Elżbieta Batory – mroczna historia seryjnej morderczyni
Prawdziwe nazwisko Krwawej Mary to Maria Tudor. Córka
Henryka VIII i jego pierwszej żony Katarzyny Aragońskiej.
Henryk VIII był równie kiepskim ojcem, jak i mężem. Maria
była jego najstarszą córką, której zafundował bardzo
bolesny żywot. Kobieta przez całe życie była na przemian
ubóstwiana, terroryzowana, traktowana przez ojca z
druzgocącą wręcz obojętnością.
Maria przyszła na świat w 1516 roku. Ojciec powitał ją bez
entuzjazmu. Nie była chłopcem, na tym polegała jej
podstawowa wada. Dzieciństwo spędziła z dala od rodziców,
takie były w ówczesnym czasie zwyczaje. Później Henryk
traktował ją jak cenny towar przetargowy na europejskim
rynku królewskich małżeństw. Już przed ukończeniem
dwunastego roku życia była zaręczona z delfinem Francji.
Prawdziwym koszmarem był dla Marii okres dojrzewania.
Właśnie w tych latach na jej oczach rozpadało się
małżeństwo jej rodziców. Dziewczynka widziała w jaki
sposób była upokarzana jej matka Katarzyna, która z uporem
utrzymywała, że jest jedyną legalną żoną króla i nie chciała
posłusznie usunąć się w cień.
Unieważnienie małżeństwa Henryka VIII i Katarzyny
Aragońskiej postawiły Marię w bardzo trudnej sytuacji.
Dziewczyna stała się bastardem. Dzieckiem z nieprawego
łoża, bez praw do korony, ani widoków na dobre
zamążpójście.
Po ślubie ojca z Anną Boleyn i narodzinach ich dziecka,
późniejszej królowej Elżbiety, Maria została pozbawiona
swojej pozycji. Macocha wielokrotnie gnębiła ją fizycznie i
psychicznie. Straszyła, że ją otruje, lub zhańbi. Maria
została pozbawiona swojej służby, musiała usługiwać swojej
młodszej przyrodniej siostrze. Na dodatek na opiekunkę
Marii wyznaczono ciotkę Anny Boleyn, pozwalając jej
prześladować dziewczynę w taki sposób jak jej się podoba.
Henryka VIII złościł upór córki. Przypominała mu pierwszą
żonę.
Henryk zerwał z papiestwem i rozpoczął wcielanie w życie
aktu sukcesji z surowością, jakiej wcześniej u niego nie
widziano. Ludzie, którzy odmówili złożenia przysięgi
wierności nowemu prawu, skazywani byli na okrutną śmierć
jako zdrajcy. Zginęły dziesiątki ludzi. Wieszano zakonników i
mniszki w habitach.
W tym trudnym okresie i życie Marii Tudor wisiało na
włosku. Dziewczyna nie chciała podpisać aktu sukcesji.
Henryk otwarcie mówił o zamiarze zgładzenia córki,
oskarżając ją o spiskowanie z matką i podżeganie do buntu.
Los Marii poprawił się nieco wraz ze śmiercią Anny, która
została ścięta pod sfabrykowanym zarzutem cudzołóstwa.
Nowa żona Henryka Jane Seymour starała się pojednać
Henryka z najstarszą córką. Późniejsza bohaterka krwawych
legend ukorzyła się przed królem, I w końcu podpisała akt
sukcesji. Zrobiła to niejako pod przymusem i za namowami
zaufanych doradców, którzy przekonali ją, że musi żyć jako
nadzieja na przyszły powrót katolicyzmu.
Po śmierci Henryka, Maria zyskała pewną wolność. Ostatnim
zapisem woli króla została przywrócona do sukcesji korony
angielskiej. W końcu 1553 roku objęła swoje dziedzictwo,
rozpoczynając kampanię przeciwko herezji, dzięki której
przeszła do historii jako Krwawa Mary
Zwana Krwawą Hrabiną z Cachtic węgierska księżna jest
jedną z najmroczniejszych postaci w historii Węgier i
Słowacji Elżbieta należała do jednego z najpotężniejszych i
najbogatszych rodów Siedmiogrodu, tego samego z którego
wywodził się król Polski Stefan Batory. Ród Batorych ….
Takie praktyki były częste w ówczesnych czasach,
powodowały one jednak u członków rodziny wiele wrodzonych
chorób genetycznych o podłożu psychicznym.
Od najmłodszych lat u Elżbiety obserwowano skłonności do
niekontrolowanych wybuchów gniewu, które połączone z
licznymi egzekucjami i okrucieństwami jakie w ciągu swego
życia obserwowała mogły mieć wpływ na jej późniejsze
skłonności. Elżbieta słynęła też z ogromnego okrucieństwa
wobec swojej służby.
Ogromne znaczenie w podtrzymywaniu i dopingowaniu
sadystycznych skłonności hrabiny przypisuje się uważanej za
czarownicę Dorothe Szantes. Elżbieta poznała ją w trakcie
jednej z wizyt u swej ciotki Karli Batory która dając upust
swoim homoseksualnym skłonnością regularnie urządzała w
swej posiadłości wyuzdane orgie. Szantes zainteresowała
Elżbietę praktykami okultystycznymi.
Okrucieństwo i sadyzm hrabiny na dobre ujawniły się po
śmierci jej męża Ferenca Nadasdy. Przypuszcza się iż
małżonek Batory, który za życia towarzyszył jej w
torturowaniu przyłapanych na nieposłuszeństwie służących
zmarł w skutek otrucia przez swoją ukochaną.
Elżbieta zawsze była kobietą próżną, przebierała się
kilkadziesiąt razy dziennie, wciąż liczyła swoje klejnoty i
pielęgnowała, nietuzinkową ponoć urodę. Kiedy dostrzegła na
swej twarzy pierwsze oznaki starości wpadła w furię.
Rozwiązanie problemu podsunęła jej Anna Darvulia, znajoma
czarownica która nauczyła hrabinę nowych technik
torturowania. Kiedy pewnego razu, Elżbieta za drobne
przewinienie uderzyła swoją służącą tak mocno, że krew
prasnęła jej na twarz, hrabina zauważyła że w tym miejscu
zniknęła szpecąca ją zmarszczka. Darvulia przekonała
Elżbietę, iż według pradawnych mądrości krew ofiary
pozwala przejąć jej fizyczne i duchowe cechy.
Od tego momentu na zamku w Cachticach rozpoczęła się
makabryczna seria morderstw młodych dziewcząt. Pod
pretekstem służby na zamku werbowano nastoletnie
dziewice, które następnie torturowano i zabijano a hrabina
zażywała kąpieli w ich krwi. W torturach pomagała był
opiekunka Elżbiety Ilona Joo Anna Darvulia, Dorothy
Szantes i karzeł Ficzko. Na zamku istniała cała sala
przeznaczona do makabrycznych praktyk wyposażona w
narzędzia tortur z najmroczniejszych koszmarów.
Będący wielkim wydarzeniem proces Elżbiety odbył się 2
stycznia 1611 roku. Wdług świadków na zamku w …
zamordowano ok. 60 ofiar, lista zamordowanych którą ponoć
sporządziła sama hrabina mówiła o 650 bestialsko zabitych
kobietach.
Erzsi Majorowa została skazana na śmierć, Iloona Joo i
Dorothea Szentes na wyrwanie wszystkich palców u rąk, a
następnie wrzucenie żywcem do ognia. Ficzko natomiast
został ścięty, pozbawiony krwi i spalony. Karą Elżbiety było
dożywotnie więzienie w zamurowanej komnacie.
Na miesiąc przed śmiercią hrabina podyktowała swój
testament, w którym wszystko zostawiła swoim dzieciom.
Zmarła 21 sierpnia 1614 r.