tak jak ja. Wiesz, co jest ciekawe? Te wzory,

które widzimy na niebie, wcale nie są rzeczywiste. To
znaczy, w kosmosie gwiazdy ułoŜone są w inny sposób,
niŜ nam się wydaje, kiedy patrzymy na nie z powierzch-
ni Ziemi.

Czy moŜna by jakoś zobaczyć prawdziwe kształty

gwiazdozbiorów? - spytała Amy.

Nie sądzę. Nawet najdoskonalszy wzrok nic nie

pomoŜe.

Przez dłuŜszą chwilę milczeli, wpatrzeni w światełka

na niebie. Ciszę przerwał Andy.

- Co myślisz o dzisiejszych ćwiczeniach?

W porządku - powiedziała Amy. - Ta próba za-

ufania, czy jak to się nazywa, była trochę dziwna.

Tak, wiem, o co ci chodzi. Najgorzej było, kiedy

musiałem upaść na Willarda. Wydawał się tak zde-
nerwowany, Ŝe przez chwilę bałem się, Ŝe odsunie się
w bok!

Amy parsknęła śmiechem. Ona teŜ nie czuła się

pewnie, ćwicząc z Willardem.

Trochę się niepokoiłem o twoją przyjaciółkę,

Tashę - ciągnął. - Jest dość drobna. Bałem się, Ŝe ją
przewrócę.

Jest silniejsza, niŜ się wydaje -zapewniła go Amy.

Tak jak ty - skwitował Andy. - Kiedy byłaś za

moimi plecami, nie bałem się, Ŝe upadnę na ziemię.
Wiedziałem, Ŝe mnie złapiesz.

Ach tak? - Amy figlarnie uderzyła go w ramię. -

Skąd ta pewność?

Ufam ci - odparł krótko. - Nie wiem dlaczego, po

prostu czuję się tak, jakbym... jakbym cię znał.
Jakbyśmy byli przyjaciółmi czy coś w tym stylu.

Amy nie była pewna, co powiedzieć.

To tak jak ja -wypaliła, ku swojemu zaskoczeniu.

Naprawdę?

Mam wraŜenie, Ŝe kiedyś juŜ się spotkaliśmy. Ale

to niemoŜliwe. Zapamiętałabym cię. -Zawiesiła głos. -
MoŜe to przez naszą wczorajszą rozmowę.

MoŜe - powtórzył za nią, lecz nie zabrzmiało to

przekonująco.

Przez chwilę siedzieli w milczeniu, ale nie czuli się

niezręcznie. Mimo to Amy miała wraŜenie, Ŝe to trochę
dziwna sytuacja: w końcu była sam na sam z chłopa-
kiem, którego prawie nie znała, nawet jeśli nie wydawał
jej się obcy.

Dobrze sobie dziś radziłeś z asekurowaniem -

zagaiła, by przerwać ciszę. - Najlepiej ze wszystkich.

Dzięki. Mam w tym trochę doświadczenia. Od

czasu do czasu łazimy z ojcem po skałach.

Jesteście sobie bliscy, prawda?

Tak - przyznał chłopiec. - Mimo Ŝe całkowicie się

od siebie róŜnimy. Słowo daję, czasami patrzymy na
siebie, jakbyśmy pochodzili z róŜnych planet.

Amy roześmiała się.

Moja mama teŜ czasem tak na mnie patrzy, ale ja

odpłacam jej się pięknym za nadobne. Większość
moich znajomych uwaŜa, Ŝe przynajmniej jedno z ich
rodziców jest kosmitą.

W moim przypadku jest inaczej - powiedział

Andy. - Zostałem adoptowany. Więc właściwie nie
jestem spokrewniony z ojcem.

To było ciekawe. W pewnym sensie Amy teŜ została

adoptowana, a przynajmniej z matką nie łączyły jej
więzy krwi. Nie mogła jednak powiedzieć o tym
Andy'emu. Gdyby to zrobiła, jemu na pewno nasunęło-
by się wiele pytań. Takich jak te, które ona chciała mu
zadać w tej chwili.

Wiesz cokolwiek o swoich biologicznych ro-

dzicach?

Nie, nic.

Kiedyś oglądałam w telewizji film o adoptowanej

dziewczynie, która szukała swojej biologicznej matki.
Nie myślałeś o tym, Ŝeby zrobić coś takiego?

Raczej nie.

Nie ciekawi cię to?

Nie.

Nagle zrobiło jej się głupio, Ŝe zadaje tyle pytań.

Musiał o niej pomyśleć, Ŝe jest strasznie wścibska. Czy
chciał, Ŝeby zostawiła go w spokoju?

Najwyraźniej nie, bo' to on zadał następne pytanie.

Ten Erie... jest bratem Tashy, prawda?

Tak - odparła Amy. Andy

milczał przez chwilę.
-

I twoim chłopakiem, zgadza się? -rzekł wreszcie.

- Tak. - Powiedziała to ostrzejszym tonem, niŜ

zamierzała.

Andy spojrzał na nią z nieskrywanym zaintere-

sowaniem.

Nie zachowuje się fair wobec ciebie - zauwaŜył

oschłym tonem. Amy nic nie powiedziała, więc dodał: -
Przepraszam, to nie moja sprawa.

Nic się nie stało - rzuciła odruchowo.

Przypadkiem usłyszałem, jak się do ciebie zwra-

cał - wyjaśnił Andy. - Wtedy, kiedy pokazywałaś mu,
jak trzymać linę.

Dziewczyna wzruszyła ramionami.

Chyba było mu głupio, Ŝe pouczam go na oczach

wszystkich. Wiesz, jakie są chłopaki.

Nie - stwierdził Andy. - Nie wiem. Co go właś-

ciwie gryzie?

Nic. - Czuła się niezręcznie, rozmawiając o Ericu

z Andym.

Gdybym to ja był twoim chłopakiem, nie zwracał-

bym się do ciebie tak jak on.

Amy pomyślała, Ŝe powinna przytrzeć mu nosa,

powiedzieć coś w stylu „No cóŜ, nie jesteś moim
chłopakiem". Jednak, nie wiedzieć czemu, nie mogła
wydobyć z siebie nawet słowa.

- Andy? Andy, to ty? - z dołu dobiegł dźwięczny

głos. U podnóŜa głazu stała Brooke.

Tak, to ja - odparł chłopiec.

I ja - dodała Amy.

Głos Brooke zmienił się lekko.

- Aha. Cześć, Amy. Co robicie?

Patrzymy na gwiazdy - powiedział Andy.

Amy próbowała nieco odromantycznić obraz przy
wołany przez te słowa.

- Interesujesz się astronomią, Brooke? Andy zna

wszystkie gwiazdozbiory. Właśnie pokazuje mi, jak je
odróŜnić. Patrzymy na Plejady.

Nie wątpię -rzuciła Brooke głosem pełnym ironii.

Wtedy £v twarz Amy uderzył snop jasnego światła.
-

Brooke! Zgaś latarkę!

Ale to nie Brooke ją trzymała.

Co wy tam robicie? - Do głazu zbliŜał się Dallas,

wiecąc Andy'emu i Amy prosto w oczy.

Rozmawiamy - powiedział Andy.

Powinniście być w swoich namiotach. - Opiekun

przesunął  wzrokiem  po  ich  twarzach.  -  Przed  wami
cięŜki dzień, musicie się wyspać. Zresztą zaraz zacznie
padać.  -  Nawet  nie  próbował  ukryć  irytacji  brzmiącej
w  jego  głosie.  -  A  poza  tym  na  Dzikiej  Przygodzie
obowiązują  pewne  zasady.  Nie  wolno  robić  głupstw.
Dlatego dziewczęta i chłopcy mieszkają oddzielnie.

Amy wbiła się w niego wzrokiem.

Nie robiliśmy Ŝadnych głupstw - oświadczyła z

godnością. - Jeśli tak bardzo cię to ciekawi, to wiedz, Ŝe
obserwowaliśmy gwiazdy. Wielki Wóz i tak dalej.

Tak, jasne - Ŝachnął się Dallas. - Jest tyle chmur,

e prawie nie widać księŜyca. -Jakby na potwierdzenie

jego słów z oddali dobiegł cichy grzmot, a niebo
przecięła błyskawica. Po kilku sekundach spadły pierw-
sze krople deszczu.

Amy i Andy zeszli ze skały i wszyscy razem rzucili

się biegiem w stronę obozu. Amy wpadła do namiotu
tuŜ przed swoją współlokatorką.

O rany, ale zmokłam - powiedziała. Wzięła sobie

ręcznik, a drugi rzuciła koleŜance.

Co tak naprawdę robiliście na tej skale? - dopy-

tywała się Brooke.

Patrzyliśmy na gwiazdy, i tyle. I rozmawialiśmy.

Nie robiliśmy Ŝadnych głupstw.

Brooke pociągnęła nosem.

- No, ja myślę. Myślałam, Ŝe masz juŜ chłopaka.

- Bo mam. - Amy wczołgała się do śpiwora.
A przynajmniej tak jej się wydawało.

   Następnego  ranka  Amy  spotkała  Tashę  nad  strumy-
kiem, gdzie obie umyły się i wyszorowały zęby. Ziemia
była  rozmokła  od  deszczu.  Tasha,  ubrana  w  kostium
kąpielowy,  niepewnie  weszła  do  strumyka  i  się
skrzywiła.

Co, woda za zimna? - spytała ją przyjaciółka.

Nie, boję się, Ŝe zaraz wdepnę w jakieś ohydztwo.

- Tasha westchnęła. –Wiesz jaka jest największa zaleta
wanny? Nie ma w niej ryb.

Amy weszła do wody z kostką mydła.

Fajnie jest myć się pod gołym niebem. Zupełnie,

jakbyśmy trafiły do epoki kamienia łupanego.

Dziękuję, wolę ucywilizowany świat - odparła

Tasha.

No co ty! Nie mów, Ŝe ci się tu zupełnie nie

podoba.

Rozdział szósty

No, aŜ tak źle to nie jest - przyznana przyjaciółka

A my. - Co mamy dzisiaj robić?

Zdaje się, Ŝe będziemy pływać pontonami po

rzece. Pamiętasz to zdjęcie w prospekcie?

Oj, tak. - Ton Tashy wskazywał, Ŝe nie jest to dla

niej miłe wspomnienie. - Wyglądało to dość groźnie.

Emocjonująco - poprawiła ją Amy. ~ Zobaczysz,

spodoba ci się.

Pod warunkiem, Ŝe będę w tym samym pontonie

co ty.

ZaleŜy, jak nas podzielą na grupy.

Amy, proszę cię, bądź ze mną w pontonie -błagała

ją Tasha. - Zrób duŜo szumu. Powiedz, Ŝe wpadnę w
panikę albo przeŜyję załamanie nerwowe.

Załamanie nerwowe? Nie przesadzasz?

Niekoniecznie. No dobrze, moŜe załamanie to za

duŜo powiedziane. Ale jeśli będziemy się kolebać na
wodzie, to na pewno się porzygam. To nie wystarczy?

Amy wybuchnęła śmiechem.

wietnie. Chcesz, Ŝebyśmy były razem, bo wtedy

będziesz mogła mnie obrzygać.

No wiesz, wolę obrzygać ciebie niŜ kogoś obcego.

Na przykład Dal łasa? - spytała Amy z łobuzerskim

mrugnięciem.

Tasha zarumieniła się.

Ojej, a gdybym tak porzygała się przy nim?

Chyba umarłabym ze wstydu.

Nie mów, Ŝe się w nim zakochałaś! Nie jest dla

ciebie trochę za stary?

KaŜdemu wolno marzyć, nie? Nie sądzisz, Ŝe jest

seksowny?

Nie za bardzo - odparła szczerze Amy. Dallas

stracił w jej oczach przez to, jak w nocy zachowywał
się wobec niej i Andy'ego. Jej opinia nie uraziła
Tashy.

- Tak to pewnie jest, jak się ma chłopaka. Inni

faceci przestają się wydawać seksowni.

Amy nie wiedziała, co powiedzieć.

- Oczywiście, nie miałabym nic przeciwko temu,

eby znaleźć się w tym samym pontonie, co Dallas -

ciągnęła Tasha. - Gdybym wpadła do rzeki, mógłby
mnie uratować. - Zrobiło jej się ciepło koło serca.

Wyglądało jednak na to, Ŝe tego dnia z pływania nici.

W nocy spadł duŜy deszcz - oznajmiła Flora przy

niadaniu. - Poziom wody jest za wysoki. W takich

warunkach  nie  wolno  pływać  pontonami.  -  Podniosła
rękę,  by  uciszyć  jęki  obozowiczów.  -  Zamiast  tego
połazimy po skałach. A  jeśli przez najbliŜsze dwa dni
nie  będzie  padać,  woda  opadnie  do  poziomu,  przy
którym moŜna będzie spuścić na rzekę pontony.

Chwileczkę - wtrącił Dallas. - Dopuszczalny po-

ziom przekroczony jest tylko nieznacznie. Nie rozu-
miem, czemu nie moŜemy dziś popływać. PrzecieŜ nie
robi to wielkiej róŜnicy. Pływałem po bardziej wzbu-
rzonych rzekach i nie miałem Ŝadnych kłopotów.

Twarz opiekunki zachmurzyła się na chwilę, ale jej

głos był spokojny.

Ja teŜ, ale zasady to zasady. Poziom wody wynosi

dwa przecinek pięć, a według przepisów Dzikiej Przy-
gody spływ moŜe się odbyć tylko przy poziomie nie
większym niŜ dwa przecinek trzy.

No coś ty! - zaprotestował Dallas. - Dwa prze-

cinek trzy, dwa przecinek pięć, co za róŜnica? Czepiasz
się.

No właśnie - wtrącił się Erie. - Dlaczego nie

nagiąć przepisów? Nie przeszkadza mi to, Ŝe poziom
wody jest za wysoki o dwie dziesiąte. A wam?

Andy i Brooke wydali z siebie przeczące pomruki.

Flora jednak nadal kręciła głową.

Przykro mi - zaczęła, ale zanim zdołała powie-

dzieć cokolwiek więcej, Dallas wziąłjąza rękę. Odeszli
od  ogniska,  Ŝeby  nikt  nie  słyszał  ich  rozmowy.  Nie
mogli  wiedzieć,  Ŝe  jedna  z  ich  podopiecznych  ob-
darzona  jest  doskonałym  słuchem.  Amy  nadstawiła
uszu.

To idiotyzm - mówił opiekun. - Cały plan diabli

wezmą. We wtorek mają przywieźć lotnie, zapom-
niałaś? Poza tym, jeśli dziś spadnie deszcz, to poziom
wody rzeczywiście stanie się za wysoki i do końca
tygodnia nie wróci do normy.

Ale, Dallas...

Słuchaj, moŜe i jesteś tu szefową, ale ja jestem

bardziej doświadczony w pływaniu po górskich rzekach.
Pamiętasz wakacje w Kolorado? Pamiętasz, jak sobie
radziłem na kataraktach? Co, nie zgodzisz się, Ŝe wiem
o tym więcej od ciebie?

Amy nie widziała twarzy opiekunów, ale domyślała

się, Ŝe Flora ma rozdarte serce; z jednej strony wie-
działa, Ŝe musi przestrzegać przepisów, a z drugiej nie
chciała zranić dumy Dallasa. Amy doskonale ją rozu-
miała. Spojrzała na Erica, a on na nią. Szybko odwrócił
wzrok.

PogrąŜona w zamyśleniu dziewczyna nie wysłuchała

dalszego ciągu rozmowy dwójki opiekunów. Najwyraź-
niej Flora dała za wygraną, poniewaŜ kiedy wrócili do
grupy, oświadczyła, Ŝe jednak będą dzisiaj pływać na
pontonach.

Na brzegu rzeki Amy musiała przyznać, Ŝe woda

wcale nie wygląda groźnie. Jej powierzchnia była
gładka jak jedwab, przejrzysta i spokojna. Dallas zajął
się nadmuchiwaniem pontonów, a Flora rozdała człon-
kom grupy pomarańczowe kamizelki ratunkowe. Erie
zaprotestował.

Musimy to nosić? Spójrz na wodę! Trzeba by

wskoczyć do niej z bryłą betonu u szyi, Ŝeby się utopić!

Przykro mi -powiedziała spokojnie Flora. - Prze-

pisy obowiązują wszystkich. A w dole rzeki woda
moŜe być bardziej wzburzona.

Amy zauwaŜyła, Ŝe Erie wymienia porozumiewaw-

cze spojrzenia z Dallasem. Była trochę zaniepokojona
wpływem, jaki opiekun wywiera na jej chłopaka. Ko-
niecznie musiała porozmawiać z Erikiem na osobności.

Zanim członkowie grupy weszli do pontonów, mu-

sieli wysłuchać instrukcji. Flora powiedziała im, co
robić, gdyby ktoś wpadł do wody.

- Najlepiej, Ŝebyście płynęli na plecach, nogami do

przodu, tak by odrzucać na bok kamienie. Dallas,
mógłbyś im pokazać, jak posługiwać się wiosłem?

Opiekun podniósł wiosła.

To jest uderzenie zwykłe - powiedział, demon-

strując. - Gdybyście musieli ominąć przeszkodę, prze-
ciągacie je przez wodę o tak, pod prąd. Starajcie się
nie wypuszczać go z ręki, bo kiedy wpadnie do rzeki,
trudno je będzie wyciągnąć, zwłaszcza gdyby nurt był
zbyt wartki. Musicie mocno trzymać wiosło, oburącz i...

Dallas - przerwała mu Flora. - Odstęp między

dłońmi powinien być większy. Wtedy ma się większą
swobodę ruchów.

Przez twarz opiekuna przebiegł cień, ale Flora albo

tego nie zauwaŜyła, albo postanowiła zignorować.
Szybko podzieliła podopiecznych na dwie grupy. Tasha

miała  szczęście.  W  jej  pontonie  mieli  być  i  Amy,  i
Dallas.  Czwartym  członkiem  załogi  był  Erie.  Chłopcy
bez słowa zasiedli z przodu, a dziewczęta z tylu. Amy
była  zirytowana,  Ŝe  ci  dwaj  od  razu,  bez  pytania,
uznali,  Ŝe  to  im  naleŜą  się  lepsze  miejsca,  ale  nic  nie
powiedziała.  Nie  chciała  znowu  kłócić  się  z  Erikśem,
zwłaszcza w obecności jego nowego idola.

Rozsiadła się wygodnie. Świeciło słońce, powietrze

było  świeŜe,  a  ona  przyjechała  tu,  Ŝeby  dobrze  się
bawić.  Ten  spiyw  w  niczym  jednak  nie  przypominał
tego  ze  zdjęcia  w  prospekcie.  Pontony  nie  płynęły
szybko - nikt nie wiosłował gwałtownie. Amy czuła się
tak, jakby wszystko działo się w zwolnionym tempie.

Drugi ponton podpłynął na odległość półtora metra.

Amy uśmiechnęła się do Andy'ego, który siedział obok
Brooke, za plecami Flory i Willarda. Jak widać, nie
wszystkim chłopakom zaleŜało na tym, by być z przodu.

Brooke była rozpromieniona. Na widok Amy skrzy-

wiła usta w triumfalnym uśmiechu. Ta odpowiedziała
jej tym samym. Nie zamierzała pozwolić, by ktokolwiek
zepsuł jej ten dzień.

To mi się podoba - oświadczyła Tasha.

Jest przyjemnie. Niezbyt to emocjonujące...

Wiem - powiedziała Tasha radośnie. - Dlatego mi

się podoba. - Wychyliła się i powiodła dłonią po
powierzchni wody.

Trzymaj wiosło - ostrzegła ją Amy,

Mam taki zamiar - powiedziała jej przyjaciółka

rozmarzonym tonem. - Właściwie to i tak ich nie
potrzebujemy.

Na razie. Ale jeśli woda zacznie się burzyć, wiosła

będą nam potrzebne do sterowania pontonem.

Mhm - mruknęła Tasha. Jej oczy były na wpół

zamknięte, a na twarzy malował się wyraz spokoju i
zadowolenia. Właśnie dlatego Amy nie wspomniała
ani słowem, Ŝe słyszy jakiś dziwny dźwięk.

Oczywiście, mogła się mylić. Jej słuch był wyjąt-

kowy, lecz czasami płatał figle. Ten niewyraźny szum -
to mógł być tylko wiatr. Ale po kilku sekundach
dziewczyna nabrała pewności, Ŝe to co innego.

Poklepała opiekuna po plecach.

- Dallas, czy przed nami są katarakty?

Właśnie opowiadał Ericowi, jak to kiedyś był na

spływie, który o mało co nie zakończył się katastrofą,
i zdawał się jej nie słyszeć.

Dallas - powtórzyła, tym razem głośniej.

Co? - spytał.

Jeszcze raz zapytała go o katarakty na rzece.

- Niczego nie widzę - powiedział. - Spokojnie!

Znasz takie powiedzenie: nie wywołuj wilka z lasu?

Jak mogła się przyznać, Ŝe słyszy coś, czego nie

słyszał nikt inny? Delikatnie dotknęła ramienia Erica i
pochyliła się do jego ucha.

- Erie? - szepnęła. - Coś słyszę. - Na pewno wyczuł

niepokój w jej głosie. Wiedział o zdolnościach Amy,
musiał więc potraktować ją powaŜnie.

Był jednak całkowicie pochłonięty opowieścią Dal-

lasa. Amy nie mogła ostrzec ich przed tym, co się
zbliŜało, nie ujawniając swoich niezwykłych zdolności.
A kiedy przed pontonem pojawiła się spieniona woda,
było juŜ prawic za późno.

Z drugiego pontonu dobiegł okrzyk ledwo słyszalny

wśród ryku wody.

- Katarakta z przodu! - krzyczała Flora na cały

głos. - Wygląda groźnie!

Amy ścisnęła wiosło. W tej samej chwili ponton

runął w spienioną wodę. Siła uderzenia rzuciła wszyst-
kich  do  tyłu.  Amy  usłyszała  pisk  przyjaciółki.  Ze
wszystkich  stron  widać  było  tylko  rozszalały  Ŝywioł.
Ponton  przedzierał  się  przez  ogromne  fale.  Tasha  nie
przestawała  krzyczeć.  Amy  zorientowała  się  dlaczego,
dopiero  gdy  woda  nieco  się  uspokoiła.  Erie  wpadł  do
rzeki.

Zerwała się na nogi i juŜ miała wskoczyć do wody,

kiedy Dallas złapał ją za rękę. Mogła mu się wyrwać,
ale nie było to konieczne. Dallas rzucił Ericowi linę, a
niedoszły  topielec  złapał  ją  oburącz.  Powierzchnia
rzeki była juŜ niemal gładka. Erie bez trudu utrzymywał
głowę  ponad  lustrem  wody,  a  Dallas  go  wciągał.
Przemoczony do suchej nitki chłopak wgramolił się do
pontonu,  ale  nie  wyglądał  na  zbyt  przejętego  całym
tym  zdarzeniem. Wręcz przeciwnie, sprawiał  wraŜenie
dumnego z siebie.

Dzięki, stary - zwrócił się do opiekuna. - Myś-

lałem, Ŝe dam radę przypłynąć, ale nurt był za silny.

Jak się czujesz? - spytała Amy z niepokojem.

- Dobrze - odparł chłopiec. - To nic takiego.
Amy uznała, Ŝe dobrze zrobiła, nie wskakując za

nim do rzeki. Sądząc po tym, jak się ostatnio za-
chowywał, pewnie obraziłby się na nią za to, Ŝe pró-
bowała go ratować.

Czy coś takiego jeszcze się powtórzy? - spytała

Tasha głosem pełnym lęku. - Czy rzeka będzie juŜ
spokojna?

Nie sądzę -powiedział Dallas. -Ale nie przejmuj

się, wystarczy nam liny! A jeśli nie dasz rady jej
złapać, ja cię uratuję.

Słowa chyba uspokoiły dziewczynę, ale rysy jej

twarzy pozostawały napięte. Woda nie była juŜ tak

spokojna. Z kaŜdą chwilą, pojawiało się coraz więcej
piany, a Ŝywioł miotał pontonem na wszystkie strony.
Huk wzburzonej wody był coraz głośniejszy.

- UwaŜajcie na śpiochy! - krzyknęła Flora.
Amy nachyliła się do ucha Dallasa.

~ Co to jest śpioch?! - krzyknęła.

- Kamień zanurzony tuŜ pod powierzchnią, wody! -

odkrzyknął.

Widziała jego twarz tylko przez ułamek sekundy,

ale to wystarczyło, by wyczytać z niej niepokój. Po
chwili uświadomiła sobie, Ŝe nikt nie uŜywa wioseł -to
nurt pchał ponton w dół rzeki.

Drugi ponton znalazł się z przodu. Wśród strzelają-

cych  w  górę  fontann  spienionej  wody  Amy  zauwaŜyła
Florę.  Opiekunka  odwróciła  się  do  niej  i  zaczęła  coś
krzyczeć.  Jednak  ogłuszający  huk  wzburzonej  rzeki
sprawił,  Ŝe  nawet  Amy  nie  była  w  stanie  niczego
usłyszeć. Jedno słowo odczytała z ruchu warg Flory -
wydawało  jej  się,  Ŝe  to  „katarakta".  Ponton  w  szaleń-
czym  tempie  przewalał  się  przez  fale;  uczestnikami
spływu rzucało na wszystkie strony.

Amy uświadomiła sobie z przeraŜeniem, Ŝe nie

widać  juŜ  drugiego  pontonu,  ale  nie  miała  czasu,  by
się  tym  przejmować,  zaczęli  bowiem  spadać  w  dół,
jakby  po  pionowej  ścianie.  Wszędzie  było  mnóstwo
wody-  wypełniała  oczy,  uszy,  nos.,.  Dziewczyna  ze
wszystkich sił trzymała się Tashy i miała nadzieję, Ŝe
załoga drugiego pontonu jakoś sobie poradzi.

W chwili, kiedy woda zaczęła nieco się uspokajać,

do uszu Amy dobiegły okrzyki.

- Flora za burtą! Jest pod wodą! Nie moŜe sięgnąć

liny!

Andy stał prosto, gotowy do skoku.

- Nie ruszaj się! - warknął na niego Dallas; sam

rzucił się do rzeki i zaczął młócić rękami rozhukaną
wodę, kierując się w stronę unoszącej się na powierzch
ni głowy Flory. Potem wszystko zakryła ściana piany.

Amy i Erie zaczęli wiosłować w stronę brzegu.

Drugi  ponton  ruszył  za  nimi.  Nie  wiedzieć  który  juŜ
raz  Amy  w  duszy  podziękowała  losowi  za  swoją
wyjątkową siłę- bez niej ich zmagania z silnym nurtem
byłyby  bezowocne.  Bała  się,  Ŝe  członkowie  drugiej
załogi nie poradzą sobie z Ŝywiołem.

Jakoś im się jednak udało i dwa pontony uderzyły o

brzeg  niemal  w  tej  samej  chwili.  Amy  wyskoczyła  i
wciągnęła ponton na brzeg, nie zwaŜając na to, Ŝe są w
nim  Erie  i  Tasha.  Miała  nadzieję,  Ŝe  nikt  na  nią  nie
patrzy.  Dwunastolatka  obdarzona  tak  wielką  siłą  z
pewnością wzbudziłaby niezdrowe zainteresowanie.

Na szczęście Brooke i Willard byli zajęci krzycze-

niem na Andy'ego, który właśnie wskakiwał do roz-
szalałej wody. Nie widać było opiekunów.

Wszyscy zwalili się na ziemię, ale nikt nie odczuwał

ulgi  -  do  chwili,  kiedy  z  wody  wyłonił  się  Dallas,
obejmując  Florę  ramieniem.  Potem  pojawił  się  Andy.
Obydwaj  wytoczyli  się  na  brzeg.  Dallas  połoŜył  Florę
na ziemi i zaczął jej robić sztuczne oddychanie.

Uczestnicy obozu podeszli do nich, nie odzywając

się ani słowem. Dallas przyciskał usta do ust Flory. Po
chwili zaczął rytmicznie walić ją pięścią w pierś, a
następnie znów wdmuchnął powietrze do jej ust.

Amy nie miała pojęcia, jak długo to trwało. W końcu

jednak Dallas dał za wygraną. Bezwładne ciało Flory
przypominało sfatygowaną szmacianą lalkę. Wszyscy
domyślili się prawdy, zanim usłyszeli jąz ust opiekuna.

- Ona nie Ŝyje.

NOTATKA DO SEKRETARZA: ZAPIS

ROZMOWY TELEFONICZNEJ Z D

MASZ COŚ DO ZAMELDOWANIA?

WSZYSTKO IDZIE ZGODNIE Z PLANEM.

TO DOBRZE. PODEJRZEWAJĄ COŚ?

NIE. BYŁA PEWNA PRZESZKODA, ALE ZO-

STAŁA USUNIĘTA.

JAKI BĘDZIE TWÓJ NASTĘPNY KROK?

ZAMIERZAM ZAARANśOWAĆ SYTUACJE,

W KTÓRYCH ZOSTANĄ SPRAWDZONE ICH
UMIEJĘTNOŚCI.

DOSKONALE.

   Brooke  próbowała  rozniecić  ogień  przy  uŜyciu  su-
chych  gałązek.  DrŜała  na  całym  ciele,  mimo  Ŝe  wciąŜ
było  bardzo  ciepło.  Amy  to  nie  dziwiło.  PrzeraŜające
wydarzenie,  którego  byli  świadkami,  jej  teŜ  zmroziło
krew w Ŝyłach.

Była pora obiadu, ale nikt nie myślał o jedzeniu.

Andy stał z boku, wpatrzony w dal, zatopiony w myś-
lach. Erie siedział na pniaku, machinalnie odłupując
korę z gałęzi. Obok niego była Tasha, która kuliła się
pod drzewem, obejmując kolana rękami.

- Przypomniał mi się prospekt Dzikiej Przygody -

mruknęła. - Pamiętacie, było w nim napisane, Ŝe na
organizowanych przez tę firmę wyjazdach jeszcze
nikomu nie stało się nic złego.

Nikt nie wiedział, co powiedzieć.

Rozdział siódmy

- Zawsze musi być pierwszy raz - wykrztusił Erie.
Brooke grzebała kijem w ogniu.

- Jeszcze nigdy nie widziałam martwego człowieka.

A Amy owszem. śałowała, Ŝe nie moŜe jej powie-

dzieć, Ŝe kiedy zobaczy się jednego nieboszczyka,
wcale nie jest łatwiej znieść widok następnego.

Sama wciąŜ jeszcze była w szoku. Wiedziała, Ŝe na

tego typu obozach istnieje ryzyko wypadków, ale nie
spodziewała się tak wielkiej tragedii. Wróciła myślami
do tej pierwszej chwili, kiedy do wszystkich dotarło,
Ŝ

e Flora odeszła.

;

.*'

Opiekunowie prawdopodobnie przeszli szczegółowe

szkolenie, jak radzić sobie w nagłych wypadkach i
sytuacjach kryzysowych, bo Dallas zachował kamienny
spokój. Od razu przystąpił do działania. Polecił
wszystkim, by nie ruszali się z obozu. Następnie wziął
bezwładne ciało Flory na ręce i ruszył w stronę ścieŜki
prowadzącej do szosy.

- Ktoś musi mi pomóc ją nieść - oświadczył, zro

biwszy kilka kroków. PołoŜył zwłoki na ziemi.

Andy zrobił krok do przodu, lecz opiekun patrzył na

Willarda.

Dlaczego ja? - zaczął marudzić Willard, ale

Brooke zgromiła go spojrzeniem,

Zrób, co ci kaŜe - syknęła. - Nie widzisz, jak mu

jest cięŜko?

Dallas jednak dobrze ukrywał swoje uczucia. Amy

miała  wręcz  wraŜenie,  Ŝe  zachowuje  stoicki  spokój.
Doszła  do  wniosku,  Ŝe  opiekun  nie  ujawnia  swoich
prawdziwych  emocji,  by  nie  wywołać  paniki  u  pozo-
stałych. W głębi duszy musiał być zrozpaczony. W koń-
cu, mimo ich drobnych nieporozumień, Flora była dla
niego kimś więcej niŜ tylko współpracownicą.

Willard posłusznie powlókł się w stronę ciała. Razem

z Dallasem podnieśli Florę i weszli w las. Od tamtej
pory minęły prawie dwie godziny, ale obozowicze
wciąŜ jeszcze nie mogli dojść do siebie.

Nie rozumiem, jak to się mogło stać - mówiła

Tasha. - Ona miała na sobie kamizelkę ratunkową, jak
my wszyscy.

To przez prąd podpowierzchniowy - wyjaśnił

Erie. - Wciągnął ją pod wodę.

Nie od razu - stwierdziła Amy. - Jej głowa unosiła

się na powierzchni.

Nie zauwaŜyłam - rzuciła Brooke.

Amy wzruszyła ramionami. Nie miała ochoty znowu
opowiadać wszystkim o swoim dobrym wzroku. Wtedy
Andy odezwał się po raz pierwszy od wypadku.

- Ja teŜ coś widziałem.

Ton, jakim wypowiedział te słowa, sprawił, Ŝe wszys-

cy spojrzeli na niego wyczekująco. Chłopiec przebiegł
oczami po ich twarzach, jakby nie był pewien, jak
zareagują na to, co miał im do powiedzenia. Mimo to
zaryzykował.

- Flora trzymała się na powierzchni, dopóki nie

dopłynął do niej Dallas. Wepchnął ją pod wodę i
uderzył kamieniem w głowę.

Amy wbiła w niego wzrok, nie mogła wydobyć z

siebie głosu. Tak samo zareagowali pozostali. Erie
pierwszy wyraził ich myśli,

- Zwariowałeś?! To ma być Ŝart?!
Andy nie obraził się. Nawet nie mrugnął.

Zabił ją. Dallas zabił Florę. Nie zapominajcie, Ŝe

ja teŜ wskoczyłem do wody. Widziałem, co się stało.

Pleciesz głupoty! - krzyknęła Tasha. - Flora była

jego dziewczyną! Po co miałby ją zabić?

- Nie wiem! MoŜe o coś się pokłócili. MoŜe przestał

ją kochać.

Brooke najwyraźniej odebrało mowę. Patrzyła na

Andy'ego  w  najwyŜszym  zdumieniu.  Amy  zdawała
sobie  sprawę  z  jej  kłopotliwej  sytuacji.  Brooke  nie
chciała  sprzeciwić  się  chłopakowi,  w  którym  się  za-
bujała, ale jednocześnie bała się, Ŝe postradał zmysły.

Tasha nie posiadała się z oburzenia.

Nawet gdyby juŜ nie kochał Flory, nie zabiłby

jej! On nie jest taki!

Skąd wiesz? - spytał zimno Andy. - Znamy go od

przedwczoraj. Nie wiemy, jakim jest człowiekiem.

Jesteś chory - oświadczył twardo Erie. - Dallas

nie jest mordercą.

Mówię wam tylko to, co widziałem - odparł

spokojnie Andy.

Erie był wściekły. Zaciskając pięści, zrobił krok w

jego stronę. Amy zaniepokoiła się, widząc minę
swego chłopaka, i stanęła między nimi,

- Andy tylko ma wraŜenie, Ŝe coś widział - uspo

koiła  Erica.  -  Wiesz,  jak  to  jest  pod  wodą.  Wszystko
jest zniekształcone. W dodatku woda była wtedy mętna
i  spieniona.  -  Następnie,  przybierając  łagodny  ton,
zwróciła  się  do  Andy'ego.  -  Nie  mogłeś  niczego  zo
baczyć. To po prostu fizycznie niemoŜliwe.

Andy wpatrywał się w nią w skupieniu, a w jego

niebieskich oczach było coś, czego nie potrafiła od-
czytać. Czy zraniła go swoimi słowami? Czy uznał, Ŝe
zarzuciła mu kłamstwo?

- Andy, wyobraziłeś to sobie, i tyle -mówiła dalej. -

To nic nadzwyczajnego. Moja wyobraźnia bez przerwy
płata mi figle.

Nie zamierzał ustąpić.

- Wiem, co widziałem.

Tasha straciła panowanie nad sobą.

Przestań, przestań! Nie mów tego! Jak moŜesz

nawet o tym myśleć? 1 ani mi się waŜ obwiniać
Dallasa. Zdajesz sobie sprawę, jak wielki musi być
jego ból, jak bardzo on musi cierpieć?

Nic mi nie jest, Tasha. - Dallas wyłonił się nie-

spodziewanie z cienia. - Uspokój się. - Podszedł do
niej i ją_ objął.

Nie wiesz, co on mówił - załkała Tasha.

To nie ma znaczenia. - Głos opiekuna brzmiał

kojąco. - Wszyscy jesteśmy wstrząśnięci i zdenerwo-
wani, a ludzie w takim stanie mówią rzeczy, których
wcale nie mają na myśli.

Spojrzał na Andy'ego, który nie odwrócił wzroku.

- Co teraz będzie? - spytała Brooke, rozładowując

napięcie.

Dalej robimy swoje - odparł krótko Dallas.

Erie nie ukrywał zdumienia.
-

To znaczy, Ŝe obóz nie zostanie przerwany?

- Nie, to byłoby wbrew zasadom Dzikiej Przygody.

Na obozach takich jak ten uczymy się radzić sobie
z nieprzewidzianymi trudnościami i przeszkodami. Nie
poddajemy się, cokolwiek by się stało.

Tasha, juŜ spokojna, patrzyła na Dallasa z nieskry-

wanym podziwem.

- Ale... ale jak moŜesz się z tym pogodzić? - spy

tała. - Na pewno okropnie się czujesz!

Dallas skinął głową i przybrał na twarz smutny

uśmiech.

- Dlatego właśnie chcę, Ŝebyśmy tu zostali. Muszę

się czymś zająć.

Coś przyszło Amy do głowy.

Gdzie Willard?

Postanowił nas opuścić - oznajmił opiekun. - Był

w głębokim szoku. Wiecie, on nie jest zbyt silny ani
fizycznie, ani psychicznie. Poprosił mnie, Ŝebym po-
zwolił mu wrócić do domu, a ja się zgodziłem.

Amy była nieco zaskoczona. Willard nie był zbyt

entuzjastycznie nastawiony do Dzikiej Przygody, ale
nie wydawał się bardziej poruszony śmiercią Flory niŜ
pozostali. Z drugiej strony, rzeczywiście sprawiał wra-
Ŝ

enie słabeusza...

- Wszyscy jedli juŜ obiad? - spytał Dallas.

- Nie - odparła Tasha. - Nie byliśmy głodni.
Pokiwał ze zrozumieniem głową.

- WaŜne jest, Ŝebyśmy zachowali siły. Niewiele

zdziałamy o pustym Ŝołądku. MoŜe pomoŜecie mi
przygotować posiłek?

Tasha była gotowa zrobić wszystko, byle go za-

dowolić. Po kilku minutach na kocu leŜały juŜ salami,
suszone owoce i orzechy. Wszyscy ustawili się wokół.
Nawet Andy,

'— Dokąd ją zabrałeś? - spytała Brooke.

Do sklepu, przy którym zostawiliśmy wóz - po-

wiedział Dallas. - Zadzwoniłem na pogotowie i do
głównej siedziby Dzikiej Przygody. Przyjechała ka-
retka.

A policja? - spytał Andy.

Policja? - Opiekun zachowywał się tak, jakby nie

wiedział, co to słowo znaczy.

Tasha zacisnęła usta.

- A po co tu policja? To był wypadek. Flora się

utopiła.

Amy spojrzała na Andy'ego z niepokojem. Miała

nadzieję, Ŝe nie powtórzy swoich oskarŜeń. Dallas tak

bardzo starał się opanować sytuację i uspokoić wszyst-
kich. A Amy była przekonana, Ŝe kolejny wybuch
histerii jej przyjaciółki mu w tym nie pomoŜe.

- A ten siniak? - spytał Andy.

Dallas znów zdawał się go nie rozumieć.

Jaki siniak?

Ten na głowie Flory.

Amy przeszyła go oczami. Pozostali spojrzeli na

niego, jakby postradał zmysły.

- Nie było Ŝadnego siniaka - stwierdził opiekun. -

Czy ktoś z was widział jakiegoś siniaka?

Tasha i Erie przecząco pokręcili głowami.

- Niczego takiego nie zauwaŜyłam -rzekła Brooke

i przysunęła się do Andy'ego. - MoŜe pójdziesz sobie
odpocząć? - spytała go. - Od razu wszystko stanie się
jaśniejsze.

Chłopiec potrząsnął głową i zerwał się na nogi.

Idę na spacer - oświadczył.

Pójdę z tobą - zaofiarowała się Brooke, podry-

wając się z ziemi. - MoŜe rozmowa ci pomoŜe.

Andy był rozkojarzony, ale zdobył się na prze-

praszający uśmiech.

Nie, dzięki, wolę zostać sam. - Odwrócił się i

poszedł.

Biedak - rzuciła Brooke. - Jest tak zdezorien-

towany i zdenerwowany. Wolałabym, Ŝeby nie był sam.

Wszyscy jesteśmy zdenerwowani - zauwaŜył

Dallas.

Tak, ale on się dziwnie zachowuje. Mam nadzieję,

e nie zrobi nic nierozsądnego.

MoŜe powinienem z nim pójść - powiedział Erie

z ociąganiem, jakby miał nadzieję, Ŝe ktoś wybije mu to
z głowy.

- Nie - rzuciła Amy. - Ja pójdę. - I zanim ktokol

wiek zdąŜył zaprotestować, wstała i szybkim krokiem
ruszyła w tę samą stronę co Andy.

Była zaskoczona, Ŝe nie widzi go w oddali. Naj-

wyraźniej szedł bardzo szybko, a moŜe zaczął biec.
Nie, wtedy słyszałaby tupot nóg. Przyspieszyła kroku
i, świadoma, Ŝe w tej chwili nikt jej nie widzi, zaczęła
iść w tempie, które pozwoliłoby jej wygrać maraton.

Wreszcie zmniejszyła dzielącą ich odległość na tyle,

e usłyszała kroki Andy'ego. Ruszyła za ich dźwiękiem.

Chłopak siedział na niskim głazie przy strumieniu, w
którym uczestnicy obozu myli się kaŜdego ranka.
Odwrócił się i powiódł wzrokiem za Amy. Jego twarz
była nieprzenikniona, ale w oczach nie miał złości.

Usiadła przy nim na kamieniu. Nie odezwał się.

Czeka, aŜ mu powiem, po co tu przyszłam, pomyślała
Amy. Miała powód, by chcieć z nim porozmawiać -ale
trochę bała się go wyjawić.

- Widziałam.,. - zaczęła, po czym się poprawiła: -

Wydaje mi się, Ŝe widziałam siniaka na czole Flory.

Chłopiec uniósł brwi, ale wciąŜ milczał.

- MoŜe to mi się przywidziało - powiedziała szybko,

choć  w  tej  chwili  wiedziała  juŜ,  Ŝe  to  nie  było  złudze
nie.  -Był  ledwie  widoczny.  -  Koncentrując  się,  mogła
przywołać  przed  oczy  obraz  niewyraźnej  fioletowej
plamy  na  skórze  Flory.  Nic  dziwnego,  Ŝe  inni  jej  nie
zauwaŜyli - sama teŜ wtedy nie zwróciła na nią uwagi.
Dopiero  teraz,  przywoławszy  obraz  twarzy  zmarłej
opiekunki, widziała niemal niedostrzegalną skazę, która
nie zdąŜyła zmienić się w prawdziwego siniaka.

Spodziewała się, Ŝe Andy będzie zadowolony z tego,

e ktoś potwierdził jego słowa. Jednak twarz chłopca

nie wyraŜała wdzięczności. W jego spojrzeniu było

coś dziwnego - mieszanka podejrzliwości, powątpie
wania i czegoś jeszcze. Strachu? Nie, najwyraźniej
zawiodło ją wyczucie.

. .

- Oczywiście, Flora mogła walnąć głową w kamień

na dnie rzeki - powiedziała. - To nie znaczy, Ŝe Dallas
celowo ją uderzył. Andy, to naprawdę nie jest moŜliwe,
Ŝ

ebyś zobaczył, jak on robi coś takiego. Kiedy wsko

czyłeś do rzeki, byłeś od nich daleko. Poza tym woda
była mętna.

. - Widziałem to - upierał się chłopiec.

Co mogła powiedzieć? Nie miała wątpliwości, Ŝe

nie będzie w stanie go przekonać. Nie potrafiła jednak
ot tak odejść i zostawić go samego. Nie wiedziała
dlaczego. Miała wraŜenie, Ŝe coś ją tu trzyma, wbrew
jej woli.

Nie - nie wbrew jej woli. Chciała z nim zostać.

Wiedziała,  Ŝe  kieruje  nią  coś  więcej  niŜ  tylko  więź,
jaka powstała między nimi. Nie potrafiła tego nazwać.
I  nie  miało  to  za  grosz  sensu.  Dlatego  dalej  siedziała
przy nim, a wokół panowała cisza. Martwa cisza. Wiatr
ustał,  więc  nie  słychać  było  nawet  szelestu  liści.
Powietrze  było  nieruchome  i  gorące.  Słońce  wisiało
nad  ich  głowami.  Po  policzku  Amy  spłynęła  struŜka
potu.  Nawet  ptaki  ukryły  się  chyba  gdzieś  przed
upałem;  ich  trele  ucichły.  Cisza  była  tak  głęboka,  Ŝe
Amy słyszała bicie swojego serca. A moŜe to było jego
serce?

Spojrzała na strumyk. Zdawał się zapraszać ją do

kąpieli, obiecywać chłód i relaks. Pod szortami i koszulą
Amy miała na sobie kostium kąpielowy. Mogłaby
wejść do wody...

Wyglądało na to, Ŝe Andy czyta jej w myślach.

- Idę popływać - oznajmił. Zeskoczył z głazu i,

o niemoŜliwe, niemoŜliwe, niemoŜliwe. Raz po razie
powtarzała to słowo w myślach. Wzrok jej jednak nie
mylił.

Amy zsunęła koszulę, odsłaniając górę dwuczęś-

ciowego  kostiumu  kąpielowego  i  coś  jeszcze.  Zsunęła
się z głazu i ruszyła w stronę strumienia. Nogi niosły ją
do  przodu,  wydawało  się,  bez  Ŝadnego  wysiłku,  ale
dziewczyna  miała  wraŜenie,  Ŝe  porusza  się  w  zwol-
nionym  albo  przyspieszonym  tempie  -  sama  nie  była
pewna.

Weszła do wody po biodra. Andy przestał się pluskać

i wyprostował się w oczekiwaniu na nią. Stanęła przed
nim, nie odzywając się ani słowem. Odwróciła się, by
pokazać mu znak na jej plecach.

Spodziewała się, Ŝe usłyszy okrzyk zdumienia albo

Rozdział ósmy

przeraŜenia. Andy jednak milczał. Dziewczyna zwróciła
się do niego twarzą..

Andy?

Wiem - powiedział krótko. - Widziałem to, kiedy

pływaliśmy pontonami. Nie ukrywasz tego, prawda?

Nie - odparła Amy. - Inni myślą, Ŝe to znamię

albo tatuaŜ.

No właśnie. Ze mną jest tak samo. - Po chwili

dodał: - Ale to nie jest znamię. Ani tatuaŜ.

Wiem.

Bez słowa wyszli ze strumienia i skierowali kroki w

stronę kamienia, na którym siedzieli wcześniej. Amy
miała tak wiele pytań, tak wiele chciała powiedzieć,
lecz głos uwiązł jej w gardle. Nie mogła dojść do ładu
z pytaniami i myślami, które kłębiły się w jej głowie, i
nie wiedziała, od czego zacząć.

Nie musiała. To Andy przerwał milczenie.

- Wiesz, byłem ciekaw, kiedy zobaczyłem cię po

raz pierwszy... To, jak chodziłaś, twój wzrok i słuch...

Amy zbladła.

O rany. Staram się nie ściągać na siebie uwagi.

Czy to wszystko aŜ tak rzuca się w oczy?

Tylko innym klonom.

Wreszcie padło to słowo. Teraz nie było juŜ odwrotu.

Czyli... jesteś taki jak ja.

Tak. - Uśmiechnął się do niej kwaśno. - Nie,

prawdę mówiąc, to ty jesteś taka jak ja. Jestem od
ciebie prawie cztery lata starszy. Ja byłem pierwszy.

Myślałam, Ŝe projekt PółksięŜyc obejmował tylko

klonowanie dziewczyn.

Jak widać, myliłaś się. Pewnie miał kilka etapów.

Amy zasępiła się.
-

Ale moja mama... nic mi o tym nie mówiła.

Twoja mama?

Uczestniczyła w projekcie. Mówiła, Ŝe była to

pierwsza próba klonowania ludzi.

MoŜe tak jej powiedziano - zauwaŜył Andy. -Nie

wydaje mi się, Ŝeby ci naukowcy wiedzieli, o co w tym
wszystkim naprawdę chodziło. - Spojrzał na niąz
zaciekawieniem. - Czyli twoja mama brała udział w
projekcie? To znaczy, Ŝe pewnie wiesz o nim więcej niŜ
ja.

A co ty wiesz? - spytała. - I jak się tego do-

wiedziałeś?

Nie od razu jej odpowiedział. Wyglądało na to, Ŝe

jeszcze nigdy z nikim o tym nie rozmawiał, więc nie
było mu łatwo. Amy milczała, czekając cierpliwie.

Chyba zawsze wiedziałem, Ŝe jestem inny - rzekł

wreszcie. - To znaczy, Ŝe jest we mnie coś innego.
Nawet kiedy byłem mały, potrafiłem robić rzeczy,
których inne dzieci nie umiały. Z tobą było tak samo?

Nie całkiem. Nigdy nie chorowałam, ale tylko to

odróŜniało mnie od innych. Silna stałam się dopiero... -
Zawahała się. Nie wiedzieć czemu, wstydziła się uŜyć
przy chłopaku słowa „dojrzewanie". - No, dopiero
niedawno - dokończyła wymijająco.

Moja mama umarła, kiedy byłem mały -ciągnął. -

Wiedziałem, Ŝe byłem adoptowany, ojciec wyjawił mi
to dość wcześnie. Ale kilka lat temu dostałem od niego
list napisany przez matkę przed śmiercią. Powiedziała
ojcu, Ŝeby wręczył mi go w dzień moich dwunastych
urodzin.

I co w nim napisała?

Nie domyślasz się? Amy

potrząsnęła głową.
-

Napisała, Ŝe jestem owocem eksperymentu z klo-

nowaniem. śe mój genotyp został sklonowany z wy-
sokiej jakości materiału genetycznego. Znała kierow-
nika projektu, jakiegoś doktora...

Jaleskiego?

Tak, tak się nazywał. W kaŜdym razie on wiedział,

e moi rodzice chcą adoptować dziecko, więc oddał im

mnie. Matka przekazała mi tę wiadomość na wypadek,
gdyby przyszło mi do głowy szukać biologicznych
rodziców. Widać nie chciała, Ŝebym tracił czas.

Bo nie masz biologicznych rodziców.

- Zgadza się.
Amy przemyślała to.

Pewnie wtedy doktor Jaleski nie znał prawdziwych

celów projektu.

Nie rozumiem.

Amy uświadomiła sobie, Ŝe Andy niewiele wie, i

postanowiła  mu  wszystko  opowiedzieć.  Najpierw
wyjaśniła,  Ŝe  naukowcy  biorący  udział  w  projekcie
PółksięŜyc  byli  przekonani,  Ŝe  ich  najwaŜniejszym
zadaniem  jest  eliminacja  wad  genetycznych.  Potem
dowiedzieli  się,  Ŝe  właściwym  celem  ich  prac  było
stworzenie rasy nadludzi, wobec których ludzie kieru-
jący badaniem - organizacja - mieli bardzo niepokojące
zamiary.

- Naukowcy rozesłali wszystkie Amy po całym

wiecie i zniszczyli laboratorium, by organizacja uznała,

e dzieci nie Ŝyją. - Miała zamiar powiedzieć chłopcu,

e są jednak ludzie, którzy wiedzą, iŜ klony przetrwały,

i w związku z tym i jemu, i jej moŜe grozić niebez
pieczeństwo, ale postanowiła zaczekać, aŜ Andy oswoi
się z tym, co usłyszał do tej pory.

A były to dla niego zupełnie nowe wiadomości.

- To znaczy... Ŝe jest więcej takich chłopaków jak ja?

Tak myślę. Jeśli twój eksperyment był taki jak

mój.

To pewne - stwierdził Andy. - Nosimy ten sam

znak. - Po chwili wypuścił powietrze z ust. - O kurczę.

Amy pokiwała głową. Pamiętała, jak zareagowała,

kiedy poznała prawdę o sobie. Ale dla Andy'ego nie
mogło to być tak wielkim wstrząsem, jak dla niej. W
końcu wiedział juŜ od dłuŜszego czasu, Ŝe jest klonem.

- Ten doktor, który wszystkim kierował... -odezwał

się powoli.

Doktor Jaleski? Chłopiec

skinął głową.
-

Chciałbym go poznać.

Nie moŜesz, On nie Ŝyje. - Amy druchowo pod-

niosła rękę do szyi, na której zwykle nosiła wisiorek
podarowany jej przez doktora Jaleskiego, po czym
przypomniała sobie, Ŝe go zdjęła.

Spotkałaś inne Amy? - spytał Andy.

Tak.

Gdzie? Jak? Co wtedy czułaś?

Nie mogła mieć mu za złe, Ŝe ma do niej milion

pytań, ale nie chciało jej się opowiadać o swoich
kontaktach z innymi Amy. Nie były to dla niej miłe
wspomnienia. Musiała jednak coś powiedzieć.

- To było... dziwne. Wyglądałyśmy tak samo, lecz...

nie byłyśmy takie same. Mimo to czułam, Ŝe coś nas
łączy. Tak jakbyśmy były siostrami.

Andy wydawał się usatysfakcjonowany jej wyjaś-

nieniami.

- Czułem to samo - powiedział. - Do ciebie.

W chwili, kiedy cię poznałem, poczułem, Ŝe coś nas
łączy. Ty teŜ?

Amy przypomniała sobie podróŜ furgonetką, roz-

mowę na ścieŜce. Od razu go polubiła,.. Tak, było
między nimi coś, czego w tej chwili nie potrafiła
nazwać.

Ale nie czuję się tak, jakbym była twoją siostrą -

powiedziała.

Nie - odparł. - To nie tego rodzaju więź.

Po plecach dziewczyny przeszedł dreszcz... a wła-

ciwie było to mrowienie, dziwnie przyjemne uczucie,

którego doznała do tej pory tylko raz w Ŝyciu. I choć
była świadoma, Ŝe przewidywanie przyszłości nie jest
jedną z jej zdolności, wiedziała, co stanie się za
chwilę.

Nachylili się ku sobie... i pocałowali.

Nie był to długi pocałunek, ale wystarczył, by Amy

ogarnęło głębokie poczucie winy. Co ona robiła? Tak
nie  wolno.  Gorączkowo  próbowała  przywołać  na  pa-
mięć  pocałunki  Erica,  ale  nie  potrafiła  przypomnieć
sobie  nawet  jego  twarzy.  ZbliŜyła  się  do  Andy'ego  i
znów się pocałowali. Potem się odchyliła.

Kręciło jej się w głowie. Co się z nią działo? MoŜe

zbyt  wiele  przeŜyła  jak  na  jeden  dzień?  A  moŜe
uczucia  klonów  są  bardziej  wyraziste,  silniejsze  od
doznań  zwykłych  ludzi?  Skoro  lepiej  słyszała,  lepiej
widziała, moŜe teŜ intensywniej wszystko odczuwała.

Andy wbił wzrok w jej twarz.

- Przepraszam. Chyba nie powinienem był tego

zrobić.

Nie mogła przytaknąć. W końcu wina nie leŜała

tylko po jego stronie.

Jesteś zdenerwowana - powiedział.

Myślę o Ericu.

Twoim chłopaku?

Amy skinęła głową, po czym ukryła twarz w dło-

niach.

- Nie powinnam była tego zrobić.

Andy delikatnie oderwał jej ręce od twarzy.

Nie mogłaś się powstrzymać - rzekł.

Zmusiła się do słabego uśmiechu.
-

Dlaczego? Bo tobie Ŝadna się nie oprze?

Nie. Dlatego, Ŝe jesteśmy dla siebie stworzeni.

Spojrzała na niego z powątpiewaniem. Jego słowa

zabrzmiały jak cytat z przesłodzonej piosenki.

- Nie, mówię powaŜnie - powiedział. - Zastanów

się, Amy. Sama mówiłaś, Ŝe celem eksperymentu było
stworzenie rasy nadludzi. Dwanaście Amy i dwunastu
Andych... to jeszcze nie rasa.

Jeśli wcześniej kręciło jej się w głowie, to teraz

miała wraŜenie, Ŝe cały jej umysł wiruje w szaleńczym
tańcu. Oczywiście. Dlaczego na to nie wpadła?

Czyli, czyli to... to, co... - Wskazała ręką na siebie

i chłopca - o to w tym wszystkim chodzi? Jesteśmy...
jesteśmy zaprogramowani, Ŝeby... Ŝeby... -Nie mogła
znaleźć odpowiedniego słowa.

eby się rozmnaŜać - dokończył.

Amy skrzywiła się. To zabrzmiało tak okropnie -

jakby byli zwierzętami, misiami panda zamkniętymi w
zoo tylko po to, by wydać na świat potomstwo.

- MoŜe jest w naszych genach coś, co przyciąga

nas do siebie - powiedziała.

Odgarnął z jej twarzy kosmyk włosów.

- Cokolwiek się dzieje... mnie wydaje się to natural

ne. A tobie?

Amy utkwiła w nim przenikliwe spojrzenie.

Skąd mamy w ogóle wiedzieć, co jest naturalne?

Na przykład to - powiedział łagodnym tonem.

Przysunął się do niej i pocałował ją znowu. Po chwili
jednak się odchylił.

Amy otworzyła oczy. Chłopiec patrzył na coś nad

jej ramieniem. Odwróciła się.

Z krzaków wyłoniła się Brooke, a za nią stał Erie.

Amy nie potrzebowała swoich nadzwyczajnych zdol-
ności, by wiedzieć, co zobaczyli. Mieli to wypisane na
twarzach.

Z oczu Brooke wyzierała czysta złość. Twarz Erica

wyraŜała coś innego. Gniew, owszem, ale i szok, ból,
zdumienie. Nie dał Amy dość czasu, by zdołała roz-
poznać wszystkie ogarniające go uczucia.

Chodź! - rzucił' szorstko do Brooke. - Wygląda

na to, Ŝe nic tu po nas. –Pociągnął ją za rękę.
Odwrócili się i zniknęli w zaroślach.

Och, nie - jęknęła Amy. - O nie, o nie, o nie. -

Zeszła z głazu. - Muszę go dogonić.

Czekaj -powiedział Andy, stając u jej boku. -Co

mu powiesz?

Nie wiem! - Od wstydu i Ŝalu kotłowało jej się w

ołądku. - Muszę mu wszystko wyjaśnić. Jeśli zobaczy

twój znak...

Mój znak?

Erie wie, kim jestem. Jeśli się dowie, Ŝe ty teŜ

jesteś klonem, moŜe mnie zrozumie.

Andy spojrzał jej w oczy.

- Ale, Amy... 'to byłoby nie w porządku. Nie chcę,

by ktokolwiek poznał prawdę o mnie.

Miał rację. To byłoby nie fair. Ale cóŜ innego mogła

powiedzieć Ericowi? Jak sprawić, by ją zrozumiat? By
jej wybaczył? Musiała się zastanowić...

Próbowała się skupić, lecz nie pozwoliła na to

pewna myśl, która nagle zatliła się wjej głowie. Amy

chciała ją odpędzić, bezskutecznie. Z jej piersi nagle
wyrwał się okrzyk.

Andy spojrzał na nią z niepokojem.

Co?

Ty naprawdę widziałeś, Ŝe Dallas uderzył Florę!

To właśnie mówiłem.

Tyle Ŝe ci nie wierzyłam! Nie obraź się, Andy, ale

byłam pewna, Ŝe normalny człowiek nie mógłby
zobaczyć tego, o czym opowiadałeś. Za to ja pod wodą
widzę doskonale. Co znaczy, Ŝe...

Andy dokończył za nią.

e ja teŜ.

Ale dlaczego? Dlaczego on miałby ją zabić? To

nie ma najmniejszego sensu.

MoŜe mu przeszkadzała - powiedział Andy.

W czym? Wzruszył

ramionami.
-

Nie wiem. MoŜe on coś knuje?

- Ale co? - Z piersi Amy znów wyrwał się okrzyk. -

Och, Andy! Myślisz, Ŝe... ma to związek z nami? O mój
BoŜe! On moŜe być członkiem organizacji!

Andy spojrzał na nią wzrokiem bez wyrazu.

- Hę?

Amy przypomniała sobie, Ŝe jeszcze nie powiedziała

mu wszystkiego.

- Jednym z ludzi, którzy nas poszukują! Widzisz,

oni jeszcze nie dali za wygraną. - Pospiesznie opo
wiedziała mu o swoich przejściach z tajemniczą or
ganizacją.

Przyjął te informacje ze spokojem. Nie okazał lęku

nawet wtedy, gdy Amy dała mu do zrozumienia, Ŝe
jemu teŜ w kaŜdej chwili moŜe grozić niebez-
pieczeństwo.

MoŜe to wszystko jest mistyfikacją-powiedział. -

MoŜe Dallas pracuje dla nich. Jest opiekunem od
niedawna, pamiętasz? Mógł zacząć pracować w Dzikiej
Przygodzie, Ŝeby zbliŜyć się do nas, do ciebie i mnie.
Flora stała mu na przeszkodzie.

Tak jak pozostali! - krzyknęła Amy. - Musimy

ich ostrzec, Andy! Chodź!

Złapał ją za rękę.

- Czekaj - powiedział. - Lepiej, Ŝeby się nie do

wiedział o naszych podejrzeniach. Ja pójdę pierwszy
i postaram się porozmawiać z Erikiem na osobności.
PokaŜę^mu znak i powiem, kim jestem. Wtedy będzie
musiał mi uwierzyć.

Amy spojrzała na niego z wdzięcznością. Wiedziała

z własnego doświadczenia, jak wielki strach budzi
myśl o wyjawieniu komuś tej tajemnicy.

- Dobrze, zaczekam dziesięć minut.

Andy wszedł w zarośla. Zanim Amy skierowała

kroki w stronę obozu, minęło chyba najdłuŜsze dziesięć
minut w jej Ŝyciu.

Kiedy wróciła, nigdzie nie było widać Andy'ego.

Pozostali - Brooke, Erie i Tasha - siedzieli wokół
Dallasa i studiowali jakąś mapę.

- Podejdziemy do góry od tej strony - mówił opie

kun. - Wspinaczka jest łatwa. Ale zejdziemy tym
stokiem, który jest dość stromy, i wtedy będziemy
musieli posłuŜyć'się linami.

Amy próbowała zwrócić na siebie ich uwagę. Wi-

dząc,  Ŝe  Tasha  podnosi  głowę,  kiwnęła  na  nią  ręką.
Jednak  reakcja  przyjaciółki  wypełniła  jej  serce  smut-
kiem. Tasha tylko spojrzała na nią ze złością, po czym
odwróciła  wzrok.  Erie  i  Brooke  najwyraźniej  powie-
dzieli jej o tym, co widzieli. Choć Tasha bezustannie

kłóciła się z bratem, łączyły ją z nim więzy krwi i była
wobec niego lojalna. Niewątpliwie zawiodła się na
przyjaciółce.

Potem wszyscy zauwaŜyli Amy.

- Cześć - powiedziała, starając się zachowywać

naturalnie. - Co robicie?

Dallas uśmiechnął się ciepło.

Postanowiliśmy dziś po południu poćwiczyć zjazd

na linie. Amy, włóŜ buty do wspinaczki.

Dobrze. - Była ciekawa, gdzie jest Andy, ale nie

chciała  wypowiadać  jego  imienia  przy  Ericu  i  pozo-
stałych.  Skierowała  kroki  do  swojego  namiotu.  Od-
chyliwszy  połę,  weszła  do  pogrąŜonego  w  półmroku
wnętrza.

To stało się niesamowicie szybko, bez najmniej-

szego ostrzeŜenia. Nawet znakomity refleks nie uchro-
nił  jej  przed  przenikliwym  bólem.  Z  ust  Amy  wyrwał
się  cichy  okrzyk.  Coś  zacisnęło  się  na  jej  stopie.
WytęŜając  siły,  uwolniła  się  z  zimnych  metalowych
szczęk. Oszołomiona, upadła na ziemię i zaczęła trzeć
obolałą stopę.

Poła namiotu odchyliła się i do środka zajrzał Andy.

- Słyszałem twój krzyk! - powiedział. - Co się

stało?

Amy, wciąŜ roztrzęsiona, pokazała mu brzydkie

metalowe urządzenie.

Co to jest? Chłopiec obejrzał je.

Sidła czy coś takiego. Dobrze się czujesz?

Skinęła głową, juŜ spokojniejsza.

Gdybym nie była tak silna i nie miała tak dobrego

refleksu, to diabelstwo zmiaŜdŜyłoby mi stopę.

Nie dałabyś nawet rady ściągnąć tego z nogi --

100

Amy znów uświadomiła sobie, jak unikalna więź
łączy ją z Andym. Obydwoje wypowiedzieli bez-
głośnie słowo „Dallas".

Jak na zawołanie, w tej samej chwili dobiegł ich głos

opiekuna.

Amy! Andy! No, chodźcie juŜ!

Zachowuj się jakby nigdy nic - szepnął chłopiec i

wyszedł z namiotu.

Amy ruszyła w ślad za nim.

- Rozmawiałeś z Erik i em? - spytała półszeptem.
Andy nie zatrzymał się, jakby jej nie usłyszał. Kiedy

dołączyli do pozostałych, stało się oczywiste, Ŝe nie
miało znaczenia, czy Erie znał juŜ prawdę, czy nie.
Nawet nie spojrzał na Amy.

Tasha zerknęła na nią zmruŜonymi oczami, zacis-

102

Rozdział dziewiąty

kając  wargi  w  wąską  kreskę.  Brooke  obrzuciła  Amy
pełnym  nienawiści  spojrzeniem.  Co  jej  nie  zdziwiło.
Ta  dziewczyna  „zarezerwowała"  Andy'ego  dla  siebie
juŜ  pierwszego  dnia  i  z  pewnością  uwaŜała,  Ŝe  Amy
odbiła jej niedoszłego chłopaka. CóŜ, w tej chwili nie
to było najwaŜniejsze.

- Liny, karabinki i reszta sprzętu sąjuŜ w waszych

plecakach - powiedział Dallas. - ŚcieŜka, którą bę-
dziemy szli, jest dość szeroka, ale kręta i w kilku
miejscach się rozgałęzia. MoŜna się zgubić, więc chcę,
Ŝ

ebyście trzymali się razem. Niech nikt nie wyrywa się

za  bardzo  do  przodu,  dobrze?  -  Spojrzał  znacząco  na
Andy'ego,  a  potem  na  Amy.  -  Gdyby  ktoś  nie  mógł
nadąŜyć,  niech  krzyknie,  to  zwolnimy.  Chcę  mieć
wszystkich na oku.

Wydał te polecenia powaŜnym, ale ciepłym tonem,

tak jak uczyniłby to kaŜdy przewodnik. Amy jednak
słyszała w głosie opiekuna coś jeszcze, coś co nadawało
słowom inne - złowrogie - znaczenie. Dallas nie chciał
ich tylko chronić - pragnął mieć pewność, Ŝe nikt mu
nie ucieknie.

Amy była zdecydowana w taki czy inny sposób

odciągnąć Tashę i Erica od reszty grupy. Miała im tak
wiele do wyjaśnienia, tyle do powiedzenia. Nie mogła
jednak zrobić tego w tej chwili. Erie i Dallas szli obok
siebie, a Andy znajdował się półtora metra za nimi.
Dobra pozycja, pomyślała Amy. Andy usłyszy wszyst-
ko, co powie opiekun.

Tasha szła z Brooke, a Amy zamykała szereg. Nie

miała nic przeciwko samotności. Musiała przemyśleć
tyle spraw. Nie zdąŜyła jeszcze w pełni dojść do siebie
po wypadku Flory, gdy dowiedziała się, Ŝe dziewczęta
imieniem Amy nie były jedynym wytworem projektu

103

PółksięŜyc. Stanąć twarzą w twarz z takim chłopakiem
jak Andy... a potem przeŜyć to, co spotkało ją w na
miocie...

Ale przede wszystkim myślała o Andym. To dziwne, Ŝe nigdy

nie zastanawiała się nad tym, czy istnieją inne grupy klonów.
Czyjej

matka

naprawdę

nie

wiedziała

wcześniejszych eksperymentach? W końcu nie wy-
kazywała zbyt wielkiej ochoty do wyjawienia prawdy
o samej Amy.

A doktor Jaieski? Dlaczego nie powiedział o istnieniu

sklonowanych  chłopców?.  Wróciła  pamięcią  do  ich
pierwszego  spotkania.  Było  to  wkrótce  po  tym,  jak
poznała prawdę o sobie. Wiedziała o istnieniu doktora,
a przynajmniej znała jego nazwisko - to on podpisał się
pod  jej  fałszywym  aktem  urodzenia  i  wszystkimi
zaświadczeniami  medycznymi,  których  potrzebowała,
by  przyjęto  ją  do  szkoły.  Kiedy  jednak  Amy  zaczęła
poznawać  konsekwencje,  korzyści  i  zagroŜenia  wyni-
kające  z  jej  sytuacji,  Nancy  Candler  uznała,  Ŝe  córka
powinna osobiście porozmawiać z doktorem Jaleskim.

Był z nią szczery, mówił, Ŝe chce, by poznała

wszystkie  fakty,  by  dokładnie  wiedziała,  kim  jest.
Opowiedział  jej  o  pracach  naukowców,  o  tym,  jak
badali chromosomy i struktury komórkowe, by znaleźć
sposób,  za  pomocą  którego  moŜna  by  zapobiec  po-
wstawaniu  w  zapłodnionym  jaju  wad  genetycznych.
Opisał,  jak  „hodowano"  Amy  w  kontrolowanym  śro-
dowisku,  jak  znakowano  je  półksięŜycami  dla  iden-
tyfikacji,  jak  wnikliwie  je  obserwowano.  Wyjaśnił,  Ŝe
naukowcy  poniewczasie  poznali  prawdziwe  motywy
działania  agencji  rządowej,  organizacji,  która  chciała
stworzyć  rasę  panów,  mającą  zdobyć  władzę  nad
ś

wiatem.

104

Odtwarzając tę rozmowę w pamięci, przypomniała

sobie coś jeszcze. Zapytała doktora Jaleskiego wprost,
czy istnieją sklonowani chłopcy! Pamiętała do tej pory,
z jakim wstydem zadała to pytanie. „Jeśli chcieli
stworzyć nową rasę, to dlaczego klonowali tylko dziew-
częta? Trzeba męŜczyzny i kobiety, Ŝeby, ten... no..."

I pamiętała jego odpowiedź. Była wymijająca. Doktor

Jaleski powiedział tylko, Ŝe naukowcy sami zastana-
wiali się, czy równocześnie nie był prowadzony podob-
ny projekt obejmujący klonowanie męskich chromo-
somów.

Jednak według słów Andy'ego, doktor Jaleski brał

udział takŜe w tym drugim eksperymencie. Musiał
więc wiedzieć o istnieniu klonów płci męskiej. I nie
powiedział jej o tym.

Dlaczego? CzyŜby chciał ją przed czymś ochronić?

A moŜe uznał, Ŝe jest za młoda, by powiedzieć jej o
tym, Ŝe gdzieś tam czeka na nią chłopak, któremu jest
przeznaczona?

Spojrzała na idącego z przodu Andy'ego. Była cie-

kawa, czy i jemu cięŜko jest iść w tak wolnym tempie.
Koszula zasłaniała jego znak. Amy syciła się widokiem
jego  szerokich  ramion,  złocistych  pasemek  w  jasnych
włosach,  jego  pewnego  kroku.  Jakie  organizacja  miała
wobec  nich  zamiary?  Chciała  zaaranŜować  ich  mał-
Ŝ

eństwo? MoŜe jednak nie z tym Andym, tylko z któ-

rymś z pozostałych...

Skarciła się w duchu. O czym ona w ogóle myślała?

MałŜeństwo! Na litość boską, miała dopiero dwanaście
lat. Poza tym, ma juŜ chłopaka. A przynajmniej miała,

I zamierzała uratować ten związek.

Tasha i Brooke zaczęły rozmawiać ze sobą i choć

zniŜyły głosy, Amy usłyszała, Ŝe mówią o niej.

105

Nie zamierzam dłuŜej z nią mieszkać - powie-

działa Brooke. - Mogę przenieść się do twojego na-
miotu?

Pewnie - odparła Tasha. - Nie chcę sama spać.

Ciągle nie mogę uwierzyć, Ŝe Flora nie Ŝyje.

Rozumiem cię. To straszne. Szczęście w nie-

szczęściu, Ŝe obóz nie został przerwany.

Dallas jest niesamowity, prawda? - powiedziała

Tasha. - Nie wiem, jak on to znosi. Musi być taki
silny. Nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie.

- Jest rewelacyjny - zgodziła się z nią Brooke.
To zabawne, Ŝe obie uznawały zachowanie Dallasa

za godne podziwu. Zdaniem Amy, było raczej dziwne.
Z drugiej strony, jeśli ten człowiek zamordował swoją
dziewczynę, od razu wszystko zaczynało nabierać
sensu.

Jest taki przystojny - ciągnęła Brooke. - Szkoda,

e za stary jak dla nas.

Tak. - Tasha westchnęła. - Szkoda.

Sprawy nie układają się po mojej myśli - burknęła

Brooke. - Myślałam sobie, Ŝe skoro Amy chodzi z Eri-
kiem, a Dallas z Florą, to ja sobie wezmę Andy'ego.

A co ze mną? - spytała Tasha z oburzeniem.

Dla ciebie zostałby Willard.

Wielkie dzięki.

Dziwna sprawa z tym Willardem, co? Zostawił

nas bez słowa poŜegnania.

To pewnie często się zdarza na takich obozach -

powiedziała Tasha. - Zwłaszcza po całym dniu dźwi-
gania plecaka. To diabelstwo uwiera mnie w plecy.

Przez chwilę obie milczały.

- Zdawało mi się, Ŝe Amy jest twoją najlepszą

przyjaciółką - odezwała się wreszcie Brooke.

106

Bo jest. Znamy się od zawsze. Mieszka po są-

siedzku.

Pewnie nie uwaŜasz jej juŜ za przyjaciółkę.

Amy ucieszyła się, Ŝe Tasha nic na to nie powie-

działa. Brooke jednak nie zamierzała dać za wygraną.

Dopiero co zerwała z twoim bratem!

To prawda - przyznała Tasha. - Jestem na nią zła,

e zrobiła to za jego plecami. Widać po nim, Ŝe jest

wściekły. Ale...

Ale co?

Nadal jest moją najlepszą przyjaciółką. Nieraz juŜ

się kłóciłyśmy. Pewnie i tym razem w końcu nam
przejdzie.

Amy zrobiło się lekko na sercu. Tasha musiała

zdawać  sobie  sprawę,  Ŝe  jej  przyjaciółka  wszystko
słyszy.  W  ten  sposób  dała  jej  do  zrozumienia,  Ŝe  w
końcu  się  pogodzą.  A  to  miało  nie  lada  znaczenie  -
poniewaŜ  w  tej  chwili  najwaŜniejsze  byk),  by  inni
dowiedzieli  się,  Ŝe  Andy  nie  kłamał.  Dallas  naprawdę
zabił  Florę.  Tasha  mogła  przekazać  tę  wiadomość
Brooke  i  Ericowi  oraz  dać  im  do  zrozumienia,  Ŝe
muszą uciec opiekunowi i pokrzyŜować jego szatańskie
plany.

CóŜ, przynajmniej Dallas nie kłaniał, twierdząc, Ŝe

wspinaczka będzie łatwa. Stok był tak łagodny, Ŝe
Amy długo nie zdawała sobie sprawy, Ŝe idzie pod
górę. Czuła się tak, jakby szła po równym terenie.

Tasha jednak miała kłopoty. Słysząc przyspieszony

oddech przyjaciółki, Amy uprzytomniła sobie, Ŝe cięŜki
plecak dajejej się we znaki. Po chwili Tasha zatrzymała
się.

- Nie mogę tego dłuŜej dźwigać - zwróciła się do

107

Brooke. - WaŜy chyba z tonę! - W jej głosie brzmiał

strach.

Amy przyspieszyła kroku, by dogonić dziewczyny i

zaproponować, Ŝe weźmie plecak przyjaciółki na
swoje barki.

Ale Brooke juŜ zawołała Dallasa, a on podszedł do

Tashy, by sprawdzić, co się stało. Nie skarcił jej;
pokiwał głową ze zrozumieniem i przywołał po-
zostałych gestem ręki.

Tasha jest najdrobniejsza z nas wszystkich i ma

trudności  z  dźwiganiem  plecaka  z  dodatkowym
sprzętem  -  oświadczył.  -  Ale  sprzęt  ten  jest  nam
potrzebny.  Kto  zaproponuje  rozwiązanie  tego  pro-
blemu?

Mój plecak nie jest zbyt cięŜki –powiedział Erie. -

I zostało w nim jeszcze trochę miejsca. Mogę wziąć od
Tashy część rzeczy.

- Ja teŜ - włączył się Andy.
Dallas rozpromienił się.

- Doskonale! Właśnie na taką reakcję liczyłem.

Jedną z zasad Dzikiej Przygody jest ta, Ŝe naleŜy
pomagać członkom grupy, którzy są słabsi od pozo
stałych.

Tasha nie miała zbyt zadowolonej miny.

- Ale to nie fair, Ŝeby jedni nieśłi więcej, a inni

mniej.

Opiekun objął ją ojcowskim gestem.

- Nie przejmuj się - rzekł ciepłym tonem. - To

nie twoja wina, Ŝe jesteś tu najniŜsza! Zresztą nad
rabiasz ten niedobór swoim Ŝywym usposobieniem.

Ku rozŜaleniu Amy, przyjaciółka dała się złapać na

ten Ŝałosny komplement. Spojrzała na Dallasa cielęcymi
oczami. On tymczasem zdjął plecak z jej ramion,

108

otworzył go i rozdzielił większą część jego zawartości
między Andy'ego, Erica i siebie.

- Ja teŜ mogę wziąć parę rzeczy - zaofiarowała

się Amy.

Opiekun potrząsnął głową.

- Jesteś niewiele wyŜsza od Tashy. Myślę, Ŝe ja

i chłopcy poradzimy sobie. - Zawiesił na niej wzrok
dość długo, by dać jej do zrozumienia, Ŝe wie, iŜ
udźwignęłaby o wiele większy cięŜar niŜ ten, który ma
na plecach.

Zwróciła wzrok na Andy'ego, a ten ledwo zauwaŜal-

nie skinął głową na znak, Ŝe pomyślał o tym samym
co ona. Amy uświadomiła sobie, Ŝe Erie teŜ to spo-
strzegł. Zmarszczył czoło i się odwrócił.

To zabolało, ale Amy nie mogła sobie zawracać tym

głowy. W tej chwili jej najwaŜniejszym zadaniem było
przekonanie pozostałych, Ŝe Dallas stanowi dla nich
zagroŜenie. Dopiero kiedy uwierzą, zrobi wszystko, co
w jej mocy, by pogodzić się ze swoim chłopakiem.

Ruszyli pod górę.

To Ŝadna wspinaczka - mruknął Erie. - Nawet się

nie pocę.

Zjazd na linie to nie wspinaczka - powiedział

Dallas. - Nie chodzi o to, by wejść na szczyt. Rzecz w
tym, Ŝeby z niego zejść.

Amy nie miała pojęcia, jak to moŜliwe, by zejście z

góry było trudniejsze od wejścia na nią. Do chwili
kiedy stanęła na szczycie. Przed nią rozwierało się
urwisko.

Cała grupa zamilkła na ten widok. Tasha pierwsza

przerwała ciszę.

- Mamy zejść tędy? - Jej głos drŜał. - PrzecieŜ

pospadamy!

109

Amy nie mogła mieć jej za złe tego, Ŝe jest przera-

ona. Od szczytu góry do podnóŜa ciągnęła się pionowa

ciana. Wysoka.

Na jakiej wysokości jesteśmy? - spytała.

Około sześćdziesięciu metrów - odparł Dallas. -W

sam raz dla początkujących. Jak ośla łączka dla
narciarzy.

Jeszcze nie widziałam takiej oślej łączki - skwi-

towała Brooke. -Jesteś pewien, Ŝe początkujący dadzą
sobie radę?

Brooke, jestem wykwalifikowanym opiekunem ~

oznajmił spokojnie Dallas. - A teraz skupcie się wokół
mnie. PokaŜę wam, jak to się robi.

Zrzucił liny z urwiska i zademonstrował, jak za ich

pomocą, przy wykorzystaniu mechanicznych urządzeń,
kontrolować tempo schodzenia w dół stromego zbocza.
Obrazowo przedstawił im radość i poczucie triumfu,
jakie ich ogarnie, kiedy staną na ziemi.

- Jeśli dotrzemy tam w jednym kawałku - burknęła

Tasha.

Dallas uśmiechnął się.

- Nie pozwolę, by ci się cokolwiek stało, Tasha.
Ś

wietnie, pomyślała Amy. A co z resztą grupy? Na

ogół  nie  bała  się  wysiłku.  Ale  nawet  najdoskonalszy
klon  zrobiłby  sobie  krzywdę,  spadając  z  wysokości
sześćdziesięciu metrów na twardy grunt. Była przeko-
nana,  Ŝe  to  moŜe  być  częścią  planu  Dallasa  -  ale  na
czym  on  mógł  polegać?  Gdyby  ten  podejrzany  typ
naleŜał  do  organizacji,  na  pewno  nie  chciałby,  by  jej
czy Andy'emu spadł włos z głowy.

Jednak nie zawahał się przed zamordowaniem Flory,

gdy uznał, Ŝe moŜe mu przeszkodzić w urzeczywist-

110

nieniu jego planu. Kto wie, jakie miał zamiary wobec
Erica, Tashy i Brooke?

Kiedy więc spytał, kto chce zejść jako pierwszy, od

razu zgłosiła się na ochotnika.

Oczami wyobraźni widziała karcące spojrzenie mat-

ki. Tym razem jednak nie chodziło jej o to, by popisać
się swoimi umiejętnościami. Chciała sprawdzić, jak
wytrzymałe są liny, zanim przyjdzie kolej na kogoś
słabszego i obdarzonego gorszym refleksem.

Kiedy przygotowania do zjazdu dobiegły końca, liny

przyczepione do jej pasa wydawały się mocne i bez-
pieczne. Amy zaczęła centymetr po centymetrze wy-
suwać się za krawędź urwiska.

Było to dziwne uczucie. Widziała wiele wystających

kamieni, których mogła się przytrzymać, i zdawała
sobie sprawę, Ŝe nawet gdyby jej się to nie udało, liny
zabezpieczą ją przed upadkiem. Mimo to, schodząc w
dół po pionowej ścianie, co chwila przełykała ślinę.
Ogarniał ją lęk. W dodatku nie widziała tego, co dzieje
się na szczycie. A gdyby Dallas nagle wyciągnął nóŜ i
przeciął linę? Miała nadzieję, Ŝe Andy nie spuszcza z
niego oka.

Kiedy stanęła na ziemi, nie była pewna, czy to, co

czuje,  jest  radością  z  odniesionego  sukcesu  czy  teŜ
najzwyczajniejszą w świecie ulgą. Poodpinała karabinki
i  puściła  liny.  Spojrzawszy  w  górę,  zauwaŜyła,  Ŝe
następny  będzie  Erie.  Wreszcie  będzie  mogła  z  nim
zamienić kilka słów na osobności -jeśli cały zejdzie na
dół...

Obserwując go uwaŜnie, zastanawiała się, co zrobiła-

by, gdyby lina pękła. Próbowała go złapać? Ale spa-
dając, poobijałby się o skały i mógłby zginąć, zanim
runąłby na ziemię. A moŜe wdrapałaby się szybko na

111

górę, by go uratować? MoŜe... Ale gdyby wyszedł z
tego cało, pewnie zabiłby ją za to, Ŝe zrobiła z niego
pośmiewisko w oczach innych.

Na szczęście nie musiała nic robić. Erie doskonale

sobie poradził i bezpiecznie zszedł na ziemię.

Podbiegła do niego, kiedy zaczął odpinać liny.

Erie, musisz mnie wysłuchać - zaczęła.

Nic nie muszę. Amy, widziałem, co widziałem.

Nic, co powiesz, tego nie zmieni.

cisnęła go za ramię, by nie odszedł.

- Erie, Andy nie jest zwykłym chłopakiem. Jest taki

jak ja.

Chłopiec zamrugał.

- To znaczy, Ŝe jest klonem?
Amy pokiwała głową.

Były dwa projekty o kryptonimie PółksięŜyc.

Najpierw stworzeni zostali chłopcy, potem dziewczęta.
Zaprojektowano nas tak, Ŝebyśmy byli razem i mogli...

Chyba domyślani się reszty. I to ma być twoje

wytłumaczenie'.'

Co, tak was zaprogramowano, Ŝebyście

nie mogli się sobie oprzeć? Ze waszym przeznaczeniem
jest być razem czy coś takiego?

Tak, mniej więcej - przyznała Amy. - Słuchaj, to

nie  znaczy,  Ŝe  Andy  i  ja  musimy  się  pobrać,  ale  na
pewno coś zawsze będzie nas łączyć. To nie musi mieć
wpływu na nas, ciebie i mnie, Erie. Chcę, Ŝebyśmy byli
razem  i...  -  Jej  głos  się  załamał.  Jeszcze  nigdy  nie
patrzył na nią tak zimnymi oczami. - Jest jeszcze coś -
powiedziała  pospiesznie.  -  Nam  wszystkim  moŜe
grozić  niebezpieczeństwo.  Nie słyszałeś,  co mówiłam?
Andy  jest  klonem,  tak  jak  ja,  a  to  znaczy,  Ŝe  wtedy,
pod wodą, naprawdę widział to, co mówi. Dallas zabił
Florę. Nie wiem, o co w tym wszystkim

112

chodzi, ale musimy stąd uciec jak najdalej od tego
człowieka.

Chłopiec nawet na nianie patrzył; skierował wzrok

w górę.

- Albo ten twój nowy chłopak okłamuje ciebie, albo

ty mnie. Bo, szczerze mówiąc, w tej chwili nie wygląda
mi na klona.

Amy odwróciła się i wstrzymała oddech. Andy

wisiał na linie w połowie zbocza i nie miał w zasięgu
ręki nic, czego mógłby się złapać.

Sam widzisz! - krzyknęła do Erica. - To przez

Dallasa, za szybko popuszczał linę! Chce, Ŝeby spadłt

No to czym się martwisz? Skoro jest klonem, to

najwyŜej wybije sobie palec u nogi, nie?

Nie gadaj głupot! - krzyknęła Amy. Rzuciła się

biegiem w stronę góry. Nie wiedziała, co robić, ale
była pewna, Ŝe coś wymyśli. Nawet gdyby miała
ujawnić swoje niezwykłe umiejętności...

Nie musiała jednak robić nic nadzwyczajnego. Andy

rozbujał  linę  tak,  by  zbliŜyć  się  do  pionowej  ściany,
po  czym  złapał  się  występu  skalnego.  Amy  wypuściła
powietrze  z  ust  dopiero  wtedy,  gdy  spokojnie  zsunął
się na ziemię. Podbiegła do niego.

- Wszystko w porządku?
Andy skinął głową.

- Widziałaś to? - spytał. - Jestem pewien, Ŝe on

chciał mnie strącić. Amy, musimy stąd uciec. I to juŜ.

- A reszta? Nie moŜemy ich zostawić.
Chłopiec westchnął.

- Dasz radę namówić ich do ucieczki? Amy, nie

ma mowy, Ŝeby się zgodzili.

Spojrzała na Erica i wyczytała z jego oczu zimny

113

gniew. Wiedziała, Ŝe Andy ma rację. Erie im nie zaufa.
Podobnie jak Brooke, co do tego nie miała wątpliwości.

A co do Tashy... Amy podniosła głowę. Jej najlepsza

przyjaciółka  właśnie  schodziła  na  dół.  Zsuwała  się
centymetr po centymetrze, a Dallas dodawał jej otuchy,
wykrzykując  słowa  zachęty.  Tasha  nie  dałaby  powie-
dzieć  o  nim  złego  słowa.  Ten  człowiek  stał  się  jej
idolem.

Andy miał rację. Nie byli najpopularniejszymi człon-

kami grupy. Nikt im nie uwierzy. Ale jak mogła
opuścić swoją najlepszą przyjaciółkę, skoro mogło jej
grozić wielkie niebezpieczeństwo? A Erie... czy on jej
kiedykolwiek wybaczy? Czy zrozumie?

- Chodź - rzucił Andy. - Musimy uciec, zanim on

tu zejdzie. Pomyśli, Ŝe wróciliśmy do obozu, i dzięki
temu nie od razu zacznie nas szukać. Zyskamy na czasie.

Amy przemyślała to szybko.

Dobrze. Wezwiemy pomoc i wrócimy po po-

zostałych.

No właśnie. - Chłopiec wziął ją za rękę i razem

odeszli.

Amy nie poŜegnała się z Erikiem. Zabrakło jej

odwagi. Bo nawet ona, najsilniejsza dziewczyna na
ś

wiecie, nie mogła powstrzymać łez.

Szli szybko, ale na dobre przyspieszyli kroku dopiero
wtedy, gdy znaleźli się poza zasięgiem wzroku Dallasa.

- Pójdziemy w stronę szosy - powiedział Andy. -

Potem znajdziemy sklep, przy którym został samochód.
Stamtąd zadzwonimy po pomoc.

Amy juŜ sobie wyobraŜała reakcję matki. Nancy

Candler zgodziła się na wyjazd córki z wyraźnymi
oporami, no i okazało się, Ŝe jej obawy były w pełni
uzasadnione. Amy będzie miała szczęście, jeśli po tym,
co się stało, mama kiedykolwiek spuści ją z oka.

Okolica, w której znaleźli się uciekinierzy, nie wy-

glądała znajomo.

- Powinniśmy poszukać ścieŜki, którą szliśmy do

obozu - zaproponowała dziewczyna.

115

Rozdz

- Nie, lepiej nie. Dallasowi byłoby za łatwo nas

znaleźć.

Andy, on jest sam i wcale nie wygląda na siłacza.

We dwoje dalibyśmy sobie z nim radę.

Ale nawet we dwoje nie zatrzymamy kuli - odparł

chłopiec ponuro.

- On ma broń?
Skinął głową.

Nosi ją w plecaku, zauwaŜyłem to juŜ pierwszego

dnia. Nawet go o to spytałem. Powiedział, Ŝe zabiera
pistolet na kaŜdą ekspedycję dla własnego bezpieczeń-
stwa, na wypadek gdyby się natknął na jakieś dzikie
zwierzęta.

Jakie dzikie zwierzęta? - spytała Amy z niepo-

kojem.

Pewnie te same, które miały wpaść w pułapkę

zastawioną w twoim namiocie.

Czyli my - szepnęła.

No.

Wziął ją za rękę, a ona nie zaprotestowała. Pozwoliła

nawet, by ją prowadził, co było dla niej nowym do-
ś

wiadczeniem.

Jesteś pewien, Ŝe idziemy w dobrym kierunku?

Tak.

Naprawdę? Nie mamy kompasu, mapy ani niczego

takiego. Skąd wiesz, Ŝe tam jest szosa?

Andy nie okazał zniecierpliwienia, nawet się uśmiech-

nął.

- Posłuchaj.

Amy nadstawiła uszu. Ale oprócz ich kroków i szeles-

tu odgarnianych gałęzi nie słyszała nic niezwykłego.

Co ty właściwie słyszysz? - spytała.

Ruch uliczny. Samochody, cięŜarówki, coś jesz-

116

cze. Odgłosy dochodzą z dość duŜej odległości, ale
kiedy idziemy w tym kierunku, są coraz głośniejsze.
Spojrzała na niego z podziwem.

0 rety! Masz lepszy słuch niŜ ja.

Na pewno są rzeczy, które ty potrafisz lepiej ode

mnie -rzekł uspokajająco. -Jak szybko umiesz biegać?

Nie jestem pewna - przyznała. - Nigdy nie mie-

rzyłam  sobie  czasu.  Wiem,  Ŝe  biegam  szybko.  I  mam
doskonały  wzrok.  Widzę  trzy  razy  lepiej  niŜ  zwykli
ludzie.  -  Uprzytomniła  sobie,  Ŝe  jeszcze  nigdy  nie
mówiła o sobie z taką swobodą. Nawet z Tashą i Eri-
kiem, którzy znali prawdę o niej, nie mogła rozmawiać
tak  szczerze.  Nie  chciała,  by  pomyśleli,  Ŝe  się  prze-
chwala.

Ale Andy w pełni ją rozumiał.

To masz lepsze oczy niŜ ja - powiedział.

To chyba normalne, Ŝe nie jesteśmy zupełnie

identyczni - stwierdziła Amy. - W końcu jesteś ode
mnie kilka lat starszy.

I innej płci - dodał chłopiec. - To znaczy, nasze

ciała się róŜnią.

I to jak - palnęła Amy bez namysłu, po czym

zarumieniła się.

Przepraszam, nie chciałem wprawić cię w za-

kłopotanie. - Zatrzymał się i mocniej ścisnął ją za
rękę.

Co się stało? - spytała.

Ciii. Posłuchaj. Coś jest za nami.

Tym razem słuch jej nie zawiódł. Nie potrafiła

jednak rozpoznać tego dźwięku. ZniŜyła głos do szeptu.

To nie brzmi jak kroki.

Nie. A przynajmniej nie ludzkie.

Myślisz, Ŝe to zwierzę? MoŜe to tylko zając.

Nie, coś większego.

117

Amy spojrzała na swojego towarzysza.

No to czemu tu stoimy? Powinniśmy uciekać!

Lepiej byłoby wejść na drzewo. Jeśli to wilk czy

pantera, dogoni nas bez trudu.

No dobra, ale zróbmy coś!

Niestety, było juŜ za późno. ZbliŜało się coś wiel-

kiego i czarnego. Ledwie Amy uzmysłowiła sobie, Ŝe
to niedźwiedź, a zwierzę rzuciło się na nią.

Pochwyciły ją potęŜne włochate łapy. Próbowała się

uwolnić, ale niedźwiedź był zbyt silny. Z twarzą
przyciśniętą do jego piersi, dziewczyna nie mogła
oddychać.

Nagle poczuła coś jeszcze - jakby jakaś siła ode-

pchnęła  rozszalałe  zwierzę.  Niedźwiedź  zamruczał,
puścił ofiarę i zwrócił się w stronę Andy'ego. Chłopiec
stał w takiej samej pozycji jak postać z jednego z pla-
katów wiszących w pokoju Erica. Kiedy zwierzę pode-
szło  do  niego,  Andy  zaatakował.  Podniósł  nogę  za-
dziwiająco  wysoko  i  kopnął  je  w  pierś.  Niedźwiedź
zatoczył się do tyłu. Chłopiec bez zwłoki przypadł do
niego.  Kolejne  kopniaki  trafiały  w  masywne  ciało.
Niedźwiedź  wyglądał  na  oszołomionego.  Andy  złapał
Amy za rękę i razem rzucili się do ucieczki.

Dziewczyna nie miała pojęcia, jak długo biegli, ale

kiedy  wreszcie  się  zatrzymali,  była  przekonana,  Ŝe
niedźwiedź  został  daleko  z  tyłu.  Dwaj  uciekinierzy
upadli  na  ziemię,  nie  puszczając  swoich  rąk.  Pędzili
tak, Ŝe - ku zdumieniu Amy - zabrakło jej tchu, podob-
nie jak jej towarzyszowi.

Byłeś niesamowity! -powiedziała, kiedy wreszcie

odzyskała głos. - Co ty właściwie zrobiłeś?

To był kick boxing - wydyszał Andy. - Chodzę na

kurs. Karate, judo, kung-fu, tai chi i tak dalej.

118

O rety! Dla kondycji?

I własnego bezpieczeństwa. San Francisco to duŜe

miasto. Nie tak niebezpieczne, jak niektóre, ale mimo
to lepiej być przygotowanym na wszystko.

Ale po co ci znajomość sztuk walki do obrony

własnej? - spytała.

Dzięki niej poradziłem sobie z niedźwiedziem.

No tak, ale w San Francisco raczej nie spotyka się

grizzly. Jesteśmy silniejsi od ludzi. Mógłbyś zno-
kautować kaŜdego, kto cię zaatakuje.

Tak, wiem. Wolę jednak walczyć tak, jak zwykli

ludzie. Dzięki temu czuję się bardziej normalny.

Uśmiechnęła się do chłopca. Jej matka byłaby z niego

zadowolona, zwłaszcza Ŝe przed chwilą uratował Amy
Ŝ

ycie.

Zresztą sama teŜ była zadowolona. Spodobało jej się

w nim to, Ŝe choć jest obdarzony niezwykłymi
zdolnościami, nie polega wyłącznie na nich. Wszystko
jej się w nim podobało.

Pozwolili sobie tylko na kilka minut odpoczynku.

- Musimy wydostać się z lasu i znaleźć szosę przed

zmierzchem -powiedział Andy. -Wiem, Ŝe obydwoje
dobrze widzimy w ciemnościach, ale, szczerze mówiąc,
wolałbym w tym gąszczu nie sprawdzać, na ile dobrze.

Amy przytaknęła.

- No to którędy pójdziemy?

Andy przechylił głowę na bok i wytęŜył słuch. Po

chwili wskazał kierunek.

- Tędy.

Niesamowite, pomyślała nie wiadomo który juŜ raz

tego dnia. WciąŜ nie słyszała Ŝadnych samochodów.
Po chwili jej uszu dobiegł inny dźwięk.

- śaby - powiedziała.

119

Hę?

Słyszę rechot Ŝab. To znaczy, Ŝe w pobliŜu jest

woda.

Andy nachmurzył się.

Pewnie to jakaś odnoga rzeki. Mam nadzieję, Ŝe

nie ma tam wirów. Być moŜe będzie trzeba przepłynąć
na drugi brzeg.

Nie słyszę huku -rzekła dziewczyna. -Nie powin-

no być Ŝadnych trudności.

Po części miała rację. Woda, którą zobaczyli, była

spokojna. Niestety, leŜała na dnie głębokiego na trzydzie-
ś

ci metrów wąwozu, a nie mieli Ŝadnych lin, za pomocą

których mogliby zejść na dół po stromym brzegu.

Amy obliczyła w myśli, Ŝe od rzeki dzieli ich około

piętnastu metrów. Na szczęście nad wąwozem wisiał
most. Ruszyli brzegiem w jego stronę.

Przechodziłaś kiedyś po wiszącym moście? -spy-

tał Andy.

Nie.

A ja tak. To dziwne uczucie, bo most nie wydaje

się solidny. Ale nie bój się, jest trwalszy, niŜ się wydaje.

Amy miała taką nadzieję. Most, dyndający między

dwoma drzewami po przeciwnych stronach wąwozu,
nie wyglądał zachęcająco. Na szczęście nie spędzą na
nim zbyt wiele czasu.

Byt wąski, musieli więc iść gęsiego.*

Chcesz, Ŝebym poszedł pierwszy i sprawdził, czy

wszystko gra? - spytał Andy.

Myślisz, Ŝe ten most wytrzyma nasz cięŜar? -

zaniepokoiła się Amy. Woda wydawała się niezbyt
głęboka, ale wystawało z niej sporo duŜych głazów.

Chłopiec złapał jedną z lin i potrząsnął nią. Most

zakołysał się, lecz nie spadł.

120

~ Tak, jest w porządku.

OstroŜnie, trzymając się lin po obydwu stronach,

Amy weszła na rozchybotany most; jej towarzysz
ruszył za nią.

Dobrze się czujesz? - spytał.

Jak dotąd - odparła niepewnie.

Patrz przed siebie, nie oglądaj się. Mogłoby ci się

zakręcić w głowie.

Amy nie miała zamiaru patrzeć za siebie, w dół czy

w jakiekolwiek inne miejsce, nie będące drugim końcem
mostu.

- Ciekawe, jak długo on tu wisi - myślał na głos

Andy. - Pewnie setki lat.

Dziewczyna jęknęła.

Andy, wcale nie dodajesz mi otuchy.

Chodzi mi o to, Ŝe skoro wytrzymał tak długo...

Andy!

Dobrze, dobrze, nic juŜ nie będę mówił. -Chłopiec

parsknął śmiechem.

Poczuła się pewniej, słysząc jego śmiech. Miała

nadzieję,  Ŝe  się  przed  nim  nie  zbłaźniła.  Idąc  po
niepewnej  powierzchni,  czuła  ucisk  w  Ŝołądku,  ale  w
połowie  drogi  zaczęło  jej  się  robić  lŜej  na  sercu.  T
wtedy most zaczął się kołysać.

Andy? Co robisz?! - krzyknęła Amy, zaciskając

dłonie na linach.

Nic. To. pewnie podmuch wiatru.

PrzecieŜ nie wieje - rzuciła. Nagłe cały most

zafalował. - Andy, co się dzieje?

Nie wiem - odparł.

Amy popatrzyła przed siebie. Nie dostrzegła tam nic

podejrzanego. Zbierając odwagę, odwróciła się, ale zza
szerokich ramion swego towarzysza nie widziała dru-

121

giego końca mostu. Pod wpływem nagłego ruchu
zakręciło jej się w głowie. Most znów zafalował, tym
razem silniej.

- Andy! Czy coś się dzieje za twoimi plecami?
Chłopiec odwrócił się.

Nie widzę, słońce świeci mi w oczy. Czekaj, coś

jest na tamtym drzewie!

- Co to?

Nie wiem!

Most kołysał się coraz bardziej gwałtownie; wręcz

rzucało nim na wszystkie strony. Do uszu Amy dobiegł
złowieszczy odgłos rytmicznych uderzeń. 2 piersi
Andy'ego wyrwał się krzyk.

Chłopiec odwrócił Amy twarzą do siebie i opasał

jej rękami swoje biodra.

- Amy, trzymaj się mnie!
Runęli w dół.

Rozdział jedenasty

my trzymała się Andy'ego z całej siły i myślała
tylko o tym, Ŝe roztrzaskają się o skały, ich szczątki

wpadną do wody i na zawsze zostaną razem... Dziwne,
Ŝ

e czuła taki spokój. W tej chwili bowiem, kiedy lecieli

ku wieczności, nie mogła juŜ nic zrobić...

Podniosła głowę, pragnąc po raz ostatni zobaczyć

jego twarz. Wtedy jej oczom ukazał się niesamowity
widok.

Ręce Andy'ego były wyciągnięte do góry i zaciśnięte

na grubej linie. I nagle dwaj uciekinierzy przestali
spadać. Zakolysaii się niczym akrobaci w cyrku. Co
najwaŜniejsze, Ŝyli. A w dodatku zwisali z liny raptem
półtora metra nad rzeką.

Amy puściła się i wpadła do płytkiej wody. Andy

poszedł w jej ślady. Brnąc po kolana w wodzie, wy-

123

gramolili się na brzeg i runęli na ziemię. Tam, na
wilgotnej, błotnistej ziemi, przytulili się do siebie bez
słowa.

Po twarzy Amy popłynęły łzy. Wyszła juŜ cało z

wielu niebezpieczeństw, wybrnęła z powaŜnych kło-
potów, ale jeszcze nigdy nie była tak blisko śmierci.

Przywykła do tego, Ŝe to ona jest tą silną, bystrą, tą,

która ratuje innych. Miło było dla odmiany znaleźć się
w ramionach kogoś równie - jeśli nie bardziej -silnego.
Kolejne nowe doznanie. Prawdziwy związek dusz.
Amy jeszcze nigdy nie czuła się tak bezpieczna,
nikomu tak bardzo nie ufała.

Co się stało? - spytała.

Liny pękły.

Pękły? Czy zostały przecięte?

Nie wiem. Wydawało mi się, Ŝe widziałem kogoś

na drzewie, do którego były przymocowane.

Dallasa?

MoŜe. Równie dobrze mogło to być jakieś zwierzę,

które przegryzło linę. Mieliśmy szczęście, Amy. Ja
tylko złapałem za sznur, licząc na to, Ŝe będzie na tyle
krótki, Ŝe nie uderzymy w ziemię.

Jak w czasie skoku na bungee - mruknęła. Ten

sport nigdy jej nie pociągał.

To prawda. Wiesz, zawsze się zastanawiałem, co

ludzie w tym widzą.

Byli do siebie tak bardzo podobni.

- Nie moŜemy tu zostać - powiedział Andy. - Jeśli

to Dallas przeciął linę, wkrótce zorientuje się, Ŝe nie
udało mu się nas zabić.

Amy zerwała się na nogi.

- Wiesz, wydaje mi się, Ŝe słyszę samochody. -

Po chwili uświadomiła sobie, Ŝe to tylko poboŜne

124

yczenie. Tak naprawdę jej uszu nie dochodził Ŝaden

dźwięk. Ale chłopiec skinął

głową.

- To juŜ niedaleko. - Ruszył przed siebie pewnym

krokiem, prowadząc ją przez cierniste krzaki i wielkie
głazy. - Patrz!

Przed nimi była ta sama ścieŜka, którą szli przed

dwoma dniami. Amy zauwaŜyła znajomą grupę skał i
drzewo o gałęziach zwieszających się tak nisko, Ŝe
trzeba było przechodzić nad nimi.

Miała dobrą pamięć do kierunków. Bez trudu od-

najdywała drogę do miejsc, w których juŜ raz była.
Sama jednak nie odszukałaby tej ścieŜki.

- Jesteś niesamowity - zwróciła się do swego

towarzysza.

Nie zaprzeczył.

- Obydwoje jesteśmy niesamowici -powiedział. -

Dlatego tak nam ze sobą dobrze.

Przeszedł ją miły dreszcz. Naukowcy pracujący

przy projekcie PółksięŜyc wiedzieli, co robią. Z nikim
jeszcze nie łączyła jej tak silna więź. Wreszcie czuła,
Ŝ

e nie jest sama.

Przed jej oczami mignęła twarz Erica, ale Amy nie

zamierzała czuć się winna. Nie mogła nic zrobić. Ona
i Andy - to było przeznaczenie.

Szli w milczeniu, trzymając się za ręce. Od czasu do

czasu  dziewczyna  słyszała  odgłosy  przejeŜdŜających
samochodów,  coraz  głośniejsze.  Wkrótce  para  ucieki-
nierów  wyszła  z  lasu,  prosto  na  autostradę.  Słońce
chyliło  się  juŜ  ku  zachodowi,  lecz  niedaleko  widać
było tylną ścianę sklepu.

Jak na komendę rzucili się biegiem w jego stronę.

Furgonetka wciąŜ stała na parkingu. AŜ trudno było

125

uwierzyć, Ŝe raptem parę dni minęło od chwili, kiedy z
niej wysiadali, podekscytowani i pełni nadziei.

Pod drzwiami sklepu stanęli jak wryci.

Wnętrze tonęło w ciemnościach, a za szybą wisiała

tabliczka z napisem: „Zamknięte z powodu urlopu".
Widniejące na niej daty wskazywały na to, Ŝe sklep
zostanie otwarty dopiero za dwa tygodnie.

Ze smutkiem wpatrywali się w tabliczkę.

- No to świetnie - jęknął Andy. - Co teraz zro

bimy?

Amy nie odpowiedziała; nie odrywała wzroku od

tabliczki.

Andy, który jest dzisiaj?

Czternasty.

Sklep jest zamknięty od wczoraj - powiedziała.

No to co?

Dallas powiedział, Ŝe przynieśli tu z Willardem

ciało Flory. Stąd wezwali pogotowie. To było dziś
rano, czyli sklep wtedy był juŜ zamknięty.

Chłopiec zamyślił się.

- MoŜe na tyłach jest automat telefoniczny.

Byt ale zepsuty. Pokrywająca go warstwa kurzu
wskazywała na to, Ŝe od dawna go nie uŜywano. Amy
spojrzała na pustą autostradę.

Jak daleko jest do najbliŜszego miasta? - spytała.

Nie mam pojęcia. Pamiętam, Ŝe po drodze za-

trzymaliśmy się na stacji benzynowej.

Tak, a potem jechaliśmy jeszcze przez godzinę -

stwierdziła Amy. - Nie przypominam sobie Ŝadnych
zabudowań. Proponuję więc, Ŝebyśmy poszli w przeciw-
nym kierunku. MoŜe z tamtej strony stacja benzynowa
będzie bliŜej.

126

- Zgoda - przytaknął Andy. - Ale po co iść pieszo,

skoro moŜna jechać?

- Chcesz ukraść furgonetkę?
Potrząsnął głową.

- Na pewno jest zamknięta, a nawet gdybyśmy

dostałi się do środka, nie umiałbym jej uruchomić.

Amy uśmiechnęła się.

Cieszę się, Ŝe nie jesteś doświadczonym złodzie-

jem samochodów. No, to czym chcesz jechać?

Autostopem.

Amy zawahała się. Obiecała matce, Ŝe nigdy nie

wsiądzie do samochodu z obcym człowiekiem. Gazety
były pełne przeraŜających historii o młodych ludziach,
dla których takie przejaŜdŜki kończyły się tragicznie.

Jednak po tym, co przeszła tego dnia, nic nie mogło

jej przerazić. Poza tym nie była sama. Towarzyszył jej
Andy. A razem mogli dać sobie radę niemal z kaŜdym.

- Dobra - powiedziała i ruszyli w stronę autostrady.

Chciała wystawić kciuk w tradycyjnym geście auto-

stopowicza, ale w zasięgu jej wzroku nie było Ŝadnego
samochodu. Z oddali nie dobiegał jakikolwiek dźwięk.

Kiedy wreszcie nadjechał jakiś wóz, oboje wystawili

kciuki. Samochód nie zatrzymał się, ba, nawet nie
zwolnił. Po kilku minutach pojawił się następny, ale i
jego kierowca najwyraźniej nie miał ochoty ich zabrać.

Amy uzmysłowiła sobie, Ŝe ani ona, ani Andy nie

budzą zaufania swoim wyglądem. Obydwoje byli prze-
moczeni i umorusani.

- Lepiej chodźmy stąd - zaproponowała.

Zaczekaj chwilę - rzucił chłopiec. - Coś jedzie.

Był to czarny samochód, jadący dość wolno.
-

Chyba się zatrzymuje - powiedziała Amy z oŜy-

127

wieniem. Wystawiła kciuk i przywołała na usta pro-
mienny uśmiech.

Samochód zjechał na pobocze i zatrzymał się przed

dwójką autostopowiczów. Amy podbiegła do spusz-
czonej szyby po stronie pasaŜera. Andy ruszył za nią.

Proszę pana, czy mógłby nas pan podwieźć...? -

zaczęła i nagle uświadomiła sobie, Ŝe zna kierowcę.

Pan Devon!

Wsiadaj - powiedział.

Poczuła na ramieniu rękę Andy'ego i odwróciła się.

On teŜ patrzył na kierowcę, ale na jego twarzy malowało
się przeraŜenie.

- Uciekaj! - wrzasnął. - Amy, uciekaj!

NOTATKA DO SEKRETARZA: ZAPIS

ROZMOWY TELEFONICZNEJ Z D

JAK WYGLĄDA SYTUACJA?

MIAŁA MIEJSCE UCIECZKA.

CZY STANOWI TO PROBLEM?

BYNAJMNIEJ. WSZYSTKO JEST POD KON-

TROLĄ.

GDZIE OBIEKT JEST W TEJ CHWILI?

NA AUTOSTRADZIE 61. JEST OBSERWOWA-

NY.

   Prawdopodobnie  to  instynktowne  zaufanie,  jakim
darzyła  Andy'ego,  łącząca  ją  z  nim  więź  sprawiła,  Ŝe
Amy  posłuchała  go  bez  wahania.  Zza  jej  pleców
dobiegł  krzyk  pana  Devona:  „Amy,  Amy,  wracaj!".
Dźwięk  jego  głosu  niósł  się  za  nimi,  kiedy  wpadli  do
lasu.  Biegli  i  biegli,  aź  krzyki  ucichły.  Dopiero  wtedy
Andy się zatrzymał.

Zostań tu - nakazał jej. Podskoczył i oburącz

złapał się gałęzi. Podciągając się, wszedł wyŜej. Amy
nie miała pojęcia, co jej towarzysz robi.

Nie widzę go - rzekł, schodząc na dół. - Chyba

nas nie goni.

Mogłam powiedzieć ci to samo bez wchodzenia

na drzewo - stwierdziła Amy. - Gdyby nas ścigał,
słyszałabym jego kroki, - Po chwili dodała: - Ty teŜ.

129

Rozdział dwunasty

No wiesz, chciałem się upewnić. - Chłopiec wciąŜ

cięŜko oddychał. Osunął się na ziemię i oparł piecami
o drzewo.

Palisz? - spytała go Amy z głupia frant.

Nie, czemu pytasz?

Jesteś taki zasapany.

Dziwisz się? - rzucił Andy. - To był prawdziwy

szok! Będę szczery: strasznie się przestraszyłem.

Dziewczyna usiadła przy nim.

- Czemu?

Andy wyglądał na zaskoczonego jej pytaniem.

- „Czemu?" PrzecieŜ widziałaś, kto to był. Rozpo

znałaś go.

Skinęła głową.

- Pan Devon.

Chłopiec roześmiał się gorzko.

Raczej pan Demon.

Co takiego?

Przez chwilę patrzył na nią w milczeniu.

- Pewnie nie miałaś z nim takich przejść jak ja.
Zastanawiała się przez chwilę.

Owszem, spotykałam go w dziwnych okolicz-

nościach - przyznała. - Ale zawsze wydawało mi się,
Ŝ

e jest po mojej stronie. To znaczy, naszej - poprawiła

się.

Nie wątpię, zechciał, byś tak myślała -powiedział

Andy cierpkim tonem.

Skąd go znasz?

Chłopiec milczał. Odwrócił wzrok.

- To musi być dla ciebie nieprzyjemne wspomnie

nie - odezwała się Amy łagodnym tonem. - Byłam
zaskoczona, kiedy go zobaczyłam. Ale ty wpadłeś
w panikę.

130

Andy nie zdobył się na to, by spojrzeć jej w oczy,

ale przynajmniej zaczął mówić.

Niełatwo jest patrzeć w twarz człowiekowi, który

cię porwał.

Pan Devon cię porwał?

Chłopiec wreszcie zwrócił na nią wzrok.

Miałem wtedy cztery tata. Zjawił się w moim

przedszkolu i chyba jakoś przekonał przedszkolankę,
Ŝ

e jest przyjacielem mojego ojca. W kaŜdym razie

zabrał mnie... - Jego głos załamał się.

Dokąd?

Nie wiem, ale pamiętam, Ŝe wszystko wokół było

białe. To musiał być szpital. Oglądali mnie jacyś
ludzie. Mieli strzykawki. - Andy zadygotał. - Widzę to
wszystko jak przez mgłę. Jakby to było snem. Tylko Ŝe
to nie sen, Amy. To zdarzyło się naprawdę. Nigdy nie
zapomnę tej twarzy. Nie masz nawet pojęcia, jak
często od tamtej pory wydawało mi się, Ŝe ją widzę. -
Po chwili dodał: - MoŜe widziałem ją naprawdę.

Kiedyś wydawało mi się, Ŝe widziałam go w szpi-

talu  -  powiedziała  wolno  Amy.  Pamięć  podsunęła  jej
nieprzyjemny  obraz...  szpital  w  Nowym  Jorku,  inne
Amy, zła doktor Markowitz, która prowadziła na nich
eksperymenty. Pan Devon, pojawiający się w gabinecie
lekarza...  Przez  chwilę  myślała,  Ŝe  on  teŜ  jest  z  or-
ganizacji. Kiedy jednak wyskoczyła przez okno szpitala,
uratował  ją...  Czy  aby  na  pewno?  Wszystko  to  było
pogmatwane  i  niewyraźne,  tak  jak  wspomnienia  An-
dy'ego.  Tyle  Ŝe  Amy,  w  odróŜnieniu  od  niego,  nie
wiedziała, czy to był sen, czy jawa.

To zły człowiek, Amy. Wszystko zaczyna nabierać

sensu. Na pewno jest jednym z tych łudzi, którzy chcą

131

stworzyć wyŜszą rasę. Śledził nas, obserwował. A moŜe
miał swoich szpiegów. Dallas mógł być jednym z nich!
Dziewczyna usilnie starała się dojść z tym wszystkim
do ładu. Coś jednak nie dawało jej spokoju.

Ale on mi pomagał - powiedziała. - Zawsze po-

jawia  się  jak  spod  ziemi,  kiedy  zaczyna  się  dziać  coś
dziwnego, i za kaŜdym razem dzięki niemu dowiaduję
się  czegoś  nowego.  Dawał  mi  informacje  i  ostrzegał,
kiedy  groziło  mi  niebezpieczeństwo.  Raz  uratował  mi
Ŝ

ycie.

Krótko mówiąc, zawsze był w pobliŜu - pod-

sumował chłopiec. - Co znaczy, Ŝe cię obserwuje.

Amy przyłoŜyła rękę do skroni. Jeszcze trochę, a

cały ten bałagan przyprawi ją o ból głowy. Miała teŜ
inne zmartwienie. Zaburczało jej w Ŝołądku tak głośno,
Ŝ

e jej towarzysz usłyszałby to, nawet gdyby nie był

klonem.

Jesteś głodna - powiedział. - Ja teŜ.

Co zrobimy? - myślała na głos. Zapadł juŜ zmrok,

- Moglibyśmy poszukać jagód i orzechów. Pewnie
gdzieś tu rosną grzyby...

Mogą być trujące. Potrafisz odróŜnić jadalne od

niejadalnych?

Nie - przyznała Amy.

. - To bez znaczenia. Po ciemku i tak nic byśmy nie

znaleźli. Dziewczyna spojrzała na niego ze
zdziwieniem.

Naprawdę? Nie widzisz w ciemnościach?

Nie aŜ tak dobrze.

Amy rozejrzała się. Widziała wszystko wyraźnie.

Jej towarzysz wstał,

Musimy zdobyć coś do jedzenia - rzekł.

Gdzie?

132

W sklepie. Zaczekaj tutaj, zaraz wrócę. Amy

otworzyła usta ze zdumienia.
-

Zamierzasz włamać się do sklepu?

Amy, jesteś głodna? Kiedy będziemy mieli to

wszystko za sobą, zapłacę właścicielowi za wszelkie
szkody. Nie mamy wyboru.

Raczej nie - mruknęła.

Andy ruszył w stronę szosy, a ona oparła się plecami

o pień drzewa i popadła w zamyślenie.

Dlaczego tak ją niepokoił stosunek Andy'ego do

pana Devona? PrzecieŜ sama nie do końca ufała temu
człowiekowi. Był tajemniczy, to nie ulegało wątpliwo-
ś

ci. Kiedy jednak przypomniała sobie, jak mocno Andy

był przeraŜony.., Ona nigdy nie bała się pana Devona.
Z drugiej strony tak naprawdę wcale go nie znała.

Tak naprawdę Andy'ego teŜ nie znasz, usłyszała

cichy głos płynący z głębi jej duszy.

Nie, z nim jest inaczej. Jesteśmy ze sobą tak jakby

spokrewnieni. Łączy nas to samo pochodzenie, oby-
dwoje nosimy znak.

To jednak nie uciszyło głosu. KaŜdy moŜe zrobić

sobie tatuaŜ w kształcie półksięŜyca.

Uświadomiła sobie, Ŝe serce zaczyna jej bić

mocniej. Jakie miała dowody na to, Ŝe Andy naprawdę
jest  klonem?  Czy  zrobił  coś  niezwykłego?  Szybko
chodził... No i co z tego? To samo moŜna powiedzieć
o  wielu  ludziach.  Twierdził,  Ŝe  w  głębi  lasu  słyszy
odgłosy  ruchu  ulicznego,  ale  autostradą  jeździ
niewiele

samochodów.

Niedźwiedzia

pokonał,

wykorzystując  sztuki  walki,  a  nie  siłę  fizyczną.  MoŜe
wcale  nie  był  silny.  MoŜe  trenował  sztuki  walki  nie
dlatego,  Ŝe  chciał  wyglądać  na  normalnego  chłopaka,
ale dlatego, Ŝe był normalny.

133

Amy coraz bardziej kręciło się w głowie.

A Flora? Tylko ktoś obdarzony doskonałym wzro-

kiem mógł dostrzec ją w mętnej wodzie.

Andy twierdził, Ŝe widział na własne oczy, jak

Dallas ją zabił. A skąd wiadomo, Ŝe mówił prawdę?

A więź, która ich łączyła? MoŜe ją sobie uroiła?

A jeśli nie był taki jak ona? To kim był? Jednym z

nich?

Przebiegła pamięcią wszystko, co zdarzyło się, odkąd

go poznała, wszystkie ich rozmowy, szukała wskazó-
wek...

Kiedy usłyszała jego kroki, jej wątpliwości wciąŜ

pozostawały  nierozstrzygnięte.  Przestrzegła  się  w  du-
chu,  by  ich  nie  okazywać.  Nie  mogła  pozwolić,  by
Andy  poznał  jej  myśli.  Była  z  tym  chłopcem  sam  na
sam  w  środku  lasu  i  nie  miała  pojęcia,  czego  się  po
nim spodziewać.

Andy rzucił na ziemię duŜy wór.

Gotowa na królewską ucztę? Przyniosłem same

rarytasy. - Zaczął wykładać na ziemię torebki wypeł-
nione czipsami, batonami i napojami w kubkach. Amy
starała się przybrać na twarz zadowoloną minę. Uprzy-
tomniła sobie, Ŝe straciła apetyt.

Miałeś kłopoty z dostaniem się do sklepu? -

spytała.

Właściwie to nie - odparł. - WywaŜyłem tylne

drzwi.

Dziewczyna starała się dyskretnie pociągnąć go za

język, by nie wzbudzić jego podejrzeń.

- Pewnie pierwszy raz zrobiłeś coś takiego.
Uśmiechnął się szeroko.

- Kiedyś zapomniałem szyfru otwierającego moją

szafkę i musiałem się do niej włamać, Ŝeby wyjąć

134

ksiąŜkę, która była mi potrzebna na jakąś tam lekcję.
Szkoda, Ŝe nie widziałaś miny woźnego. Myślał, Ŝe
wybuchła tam bomba.

Amy wbrew woli odwzajemniła jego uśmiech, jak

zawsze zaraźliwy. Wydawało się niemoŜliwe, by w tej
chwili groziło jej jakiekolwiek niebezpieczeństwo. Z dru-
giej strony... gdyby tylko mogła go jakoś sprawdzić...

Co to było? - spytała nagle.

Co?

Coś usłyszałam.

Jego czoło zmarszczyło się.

Tak, ja teŜ coś słyszę.

Patrz! - krzyknęła, wyciągając rękę. - Och, juŜ

zniknęło!

Spojrzał we wskazanym przez nią kierunku.

- To tylko jeleń - powiedział. - Nie ma się czym

przejmować.

Nie ma się czym przejmować. A juŜ na pewno nie

adnym jeleniem. Amy bowiem niczego nie zobaczyła

ani nie usłyszała. Andy kłamał.

Próbowała jeść, przez cały czas rozmyślając, snując

plany. Jednym uchem słuchała swego towarzysza,
który zastanawiał się na głos, co Dallas zrobił z ciałem
Flory i jaki los spotkał Willarda. Po pewnym czasie
ziewnęła przeciągle.

Ale jestem zmęczona - powiedziała.

Ja teŜ. To był szalony dzień. Nawet jak dla dwóch

klonów.

Mhm - mruknęła Amy i połoŜyła się, - Dobranoc.

Dobranoc - odparł Andy. Wyciągnął się na ziemi

i zamknął oczy.

Dziewczyna zaczekała, aŜ jego oddech stanie się

równy i głęboki. Wtedy usiadła.

135

- Andy? - odezwała się cicho. Nie zareagował.

OstroŜnie się podniosła... i nadepnęła na gałązkę, która
złamała się z trzaskiem. Wstrzymała oddech.

Andy nie drgnął. I to ma być supersłuch? - pomyślała

Amy.

Pospiesznie ruszyła ścieŜką w stronę szosy. Na

pewno ktoś ulituje się nad umorusaną dziewczyną w
łachmanach, stojącą na poboczu w środku nocy. A co do
zaufania do obcych ludzi... cóŜ, będzie musiała zdać się
na swój instynkt.

Autostrada była pusta, z oddali nie dochodziły Ŝadne

dźwięki.  Dziewczyna  zobaczyła  jednak  coś,  co  pod-
niosło  ją  na  duchu.  Na  parkingu  przed  sklepem,  obok
furgonetki  winnebago,  stał  czarny  samochód.  Pan  De-
von na nią czekał.

Przebiegła na drugą stronę autostrady. ZbliŜając się

do samochodu, zauwaŜyła sylwetkę człowieka siedzą-
cego za kierownicą. Tak, to był pan Devon!

Zapukała w szybę. Nie zareagował. Kiedy otworzyła

drzwi, nawet nie drgnął.

Nie mógł. Był martwy.

Amy siedziała skulona na schodku przed drzwiami
sklepu. Błyskające koguty dwóch wozów policyjnych
rozświetlały parking.

Wszystko zdarzyło się tak szybko. Po odnalezieniu

pana Devona dziewczyna zatrzymała przejeŜdŜającą
cięŜarówkę. Kierowca zadzwonił z komórki na policję.

- Wygląda na to, Ŝe ktoś kopnął go w splot słonecz-

ny - dobiegł ją głos jednego z policjantów. - Ten, kto to
zrobił, uprawia sztuki walki.

Przy samochodzie walały się batony - najwyraźniej

wypadły z worka z jedzeniem. Dlatego teŜ, kiedy
policjant zaczął przesłuchiwać Amy, ta powiedziała mu
o chłopaku czekającym na nią w lesie.

Spomiędzy drzew wyłonił się Andy, prowadzony

przez dwóch policjantów.

137

Rozdział dwunasty

To ten? - spytał jeden z nich.

Tak - odparła i szybko odwróciła wzrok.

Amy! Co się dzieje? Powiedz im, Ŝe nic nie

zrobiłem!

Dziewczyna wbiła wzrok w swoje buty, zaczęła

dłubać w zaschniętym błocie i bezskutecznie starała
się nie słyszeć głosu policjanta.

- ...podejrzany o morderstwo. Masz prawo milczeć.

Wszystko, co powiesz, moŜe być i będzie wykorzystane
przeciwko tobie w sądzie.

Usłyszała szczęk kajdanek, trzaśniecie zamykanych

drzwi samochodu. Coś zmusiło ją do podniesienia oczu
na tylną szybę wozu policyjnego. ZauwaŜyła Andy'ego,
patrzącego na nią. Mimo panujących wokół ciemności
dokładnie widziała jego twarz. Nie malowała się na
niej nienawiść czy złość - tylko smutek.

Wiedziała, Ŝe chłopiec nie widzi jej twarzy. To

wykraczało poza jego umiejętności. Nic nie powie-
działa, ale to nie miało znaczenia, bo i tak nie usłyszałby
jej słów.

Chyba Ŝe usłyszy odgłos pękającego serca.

Kiedy wóz policyjny zniknął w oddali, Amy usłyszała

rozmowę dwóch policjantów, którzy zostali na miejscu
zbrodni.

Co z dziewczyną?

Sprawdź, czy ma jakieś dokumenty, i skontaktuj

się z jej rodzicami. Jeśli nie jest stąd, zadzwoń do
Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, niech zawiozą ją do
schroniska.

Na szczęście w tej chwili przyjechała karetka, która

odwróciła uwagę policjantów od Amy. NiezauwaŜona,
dziewczyna wśliznęła się za sklep.

Biegnąc w stronę lasu, wytęŜała swój doskonały

138

wzrok. Nie dość, Ŝe otaczały ją nieprzeniknione ciem-
ności, to jeszcze jej oczy były mokre od łez. Biegła i
biegła, aŜ wreszcie zabrakło jej sił i padła na ziemię.

Zaczął siąpić drobny deszcz. Schroniwszy się pod

grubymi konarami obficie porośniętego liśćmi drzewa,
Amy, skulona, przywarła do pnia. Była przemoczona,
przemarznięta i bolały ją nogi, ale nic jej to nie
obchodziło. Ból ściskający jej serce był o wiele bardziej
dotkliwy.

Andy... Tak się cieszyła, Ŝe go znalazła, a on ją

zdradził.

Dotknęła twarzy. Była mokra - nie od deszczu, ale

od łez płynących strumieniem po policzkach. Dziew-
czyna płakała nad panem Devonem, nad Andym. Nad
sobą. AŜ wreszcie zapadła w sen i nic jej się nie
przyśniło.

Przed świtem obudziły jąptaki. Blada róŜowa smuga

na  szarym  niebie  zapowiadała  rychły  wschód  słońca,
ale  Amy  nie  miała  czasu  na  podziwianie  widoków.
Rozejrzała  się  i  zauwaŜyła  ścieŜkę,  którą  szli  pierw-
szego dnia.

ZbliŜając się do obozu, zwolniła kroku. Nie miała

pojęcia, co tam zastanie. Kiedy wyłoniła się z zarośli,
jej oczom ukazały się namioty. Na polanie panowała
cisza i nie widać było Ŝywej duszy. O tej porze wszyscy
pewnie jeszcze spali.

Amy podkradła się do namiotu Dallasa i Erica i

delikatnie odchyliła połę słuŜącą za drzwi. Eric był
sam. Spał, ale musiał wyczuć jej obecność, bo
otworzył oczy.

Wróciłaś - mruknął.

Tak.

Poruszył się, po czym jęknął.

139

Au.

Co się stało?

Wczoraj wieczorem zrobiłem sobie coś w kostkę.

Chyba jest zwichnięta.

Amy weszła do namiotu i usiadła.

Erie z trudem podniósł się do pozycji siedzącej.

Przez jego twarz przebiegł grymas. Dziewczyna wolała
nie wiedzieć, była to reakcja na ból czy na jej widok.

Gdzie twój chłopak? - spytał.

Kto?

Andy.

On nie jest moim chłopakiem, Erie, i nigdy nie

był. Nie ma go tu.

Aha. - Ale jego oczy pozostały zimne.

Jak się tak urządziłeś? - spytała.

Erie prawie się uśmiechnął się, lecz zaraz na jego

twarz powróciła obojętna mina.

Przez własną głupotę. Dwa razy zjechałem z tej

góry bez Ŝadnych kłopotów. A potem w drodze po-
wrotnej do obozu potknąłem się o przewrócony pień.

Erie? - z zewnątrz dobiegł głos Brooke. - Jest z

tobą Tasha?

Nie! - odkrzyknął chłopiec.

Brooke weszła do namiotu. Na widok Amy na-

chmurzyła się.

- To ty.

Amy nie wiedziała, jak zareagować.

Gdzie Tasha? - spytała w końcu.

Nie wiem - powiedział Erie. - Pewnie poszła

gdzieś z Dallasem. Chciał wypróbować jeden z ro-
werów górskich.

No jasne - Brook naburmuszyła się. -Podlizywała

mu się od samego początku.

140

Erie z Ŝalem obejrzał swoją stopę.

Ciekawe, czy będę mógł pedałować. Kostka mi

spuchła.

MoŜe dzisiaj polatamy na lotniach - powiedziała

Brooke. - To ci nie powinno zaszkodzić.

Wzrok Amy wędrował od Brooke do Erica i z po-

wrotem. Jej i Andy'ego nie było tu przez całą noc. Czy
ich zniknięcie nikogo nie zaniepokoiło?

Nie mogła się oprzeć pokusie, by zapytać:

- Co powiedział Dallas, kiedy się dowiedział, Ŝe ja

i Andy uciekliśmy?

Brooke spojrzała na nią wyniośle.

- Był niezadowolony. Dla opiekuna grupy ucieczka

dwóch  podopiecznych  nie  jest  powodem  do  chluby.
Zostawił  nas  i  poszedł  was  szukać,  ale  dość  szybko
dał  sobie  spokój.  Szczerze  mówiąc,  chyba  nie  za
bardzo obchodziło go to, co się z wami dzieje.

Amy nie wierzyła własnym uszom. Ani ona, ani

Andy nie skończyli jeszcze osiemnastu lat i nie było
ich przez cały dzień. Chyba coś takiego nie zdarzało
się często na obozach Dzikiej Przygody!

Brooke ze znudzoną miną zaczęła oglądać paznokcie.

Gdzie Andy? - spytała jakby nigdy nic.

Nie wiem. - Amy chciała opowiedzieć Ericowi

całą historię, ale nie przy niej.

Brooke uśmiechnęła się z zadowoleniem.

Co, zerwaliście?

W ogóle nie chodziliśmy ze sobą - odparła Amy.

Nie gadaj - powiedziała Brooke. - PrzecieŜ was

widzieliśmy, pamiętasz?

To był błąd, Brooke. Wielki błąd. Chcesz wiedzieć,

jak wielki? Powiem ci, gdzie Andy jest w tej chwili.
W więzieniu. Tam, gdzie jego miejsce.

141

Dopiero teraz Erie zrzucił z twarzy maskę obojęt-

ności. Jego oczy zapłonęły gniewem.

Nic ci się nie stało? Nie zrobił ci krzywdy?

Nie, nie chodzi o to, co myślisz - powiedziała

pospiesznie. - Ale... on nie jest tym, za kogo go brałam.
Proszę, nie chcę o tym rozmawiać. Muszę tylko
znaleźć Tashę. - Wiedziała, Ŝe przyjaciółka ją
zrozumie. - Nie wiecie, dokąd poszła z Dallasem?

Pewnie na tę górę, z której wczoraj zjeŜdŜaliśmy

na linie - rzekł Erie. - Mieliśmy tam dzisiaj jeździć na
rowerach górskich.

Dobra. - Amy ruszyła w stronę wyjścia.

Amy?

Odwróciła się do Brooke.

Co?

Przepraszam za tę pułapkę.

Jaką pułapkę?

Tę, którą zostawiłam w naszym namiocie. Nie

chciałam zrobić ci nic złego. Zamierzałam cię tylko,
no wiesz, nastraszyć.

Amy westchnęła. No cóŜ, przynajmniej o to nie

musiała obwiniać Andy'ego.

- Nic się nie stało.

Kiedy wyszła z namiotu, usłyszała, jak Erie krzyczy

na Brooke, ganiąc ją za ten idiotyczny wybryk. CóŜ,
pomyślała Amy, to szczęście w nieszczęściu, Ŝe wciąŜ
nie jestem mu obojętna.

Szybkim krokiem ruszyła w stronę góry, z której

dzień wcześniej zjeŜdŜali na linie. Na ścieŜce widoczne
były ślady opon roweru. MoŜe Dallas wiózł Tashę.
Amy musiała się jakoś przed nim wytłumaczyć, a potem
porozmawiać na osobności z przyjaciółką i wyznać jej
całą prawdę.

142

Zaczęła biec pod górę. Wkrótce zauwaŜyła Dałłasa;

stal na krawędzi urwiska. Jego usta poruszały się.
Musiał rozmawiać z Tashą, choć Amy nigdzie jej nie
widziała.

Dopiero gdy była jakieś dziesięć metrów od niego,

uświadomiła sobie, Ŝe opiekun jest sam. Rozmawiał z
kimś przez telefon komórkowy.

- Nie, pogoda jest w porządku - mówił. - Zostało

jeszcze trochę mgły, ale powinna podnieść się za kilka
minut. Wtedy widoczność będzie dobra. Na kiedy
moŜesz załatwić helikopter?

Amy była zaskoczona. Skoro Dallas miał telefon

komórkowy, dlaczego nie posłuŜył się nim wcześniej,
po śmierci Flory? Czemu nie wezwał pomocy z miej sca
wypadku, zamiast nieść ciało do oddalonego o spory
szmat drogi sklepu?

Sklepu, który był zamknięty. PogrąŜona w rozpaczy

po  stracie  pana  Devona  i  zdradzie  Andy'ego,  prawie
zupełnie  o  tym  zapomniała.  W  jaki  sposób  Dallasowi
udało  się  wezwać  karetkę  i  powiadomić  dyrekcję  Dzi-
kiej Przygody? Przez komórkę?

Następne słowa Dallasa sprowadziły ją na ziemię.

- Słuchaj, oni muszą być gdzieś w lesie. W ciem

nościach nie mogli daleko zajść. Wystarczy, Ŝe polatasz
chwilę nad okolicą i pewnie ich zauwaŜysz. Dają nam
za nich kupę forsy, szkoda by było... Halo? Halo? Nie
słyszę cię, tracę zasięg. Zadzwonię później.

Wrzucił telefon do plecaka. I spostrzegł Amy.

- Hej!

Krew zastygła w jej Ŝyłach, ale dziewczyna nie

uciekła.

Gdzie Tasha?

Gdzieś tu się kręci. - Bacznie jej się przyglądał,

143

jakby  próbował  odgadnąć,  co  usłyszała  z  jego  roz-
mowy.  -  Gdzie  Andy?  Niepokoiłem  się  o  was.  Nie
było  was  przez  całą  noc.  -  Uśmiechnął  się  do  niej
obleśnie.  -Nie  zamierzam  pytać,  co  robiliście.  WaŜne,
Ŝ

e wróciliście.

Amy podeszła do niego.

Kto cię wynajął? - spytała.

Co?

Kto zapłacił ci za mnie i Andy'ego?

Jego powieki drgnęły.
-

Nie wiem, o czym mówisz.

Po co ściąłeś ten wiszący most? - spytała. - To

była głupota. Nie wiesz, Ŝe ci ludzie chcą nas mieć
Ŝ

ywcem? ZałoŜę się, Ŝe dostałbyś mniej pieniędzy,

gdybyśmy się utopili.

To nie był mój pomysł, tylko... - Urwał.

Czyj? ~ spytała Amy. - Twojego partnera, z któ-

rym właśnie rozmawiałeś przez telefon?

Nie twój interes. - Czuł się wyraźnie nieswojo,

choć nie wyglądał na wystraszonego. - Chodź, wraca-
my do obozu. - Pociągnął ją za rękę.

Amy wyrwała mu się. Zaskoczony jej siłą, Dallas

nie od razu zareagował. Po chwili podszedł do dziew-
czyny.

- Dość tej zabawy, mała. Pójdziesz ze mną.

Z całej siły nadepnęła na jego nogę, świadoma, Ŝe

dzięki swojej sile moŜe połamać mu palce. Przeczucie
jej nie zawiodło. Dallas zawył, złapał się za bolącą
stopę i zaczął skakać w kółko. Amy cofnęła się o krok,
by usunąć mu się z drogi, i runęła w dół.

Prosto w pustkę.

Jej krzyk przeciął powietrze, ale wydarzenia ostat-

niego dnia nie pogorszyły refleksu dziewczyny. Złapała

144

się półki skalnej wystającej ze zbocza. Pod nią było
urwisko, na dnie którego czekała pewna śmierć. Tym
razem nie zabezpieczały jej Ŝadne liny.

Dallas wychylił się zza krawędzi. Mimo bólu, szcze-

rzył zęby w grymasie ledwo przypominającym uśmiech.

- Masz szczęście, Amy, a wiesz dlaczego? Dlatego,

e miałaś rację. Więcej mi za ciebie zapłacą, jeśli

dostarczę cię całą i zdrową. - Rzucił jej linę.

Złapała ją i pociągnęła mocno, po czym ostroŜnie

postawiła nogę na występie. Kiedy wróciła na szczyt,
Dallas złapał ją za ręce - tym razem, nauczony do-
ś

wiadczeniem, o wiele mocniej - i związał je sznurem.

Dziewczyna próbowała mu się wyrwać, ale było za
późno. Nie mogła uŜywać rąk.

Za to umysł zaczął pracować intensywnie. Pamięć

podsunęła jej obraz Andy'ego, walczącego z niedźwie-
dziem. I zanim jej prześladowca zorientował się, co
się dzieje, zamachnęła się nogą i trafiła go prosto w
twarz.

Oszołomiony, rzucił się na nią, ale w porę wykonała

unik. Tym razem to Dallas wypadł za krawędź urwiska.
Tyle Ŝe nie miał tak dobrego refleksu jak Amy.

Nie zdołał złapać się występu.

Rozdział czternasty

e związanymi rękami Amy zbiegła na dół łagodnym
stokiem. Potem skierowała się w miejsce, gdzie

wylądował Dallas.

Jedno spojrzenie wystarczyło, by doszła do wniosku,

e nic juŜ nie moŜe dla niego zrobić. Ten człowiek

więcej nie będzie terroryzował uczestników Dzikiej
Przygody.

Obok leŜał jego plecak. Wokół walały się przed-

mioty,  które  zeń  wypadły.  Amy  rozpoznała  szczątki
telefonu  komórkowego,  z  którego  nie  mogło  juŜ  być
poŜytku.  ZauwaŜyła  teŜ  leŜącą  kilka  kroków  dalej
teczkę  i  sięgnęła  po  nią,  ale  podmuch  wiatru  rozrzucił
papiery  na  wszystkie  strony  świata.  Nigdzie  natomiast
nie widać było pistoletu, o którym wspominał Andy.

146

A Amy nie miała ochoty na spotkanie ze wspólnikiem

Dallasa, zaczęła więc biec.

Nie mogła poruszać rękami, więc biegła o wiele

wolniej niŜ zwykle, ale mimo to dość szybko dotarła
do obozu. Brooke wciąŜ siedziała w namiocie Erica.
Amy z daleka słyszała jej narzekania.

Wiesz, moi rodzice nie po to wydali tyle pieniędzy,

ebym sterczała tu i nic nie robiła - jęczała. Amy

wpadła do namiotu i usiadła przy Ericu.

RozwiąŜ mnie - rzuciła.

Co się stało? - spytał, uwalniając ją z więzów. -

Gdzie,Tasha?

Nie wróciła do obozu?

Nie. Nie było jej z Dallasem? - Chłopiec był

wyraźnie zaniepokojony. Spróbował wstać i skrzywił
się, kiedy przeniósł cały cięŜar ciała na kontuzjowaną
nogę. - Musimy ją znaleźć.

Powinniśmy zaczekać na Dallasa - powiedziała

Brooke.

Długo by to trwało - stwierdziła posępnym tonem

Amy. - LeŜy u stóp na dnie urwiska. I nieprędko się
podniesie.

Amy! - krzyknął Erie. - Czy ty...?!

Nie, nie zepchnęłam go, sam spadł- wyjaśniła ze

zniecierpliwieniem. - Chodźcie, musimy znaleźć
Tashę i wydostać się z lasu.

Brooke nie drgnęła.

Biedny Dallas! -jęknęła. - Był taki przystojny!

No cóŜ - rzuciła Amy. - Był bardzo przystojnym

oprychem. Zamierzał porwać mnie i Andy'ego. - Spoj-
rzała znacząco na Erica i od razu zauwaŜyła, Ŝe wszyst-
ko zrozumiał. Oczywiście, nie dało się tego powiedzieć
o Brooke.

147

Po co miałby porywać ciebie i Andy'ego?

Hrranm... to znaczy, chciał porwać nas wszystkich.

Umówił się nawet z kimś, kto miał przysłać po nas
helikopter. Dlatego pospieszcie się!

Erie stał prosto, ale ból wyraźnie mu doskwierał.

Dasz radę iść? - spytała Amy z niepokojem.

Raczej kuśtykać.

Ruszyli przed siebie ścieŜką prowadzącą do lasu.

Przez kontuzję Erica nie mogli iść szybko. Brooke była
przeraŜona. Przez cały czas patrzyła w niebo, wypat-
rując nadlatującego śmigłowca.

Nigdy stąd nie uciekniemy! - biadoliła. Erie

był blady jak ściana.
-

Idźcie dalej beze mnie.

Dobra - powiedziała Brooke, ale Amy zaprotes-

towała.

Nie zostawię cię.

Amy, nie mogę chodzić. - Chłopiec skrzywił się. -

A porywaczowi tak naprawdę zaleŜy tylko na tobie.

Ciii! - Amy zerknęła z ukosa na Brooke. Ta

jednak była zbyt przejęta, by zastanawiać się, dlaczegóŜ
to porywacz miałby woleć Amy od niej.

Amy przykucnęła.

Erie, wejdź mi na plecy.

Co?

Będę cię niosła.

Amy! - pisnęła Brooke. - On jest od ciebie dwa

razy większy!

Mam silne plecy. - Amy miała nadzieję, Ŝe to

wytłumaczenie wystarczy. Bardziej niepokoiła się tym,
czy Erie przystanie na jej propozycję. Czyjego męskie
ego uzna ją za upokarzającą?

148

Brooke patrzyła z otwartymi ustami na chłopca

który wgramolił się na plecy Amy, objął ją nogami w
talii i połoŜył dłonie na ramionach.

Teraz mogli juŜ iść szybciej. Po drodze wołali

Tashę,  a  Amy  przy  okazji  odkryła  u  siebie  kolejną
zdolność,  o  której  nie  wiedziała.  Jej  głos  był  donoś-
niejszy niŜ głosy Erica i Brooke razem wzięte. Zdawała
sobie  sprawę, Ŝe  nie  powinna  demonstrować  tylu  nie-
zwykłych  umiejętności  w  obecności  dziewczyny,  która
nie  znała  -  i  znać  nie  mogła  -  prawdy  o  niej.  Nie
przejmowała  się  jednak  tym  za  bardzo.  Tasha  i  Erie
znaczyli dla niej więcej niŜ jakakolwiek tajemnica.

Zaabsorbowana poszukiwaniami przyjaciółki, starała

się nie myśleć o kimś, wobec kogo była niesprawied-
liwa.  O  Andym.  O  chłopcu,  który  nie  powinien  był
trafić  do  więzienia.  Który  jej  nie  zdradził.  Który,  jak
dowodziły  działania  Dallasa,  był  tym,  za  kogo  się
podawał. Klonem. Tak jak ona.

Zatopiona w myślach, dopiero po dłuŜszej chwili

dosłyszała słaby, dobiegający z oddali dźwięk. Był to
ni to warkot, ni to brzęczenie, cichy, chrapliwy szum.

Słyszę helikopter - powiedziała.

Schowajmy się! - krzyknęła Brooke. - Musimy

się schować!

Nie było na to czasu. Wszyscy juŜ widzieli i słyszeli

nadlatujący śmigłowiec. Zdawali sobie sprawę, Ŝe
człowiek, który nim leciał, musiał ich teŜ dostrzec. Nie
mieli dokąd uciec, gdzie się ukryć.

Brooke nie przestawała zawodzić.

- Zamknij się! - nakazała jej Amy. - Próbuję się

skupić! - Jeśli helikopterem leciał tylko jeden człowiek,
moŜe dałaby mu radę. Ale on pewnie był uzbrojony...

149

- Przepraszam - szepnął jej Erie na ucho. - Prze

praszam, Ŝe byłem takim głupkiem.

Mimo narastającej grozy sytuacji Amy uśmiechnęła

się.

- Wybaczamci. -Po chwili dodała: -Przepraszam,

e pocałowałam Andy'ego.

- Wybaczam ci - powtórzył za nią Erie.
Helikopter wisiał juŜ nad ich głowami i powoli

opadał ku ziemi. Powietrze wypełniło się warkotem
wirników. A mimo to Amy usłyszała szept Erica.

- Kocham cię.

Tym razem to ona powtórzyła jego słowa. Miała

tylko nadzieję, Ŝe będzie mogła wypowiedzieć je jesz-
cze raz, tak by ją usłyszał.

Po chwili usłyszała coś jeszcze. Głos, słaby, nie-

wyraźny, ale znajomy. Głos osoby, która wiedziała, Ŝe
Amy jest w stanie usłyszeć ją wśród warkotu
helikoptera.

Wysłuchała instrukcji.

Musimy wrócić na polanę! - krzyknęła.

Co? - pisnęła Brooke. - Zwariowałaś?

Ale posłusznie poszła za Amy, niosącą Erica na

plecach.

Helikopter, którym przyleciała Tasha, wylądował na

terenie obozu.

Podpierając się na kuli, Erie, kuśtykając, wszedł do

pokoju. Matka przytrzymała mu drzwi.

Usiądź tu - poleciła synowi pani Morgan, wska-

zując miękki fotel z dopasowanym do niego podnóŜ-
kiem. - Podnieś nogi. Jesteś głodny? Chcesz coś zjeść?

Nie, mamo, dziękuję.

A moŜe czegoś się napijesz? Przynieść ci gazetę?

A moŜe włączyć telewizor?

Erie uznał, Ŝe jeszcze trochę, a dojdzie do wniosku,

e warto było sobie zwichnąć kostkę. Fajnie być roz-

pieszczanym.

Wszystko jest w porządku, mamo - powiedział

ciepłym tonem.

Gdybyś czegoś potrzebował, będę w kuchni -

151

RozdziaŁpi

tnasty

odparła pani Morgan. - Na obiad będą twoje ulubione
kotlety mielone.

- Dzięki, mamo. - Był ciekaw, jak długo będzie

mógł  wykorzystywać  swoją  kontuzję  i  na  jak  wiele
moŜe  sobie  pozwolić.  Przemknęło  mu  przez  myśl,  Ŝe
w  tej  sytuacji  warto  byłoby  wspomnieć  rodzicom
o kupnie PlayStation.

Do pokoju weszła Tasha.

Co powiedział lekarz?

To tylko zwichnięcie - odparł chłopiec, po czym

szybko dorzucił: - Bardzo skomplikowane zwichnię-
cie. - Lubił, gdy okazywano mu współczucie.

Dziewczyna opadła na sofę.

Powiedziałeś coś mamie?

artujesz? - odparował.

Uśmiechnęli się do siebie jak dwoje spiskowców.

Ich rodzice, wraz z mamą Amy, przyjechali po nich

do  małego  miasteczka  w  pobliŜu  obozu  Dzikiej  Przy-
gody.  Według  oficjalnej  wersji  wydarzeń,  obydwaj
opiekunowie  zginęli  w  tragicznych  okolicznościach  i
program został zawieszony.

Morganowie byli wzburzeni, ale ulga, jaką odczuli

na  wieść,  Ŝe  ich  dzieciom  nic  nie  grozi,  sprawiła,  Ŝe
nie  zrobili  awantury  i  nie  zadawali  zbyt  wielu  pytań.
Tasha i Erie zachowali wszystkie szczegóły dla siebie.
Oczywiście,  kiedy  przyjdzie  rachunek  za  wynajęcie
helikoptera, będą musieli jakoś się z tego wytłumaczyć.

Wrócili do domu poprzedniego wieczoru. Sami Mor-

ganowie. Amy i jej matka zostały na północy.

Erie wyjrzał przez wielkie okno, wychodzące na dom

jego dziewczyny. Tasha wyczuła, co leŜy mu na sercu.

- Jeszcze nie wróciły.
Chłopiec zasępił się.

152

JuŜ prawie szósta. Co je zatrzymało?

PrzecieŜ wiesz - powiedziała Tasha. - Muszą

wyciągnąć  Andy'ego  z  więzienia.  Teraz,  kiedy  juŜ
wiadomo,  Ŝe  to  Dallas  był  wszystkiemu  winien,  Amy
jest  przekonana,  Ŝe  Andy  mówił  prawdę.  Erie,  nie
moŜesz mieć jej za złe, Ŝe się o niego martwi. To wcale
nie znaczy, Ŝe jest w nim zakochana. Ona pewnie widzi
w nim kogoś w rodzaju brata.

Erie skrzywił się.

Nie widziałaś, jak się całowali. Wierz mi, nie

pocałowałbym cię tak nigdy w Ŝyciu.

Ona uratowała ci Ŝycie — zauwaŜyła Tasha.

Tak, wiem. - Chłopiec westchnął. - A ty urato-

wałaś nas wszystkich.

Jego siostra napuszyła się.

- Nie ma za co.

Erie spojrzał na nią z niezwykłym jak na niego

zaciekawieniem.

Skąd wiedziałaś, Ŝe grozi nam niebezpieczeństwo?

PrzecieŜ byłaś największą fanką Dallasa. Czemu mu
uciekłaś?

Miałam przeczucie - powiedziała Tasha wzniosłe.

- Wiesz, mam doskonały instynkt.

Chłopiec przewrócił oczami.

Jeśli to prawda, to dlaczego nie poznałaś się na

tym facecie od razu? Jeszcze trochę, a zaczęłabyś go
całować po nogach!

Tylko udawałam - zapewniła go siostra. - Pró-

bowałam się do niego zbliŜyć, Ŝeby sprawdzić, kim
jest naprawdę.

Nadal nie rozumiem - zaczął Erie, ale zanim

dokończył, coś rzuciło mu się w oczy. Amy i jej matka
wysiadały z taksówki.

153

Tasha podeszła do okna i pomachała im. Po sekun-

dzie Amy była juŜ pod drzwiami Morganów.

Co się stało? - spytała ją przyjaciółka. - Znalaz-

łyście Andy'ego? Wyciągnęłyście go z więzienia?

JuŜ go tam nie było. - Amy usiadła na poręczy

fotela zajmowanego przez Erica. - Uciekł tej samej
nocy. Nie pojawił się w San Francisco i nikt nie wie,
gdzie go szukać.

- W jaki sposób udało mu się uciec? - spytał Erie.
Amy uśmiechnęła się lekko.

- Nie wiadomo. Zdarzyło się to w chwili, kiedy

zdejmowano mu kajdanki w więzieniu. Policjanci mó
wili, Ŝe jeszcze nigdy nie widzieli tak szybkiego czło
wieka.

Tasha skinęła głową.

Czyli on teŜ jest klonem.

MoŜe i tak. W tej chwili niczego juŜ nie jestem

pewna. Nic wiem nawet, jak brzmiało jego nazwisko.

Ale ja wiem - powiedziała Tasha. - Denker.

Skąd wiesz? - spytała Amy.

Nno... - Jej przyjaciółka wyglądała na nieco spe-

szoną. - Wczoraj rano mieliśmy z Dallasem jeździć na
rowerach górskich. On wrócił po coś do namiotu i
zostawił plecak. Zajrzałam do środka.

Erie nie posiadał się ze zdumienia.

- Grzebałaś w jego plecaku? Dlaczego?
Tasha uśmiechnęła się wstydliwie.

Byłam ciekawa. Chciałam się dowiedzieć o nim

czegoś więcej. W kaŜdym razie była tam jakaś teczka,
a w niej list Dotyczący Amy i Andy'ego. Wtedy się
dowiedziałam, Ŝe Dallas coś knuje.

Czyli twój wspaniały instynkt nie miał z tym nic

wspólnego - rzekł Erie.

154

- Zgadza się. Było mi głupio, Ŝe tak bardzo pomy

liłam się co do niego.

Amy próbowała pocieszyć przyjaciółkę.

- Ja teŜ zachowałam się głupio wobec Andy'ego.

Ale ty wykazałaś się prawdziwą odwagą, kiedy sama
pobiegłaś po pomoc.

Erie przytaknął.

Nie spodziewałem się, Ŝe stać cię na coś takiego.

Ja teŜ nie - powiedziała Tasha w zamyśleniu. -

Wiecie, to ironia losu. Pamiętacie, co było napisane w
prospekcie  o  stawianiu  sobie  wyzwań,  wykorzystaniu
swojego  potencjału,  przezwycięŜaniu  lęków  i  tak
dalej?  -  Uśmiechnęła  się  szeroko.  -  Chyba  to
doświadczenie  coś  mi  dało.  Nigdy  więcej  nie  wy-
zywajcie mnie od mięczaków.

Amy zerwała się z poręczy i wzięła przyjaciółkę w

ramiona.

- Nigdy - obiecała.

Erie patrzył, jak siostra i jego dziewczyna ściskają

się, i cieszył się ich szczęściem. Miał tylko nadzieję,
Ŝ

e między nim a Amy będzie tak jak kiedyś,

- Ach, byłabym zapomniała. Przywiozłam coś -

powiedziała  Amy.  WłoŜyła  rękę  do  torby  i  po  chwili
wyjęła  z  niej  coś,  co  wyglądało  na  kartkę  wyrwaną
z  gazety.  -Znalazłam  to  na  posterunku.  To  z  jakiegoś
lokalnego pisma. - Zaczęła czytać na głos: - W płytkim
grobie przy autostradzie 61 odnaleziono kobiece zwłoki.
Zmarła  to  Flora  Mulcahy,  opiekunka  grup  młodzieŜo
wych  uczestniczących  w  obozach  organizowanych
przez  Dziką  Przygodę.  Zdaniem  policji,  została  zamor
dowana".

Erie pomyślał o młodej kobiecie w drucianych oku-

larach, z aureolą blond włosów. Jak to się stało, Ŝe tak

155

miła osoba związała się z takim draniem jak Dallas? Z
drugiej strony, kto wie, co przyciąga ludzi do siebie?
On sam nigdy w Ŝyciu nie przypuszczał, Ŝe pewnego
dnia zakocha się w dziewczynie klonie.

A teraz posłuchajcie tego - ciągnęła Amy. -„W

lesie  odnaleziono  zbłąkanego  nastolatka.  Podawał  się
za  na  wpół  człowieka,  na  wpół  dzikusa,  który  od
przeszło  stu  lat  Ŝyje  w  głuszy,  gdzie  uwaŜany  jest  za
superbohatera.  Jak  dotąd  nie  ustalono  jego  prawdziwej
toŜsamości'

Willard! - krzyknęli Erie i Tasha.

Przynajmniej wiemy, Ŝe przeŜył- powiedziała

Amy. Ponownie usiadła na poręczy fotela Erica. - No
to wszystkie zagadki mielibyśmy rozwiązane.

Została jeszcze sprawa Andy'ego - przypomniał

Erie.

Tak. - Amy skinęła głową. - Andy'ego Denkera.

W jej głosie zabrzmiał smutek, który poruszył naj
czulsze struny serca Erica.

- MoŜemy go poszukać-zaproponował chłopiec. -

Przez Internet. Moglibyśmy teŜ wynająć prywatnego
detektywa.

Amy uśmiechnęła się.

Myślę, Ŝe któregoś dnia pojawi się znowu. Wtedy,

kiedy będzie chciał. Przynajmniej wiem, Ŝe gdzieś tam
są sklonowani chłopcy o imieniu Andy.

No tak. - Erie próbował przybrać spokojny ton,

ale Amy wyczuła w jego głosie coś jeszcze. Wzięła go
za rękę i ścisnęła ją.

Ale jeszcze milej jest wiedzieć, Ŝe jest tylko jeden

Erie - powiedziała.

Znów ścisnęła dłoń chłopca, on odwzajemnił uścisk.

Nawet leniuchowanie pod troskliwą opieką matki nie