WILKOŁAK 2

Steve Feasey „Wilkołak. Czarny ksi

ęŜ

yc”

Fragment

Trey poszedł spa

przed północ

, a gdy zamykał drzwi swojego pokoju,

słyszał cich

rozmow

dziewczyn i ich zduszone chichoty. Rozebrał si

i poło

ył, zbyt zm

czony, aby wzi

ąć

prysznic albo chocia

umy

by. Obiecał

sobie,

e rano doprowadzi si

do porz

dku. Odwrócił si

na bok, by wył

czy

lampk

stoj

na nocnym stoliku.

Gdy opadł na plecy, zobaczył wampira.

Kaliban stał przy jego łó

ku, u

miechaj

c si

nienawistnie. Chłopak zdusił

okrzyk, który wezbrał w jego gardle, i instynktownie chwycił lampk

. Zamachn

, kieruj

c ci

ęŜ

metalow

podstaw

w głow

nieprzyjaciela. Ku jego

zdziwieniu nie natrafiła na

aden opór − przenikn

ła przez twarz wampira

i ukazała si

za jego głow

, ani troch

nie zwalniaj

c. Trey podniósł si

kolana i zaskoczony patrzył na lampk

; przewód został wyrwany, lecz poza tym

była cała.

Kaliban spojrzał z góry na chłopaka.

− Oszukujesz sam siebie – przemówił. – My

lisz,

e gdybym był tu naprawd

jeszcze by

oddychał? – Wampir otworzył usta i wyszczerzył z

by, które

natychmiast uło

yły si

w ohydny u

miech. – Nie, Treyu. Gdybym potrafił tak

łatwo obej

ść

zabezpieczenia mojego brata, to ch

tnie skorzystałbym z okazji, by

wypróbowa

now

protez

na twoim młodym, delikatnym gardle. – Podniósł sztuczn

dło

przymocowan

do nadgarstka i zgi

ł palce podobne do no

y, spogl

daj

c na

nie z niezdrow

fascynacj

. – Tak si

zło

yło,

e w klubie nie mieli

my okazji

porozmawia

… Rozumiesz, co mam na my

li? Twarz

w twarz.

Trey dopiero teraz poj

ł,

e stoj

ca przed nim posta

nie jest całkiem

materialna. Dostrzegał przez ni

pozostał

ęść

pokoju.

− Ale niebawem lepiej si

poznamy. Mój brat pomału odchodzi i wkrótce

stracisz ochron

, któr

ci zapewnił. A wtedy, panie Laporte, spotkamy si

naprawd

. Poka

Ŝę

ci, co znacz

ból, tortura i agonia – tobie i tym wszystkim,

którzy staj

na mojej drodze od tak dawna. Piasek w klepsydrze Luciena ju

prawie si

przesypał, a gdy opadnie ostatnie ziarno, po prostu wejd

do jego

wiata i poczyni

spustoszenie w

ród tych, którzy pełni

stra

u jego boku.

Wampir przechylił głow

, wodz

c po twarzy chłopaka

ółtymi, gł

boko

osadzonymi oczami.

Trey na moment opu

cił powieki, w nadziei

e gdy znów je uniesie, zjawa

zniknie.

− Wiesz,

e jeste

do niego podobny? – rzekł Kaliban.

− Do kogo? – Z gardła chłopaka wydobył si

ledwo słyszalny szept.

− Do swojego ojca. – Twarz istoty cienia wykrzywił drwi

cy u

miech. – Zdradz

ci pewien sekret. Zanim skróciłem go o głow

, błagał mnie, abym go zabił. Tak

bardzo cierpiał,

e padł u mych stóp i skamlał, bym zako

czył jego m

czarnie.

Gdy ju

znudziły mnie jego j

ki, spełniłem to

yczenie. – W oczach wampira

pojawił si

złowrogi błysk, a Trey a

drgn

ł pod tym okrutnym spojrzeniem. –

Niebawem i ty poprosisz,

ebym skrócił twoj

udr

. Ale z tob

pobawi

dłu

ej. Tak, z wielk

przyjemno

popatrz

, jak si

wijesz i prosisz

o lito

ść

, tak samo jak twój

ałosny, tchórzliwy ojciec.

Chłopak zerwał si

z łó

ka i natarł na wampira. Zamachn

ł si

z zakrzywionymi palcami, by go chwyci

, lecz jego dło

przeszła przez zjaw

bez

przeszkód

i uderzyła

w komod

str

caj

szklank

Spadła

podłog

ozdabiaj

c wykładzin

tysi

cem malutkich szklanych sztyletów. Trey d

wign

ł si

na nogi, ignoruj

c ból – liczne okruchy wbiły si

w podeszwy jego stóp.

Odwrócił si

błyskawicznie, oczekuj

c ataku.

Usłyszał jednak tylko

miech wampira, a sam Kaliban znikn

ł.

Trey osun

ł si

na ziemi

, z jego ust wydobył si

urywany szloch. Zwiesił

głow

i podci

ł nogi, przygl

daj

c si

swoim stopom, jakby nale

ały do kogo

innego. Krew tworzyła nabrzmiałe ciemne krople, które spływały stru

kami

i wsi

kały

w wykładzin

Kiedy

zamrugał,

wzbieraj

w jego

oczach

łzy

potoczyły si

po policzkach i dalej na podłog

, doł

czaj

c do szkarłatnych

klejnotów. Serce chłopaka biło coraz wolniej. W ko

cu odzyskał nad sob

kontrol

Kto

zapukał do drzwi, a on zerwał si

na nogi, uderzaj

c głow

w szuflady

komody. Czuł,

e ma nerwy w strz

pach.

− Treyu – usłyszał stłumiony głos Alexy. – Wszystko w porz

dku? Wydawało nam

e usłyszały

my jaki

trzask.

Spojrzał na zniszczon

lampk

nocn

, a potem na zakrwawion

wykładzin

− Treyu?

miał odpowiedzie

, lecz si

powstrzymał; nie chciał psu

Alexie wieczoru

historiami o zjawach. Od tak dawna czekała na spotkanie z przyjaciółk

Wszystko jej opowie pó

niej. Ale najpierw poczeka do rana i porozmawia o tym

z Tomem, zanim spotkaj

wszyscy razem.

− Nic mi nie jest – rzucił, staraj

c si

opanowa

enie głosu. – Zapl

tałem

i str

ciłem szklank

− Pomóc ci w sprz

taniu? – Teraz była to Stephanie.

− Nie, dzi

ki. Ju

sobie sam poradziłem.

− W porz

dku – odezwała si

Alexa. − Dobrze,

e ci si

nic nie stało.

Dobranoc, Treyu.

− Dobranoc, Alexo. Dobranoc, Steph.

Wstrzymał oddech. Wyczuwał,

e wci

ąŜ

stoj

pod drzwiami, a tak bardzo chciał,

eby ju

sobie poszły. Odczekał par

chwil, a

wreszcie usłyszał, jak wracaj

do pokoju, z którego s

czyła si

muzyka. Wyd

ł policzki i odchylił głow

tyłu, wci

ąŜ

próbuj

c zapanowa

nad sob

. To nie było prawdziwe. Opowie

o wszystkim Tomowi, ale to nie działo si

naprawd

, wi

c nie ma potrzeby

zawraca

mu głowy w tej chwili. Wampir chciał go po prostu przestraszy

. I to

mu si

udało.

Powyci

gał ze stóp drobniutkie odłamki szkła i zebrał je na mały stos,

a potem przyjrzał si

skaleczeniom. Wiedział, jak szybko goj

na nim rany,

i był przekonany,

e do rana nie zostanie po nich

aden

lad. Chwycił koszul

która wypadła z kosza na bielizn

, urwał z niej dwa paski i owin

ł nimi nogi,

eby ju

bardziej nie zabrudzi

podłogi. B

dzie musiał powiedzie

o tym pani

Magilton. Ju

widział, jak wydziwia na widok bałaganu w jego pokoju.

Kiedy Trey sko

czył opatrywa

sobie stopy, zgarn

ł okruchy i poło

ył je na

niskim kredensie, na którym stała fotografia jego rodziców. Wpatrywał w ni

dłu

chwil

, powracaj

c my

lami do wszystkich tych okropno

ci, o których

mówił Kaliban.

Cieszył si

e znowu ma zdj

cie mamy i taty. Ostatnio próbował przypomnie

sobie ich twarze. Bardzo pragn

ł ich pami

, zganił si

w duchu za to,

e ich

rysy zacz

ły si

zaciera

. Poprzednia fotografia spłon

ła w po

arze domu

dziecka, w którym mieszkał, zanim przeprowadził si

do Luciena – ogie

wzniecili ludzie Kalibana, kiedy próbowali go zabi

– lecz teraz znowu mógł na

nich patrze

ałował,

e s

tak daleko i

e nie mog

pomóc mu przej

ść

przez

to wszystko.

Westchn

i poszedł

łazienki,

a potem

odkr

cił

kurek

w kabinie

prysznicowej, pozwalaj

c, by ulewa gor

cych wodnych igiełek obmyła jego ciało.

Po k

pieli wrócił do pokoju i spojrzał na skł

bion

ciel, która zsun

ła si

na podłog

. Zebrał j

i uło

ył porz

dnie na materacu. Potem obszedł łó

i usiadłszy przy biurku, si

ł po ksi

ąŜ

– nie spodziewał si

, by zdołał

zasn

ąć

tej nocy.

Promienie gor

cego, wiosennego sło

ca w

lizn

ły si

przez szczelin

dzy

zasłonami i dotkn

ły twarzy Treya, który obudził si

z j

kiem, na pół

zdr

twiały.

Zasn

krze

i teraz,

kiedy

wyprostował,

poczuł

przenikliwy ból w nogach i plecach. Podci

ł do góry stopy i zobaczył,

e –

tak jak przypuszczał – nie ma na nich

ladu po ranach. Wzi

ł szybki prysznic,

ubrał si

i zerkn

ł na zegarek. Zastanawiał si

, czy złapie Toma przed porannym

spotkaniem. Poszedł do kuchni, licz

c na to,

e znajdzie co

do jedzenia,

i przez cały czas wypatrywał Irlandczyka.

Zorientował si

e kto

jadł ju

niadanie, bo na kuchennym stole stała

letnia kawa, a na talerzu były okruchy z tostów. Domy

lił si

e Alexa wstała

przed nim. Obok talerza le

ała jedna z jej ksi

ąŜ

ek. Bardzo stara br

zowa

okładka wytarła si

na rogach, a pokrywaj

ca j

skóra wywin

ła si

niczym

zyczek li

Ŝą

cy powierzchni

tomu.

Trey wzi

ł jabłko z misy z owocami i wbił w nie z

by, a potem wytarł dłonie

o spodnie i spojrzał na otwart

stron

Nie rozpoznał j

zyka, w którym napisano tekst, i po chwili przekrzywił

ksi

ąŜ

, jakby liczył na to,

e patrz

c pod innym k

tem, zdoła go odczyta

Przerzucił kilka kartek, w nadziei

e znajdzie jakie

wskazówki. Były bardzo

cienkie i przypominały stronice Biblii, któr

jako mały chłopak kartkował

w domu babci.

Jedna ze stron, pokryta literami wi

kszymi i grubszymi ni

pozostał, zwróciła

jego uwag

. Przez chwil

przygl

dał si

tekstowi, usiłuj

c odgadn

ąć

tajemniczy

zyk, lecz ostatecznie pokr

cił głow

zrezygnowany. Wyj

ł jabłko z ust

i zacz

ł gło

no artykułowa

kolejne słowa, a potem wrócił na pocz

tek akapitu

i przeczytał płynnie cało

ść

. Wyrazy brzmiały do

ść

dziwnie, a Trey nabrał

niejasnego przekonania,

e wr

cz d o m a g a j

s i

, by kto

je wymówił, jakby

zbyt długo trwały uwi

zione na papierze i teraz zapragn

ły usłysze

własne

brzmienie.

W jego

umy

rozległ

ostrzegawczy

sygnał,

a on

sam

instynktownie poczuł,

e powinien przesta

i odło

ksi

ąŜ

. Ale słowa chciały

usłyszane. Czuł wzbieraj

w nich moc.

Dobrn

ł do połowy akapitu, gdy do kuchni wpadła Alexa, wrzeszcz

niemiłosiernie,

eby przestał. Pochyliła si

nad stołem i wyrwała mu ksi

ąŜ

z r

k, po czym zamkn

ła j

gwałtownym ruchem, mierz

c chłopaka spojrzeniem,

które nieporadnie ukrywało pogard

− Co ty, do cholery, wyprawiasz? – warkn

ła, a jej twarz pokryła si

purpur

− Po prostu sobie czytałem. Nie w

ciekaj si

, Alexo.

− Masz

w ogóle

wiadomo

ść

jakie

zakl

cie

próbowałe

wymówi

Wypowiedziałe

w połowie,

Treyu.

A gdyby

doszedł

ca,

sprowadziłby

do tego

wiata cholernie wielkiego demona, którego wolałabym tu

nie zobaczy

. Nie wiem jak ty, ale ja nie chc

ogl

rodku własnej

kuchni sze

ciometrowego potwora, którego imi

znaczy R o z p r u w a c z. – Pomachała

Treyowi ksi

ąŜ

przed twarz

. – Nie widziano go od ponad pi

ciuset lat, wi

nawet nie potrafi

sobie wyobrazi

, co by si

mogło wydarzy

, ale s

c po

imieniu, pan Rozpruwacz nie nale

y do go

ci, których zaprasza si

na fili

ank

herbaty i kawałek ciasta!

− Skoro ta ksi

ąŜ

ka jest tak cholernie niebezpieczna, to dlaczego zostawiasz

byle gdzie, ty głupolu? − odci

ł si

Trey.

Dług

chwil

mierzyli si

nieprzyjaznym spojrzeniem i

adne nie chciało

ust

, a

wreszcie twarz chłopaka nieoczekiwanie si

rozja

niła. Po chwili

oboje zachichotali i wybuchn

miechem.

− Co ci

tak

mieszy? – zapytała dziewczyna, krzy

c ramiona na piersi.

− Wyobraziłem sobie tego gigantycznego demona, jak siedzi przy stole i zajada

ciasto pani Magilton, popijaj

c herbat

. Ju

słysz

, jak ona mówi: „Nakrusz mi

tylko na podłog

, a ci

wybebesz

i nie obchodzi mnie, czy jeste

Rozpruwacz,

czy inne cholerstwo!”.

Alexa próbowała zachowa

powag

, ale w ko

cu nie wytrzymała i te

roze

miała.

− Prosz

, Treyu – powiedziała, gdy ju

uspokoili. – Uwa

aj z tymi

starymi ksi

ąŜ

kami. W wielu z nich drzemie ogromna moc i nie powinny by

otwierane przez tego, kto nie wie, czym to grozi.

− Sama podarowała

mi jedn

na urodziny – zauwa

ył chłopak.

− I przykazałam,

eby

otwierał j

tylko w mojej obecno

ci.

Zadzwonił telefon. Sygnał sugerował poł

czenie wewn

trzne. Alexa podniosła

słuchawk

i milczała w skupieniu. W jednej chwili atmosfera w pomieszczeniu si

zmieniła, a Trey zauwa

ył, jak twarz dziewczyny t

ęŜ

eje. Sko

czyła rozmow

i spojrzała na niego, pełna podniecenia zmieszanego z niepokojem.

− W ko

cu co

znale

li. Charles twierdzi,

e zlokalizował Leroth i moj

matk

. Prosi,

ebym zeszła na dół, bo chce ze mn

o tym porozmawia

− Charles? – powtórzył Trey, staraj

c si

przybra

oboj

tny ton. – Och, masz

na my

li lorda Farquara?

− Nie zaczynaj od nowa. To bardzo miły chłopak, szczególnie przy bli

szym

poznaniu.