Elaine Coffman

 Szkocki honor

 

Tłumaczenie:

 Anna Pietraszewska

 PROLOG

 

W ciężkich razach pomoc zda się choćby i od wroga.

 

ANONIM

 

Edynburg, rok 1746

 

W oddali majaczyły skaliste wzniesienia wygasłego wulkanu 

Castle Rock. Kenna wiedziała, że jego złowrogi grzbiet dawno 
temu lodowiec przeciął na pół. Pradawne dzieje potężnego 
masywu sięgały epoki brązu. Początkowo zbocza zamieszkiwali 
zasobni rzymscy osadnicy, potem wzgórza stały się siedzibą 
kolejnych monarchów, garnizonem, więzieniem, a także 
schronieniem dla najrozmaitszych zbiegów i banitów.
 

Na szczycie skały rozpościerał się majestatycznie zamek 

Edynburg – od czasów dwunastego stulecia wielekroć oblegany, 
nękany kanonadą dział i dziurawiony prochem. Jego ponure mury 
były świadkiem zarówno niebywałego męstwa, jak i 
bezprzykładnej ludzkiej podłości, nie raz i nie dwa miały w nich 
miejsce zaciekłe bitwy, haniebne zdrady oraz krwawe mordy.
 

Choć panna Lennox znała tu każdy zbrukany krwią i 

nadgryziony zębem czasu kamień, dziś opatulone puszystą 
powłoką śniegu zabudowania wydały jej się zupełnie obce, jakby 
raptem wszystkie dawne przewiny posępnej twierdzy zamarzły w 
lodowych soplach i odeszły w niepamięć.
 

Podobnie jak Rzym, Edynburg zbudowano na siedmiu 

wzgórzach, podobnie jak Rzym także i to miasto zostało kilkakroć 
zniszczone i odbudowane. I tak jak Kenna miało burzliwą 
przeszłość, która na zawsze naznaczyła jej życie i zapewne 
przekreśliła nadzieje na szczęśliwą przyszłość.
 

Tego rodzaju niewesołe myśli zaprzątały jej głowę, kiedy z 

niecierpliwością czekała, aż łódź zacumuje w porcie w Leith.
 

Wkrótce zeszła na ląd i przemierzyła żwawo pomost. Dobrze

było zawitać znowu w te strony. Przystanęła na moment, otrzepała 
płaszcz z płatków śniegu i zerknęła w górę na nieprzyjazne ciemne
chmury, po czym ruszyła dalej.
 

Zaczęło prószyć, już kiedy wsiadała na żaglowiec w Alloa, i 

wciąż nie zanosiło się na to, że śnieżyca ustąpi.
 

Odetchnęła z ulgą, spostrzegłszy na przystani kilka 

frachtowców. Była pewna, że znajdzie się wśród nich co najmniej 
jeden płynący do Calais.
 

Porywisty wiatr dął nieustępliwie, rozdmuchując na 

wszystkie strony spadający z nieba mlecznobiały puch. Wilgotne 
śnieżynki przyczepiały jej się do spódnicy i podskakiwały z 
powrotem w powietrze niczym zbłąkane dusze na próżno 
szukające wytchnienia. Cóż, może znajdą spoczynek w 
zamczysku, pomyślała, w końcu to ponoć najbardziej nawiedzone 
miejsce w całej Szkocji.
 

Kenna brnęła wytrwale przez zaspy, mijając tętniące życiem 

domostwa. Dym unosił się z bodaj wszystkich napotkanych po 
drodze kominów. Nieubłaganie zbliżał się wieczór, więc ulice 
powoli pustoszały.
 

Było niebywale mroźno i przeraźliwie cicho. Przez chwilę 

miała poczucie, że została na świecie zupełnie sama.
 

Jutro wigilia… westchnęła w duchu i zacisnęła powieki, by 

odpędzić niechcianą myśl. Nie miała ochoty wspominać bliskich. 
Wiedziała, że nieprędko ich znowu zobaczy. Rozpamiętywanie 
wspólnych dobrych czasów napawało ją bezbrzeżnym smutkiem i 
nieutuloną tęsknotą. Bardzo źle znosiła rozłąkę. Z własnej woli 
nigdy nie opuściłaby rodziny. Niestety, jej życie znalazło się w 
poważnym niebezpieczeństwie za sprawą okrutnego lorda Waltera 
Ramsaya. To jego występek zmusił ją do wyjazdu.
 

Przyspieszyła kroku. Czekało ją niełatwe zadanie. Najpierw 

musiała wybrać na chybił trafił któryś ze statków, a potem uprosić 
jakiegoś rybaka, żeby zgodził się ją przewieźć.
 

Przypomniała sobie, z jakiego powodu się tu znalazła, i 

poprosiła Stwórcę, aby zechciał zesłać jej uczynnego kapitana, 
który wpuści ją na pokład i zabierze ze sobą do Francji.
 

Nabrała otuchy, gdy zauważyła, że nareszcie przestało padać 

i zza chmur wychynęło słońce. Oby rozpogodziło się na dobre, 
powiedziała w duchu.
 

Rozejrzała się i prędko wyeliminowała wszystkie jednostki 

pływające pod obcą banderą. O wiele łatwiej będzie jej przekonać 
do siebie rodaka niż cudzoziemca.
 

Zaczęła szczękać zębami i opatuliła się szczelniej płaszczem.

Właśnie wtedy wypatrzyła z daleka imponujący żaglowiec o 
nazwie „Dancing Water”.
 

Był niebywale piękny i bardzo zadbany, lecz jej wzrok 

przyciągnął przede wszystkim charakterystyczny proporzec 
zawieszony na maszcie tuż pod angielską flagą. A zatem statek 
należy do jakiegoś amerykańskiego kapra… Tym lepiej dla mnie…
Pewnie płynie do Indii Zachodnich. Tylko jak się nań dostanę? – 
zastanowiła się.
 

Za sprawą niesprzyjającej aury na nabrzeżu nie było żywej 

duszy. Martwiła się, że nie znajdzie nikogo skorego do pomocy.
 

Nagle ożywiła się, zauważywszy nieopodal rybaka zajętego 

ładowaniem czegoś do niewielkiej łódki. Zatrzymała się na 
moment, żeby zaczerpnąć głęboko tchu i powściągnąć rozbuchane 
emocje. Do tej pory nie wątpiła w swoje siły, nie obawiała się 
niepowodzenia ani nie odczuwała lęku przed nieznanym. Dopóty 
dopóki znajdowała się na ojczystej ziemi, nie bała się niczego. 
Kiedy jednak wypłynie na obce wody, złoży swój los w ręce 
innych. Nie napawało jej to szczególną otuchą.
 

Ponadto wiedziała, że przyjdzie jej się zmierzyć z innym nie 

lada problemem. Kobietom z jej sfery nie wypadało podróżować w
pojedynkę. Postanowiła wszakże zbiec z kraju, aby ratować życie, 
a w takich okolicznościach trudno by jej było znaleźć przyzwoitkę.
Tak oto konieczność kazała jej zapomnieć na jakiś czas o dobrym 
obyczaju.
 

Aby stłumić narastający niepokój, otrzepała pelerynę i 

zgrabiałymi palcami poprawiła pod szyją sprzączkę spinającą poły.

 

Potem zebrała się na odwagę i podszedłszy do pochłoniętego 

pracą rybaka, odchrząknęła, aby zwrócić na siebie uwagę.
 

– Zechce pan zabrać mnie łódką na ten statek? – zapytała 

uprzejmie, wskazując dłonią miejsce, w którym cumował 
„Dancing Water”. – Dobrze zapłacę.
 

Kiedy mężczyzna uniósł głowę, zauważyła, że ma zsiniałe od

mrozu usta i jest bardzo młody, prawdopodobnie młodszy od niej. 
Zrazu sądziła, że młodzian nie grzeszy rozumem, lecz gdy 
przyszło do pertraktacji, pojęła, że ma do czynienia z twardym 
negocjatorem, któremu nie brak sprytu. Koniec końców, 
wytargował znacznie więcej, niż zamierzała wyłożyć.
 

– Ziąb jak diabli – oznajmił bez potrzeby, sięgając do wioseł. 

– Warto wyściubiać nos z domu w taką pogodę? Z żywiołem nie 
wygrasz, zaziębić się łatwo. Wiatr co prawda sprzyja, ale dziś już 
raczej nie wypłyniecie z zatoki. Trzeba było panience zaczekać do 
rana. – Wygłosiwszy swe mądrości, umilkł i do końca drogi nie 
odezwał się ani słowem. Przemawiał niczym urodzony wilk 
morski, ale w jego twarzy było coś, co kazało jej przypuszczać, że 
jest jedynie pokrzywdzonym przez los wyrostkiem, którego ktoś 
zmusza do pracy ponad siły, pracy, której chłopak najwyraźniej nie
znosi, choć stara się to ukryć pod maską stoickiego spokoju i 
szorstkiego obejścia.
 

Na wodzie było jeszcze chłodniej niż na lądzie i znacznie 

mocniej wiało. Kenna musiała cały czas przytrzymywać dłonią 
kaptur.
 

Gdy dotarli do celu, obejrzała się za siebie. Ostatni raz jestem

tak blisko domu, westchnęła w duchu. Serce krajało jej się na samą
myśl o tym, że musi opuścić nie tylko Szkocję, lecz także swoich 
bliskich. Ale czy miała inny wybór? Wciąż przekonywała samą 
siebie, że postępuje słusznie. Tak jak kilka lat wcześniej, kiedy to 
odbyła podobną podróż z Inchmurrin do Edynburga.
 

Z tą różnicą, że teraz nie gnała na złamanie karku, aby 

ratować życie młodszej siostry. Tym razem próbowała ocalić 
własną skórę. Bóg raczy wiedzieć, co ją czeka. Czy opatrzność 
znów będzie jej sprzyjać?

 

„Dancing Water” był cały pokryty śniegiem. Na szczęście, 

kilku członków załogi majstrowało coś przy oblodzonym 
takielunku.
 

– Prowadźcie do kapitana – zażądała bez ceregieli, gdy 

pomogli jej wspiąć się na pokład. – Chcę z nim pomówić.

 ROZDZIAŁ PIERWSZY

 

To wy rzeczom nijakim przydajecie barw i zapachów

 

To przy was mdława śmietanka wanilii nabiera smaku.

 

SYDNEY SMITH, Wspomnienia lady Holland

 

Ku swemu niewysłowionemu zdziwieniu po chwili stanęła 

przed pełnej krwi Latynosem.
 

– Alejandro Feliciano Enrique de Calderón, do usług – 

przedstawił się, składając przed nią dworny ukłon.
 

Trzeba przyznać, że Stwórca obdarował go nad wyraz 

szczodrze, pomyślała zbita z pantałyku. Nie mogła wprost oderwać
wzroku od jego przystojnej twarzy, choć określenie „przystojny” z 
pewnością nie oddawało sprawiedliwości jego olśniewającej 
męskiej urodzie.
 

Miał związane na karku kruczoczarne włosy, iskrzące 

inteligencją ciemne oczy oraz urzekający uśmiech, którym ani 
chybi zniewalał wszystkie niewiasty i dzierlatki, gdziekolwiek się 
pojawiał. Zapewne żadna kobieta, której przypadł do serca, nie 
byłaby w stanie niczego mu odmówić.
 

– Pan jest… Hiszpanem – rzekła, powoli otrząsając się z 

oszołomienia.
 

– Sí, señorita, moją ojczyzną jest España. Przyszedłem na 

świat w rodzinie kastylijskich arystokratów jako najmłodszy syn 
ojca, którego tytuł i nazwisko są bardzo długie i brzmią bardzo 
dumnie. Znacznie dumniej niż moje. Czym zatem mogę pani 
służyć? Uczynię co w mojej mocy, aby spełnić pani życzenie.
 

Nie dość, że jest urodziwy, przemknęło jej przez głowę, to 

jeszcze dorównuje wdziękiem Amfionowi

[1]

. Gdyby tylko zechciał,

też potrafiłby zaczarować kamienie tak, aby same ułożyły się w 
mur wokół Teb. Z tą różnicą, że nie musiałby przygrywać im na 
lirze, wystarczyłoby, aby się uśmiechnął.
 

– Jest pan członkiem załogi?

 

Skłonił się z teatralną przesadą.

 

– Owszem, lecz spieszę dodać, że mam także całe mnóstwo 

innych zalet. Jestem bodaj najlepszym nawigatorem, jakiego nosiła
ziemia, i serdecznym przyjacielem kapitana Montgomery’ego. 
Niezawodnie władam mieczem, a znajomkowie mają mnie za 
wytrawnego jeźdźca. Ponadto przednio tańczę i grywam na gitarze,
godzinami snuję zajmujące opowieści i uważam samego siebie za 
niedoścignionego mistrza w emablowaniu pięknych dam. Teraz, 
kiedy wie pani o mnie już prawie wszystko, zmuszony jestem 
poprosić, aby zechciała pani zdradzić powód swej wizyty. Zechce 
pani wyjawić, czemu zadała sobie trud i odwiedziła nas przy tak 
niesprzyjającej aurze? Radziłbym mówić zwięźle, bo coś mi się 
widzi, że niebawem zamieni się pani w wielki sopel.
 

Jakże miałaby go nie polubić? Spodobał jej się od pierwszej 

chwili. Widać było, że jest człowiekiem honoru, a jednocześnie nie
brak mu temperamentu i nietuzinkowego poczucia humoru. U 
kogoś innego rezolutność i kontenans, które prezentował z 
imponującą swadą, uchodziłyby bez wątpienia za pożałowania 
godną pyszałkowatość. U każdego, ale nie u niego. Kogoś z takim 
wdziękiem i figlarnym błyskiem w oku nikt przy zdrowych 
zmysłach nie mógłby wziąć za nadętego bufona. Jednym słowem, 
Alejandro Feliciano coś tam Calderón był zwyczajnie uroczy. Miał
w sobie coś, co sprawiało, że z miejsca czuło się do niego 
nieodpartą sympatię. Ponadto bardzo różnił się od większości 
Szkotów, co dodatkowo przemawiało na jego korzyść.
 

Nie musiał wspominać o tym, że potrafi bez wysiłku 

zawrócić w głowie każdej napotkanej kobiecie. Z taką ogładą i z 
takim wyglądem mógł bez przeszkód zawojować cały świat, nie 
tylko jego żeńską połowę. Kenna była pewna, że ludzie dosłownie 
jedzą mu z ręki. Gotowa była pójść o zakład, że wszędzie, gdzie 
się pojawiał, wraz z nim pojawiały się wesołość i ożywienie. Był 

niczym powiew orzeźwiającej morskiej bryzy w upalny dzień.
 

Jak to dobrze, że wybrałam akurat ten okręt, odetchnęła z 

ulgą i pogratulowała sobie niezawodnej intuicji. Jako że pan 
Calderón przyjaźnił się ze swoim dowódcą, mogła śmiało 
przypuszczać, że ten ostatni także przypadnie jej do gustu. 
Mniemała, że pod względem uroku osobistego kapitan 
Montgomery w niczym nie ustępuje swemu nawigatorowi.
 

Przemarzła tak bardzo, że zaczęły wstrząsać nią dreszcze. 

Posłała rozmówcy blady uśmiech i z trudem wydobyła z siebie 
głos. Przedstawiła się, po czym powiedziała, z czym przychodzi.
 

– Daruje pan, señor de Calderón, ale chciałabym się 

zobaczyć z kapitanem.
 

– Jestem przekonany, że on chciałby zobaczyć panią o wiele 

bardziej niż pani jego – odparł, zmierzywszy ją wzrokiem od stóp 
do głów.
 

Zacisnęła wargi i z niemałym trudem powściągnęła gniew.

 

– Zawsze przygląda się pan w ten sposób kobietom?

 

– Naturalnie – odparł niezrażony, nic sobie nie robiąc z jej 

rozdrażnienia. – Damy zazwyczaj nie mają nic przeciwko temu. 
Wolą, aby mężczyzna dokładnie je sobie obejrzał, niż w ogóle ich 
nie dostrzegał. To żadna ujma. Wolałaby pani, żebym udawał, że 
pani nie zauważam?
 

Westchnęła w duchu i dała za wygraną. Po cóż dyskutować z 

kimś, kto zawsze ma ostatnie słowo? Przy nim każda rozmowa 
zmienia bieg, tak jak ciasto zmienia smak za sprawą odrobiny 
wanilii.
 

– Zabierze mnie pan do kapitana czy zamierza pan trzymać 

mnie na pokładzie, dopóki nie zamarznę?
 

– Zabiorę panią, a jakże. Proszę za mną.

 

Nie trzeba jej było namawiać. Marzyła o tym, żeby wreszcie 

się ogrzać.
 

– Dalibóg, nie pojmuję, czemu Montgomery nie uprzedził 

mnie, że spodziewa się kobiety.
 

Przystanęła gwałtownie, a Alejandro razem z nią.

 

– Czy coś się stało?

 

– I owszem, señor Calderón. Pragnę panu coś objaśnić. Jeżeli

domniemywa pan, że przybyłam tu po to, aby dostarczać uciech 
kapitanowi, to jest pan w wielkim błędzie. Mam zamiar omówić z 
nim pewną ważką dla mnie kwestię i jest to jedyny powód mojej 
wizyty.
 

– Jakąż to kwestię, jeśli wolno spytać?

 

– Chcę go prosić o przysługę. Zaspokoiłam pańską 

dociekliwość? Czy mogę oczekiwać, że zaprowadzi mnie pan 
gdzieś, gdzie jest odrobinę cieplej? Jeszcze nigdy nie było mi tak 
zimno jak dziś. Mam wrażenie, że krew zamarza mi w żyłach.
 

– W istocie, wygląda pani na przemarzniętą. Mam nadzieję, 

że wybaczy mi pani ten jawny brak manier. Ogrzejemy panią, ale 
powoli. W przeciwnym razie gotowa się pani zaziębić. Jak długo 
przebywa pani na mrozie?
 

– Zbyt długo, a będzie jeszcze dłużej, jeśli każe mi pan tkwić

tu nadal i marnować czas na czcze pogawędki.
 

Roześmiał się szczerze ubawiony.

 

– Pomogę pani – oznajmił, sięgając po bagaż, który upuściła 

z hukiem na ziemię. – Chodźmy.
 

Kiedy przemierzali wąski korytarz, poinformował ją, że 

pochodzący z Ameryki Colin Montgomery jest nie tylko kapitanem
statku, lecz także jego właścicielem.
 

– Para się kaperstwem, jak mniemam?

 

– Hm… można i tak rzec… w pewnym sensie.

 

– W pewnym sensie? Daruje pan, ale nie pojmuję.

 

– Och, to bardzo proste. Po prawdzie jest kupcem, niemniej 

zależnie od okoliczności bywa również kaprem. Zwłaszcza gdy tak
mu wygodniej. Tak czy inaczej, nie ma pani najmniejszych 
powodów do obaw. Pozostajemy w przyjaznych stosunkach z pani 
ojczyzną.
 

– Cóż, nietrudno się było domyślić. Koniec końców, 

zakotwiczyliście pośrodku zatoki. A pański kapitan nosi 
przypadkiem szkockie nazwisko.
 

– Za to akurat odpowiedzialny jest jego dziadek, a nie 

przypadek, señorita.

 

– Jego dziadek? – powtórzyła nie bez zdziwienia.

 

– Sir Hugh Montgomery, dwunasty baron Fairlie.

 

– Wasz okręt pływa pod amerykańską banderą, nie 

przypuszczałam, że kapitan jest Szkotem.
 

– Radziłbym pani tak go nie nazywać. W każdym razie 

proszę nie robić tego w jego obecności. Colin przyszedł na świat w
Ameryce i czuje się Amerykaninem, choć jego ojciec w istocie był 
Szkotem. Zawróciła mu w głowie pewna amerykańska dama, 
postanowił więc się ożenić i osiedlić w Ameryce.
 

– Musiał ją bardzo kochać, skoro zdecydował się opuścić 

rodzinną Szkocję. A może urodził się jako młodszy syn i nie miał 
prawa dziedziczenia?
 

– Nic z tych rzeczy. Był jedynakiem, szkopuł w tym, że 

często wadził się z ojcem. Prawdę mówiąc, w niczym się nie 
zgadzali. Co się zaś tyczy Colina, za nic nie chciałby tu 
zamieszkać, nawet gdyby ktoś próbował go skusić, ofiarowując mu
okręt ze szczerego złota. Podobnie jak niegdyś papa, nie umie 
znaleźć wspólnego języka z dziadkiem, nade wszystko jednak nie 
cierpi waszej paskudnej pogody. Nie uwierzy pani, ale baron 
Fairlie ma posiadłość w miejscu, w którym jest jeszcze zimniej niż 
tutaj. Byłem tam kiedyś, więc wiem, co mówię. W całym swoim 
życiu nie widziałem bardziej nieprzystępnego i nieprzyjaznego 
człowiekowi zakątka. W lot pojąłem, dlaczego ojciec Colina na 
zawsze porzucił te strony. Trzeba narodzić się czystej krwi 
Wikingiem, żeby znosić podobne męki. Wielka to szkoda, że nie 
pozwoliliście pozostać na tych ziemiach Norwegom.
 

Uśmiechnęła się mimo woli.

 

– Zgaduję, że owo zapomniane przez Boga miejsce to 

Caithness lub Sutherland? Jedno z dwojga.
 

– W rzeczy samej, Sutherland. Zatem pani również tam 

bywała?
 

– Owszem. – Zamilkła i pogrążyła się we wspomnieniach. 

Przypomniały jej się własny dziadek oraz szczęśliwe lata 
dzieciństwa, które spędziła w zamku Durness. Zarówno 
dziadkowie, jak i matka odeszli już z tego świata. Zamek należał 

teraz do niej, ale nie odwiedzała go od wielu lat.
 

Kiedy dotarli do końca korytarza, Alejandro zapukał do 

drzwi.
 

– Kapitanie, ma pan gościa… – oznajmił zwięźle.

 

Kenna tymczasem czekała cierpliwie u jego boku, dziękując 

opatrzności za to, że zesłała jej kogoś takiego jak Calderón. Mogła 
przecież trafić na jakiegoś nieokrzesanego rzezimieszka. W 
dzielnicy portowej nietrudno o typa spod ciemnej gwiazdy.
 

Była przekonana, że Colin Montgomery okaże się równie 

ujmujący jak jego hiszpański nawigator. Poza tym mieli ze sobą 
coś wspólnego. Dziadkowie obojga pochodzili z północnej 
Szkocji.

 ROZDZIAŁ DRUGI

 

Wdzięki kobiety napotkanej

 mimochodem są warte mniej więcej

 tyle zachodu, ile owej damie potrzeba

 fatygi, aby przejść obok nas.

 

MARCEL PROUST, W poszukiwaniu straconego czasu

 

Potrzebował kobiety, ot co.

 

Wstyd się przyznać, ale był pijany jak bela. Prawdę mówiąc, 

nie trzeźwiał od bez mała dwóch dni. Hańba i sromota, jak by 
powiedział dziadek. Czort z morałami staruszka, pomyślał. Błogi 
stan kompletnego upojenia wydawał się idealnym panaceum na 
niemożebny ziąb i niesłabnącą zawieję.
 

Odkąd wypłynęli z portu w La Spezia, prześladowały ich 

pech i paskudna pogoda. Uznał to za ostrzeżenie, znak od Boga, że
fortuna niebawem się od niego odwróci. Miał po dziurki w nosie 
niewygód i walki z żywiołem, który uparcie krzyżował mu szyki. 
W ciągu ostatnich czterech dni ani jeden z członków załogi nie 
postawił nogi na lądzie. Zamieć mogła wyrządzić okrętowi 
poważne szkody, trzeba więc było zachować wzmożoną czujność. 
O każdej porze.
 

Ludzie schodzili z wachty ze zsiniałymi ustami i 

zesztywniałymi z zimna dłońmi i stopami. Czas wlókł im się 
niemiłosiernie, wszyscy robili więc, co w ich mocy, aby czymś go 
sobie wypełnić. Niektórzy strugali drewniane zabawki, inni pisali 
listy albo grali w karty, jeszcze inni ucinali sobie drzemki.
 

Colin zaś rozmyślał o pięknych kobietach, zarówno o tych, 

które już znał, jak i o tych, które dopiero miał poznać.
 

Siedział na krześle z nogami na stole, a obok niego stała na 

wpół opróżniona butelka hiszpańskiego wina. Odchylił głowę i z 
lubością upił kolejny łyk przedniego trunku. Jedno trzeba oddać 
Hiszpanom, szelmy z pewnością wiedzą, co najlepiej rozgrzewa 
przemarznięte kości, powiedział do siebie.
 

Naturalnie, istniały inne, znacznie przyjemniejsze sposoby na

rozgrzanie zziębniętych członków. Do diaska, skoro miał spędzić 
Boże Narodzenie uwięziony na statku, to potrzebował damskiego 
towarzystwa. Nie od dziś wiadomo, że kobiety są remedium na 
wszelkie bolączki.
 

Hm… jakaś młoda piękność z całą pewnością uleczyłaby 

jego ponury nastrój i odciągnęła myśli od przytłaczającej szkockiej
aury. Tak, to by była miła odmiana… Może przestałby wreszcie 
upijać się do nieprzytomności.
 

Przymknął powieki i wyobraził sobie urodziwą i powabną 

czarnulkę z nieskazitelnie gładką skórą skąpaną w blasku księżyca.
Pomyślał o tym, że bierze ją w ramiona, i wnet owładnęły nim 
silne pragnienia.
 

Niestety, ktoś oderwał go od snucia dalszych fantazji, 

dobijając się do drzwi.
 

– Idź do diabła, kimkolwiek jesteś – mruknął pod nosem, nie 

ruszając się z miejsca. Najchętniej udusiłby intruza gołymi 
rękoma.
 

Po chwili rozległ się kolejny łomot.

 

– Kapitanie, ktoś do pana! – rozpoznał głos Alejandra. – 

Pewna dama prosi o chwilę rozmowy.
 

Colin skwitował te rewelacje wzgardliwym prychnięciem. 

Dama prosi o rozmowę, dobre sobie. Nie mógł chyba wymyślić 
niczego bardziej niedorzecznego.
 

– Znam cię jak zły szeląg, hiszpański błaźnie! – zawołał 

donośnie. – Żarty się ciebie trzymają. Idź precz i zostaw mnie w 
spokoju. Jestem zajęty. Raczę się twoim winem.
 

Niewiasta. Na statku. W samym środku piekielnej nawałnicy.

Też coś. Doprawdy sądził, że uwierzę w te brednie? – pomyślał i 
dodał głośno:
 

– Słyszysz, co mówię?! Wolę topić żale w kieliszku niż 

wysłuchiwać twoich pożal się Boże dowcipów! Więc fora ze 
dwora!
 

Calderón przysiągł, że mówi szczerą prawdę.

 

– Opamiętajże się, Colinie. Powiadam ci, jest ze mną 

kobieta!
 

– O tak, wierzę! Jest z tobą przecudnej urody niewiasta, która

pojawiła się na pokładzie „Dancing Water” zupełnie znikąd. W 
dodatku podczas upiornej zawieruchy! A jakże wygląda owa 
krewna Dziadka Mroza? Niech no zgadnę. To typowa angielska 
piękność. Bladolica dziewoja o płowych włosach. Masz mnie za 
kompletnego durnia?
 

Montgomery mógłby przysiąc, że słyszy westchnienie 

dobywające się z ust jakiegoś dziewczęcia, ale uznał, że to efekt 
nadmiernego spożycia trunku.
 

Po kilku minutach dalszej utarczki, podczas której każdy z 

panów z uporem obstawał przy swoim, do uszu kapitana dotarł, jak
mu się zdawało, dźwięczny głosik jak najprawdziwszej kobiety.
 

– Panie kapitanie, zechce pan z łaski swojej otworzyć? – 

wycedziła z wolna.
 

Melodyjna chrypka przyprawiła go o dreszcz. Nie 

odmówiłby, gdyby zechciała się z nim zabawić. Czyżby to załoga 
postanowiła spłatać mu figla i zadbać o jego cielesne potrzeby? 
Ludzie z nudów robią czasem przedziwne rzeczy… Może jednak 
któryś zszedł na ląd i udał się do miasta?
 

Uśmiechnął się od ucha do ucha. Taka okazja mogła się 

prędko nie powtórzyć.
 

Alejandro zaczynał się niecierpliwić.

 

– Otworzysz po dobroci, czy mam wtargnąć do środka?!

 

– Ależ wchodź. Otwarte. Tylko nie zapomnij przyprowadzić 

ze sobą owej mdłej angielskiej dzierlatki. Jeśli Stwórca poskąpił jej
niewieścich przymiotów, to na nic mi się nie zda. Idę o zakład, że 
wzorem większości swoich rodaczek jest płaska niczym 
oheblowana deska. Ani grama krągłości, ni biustu, ni zadka, jak 
Pan Bóg przykazał. Tfu!
 

Rozległo się pełne oburzenia prychnięcie, po czym w progu 

ukazali się nawigator oraz młoda kobieta, która w tej chwili 
przypominała pokaźnych rozmiarów śnieżkę albo raczej bałwana.
 

– Przypuszczałam, że będę miała do czynienia z 

dżentelmenem z Ameryki – zaczęła bez wstępów. – Teraz wszakże 
widzę, że słowa „dżentelmen z Ameryki” zdecydowanie nie idą w 
parze. Aż dziw, że Bóg nie raził mnie piorunem za to, że użyłam 
ich obok siebie.
 

Colin przyjrzał jej się dokładniej i rozdziawił usta ze 

zdumienia. Miała twarz anioła okoloną rudymi lokami, które 
wymykały się spod zielonego kaptura. Wyglądała niczym bogini z 
malowideł zdobiących starożytne greckie dzbany. I jakimś cudem 
znalazła się w jego kajucie.
 

Jego zmysły zareagowały na jej obecność nad wyraz 

gwałtownie. Zwłaszcza kiedy oczyma wyobraźni ujrzał ją bez 
odzienia. Był pewien, że skrywa pod nim zachwycające krągłości.
 

– W imieniu kapitana pokornie proszę o wybaczenie – 

odezwał się Calderón. – Grubiaństwo nie leży w jego naturze. 
Zazwyczaj nie wyraża się w taki sposób przy damach. Jestem 
pewien, że to zgubny wpływ szkockiej pogody. Z powodu 
nawałnicy od kilku dni ogląda wyłącznie te cztery ściany, a 
odosobnienie wyzwala w nim najgorsze instynkta…
 

– Nie usprawiedliwiaj mnie – przerwał mu w końcu 

Montgomery. – Nie przypominam sobie, abym cię prosił o 
wstawiennictwo.
 

– Wedle życzenia, przyjacielu – odparł Alejandro, po czym 

zwrócił się ponownie do Kenny. – Prawdę mówiąc, pragnąłem 
jedynie powiedzieć, że Colin jest urodzonym przywódcą, wilkiem 
morskim, co się zowie. Rzecz jasna, szczyci się wieloma innymi 
talentami, które wszelako niewarte są wzmianki. Dość powiedzieć,
że słynie z opilstwa, uganiania się za spódniczkami tudzież z 
mnóstwa budzących grozę karkołomnych wyczynów. Oto jego 
żywioł. Lecz niech to pani nie zniechęca. Przy tym wszystkim nasz
kapitan jest bowiem człowiekiem prawym i sprawiedliwym, 
hołdującym szlachetnym zasadom. Miłuje bliźniego jak siebie 
samego, ale jeszcze bardziej miłuje żonę jego.

 

Montgomery spojrzał wilkiem na podkomendnego i wreszcie

podniósł się z miejsca.
 

– Zechce pani darować mi tę haniebną przewinę. Wykazałem 

niewybaczalny wręcz brak manier. Sądziłem, że moi ludzie zrobili 
mi psikusa i postąpiłem tak, jakby tego ode mnie oczekiwali. To 
mnie oczywiście nie tłumaczy.
 

– Przyjmuję pańskie przeprosiny – odparła łaskawie – lecz 

„jeśli żart ma ukąsić – to nie jak pies, ale jak jagnię kąsać 
powinien, w przeciwnym bowiem razie nie żart to będzie, ale 
grubiaństwo”. Nie zaszkodziłoby, gdyby wziął pan to sobie do 
serca.
 

– Hm… Dekameron – odgadł bezbłędnie, czym wprawił ją w

niemałe zdumienie. – Jak pani widzi, Amerykanie uczą się nie 
tylko mówić, lecz także czytać.
 

Uśmiechnęła się, przechylając głowę.

 

– Przyznaję, nie doceniłam pana.

 

Kapitan zerknął na przyjaciela.

 

– Zdradzisz mi, gdzie znalazłeś naszego uroczego gościa? – 

Wciąż nie mógł się na nią napatrzeć. Była wyjątkowo piękna, 
miała cudne miedzianorude włosy, nieskazitelnie gładką cerę i 
ujmujące piegi na kształtnym nosku. Najbardziej jednak 
przykuwały uwagę jej niesamowite złotawobrązowe oczy. W 
dodatku poruszała się z wrodzonym wdziękiem, była schludnie 
odziana, wysoka i, jak przypuszczał, miała niewiarygodnie długie 
nogi.
 

Nie dowierzał własnemu szczęściu. Na jego statku zjawiła się

ni stąd, ni zowąd zjawiskowa młoda kobieta. Jakby sam Pan Bóg 
wysłuchał jego próśb i zesłał mu prosto z nieba dokładnie to, czego
potrzebował. Może i był lekko odurzony alkoholem, ale z 
pewnością nie na tyle, by nie dostrzec, że taka okazja 
prawdopodobnie nieprędko się powtórzy. Nagle zrozumiał, co czuł
Juliusz Cezar, gdy ujrzał po raz pierwszy Kleopatrę.
 

– To nie ja znalazłem pannę Lennox – odezwał się Calderón. 

– To ona znalazła mnie.
 

– Tym lepiej. – Colin obszedł biurko i stanął na chwiejnych 

nogach pośrodku kajuty. – Wygląda jak zmokła kura i jest 
przemarznięta. Ma dreszcze. Nie wiem, jakim cudem wy, Szkoci, 
zdołaliście przywyknąć do tego piekielnego mrozu. Pewnie 
zamiast krwi w waszych żyłach płynie whisky. – Zsunął jej z 
głowy kaptur, spod którego wysypała się burza rudych loków. – 
Zatem przybyła pani na „Dancing Water” specjalnie po to, aby 
rozmówić się ze mną… – Gdy ujął w palce pasmo wilgotnych 
włosów, zadrżała na całym ciele. – Zostawmy wyjaśnienia na 
później. Najpierw powinna się pani rozgrzać i zrzucić ten na wpół 
zamarznięty przyodziewek, nim śnieg zacznie się rozpuszczać. – 
Pomógł jej oswobodzić się z peleryny i zmarszczył brwi. – Za 
późno. Suknia także zdążyła już przesiąknąć. – Wyciągnął rękę i 
podał płaszcz Alejandrowi. – Rozwieś to w jakimś suchym i 
ciepłym miejscu.
 

Nawigator umieścił okrycie na krześle przy piecu.

 

– Musi pani pozbyć się całej reszty ubrania – oznajmił 

tymczasem Montgomery. – I to jak najprędzej. Nie chcę, żeby 
zatrzymano mnie w Szkocji i kazano mi tłumaczyć się z tego, że 
jakaś szkocka dzierlatka zamarzła na śmierć i padła trupem na 
moim żaglowcu.
 

– Na miłość boską, Colinie – nie wytrzymał Calderón. – 

Całkiem oślepłeś czy może wino do reszty zmąciło ci rozum? 
Widzisz przecie, że to panna z dobrego domu. Nie oczekujesz 
chyba, że stanie przed nami naga, jak ją Pan Bóg stworzył?
 

– Miejże trochę wiary we mnie, stary druhu. Umiem jeszcze 

odróżnić portową ulicznicę od prawdziwej damy.
 

– Nie rozdzieję się. Nie ma mowy – oświadczyła stanowczo 

Kenna, unikając wzroku rozmówców.
 

– Ależ owszem, rozdzieje się pani. Albo zrobi to pani sama, 

albo pani pomożemy. Wszedłszy na pokład mojego statku, znalazła
się pani pod moją pieczą. Proszę nie zapominać, że to ja tu 
dowodzę. Trzęsie się pani jak osika, a to oznacza, że jest pani 
wyziębiona. Utrata nazbyt dużej ilości ciepła grozi poważnymi 
konsekwencjami, proszę wierzyć mi na słowo, nie chce pani 
przekonać się o tym na własnej skórze.

 

Nie zaszczyciła go odpowiedzią, więc poirytowany zwrócił 

się do podwładnego.
 

– Piekielni Szkoci. Uparci jak muły. Czort wie, jak z takimi 

postępować. Zajrzyj do jej bagażu i sprawdź, czy nie ma tam czego
suchego. Jeśli niczego nie znajdziesz, weź z komody jedną z moich
koszul i…
 

– Nie trzeba, mam suknię na zmianę – weszła mu w słowo 

Kenna.
 

Hiszpan pogrzebał w torbie i wyjął z niej niebieską sukienkę.

Podał ją pannie Lennox, lecz ta zignorowała jego wyciągniętą 
dłoń.
 

– Co znowu? – zniecierpliwił się kapitan. – Życzy pani sobie,

żebym wyszedł i zostawił pani do pomocy Alejandra? Jestem 
pewien, że będzie zachwycony rolą pokojowej.
 

Zmrużyła powieki i zmierzyła go złotobrązowym 

spojrzeniem, jakby próbowała orzec, czy żartuje, czy może raczej 
naprawdę wypada jej obawiać się gróźb.
 

Posłał jej na poły drwiący, na poły złowrogi uśmiech. Bawiła

go jej niepewność.
 

– Na „Dancing Water” nie ma miejsca na bunt. Rozprawiam 

się surowo z wszelkimi jego przejawami.
 

Przyglądał się z niemałym zadowoleniem, jak panna Lennox 

rozważa kolejne posunięcie. W jej małej główce powstał istny 
tumult sprzecznych odczuć, które po kolei malowały się na nad 
wyraz ekspresyjnej twarzy. Niemal zrobiło mu się jej żal. 
Oddałaby wszystko, żeby mu się sprzeciwić i postawić na swoim, 
ale coś ją przed tym powstrzymywało. Ani chybi to, z czym do 
niego przyszła. „Och, gdybym tylko urodziła się mężczyzną, już ja
bym ci pokazała, gdzie raki zimują…” – gotów był się założyć, że 
tak właśnie pomyślała i miał ochotę się roześmiać z triumfem. 
Poprzestał na przypomnieniu jej, kto jest panem sytuacji.
 

– Do odważnych świat należy. Powinna pani wziąć to sobie 

do serca.
 

Łypnęła wrogo na kapitana, po czym wyrwała sukienkę z 

dłoni Calderóna.

 

Sprawiała wrażenie bliskiej wybuchu, Colin postanowił więc 

do niego nie dopuścić. Nie miał ochoty znosić damskich fochów.
 

– Za pozwoleniem, zechce pani przypomnieć mi swoje 

nazwisko? – powiedział pospiesznie. – Co panią do mnie 
sprowadza? Nikt przy zdrowych zmysłach nie wyściubia nosa z 
domu w taką pogodę.
 

– Moje nazwisko nie ma tu nic do rzeczy. Jestem tu, żeby 

prosić o pomoc. Chcę się dostać do Francji.
 

– A ja chcę gwiazdkę z nieba – odparł oschle. – Mój statek 

służy do przewozu towarów, nie ludzi. Nie zabieram pasażerów, a 
nawet gdybym zabierał, z pewnością nie zabrałbym kobiety.
 

– A to dlaczego, jeśli wolno spytać?

 

– Rozpraszałaby pani załogę. Moi marynarze nie przywykli 

do obecności urodziwych dam. Poza tym damy nie podróżują 
samotnie. Niech pani lepiej wraca do rodziny. Zanim będzie za 
późno.
 

– Już jest za późno.

 

Powiedziała to tak przejmującym tonem, że poczuł się 

zaintrygowany. Zaczął się zastanawiać, kim właściwie jest, i 
zapragnął poznać jej ponurą historię. Co do tego, że będzie ponura,
nie miał bowiem najmniejszych wątpliwości. Postanowił jednak, 
że wypyta ją o to później.
 

– Nie dbam o to, dokąd pani pójdzie. Tutaj w każdym razie 

nie może pani zostać. Nie zabiorę pani do Francji.
 

– Ach tak… pojmuję.

 

– Wątpię. Nie idzie o to, że nie chcę pani pomóc. Nie 

zabierzemy pani ze sobą, bo płyniemy do Kopenhagi, a to raczej 
nie po drodze do Francji. Zresztą przy tej pogodzie nie wiadomo, 
kiedy ruszymy w drogę. Prawdę mówiąc, mieliśmy dotrzeć do celu
dwa dni temu, a jeszcze nie wypłynęliśmy z zatoki.
 

– Nie zdołam skłonić pana do zmiany zdania?

 

Obrzucił ją wymownym spojrzeniem.

 

– Cóż, jestem otwarty na propozycje. Perswazje pięknej 

kobiety bywają nad wyraz skuteczne.
 

– Być może wieści o tym jeszcze do pana nie dotarły, a skoro

tak, spieszę donieść, że my, Szkoci, już dawno zarzuciliśmy handel
wymienny. Płacimy teraz pieniędzmi, nie w naturze. To właśnie 
miałam na myśli, kiedy pytałam, czy mogę pana jakoś przekonać. 
Jestem gotowa sowicie wynagrodzić pański trud.
 

Kiedy przyłożyła dłonie do skroni, pomyślał, że pewnie zaraz

zemdleje, a wolałby tego uniknąć.
 

– Niech się pani nie obawia, nie jestem bez serca. Nie odeślę 

pani na przystań w takim stanie. Rozgrzeje się pani i posili, potem 
ktoś podpłynie z panią do brzegu. Zostawimy panią samą, żeby 
mogła się pani przebrać, chyba że potrzebuje pani pomocy… – Nie
czekając na odpowiedź, sięgnął po koc. – Proszę się tym okryć, 
kiedy zmieni pani suknię. Daję pani pięć minut – dorzucił od 
progu. – Jeśli nie zdąży się pani okryć, trudno.
 

– Łajdak i gbur! – usłyszał, zamknąwszy za sobą drzwi. – 

Wilhelm Zdobywca od siedmiu boleści!
 

– Jest uparta jak muł – stwierdził Alejandro, gdy zmierzali na

pokład. – Oby się nie okazało, że na dobitkę ma krewki 
temperament. Spójrz, przestało padać.
 

Colin spojrzał w rozpogodzone niebo i w jednej chwili nabrał

otuchy. Jego podły nastrój rozwiał się jak czarne chmury po burzy.
 

– Lód na masztach zaczyna topnieć. Byle tylko znów nie 

zaczęło prószyć. Szkocka pogoda jest zmienna niczym kobieta. 
Bóg świadkiem, że zabawiliśmy tu stanowczo zbyt długo.
 

Calderón popatrzył na krzątających się wokół marynarzy.

 

– Zdaje się, że załodze również pilno do wyjazdu.

 

– Panie Carlisle! – zawołał Colin. – Proszę odczekać jeszcze 

jakieś pół godziny. Jeśli w tym czasie nie sypnie śniegiem, 
podniesie pan kotwicę, wyprowadzi nas z zatoki i obierze kurs na 
Kopenhagę.
 

– Wedle rozkazu, panie kapitanie!

 

– A co z dziewczyną? – zdumiał się Alejandro.

 

– Cóż, podarujemy jej jeszcze kilka minut, potem odwieziesz

ją na brzeg albo na jakiś inny statek… taki, który płynie do Francji.
 

– Ja? Dlaczego ja? Ona wciąż jest przekonana, że nakłoni cię

do zmiany decyzji. Czemu sam nie przekażesz jej złej nowiny?

 

– Bo jestem kapitanem i mogę ci rozkazywać.

 

Alejandro odsłonił zęby w szerokim uśmiechu.

 

– A ja jestem nawigatorem i jeśli zechcę, mogę sprowadzić 

okręt na manowce. Poza tym, przypominam, że zostawiliśmy ją w 
twojej, a nie w mojej kabinie.
 

– Temu akurat łatwo da się zaradzić.

 

– O nie, mnie w to nie mieszaj. Prosiła o spotkanie z 

kapitanem. Przyprowadziłem ją do ciebie i umywam ręce. 
Będziesz musiał pofatygować się do niej osobiście. Nie będzie 
uszczęśliwiona, kiedy się dowie, że jej nie pomożemy.
 

– A kto mówi, że jej nie pomożemy? Bądź spokojny, nie 

zostawimy jej samej sobie. Nieopodal kotwiczy duński żaglowiec, 
„Aethelred II”. Kapitanem jest niejaki Trygve Fischer. Zabierz ją 
do niego, gdyby się okazało, że jest zajęty, niech się rozmówi z 
pierwszym oficerem, Steenem Willemoesem.
 

– Nadal uważam, że to ty powinieneś jej to powiedzieć.

 

– Sądziłem, że ci się spodobała.

 

– Nie przeczę. Podoba mi się, ale nie w sposób, o jakim 

myślisz. Przypomina mi moją nieznośną młodszą siostrę, dlatego 
ją polubiłem. Poza tym, od razu widać, że znalazła się tu 
nieprzypadkowo. Zesłały ci ją niebiosa. Komuś tam w górze 
najwyraźniej doskwiera nuda i postanowił zabawić się waszym 
kosztem. Ja zaś nie chcę wchodzić ci w drogę, zresztą w 
przeciwieństwie do ciebie nie w głowie mi teraz amory.
 

– Pleciesz androny. A panna…

 

– Lennox.

 

– Właśnie, panna Lennox nie należy do kobiet, które 

mogłyby zawrócić mi w głowie.
 

Calderón roześmiał się od serca.

 

– W rzeczy samej. Taka, która zdołałaby zawrócić ci w 

głowie, jeszcze się nie urodziła. Uwielbiasz je wszystkie. Niektóre 
bardziej niż inne.
 

– Powtarzam raz jeszcze, pleciesz jak pomylony. Nie dbam o 

tę…
 

– Nie próbuj zaprzeczać. Mnie nie oszukasz. Zdradziłeś się, 

kiedy kazałeś mi ją rozebrać. Gdyby nie wpadła ci w oko, sam 
pozbawiłbyś ją odzienia.
 

– Zrobiłeś się nad wraz spostrzegawczy, słowo daję… Niech 

ci będzie, pomówię z nią, ale ty odeskortujesz ją na „Aethelreda”.
 

– Rozkaz, panie kapitanie – rzekł Alejandro i zniknął pod 

pokładem. Niech Colin sam się zastanawia, czy warto zboczyć z 
kursu i nadkładając drogi, przybić najpierw do wybrzeży Francji, a
dopiero potem ruszyć do Danii.
 

– Jest pani odziana? – zapytał jakiś czas później 

Montgomery, zapukawszy do drzwi.
 

– Tak, może pan wejść – odparła zdecydowanie. – Gdzie się 

podziewa pański nawigator? – zainteresowała się, gdy stanął przed 
nią w kajucie.
 

– Pracuje nad wyznaczeniem kursu na Kopenhagę, jak 

mniemam.
 

Ponad ich głowami rozległ się odgłos gorączkowych kroków.

 

– Co się dzieje?

 

– Przestało padać. Przygotowujemy się do podniesienia 

kotwicy. Chcemy opuścić zatokę, zanim zacznie się kolejna 
zamieć.
 

– A zatem odmawia pan pomocy? Nie zabierze mnie pan do 

Calais?
 

– Przykro mi, ale nie mam wyboru. Alejandro podpłynie z 

panią do innego statku.
 

– Nie zdołam pana przekonać, aby zechciał pan popłynąć do 

Francji?
 

– Żałuję, ale za sprawą zamieci już teraz mam spore 

opóźnienie. Nie mogę sobie pozwolić na większe.
 

Na jej twarzy odmalowało się rozczarowanie, a w oczach na 

moment pojawiła się bezradność.
 

– Cóż, w takim razie pozbieram swoje rzeczy – powiedziała i

zaczęła pakować mizerny dobytek.
 

Colin przyglądał jej się w milczeniu. Zastanawiał się, 

dlaczego panna z dobrego domu podróżuje bez eskorty. W dodatku
zamierza udać się za granicę. Co sprawiło, że postanowiła opuścić 

rodzinny dom? I czemu zabrała ze sobą tak niewielki bagaż? Jej 
suknie były niepośledniej jakości, a sposób mówienia i maniery nie
pozostawiały wątpliwości co do tego, że odebrała staranne 
wykształcenie. Intrygujące, pomyślał, tyle że to nie moje 
zmartwienie. Nie warto zaprzątać sobie tym głowy. Przecież za 
chwilę zniknie mi z oczu i nigdy więcej jej nie zobaczę…
 

– Jestem gotowa do drogi – przerwała jego rozmyślania. – 

Dziękuję za pomoc, kapitanie Montgomery.
 

– Proszę nie dziękować. Alejandro zabierze panią na 

cumujący nieopodal duński statek, „Aethelred II”. Kapitan Trygve 
Fischer jest moim dobrym znajomym. To zacny i uczciwy 
człowiek. Wiem, że płynie do Francji i jestem pewien, że zgodzi 
się przyjąć panią na pokład. Będzie pani całkowicie bezpieczna i 
nikt nie ośmieli się uchybić pani niewłaściwym… – urwał w pół 
zdania i jeszcze raz obrzucił ją badawczym spojrzeniem. – Zdradzi
mi pani, dlaczego wybiera się w pojedynkę w tak daleką podróż?
 

– Wybaczy pan, ale nie odpowiem. Jestem zmuszona 

zachować swoje powody dla siebie.
 

– Znalazła się pani w niebezpieczeństwie?

 

Zawahała się, najwyraźniej rozważała, ile może mu zdradzić.

 

– Owszem… – rzekła w końcu.

 

– Śmiertelnym?

 

– Niestety…

 

– Jak do tego doszło? Czyżby ktoś chował do pani urazę?

 

– Pewien mściwy człowiek zagroził, że odbierze mi życie.

 

– To z jego powodu ucieka pani do Francji?

 

– Tak.

 

– I co zamierza pani tam robić?

 

– Wyjazd to jedyny sposób, aby uchronić się przed 

najgorszym. Niczego więcej panu nie powiem.
 

Popatrzył na nią z namysłem i nalał sobie wina.

 

– Na pewno chce pan to wypić? – zapytała z przyganą, 

spoglądając na kieliszek w jego dłoni. – Niemożliwe, żeby znów 
poczuł pan pragnienie.
 

– W istocie jeszcze nie, ale trzeba pani wiedzieć, że Stwórca 

pobłogosławił mi darem przewidywania. – O dziwo, wytrzymała 
jego spojrzenie. Uniosła zadziornie podbródek i ani myślała 
odwrócić wzrok. Sądził, że słynna szkocka przekora to mit, ale 
najwyraźniej się mylił.
 

– Nie chciałabym, żeby pomyślał pan, że jestem 

niewdzięczna. Doceniam pańską pomoc. Dzięki niej znajdę się 
niebawem w drodze do Francji, a to dla mnie kwestia najwyższej 
wagi. Powinnam opuścić kraj jak najprędzej. – Jej głos był niski i 
niesamowicie podniecający. Szkocki zaśpiew wyostrzał jego 
zmysły i pobudzał wyobraźnię.
 

Posłał jej wyzywający uśmiech.

 

– Kto wie, może znów zacznie padać i znajdzie pani czas, 

aby okazać mi swoją wdzięczność.
 

– Na pańskim miejscu nie robiłabym sobie zbyt wielkich 

nadziei.
 

Uniósł brew, po czym podał jej kieliszek.

 

– Proszę to wypić. Rozgrzeje się pani. – Zaczynał żałować, 

że postanowił ją odesłać. Powtarzał sobie, że oto zdobył się na 
rycerski gest, ale był niemal pewien, że nim dopłyną do Kopenhagi
będzie sobie wyrzucał, że pozwolił jej tak szybko odejść ze 
swojego życia.
 

Wszystko wskazywało na to, że znalazła się w arcytrudnym 

położeniu i próbowała za wszelką cenę znaleźć panaceum na swoje
bolączki. Ostatnie, czego jej trzeba, to niechciane zaloty. Tak czy 
inaczej, niełatwo mu było oprzeć się pokusie.
 

Odłożyła torby i przyjąwszy od niego kieliszek, usiadła na 

krześle. Zaczęła sączyć powoli wino, a on przyglądał jej się w 
milczeniu.
 

Kiedy skończyła, na jej policzkach pojawiły się delikatne 

rumieńce.
 

Niebawem wstała i zaczęła przygotowywać się do wyjścia.

 

Montgomery tkwił przy biurku z rękami splecionymi na 

piersiach i bacznie ją obserwował.
 

Roztaczała wokół siebie niemal nieuchwytną aurę głębokiej 

melancholii.

 

– Zdaje się, że przechadzka po pokładzie pomogła panu 

wytrzeźwieć.
 

– Zapewniam, że pani obecność w tej kajucie otrzeźwiła 

mnie znacznie skuteczniej niż spacer przy mroźnym powietrzu.
 

Gdy sięgnęła po bagaż, w jej oczach znów pojawił się 

smutek.
 

– Proszę chwileczkę zaczekać – powiedział wiedziony 

nagłym impulsem.
 

Odwróciła głowę, by posłać mu wyczekujące spojrzenie.

 

Nim pojęła, co się święci, podszedł do niej i ująwszy jej 

twarz w dłonie, zbliżył usta do jej ust. Po chwili objął ją ciasno i 
przygarnął do piersi. Nie protestowała. Oparła się o niego całym 
ciałem. Z początku całował ją delikatnie i tkliwie, bo wyczuł, że 
właśnie tego potrzebuje, potem zmusił ją, aby rozchyliła wargi, i 
pogłębił pocałunek. Na moment zamarła, lecz w końcu uległa 
budzącej się w niej namiętności. Westchnęła i oplotła go 
ramionami w pasie. Colin niemal stracił nad sobą panowanie. 
Dokładnie wyczuł moment, w którym narodziła się między nimi 
nieuchwytna więź. Nagle zaczęła oddawać mu pocałunki z 
zapałem kobiety, której dawno, a może nawet nigdy wcześniej nie 
całowano.
 

Nie mógł się nią nasycić. Chciał dotykać jej gładkiej skóry i 

wpleść palce w aksamitne rude włosy. Pragnął pieścić ją tak długo,
aż zacznie prosić o więcej. Chętnie posunąłby się dalej, ale nie 
zamierzał jej uwieść. Pocałował ją, ponieważ wyczuł jej 
przygnębienie i osamotnienie. Sprawiała wrażenie kogoś, kto 
musiał porzucić wszystkich, których ukochał.
 

Minęło sporo czasu, nim wreszcie ją puścił. Kiedy się 

odsunął i zajrzał jej w oczy, wyczytał z nich tęsknotę i 
rozczarowanie – lustrzane odbicie własnych odczuć.
 

Pogłaskał ją po policzku z delikatnością, którą zaskoczył 

samego siebie.
 

– Właśnie dlatego urodziwe kobiety nie powinny 

podróżować w pojedynkę. Niektórzy mężczyźni nie potrafiliby 
oprzeć się pokusie…

 

Sądził, że zblednie, a przynajmniej okaże zakłopotanie, ale 

niemal natychmiast przekonał się, że nie jest aż tak bezbronna, jak 
mu się wydawało.
 

Zarzuciła mu ręce na szyję, wspięła się na palce i pocałowała

go tak, że zaparło mu dech w piersiach. Jej bezceremonialność i 
zapał kompletnie zbiły go z pantałyku. Poczuł się bezbronny jak 
dziecko. Zamierzał przejąć stery, gdy nieoczekiwanie się odsunęła.
 

– Oto nauczka dla mężczyzn, którzy całują kobietę tylko po 

to, żeby móc jej później prawić morały.
 

Roześmiał się w głos, zastanawiając się, kto ją nauczył tak 

całować.
 

Świergot ptaków i odgłosy krzątaniny na pokładzie 

sprowadziły ich z powrotem na ziemię. Oboje z żalem wrócili do 
rzeczywistości. Wiedzieli, że nadchodzi moment pożegnania.
 

Montgomery dostrzegał jej niepokój i niepewność. Domyślił 

się, że nigdy przedtem nie wyprawiła się tak daleko od domu. 
Gdyby nie musiał płynąć do Kopenhagi i gdyby nie miał kilku dni 
opóźnienia, osobiście odeskortowałby ją tam, dokąd się wybierała.
 

Żadnemu z nich nie było łatwo. Próbowali zakończyć 

rozmowę i rozstać się, zachowując choć odrobinę godności, co w 
zaistniałych okolicznościach nie było prostym zadaniem.
 

– Jeśli jest pani gotowa, odprowadzę panią na górę.

 

Podniosła z ziemi swoje torby.

 

– Tak, kapitanie, możemy ruszać. Proszę zaprowadzić mnie 

do nawigatora. Nie chciałabym odrywać pana na dłużej od 
obowiązków. Podobnie jak ja, ma pan przed sobą długi rejs.
 

Odnaleźli Alejandra, który niezwłocznie pomógł jej wsiąść 

do szalupy.
 

Colin był wyraźnie nieswój. Jeszcze niedawno stała u jego 

boku, by po chwili zniknąć za burtą.
 

Podszedł do relingu i spojrzał na nią ostatni raz. Z początku 

widział tylko wystające spod kaptura miedziane loki. Potem nagle 
odwróciła ku niemu twarz.
 

Poczuł się tak, jakby ktoś wymierzył mu potężny cios w 

trzewia. Instynkt podpowiadał mu, że pozwalając jej odejść, 

popełnia wielki błąd. Błąd, którego miał gorzko żałować.
 

– Jak zamierza się pani chronić?! – zawołał, gdy łódka 

odbijała z wolna od boku „Dancing Water”.
 

Obejrzała się i posłała mu olśniewający uśmiech.

 

– Mam miecz, kapitanie! I potrafię się nim posłużyć!

 

Oniemiały ze zdumienia długo wpatrywał się w znikającą w 

oddali postać w zielonej pelerynie.

 ROZDZIAŁ TRZECI

 

Na morza mroźniejsze niż Hebrydów wody

 

Wypłynąć dziś muszę ku portom,

 

Gdzie gwiezdne kotwiczą floty,

 

Gdzie jarzą się gwiazdy kapitanów młodych.

 

JAMES ELROY FLECKER, Konający patriota

 

Wprawdzie duńska barka nie dorównywała majestatem 

„Dancing Water”, niemniej była schludna i zadbana.
 

Jak przystało na dżentelmena z krwi i kości, Alejandro 

odprowadził Kennę aż na pokład i nim się pożegnał, przedstawił ją
kapitanowi Fischerowi.
 

– Pozostawiam panią w dobrych rękach i życzę powodzenia. 

Niech panią Bóg prowadzi i pozwoli pani szczęśliwie dotrzeć do 
wybrzeży Francji.
 

– Dziękuję za pomoc. Proszę przekazać wyrazy wdzięczności

także swemu dowódcy. Gdyby nie jego wstawiennictwo, nie 
uniknęłabym… zresztą, mniejsza o to, niech pan mu po prostu 
podziękuje.
 

– Naturalnie. Uczynię to bez chwili zwłoki.

 

Kenna żałowała, że z powodu niebezpieczeństwa, w jakim 

się znalazła, nie mogła zdradzić mu o sobie zbyt wiele. Okazał jej 
należyty szacunek i otoczył ją niezwykłą atencją. Sprawiał 
wrażenie wrażliwego i zacnego człowieka, a o takich ludzi wcale 
nie było łatwo.
 

Obdarowała go ciepłym uśmiechem, który płynął prosto z 

serca. Chciała dać mu w ten sposób do zrozumienia, że cieszy się, 
iż miała okazję go poznać.
 

– Do widzenia, panie Alejandro Feliciano Enrique de 

Calderón. Szkoda, że nie będzie mi dane się z panem zaprzyjaźnić.
 

Ujął jej dłoń i uniósł ją do ust.

 

– Ależ jest pani moją przyjaciółką, mimo że znamy się tak 

krótko. I proszę nie myśleć, że żegnamy się na zawsze. Być może 
nasze drogi jeszcze się kiedyś przetną. Niezbadane są wyroki 
boskie. – Z tymi słowy odwrócił się i odszedł.
 

Patrzyła za nim, gdy wsiadał z powrotem do szalupy.

 

– Świat nie jest aż tak wielki, jak się pani wydaje – zawołał, 

gdy łódka zaczęła odpływać.
 

Uśmiechnęła się i zapytała kapitana Fischera, czy może 

zostać na zewnątrz.
 

– Postaram się nie wchodzić w drogę pańskiej załodze.

 

– To żaden kłopot – odparł spokojnie. – Dla kogoś, kto nigdy 

wcześniej nie podróżował statkiem, taka wyprawa musi być 
niezwykle ekscytująca, sądzę jednak, że kiedy wyruszymy na 
głębokie wody, w kabinie będzie pani o wiele wygodniej.
 

Montgomery doskonale go opisał, mimo że był 

podchmielony. Fischer nosił się z wzbudzającą szacunek powagą i 
miał życzliwe niebieskie oczy.
 

Wystarczyło raz na niego spojrzeć, aby się zorientować, że 

spędził całe życie na morzu. Nosił granatowe ubranie i szykowną 
brązową czapkę, która idealnie sprawdzała się przy silnym wietrze.
Miał niezwykle wyraziste rysy i wypielęgnowany zarost na 
policzkach i brodzie.
 

Załoga uwijała się jak w ukropie, aby jak najszybciej 

przygotować okręt do rozpoczęcia rejsu, tymczasem panna Lennox
obserwowała z zaciekawieniem otoczenie.
 

Jakiś czas później przepłynął obok nich „Dancing Water”. 

Jego wysokie maszty i białe ożaglowanie kontrastowało z ponurym
granatem zachmurzonego nieba.
 

U steru stał rzecz jasna kapitan Montgomery. W pewnej 

chwili wyczuł, że ktoś mu się przygląda, i odwrócił głowę.

 

Gdy ich oczy się spotkały, Kenna uśmiechnęła się i uniosła 

rękę w przyjaznym geście. Chciała, by wiedział, że nie chowa do 
niego urazy za to, że nie zechciał zabrać jej do Francji.
 

Dotknął dłonią czapki, ale jego twarz pozostała skupiona i 

pełna powagi. Wydawał się całkowicie odmieniony. Nosił się 
dumnie i z godnością, jak przystało na dowódcę statku. Niewiele 
pozostało z odrobinę nieokrzesanego młodzieńca o ciętym 
dowcipie. Nie wiedzieć czemu, trochę ją to zasmuciło.
 

Odruchowo przyłożyła palce do ust i przypomniała sobie 

dotyk jego warg na swoich ustach. Oparłszy się o reling, 
wpatrywała się w amerykański żaglowiec do chwili, aż ten 
zupełnie zniknął w oddali.
 

– Wciągnąć kotwicę! – rozległo się raptem za jej plecami. – 

Cała naprzód!
 

Niebawem „Aethelred” pożeglował na południe, w 

przeciwnym kierunku niż „Dancing Water”. Myśli panny Lennox 
nadal zaprzątali dwaj mężczyźni, których niedawno poznała i 
których przyszło jej tak prędko pożegnać. Alejandro i Colin różnili
się od siebie pod każdym względem, lecz obaj bez wątpienia mieli 
w sobie coś wyjątkowego. Czy istnieje choćby cień szansy na to, 
że jeszcze ich kiedyś spotkam? – zastanowiła się.
 

Mało prawdopodobne.

 

Odsunęła na bok wspomnienia, postanawiając zapomnieć jak

najrychlej o całej sytuacji. Nie ma sensu snuć niedorzecznych 
fantazji. Gdyby kapitan Montgomery pozwolił jej ze sobą płynąć, 
zapewne stałby się dla niej kimś więcej niż tylko dżentelmenem, 
który udzielił jej pomocy. Na szczęście nie musiała się o to 
martwić. W jej skomplikowanym życiu nie było miejsca na 
romanse.
 

Nie było też miejsca na Boże Narodzenie. Miała spędzić 

Wigilię na statku, który wywiezie ją z ojczystego kraju, z dala od 
domu i najbliższych. Poczuła, że zbiera jej się na płacz, i 
potrząsnęła głową. Postanowiła, że nie będzie się nad sobą użalać.
 

Pomyślała o innych rodzinach, które zostały rozdzielone po 

bitwie pod Culloden. Powinna być wdzięczna losowi za to, że w 

jej stadle wszystkim bez wyjątku udało się pozostać przy życiu.
 

Skoro zabrnęła tak daleko, doprowadzi rzecz do końca i 

wyjdzie z tej opresji obronną ręką.
 

Uniosła raźno głowę i ruszyła w stronę kapitana.

 

– Dokąd się pani wybiera? – zapytał Fischer.

 

– Dziękuję, że pozwolił mi pan pozostać na pokładzie, gdy 

odbijaliśmy od brzegu. Jeśli nie ma pan nic przeciwko temu, 
chętnie zejdę już na dół. Czy ktoś z załogi mógłby wskazać mi 
drogę? Pańscy ludzie są dla mnie bardzo uprzejmi i wyrozumiali. 
Przekaże im pan moje podziękowania?
 

– Naturalnie. Miło jest przekazywać dobre wieści. Zwłaszcza

jeśli pochodzą od pani.
 

Kapitan przywołał do siebie marynarza, który stał w pobliżu 

mostka.
 

– Steen, mam dla ciebie nad wyraz przyjemne zadanie – 

oznajmił z uśmiechem.
 

Kiedy wezwany oficer podszedł bliżej, Kenna pomyślała, że 

nigdy w życiu nie widziała kogoś tak chudego i wysokiego. 
Obawiała się, że zdmuchnie go wiatr. Miał za to niezwykłe 
bladoniebieskie oczy, które przypominały jej barwą błękitne wody 
Loch Lomond.
 

– Młodszy oficer Steen Willemoes – przedstawił go Fischer. 

– Odprowadzi panią do kajuty, ale proszę nie oczekiwać, że będzie
równie rozmowny jak ja. Potrafi słuchać, ale mówi wyłącznie po 
duńsku.
 

Po drodze oboje milczeli. Kiedy stanęli pod drzwiami, panna 

Lennox podziękowała swemu przewodnikowi uśmiechem. Nie 
użyła słów, bo i tak by ich nie zrozumiał.
 

Willemoes także się uśmiechnął. Zarumienił się lekko, po 

czym dotknął kapelusza i odszedł.
 

Kenna weszła do środka i odnotowała z ulgą, że wniesiono 

już jej bagaż. Uzmysłowiła sobie, że jest wyczerpana, i doszła do 
wniosku, że nie zaszkodzi, jeśli od razu się położy. Zresztą co 
innego miałaby robić? Nie mogła nawet z nikim porozmawiać. 
Jedynie kapitan mówił po angielsku, lecz jego angielszczyzna była 

chwilami bardzo trudna do zrozumienia.
 

Próbował jej powiedzieć, że wywodzi się z niderlandzkich 

hugenotów i z tego względu nie pozwala swoim ludziom grać w 
karty, tańczyć ani pić alkoholu. Musiała poprosić, żeby powtórzył 
wszystko od początku, bo za pierwszym razem zupełnie nie 
wiedziała, o co mu chodzi. Do tej pory było jej z tego powodu 
wstyd.
 

Kajuta, którą jej przydzielono, była niewielka i zastawiona 

drewnianymi skrzyniami. Jedna z nich była znacznie większa od 
pozostałych i zamknięta na klucz.
 

U sufitu, kołysząc się na boki, migotała mała lampa naftowa.

 

Wkrótce rozległ się dzwonek na pierwszą wachtę. Kenna 

przebrała się w koszulę nocną, zgasiła światło i spróbowała ułożyć 
się w hamaku. Zadanie okazało się arcytrudne. Skończyło się 
twardym lądowaniem na podłodze.
 

Udało jej się dopiero za czwartym podejściem, kiedy już 

zamierzała dać za wygraną i spędzić noc na podłodze. Na 
szczęście nie musiała. Nie byłoby jej tam zbyt wygodnie.
 

Nazajutrz obudziło ją głośne pukanie do drzwi. Majtek 

przyniósł jej na tacy śniadanie. Nie mogli porozumieć się słowami,
bo nie znali swoich języków. Panna Lennox uśmiechnęła się więc 
zachęcająco i gestem zaprosiła go do środka. Młodzian 
najwyraźniej nie czuł się przy niej swobodnie. Postawiwszy 
jedzenie na skrzyni, odwrócił się na pięcie i jak najprędzej 
czmychnął, o mało nie łamiąc przy tym nóg.
 

Posiłek składał się z aromatycznej kawy i dużej bułki z 

ziarnami, serem i dżemem. Kenna zjadła wszystko ze smakiem do 
ostatniego okruszka.
 

Resztę rejsu albo spała, albo spędzała czas w specjalnie 

przygotowanym dla niej miejscu na pokładzie.
 

Lubiła przyglądać się marynarzom, którzy ze zwinnością 

wiewiórek wspinali się po takielunku albo wykonywali inne, 
bardziej przyziemne czynności, takie jak szorowanie podłóg, 
zamiatanie i polerowanie sprzętów. Doszła do wniosku, że życie na
statku, nawet pod wodzą miłego, lecz wymagającego kapitana, to 

ciężki kawałek chleba.
 

Po jakimś czasie przywykła do nieustannego kołysania i 

braku wygód. Tylko raz, gdy morze było wyjątkowo wzburzone, 
poczuła, że jest bliska mdłości.
 

Fischer zauważył, że nagle pobladła, i próbował ją pocieszyć.

Twierdził przy tym, że gwałtowna pogoda może być pożyteczna.
 

– Niby jakim sposobem? – zapytała z niedowierzaniem. 

Podeszła do relingu, żeby w razie potrzeby wychylić się za burtę. –
Pewnie mówi pan to tylko po to, żeby odwrócić moją uwagę od 
choroby morskiej.
 

– Jak na wzorowego kapitana przystało, zawsze chętnie służę

pomocą damie, w kwestii aury powiedziałem wszakże szczerą 
prawdę. Dzięki wysokiej fali okręt rozwinął pełną prędkość, to jest
siedem węzłów.
 

– Siedem węzłów… Czy to znaczy, że nie mamy opóźnienia?

 

– Ani trochę. Płyniemy bardzo szybko. Jeśli tak dalej pójdzie,

dopłyniemy do wybrzeży Francji znacznie wcześniej, niż 
przypuszczałem.
 

W istocie trzy dni później na horyzoncie zamajaczyło Calais. 

Gęsta mgła przez kilka godzin powstrzymywała ich przed 
wpłynięciem do zatoki, lecz w końcu udało im się dotrzeć 
szczęśliwie do portu i zarzucić kotwicę.
 

Kapitan Fischer zaproponował, aby zeszła na ląd razem z 

nim. Obiecał też, że pomoże jej znaleźć kogoś, kto zawiezie ją do 
Paryża.
 

Kiedy opuszczali statek, nie wiedzieć czemu pomyślała, że w

Kopenhadze, dokąd udali się Alejandro i Colin panuje znacznie 
większy mróz.

 ROZDZIAŁ CZWARTY

 

Gdy się uśmiecha, w Wenus się przemienia,

 

Gdy się przechadza, jako Junona się jawi,

 

A gdy się odezwie, niczym Minerwa prawi.

 

BEN JONSON, The Underwood

 

Choć w Calais nie było aż tak chłodno jak w Szkocji, panna 

Lennox przemarzła na kość.
 

– Zabiorę panią do gospody Dessina – oznajmił Fischer, gdy 

opatulała się szczelniej peleryną. – Właściciel jest moim 
znajomym. Będzie tam pani bezpieczna. Zaczeka pani na mnie 
przy filiżance gorącej herbaty. Postaram się wrócić jak najprędzej. 
Myślę, że bez kłopotu załatwię pani przeprawę do Paryża.
 

– Dziękuję. Nie chciałam przysparzać panu kłopotu, ale 

wyznam, że bardzo chętnie napiję się czegoś gorącego.
 

– Zapewniam, że to żaden kłopot. Alejandro zobowiązał 

mnie w imieniu kapitana Montgomery’ego do udzielenia pani 
wszelkiej możliwej pomocy.
 

Zadrżała na wzmiankę o Colinie. Nie spodziewała się, że jej 

dobro aż tak bardzo leży mu na sercu.
 

– To niezwykle miło z jego strony – wykrztusiła z niemałym 

trudem. – Z pańskiej również. Nie mogę jednak pozwolić, aby 
poniósł pan koszty mojej dalszej podróży. Sama opłacę kolejny 
rejs. Nalegam.
 

– Nie ma takiej potrzeby. Montgomery już o to zadbał.

 

– Czyżby był to przejaw słynnej amerykańskiej hojności? 

Przecież nawet nie zdążyliśmy się dobrze poznać. Jestem dla niego

zupełnie obcą osobą…
 

– Cóż, być może dręczyły go wyrzuty sumienia. Wprawdzie 

okazał pani sympatię, lecz koniec końców, postanowił się pani 
pozbyć. Pomyślała pani o tym?
 

– Nie – odparła z uśmiechem. – Ale możliwe, że ma pan 

słuszność. Co jeszcze powiedział panu ekscentryczny Hiszpan?
 

– Wspomniał, że jest pani uroczą damą, która ze względów 

bezpieczeństwa nie może zdradzić o sobie zbyt wiele. Prosił, abym
to uszanował, i mam nadzieję, że nie zawiodłem pani oczekiwań.
 

– Naturalnie, że nie, kapitanie. Był pan niezwykle 

wyrozumiały.
 

– Calderón dodał coś jeszcze. Jego zdaniem każdy człowiek 

miewa czasami potrzebę roztaczania wokół siebie aury 
tajemniczości.
 

Zmarszczyła brwi.

 

– Zdaje się, że nie doceniłam albo raczej źle oceniłam 

Alejandra. Z pańskich słów wynika, że pod fasadą beztroski kryje 
się przenikliwy i rozsądny młodzieniec.
 

Fischer zamierzał odpowiedzieć, ale Kenna raptem sobie o 

czymś przypomniała.
 

– O mój Boże! Zapomniałam zabrać ze sobą bagaż!

 

– Nie ma powodu do niepokoju. Kazałem dostarczyć pani 

rzeczy do gospody. Ruszajmy w drogę. Powinna się pani rozgrzać.
 

Kenna poczuła nagły przypływ paniki, choć próbowała nie 

dać tego po sobie poznać. Przed wyjazdem z Inchmurrin ukryła w 
podwójnych dnach toreb sporą sumę pieniędzy. Dlaczego, na 
Boga, zostawiła swój dobytek na „Aethelredzie”? Jak mogła 
postąpić tak nierozważnie?!
 

Przyjęła ramię Fischera i ruszyła wraz z nim ruchliwymi 

ulicami Calais.
 

Po drodze mijali strojnie odzianych domokrążców, 

zamożnych kupców w długich futrach, przekupniów, handlarzy 
rybami oraz inne dziwne indywidua. W pewnej chwili natknęli się 
na grupkę grających w karty marynarzy. Gdy jeden z nich zaczął 
przyglądać jej się w lubieżny sposób, naciągnęła na czoło kaptur i 

instynktownie przyspieszyła kroku. Dziękowała Bogu, że kapitan 
zaoferował jej opiekę i pomoc w załatwieniu miejsca na statku do 
Paryża.
 

Niebawem dotarli na miejsce. Kiedy weszli do środka, 

okazało się, że państwo Dessin wyjechali na wesele do Amiens, a 
gospodą zajmuje się ich córka, Celeste.
 

Fischer zaczekał, aż pannę Lennox usadzono za stołem przy 

kominku w pobliżu okna z widokiem na malowniczy ogród.
 

– Będzie mi tu jak u Pana Boga za piecem – odezwała się z 

uśmiechem. – Może pan z czystym sumieniem wyjść.
 

Nie potrzebował dalszej zachęty. Po jego wyjściu Celeste 

podała Kennie filiżankę herbaty i ciastka.
 

– Życzy sobie panienka coś jeszcze?

 

– Nie, dziękuję, Celeste. Pomyślałaś o wszystkim, czego mi 

trzeba.
 

Pozostawiona samej sobie, Kenna rozejrzała się dookoła. 

Ściany oberży zdobiły pejzaże Paryża oraz przepiękne gobeliny. 
Wnętrze „U Dessina” było przytulne i urokliwe. Chętnie zostałaby 
tu na dłużej.
 

Jej zachwyt przerodził się w podekscytowanie, gdy wyjrzała 

przez okno i nieoczekiwanie spostrzegła wśród ciżby rosłego 
dobrze ubranego jegomościa z szablą u pasa.
 

Wciąż nie mogła uwierzyć, że zdołała wprowadzić w życie 

swój szaleńczy plan. Dopięła swego. Już wkrótce znajdzie się w 
stolicy Francji i zacznie pobierać lekcje fechtunku. Czy będzie 
dość dobra, aby bronić się sama?
 

Marzyła o tym od dziecka, więc teraz, kiedy owo marzenie 

miało się ziścić, serce biło jej żywiej na samą myśl o nowej 
przygodzie.
 

Zamierzała poprosić o nauki najznakomitszego we Francji 

mistrza szabli. Miała nadzieję, że z jego pomocą rozwinie swój 
talent i nabierze większej pewności siebie. Wówczas będzie 
potrafiła bez lęku stawić czoło wrogowi, a co za tym idzie, zdoła 
odeprzeć atak nawet najgroźniejszego przeciwnika. To jedyny 
sposób, aby przygotować się do starcia z lordem Walterem, które 

wydawało się nieuchronne. Była przekonana, że ten nikczemnik 
prędzej czy później odnajdzie ją choćby i na końcu świata.
 

Niewielu ludzi wiedziało, że Kenna umie wprawnie 

posługiwać się szablą, a jeszcze mniej miało sposobność zobaczyć 
ją z bronią w ręku. Młodym pannom z dobrych domów nie 
wypadało parać się szermierką, niemniej kobiety z rodu Lennoxów
różniły się od innych niewiast pod wieloma względami. Z całą 
pewnością były bardziej harde i śmielsze w kwestiach dobrych 
obyczajów, innymi słowy, nie przywiązywały nazbyt wielkiej wagi
do konwenansów. Powiadano, że ich nadmierna niezależność to 
skutek wyspiarskiego wychowania. Na odizolowanych od reszty 
świata wyspach wszystko toczy się bowiem własnym torem, a 
ludzie mają więcej swobody i nawet dziewczęta mogą pozwolić 
sobie na więcej, niż zwykle pozwala się dziewczętom.
 

Wszystkie trzy Lennoxówny wielekroć objeżdżały okolicę na

oklep, dosiadając wierzchowców okrakiem, co jak wiadomo było 
przywilejem zarezerwowanym wyłącznie dla mężczyzn. Już we 
wczesnym dzieciństwie siostry nauczyły się też pływać i polować 
z użyciem łuku.
 

Na szczęście, ojciec zadbał o to, aby odebrały także 

tradycyjną edukację. Nosiły się zatem jak wytworne damy i 
zachowywały zgodnie z tym, czego oczekiwano od córek jednego 
z najbardziej wpływowych hrabiów w Szkocji. Odczytywały nuty i
grały na kilku instrumentach, malowały, wyszywały, potrafiły 
tańczyć i śpiewać oraz biegle posługiwały się francuszczyzną.
 

W sztuce fechtowania Kenna była dla sióstr niedoścignionym

wzorem. Od dziecka przyglądała się lekcjom, które odbierali 
bracia, chłonąc przy tym każde słowo zarówno nauczyciela, jak i 
jego adeptów.
 

Choć nie było to łatwe, w końcu przekonała braci, aby 

pozwolili jej ze sobą ćwiczyć. Niedługo po tym ojciec nakrył ich 
na gorącym uczynku i wpadł w istną furię. Zagroził, że zamknie 
wszystkich pod kluczem, ale wówczas Kenna użyła całej swojej 
siły perswazji i jakimś cudem ubłagała także rozsierdzonego 
rodzica, by pozwolił jej ćwiczyć z braćmi.

 

Prawdziwy przełom nastąpił jednak dopiero w chwili, gdy 

pewnego razu nauczyciel był świadkiem tego, jak wytrąciła broń z 
ręki brata i posłała ją wysoko w powietrze.
 

Zachwycony jej umiejętnościami, fechmistrz poprosił lorda 

Lennox, aby ten pozwolił córce regularnie pobierać u niego nauki.
 

Hrabia stanowczo odmówił i długo pozostawał nieugięty.

 

– Raczy pan żartować, sir – skwitował z oburzeniem. – Kto 

to słyszał, żeby uczyć niewiastę fechtunku? Toż to nie do 
pomyślenia! Istna herezja! Powiem więcej, to bezprzykładna 
głupota, tfu, koniec i basta. Niechże pan tylko spojrzy na te piękne 
dłonie. Są stworzone do gry na pianinie albo na harfie… albo do 
igły. Tak, powinien pan obejrzeć jej mistrzowskie hafty. Od śmierci
żony zabiegam o to, aby moje córki odebrały jak najlepszą 
edukację i nie idzie mi wyłącznie o wiedzę czerpaną z ksiąg, lecz 
także o rozwijanie ich talentów artystycznych. Ale szermierka? 
Niechaj sczeznę, jeśli na to pozwolę! Moja córunia nie będzie 
machać szablą! Nigdy! Chyba że wymieni mi pan na poczekaniu 
choć jedną pannę, która celuje w sztuce władania bronią.
 

– Nie mogę tego uczynić. W naszych czasach niewiastom 

zabrania się walki, ale ręczę, że w przeszłości wiele kobiet 
doskonale władało mieczem. Tak czy inaczej, nie powinno to 
wpłynąć na pańską decyzję w sprawie panienki Kenny. Przecie 
obaj wiemy, że jest zupełnie niepodobna do rówieśniczek. Na cóż 
więc porównywać ją z innymi? Daremny trud.
 

– Hm… Kontynuuj, mości panie nauczycielu…

 

– Pańska córka, lordzie Erricku, ma szczególny dar. 

Przyglądam jej się od dłuższego czasu i widzę wszystko jak na 
dłoni. Jej smukła sylwetka, gracja i zwinność nie mają sobie 
równych. Podobnie jak niesłychany spryt, przebiegłość i zdolność 
przewidywania kolejnego ruchu przeciwnika. W dodatku dziewka 
imponuje opanowaniem i posiadła zdolność koncentrowania uwagi
na tym co najistotniejsze. No i ta jej niesłychana pasja i pęd do 
zwycięstwa, nie powstydziłby się ich żaden mężczyzna, ba, 
niejeden pewnie by jej ich pozazdrościł. Powiadam waszej 
lordowskiej mości, to iskra boża. A cała reszta to czcze 

konwenanse. Bo też czy to jej wina, że urodziła się dziewczynką? I
czy godzi się odmawiać pannie szlifowania zdolności wyłącznie 
dlatego, że nie jest paniczem?
 

– Do kaduka! Zabiłeś mi ćwieka, człowieku. Na takie dictum

nie znajduję odpowiedzi, a to oznacza, że muszę ustąpić. Niechaj 
będzie, jak chcesz, ale nie waż się wbijać jej do głowy jakichś 
fanaberii. Już ja znam swoją córuchnę. Dziś pozwolę jej 
wymachiwać szabelką, a jutro zachce jej się siadać okrakiem na 
koń i stawać do boju wraz z innymi członkami klanu. Aha, i pod 
żadnym pozorem nie chcę jej widzieć w portkach. Ma nosić kiecki 
i basta, rozumiemy się?
 

– O tak, panie, to jasne jak słońce na niebie. Dołożę 

wszelkich starań, aby pańskie życzenia były respektowane. I 
niechaj wolno mi będzie powiedzieć, że nie pożałuje pan tej 
decyzji.
 

– Trzymam cię za słowo, mistrzu. A, i jeszcze jedno. 

Przywykłem wydawać rozkazy i oczekiwać, aby wypełniano je co 
do joty. Nie uznaję „respektowania życzeń”. Nie jestem durniem.
 

– Ma się rozumieć, jaśnie panie…

 

Kenna sączyła niespiesznie herbatę ze śmietanką i miodem, 

raz po raz spoglądając na boki. Po męczącym rejsie i surowym 
otoczeniu na statku, czuła się w karczmie „U Dessina” niemal jak 
we własnych pieleszach. Żałowała, że niedługo przyjdzie jej 
opuścić to przytulne miejsce.
 

– Sądząc po pańskim raźnym kroku – odezwała się, gdy 

wrócił Fischer – przynosi pan dobre wieści. Sprawia pan wrażenie 
zadowolonego. Zapewne cieszy się pan, że rychło znajdę się w 
drodze do Paryża i będzie miał pan kłopot z głowy. Być może 
wprawi to pana w zdumienie, ale wyznam, że będę miło 
wspominać czas spędzony na pokładzie „Aethelreda”. Dzięki panu
i pańskiej załodze wiele się nauczyłam i zdobyłam cenne 
doświadczenie. Żadne słowa nie zdołają wyrazić w pełni mojej 
wdzięczności.
 

– Jestem niezmiernie rad, że mogłem panią poznać i że moja 

pomoc okazała się przydatna. Spieszę donieść, że znalazłem dla 

pani idealny środek transportu. Pojedzie pani dorożką z czterema 
końmi za bardzo dobrą cenę dwunastu liwrów, w tym dwa liwry 
opłaty dla chłopów, przez których ziemie będziecie przejeżdżać. 
Podróż dyliżansem kosztuje pół gwinei za osobę.
 

– Ile osób będzie mi towarzyszyć?

 

– Nikt. Będzie pani podróżować sama. Montgomery był w 

tym względzie nieugięty, choć ja na jego miejscu nalegałbym na to
samo. Będzie pani miała wygody, do jakich pani przywykła, i nic 
nie zagrozi pani bezpieczeństwu. Żadna szanująca się dama nie 
wsiada sama do dyliżansu.
 

– Jestem pańską dłużniczką. Nigdy nie zdołam się panu 

odwdzięczyć!
 

– Pomaganie tak uroczej damie to dla mnie honor i 

przyjemność.
 

Fischer zamierzał jeszcze coś dodać, ale przed gospodę 

podjechała właśnie dorożka.
 

– Zdaje się, że pani pojazd jest już na miejscu. Mam 

nadzieję, że się pani spodoba. Odprowadzę panią.
 

Podał jej ramię i wyszli razem na ulicę.

 

Kilka minut później panna Lennox znalazła się wraz z 

bagażami w dorożce. Gdy woźnica ruszył z miejsca, gdzieś w 
pobliżu zabiły kościelne dzwony.
 

– Do zobaczenia, kapitanie Fischer – wychyliła się i 

pomachała mu na pożegnanie.
 

Uśmiechnął się i zasalutował, by po chwili zniknąć jej z 

oczu.
 

Usadowiła się wygodniej na kanapie, po czym sprawdziła, 

czy niczego nie brakuje w torbach. Na szczęście, pieniądze były na
swoim miejscu.
 

Westchnęła ciężko i oparła głowę o poduszki. Przed nią 

kolejny etap podróży i kolejny etap życia, nowy początek. 
Przypomniała sobie, co skłoniło ją do wyjazdu i do opuszczenia 
rodziny, ale myśli o bliskich okazały się zbyt bolesne, odsunęła je 
więc na bok i skoncentrowała się na tym, co ją czeka po 
przyjeździe do Paryża.

 

Rozluźniła się i przymknęła powieki, wsłuchując się w 

miarowe pobrzękiwanie kół i odgłosy końskich kopyt. Choć 
zamierzała skupić się na przyszłości, zupełnie bezwiednie wróciła 
pamięcią do wydarzeń sprzed kilku dni. Coraz częściej 
przyłapywała się na rozmyślaniach o Colinie Montgomerym…
 

Stanowił dla niej nie lada zagadkę. Wydawał jej się groźny, a 

zarazem niebywale pociągający. Imponowały jej jego śmiałość i 
przekorne poczucie humoru, lecz przede wszystkim oczarowała ją 
aura tajemniczości, którą wokół siebie roztaczał. Jakaż kobieta 
zdołałaby się oprzeć takim przymiotom? Był równie fascynujący 
jak gęsta mgła spowijająca górskie szczyty północnej Szkocji.
 

Jego powierzchowność także wywarła na niej spore 

wrażenie. Był bodaj najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego 
kiedykolwiek widziała, miał nieskazitelnie symetryczne rysy i 
lśniące ciemne włosy. Drżała na wspomnienie jego smukłej 
sylwetki i umięśnionego męskiego ciała.
 

Nie pojmowała, czemu nie potrafi wybić go sobie z głowy. 

Przecież znali się krótko, a każde z nich bardzo szybko poszło w 
swoją stronę. Czyżby to niepowtarzalny urok łajdaka i hulaki z 
miejsca podbił jej serce? Tak, zapewne chodziło właśnie o to. Był 
mężczyzną w każdym calu. Czerpał z życia pełnymi garściami i 
nigdy nie odmawiał sobie przyjemności. Także tych cielesnych.
 

Nawet mocno podchmielony wyróżniał się spośród innych 

znanych jej mężczyzn. Jego obecności nie dało się zignorować, 
wypełniał sobą całą przestrzeń, gdziekolwiek się pojawiał. 
Zapewne przyciągał damskie spojrzenia, tak jak muchy ciągnie do 
lepu. Trudno było pozostać obojętnym na jego zawoalowane 
komplementy i uwodzicielskie spojrzenia.
 

Właśnie dlatego urodziwe kobiety nie powinny podróżować w

pojedynkę. Niektórzy mężczyźni nie potrafiliby oprzeć się 
pokusie… - Wypowiedziane zniewalającym tonem słowa wciąż 
rozbrzmiewały jej w głowie. Najzwyczajniej w świecie ją 
oczarował.
 

Tylko tego jej brakowało! Trzeba być kompletnie 

pozbawionym rozumu, żeby zadurzyć się w mężczyźnie, którego 

nigdy więcej się nie spotka. Zresztą może to i lepiej, że już się nie 
zobaczą. Nie ma sensu dłużej nad tym deliberować, upomniała się.
Najważniejsze, że dotarła bezpiecznie do Francji. Nic nie powinno 
jej teraz rozpraszać. Ważyły się jej dalsze losy, może nawet ważyło
się jej życie.
 

Nie mogła doczekać się chwili, gdy znów sięgnie po szablę i 

zacznie pobierać nauki. Zamierzała ćwiczyć dwanaście albo i 
czternaście godzin dziennie, tyle ile będzie trzeba, żeby osiągnąć 
biegłość, a nawet przerosnąć mistrza. Już wkrótce będzie gotowa 
przeciwstawić się swemu największemu wrogowi, niegodziwemu 
lordowi Walterowi Ramsayowi. Pokaże owemu szubrawcy, że nie 
jest już tą samą bezbronną dzierlatką, którą była, gdy zamordował 
jej ojca i trzech braci, a potem został „opiekunem” i dręczycielem 
jej sióstr i jej samej.
 

Już raz udało jej się pokrzyżować mu szyki. Pojmał wówczas

jej siostrę, Claire, i przetrzymywał ją o chlebie i wodzie w lochu 
ponurego zamczyska na odludziu. Niemal zagłodził ją na śmierć za
to, że sprzeciwiła się jego woli i udaremniła plany zagarnięcia 
tytułu i majątku ich ojca. Ramsay próbował zmusić Claire do 
małżeństwa z synem swego bliskiego sojusznika i tym sposobem 
ograbić doszczętnie pozostałych przy życiu Lennoxów.
 

Kenna wymknęła się z domu pod osłoną nocy i odbyła 

karkołomną podróż do Edynburga, aby zebrać drużynę 
sprzymierzeńców, która ruszy na ratunek siostrze. Grahamowie 
pod wodzą Jamiego, hrabiego Monleigh, i jego brata Frasera bez 
wahania pospieszyli na odsiecz Lennoxównom. Claire była bliska 
śmierci, ocalenie przyszło w samą porę.
 

Ramsay zionął gniewem. Gdy postawiono go przed sądem, 

odsądzał Kennę od czci i wiary. Tocząc pianę z ust, odgrażał się, że
prędzej czy później zapłaci za to, że odważyła mu się 
sprzeniewierzyć.
 

– Diabelskie nasienie! Do końca swoich dni, nigdy więcej nie

zaznasz spokoju! Zapamiętaj moje słowa! Znajdę cię choćby i na 
końcu świata i ubiję jak psa!
 

Kiedy Walter wdarł się przemocą w ich życie, panny Lennox 

były zbyt młode, aby zdawać sobie sprawę z istnienia tak 
bezprzykładnego okrucieństwa. Do tej pory zadawały sobie 
pytanie, co zmienia człowieka w takiego potwora.
 

Kiedy powóz zatrzymał się, aby odciążyć i nakarmić konie, 

Kenna skorzystała ze sposobności, aby się posilić. Zjadła pieczone 
kurczę z ziemniakami, po czym znów wyruszyli w drogę. 
Wieczorem dotarli do Amiens. To tam w skromnej, lecz schludnej 
gospodzie „Pod Złotą Giczą” spędziła wigilijną noc.
 

Nazajutrz podczas kolejnego postoju po obiedzie podano jej 

na deser smakowity placek śliwkowy. Gospodarz wręczył jej talerz
i rzekł:
 

– Tarta bożonarodzeniowa, specjalnie dla mademoiselle. 

Może dzięki niej święta z dala od domu okażą się dla panienki 
nieco weselsze.
 

Kenna podziękowała mu wzruszona tym serdecznym gestem.

Znalazł się ktoś, kto rozumiał, jak trudno jest spędzać Gwiazdkę 
bez rodziny u boku. Aby okazać wdzięczność, zjadła ciasto do 
ostatniego okruszka.
 

– C’est formidable, n’est-ce pas? – zapytał karczmarz.

 

– Oui, c’est formidable, formidable! – odparła bez namysłu.

 

Jakiś czas później znów znalazła się w powozie, który 

zmierzał niespiesznie do Paryża. Po obfitym posiłku szybko 
zapadła w sen.

 ROZDZIAŁ PIĄTY

 

Wstąpcie w owe zaklęte gaje,

 

Wy, którym odwagi staje.

 

GEORGE MEREDITH, Lasy Westermain

 

Nie spała długo. Poderwała raptownie głowę, gdy ni stąd, ni 

zowąd rozległ się huk wystrzału, a zaraz po nim zgrzyt hamulców.
 

Powóz zatrzymał się tak gwałtownie, że niemal spadła z 

kanapy. Wystraszone konie znarowiły się, zaczęły rżeć i wierzgać.
 

Uniosła zasłonkę i wyjrzała na zewnątrz, ale dookoła nie 

było żywej duszy. Nagle z drugiej strony otworzyły się drzwiczki i 
do środka wskoczył jakiś mężczyzna.
 

Wyglądał na niewiele starszego od niej, co prawdopodobnie 

uchroniło ją od omdlenia ze strachu.
 

Z zewnątrz wciąż dobiegały donośne wrzaski.

 

– Czyżby pozbawił pan życia woźnicę? – zapytała bez 

ceregieli.
 

– Ja miałbym pozbawić kogoś życia? – powtórzył zdumiony, 

po czym sam odpowiedział sobie na pytanie. – Ależ skądże, nikogo
nie zamordowałem. Czy pani zdaniem wyglądam jak morderca?
 

– A ja? Czy pana zdaniem wyglądam na idiotkę? Wyraźnie 

słyszałam strzał.
 

– W istocie, mademoiselle. Strzeliłem, lecz tylko raz, a i to 

wyłącznie po to, żeby zatrzymać powóz.
 

– A to niby dlaczego, jeśli łaska?

 

– A jakże inaczej miałbym go niby zatrzymać? Wolałaby 

pani, żebym wyskoczył na środek traktu wprost pod kopyta 
rozpędzonych wałachów? Na szczęście, mam odrobinę oleju w 

głowie. Co się zaś tyczy woźnicy, nie spadł mu włos z głowy. 
Pilnują go moi towarzysze.
 

– Nie pytałam, dlaczego pan strzelał, lecz dlaczego zmusił 

nas pan do postoju. Przyzna pan, że mam powody, aby obawiać się
o własne życie.
 

– Przeciwnie. Nic pani nie grozi – zapewnił z powagą. – 

Ręczę za to słowem honoru.
 

Uwierzyła mu. Miał łagodny głos i dobrze patrzyło mu z 

oczu Jego strojowi i manierom nie można było niczego zarzucić. 
W niczym nie przypominał rabusia, który napada na ludzi po 
gościńcach, choć po prawdzie nigdy dotąd nie widziała 
prawdziwego rabusia, a zatem nie mogła mieć całkowitej 
pewności.
 

Zauważyła, że jest niezwykle przystojny. Miał interesującą 

twarz o wysokich kościach policzkowych i szlachetnym nosie, 
szaroniebieskie oczy i burzę jasnobrązowych loków. Najbardziej 
jednak urzekły ją jego zmysłowe usta z kącikami uniesionymi w 
nieznacznym uśmiechu. Mogłaby przysiąc, że owe usta 
uśmiechały się bardzo często.
 

– Nie zamierzam wyrządzić pani krzywdy. Nie chcę też 

ograbić pani z pieniędzy czy klejnotów. – Sądząc po jego 
powierzchowności, przywykł do życia w dostatku.
 

– Znakomicie się składa, jako że nie mam ani zbyt dużo 

pieniędzy, ani biżuterii. Lecz po cóż w takim razie pan ze mną 
rozmawia?
 

– Zostaliśmy napadnięci. Rabusie zabrali nam konie i 

wywrócili nasz powóz. Jeden z moich przyjaciół jest ranny. Trzeba
zawieźć go do doktora.
 

– Tylko on ucierpiał?

 

– Oui, jeśli nie liczyć zranionej dumy Alexandre’a, który 

potknął się w ciemności i wpadł do rowu. Mocno się przy tym 
poturbował, ale jestem pewien, że jego godność ucierpiała 
znacznie bardziej niż poobijane członki.
 

– I w związku z tym zamierza pan zaanektować mój pojazd, 

a mnie samą zostawić na pastwę losu na środku drogi?

 

– Ależ, skąd ten pomysł, mademoiselle? Za kogo mnie pani 

ma? Za ostatniego nikczemnika? Zapewniam, że nim nie jestem. 
Jeśli pani pozwoli, chcielibyśmy zabrać się z panią do Paryża. De 
Lorraine naprawdę potrzebuje medyka. I to jak najprędzej.
 

– Jakie odniósł obrażenia?

 

– Wygląda na to, że złamał rękę. Jest nienaturalnie 

wykręcona, a on sam bardzo cierpi.
 

– W takim razie nie mamy chwili do stracenia. Proszę go 

niezwłocznie przyprowadzić. Wsiądzie do środka i pojedzie dalej z
nami. I niech pan będzie łaskaw powiadomić woźnicę, że 
przystałam na to rozwiązanie.
 

Nie potrzebował dalszej zachęty. Kiwnął głową i na kilka 

minut zniknął za drzwiami. Wrócił w towarzystwie jednego z 
przyjaciół, który pomagał mu nieść rannego. Ten ostatni 
wrzeszczał wniebogłosy, skręcając się z bólu. Kenna poczuła 
przypływ współczucia, ale wiedziała, że niewiele mogą zrobić, 
żeby mu ulżyć. W powozie nie było niczego z wyjątkiem odrobiny
whisky.
 

– Posadźcie go obok mnie, panowie – zaproponowała bez 

namysłu, a kiedy poszkodowany znalazł się na kanapie, pozwoliła, 
aby złożył głowę na jej kolanach.
 

Wkrótce powóz ruszył ponownie gościńcem.

 

De Lorraine na przemian złorzeczył pod niebiosa i gorąco się

modlił. Raz po raz wzywał przy tym jakiegoś Makarego.
 

– Kogóż on przywołuje? – zainteresowała się panna Lennox.

 

– Swego patrona, świętego Makarego cudotwórcę – odparł 

jego jasnowłosy przyjaciel.
 

– Zdaje się, że jego prośby nie zostaną wysłuchane – dodał 

drugi. – Tak to już bywa, gdy się miesza modlitwę z 
bluźnierstwem.
 

– Nie naśmiewaj się z naszego drogiego de Lorraine’a, de 

Bignan. Widzisz przecie, że jest u kresu sił. Może jednak nie 
powinien poruszać ustami niczym ryba wyrzucona z wody. Raczej 
mu to nie pomoże. Biedaczysko gotów jeszcze bardziej się 
nadwyrężyć albo nie daj Boże udusić z wysiłku.

 

Kenna dokładała wszelkich wysiłków, aby się nie roześmiać, 

choć przychodziło jej to z niemałym trudem. Pochyliwszy głowę, 
odgarnęła włosy z twarzy poturbowanego Francuza i otarła mu 
chusteczką czoło.
 

– Merci, mon ange – wymamrotał w podzięce, posyłając jej 

blady uśmiech. – Niewdzięcznicy! – dodał, spoglądając wilkiem na
towarzyszy – Jak tylko wydobrzeję, porachuję wam kości, a potem
zacznę stroić sobie żarty z waszego cierpienia. Ręczę, że nie 
będzie wam wówczas do śmiechu.
 

Wszyscy czworo parsknęli śmiechem i natychmiast poczuli 

się lepiej. Potem na jakiś czas zapadło przyjazne milczenie.
 

Lennoxówna zauważyła, że wszyscy trzej Francuzi są nad 

wyraz urodziwi. De Bignan miał na policzkach kilka świeżych 
zadrapań. Przypuszczała, że dzielnie stawił czoło opryszkom, choć
mogło się to dla niego źle skończyć.
 

Pszenicznowłosy adonis, który zajmował miejsce obok 

niego, bacznie jej się przyglądał.
 

– Nie jest pani Francuzką, prawda? – bardziej stwierdził, niż 

zapytał.
 

– Czyżby mój francuski pozostawiał aż tak wiele do 

życzenia?
 

– Ależ skądże, mademoiselle – odparł z uśmiechem. – Pani 

francuszczyzna jest bez zarzutu, ale nie zachowuje się pani jak 
nasze rodaczki.
 

– Całe szczęście, bo w istocie nie jestem waszą rodaczką. 

Przybyłam do Francji zaledwie wczoraj z zamiarem udania się do 
Paryża.
 

– Pochodzi pani z Anglii?

 

– Nie lubię, gdy nazywa się mnie Angielką. To dla mnie 

obelga.
 

Roześmiał się.

 

– Zatem musi pani być Szkotką.

 

– Owszem. Urodziłam się w Szkocji i jestem z tego dumna.

 

– Hm… domyślam się, że jest pani zwolenniczką Pretendenta

– stwierdził, jakby wystarczyło mu jedno spojrzenie, aby orzec, że 

ma do czynienia z jakobitką

[2]

.

 

– Jestem prezbiterianką, a nie jakobitką. I bynajmniej nie 

popieram jakobińskiego kandydata do sukcesji. Wręcz przeciwnie.
 

– Odnoszę wrażenie, że samo jego imię wzbudza w pani silne

emocje. A przecież nosi taki ładny przydomek. Nie lubi pani, gdy 
nazywają go „ślicznym księciem Karolkiem

[3]

”?

 

– Prawdę mówiąc, wolałabym zapomnieć o jego istnieniu.

 

– Wolno spytać skąd ta niechęć, mademoiselle?

 

– Jego walka o tron ściągnęła na Szkocję plagę nieszczęść. 

Po klęsce pod Culloden krajem znów rządzą bezwzględni Anglicy, 
których jedynym celem jest zagarnięcie naszych ziem. To 
bezwzględni grabieżcy. Zaprzedaliby duszę diabłu, byle tylko 
położyć rękę na naszym terytorium. Wprowadzają własne prawa 
jedynie po to, żeby zabić ducha w naszym narodzie, my zaś 
musimy borykać się z konsekwencjami politycznych zapędów 
jakobitów.
 

– Jednym słowem, zostaliście podbici, lecz nie zwyciężeni?

 

– W rzeczy samej. Wdarli się przemocą na nasze ziemie, ale 

to bynajmniej nie oznacza, że zdołali nas sobie podporządkować. 
Nigdy nie uda im się zniszczyć naszej tożsamości ani stłumić w 
nas ducha walki. Kiedyś nadejdzie dzień, gdy odzyskamy wolność.
 

– Na pani miejscu sam bym tego lepiej nie ujął – skwitował z

uśmiechem. – Przypuszczam, że ma pani zwyczaj walczyć o swoje
jak lwica.
 

– Zechce pan się przedstawić, monsieur? W końcu 

zaanektował pan mój powóz. Daruje pan więc, ale chciałabym 
wiedzieć, kim są moi towarzysze podróży.
 

– Ależ naturalnie, mademoiselle. To karygodne 

niedopatrzenie z mojej strony. Pokornie proszę o wybaczenie. Nasz
poszkodowany to hrabia Jules François Joseph de Lorraine, 
dżentelmen siedzący obok mnie to Alexandre Antoine Auguste de 
Rohan-Chabot, wicehrabia de Bignan i baron de Kerguehéneuc.
 

– A pańska godność?

 

– Philippe Henri Louis Marie de Courtenay, książę Burbon, 

markiz de Marigny, hrabia de Rochefort, wicehrabia Rohan…

 

– Burbon? – przerwała mu w pół słowa. – Czy jest pan może 

spokrewniony z…? – Jeszcze nim skończył mówić, zorientowała 
się, że popełniła błąd, i natychmiast umilkła.
 

– Z kim, mademoiselle? – dopytywał się de Bourbon.

 

A niech to, pomyślała zdenerwowana. Miała do czynienia z 

inteligentnym i obytym człowiekiem. Wiedziała, że niełatwo 
będzie jej go zbyć. Powinna była ugryźć się w język. Dla 
arystokratów spokrewnionych z królewskimi rodami intrygi to 
przecież chleb powszedni. Philippe był krewnym króla Ludwika, 
co z kolei czyniło go powinowatym Sophie – szwagierki Claire i 
kuzynki Ludwika w jednej osobie.
 

Kenna zachodziła w głowę, na próżno usiłując znaleźć jakiś 

sposób, aby wybrnąć z wdziękiem z sytuacji. Koniec końców, 
uznała, że nic się nie stanie, jeśli opowie mu o Sophie, która była 
obecnie żoną Jamiego Grahama, hrabiego Monleigh. Wydawało jej
się mało prawdopodobne, by Francuz miał kiedykolwiek spotkać 
na swej drodze lorda Waltera. Równie mało prawdopodobne jak to,
że sama natknęła się na kogoś skoligaconego z rodziną Sophie… 
Ta myśl skutecznie ją otrzeźwiła. Niezbadane są wyroki boskie. 
Nigdy nie wiadomo, jakie niespodzianki przyniesie kolejny dzień. 
Nie, lepiej nie wspominać o lady Graham. Oby tylko w przyszłości
udało jej się nie popełniać więcej tego rodzaju gaf.
 

– Więc kogo miała pani na myśli? – naciskał Philippe. – 

Możliwe, że to ktoś, kogo znam.
 

– Przepraszam, zamyśliłam się – skłamała. – Właśnie próbuję

przypomnieć sobie jej imię. Idzie o pewną młodą damę, którą 
poznałam w Edynburgu… Zdaje się, że na jakimś balu. Była 
urocza, ale zupełnie wyleciało mi z głowy, jak się nazywała. – 
Znów powiedziała za dużo. Wiedział już, że chodzi o kobietę. 
Spostrzegła w jego oku błysk zrozumienia i kolejny raz 
pożałowała swojej gadatliwości. Brak rozwagi doprowadzi ją 
kiedyś do zguby.
 

De Bourbon posłał jej szeroki uśmiech.

 

– Domyślam się, kto to taki – oznajmił bez cienia 

wątpliwości. – Mówi pani o Sophie Victoire de Bourbon, córce 

Ludwika Aleksandra z Burbonów, hrabiego Tuluzy, księcia de 
Danville, Penthièvre, de Châteauvillain i Rambouillet, tego, 
którego w wieku pięciu lat ogłoszono admirałem Francji. Czy to 
właśnie tę młodą damę spotkała pani w Edynburgu?
 

Miała ochotę zapaść się pod ziemię i zniknąć na wieki. 

Wydawało jej się, że to jedyny sposób, aby wydostać się z 
kłopotliwego położenia. Serce podskoczyło jej niemal do gardła. 
Pragnęła za wszelką cenę zminimalizować szkodę, wiedziała 
bowiem, że podobne wpadki w przeszłości niejednokrotnie 
zmieniały bieg historii.
 

– Nie jestem pewna, czy mówimy o tej samej osobie – 

odezwała się w końcu. – Jeśli jej rodzic w istocie ma tak wiele 
tytułów, mogłam zdrzemnąć się w połowie ich wymieniania. 
Zapewne dlatego nie pamiętam jej imienia. – Jako że nie uznał 
tego żartu za śmieszny, dodała pospiesznie: – Rozmawiałyśmy 
zaledwie chwilę. W dodatku od tego czasu upłynęło kilka lat. To 
były wyjątkowo ciężkie dla Szkocji czasy.
 

– Niemniej nazwisko Burbon jest pani znane, nieprawdaż?

 

Domaga się pochlebstw, pomyślała w duchu i postanowiła 

wykorzystać to na własny użytek.
 

– Naturalnie. Krew Burbonów płynie w żyłach członków 

królewskich rodów wielu mocarstw. To znamienite nazwisko od 
wieków wiedzie prym wśród najbardziej wpływowych rodzin 
rządzących w Europie. Jest znane bodaj każdemu, kto choć trochę 
interesuje się wydarzeniami na świecie. Ja sama nie jestem tu 
wyjątkiem. Co się zaś tyczy kobiety, którą próbuję sobie 
przypomnieć, cóż, nie mogę mieć pewności, czy mamy na myśli tę
samą osobę. Nasze spotkanie było krótkie i nieszczególnie istotne. 
W każdym razie nie przywiązywałam do niego wówczas zbyt 
wielkiej wagi. Było to dla mnie jedynie zawarcie kolejnej 
przelotnej znajomości.
 

– To oczywiste. Jak najbardziej rozumiem. – Philippe wziął 

jej wyjaśnienia za dobrą monetę, ale była niemal pewna, że nadal 
rozważa różne możliwości i zastanawia się, czy chodziło o Sophie.
 

– Skąd pańskie przypuszczenie, że idzie o tę, a nie inną 

młodą damę? – spytała ostrożnie. – Czyżbym powiedziała na jej 
temat coś szczególnego? Jestem pewna, że zna pan wiele kobiet, 
które noszą nazwisko Burbon.
 

– Pomyślałem, że to ona z dwóch powodów, mademoiselle – 

odparł bez namysłu. – Po pierwsze, choć to oczywiste, Sophie 
należy do naszego rodu, po drugie wiem skądinąd, że jako jedyna 
Burbonka osiadła na stałe w Szkocji. Poślubiła szkockiego 
arystokratę z tytułem książęcym, a może hrabiowskim? Nie 
pamiętam. I rzeczywiście jesteśmy ze sobą spokrewnieni. Król 
Ludwik XIV był ojcem mego wuja, księcia du Maine, a zarazem 
dziadkiem Sophie.
 

– Ach tak. Teraz rozumiem, dlaczego uznał pan, że to właśnie

ona. Tak czy owak, nie znam nikogo, kto ożenił się z Francuzką. – 
Kenna uznała, że to wystarczy, aby zakończyć tę niewygodną 
rozmowę. Jeśli książę będzie chciał do niej wrócić, będzie musiał 
sam poruszyć ponownie temat.
 

– A pani, mademoiselle? Nie przypominam sobie, aby się 

pani przedstawiła. To niedopatrzenie czy może celowe 
przeoczenie?
 

– Wybaczy pan, ale mogę zdradzić o sobie jedynie tyle, że 

wyjechałam ze Szkocji z powodów osobistych i będzie dla mnie o 
wiele lepiej, jeśli moja tożsamość pozostanie tajemnicą. Idzie o 
względy bezpieczeństwa, pojmuje pan. Ale, jeśli pan sobie życzy, 
mogę podać zmyślone nazwisko.
 

De Bourbon roześmiał się szczerze ubawiony. Jego szare 

oczy iskrzyły humorem.
 

Alexandre też się uśmiechnął.

 

– Pierwszy raz w całym moim życiu ktoś prosi mnie o 

przyzwolenie na kłamstwo – rzekł książę, po czym znów zaniósł 
się śmiechem. – Nie przeczę, byłoby miło, gdybyśmy mogli jakoś 
się do pani zwracać – dodał po chwili – ale uszanuję pani decyzję. 
Mnie samego także okoliczności wielekroć zmuszały do tego, aby 
występować incognito.
 

– Dziękuję za zrozumienie, monsieur de Bourbon – odezwała

się panna Lennox i umilkła. Ciekawość nie pozwoliła jej jednak 

milczeć zbyt długo. – Zastanawiam się, co skłoniło panów do 
podróżowania w dzień Bożego Narodzenia – zapytała po chwili. – 
Nie wolelibyście być teraz z rodzinami?
 

– A jakże, wolelibyśmy – odrzekł Philippe. – Mieliśmy 

dotrzeć do Paryża cztery dni temu. I dotarlibyśmy, gdyby nie 
rozliczne komplikacje. Nasz powóz przewrócił się w okolicach 
Dunkierki. Zdołaliśmy go podnieść i dojechać do najbliższej kuźni.
Kowal oznajmił nam, że jest dobrze i że potrzebujemy jedynie 
nowej osi. Potem kazał nam czekać w nieskończoność, aż ją zrobi.
 

– W istocie wielka to niedogodność – dorzucił wicehrabia. – 

Najgorsze jest wszakże to, że przyszło nam spędzić Gwiazdkę w 
podróży. I jakże tu poczuć świąteczną atmosferę?
 

– Cóż, mimo wszystko życie toczy się dalej, czyż nie? – 

stwierdził filozoficznie książę.
 

– Tak, racja – zgodził się Alexandre. – De Lorraine nagle 

przestał jęczeć – zauważył, spoglądając na rannego. – Biedaczysko
pewnie zasnął.
 

Jules rzeczywiście drzemał, a przyjaciele wkrótce do niego 

dołączyli i także zapadli w sen.
 

Niebawem wjechali do Paryża.

 

– Jesteśmy przy Rue de St. Denis – obwieścił hrabia de 

Lorraine, który zbudził się pierwszy, gdy powóz zaczął 
podskakiwać na wybrukowanych ulicach. Opuścił z powrotem 
zasłonkę w oknie i zerknął na przyjaciela. – To chyba tutaj mieszka
twój medyk, prawda? – zapytał z nadzieją w głosie.
 

– Owszem – odparł de Bourbon. – Dojechaliśmy na miejsce.

 

Kilka minut później Kenna pożegnała przygodnych 

kompanów i ruszyła ku domowi madame Guion.
 

Pierwszy raz usłyszała o jej istnieniu dwa lata wcześniej 

dzięki Sophie Victoire de Bourbon, tej samej, o której rozprawiał 
wcześniej Philippe, książę Burbon.
 

Było to w czasie, gdy lorda Waltera wtrącono do więzienia, 

dzięki czemu Lennoxowie mogli wrócić wreszcie do Lennox 
Castle. Pierwszej nocy w domu pannę Lennox nawiedzały 
koszmarne sny. Księżyc, któremu przypatrywała się z okna, 

otaczała poświata w kształcie aureoli. Pomyślała, że to zły omen, i 
nie pomyliła się.
 

„Gdy księżyc niczym tarcza srebrzysta na niebie świeci,

 

Nie masz powodu, by drżeć o dom swój ni o swoje dzieci,

 

Lecz gdy lica jego jasna spowija aureola,

 

Marny zbierzesz, człowiecze, plon z pola”.

 

Wszelkie oznaki na niebie i ziemi wskazywały na to, że 

klątwa, którą rzucił na nią jej najgorszy wróg, się ziszcza. Sir 
Walter obwiniał ją o wszystkie swoje nieszczęścia. To za jej 
sprawą zamiast cieszyć się zagrabionym majątkiem Lennoxów 
miał odtąd pędzić życie uwięziony w lochu. Pragnął krwawej 
zemsty i tortur. Zwykły mord nie byłby bowiem wystarczającą 
karą za jego „krzywdy”.
 

Od tamtej pory Kenna bała się go jak ognia i cierpiała na 

bezsenność. Po jakimś czasie jej rodzina uznała, że powinna na 
pewien czas zmienić otoczenie.
 

Sophie zasugerowała wówczas wyjazd do Francji. Z racji 

swego pochodzenia miała tam wielu zaufanych znajomych, którzy 
z pewnością nie odmówiliby jej przyjaciółce pomocy. Ponadto 
Lennoxówna posługiwała się płynnie językiem francuskim, co 
także przemawiało za udaniem się do Paryża.
 

Lady Graham zaopatrzyła ją nawet w listy polecające, 

między innymi zaadresowane do madame Guion i hrabiego 
Debouvine, najsłynniejszego mistrza fechtunku w całej Europie. 
Mimo to wyjazd panny Lennox nigdy nie doszedł do skutku.
 

– Czemu nie chcesz jechać? – dopytywała się Claire, 

usłyszawszy o nagłej zmianie decyzji siostry. – Przecież tak bardzo
cieszyłaś się na tę podróż.
 

– Tak, to prawda, ale uznałam, że nie mogę was opuścić. 

Czułabym się jak tchórz i zbieg. Nie chcę uciekać. Ucieczka nie 
wyzwoli mnie od moich demonów. Czuję, że powinnam stawić im 
czoło.
 

Bliscy rozumieli jej pobudki i nie poruszali więcej tego 

tematu.
 

Teraz sprawy wyglądały zupełnie inaczej. Lord Walter 

wyszedł z więzienia i zaczął na nią polować. Jej życie znów 
zamieniło się w piekło, dlatego ponownie rozważyła opuszczenie 
rodzinnego domu. Postanowiła wyjechać. Wiedziała, że jej 
prześladowca podąża za nią, ale tym razem nie miała poczucia, że 
ucieka. Wyjazd miał jej pomóc przygotować się do walki na śmierć
i życie.
 

Na szczęście, zachowała listy oraz instrukcje Sophie. Dwa 

dni przed wyjazdem odnalazła je na dnie jednego ze swoich 
kufrów. W tej chwili spoczywały bezpiecznie w jej bagażu.
 

Ona sama zaś wreszcie znalazła się we Francji i zmierzała 

pod adres wskazany przez lady Graham.

 ROZDZIAŁ SZÓSTY

 

Słowa to słowa – i tylko fantaści

 

Sączą nam w uszy te rzekome maści

 

Na rany serca.

 

WILLIAM SZEKSPIR, Otello

 

Madame Jeanne-Marie Guion okazała się najmilszą osobą 

pod słońcem. Przygarnęła pannę Lennox pod swój dach i obiecała, 
że policzy jej za stancję nie więcej niż trzy gwinee miesięcznie. W 
końcu chodziło o szwagierkę Sophie de Bourbon, co w jej oczach 
było najlepszą rekomendacją.
 

Podnajmowała pokoje od czasu śmierci męża, lecz szczyciła 

się tym, że przyjmuje pod swój dach wyłącznie starannie 
wyselekcjonowanych gości.
 

Oprócz właścicielki w domu mieszkały jeszcze trzy osoby – 

jej syn i dwie niezamężne siostry. Na pierwszym piętrze dobrze 
utrzymanej i urządzonej ze smakiem willi mieściły się cztery 
sypialnie, na parterze zaś znajdowały się obszerna bawialnia, 
kuchnia oraz piwnica, z której „w razie potrzeby każdy może 
korzystać”, jak się wyraziła sama madame Guion.
 

Nie omieszkała także ostrzec nowej znajomej przed swoją 

jedyną latoroślą.
 

– Mój Jean-Claude to przystojny i zacny młodzieniec. 

Niedawno skończył dwadzieścia pięć lat, ma łagodne 
usposobienie, jest usłużny i uprzejmy, lecz niestety podobnie jak 
większości naszych mężczyzn, nie brak mu próżności. Co gorsza, 
wykazuje przy tym nieuleczalną słabość do kobiet, zwłaszcza tych,

które Stwórca obdarował niepoślednią urodą. A zatem powinna 
pani mieć się na baczności, mademoiselle.
 

Swego czasu Sophie opowiadała Kennie o Francuzach, 

którzy przywiązywali ponoć ogromną wagę do swej 
powierzchowności, bywali zmienni i gwałtowni.
 

Gdy Jean-Claude wkroczył do salonu napuszony niczym 

paw, z przyozdobioną frędzlami pochwą miecza, która zwisała mu 
u boku niczym trofeum, Lennoxówna pomyślała, że jest wypisz 
wymaluj taki, jak to opisywała jej szwagierka.
 

– Monsieur, sądziłam, że paryskim dżentelmenom nie wolno 

nosić przy sobie broni – zauważyła zdziwiona.
 

– I owszem, mademoiselle. Ma pani całkowitą słuszność. 

Trzeba pani jednak wiedzieć, że jako osobie blisko związanej z 
rządem, wydano mi specjalne pozwolenie, mam zatem prawo 
chodzić uzbrojony.
 

Po chwili dalszej rozmowy wyszło na jaw, że monsieur 

Guion ani razu nie zrobił z owej broni użytku, co więcej, 
bynajmniej nie zamierzał posługiwać się nią w przyszłości.
 

– Liczy się samo wrażenie, mademoiselle. Miecz przyciąga 

uwagę i o taki właśnie efekt chodzi. Niektóre miecze są pięknie 
zdobione, weszło więc w modę pokazywanie ich jak… ornamentu.
My, Francuzi, nie jesteśmy przecie barbarzyńcami. Nie dobywamy
szabli na widok każdego napotkanego człowieka.
 

– Jean-Claude zdobył tak wielkie zaufanie zwierzchników – 

dodała z dumą Jeanne-Marie – że powierzyli mu ściąganie 
dziesięciny od duchowieństwa w naszym okręgu. Dzięki tej 
funkcji zarządza sporymi sumami pieniędzy.
 

Po kolacji monsieur Guion zanudzał Kennę niekończącymi 

się opowieściami o wiejskim château swego wuja, fortunie, którą 
odziedziczy po niezamężnych ciotkach tudzież o swoich 
rzekomych rozległych koneksjach na królewskim dworze. Nie 
omieszkał również zapewnić, że jego rodzicielka nie udostępnia 
domu obcym ludziom ze względów finansowych, lecz jak to ujął: 
„dla przyjemności obcowania z tak uroczymi i dobrze 
ustosunkowanymi osobami jak na przykład pani”.

 

Panna Lennox uśmiechnęła się w duchu. Sophie przewidziała

jego słowa ze zdumiewającą precyzją. „Przekonasz się, jak długo i 
rozwlekle młody Guion potrafi rozwodzić się nad swoimi mnogimi
znajomościami tudzież nad swoją świetlaną przyszłością w sferach
politycznych. W rzeczywistości jest zwyczajnym urzędnikiem, a 
sekretarza dworu zna wyłącznie za sprawą korespondencji 
służbowej.
 

Tymczasem Jean-Claude niezmordowanie brnął dalej. Tym 

razem jego opowieść skupiła się na niezliczonych podbojach 
miłosnych. Gdy jego matka opuściła na chwilę pokój, wspomniał 
konspiracyjnym szeptem o pewnej fille de joie, kurtyzanie, z której
„usług” korzystał od jakiegoś czasu i która była obecnie jego 
utrzymanką.
 

– Da pani wiarę, mademoiselle – dodał łamaną 

angielszczyzną – że tylko w zeszłym roku zdołałem spłodzić 
sześcioro nieślubnych dzieci? W dodatku wszystkie moje bękarty 
to chłopcy.
 

Kenna dziękowała Bogu, że monsieur Guion, podobnie jak 

inni śmiertelnicy, musi od czasu do czasu jadać posiłki. Kiedy więc
poszedł do jadalni, aby coś przekąsić, skorzystała ze sposobności i 
czmychnęła do swego pokoju.
 

Nazajutrz tuż po porannej toalecie zeszła na dół i napisała list

do hrabiego Debouvine. Wysłała przesyłkę lokalną pocztą, 
załączywszy pismo polecające od Sophie.
 

Odpowiedź nadeszła dwa dni później, a wraz z nią 

zaproszenie na kolację w posiadłości hrabiego, który zobowiązał 
się nawet przysłać po swego gościa powóz.
 

Jako że Kenna miała ze sobą niewielki bagaż, nie musiała 

zastanawiać się długo nad wyborem stroju. Postanowiła włożyć 
jedwabną suknię w kolorze połyskującego złota z 
ciemnobrązowymi dodatkami. Przemknęło jej przez myśl, że 
ubrania szybko jej się opatrzą, więc powinna znaleźć sobie dobrą 
szwaczkę.
 

Hołdowała bowiem przekonaniu, że przyodziewek świadczy 

o człowieku, jest zatem kwestią najwyższej wagi, aby nosić się z 

godnością. Gdy miała pewność, że prezentuje się korzystnie, 
zyskiwała nie tylko na urodzie i wdzięku, lecz także na pewności 
siebie.
 

Obróciła się przed lustrem i spojrzała krytycznie na swoje 

odbicie. Jej kreacja była prosta, a zarazem elegancka, a ciemne 
plecione troczki przydawały jej dziarskiego, odrobinę militarnego 
sznytu.
 

Na koniec włożyła jeszcze perły matki i okryta peleryną 

zeszła na dół, aby tam oczekiwać powozu hrabiego.
 

Nie czekała długo. W chwili gdy weszła do salonu, na 

zewnątrz rozległ się stukot kół i końskich kopyt o trotuar.
 

Niebawem znalazła się w szykownym i wygodnym 

pojeździe, który pognał ulicami Paryża ku położonemu na 
obrzeżach majątkowi Debouvine’a.
 

Natychmiast po przyjeździe do pięknego château 

wprowadzono do ją okazałego westybulu, w którym przywitał ją 
majordomus.
 

– Gaston, do usług mademoiselle – przedstawił się uprzejmie.

– Zajmę się pani okryciem. – Z tymi słowy odebrał od niej 
rękawiczki i płaszcz. – Tędy, proszę. Lokaj wskaże pani różowy 
salonik. Będzie pani mogła spocząć i spokojnie poczekać na 
monsieur Debouvine’a.
 

Jak spod ziemi wyrósł przed nimi młody służący odziany w 

pończochy i wytworną liberię. Jego głowę zdobiła upudrowana 
peruka.
 

Panna Lennox ruszyła za nim długim korytarzem. Po drodze 

rozglądała się dookoła z rosnącym zaciekawieniem. Wnętrze 
rezydencji urządzone było gustownie i z olbrzymim wyczuciem 
smaku. Nagromadzenie kunsztownie wykończonych mebli, 
pięknych arrasów i drogocennych obrazów zrobiło na niej wielkie 
wrażenie.
 

Oby tylko hrabia nie okazał się równie wybredny w doborze 

uczniów, jak w kwestii dzieł sztuki, pomyślała z niepokojem.
 

Służący zatrzymał się dość raptownie i otworzył przed nią 

drzwi. – Zechce pani tu zaczekać – rzekł z namaszczeniem. – 

Jaśnie pan niebawem do pani dołączy.
 

Kiedy zostawił ją samą, zaczęła przechadzać się po 

przestronnym pomieszczeniu, podziwiając wiszące na ścianach 
portrety przodków. Pokój miał kształt ośmiokąta i był utrzymany w
barwach złota, błękitu oraz bieli. Na tyłach domu znajdował się 
przepiękny ogród z okazałą fontanną pośrodku. Kamienne schodki,
balustrady i szpalery rozłożystych lip tworzyły iście bajkowy 
nastrój. W głębi widać było stajnie oraz cieplarnię.
 

Wkrótce na korytarzu rozległy się kroki. Kenna odwróciła się

i ujrzała w progu szczupłego mężczyznę o słusznej posturze. Miał 
na sobie białą batystową koszulę, kremowo-zielony płaszcz z 
adamaszku oraz ciemnozielone satynowe bryczesy. Długie ciemne 
włosy, tu i ówdzie poprzetykane siwizną, związał na karku czarną 
aksamitną wstążką. Złote guziki u surduta, który dopełniał stroju, 
oraz sygnet na palcu prawej dłoni zdobił wizerunek rodowego 
herbu. Na lewej hrabia nosił pierścień z brylantem.
 

Oczy gospodarza rozszerzyły się lekko na widok 

niezwykłego gościa, lecz po chwili jego usta rozciągnęły się w 
serdecznym uśmiechu.
 

Nie wiedziała o nim wiele, ale ponieważ uchodził za jednego 

z najznamienitszych mistrzów fechtunku w całej Europie, z 
miejsca poczuła się onieśmielona. Zastanawiała się, ile może mieć 
lat i czy jest żonaty, a wybujała wyobraźnia podsuwała jej 
najprzeróżniejsze, także niewiarygodne, scenariusze. Nosił się z 
tak wielką dystynkcją, że można było wziąć go za samego 
monarchę.
 

Trudno jej było uwierzyć, że tak zamożny arystokrata o 

uprzywilejowanej pozycji udzielał lekcji zwykłym śmiertelnikom, 
którzy pragną poznać tajniki walki mieczem. Wciąż była 
oszołomiona, choć naturalnie zdawała sobie sprawę, że stoi przed 
nią człowiek z krwi i kości, a nie nieśmiertelny półbóg, który broni
dzielnie honoru ojczyzny i w zamian za swoje męstwo dostaje w 
nagrodę rękę królewskiej córki. Do tej pory tak właśnie go sobie 
wyobrażała.
 

Teraz, gdy na niego patrzyła, nie była w stanie orzec, czy 

choć raz trzymał w ręku broń. Jego wytworna powierzchowność z 
pewnością zadawała temu kłam. Dopiero kiedy podeszła bliżej, 
spostrzegła długą bliznę, która biegła wzdłuż jego policzka, aby 
zniknąć tuż za kołnierzem. Druga, znacznie mniejsza pozostałość 
po ranie przecinała lewą skroń. Zauważyła też, że oczy 
Debouvine’a mają niezwykłą lazurowobłękitną barwę.
 

– Lady Lennox – rzekł, pochylając się nad jej dłonią. – Nie 

mogłem się doczekać naszego spotkania. – Uniósł głowę i zajrzał 
jej w twarz.
 

Był nad wyraz przystojny. Pomyślała, że swego czasu z 

pewnością zawrócił w głowie niejednej kobiecie. I to bynajmniej 
nie z powodu swego majątku.
 

– To dla mnie nie lada zaszczyt. Zapragnąłem panią poznać 

natychmiast po otrzymaniu pani listu oraz rekomendacji Sophie de 
Bourbon… to jest, chciałem powiedzieć, lady Graham. Zdaje się, 
że tak się teraz nazywa.
 

Mówił po francusku, więc odpowiedziała mu w tym samym 

języku.
 

– Ja także rada jestem pana poznać, panie hrabio. I jestem 

panu wdzięczna za to, że zechciał pan przyjąć mnie w swoich 
progach, choć jestem dla pana zupełnie obcą osobą. Lady Graham 
wyraża się o panu z najwyższym uznaniem. Wspominała, że 
mieliście okazję się spotkać, ale nie była pewna, czy będzie ją pan 
pamiętał.
 

– Jakże mógłbym nie zapamiętać tak pięknej i rezolutnej 

młodej damy? W końcu nie co dzień się zdarza, aby panna na 
wydaniu sprzeciwiała się woli kuzyna i króla w jednej osobie. 
Burbonówna naraziła się na gniew monarchy i uciekła z kraju, aby 
wydać się za cudzoziemca. Takich rzeczy się nie zapomina.
 

– Muszę być z panem zupełnie szczera. W grę wchodzą także

rodzinne koneksje. Trzeba panu wiedzieć, że lady Graham jest 
spowinowacona z moją siostrą, Claire, która została niedawno 
hrabiną Errick i Mains.
 

– Pani siostra jest hrabiną?

 

– Owszem. Poślubiła Frasera Grahama. Mają syna Alexa. 

Claire pragnie przekazać swój tytuł mężowi. Wprawdzie będzie 
musiał przyjąć nazwisko Lennox, ale dzięki temu zostanie hrabią 
Errick i Mains.
 

– Chce to zrobić dla syna, jak mniemam? – domyślił się 

Debouvine.
 

– Nie inaczej. Zależy jej na tym, aby Alex odziedziczył cały 

majątek, a wraz z nim tytuły. Tylko w ten sposób uda się 
przedłużyć linię Lennoxów.
 

– Cieszę się, że wyznała mi pani prawdę. Uczciwość to w 

dzisiejszych czasach rzecz nader rzadka. Cenię sobie ludzi z 
zasadami, którzy nie bagatelizują spraw honoru.
 

Zarumieniła się i spuściła wzrok.

 

– Daleko mi do ideału, dlatego nie mogę przyjąć pańskiej 

pochwały. Niemniej staram się być prawdomówna w każdej 
sytuacji. Nie jest to łatwe zadanie. Bywa, że zdrowy rozsądek lub 
kwestie bezpieczeństwa każą mi zapomnieć o pryncypiach i to i 
owo zataić.
 

Debouvine roześmiał się szczerze ubawiony.

 

– W takim razie pozwoli pani, że i ja będę całkowicie szczery

– odezwał się, gdy odrobinę ochłonął. – Wiedziałem o owych 
koneksjach, jeszcze zanim mi pani o nich powiedziała. Wyznam, 
że byłem ciekaw, czy zechce pani o nich wspomnieć. A przy 
okazji, pani francuski jest doskonały.
 

– Dziękuję, pański również – odparła z uśmiechem.

 

Uniósł brew, nie kryjąc zaskoczenia, ale zaraz potem 

uśmiechnął się z błyskiem w oku. Spodobało mu się jej poczucie 
humoru.
 

– Miała pani znakomitego nauczyciela.

 

– Tak. Uczył mnie papa. Całe życie poświęcił studiom 

językowym. Zapewne dlatego nalegał, aby jego córki poznały 
francuski oraz łacinę. Braci nauczył także włoskiego i 
hiszpańskiego.
 

– A, więc ma pani uczonego ojca. Stąd ta niespotykana 

biegłość. O wiele łatwiej wykonywać polecenia i przyjmować 
instrukcje od bliskiej osoby, nieprawdaż? Uczeń pragnie za 

wszelką cenę zadowolić swego mistrza, jako że nie chce sprawić 
mu zawodu. Zarówno uczenie, jak i pobieranie nauk sprawia 
wówczas większą przyjemność.
 

– O, tak, zgadzam się w zupełności. Przypuszczam, że ta 

zasada stosuje się również do pana, panie hrabio. Gołym okiem 
widać, że nauczanie sprawia panu przyjemność. Z pewnością nie 
para się pan nim wyłącznie w celach zarobkowych.
 

– Jest pani niezwykle spostrzegawcza i obdarzona poczuciem

humoru. Ogromnie się cieszę, że będzie mi pani towarzyszyła 
podczas posiłku.
 

Podał jej ramię i wyprowadził ją na korytarz.

 

Żałowała odrobinę, że opuszcza różowy salonik, lecz już po 

chwili zupełnie o nim zapomniała. Kiedy bowiem przestąpiła próg 
jadalni, niemal oniemiała z wrażenia. Zachwyciły ją wysoki sufit, 
rozłożyste kandelabry i przepiękne, kunsztownie rzeźbione 
pozłacane boazerie.
 

– Cudowny pokój, panie hrabio – powiedziała szczerze. – 

Całe château jest wprost zachwycające. To bodaj najpiękniejsza 
posiadłość, jaką kiedykolwiek widziałam. Od dawna należy do 
pańskiej rodziny?
 

– Tak, mój ród może się poszczycić niemal tysiącletnią 

historią. A dom na przestrzeni wieków wielekroć udoskonalano, 
aby doprowadzić go do dzisiejszego okazałego stanu, który tak 
bardzo przypadł pani do gustu. Owe ulepszenia przy kilku 
okazjach niemal doprowadziły zabudowania do kompletnej ruiny.
 

– Doprawdy? Nigdy bym nie przypuszczała…

 

– Proszę spocząć – zachęcił, odsuwając jej krzesło.

 

Zaczekał, aż usiądzie, po czym zajął miejsce naprzeciw niej.

 

Jadalnia skąpana była w świetle świec i wpadającym przez 

okna blasku księżyca. Przytulny nastrój potęgował dodatkowo 
ogień migoczący w kominku. Kenna mogła sobie jedynie 
wyobrażać, jak przyjemnie musi tu być latem, przy otwartych 
drzwiach do ogrodu, akompaniamencie świerszczy, cykad i plusku 
wody w fontannie.
 

– Wyznam, że byłem odrobinę zaskoczony, kiedy poprosiła 

mnie pani o spotkanie. Nie spodziewałem się, że przyjdzie pani 
sama. Chyba nie przybyła pani do Paryża w pojedynkę?
 

– Owszem. Podróżowałam bez eskorty, choć rzecz jasna nie 

byłam tym zachwycona. Nie miałam wszakże innego wyboru. 
Mogłam pojechać do Francji sama lub nie pojechać wcale. Dodam,
że podjęcie owej decyzji nie przyszło mi łatwo. Niesprzyjające 
okoliczności nie pozwoliły mi postąpić inaczej.
 

– Z pewnością wymagało to nie lada odwagi.

 

– Mój ojciec powiada, że mądrzy ludzie nie boją się stawać 

przed trudnymi wyborami. Czas pokaże, czy mój wybór był mądry
i słuszny.
 

Debouvine zmarszczył brwi z wyraźną dezaprobatą.

 

– Domyślam się, że nie pochwala pan podobnych wyczynów.

Nie dziwi mnie to. Nie uchodzi, aby kobieta wybierała się 
samotnie w tak daleką podróż.
 

– Idzie przede wszystkim o to, że to nad wyraz niebezpieczne

przedsięwzięcie. Nie muszę pani mówić, co mogło panią po drodze
spotkać.
 

– Nie, dobrze wiem, jak to się mogło skończyć. Tyle że 

gdybym pozostała w Szkocji, ani chybi spotkałby mnie jeszcze 
gorszy los. Poza tym jak dotąd miałam wiele szczęścia.
 

– Mam rozumieć, że postanowiła pani pójść w ślady lady 

Graham? – zapytał po chwili milczenia.
 

– Cóż, można powiedzieć, że mój przypadek jest w pewnej 

mierze podobny do sytuacji, w jakiej znalazła się swego czasu 
Sophie. Pomyślałam, że skoro jej się udało przejąć ster własnego 
życia, ja także powinnam spróbować. Choć muszę zaznaczyć, że 
kierowały nami zupełnie odmienne pobudki.
 

– A zatem nie zbiegła pani do Francji, aby uniknąć 

niechcianego małżeństwa?
 

– W żadnym razie. Nie jestem z nikim po słowie. A do 

ucieczki pchnęły mnie inne powody.
 

Zastanawiała się, czy będzie próbował pociągnąć ją za język, 

ale widać dobre wychowanie nakazało mu powściągnąć 
ciekawość.

 

– Wspomniała pani w liście, że chce pomówić ze mną o 

czymś ważnym. Zdradzi mi pani, co to takiego?
 

– Oczywiście. Chciałabym, aby został pan moim mistrzem 

fechtunku.
 

Debouvine zdębiał. Wyglądał jak, nie przymierzając, ktoś, 

kto otworzył drzwi gotowalni i zamiast odzienia zobaczył w nich 
Leonarda da Vinci z Mona Lizą pod pachą. Był zdumiony, 
oszołomiony i cokolwiek zgorszony.
 

– Wybaczy pani, ale to chyba jakaś pomyłka albo niesmaczny

żart.
 

– Bynajmniej, panie hrabio. Mówię całkiem poważnie. 

Wybrałam pana, ponieważ był pan niegdyś najznakomitszym 
szermierzem w całej Europie, a teraz zyskał pan sławę jako równie
znakomity nauczyciel. Dlatego pragnę się uczyć właśnie u pana.
 

– To wielce niestosowne… wręcz nie do pomyślenia. Lady 

Lennox, przypominam, że jest pani kobietą, a kobietom nie 
przystoi dobywać szpady.
 

– Przyznaję, niewiele kobiet przede mną władało mieczem, 

ale ktoś musi przetrzeć szlak innym.
 

– Wprost nie wierzę własnym uszom. – Przyjrzał jej się z 

namysłem. – Co pani właściwie zamierzała osiągnąć, przychodząc 
do mnie z taką prośbą?
 

– To chyba oczywiste. Potrzebuję kogoś, kto pomoże mi 

udoskonalić moje umiejętności. Nie miałam nic do stracenia, a gra 
jest warta świeczki.
 

– Postawiła pani wszystko na jedną kartę? Interesujące. 

Proszę, niech pani kontynuuje.
 

– Miałam świadomość, że może pan odprawić mnie z 

kwitkiem, lecz cóż mogę powiedzieć? Tonący chwyta się brzytwy. 
Musiałam spróbować. I niech mi wolno będzie dodać, że nie 
poddaję się łatwo. My, Szkoci, jesteśmy niezwykle wytrwali i 
uparci.
 

– Jest pani stanowczo za młoda, by mówić w ten sposób. 

Powinna pani chodzić na bale i przyjmować umizgi konkurentów, 
a nie ćwiczyć się w walce. Młodość ma swoje prawa i nie trwa 

długo. Powinna pani używać żywota, póki na to czas.
 

– Niestety, nie mogę sobie na to pozwolić. Ważniejsze jest 

dla mnie, aby przetrwać.
 

– Pojmuję. Niemniej z przykrością zmuszony jestem 

odmówić pani prośbie. Nie mógłbym przyjąć na nauki kobiety. To 
wykluczone.
 

Otworzyła usta, żeby zaprotestować, ale hrabia podniósł się z

miejsca i podawszy jej ramię, zaproponował, że oprowadzi ją po 
terenie posiadłości. Najwyraźniej uznał sprawę za zamkniętą.
 

– Naturalnie. Bardzo chętnie obejrzę miejsce, w którym 

udziela pan lekcji swoim uczniom.
 

Zacisnął zęby i spojrzał na nią z wyrzutem.

 

– Pani upór nic tu nie pomoże – oznajmił tonem 

nieznoszącym sprzeciwu. – Zwłaszcza że wycofałem się już z 
nauczania.
 

Po zwiedzeniu domu udali się do biblioteki, żeby wypić 

szklaneczkę porto. Lennoxówna usiadła naprzeciw gospodarza.
 

– Mam nadzieję, że nie uraziłam pana swoją prośbą.

 

– Nie, absolutnie nie chowam do pani urazy. Zresztą, nie w 

tym rzecz. Przykro mi, jeśli byłem zbyt obcesowy, ale proszę 
wejść w moje położenie. Postawiła mnie pani w nader niezręcznej 
sytuacji. Na pociechę pozwolę sobie zauważyć, że potrafi pani być 
niezwykle przekonująca. Gdyby poprosiła mnie pani o jakąkolwiek
inną przysługę, ani chwili nie wahałbym się spełnić pani życzenia. 
Istnieją wszakże co najmniej dwa powody, dla których musiałem 
pani odmówić. Po pierwsze, z zasady nie mam zwyczaju nauczać 
kobiet, po drugie, jakiś czas temu zarzuciłem na dobre owo 
pasjonujące zajęcie. Jestem już tak stary, że zapewne nie dożyłbym
chwili, w której z nowicjuszki stałaby się pani wytrawnym 
szermierzem.
 

– Ależ ja wcale nie jestem nowicjuszką, panie hrabio. Trenuję

od wielu lat.
 

– Raczy pani żartować. Nigdy w to nie uwierzę.

 

– Ależ to szczera prawda. Ojciec przystał na to, abym 

ćwiczyła wraz z braćmi pod okiem ich fechmistrza.

 

Wlepił w nią wzrok, jakby zobaczył zjawę z zaświatów.

 

– W głowie mi się nie mieści, że szanujący się rodzic 

pozwoliłby córce ćwiczyć się w jakiejkolwiek sztuce walki.
 

– Zapewniam pana, że mój papa nie był barbarzyńcą, lecz 

cieszącym się poważaniem hrabią, a zarazem głową rodu 
Lennoxów. Trzeba panu wiedzieć, że wywodzimy się ze starego 
klanu z arystokratycznymi tradycjami. Wpływy ojca sięgały daleko
poza Szkocję.
 

– Nigdy nie słyszałem o Lennoxach. Przepraszam, jeśli w 

czymś pani uchybiłem. Czy pani ojciec żyje?
 

– Nie. Został zamordowany podobnie jak moi trzej bracia.

 

– Przykro mi to słyszeć. Współczuję pani z powodu tej jakże 

bolesnej straty. Czyżby śmierć bliskich miała coś wspólnego z pani
przyjazdem do Francji i chęcią doskonalenia szermierczych 
umiejętności?
 

– Skłamałabym, gdybym temu zaprzeczyła.

 

– Może powinna pani poszukać innego fechmistrza. Jeżeli 

pani sobie życzy, mogę sporządzić listę nazwisk…
 

– Obawiam się, że mój nauczyciel musi być prawdziwym 

mistrzem w swoim rzemiośle.
 

– Dziękuję za komplement. Schlebia mi pani, twierdząc, że 

jestem najlepszy. Być może kiedyś istotnie byłem, ale cóż, czasy 
się zmieniają.
 

– W rzeczy samej. To prawda, że dotychczas było rzeczą nie 

do pomyślenia, aby dziewczęta dobywały miecza. Mogę jednak 
być jedyną z tych, która postara się to zmienić i przetrzeć szlaki 
innym.
 

– Wcale nie próbuję pani od tego odwieść. Nie zgadzam się 

tylko zostać pani nauczycielem.
 

– Naprawdę nie chciałby pan być pierwszym fechmistrzem 

we Francji, który przyjął na nauki kobietę?
 

– Nie skusi mnie pani obietnicą sławy. Odpowiedź nadal 

brzmi „nie”. Proszę więc dłużej nie nalegać. – Spojrzał jej w twarz,
jakby spodziewał się zobaczyć na niej oznaki wstydu, a może 
poczucia winy? Nie miała pojęcia, czego właściwie od niej 

oczekiwał.
 

Na koniec westchnął i rzekł:

 

– Zechce pani pójść ze mną?

 

Podeszli do jednej z biblioteczek wypełnionych po brzegi 

książkami.
 

Debouvine odnalazł właściwy tom na półce i bez trudu 

odszukał fragment, o który mu chodziło.
 

– Proszę łaskawie posłuchać. Włoski poeta, Petrarka, w 

tysiąc trzysta czterdziestym trzecim roku pisał tak o pewnej 
kobiecie imieniem Maria:
 

Mocarna była to niewiasta, o niezłomnym ciele i 

nieprzejednanej duszy. Postać jej bardziej przypominała 
nieugiętego wojownika niż powabną i skromną dzieweczkę. Siły i 
krzepy pozazdrościłby jej niejeden mąż. Na zręczności jej nie 
zbywało, a na dobitkę harda była i śmiała jak mało kto. Nie robiła 
słodkich oczu i nie dbała o fatałaszki, co dzień stawiała opór 
śmierci, a broń była jej jedyną prawdziwą miłością. Nie pocałunki 
i pieszczoty zdobiły jej skórę, lecz rany i blizny. Ujrzałem ją kiedyś 
po latach niewidzenia i nie rozpoznałem pod przyłbicą ócz 
zdziczałych i okrutnego oblicza.
 

Hrabia skończył czytać i spojrzał na pannę Lennox.

 

– Chce pani pójść w jej ślady i skończyć tak jak ona?

 

– Nie zamierzam nikogo naśladować. Pragnę pozostać sobą, 

z tą różnicą, że będę umiała biegle władać mieczem.
 

– I nie wydaje się pani, że to cokolwiek nie na miejscu? 

Czasem nie można dostać wszystkiego, czego nam się zachce.
 

– Nie widzę powodu, dla którego miałabym nie dostać 

czegoś, na co ciężko zapracowałam.
 

– Fechmistrz w spódnicy. To niedorzeczne. Powiem więcej, 

nie wyobrażam sobie, aby jakakolwiek kobieta zdołała posiąść 
arkana walki choćby w dostatecznym stopniu.
 

– Zdaje się, że zapomniał pan o La Maupin. Przecie to 

pańska własna podopieczna.
 

Na jego twarzy odmalował się wyraz najwyższego 

zdumienia.

 

– La Maupin? Skąd, u licha, pani o niej wie?

 

– Tak się składa, panie hrabio, że wiem całkiem sporo 

najprzeróżniejszych rzeczy. Na moje szczęście Stwórca obdarował 
mnie ojcem, który wierzył, że umysły jego córek nie ustępują w 
niczym umysłom synów i dlatego warto je rozwijać. Mogłabym 
wyliczyć co najmniej kilka kobiet, które przede mną ćwiczyły się 
w sztukach walki.
 

– Jest pani córką szkockiego arystokraty. Dlaczego, na litość 

boską, osoba z pani pozycją i pochodzeniem miałaby robić coś 
takiego?
 

– Nie przyszło panu do głowy, że kobiety mogą chcieć od 

życia czegoś więcej niż prowadzenia uprzejmych rozmów i 
serwowania mężczyznom herbaty? W moim przypadku chodzi 
zwyczajnie o przetrwanie. Chcę umieć obronić się przed wrogiem. 
Czy muszę żyć w ciągłym strachu tylko dlatego, że urodziłam się 
dziewczynką? Czy kobietom nie wolno pragnąć tego samego, 
czego pragną mężczyźni?
 

– A mianowicie czego?

 

– Przygody, prawa do tego, aby samemu decydować o 

własnym losie… długo można by wymieniać.
 

Nie odpowiedział. Widocznie zabrakło mu argumentów. A 

może zwyczajnie uznał rozmowę za zakończoną. Odłożywszy 
książkę na półkę, złożył ramiona na piersiach i pozostał zwrócony 
do niej plecami. Pomyślała, że być może Francuzi dają w ten 
sposób do zrozumienia, że temat został wyczerpany.
 

Odczekała jeszcze kilka minut, po czym podniosła się z 

miejsca i ruszyła do drzwi.
 

– Pozwoli pan, że zapytam pana o coś jeszcze? – odezwała 

się od progu. – Jak pan by postąpił, będąc na moim miejscu? 
Potrafiłby pan zwyczajnie się poddać? Wyłącznie dlatego, że tak 
nakazuje dobry obyczaj?
 

– Dobrze pani wie, że nie potrafię odpowiedzieć na tak 

postawione pytanie. Nie jestem kobietą, więc nie myślę jak 
kobieta.
 

– Ma pan żonę i dzieci?

 

– Miałem. Ale wszyscy troje, moja żona i dwaj synowie padli

ofiarą sfuszerowanego rabunku.
 

– Proszę o wybaczenie. Nie powinnam była nagabywać o 

prywatne sprawy. Ja mam przynajmniej trzy siostry, którym udało 
się pozostać przy życiu. Straciłam za to wszystkich męskich 
członków rodziny. Doskonale rozumiem pańską boleść.
 

– Nie wątpię – odparł chłodno i spojrzał wymownie na 

zegarek. – Robi się późno, a przed panią długa droga do Paryża. 
Odprowadzę panią do powozu.
 

Kenna poczuła, że nagle zawiodły ją intuicja i spryt. 

Zazwyczaj potrafiła bez trudu owinąć sobie rozmówcę wokół 
palca. Nie tym razem jednak.
 

Cóż miała powiedzieć? Jak go przekonać, że jej motywy nie 

są bezduszne i samolubne? Nie znajdowała żadnych argumentów i 
prawdę mówiąc, miała ochotę zalać się łzami. Jej nadzieje i 
marzenia legły w gruzach.
 

Jeśli nie nauczę się chronić samej siebie, równie dobrze 

mogę wysłać sir Walterowi list ze wskazówkami, gdzie powinien 
mnie szukać, pomyślała smętnie, zmierzając w stronę powozu.
 

Wszystkie jej plany i projekty spaliły na panewce. Chciało jej

się już tylko rozpaczać i przeklinać własny los. Potrzebowała 
czegoś, co pomoże jej odzyskać równowagę.
 

Dziękowała Bogu, że pada deszcz. Dzięki temu nie musiała 

powstrzymywać ani ukrywać łez.
 

Na przekór wszystkiemu, powściągnęła emocje i nie dała po 

sobie poznać, że jest zdruzgotana.
 

– Dziękuję, że poświęcił mi pan swój cenny czas, panie 

hrabio – odezwała się oficjalnym tonem. – Jeszcze raz proszę o 
wybaczenie. Nie powinnam była nalegać ani tym bardziej zadawać
panu osobistych pytań. Na swoją obronę powiem tylko tyle, że 
choć pochodzę z szanowanej rodziny i odebrałam staranne 
wykształcenie, okoliczności zmusiły mnie do tego, żeby 
zapomnieć o konwenansach. Instynkt przetrwania jest we mnie 
silniejszy niż zachowanie pozorów i nie wstydzę się tego. Na cóż 
zda mi się dobry obyczaj, jeśli skończę w grobie? Niełatwo mi 

przyszło poniżać się w ten sposób i żebrać o pomoc, jak 
wygłodniały pies żebrze o wyschniętą kość. Mam swoją dumę, 
lecz musiałam się jej wyrzec. Winszuję panu żelaznej siły woli i 
życzę, aby nigdy nie znalazł się pan na moim miejscu. Oby nie 
przyszło panu żyć w ciągłym strachu i nieustannie oglądać się za 
siebie.
 

Wsiadła do powozu z dumnie uniesioną głową i zatrzasnęła 

drzwiczki. Obiecała sobie, że nie pozwoli, aby to niepowodzenie 
pozbawiło ją nadziei na przyszłość. Pokona rozpacz i wyjdzie z 
tego po dwakroć silniejsza.

 ROZDZIAŁ SIÓDMY

 

Tylko dwie rzeczy dają człowiekowi

 asumpt do działania – ciekawość i strach.

 

NAPOLEON BONAPARTE

 

Wróciła do domu madame Guion zniechęcona i 

przygnębiona. Spojrzawszy w okno, ku swemu niezadowoleniu 
stwierdziła, że Jean-Claude wciąż przesiaduje w salonie w swoim 
ulubionym fotelu przy kominku. Co gorsza, przypuszczała, że 
czeka na nią.
 

O mój Boże, tylko nie to. Nie mam teraz do tego głowy, 

pomyślała zniecierpliwiona. Nie potrafiłaby w takim stanie ducha i
umysłu prowadzić wyszukanej konwersacji. Zwłaszcza z kimś tak 
powierzchownym jak młody monsieur Guion.
 

Potrzebowała ciszy i odrobiny samotności, aby w spokoju 

lizać rany.
 

Weszła do foyer i zamknęła drzwi najciszej, jak umiała. 

Istniało spore prawdopodobieństwo, że gospodarz tak czy owak, 
usłyszy szelest jej sukni, ale postanowiła zaryzykować. Wciąż 
miała nadzieję, że uda jej się niezauważenie przemknąć na górę.
 

Gdy znalazła się przy schodach, zerknęła w stronę 

uchylonych drzwi bawialni. Jean-Claude, o dziwo, nie zareagował 
na hałas. Okazało się, że śpi. Choć raz mi się dziś poszczęściło, 
przemknęło jej przez myśl, kiedy wchodziła na górę.
 

Nazajutrz przez cały ranek rozpamiętywała swoją rozmowę z

Debouvine’em. Czuła się pokrzywdzona i poniżona, a 
świadomość, że musiała schować dumę do kieszeni i błagać o 
pomoc niczym żebrak, nie poprawiała jej nastroju.
 

Wkrótce jednak poszła po rozum do głowy i przekonała samą

siebie, że użalanie się nad własnym losem w niczym jej nie 
pomoże i z pewnością nie rozwiąże problemów.
 

Potrzebowała nowego planu działania. Koniec końców, 

hrabia nie jest jedynym fechmistrzem we Francji. Teraz musiała 
tylko znaleźć tego właściwego. Kogoś, kto wzniesie się ponad 
swoje uprzedzenia i zechce przyjąć na nauki adepta w spódnicy.
 

Mimo wszystko niełatwo jej było przejść do porządku 

dziennego nad gorzkim rozczarowaniem, jakie zgotował jej 
Debouvine. Wciąż rozgoryczona i zmęczona nagabywaniem 
ciekawskiej madame Guion, trzeciego dnia nie wytrzymała i 
wymknęła się z domu tylko po to, żeby uniknąć dalszych pytań.
 

Wyprawa do miasta okazała się wszakże pożyteczna, jako że 

udało jej się znaleźć znakomitą szwaczkę. Sprawiła sobie co 
najmniej tuzin nowych sukien z jedwabiu, aksamitu i adamaszku w
najrozmaitszych kolorach od brunatnej czerwieni burgunda 
poprzez turkus i głęboki granat, rubin, rdzawą czerwień aż do 
połyskującego złota i jasnego różu. Wybrała także kilka strojów 
jeździeckich oraz wyjątkowo niewygodną bieliznę. Doszła do 
wniosku, że Francuzki cierpią na co dzień istne katusze, aby 
wyglądać powabnie. Na szczęście, Szkotki nie musiały znosić 
podobnych tortur, ale ponieważ przebywała obecnie we Francji, 
wypadało jej się przystosować do tutejszych obyczajów.
 

Czwartego dnia wybrała się na kolejne zakupy. Tym razem 

zaopatrzyła się w rękawiczki, wachlarze, parasole, muślinowe 
chusty, buty oraz sprzączki.
 

Gdy skończyła robić sprawunki, nie pozostało jej nic innego, 

jak dotrzymać obietnicy danej samej sobie i znaleźć nowego 
nauczyciela fechtunku.
 

W drodze powrotnej zakupiła jeszcze papier i przybory do 

pisania. Dotarła do domu w porze obiadu. Następną godzinę 
spędziła w towarzystwie gospodyni i jej syna, narażona na serię 
uporczywych pytań. Znosiła dzielnie przesłuchanie aż do deseru, 
zastanawiając się w duchu, czy ci dwoje nie są przypadkiem parą 
najbardziej zadufanych w sobie, przaśnych i wścibskich snobów, 
jakich nosi ziemia. Na koniec nie wytrzymała i wymówiwszy się 

bólem głowy, czmychnęła na górę.
 

Wprawdzie nic jej nie dolegało, ale ponieważ była 

wyczerpana długim dniem i uciążliwymi indagacjami Guionów, 
postanowiła się zdrzemnąć.
 

Nie miała pojęcia, ile upłynęło czasu, do chwili gdy zbudziło 

ją głośne pukanie do drzwi.
 

– Lady Lennox – zawołała głośno Jeanne-Marie – 

przyniesiono dla pani wiadomość od hrabiego Debouvine!
 

Kenna wyskoczyła z łóżka niczym z procy. Uderzyła przy 

tym o drewnianą poręcz i boleśnie stłukła sobie kolano.
 

Wciąż rozmasowywała siniaka, kiedy madame Guion weszła 

do pokoju i podała jej list.
 

– Kiedy go doręczono? – zapytała, wpatrując się z bijącym 

sercem w zamaszyste pismo hrabiego.
 

– Dosłownie przed minutką zjawił się posłaniec. Przykro mi, 

że panią zbudziłam, ale pomyślałam, że być może to sprawa 
niecierpiąca zwłoki. Oczekiwała pani wieści od hrabiego?
 

– Nie – odparła, wciąż nie dowierzając własnym oczom. – 

Nie mam pojęcia, o co może chodzić. – Spojrzała wymownie na 
Francuzkę, licząc na to, że ta pojmie aluzję i zostawi ją wreszcie 
samą.
 

Nie zanosiło się jednak na to, aby Jeanne-Marie zamierzała 

odejść.
 

– Dziękuję, madame. Przeczytam list, kiedy uporam się z 

bólem głowy – powiedziała w końcu panna Lennox.
 

Madame Guion otworzyła usta, żeby się sprzeciwić, ale 

niemal natychmiast się rozmyśliła.
 

– Liczę na to, że da mi pani znać, co pisze hrabia – rzuciła na

odchodne. – To jest… chciałam powiedzieć, mam nadzieję, że 
podzieli się pani ze mną dobrymi nowinami.
 

Ciekawość to pierwszy stopień do piekła, pomyślała w duchu

Kenna. Była mocno poirytowana. Nie znosiła ludzi, którzy mają 
zwyczaj wtrącać się w cudze sprawy. Była jednak dobrze 
wychowana, postanowiła więc nie skomentować bezprzykładnego 
wścibstwa Jeanne-Marie.

 

– Naturalnie, wszystko pani opowiem – zapewniła w miarę 

przyjaznym tonem. – Dziękuję za doręczenie wiadomości. – Z 
tymi słowy zamknęła rozmówczyni drzwi przed nosem i wróciła 
na łóżko.
 

Chwilę później złamała pospiesznie pieczęć i otworzyła list.

 

Ku swemu zdumieniu odkryła, że trzyma w dłoni zaproszenie

na kolejną kolację.
 

Pod podpisem hrabiego widniał też następujący dopisek:

 

Mam nadzieję, że pomimo niezbyt przyjemnych okoliczności 

naszego rozstania, nie odmówi pani mej prośbie. Mam z panią 
bowiem do omówienia kwestię najwyższej wagi.
 

Kwestię najwyższej wagi… hm… interesujące. Ciekawe, cóż

to za kwestia. Nic konkretnego nie przychodziło jej do głowy. Z 
całą pewnością nie chodziło jednak o to, że zmienił zdanie na 
temat przyjęcia jej na nauki.
 

Jego ostatnie słowa doskonale zapadły jej w pamięć.

 

„Je suis désolé. Bardzo mi przykro, panno Lennox. Nie 

pierwszy raz ktoś zwraca się do mnie z podobną prośbą. I nie 
pierwszy raz ktoś odchodzi, łudząc się, że zmienię zdanie. Muszę 
panią wszakże rozczarować. Podjąłem decyzję i nic się w tej 
kwestii nie zmieni”.
 

Być może postanowił się nad nią zlitować i spisał na jej 

użytek listę nazwisk innych fechmistrzów, którzy być może będą 
skłonni jej pomóc. Nie obiecywała sobie zbyt wiele, ale zawsze to 
jakaś pociecha.
 

Bastien Lievin, hrabia Debouvine, tkwił od jakiegoś czasu 

przy oknie, spoglądając na ogród. Powoli zapadał zmrok. Salon 
jego okazałej rezydencji spowijało światło wielkich kandelabrów. 
W oddali dobiegał miarowy szum fontanny. Hrabia wciąż 
rozmyślał o hardej Szkotce, która odwiedziła go kilka dni temu.
 

Zapamiętał niemal każde słowo, które padło z jej ust. Prawdę

mówiąc, miał dla niej wiele podziwu. Wykazała bowiem 
niezwykły hart ducha, nie tylko wybierając się samotnie w daleką 
podróż, lecz także zwracając się do niego ze swoją śmiałą prośbą.
 

Na dobitkę jej argumenty brzmiały całkiem sensownie i 

naturalnie. Jakby co dzień zjawiały się u niego panny na wydaniu, 
które zamiast szukać męża, pragną ćwiczyć się w fechtunku, a w 
dodatku namawiają go, żeby im w tym pomagał, rezygnując przy 
tym z zasłużonej emerytury.
 

Wciąż uważał jej pomysł za niedorzeczny i niestosowny, lecz

z drugiej strony, cóż miał do stracenia? Poza tym nigdy wcześniej 
absurdalność sytuacji nie powstrzymywała go przed zrobieniem 
tego, co podpowiadała mu intuicja.
 

Zastanawiał się, czemu taka piękna młoda dziewczyna 

postanowiła porwać się na coś tak niezwykłego. Nie bez powodu 
pragnęła osiągnąć biegłość w sztuce władania szablą. Nie 
powiedziała o sobie wiele, ale zdołał wyczytać między wierszami, 
że grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo. Kto nastaje na jej życie 
i dlaczego? To pytanie nie dawało mu spokoju, wiedział jednak, że 
nie powinien pytać o to wprost. Byłoby to cokolwiek nie na 
miejscu.
 

Westchnął i ze szklanką w ręku przeszedł do sali, w której 

jeszcze do niedawna szkolił swoich podopiecznych. Pokazał ją 
również pannie Lennox. Pamiętał, że przyglądała się 
zgromadzonym przez niego mieczom i rapierom z nieskrywanym 
zachwytem. Cóż, być może czeka ją los podobny do losu Joanny 
d’Arc? Z tą różnicą, że Kenna będzie walczyła nie w obronie 
wiary, lecz w obronie samej siebie. Na szczęście, nie brak jej 
odwagi i determinacji.
 

Nie wiedzieć czemu, odkąd ją poznał, coraz częściej żałował,

że nie ożenił się ponownie po śmierci żony i synów.
 

Panna Lennox z powodzeniem mogłaby być jego dzieckiem. 

O ileż radośniejsze byłoby jego życie, gdyby miał u swego boku 
tak śliczną i pełną wigoru młodą osóbkę. Oddałby wiele, aby mieć 
taką córkę.
 

A co byś zrobił, gdyby jako twoja córka przyszła do ciebie i 

poprosiła, abyś nauczył ją posługiwać się bronią? Odesłałbyś ją z 
kwitkiem? Pozwoliłbyś, aby odeszła rozczarowana i upokorzona?
 

Wciąż nie mieściło mu się w głowie, że kobieta może 

wymachiwać szablą… Ale przecież Kenna wspominała, że ojciec 

pozwalał jej pobierać nauki razem z braćmi. Zyskała zatem jego 
aprobatę…
 

Owe rozmyślania przerwało nadejście lokaja.

 

– Pardonne moi, monsieur le comte – odezwał się Gaston. – 

Przyjechała lady Kenna Lennox. Wprowadzić?
 

– Tak, jak najbardziej – odparł Debouvine. Przypuszczał, że 

wciąż będzie przygnębiona, lecz kiedy przestąpiła próg spowita w 
szmaragdowozielony muślin z olśniewającymi perłami na 
alabastrowej szyi, wyglądała na osobę pogodzoną z losem i w 
pełni panującą nad emocjami.
 

O takie dokładnie wrażenie chodziło pannie Lennox. Chciała,

by hrabia dostrzegł w niej wytrzymałość oraz siłę charakteru, 
przymioty godne pochwały u kogoś, kto zamierza doskonalić się w
sztuce walki. Dowiodła, że umie szybko podnieść się po porażce, i 
była pewna, że nie umknęło to jego uwadze.
 

– Dobry wieczór, monsieur le comte – rzekła na powitanie. – 

Cieszę się, że znów mogę odwiedzić pański uroczy dom. To dla 
mnie zaszczyt.
 

– To ja jestem zaszczycony, lady Lennox.

 

– Wyznam wszakże, iż pańskie motywy pozostają dla mnie 

zagadkowe. Nie potrafię dociec powodu, dla którego postanowił 
pan zaprosić mnie do siebie ponownie.
 

– Cóż, niech mi wolno będzie powiedzieć, że przykuła pani 

moją uwagę. Teraz oczekuję, że wzbudzi pani również moje 
zainteresowanie.
 

– Nie bardzo wiem, jak miałabym się do tego zabrać.

 

– Wystarczy, że będzie pani sobą. Pozwolę sobie zauważyć, 

że wygląda dziś pani absolutnie olśniewająco. Gdybym był o 
trzydzieści lat młodszy, moje serce znalazłoby się w poważnym 
niebezpieczeństwie. Uwiodłaby mnie pani bez najmniejszego 
wysiłku.
 

Roześmiała się.

 

– W takim razie muszę zapamiętać, aby częściej wkładać tę 

suknię.
 

– O tak, prezentuje się w niej pani jeszcze korzystniej niż 

zwykle, o ile to w ogóle możliwe. Wiem, co mówię, męskie oko 
nigdy nie jest ślepe na damskie wdzięki. Bez względu na wiek.
 

Podszedł bliżej, a ona wyciągnęła do niego rękę. Ucałował ją

z właściwą sobie galanterią, po czym wsunął sobie jej dłoń pod 
ramię i podprowadził ją do krzesła stojącego przy kominku.
 

Chwilę później pojawił się Gaston z butelką szampana i 

dwoma kieliszkami.
 

– Czyżby sądził pan, że przedni trunek pomoże mi utopić 

smutki?
 

– A są jakieś smutki, które chciałaby pani utopić?

 

– Nie, ale gdyby istotnie dręczyły mnie wielkie zgryzoty, 

wolałabym je topić w szampanie niż w beczce pospolitej 
małmazji

[4]

.

 

Debouvine robił, co w jego mocy, aby się nie uśmiechnąć. 

Boże uchowaj, aby dostojny pan hrabia okazał, że dobrze się bawi 
w towarzystwie nieopierzonej młódki.
 

– Czy ktoś już pani mówił, że jest pani czarująca?

 

– Nie, ale za to nie raz i nie dwa słyszałam, że jestem 

nieznośna.
 

Tym razem nie wytrzymał i wybuchnął gromkim śmiechem.

 

– Pani rozbrajająca szczerość nam, Francuzom, wydaje się 

odrobinę niepokojąca. Zakłamanie panujące na salonach to dla nas 
chleb powszedni.
 

– Przykro mi, jeśli wykazałam rażący brak ogłady, lecz kiedy

zapytał pan, czy mówiono mi, że jestem czarująca, pomyślałam o 
czarach i wyobraziłam sobie siebie jako starą wiedźmę z 
rozczochranymi włosami, która biega po wrzosowiskach, rzucając 
czar na niewinne dziewice.
 

Znów się roześmiał. Tak głośno, że prawdopodobnie usłyszał

go cały Paryż.
 

– Zaproponowałbym pani więcej szampana, ale obawiam się,

że mogłoby to wpłynąć niekorzystnie na pani dowcip, który, jak 
zauważyłem, jest dziś wyjątkowo ostry. Zachowuje się pani o 
wiele swobodniej niż poprzednio. Czemu zawdzięczam tę miłą 
odmianę, jeśli wolno spytać?

 

– Cóż, poczułam ogromną ulgę. Teraz, kiedy poznałam 

pańską decyzję w kwestii przyjęcia mnie na nauki, nie muszę się 
już mitygować ani powściągać języka. Wiem, że nic nie zmieni 
pańskiego stanowiska.
 

Natychmiast spoważniał.

 

– A jednak to właśnie swadą i poczuciem humoru zdołała 

pani przekonać mnie do swego szalonego pomysłu. Zdziałały 
znacznie więcej niż uprzednie usilne perswazje.
 

– Cóż, to pańska wina. Nie trzeba było poić mnie… – urwała 

gwałtownie, gdy dotarło do niej znaczenie jego słów. – Panie 
hrabio, jeśli to żart…
 

– Ależ, moja droga, ma mnie pani za okrutnika? Nie 

mógłbym żartować z pani w ten sposób.
 

– A zatem… Czy to znaczy, że…

 

– Tak, przyjmę panią na nauki. I niech Bóg ma mnie w 

swojej opiece! Obym nigdy nie pożałował tego, co właśnie 
powiedziałem, zapewne pod wpływem szampana.
 

– Wypił pan zaledwie jeden kieliszek, nie sądzę więc, że to 

trunek wpłynął na pańską decyzję.
 

– Panno Lennox, niechże pani pozwoli staremu człowiekowi 

usprawiedliwić przed samym sobą brak silnej woli.
 

– Wcale nie jest pan jeszcze taki stary.

 

– Ależ, drogie dziecko, niedawno skończyłem sześćdziesiąt 

lat. Siądźmy lepiej do stołu. Gaston drepcze tam i z powrotem po 
korytarzu, martwiąc się o jagnięcinę. Będzie wielce niepocieszony 
jeśli pozwolimy, aby zbyt długo się piekła.
 

Po posiłku, który okazał się prawdziwą ucztą dla 

podniebienia, hrabia zabrał swego gościa do „różowego saloniku” i
nalał Kennie szklaneczkę porto.
 

Kenna przystanęła w pobliżu portretów przodków.

 

– Nie widzę pana na żadnym z obrazów. Czemu?

 

– Nie cierpię ich. Wszyscy wyglądają na nich groźnie albo 

ponuro. Zauważyła pani?
 

– Hm… czy ja wiem? To zapewne pański ojciec. Widzę duże 

podobieństwo. Obaj macie rzymski nos.

 

– Tak, rzymski nos to nasz znak rozpoznawczy. Jak pani 

widzi, pochodzę z rodziny wyjątkowo nieatrakcyjnych mężczyzn.
 

Uśmiechnęła się i podeszła do malowidła przedstawiającego 

młodą kobietę.
 

– Pańska matka była za to bardzo urodziwa.

 

– Nie przepadała za tym obrazem. Powiedziała malarzowi, że

ten wizerunek nie ma zadatków na arcydzieło. Malarz na to, że aby
stworzyć arcydzieło, musiałby mieć do namalowania coś naprawdę
pięknego.
 

Zachichotała rozbawiona.

 

– Miał pan dużą rodzinę?

 

– Dwóch braci i trzy siostry. Wszyscy odeszli już z tego 

świata.
 

– Bardzo mi przykro. Niełatwo żyć w pojedynkę.

 

Zmarszczył brwi.

 

– Ależ, nie jestem na świecie zupełnie sam. Mam młodą 

podopieczną, Josette Revel. Jest mniej więcej w pani wieku. Nie 
jesteśmy spokrewnieni, ale jest dla mnie jak córka. Jestem pewien, 
że przypadniecie sobie do gustu.
 

– Kiedy ją poznam?

 

– Wraca jutro. Urodziła się w cygańskim taborze. Wprawdzie

spędziła większość życia w moim château, niemniej od czasu do 
czasu odwiedza miejsce, w którym przyszła na świat. Nie chce 
zapomnieć o swoich korzeniach.
 

– I pozwala jej pan podróżować bez eskorty?

 

Debouvine nie zdołał powstrzymać się od śmiechu.

 

– Nie powinniśmy zapominać o przeszłości – dodała 

Lennoxówna. – Rodzinne więzi są nie do przecenienia.
 

– Josette zgodziłaby się z panią w zupełności.

 

– Nie mogę się doczekać naszego spotkania. Mam nadzieję, 

że się zaprzyjaźnimy.
 

– Nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Coś mi się 

zdaje, że macie ze sobą wiele wspólnego. Naturalnie, mogę się 
mylić. Nie jestem już tak spostrzegawczy jak kiedyś.
 

– Czemu zmienił pan zdanie w sprawie mojej prośby?

 

– Cóż, nie potrafiłem przejść do porządku dziennego nad 

tym, co mi pani powiedziała tuż przed odjazdem. Miałem sporo 
czasu na przemyślenia. Zaintrygowała mnie pani i koniec końców, 
uznałem, że chcę panią lepiej poznać. Jak na osobę w tak młodym 
wieku dużo pani wie o cierpieniu. Co gorsza, nie z lektury, lecz z 
własnego doświadczenia. Chciałbym, żeby opowiedziała mi pani 
więcej o tym, co ją spotkało.
 

Kenna pozwoliła, by usadowił ją na kanapie i splotła dłonie 

na kolanach.
 

Hrabia przystawił sobie krzesło i usiadł naprzeciw niej.

 

– Zaczęło się od zabójstwa ojca i dwóch najstarszych braci – 

powiedziała z ciężkim sercem. – Zabili ich nasza ciotka i jej 
kochanek. Isobel Lennox była żoną jednego z braci papy. Miała 
syna z poprzedniego małżeństwa, Giles’a McLennana. Była 
niezwykle urodziwą, lecz także bezprzykładnie próżną i zachłanną 
kobietą. Nieustannie namawiała wuja, aby kupował coraz to 
większe zamki. Chciała żyć jak królowa.
 

– Żona tego pokroju niejednego mężczyznę doprowadziła do 

ruiny – stwierdził z powagą Debouvine.
 

– Święte słowa. Co gorsza, ciotka przez długie lata miała 

kochanka. Był nim pewien Anglik, lord Walter Ramsay. Wuj nie 
ostygł jeszcze w grobie, a ona już sprowadziła Ramsaya do domu. 
Wkrótce razem przepuścili całą fortunę zmarłego, a potem zaczęli 
wyprzedawać kolejno jego włości. Kiedy roztrwonili wszystko, 
ciotka postanowiła zagrabić także majątek, ziemie oraz tytuł mego 
ojca. Właśnie w tym czasie napadnięto go i zamordowano, kiedy 
wraz z moimi braćmi wracał do domu po wizycie u Grahamów. 
Jednemu z braci ścięto głowę i wbito ją na pal. – Przerwała na 
moment, żeby się uspokoić. – Nigdy się nie dowiedzieliśmy, kto to
zrobił i dlaczego, ale byliśmy pewni, że nie chodziło o rabunek. 
Niedługo po tym okazało się, że ciotkę i Ramsaya wyznaczono na 
naszych opiekunów. Przez jakiś czas podtruwali naszego 
najmłodszego brata, Kendrew, aż w końcu doprowadzili do jego 
śmierci. Wówczas najstarsza z nas, Claire, odziedziczyła tytuł i 
została hrabiną Errick i Mains. Miała wówczas zaledwie piętnaście

lat, ale Isobel i Walter umyślili sobie wydać ją za Giles’a, syna 
Isobel. Dzięki temu małżeństwu przejęliby całkowitą kontrolę nad 
dobrami Lennoxów. Spotkał ich srogi zawód. Mimo młodego 
wieku, Claire nie była podatna na wpływy i nie chciała przystać na
ich plan. Grozili nam i znęcali się nad nami przez cztery miesiące, 
aż w końcu Ramsay uznał, że nadeszła pora przyspieszyć bieg 
wydarzeń. Wywiózł Claire do opuszczonego zamku w Caithness, 
wtrącił ją do lochu i niemal zagłodził na śmierć.
 

– Zdołała zbiec?

 

– Nie. Deptałam po piętach Ramsayowi tak długo, jak to było

konieczne. Szczęście mi sprzyjało. Dowiedziałam się, dokąd zabrał
moją siostrę, i przebrana za chłopca ściągnęłam odsiecz. 
Wyprawiłam się konno do Edynburga, aby prosić o pomoc Frasera 
Grahama. To właśnie Fraser, jego brat hrabia Monleigh oraz ich 
ludzie uwolnili Claire.
 

– Co się stało z Isobel i Walterem?

 

– Ciotka wolała śmierć niż więzienie. Wypiła truciznę. Lord 

Ramsay został osądzony i osadzony w Anglii. Niestety, po bitwie 
pod Culloden król Anglii uwolnił Waltera. Ponoć w więzieniu 
poprzysiągł zemstę. Zamierza mnie zgładzić, ponieważ 
pokrzyżowałam mu szyki i w jego mniemaniu przyczyniłam się do
śmierci Isobel.
 

– Więc to dlatego przyjechała pani do Francji i dlatego chce 

pani umieć się bronić?
 

– Tak.

 

– Dlaczego postanowiła pani zrobić to sama? Czemu nie 

pozwoliła pani, aby chroniła panią rodzina?
 

– Ramsay wymordował wszystkich mężczyzn z mojej 

rodziny i niemal pozbawił życia moją siostrę. Nie przeżyłabym, 
gdyby z mojego powodu zginął ktoś jeszcze. To ja naraziłam się na
jego gniew i to ja muszę wyrównać z nim rachunki. Nie mogę 
mieszać do tego nikogo więcej. Stawię mu czoła w pojedynkę. 
Jeśli zdołam go pokonać, przeżyję, jeśli nie, umrę. Ale 
przynajmniej nie zabiorę ze sobą do grobu poczucia winy.
 

– Wzięła pani na swe wątłe barki ogromny ciężar – odezwał 

się hrabia. – Ja także czuję się odpowiedzialny za pani los. 
Poniekąd ode mnie będzie zależało, czy uratuje pani życie.
 

– Jestem pewna, że jeśli połączymy siły, możemy zdziałać 

cuda. Właśnie dlatego wybrałam pana. Nie obawiam się powierzyć
panu swojego życia. Nie oczekuję pańskiego współczucia. Chcę 
tylko, żeby mnie pan nauczył, jak się bronić. Będę posłuszną i 
pojętną uczennicą. Kiedy bardzo mi na czymś zależy, wkładam w 
to całe serce. I nigdy się nie poddaję.
 

– Niebawem się o tym przekonamy. Będzie pani miała 

mnóstwo okazji, aby udowodnić, ile jest pani warta. Na początek 
przeniesie się pani do mojego château. Dopóki będzie pani moją 
podopieczną, znajdzie pani schronienie pod moim dachem. 
Uprzedzam, że przejmę całkowitą kontrolę nad pani życiem. Będę 
pani mówił, kiedy jeść, kiedy spać, kiedy odpoczywać i jak się 
ubierać. Będzie pani ciężko pracować, od świtu do nocy. I będzie 
mi pani we wszystkim posłuszna. Nawet jeśli moje polecenia 
wydadzą się pani niedorzeczne lub bezsensowne.
 

Kenna poczuła w oczach łzy i nie zdołała ich powstrzymać. 

Rozmawiała z najlepszym fechmistrzem we Francji, a on zgodził 
się przyjąć ją na nauki.
 

– Nigdy nie zdołam się panu odwdzięczyć.

 

– Za kilka dni zapewne będzie pani przeklinała dzień, w 

którym mnie poznała. Czeka panią arcytrudne zadanie. Niejeden 
mężczyzna nie wytrzymuje żelaznej dyscypliny, którą narzucam 
swoim uczniom. Znienawidzi pani nawet terminy, które każę pani 
zapamiętać, a potem powtarzać do znudzenia.
 

– Jestem pewna, że nie będzie aż tak źle. A ja zawsze będę 

panu wdzięczna.
 

– Miejmy nadzieję. Tak czy owak, cieszę się, że dołączy pani

do domowników i pozna Josette.
 

Hrabia podniósł się z miejsca i podał jej ramię.

 

– Już późno. Pora udać się na spoczynek. Przyślę po panią 

powóz jutro o dziesiątej rano. Proszę zabrać ze sobą cały dobytek.

 ROZDZIAŁ ÓSMY

 

Więc zełgałeś, ohydnie zełgałeś:

 

Przysięgam, że to łgarstwo! Podłe łgarstwo!

 

WILLIAM SZEKSPIR, Otello

 

Kiedy nazajutrz panna Lennox przybyła do posiadłości 

Debouvine’a, zamiast Gastona drzwi otworzyła jej kobieta.
 

Kenna była tak zaskoczona, że na moment kompletnie 

oniemiała.
 

– Witamy w nowym domu, lady Lennox. Hrabia oczekuje 

pani w salonie.
 

Kenna weszła do środka i uśmiechnęła się.

 

– Proszę mi wybaczyć brak manier. Spodziewałam się ujrzeć 

Gastona, a nie piękną młodą kobietę. Powinnam była się 
przedstawić.
 

– Ależ nie ma takiej potrzeby. Wiem, kim pani jest.

 

– Hrabia wspominał o pani. Jestem Josette Revel. Mieszkam 

tu, ale nie należę do służby. Nie jestem też córką ani damą serca 
pana Debouvine’a. Jakiś czas temu hrabia wpuścił mnie do swego 
serca i do swego domu. Zupełnie tak jak panią. W przeciwieństwie 
do pani nigdy nie chciałam i nie chcę mieć do czynienia z 
fechtunkiem. Szczerze mówiąc, nie rozumiem, dlaczego 
jakakolwiek kobieta chciałaby robić coś podobnego…
 

– Nie mam pani tego za złe. Powiem jedynie, że opuszczenie 

domu i przyjazd do Francji nie były dla mnie łatwe, a zmusiły 
mnie do nich okoliczności. To nie był kaprys znudzonej życiem 
panny z dobrego domu.
 

– Dlaczego zatem pani przyjechała?

 

– To długa historia. Podzielę się nią z panią przy innej 

sposobności. Może pani będzie wówczas gotowa opowiedzieć mi 
swoje dzieje.
 

Josette miała oliwkową skórę, zmysłowe ciało o pełnych 

kształtach i niesamowicie duże brązowozielone oczy. Z taką 
powierzchownością zapewne mogłaby owinąć sobie wokół palca 
każdego bez wyjątku mężczyznę. Była tak urodziwa, że Kenna ze 
swoimi rudymi włosami i bladą cerą czuła się przy niej zaledwie 
pospolita.
 

Jej wełniana ozdobiona wenecką koronką kreacja również 

zrobiła na Lennoxównie niemałe wrażenie.
 

– Pani suknia jest absolutnie wyjątkowa – powiedziała z 

uznaniem. – Ta koronka to istne dzieło sztuki.
 

Rozmówczyni obrzuciła ją przeszywającym spojrzeniem.

 

– Spodziewała się pani, że będę miała na sobie pstrokatą 

spódnicę z falbanami, okrągły złoty kolczyk w uchu i pobrzękujące
na nadgarstkach bransolety?
 

– Przede wszystkim nie spodziewałam się, że to pani otworzy

mi drzwi – odparła bez namysłu Kenna. – Nie rozmyślałam więc o 
tym, co pani na siebie włoży. Jako że sama przyjechałam do 
Paryża z zaledwie trzema sukniami, nie mam prawa krytykować 
cudzego odzienia. Niemniej jeśli skłania się pani ku pstrokatym 
spódnicom z falbanami, okrągłym złotym kolczykom i 
pobrzękującym bransoletom, to jak najbardziej powinna je pani 
nosić.
 

Josette przyjrzała jej się podejrzliwie, jakby nie sądziła, że 

ktoś taki jak ona jest zdolny do sarkazmu.
 

– Zechce pani udać się za mną. Pokażę pani jej pokój. Mieści

się na drugim piętrze tuż obok mojego. – Umilkła i przemówiła 
ponownie, dopiero gdy zaczęły wchodzić po schodach na górę. – 
Hrabia uznał, że być może chciałaby pani mieć kogoś w pobliżu 
dla towarzystwa. Dlatego wybrałam ten pokój. Ale jeśli życzy pani
sobie większej prywatności…
 

– Pochodzę z licznej rodziny. Mam trzy siostry. Nie 

czułabym się swobodnie, gdybyście ulokowali mnie w 

odosobnionym miejscu. Cieszę się, że nie miała pani nic 
przeciwko temu, aby zająć pokój obok mnie.
 

Josette wciąż była nieufna.

 

– Wcale nie powiedziałam, że nie mam nic przeciwko temu.

 

– Proszę dać mi znać, kiedy przejdzie pani ochota na 

uszczypliwości. Mam nadzieję, że uda nam się dojść do 
porozumienia i zostaniemy przyjaciółkami.
 

– Zgoda. Powiadomię panią, gdy najdzie mnie ochota, aby 

się zaprzyjaźnić. Choć uprzedzam, że to może nigdy nie nastąpić.
 

– Będę cierpliwie czekać. Jak powiadają, dzień bez przyjaźni 

to dzień stracony.
 

– Cóż, trudno mi o tym sądzić – odrzekła cierpko Francuzka. 

– Z wyjątkiem hrabiego nikt nigdy nie palił się do tego, aby zostać 
moim przyjacielem. Jestem z pochodzenia Romką, to jest 
Cyganką, a Cyganie jak wiadomo to urodzeni kłamcy i złodzieje. 
To zazwyczaj zniechęca do zawarcia bliższej znajomości. – Jej 
głos był pełen goryczy i z trudem powściąganego gniewu.
 

Panna Lennox wiedziała, że ludzie potrafią być podli, i 

szczerze jej współczuła.
 

– Ja mam w sobie domieszkę krwi Piktów, Celtów i Szkotów.

Ponoć jesteśmy z natury nieufni, podejrzliwi i surowi. Na dobitkę 
ja sama jestem uparta jak osioł i mam niewygodny zwyczaj mówić
bez ogródek. Owe przywary z całą pewnością nie przysparzają mi 
popularności. Może powinnam wyjść i jeszcze raz zapukać do 
drzwi? Mogłybyśmy zacząć wszystko od nowa.
 

Josette zmierzyła ją odrobinę zdumionym wzrokiem, jakby 

rozważała jej słowa. Nie uśmiechnęła się wprawdzie, lecz jej 
źrenice zamigotały cieplejszym blaskiem.
 

Kiedy otworzyła drzwi, weszły razem do środka.

 

Nowe lokum panny Lennox urządzone było z ogromnym 

smakiem i utrzymane w kojących zmysły odcieniach zieleni oraz 
koloru kremowego.
 

– Wybrałam dla pani ten pokój – odezwała się Francuzka – 

nie tylko dlatego, że znajduje się w pobliżu mojego, lecz także z 
powodu pięknego widoku.

 

Postały chwilę na balkonie, podziwiając ogród, lecz zaraz 

wróciły do środka, aby uciec przed dojmującym chłodem.
 

– Każę przynieść bagaże. Czy mam poprosić pokojówkę, aby

rozpakowała pani rzeczy?
 

– Nie trzeba. Rozpakuję się sama. Lepiej, żeby pokojówka 

zajęła się czymś bardziej pożytecznym.
 

– Cóż, w takim razie… przyślę pani na górę tacę z 

jedzeniem. Poczuje się pani jak u siebie w domu, a przy okazji zje 
pani lekki posiłek.
 

– Dziękuję za pomoc, mademoiselle Josette. Jestem pani 

ogromnie zobowiązana.
 

– Nie ma o czym mówić. Do zobaczenia o ósmej przy 

kolacji. Proszę postarać się przyjść o wyznaczonej porze. Hrabia 
bardzo sobie ceni punktualność.
 

– Podobnie jak ja.

 

Kenna odprowadziła wzrokiem nową znajomą, po czym 

przystanęła pośrodku sypialni i rozejrzała się dookoła. Dziś miała 
rozpocząć zupełnie nowe życie.
 

Podczas wieczornego posiłku Debouvine wciągnął ją w 

rozmowę na temat fechtunku.
 

– Ile miała pani lat, kiedy po raz pierwszy wzięła do ręki 

szablę?
 

– Byłam bardzo mała, kiedy zaczęłam przyglądać się 

treningom braci. Miałam wówczas bodaj siedem lat, ale zaczęłam 
ćwiczyć razem z nimi dopiero trzy lata później.
 

– Josette była mniej więcej w tym samym wieku, kiedy 

zaczęła mnie męczyć, abym zaczął ją uczyć – oznajmił hrabia. – 
Długo się opierałem, lecz w końcu uległem. Szermierka wkrótce 
stała się jej wielką pasją.
 

Lennoxówna zatrzymała łyżkę w połowie drogi do ust i 

utkwiła oskarżycielskie spojrzenie w młodej Francuzce.
 

– O ile mnie pamięć nie myli, nie dalej jak kilka godzin temu

twierdziła pani, że nie pojmuje, skąd u kobiety zainteresowanie 
fechtunkiem. Miała pani jakiś powód, aby skłamać?
 

Josette wzruszyła ramionami.

 

– Wcale nie skłamałam. Po prostu zataiłam prawdę.

 

– Mam rozumieć, że obok fechtunku pani kolejną pasją jest 

rozpowiadanie nieprawdy?
 

– Rzekłabym, że jestem kobietą dwóch różnych prawd, które 

to prawdy wybieram stosownie do nastroju oraz do okazji. 
Rankiem nie miałam ochoty wdawać się w długie dyskusje. 
Niewinne kłamstewka pozwalają oszczędzić wiele czasu. Gdybym 
powiedziała prawdę, nie uniknęłabym obszernych wyjaśnień. I 
proszę, niech mi pani nie wmawia, że sama nigdy pani nie 
skłamała.
 

– Nie rozmawiamy o mnie. To nie ja zełgałam pani w żywe 

oczy.
 

– Najwyraźniej nie wystarcza pani, że biję się w piersi. Cóż, 

widać dla takiej moralistki jak pani, prawda jest zbyt trudna do 
przyjęcia. A prawda jest taka, że od czasu do czasu kłamiemy 
wszyscy. A może zechce pani skłamać i zaprzeczy?
 

– Naturalnie, że zdarzało mi się mówić nieprawdę. Z tą 

różnicą, że ja robię to zazwyczaj z uprzejmości, kiedy nie chcę 
zranić czyichś uczuć. A to nie to samo.
 

– Myślę, że jesteś winna Kennie przeprosiny – wtrącił się do 

rozmowy hrabia.
 

– Niech i tak będzie. Lady Lennox, zechce pani wybaczyć mi

mój karygodny postępek. Przepraszam za wszystkie kłamstwa, 
które wygłosiłam i wygłoszę w swoim życiu. Wieczór spędzę na 
modlitwie. Może tym sposobem zdołam zadośćuczynić swoim 
występkom.
 

– Coś mi się zdaje, że jeden wieczór modłów nie wystarczy, 

aby odkupić wszystkie pani przewiny – odparła z uśmiechem 
Kenna.
 

Roześmieli się wszyscy troje i dokończyli posiłek w 

doborowych nastrojach.
 

Następnego ranka Josette wyrwała Kennę ze snu jeszcze 

przed świtem.
 

Lennoxówna pogrążona była w błogim śnie, kiedy usłyszała 

kroki, a potem niecierpliwy głos Francuzki.

 

– Pobudka!

 

– Która godzina? – zapytała zaspanym głosem, nie zadając 

sobie trudu, aby unieść głowę nad poduszką.
 

– Już szósta. Pora wstawać.

 

– Sacrebleu! To przecie środek nocy! I po cóż mam wstawać 

tak wcześnie?
 

– Jedziemy do miasta.

 

Panna Lennox usiadła na posłaniu i ziewnęła.

 

– Do miasta? A po co?

 

– Będzie pani potrzebowała specjalnego stroju na lekcje. Jeśli

chcemy znaleźć wszystko, co trzeba, musimy wyjechać jak 
najwcześniej.
 

Przeszedłszy przez pokój, Josette otworzyła na oścież drzwi 

szafy.
 

– Wielkie nieba! Trzeba wymienić pani całą garderobę. To na

nic się nie zda.
 

– Zamówiłam już nowe odzienie. Będzie gotowe za dwa 

tygodnie.
 

– Bardzo dobrze. W międzyczasie dokupimy kilka 

niezbędnych dodatków. W kwestiach strojów maître jest nieugięty. 
– Z tymi słowy panna Revel poddała dokładnej inspekcji suknie 
Kenny.
 

– Proszę włożyć tę zieloną – powiedziała tonem 

nieznoszącym sprzeciwu. – Za pół godziny czekam na panią na 
dole.

 ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

 

Kiedy zejdziemy się z powrotem?

 

Gdy grom zagłuszy grzmotem

 

Szum deszczu i wichury lament?

 

WILLIAM SZEKSPIR, Makbet

 

Odkąd Colin poznał ognistowłosą Szkotkę, w żaden sposób 

nie potrafił wybić jej sobie z głowy. Rozmyślał o niej bez ustanku i
wyrzucał sobie, że pozwolił jej odejść, nie wywiedziawszy się 
uprzednio, dokąd się udała.
 

Mniej więcej w tym samym czasie, gdy Kenna 

przygotowywała się do wyprawy na zakupy, do jego kajuty 
wtargnął bez zaproszenia Alejandro.
 

– Na litość boską, miarkuj się, człowieku. Najwyższa pora 

otrząsnąć się z chandry. Chcesz, żeby ludziom spadło morale? Nie 
do twarzy ci z tym stuporem. A skoro nasza ruda znajoma wpadła 
ci w oko, to może nie od rzeczy byłoby ją odszukać?
 

Kapitan posłał mu mordercze spojrzenie.

 

– Czasami, gdy cię słucham, przemawiasz niczym mędrzec z 

siwą brodą, ale bywa, że bredzisz jak bezmyślny błazen, by nie 
powiedzieć ostatni półgłówek. Zaczynam sądzić, że sam diabeł 
wybiera mi przyjaciół, i zastanawiam się, czym sobie na to 
zasłużyłem. I wiedz, że krytyką niewiele u mnie zdziałasz.
 

Calderón zrobił srogą minę.

 

– Racja. Krytyka czy łagodna perswazja niewiele tu pomogą. 

Idę o zakład, że więcej bym wskórał, gdybym potajemnie napchał 
ci w portki prochu i podpalił lont. W tak beznadziejnych 

przypadkach jak twój trzeba uciekać się do radykalnych środków. 
Jak mam cię przekonać, żebyś zaczął szukać swojej panny? A 
może chciałbyś, żebym to ja jej poszukał?
 

– Jak najbardziej. Znajdź ją, jeśli potrafisz. Choć równie 

dobrze mógłbyś szukać wiatru w polu.
 

– Bez wątpienia mam większe szanse odnalezienia jej niż ty. 

Nic tylko leżysz, rozmyślasz o niebieskich migdałach i opróżniasz 
kolejne butelki. W ten sposób na pewno jej nie odnajdziesz.
 

– A jak niby mamy jej szukać? Przecie nie znamy nawet jej 

nazwiska.
 

– Owszem, nie znamy. Ale właśnie przyszedłem, żeby ci 

oznajmić, że „Aethelred” właśnie przybił do Kopenhagi i 
zakotwiczył w porcie. Przypuszczam, że wiesz, jaki zrobić pożytek
z tej wiedzy. Ale jeśli jesteś zbyt rozleniwiony, żeby zwlec się z 
koi, wyręczę cię i zapytam kapitana Fischera, co począł z naszą 
złotooką ślicznotką.
 

– Do diaska, czy to ja sam nie potrafię znaleźć jednej 

bezbronnej niewiasty?
 

– Nareszcie zaczynasz mówić do rzeczy. Już zaczynałem 

poważnie w ciebie wątpić. Ostatnio nie byłeś nawet w stanie 
zebrać własnych myśli, a jedyne, co umiałeś odnaleźć bez trudu, to
dno kolejnej flaszki. Jak sądzę, udasz się niezwłocznie na 
„Aethelred”. Zapytam więc, czy życzysz sobie, abym ci 
towarzyszył?
 

– Tylko jeśli obiecasz, że będziesz miły jak do rany przyłóż.

 

– Będę ujmujący, przyrzekam. Jeśli mi na tym zależy, umiem

być słodziutki jak miód prosto z pasieki.
 

– Ruszajmy zatem. Przydasz się do machania wiosłami.

 

Godzinę później weszli razem do kajuty kapitana Fischera.

 

– A niech mnie – zdziwił się Duńczyk. – Nie spodziewałem 

się was, panowie. – Podniósł się z miejsca i uścisnął im ręce. – 
Oszczędziliście mi zachodu. Właśnie miałem się do was wybrać. 
Siadajcie, proszę.
 

– Pewno przyszliście wypytać o swoją Szkotkę?

 

– Nie inaczej – rzekł Montgomery. – Chciałbym wiedzieć, 

jak zniosła podróż i co się z nią później stało.
 

Kapitan Fischer, jako że był człowiekiem nadzwyczaj 

skrupulatnym, snuł swą opowieść przez następną godzinę z 
okładem. Najpierw zrelacjonował przebieg rejsu, by na koniec 
dojść do miejsca, w którym odprowadził swą pasażerkę do 
gospody Dessinów, a potem wyprawił prywatnym dyliżansem z 
Calais do Paryża
 

– Pamiętasz może, gdzie wynająłeś powóz? – zapytał 

Montgomery.
 

– Naturalnie. W biurze pocztowym. Stangret był synem 

właściciela.
 

– Jak się nazywał?

 

Duńczyk spojrzał na rozmówcę skonfundowanym wzrokiem.

Sprawiał wrażenie, jakby nie rozumiał pytania.
 

– Ach, więc o to idzie – olśniło go nagle. – Sądziłem, że 

chcesz się upewnić, czy dotarła do celu cała i zdrowa, ale widzę, 
że pragniesz ją odnaleźć.
 

– A jeśli istotnie mam taki zamiar, zechcesz podzielić się ze 

mną tym, co wiesz, czy może zrodziły się w tobie ojcowskie 
uczucia i w związku z tym będziesz ją przede mną chronił? 
Zapewne uważasz, że nie dorastam jej do pięt.
 

Fischer roześmiał się i otworzywszy szufladę, wyjął z niej 

sakiewkę.
 

– To reszta twoich pieniędzy – rzekł, wręczając woreczek 

Colinowi. – Nie wydałem wszystkich. – A co do panny, przyznam, 
że masz znakomity gust, przyjacielu. Przyjmij moje 
powinszowania.
 

– Przyjmę, jeśli zachowasz resztę. Nalegam. Należy ci się 

coś za fatygę.
 

– Cóż, w takim razie, dziękuję. Nie odmówię. Ów Francuz, 

który powoził, nazywał się Marcel Favier.
 

– Przypominasz sobie może, jak wyglądał?

 

– Około czterdziestki, niewysoki, raczej drobnej postury, 

chodził lekko przygarbiony. Miał ciemne włosy i niebieskie oczy 
jak większość Francuzów. Hm… mam nadzieję, że to wystarczy, 

aby wszcząć poszukiwania.
 

– Ja też.

 

– Kiedy zatem ruszacie do Calais?

 

– Jak tylko wrócimy na pokład „Dancing Water”.

 

– Dacie się przedtem namówić na wspólny lunch?

 

– Jak najbardziej. Z przyjemnością.

 

Montgomery dotrzymał słowa. Alejandro i on zjedli razem 

posiłek z duńskim druhem, po czym udali się z powrotem na 
własny statek. Gdy dotarli na miejsce, niezwłocznie obrali kurs na 
Calais.
 

Dopłynąwszy do portu, natychmiast złożyli wizytę 

Marcelowi Favierowi w urzędzie pocztowym. Nie zastali go, więc 
wrócili kilka godzin później.
 

– Szkotka, powiada pan? A jakże, pamiętam ją bardzo 

dokładnie.
 

– Poznał pan jej nazwisko?

 

– Nie. Wolała pozostać anonimowa. Nawet sam książę 

Burbon nie zdołał wyciągnąć z niej prawdziwego imienia.
 

– Książę Burbon? – zdziwił się Montgomery. – Mówiono mi,

że podróżowała sama.
 

– Nie inaczej. Z początku była sama, monsieur. Ale książę i 

jego dwaj kompani zatrzymali nas niedaleko Paryża. Zostali 
napadnięci przez rozbójników i jeden z nich był poważnie ranny. 
Ich powóz został uszkodzony, więc zabraliśmy ich do miasta i 
wysadziliśmy pod domem ich znajomego medyka.
 

– A owa dama? Gdzie wysiadła?

 

– A niech to, panie, za nic nie mogę sobie przypomnieć, jaka 

to była ulica.
 

– Do diabła, a więc wszystko stracone – zdenerwował się 

Colin. – Nie znajdziemy jej.
 

– Proszę nie desperować, monsieur. Jutro z samiutkiego rana 

jadę znowu do Paryża. Jeśli mają panowie ochotę pojechać ze mną,
pokażę panom, gdzie zostawiłem waszą zagubioną mademoiselle. 
Zawsze pamiętam miejsca, w których bywam, ale za to mam 
kłopot z ich nazwami.

 

Nazajutrz Calderón i Montgomery wyruszyli razem z 

Marcelem do stolicy. Favier dotrzymał słowa i wysadził ich przed 
zadbaną willą.
 

– To tutaj – zapewnił stangret. – Zapamiętałem te łuki, nie 

mogę się mylić.
 

Alejandro wynagrodził sowicie pocztyliona, tymczasem 

Colin zapukał do drzwi.
 

Chwilę potem spoglądali obaj w pulchne oblicze madame 

Guion, która zaprosiła ich do środka i nalegała, aby zechcieli 
poczęstować się herbatą.
 

Gospodyni okazała się niezwykle rozmowna.

 

– Szukają panowie lady Kenny Lennox – oznajmiła 

zadowolona z siebie. – Zjawiła się u mnie ze znakomitymi 
rekomendacjami. Jej siostra jest spowinowacona z Sophie de 
Bourbon, która z kolei jest wnuczką króla Ludwika. Sophie 
poślubiła szkockiego hrabiego i osiadła na stałe w Szkocji. Ona i 
lady Claire, z domu Lennox, są szwagierkami. Sophie zaopatrzyła 
lady Kennę w nad wyraz pochlebne listy polecające, jeden z nich 
trafił do mnie, drugi zaś w ręce hrabiego Debouvine, który 
natychmiast po przeczytaniu go zaprosił mademoiselle Lennox na 
kolację.
 

Panowie wymienili między sobą spojrzenia.

 

– Kim jest ów hrabia? – zapytał Colin. – I co ma wspólnego z

lady Kenną?
 

– To powszechnie znana i szanowana osobistość, moi 

panowie. Dziw, że panowie o nim nie słyszeli. Swego czasu był 
najznakomitszym maître d’armes w Europie. I byłby 
prawdopodobnie po dziś dzień, gdyby nie przeszedł na emeryturę.
 

– Gdzie przebywa obecnie panna Lennox?

 

– Przeniosła się do rezydencji hrabiego. To przepiękne i 

imponujące château. Może śmiało konkurować z najwspanialszymi
budowlami Paryża, może z wyjątkiem Wersalu.
 

– Twierdzi pani, że panna z dobrego domu zamieszkała z 

zupełnie obcym sobie mężczyzną? – zdumiał się Alejandro. – 
Wybaczy pani, ale to niesłychane, wręcz niewiarygodne.

 

– Ależ, panowie, źle mnie zrozumieliście. Nie miałam 

zamiaru sugerować, że mademoiselle Lennox jest paramour 
hrabiego. Zupełnie nie o to idzie. Lady Kenna jest uczennicą 
mistrza. Dokonała bowiem czegoś, co nie udało się dotąd nikomu, 
a już na pewno żadnej kobiecie. Otóż zdołała przekonać 
Debouvine’a, aby zrezygnował z zasłużonej emerytury i został jej 
osobistym fechmistrzem.
 

– Fechmistrzem? – powtórzył z niedowierzaniem 

Montgomery, po czym spojrzał na przyjaciela. – Zanim opuściła 
statek, spytałem ją, jak zamierza się bronić. Odrzekła, że mieczem,
ale byłem pewien, że żartuje.
 

– Zapewniam, że to nie żart, monsieur – „uspokoiła” go 

madame Guion.
 

– Powie nam pani, jak znaleźć owego hrabiego?

 

Jeanne-Marie nie miała najmniejszych oporów przed tym, 

aby pokierować ich do château Debouvine’a.
 

– Dokąd teraz? – zapytał Calderón, gdy wyszli znowu na 

ulicę.
 

– Znajdziemy jakiś pokój, a potem zobaczymy.

 

– Myślę, że powinniśmy poszukać także krawca – zauważył 

Alejandro. – Skoro mamy stanąć przed obliczem kogoś tak 
wybitnego jak hrabia Debouvine, musimy odpowiednio się 
zaprezentować. Wiem, wiem, jesteś Amerykaninem i nie dbasz o 
tytuły. Szkopuł w tym, że jeśli złożymy mu wizytę tak, jak stoimy, 
odźwierny odprawi nas z kwitkiem. To delikatna sprawa… Lepiej 
będzie, jeśli zdasz się na mnie, rzecz wymaga bowiem odrobiny 
finezji…
 

– Delikatna sprawa? Która wymaga finezji? Cóż to znowu za

brednie? Pójdziemy i poprosimy o chwilę rozmowy z panną 
Lennox. Hrabia będzie musiał zapytać ją o zdanie.
 

– Niekoniecznie. Mademoiselle znajduje się pod jego opieką.

Jesteśmy zatem zdani wyłącznie na jego łaskę. Jeśli uzna nas za 
cudzoziemską hołotę, pośle nas do diabła, a swojej podopiecznej 
nawet o nas nie wspomni.
 

– Cóż, może to i racja. A więc musimy go przekonać, że sami

należymy do arystokracji, czy tak?
 

– W rzeczy samej.

 

Krawiec potrzebował tygodnia, aby sprawić im szykowne 

nowe odzienie.
 

Calderón nabył też najdroższe przybory piśmiennicze, jakie 

tylko można było znaleźć w Paryżu, i zasiadł do napisania małego 
dzieła, które rozpoczynało się od słów: Monseigneur Comte 
Debouvine…
 

Colin przyglądał mu się z niejakim zdumieniem. Prawdę 

mówiąc, zupełnie nie pojmował wszystkich tych ceregieli, z 
którymi trzeba było się liczyć w Europie, gdy chciało się bywać w 
wykwintnym towarzystwie. Jednakowoż, jako człowiek mający 
przed nazwiskiem cały wianuszek tytułów, Alejandro był w tych 
kwestiach doskonale obeznany. Montgomery postanowił więc mu 
zaufać. Co nie znaczy, że nie trawiły go wątpliwości.
 

– Zastanawiam się, czy sprawa jest warta świeczki – mruknął

pod nosem, przyglądając się swemu odbiciu w lustrze. – Gdybym 
wiedział, że panna pochodzi z wyższych sfer, pewnie od razu 
spróbowałbym wybić ją sobie z głowy. Wiesz, że nie przepadam za
arystokracją…
 

– Kiedy modlimy się o coś do Boga – zaczął sentencjonalnie 

Calderón – należy pamiętać o dwóch rzeczach, po pierwsze 
błagajmy Pana, aby spełnił naszą prośbę, po drugie prośmy go, aby
sprawił, że będziemy potrafili się cieszyć tym, czym nas obdaruje. 
To ostatnie czasem nie jest wcale takie łatwe.
 

Colin zaczynał się niecierpliwić.

 

– Długo jeszcze zamierzasz kaligrafować?

 

– Wytrwałości, drogi przyjacielu – odrzekł spokojnie 

Alejandro. – Co nagle, to po diable. – Z tymi słowy wydął usta, 
spojrzał na swoje dzieło, po czym zakończył je z rozmachem: 
Señor Alejandro Feliciano Enrique de Calderón, syn Don Álvara 
Enrique Luisa de Calderóna, markiza Málagi.

 ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

 

Bywa, że słabości zbliżają ludzi bardziej niźli cnoty.

 

LUC DE CLAPIERS MARKIZ DE VAUVENARGUES,

Refleksje i maksymy

 

W dniu, w którym miała się odbyć jej pierwsza lekcja, Kenna

wstała bardzo wcześnie. Po porannej toalecie otworzyła szafę i 
uśmiechnęła się mimo woli. Do wczoraj miała tylko cztery suknie, 
z którymi wyjechała z domu. Teraz mogła przebierać się do woli.
 

Sięgnęła po obszerną spódnicę oraz mięciutką jak puch 

chłopięcą koszulę, która przyległa do ciała, a jednocześnie 
zapewniała swobodę ruchów.
 

Niebawem zjawiła się pokojówka z tacą pełną jedzenia.

 

Panna Lennox była jednak zbyt podekscytowana, aby powoli 

raczyć się śniadaniem. Wypiła więc filiżankę herbaty i zjadła 
rogalik z konfiturą.
 

Na koniec włożyła giętkie skórzane półbuty i zaplotła włosy 

w długi pojedynczy warkocz. Rzuciła jeszcze okiem na swoje 
odbicie w lustrze i uznała, że jest gotowa.
 

Gdy zbiegała po schodach, była niemal pewna, że pojawi się 

w sali ćwiczeń przed hrabią. Istotnie dotarła na miejsce pierwsza, 
ale Debouvine nie kazał jej długo czekać.
 

Skinął jej na powitanie i weszli razem do środka.

 

Od stóp do głów spowity był w czerń – ulubiony kolor 

większości fechmistrzów, czy jak wolał hrabia, maîtred’armes. 
Kenna skracała to wyrażenie do pojedynczego słowa maître.
 

– Dzień dobry, maître.

 

– Lady Lennox. Widzę, że wspólne zakupy z Josette były 

udane. Wolno spytać, jak wam się udało przetrwać razem w 

zamkniętym powozie?
 

– Siłą woli powstrzymałyśmy się przed wydrapaniem sobie 

oczu, jeśli o to panu idzie. Grałyśmy też w karty. Pańska 
podopieczna nauczyła mnie nowej gry o nazwie tarocchi.
 

– A tak, słyszałem. To wymysł Włochów. Josette jest 

wytrawnym graczem.
 

– Owszem. Przekonałam się o tym na własnej skórze. 

Odkryłam również, że nie cierpi przegrywać, więc kiedy ma 
przegrać, zwyczajnie oszukuje. Choć trzeba przyznać, że tym 
razem przynajmniej mnie ostrzegła. Uśmiecha się pan, maître?
 

– Właśnie doszedłem do wniosku, że będę uszczęśliwiony, 

mając u swego boku aż dwie przybrane córki.
 

Kenna odwzajemniła uśmiech i podeszła do kolekcji mieczy 

rozwieszonej na ścianie. W jej oczach pojawił się błysk zachwytu.
 

– Ma pan nawet claymore’a, szkocki dwuręczny miecz – 

powiedziała z uznaniem. – Nigdy dotąd nie widziałam tak 
wspaniałego zbioru.
 

Kiedy się odwróciła, spostrzegła, że hrabia przygląda się jej 

ubraniu. Na szczęście, jego oblicze zdradzało, że zaaprobował strój
i nie ma żadnych zastrzeżeń.
 

Ona także przyjrzała mu się dokładniej niż wcześniej i 

uznała, że Debouvine jest mężczyzną o imponującej prezencji. Był
wysoki i smukły, poruszał się prężnie, a zarazem dostojnie. 
Wyglądał na nie więcej niż czterdzieści, może czterdzieści pięć lat,
choć w rzeczywistości ukończył sześćdziesiąty rok życia. Jego 
przystojna twarz z rzymskim nosem wzbudzała respekt, a 
ciemnoniebieskie oczy przykuwały uwagę jak magnes. W czerni 
było mu bardzo do twarzy. Ciemne aksamitne spodnie podkreślały 
mocno zarysowane mięśnie jego szczupłych nóg.
 

– Od dziś pani życie zmieni się nie do poznania – odezwał 

się poważnym tonem. – Fechtunek będzie zaprzątał pani umysł, 
wypełniał pani dnie, a nawet noce. Do znudzenia będzie pani 
powtarzała pięć podstawowych ruchów nadgarstka: prima, druga 
zasłona, tercja i kwinta. Po lekcjach, w zaciszu własnej sypialni, 
będzie pani ćwiczyć rękę oraz postawę stóp. Atak, obrona, garda, 

pchnięcie, odparowanie z uwolnieniem, parada, atak pozorowany, 
powrót do pozycji cofniętej po pchnięciu i tym podobne terminy 
będą krążyły pani w głowie bez ustanku.
 

Miał rację. Już teraz od nadmiaru nowych nazw kręciło jej 

się w głowie.
 

Hrabia podszedł do ściany i zdjąwszy z niej dwa florety, 

podał jeden z nich swej podopiecznej.
 

– Najpierw chciałbym się przekonać, ile już pani umie albo 

czego pani nie umie. Proszę zająć miejsce na planszy.
 

Kenna ochoczo wykonała polecenie.

 

– Nadszedł czas próby. Zobaczymy, czy potrafi pani 

posługiwać się szablą, czy tylko macha nią pani w powietrzu jak 
cepem.
 

– Od dawna nie miałam broni w ręku, maître. Zapewne 

wyszłam z wprawy.
 

– W porządku, przyjąłem do wiadomości, ale nigdy więcej 

proszę się przede mną nie usprawiedliwiać. A teraz do dzieła. 
Niech pani spróbuje zdobyć punkt. Allez!
 

Lennoxówna przystąpiła do natarcia, ale ledwie zdążyła 

oderwać stopę od podłogi, hrabia bez trudu wytrącił jej floret z 
ręki.
 

– Mizernie. W ten sposób niczego pani nie osiągnie, 

choćbyśmy spędzili w tej sali kolejne trzy stulecia. Jeśli to 
najlepsze, na co panią stać, to nie wierzę, że kiedykolwiek 
pobierała pani lekcje fechtunku. Rusza się pani, jakby nigdy 
wcześniej nie stała na planszy.
 

Zacisnęła zęby i ruszyła do kolejnego ataku. Chciała mu 

pokazać, co potrafi. Niestety, Debouvine odpierał wszystkie jej 
pchnięcia albo robił uniki. Aby jeszcze bardziej ją pognębić, 
przełożył broń do lewej ręki i utkwił wzrok w suficie. Teoretycznie
zyskała nad nim przewagę, ale niewiele jej z tego przyszło. I tak 
skutecznie bronił się przed jej nieudolnymi szarżami.
 

Kenna zaczęła się denerwować, co w niczym jej nie 

pomogło. Na domiar złego hrabia celowo ją prowokował. On nie 
miał na czole nawet jednej kropelki potu, a ona wkrótce zaczęła 

sapać.
 

– Ça alors! Na miłość boską! Tak szybko uszło z pani 

powietrze? Czyżby mnie pani oszukała? Sprawia pani wrażenie, 
jakby nigdy wcześniej nie trzymała w ręku szabli. Bywało, że 
walczyłem z jednookimi kalekami, którzy radzili sobie lepiej od 
pani. I czemuż to się pani zatrzymała? Nie umie pani jednocześnie 
słuchać i fechtować? To proste, musi pani tylko spróbować 
wytrącić mi z ręki broń.
 

Wyprostowała się i przypuściła następny atak. Hrabia 

odparował jej pchnięcie i w mgnieniu oka umieścił ostrze floretu 
na jej piersi.
 

– Nie muszę pani tłumaczyć, że gdyby to była prawdziwa 

broń, leżałaby pani na ziemi bez ducha. Jeżeli właśnie dała mi pani
żałosny pokaz pełni swoich umiejętności, to równie dobrze 
możemy zakończyć sprawę już teraz. Oboje oszczędzimy sobie 
zachodu, a pani także wstydu.
 

Spróbowała jeszcze raz, ale i tym razem jej próby zakończyły

się fiaskiem.
 

– Niechże pani wreszcie zaprezentuje coś godnego uwagi, bo

zaczynam tracić cierpliwość!
 

Kenna była już u kresu wytrzymałości. Jej nerwy były 

napięte jak postronki. Nie potrafiła się skupić, a co dopiero 
należycie fechtować.
 

Po kolejnym nieudanym posunięciu hrabia stanął w miejscu i

wzniósł ręce do nieba.
 

– Ça y est! Dość! Czyżby pani floret był słomiany? 

Fechtujemy, mademoiselle, to nie zabawa. Pokażę pani, jak to się 
robi. Widzi pani, comme ça – o tak.
 

Ani się obejrzała, jej szabla znów leżała na ziemi.

 

– Sacrebleu!!! Słowo daję, panno Lennox, powinna pani 

znaleźć sobie jakieś nowe zajęcie. Może akwarele? Ponoć 
malowanie nudnych pejzaży na porcelanie koi nerwy i leczy 
schorowane dusze.
 

Załamała ręce i zawstydzona zwiesiła głowę.

 

– To nie ma sensu, monsieur le comte.

 

– Poddaje się pani? Tak szybko? Gdzie się podział pani duch 

walki?
 

Spojrzała mu odważnie w oczy.

 

– Nie poddaję się. Tyle że… nie zdawałam sobie sprawy, że 

tak bardzo mnie pan onieśmieli. Zazwyczaj radzę sobie o wiele 
lepiej. Przy panu nie jestem w stanie pokazać tego, co umiem. 
Wstyd mi, ale taka jest prawda.
 

Debouvine zamyślił się, po czym rzekł:

 

– Nie mam w zwyczaju wykorzystywać swojej przewagi.

 

– Ależ, monsieur le comte, nie to miałam na myśli…

 

– Pozwól mi skończyć, moja droga. Skoro istotnie panią 

onieśmielam, postaramy się usunąć tę przeszkodę. Zrobimy 
przerwę, a potem zacznie pani ćwiczyć z Josette.
 

Lennoxówna nie odezwała się ani słowem, choć wiedziała, 

że hrabia uważnie jej się przygląda.
 

– Mam nadzieję, że jej cięty język pani nie onieśmieli…

 

– Nie wydaje mi się, ale kiedy człowieka ukąsi wąż, trudno 

mu wyzbyć się strachu. Boi się nawet muchy.
 

Trzy godziny później Kenna i Josette stanęły naprzeciw 

siebie na planszy.
 

Skrzyżowały ostrza i zaczekały, aż hrabia wyda komendę do 

ataku.
 

– Allez!

 

Josette okazała się twardą przeciwniczką. Walczyła z 

zapałem, determinacją i ogromnym zaangażowaniem. Jakby 
chciała pokazać Szkotce, która wkroczyła na jej terytorium, gdzie 
raki zimują.
 

Lennoxówna pozwoliła jej na szybki i gwałtowny atak, sama 

pozostawała w pozycji obronnej i utrzymywała bezpieczny 
dystans. Naturalnie, mogła w każdej chwili zadać pchnięcie, ale 
wolała się z tym nie spieszyć. Wiedziała, że nie wolno jej 
zlekceważyć umiejętności rywalki. Nadmiar pewności siebie nie 
był wskazany.
 

Spokój i jasny umysł zawsze sprawdzały się w takich 

sytuacjach. Francuzka ujawniła swój cygański temperament, 

nacierała coraz zajadlej, najwyraźniej przekonana, że bez trudu 
wygra walkę.
 

Kenna trzymała gardę, nie ripostowała i nie pozwalała 

przeciwniczce zbliżyć się na tyle, aby ta jej dosięgła. 
Skoncentrowała się na odpieraniu gradu uderzeń, nie spuszczając 
przy tym oczu z twarzy Josette.
 

Rywalka zaczynała przejawiać oznaki zmęczenia i 

zniecierpliwienia. Nie podobało jej się, że panna Lennox nie 
pozwala sprowokować się do kontrataku. Jej zniecierpliwienie 
rychło przekształciło się w rozsierdzenie, a złość i gniew są jak 
wiadomo niezwykle wyczerpujące. Innymi słowy, panna Revel 
szybko opadała z sił, co sprawiło, że zaczęła popełniać poważne 
błędy. To z kolei rozgniewało ją jeszcze bardziej. Próbowała 
podejść Kennę, markując kilka kolejnych ataków. Lennoxówna nie
dała się zwieść. Dorastała z trzema braćmi, którzy nie raz i nie dwa
próbowali na niej podobnych sztuczek.
 

– Nom de nom! – zdenerwowała się Josette. – Fechtuje pani 

czy tylko udaje?
 

– Właśnie zamierzałam zapytać panią o to samo. Proszę nie 

dawać mi forów, tylko dlatego że jestem gościem w domu 
hrabiego. Śmiało niechże pani pokaże mi, gdzie moje miejsce. Ma 
pani moje pozwolenie.
 

Francuzka posłała jej gniewne spojrzenie, po czym natarła na

nią z niekontrolowanym impetem i przekonaniem, że koniec 
pojedynku jest już bliski i że rozstrzygnie go na swoją korzyść.
 

Pojedynek w istocie prędko się zakończył.

 

Kenna doskonale wyczuła moment, w którym należało 

przypuścić ostateczny atak. Zamarkowała pchnięcie i odczekała, aż
rywalka je odeprze, przy okazji kompletnie się odsłaniając. Po 
chwili koniec jej floretu utkwił tuż przy gardle panny Revel.
 

– Wystarczy! – zawołał Debouvine. – Dość już zobaczyłem, 

mademoiselle Lennox. Pokazała się pani z zupełnie innej strony 
niż rano.
 

Kenna uśmiechnęła się i zerknęła niepewnie na pokonaną 

Francuzkę. Sądziła, że właśnie uczyniła sobie z niej śmiertelnego 

wroga, ale Josette, o dziwo, odsłoniła zęby w szerokim uśmiechu i 
podała jej rękę.
 

– Znakomicie, ognistowłosa Szkotko. Udowodniła pani 

swoją wielkość i w pełni zasłużyła na mój szacunek. Stwórca 
obdarował panią talentem do fechtowania i niezwykłą sprawnością
umysłu. Ma pani zadatki na prawdziwą mistrzynię.

 ROZDZIAŁ JEDENASTY

 

Sam Jowisz przemieniał się już to w satyra,

 

Już to w pasterza, byka, łabędzia, albo i w deszcz złoty,

 

A wszystko w imię miłości.

 

ROBERT BURTON

 

Colin i Alejandro przybyli do château Debouvine’a późnym 

popołudniem. Podobnie jak wcześniej na Kennie, imponująca 
budowla wywarła na nich ogromne wrażenie.
 

Zsiadłszy z koni, wręczyli wodze stajennemu i podeszli do 

odzianego w niebiesko-złotą liberię lokaja.
 

– Czy zastaliśmy hrabiego Debouvine? – zapytał 

Montgomery.
 

– Oui, monsieur. Czy są panowie umówieni? Z hrabią lub 

jego sekretarzem?
 

– Nie, ale chcielibyśmy, abyś doręczył mu nasz list 

polecający i zapytał, czy zechce nas przyjąć.
 

Służący zniknął na kilka minut.

 

– Choć mój monsieur le comte nie przypomina sobie, aby 

miał przyjemność panów poznać, zgodził się z panami 
porozmawiać. Proszę za mną.
 

Wszyscy trzej weszli do przestronnego westybulu 

oświetlonego trzema kandelabrami. Po przemierzeniu co najmniej 
kilku korytarzy stanęli wreszcie przed drzwiami, jak się później 
okazało biblioteki, i zostali zaanonsowani:
 

– Señor Calderón z Hiszpanii oraz kapitan Montgomery z 

Ameryki!

 

Debouvine zasiadał za ogromnym biurkiem przed kilkoma 

stertami papierów, które ułożono w nienagannym porządku. Jego 
posiwiałe przy skroniach włosy połyskiwały w blasku świec.
 

Na widok przybyłych gości hrabia odprawił sekretarza i 

wstał.
 

– To wszystko na dziś, Fornier – oznajmił zwięźle. – Nie 

będziesz mi już dziś potrzebny.
 

Fornier skłonił się i wyszedł.

 

– Zechcą panowie usiąść i wyjawić mi cel swojej wizyty – 

odezwał się tymczasem Debouvine.
 

Był odziany w ciemnogranatowy aksamitny surdut oraz 

kremową koszulę z przepięknymi koronkowym mankietami.
 

Colin gratulował sobie w duchu, że poszedł za radą 

przyjaciela i nabył na tę okazję szykowniejszy niż zwykle strój.
 

– Pozwoli pan, że nas przedstawię – rzekł uroczyście 

Hiszpan. – Alejandro de Calderón, a to mój przyjaciel, Colin 
Montgomery, kapitan statku „Dancing Water”.
 

– Witam w Paryżu. Mogę wiedzieć, co panów do mnie 

sprowadza?
 

W tymi miejscu do rozmowy włączył się Colin.

 

Wyjaśnił, jak poznał w Szkocji pannę Lennox i umieścił ją na

statku płynącym do Francji. Teraz pragnął się z nią rozmówić i 
zapytać, jak przebiegła jej podróż z Edynburga.
 

Hrabia uniósł brew.

 

– Więc postanowił pan złożyć wizytę towarzyską lady 

Lennox, mimo że swego czas odmówił jej pan pomocy?
 

– Nie zachowałem się aż tak bezdusznie, jak pan to 

przedstawia – zapewnił pospiesznie Amerykanin. – Jestem 
przekonany, że jeśli powiadomi ją pan o naszym przybyciu, panna 
Lennox potwierdzi moje słowa i zechce się z nami zobaczyć.
 

– Proszę kontynuować, kapitanie. Coś mi mówi, że nie 

przyjechał pan do Paryża wyłącznie po to, aby zapytać o 
samopoczucie mojej podopiecznej. Czy jest jakiś inny powód 
pańskiej wizyty.
 

– Naturalnie, że jest panie hrabio. Co więcej, jestem pewien, 

że domyśla się pan, w czym rzecz. Mówiąc zupełnie szczerze, 
panna Lennox urzekła mnie do tego stopnia, że nie potrafiłem o 
niej zapomnieć. Martwiło mnie także jej oczywiste przerażenie, 
choć nie znałem powodu, dla którego postanowiła potajemnie 
opuścić ojczyznę, w dodatku podczas świąt Bożego Narodzenia i z
mizernym bagażem. Wzbraniała się nawet przed tym, aby zdradzić
nam swoje nazwisko.
 

– A skoro o tym mowa, właśnie zamierzałem zapytać, jak w 

takim razie udało się panom dowiedzieć, kim jest i gdzie jej 
szukać.
 

Montgomery opowiedział o tym, jak poprosił kapitana 

Fischera o to, aby wyprawił Kennę z Calais do Paryża.
 

– Kiedy dowiedzieliśmy się, że statek Fischera wpłynął do 

portu w Kopenhadze, natychmiast poszliśmy się z nim rozmówić. 
Wypytaliśmy go o szczegóły i dzięki niemu trafiliśmy do biura 
pocztowego, w którym wynajął dyliżans. Pamiętał, że powoził nim
syn właściciela. Ten z kolei przypomniał sobie pannę Lennox oraz 
miejsce, w którym ją wysadził. Okazało się, że zatrzymała się w 
domu niejakiej madame Guion. To właśnie ona zdradziła nam jej 
nazwisko i poinformowała nas, że znajdziemy ją w pańskim domu.
 

– To wszystko? – zapytał hrabia.

 

– Owszem, ale jeżeli moje wyjaśnienia wydają się panu 

niewystarczająco wiarygodne, proszę zapytać pannę Lennox…
 

– Nie ma takiej potrzeby. Wspominała mi o panach niedługo 

po swoim przyjeździe. Napomknęła też o tym, że to właśnie pan 
sfinansował jej przejazd z Calais do Paryża i że to pan nalegał, aby
miała cały powóz dla siebie. Dowiedziała się o tym od kapitana 
Fischera. Tylko dlatego postanowiłem zapytać ją, czy zechce się z 
panami zobaczyć. Poślę do niej i powiem, że czekają na nią 
panowie w różowym salonie. – Z tymi słowy Debouvine 
pospiesznie się oddalił.
 

Wkrótce po jego wyjściu pojawił się ponownie lokaj, który 

zaprowadził ich do salonu.
 

Panna Lennox nie kazała im długo na siebie czekać. 

Wkroczyła do pokoju w towarzystwie opiekuna, spowita w zieloną

jedwabną suknię. Jej pięknie ufryzowane ognistorude włosy 
kontrastowały zachwycająco z głęboką zielenią tkaniny.
 

Jej oczy wyraźnie pojaśniały na ich widok.

 

– Alejandro i kapitan Montgomery, jakże się cieszę, że znów 

panów widzę. Nie sądziłam, że kiedykolwiek będę miała 
sposobność podziękować panom za pomoc. Kapitan Fischer 
dołożył wszelkich starań, aby moja podróż przebiegła gładko i 
komfortowo. Chciałabym móc jakoś się panom odwdzięczyć.
 

– Wystarczy nam, że widzimy panią szczęśliwą i w dobrym 

zdrowiu – stwierdził Colin. – Myśleliśmy o pani przez cały ten 
czas. A tydzień temu, kiedy dowiedzieliśmy się, że Fischer jest w 
Kopenhadze, postanowiliśmy panią odnaleźć. Cieszy mnie, że jest 
pani cała i zdrowa i że dotarła pani do Paryża bez większych 
przygód.
 

– Kapitanie Montgomery, dobrze wiem, ile panu 

zawdzięczam. Kapitan Fischer uznał, że powinien wyjawić mi 
prawdę. To dzięki pańskiej, a nie jego szczodrości jestem teraz tu, 
gdzie jestem. I jestem panu za to ogromnie wdzięczna.
 

– Nie musi mi pani dziękować. Żałuję, że nie mogłem zrobić 

więcej.
 

– Panno Lennox – zabrał głos hrabia. – Jeśli życzy pani sobie

kontynuować rozmowę z panami na osobności, zostawię was 
samych. Oczekuję wizyty księcia Avignon, a nie chciałbym 
państwa zanudzić. Książę niestety potrafi mówić wyłącznie o sobie
lub o pogodzie. Sam zazwyczaj niemal zapadam w sen, kiedy jest 
w pobliżu.
 

Skwitowali jego żart śmiechem.

 

– Panowie, miło mi było panów poznać – kontynuował 

Debouvine. – Jeśli mogą panowie zabawić u nas nieco dłużej, 
zapraszam na kolację.
 

– Dziękujemy za zaproszenie – odezwał się Alejandro. – 

Pozwoli pan jednak, że wstrzymamy się z podjęciem decyzji. 
Jeżeli zaprosi pan także księcia Avignon, prawdopodobnie 
odjedziemy w pośpiechu.
 

Znów się roześmieli, po czym hrabia zapewnił ich, że nie 

mają powodu do obaw.
 

– Za nic nie naraziłbym panów ani siebie na takie męki.

 

– W takim razie, z przyjemnością zostaniemy – powiedział 

Colin.
 

– Zatem do zobaczenia przy kolacji.

 

Hrabia był już niemal przy drzwiach, kiedy Kenna nagle o 

czymś sobie przypomniała.
 

– Może poprosi pan Josette, żeby do nas dołączyła?

 

– Naturalnie, doskonały pomysł. Że też sam o tym nie 

pomyślałem…
 

– Kimże jest owa Josette? – zainteresował się Calderón, gdy 

gospodarz zniknął na korytarzu.
 

– Niczego panu nie powiem. Wolę, aby sam pan się 

przekonał, z kim ma do czynienia.
 

– Hm… Czyżby kolejna wielce tajemnicza młoda dama?

 

Uśmiechnęła się szeroko.

 

– Nawet pan nie przypuszcza, jak bliski jest prawdy. Dam 

panu małą podpowiedź. Proszę sobie wyobrazić smutne pieśni, 
ogniste tańce, nadmiar trunków i tłuczenie kieliszków w ognisku.
 

– A zatem jest to panna o egzotycznych korzeniach… 

Chyba… już się zakochałem.
 

– Mogłoby się panu przytrafić coś znacznie gorszego.

 

– Ależ panno Lennox. Byłaby to kompletna katastrofa. 

Jestem bowiem zaprzysiężonym kawalerem.
 

Kenna zerknęła zalotnie na Montgomery’ego.

 

– Każdy mężczyzna jest zaprzysiężonym kawalerem, dopóki 

się nie ożeni, nieprawdaż?
 

– Cóż, prawdopodobnie ma pani rację.

 

Usiedli i porozmawiali jeszcze chwilę, nim do salonu 

wkroczyła Josette.
 

W ognistoczerwonej sukni z gładko zaczesanymi czarnymi 

włosami wyglądała urzekająco.
 

Panowie, jak nakazywała etykieta, natychmiast poderwali się 

z miejsc.
 

Tymczasem panna Revel zatrzymała się na środku pokoju i 

obrzuciła ich chłodnym spojrzeniem.
 

– Hrabia kazał mi do pani dołączyć, nie wspominał jednak, 

że przyjmuje pani gości – zwróciła się do Kenny.
 

Montgomery w jednej chwili wyczuł, że panna Lennox jest 

lekko poirytowana oziębłością i ostrożnymi słowami młodej 
znajomej.
 

– Proszę, niechże pani wejdzie i usiądzie z nami – 

powiedziała Lennoxówna. – To ja poprosiłam, żeby pani do nas 
przyszła. Chciałam, żeby poznała pani dżentelmenów, którzy 
pomogli mi dotrzeć do Francji. Pamięta pani, kapitan Montgomery
i jego przyjaciel z Hiszpanii? Opowiadałam pani o nich…
 

Kenna dokonała formalnej prezentacji, Josette zaś przyjrzała 

się przenikliwie gościom, by w końcu ukłonić się i oficjalnie 
zauważyć ich obecność.
 

– Panowie. Miło mi – rzekła zwięźle, po czym podeszła do 

kanapy i usiadła.
 

– Lady Lennox zataiła przed nami, że poznamy tak uroczą 

damę – odezwał się Calderón.
 

Francuzka zignorowała jego pochlebstwo.

 

– Co panów sprowadza do Paryża? – zapytała rzeczowo.

 

– Pragnęliśmy się upewnić, że nasza znajoma dotarła tu cała i

zdrowa – odpowiedział Colin.
 

– A skoro już się panowie upewnili, jak długo zamierzają 

panowie pozostać we Francji?
 

– Kilka dni.

 

Alejandro nie wytrzymał i zachichotał.

 

– Czyżby hrabiemu zepsuły się wszystkie zegarki, a pani 

postanowiła przejąć ich funkcje?
 

– Hrabia zaprosił panów na kolację – wtrąciła pospiesznie 

Kenna, próbując zapobiec nieuchronnej katastrofie. – Przebyli 
długą drogę aż z… – urwała i poszukała ratunku u Colina.
 

– Z Kopenhagi. Była pani w Kopenhadze, panno Revel?

 

– Nie, nie byłam – odparła lekceważąco Josette.

 

– A powinna pani – wtrącił swoje trzy grosze Alejandro. – 

Wyznam, że to miasto bardzo mi panią przypomina. Jest 

przepiękne, ale okropnie wieje w nim chłodem.
 

Kenna skoczyła na równe nogi i chwyciła ze stołu paterę z 

herbatnikami.
 

– Może ciasteczko, kapitanie? – zapytała nieco piskliwie, 

podtykając mu tacę pod nos.
 

Montgomery zajrzał w jej piękne oczy i z trudem 

powstrzymał uśmiech. Wziął ciastko i zacisnął usta. Miał szczerą 
ochotę się roześmiać. Sytuacja wydała mu się cokolwiek 
komiczna.
 

Jego przyjaciel był niebezpiecznie bliski zadurzenia się w 

oziębłej Francuzce. A jeszcze do niedawna zarzekał się, że nigdy 
nie dopuści, aby do czegoś takiego doszło.
 

– Señor Calderón, ciasteczko? – Panna Lennox tym razem 

zaatakowała tacą Alejandra.
 

– Czemu nie? – odparł bez namysłu. – Bóg świadkiem, że 

wszyscy zasługujemy na coś na osłodę. Sytuacja z pewnością do 
tego dojrzała.
 

Hiszpan sięgnął po herbatnika, ale zamiast jednego ciastka 

zabrał Kennie całą paterę i ruszył z nią do miejsca, w którym 
siedziała Josette.
 

– A pani, urocza mademoiselle, zechce się poczęstować?

 

Panna Revel pokręciła głową.

 

– Nie, dziękuję. Raczej nie mam ochoty.

 

Alejandro nie dał za wygraną i przysunął się jeszcze bliżej.

 

– Powinna pani spróbować. Słodycze są ponoć w stanie 

odpędzić nawet najbardziej skwaszony nastrój.
 

Spojrzenie Francuzki ciskało gromy, kiedy utkwiła wzrok w 

jego twarzy. Wpatrywała się w nią tak długo i intensywnie, że 
Kenna i Colin poczuli się niezręcznie. Jakby ci dwoje zupełnie 
zapomnieli o ich obecności.
 

W kącikach ust Josette, o dziwo, pojawił się cień uśmiechu, a

jej źrenice rozświetlił błysk nagłego zainteresowania.
 

Montgomery pomyślał, że właśnie jest świadkiem czegoś na 

kształt cudu. Jakby na usianym trupami pobojowisku rozkwitł 
nieoczekiwanie kwiat pokoju.

 

Dla Calderóna i panny Revel czas stanął w miejscu. Każde z 

nich nareszcie spotkało godnego siebie przeciwnika. Przez chwilę 
wydawało się, że role się odwróciły. Teraz to Josette sprawiała 
wrażenie osoby rażonej piorunem. Kompletnie zaniemówiła i 
przez kilka dobrych sekund patrzyła niewidzącym wzrokiem na 
tacę, którą Alejandro wciąż trzymał przed nią na wyciągniętej 
dłoni.
 

Pozostała dwójka zastygła w niemym oczekiwaniu na jej 

reakcję.
 

Colin nie miał najmniejszych wątpliwości, że Francuzka 

darzy szacunkiem wyłącznie tych, którzy są w stanie stawić jej 
czoło albo sprostać jej wyzwaniom. Na pierwszy rzut oka widać 
było, że nie ma najlepszego zdania o świecie i o ludziach. 
Zapewne nauczyły ją tego przykre doświadczenia z przeszłości. 
Była młoda, ale prawdopodobnie doznała od bliźnich wielu 
krzywd. To dlatego traktowała wszystkich podejrzliwie i z 
chorobliwą wręcz nieufnością. Być może bała się odrzucenia, 
wolała więc nikogo do siebie nie dopuszczać.
 

Po upływie, jak im się zdawało, całej wieczności wypuściła 

ze świstem powietrze, wymamrotała coś pod nosem – zapewne nie
było to bynajmniej pochlebstwo pod adresem Calderóna – i w 
końcu sięgnęła po ciastko.
 

Alejandro spokojnie odstawił tacę i usiadł obok niej na 

kanapie. Montgomery’emu przemknęło przez głowę, że to kobieta 
w sam raz dla jego druha. Takiej niezależnej i hardej osóbki jak 
ona nie da się w pełni zdominować, a Hiszpan szybko tracił 
zainteresowanie łatwymi zdobyczami. Niewątpliwie z powodu 
swego południowego temperamentu.
 

Alejandro był nieprzewidywalny i nigdy nie stronił od 

wyzwań. Jeśli starczy mu cierpliwości, wytrwałości i 
konsekwencji, być może, na przekór wszystkiemu, uda mu się 
zdobyć serce tej pięknej dzikuski. Będzie czyniła, co w jej mocy, 
aby go odepchnąć i do siebie zrazić, ale Colin wierzył, że 
przyjaciel zdoła poskromić w niej złośnicę i wyjdzie z potyczki 
zwycięsko. Tak czy inaczej, gra była warta świeczki, a on już teraz 

był nią wyraźnie zauroczony.
 

– Może zechcieliby panowie wybrać się na przechadzkę po 

ogrodzie? – zaproponowała Kenna. – Jest zachwycający. Jeszcze 
nigdzie nie widziałam tak wspaniałej fontanny.
 

– Bardzo chętnie – odrzekł Colin. – Spacer dobrze mi zrobi. 

A państwo? Zechcą pójść z nami? – zwróciła się do Josette i 
Alejandra.
 

– Dziękuję, ale nie – oznajmiła panna Revel. – Idźcie, 

poczekam na was tutaj.
 

– Dotrzymam pani towarzystwa – zaoferował się Calderón, 

zaglądając jej w twarz.
 

Roześmiał się, spostrzegłszy na niej grymas rozdrażnienia.

 

– Nie widzę potrzeby. Mogę zostać sama, nie mam nic 

przeciwko temu.
 

– Wiem, że pani nie ma. Ale ja mam. Nie mógłbym zostawić 

damy samej.
 

– Och, niechże pan więc robi, co się panu żywnie podoba.

 

– Señorita, nawet pani nie przypuszcza, jak bardzo mi się to 

podoba.
 

Calderón i panna Revel wymieniali kąśliwe uwagi w salonie, 

tymczasem Kenna i Colin wyszli na taras, a potem do ogrodu.
 

– Dlaczego postanowiła pani przyjechać do Francji, panno 

Lennox? – zapytał Montgomery. – Wiem, że pragnęła pani 
zachować to w tajemnicy ze względów bezpieczeństwa, ale z 
naszej strony nic pani nie grozi, mam na myśli siebie i Alejandra, 
rzecz jasna. Znamy pani tożsamość od przeszło tygodnia, a nie 
wydarzyło się nic złego.
 

– Czemu to pana interesuje? To nie pańskie zmartwienie…

 

– Istotnie, nie powinno mnie to interesować, ale cóż, nie 

mogę nic na to poradzić. Nie mam pojęcia, o co idzie, ale 
wyczuwam, że spotkało panią coś strasznego. Zawsze jest pani 
smutna, nawet kiedy się pani uśmiecha. I zawsze ogląda się pani za
siebie. Jakby czegoś się pani obawiała. Zastanawiam się czego.
 

Kenna wyciągnęła dłoń i wskazała nią najbliższy budynek.

 

– To stajnia. Hrabia ma mnóstwo koni, niektóre to czystej 

krwi araby.
 

– Nie ufa mi pani? Czy to dlatego nie chce pani opowiedzieć 

mi o swoich obawach?
 

– Nie ufam nikomu, kapitanie.

 

– Nieprawda. Zaufała pani hrabiemu i Josette.

 

– Nie miałam wyboru. Musiałam im zaufać.

 

– Czemu?

 

Westchnęła ciężko i usiadła na ławce.

 

Colin zajął miejsce obok niej. Zauważył, że niespokojnie 

wyłamuje palce, i wziął ją za rękę.
 

– Może pani być spokojna. Jestem pani przyjacielem. Chcę 

pomóc, jeśli zajdzie taka potrzeba. A jeśli nie, być przy pani, kiedy 
będzie pani chciała zwyczajnie porozmawiać, komuś się zwierzyć. 
Nie może pani iść przez życie zupełnie sama.
 

– Nie jestem sama. Mam w Szkocji rodzinę. Mam też 

hrabiego i Josette.
 

– Jeśli woli pani zachować swoje powody dla siebie, 

uszanuję to. I nie zapytam, dlaczego zamieszkała pani u hrabiego 
Debouvine’a. Nie zamierzam się wtrącać w pani sprawy, ale jeżeli 
znalazła się pani w niebezpieczeństwie, popełnia pani błąd, sądząc,
że da sobie radę w pojedynkę. – Umilkł i odwrócił wzrok. – 
Zupełnie pani nie rozumiem. Słyszałem, że Szkoci są uparci, ale 
nie sądziłem, że aż tak. Przekonałem się, że to szczera prawda.
 

– Mówi pan o mnie czy o swoim dziadku?

 

Tego się nie spodziewał. Zaskoczyła go.

 

– Widzę, że Alejandro powiedział pani to i owo.

 

– Niewiele. Zdradził tylko tyle, że pański dziadek jest 

baronem.
 

– A niech go, ma stanowczo za długi język. Prawda jest taka, 

że trudno nam się porozumieć. To także pewnie pani wygadał?
 

– Czemu nie potraficie dojść do porozumienia?

 

– Dziadek nie jest łatwym człowiekiem. To jego 

zgorzkniałość doprowadziła do tego, że ojciec przeniósł się do 
Ameryki. Dziadek nigdy mu tego nie wybaczył. Po dziś dzień nie 
zrozumiał, że stracił syna wyłącznie z własnej winy.

 

– Pana także o coś obwinia?

 

– Mój ojciec jest jego jedynym spadkobiercą. Odmawia 

jednak przyjazdu do Szkocji. Nie chce wrócić i zostać baronem 
Fairlie.
 

– Ale przecie dziadek nie może mieć o to żalu do pana.

 

– Ależ może. Mój dziadek potrafi winić wszystkich o 

wszystko. Kiedy pojął, że nigdy nie zdoła urobić ojca, próbował 
urobić mnie. Kusił mnie tytułami, włościami i pieniędzmi. Z 
marnym skutkiem. Koniec końców, postanowił wziąć mnie na 
litość. Narzekał, że jest starym, zmęczonym człowiekiem, który 
nie ma komu przekazać swojej schedy. Nie uległem, więc teraz 
zajmuję drugie miejsce na liście jego najzagorzalszych wrogów, 
tuż za własnym ojcem.
 

– To doprawdy smutne, że ludzie, których łączą więzy krwi, 

nie potrafią się porozumieć, a ich drogi się rozchodzą. Nie myślał 
pan o tym? Czy to dlatego, że nie czuje się pan Szkotem, czy 
baronem Fairlie?
 

– Z obydwu powodów. Jestem kapitanem statku i kaprem. 

Morze i żeglowanie to całe moje życie.
 

– W Caithness także jest morze. W całej Szkocji też nie 

brakuje szerokich wód.
 

– Wie pani, że mój dziadek urodził się w Caithness? To 

pewnie sprawka Calderóna?
 

– Nie, sama się domyśliłam. Alejandro powiedział jedynie 

tyle, że jest to najmroźniejsze miejsce na świecie. Od razu 
pomyślałam, że to Sutherland lub Caithness, a on potwierdził moje
domysły. Mój dziadek pochodził z Sutherland.
 

– Pani też stamtąd pochodzi?

 

– Nie, mieszkam w niewielkim zamku na jednej z 

najpiękniejszych szkockich wysp położonej na Loch Lomond. 
Znam Sutherland, ponieważ tam urodziła się moja matka. Po jej 
śmierci i śmierci dziadka odziedziczyłam ich dom, ale nie byłam w
nim od dziecka.
 

– A teraz znalazła się pani na obczyźnie, we Francji. Sama, 

owiana tajemnicą, pełna smutku i obaw. Chciałbym pani pomóc, 

lady Lennox.
 

– Proszę mi mówić po imieniu, tak jak to robi moja rodzina. 

Noszę tytuł „lady” wyłącznie dlatego, że mój ojciec był hrabią. 
Pewnie i tak prędzej czy później stracę tytuł, chyba że poślubię 
kogoś, kto sam go ma.
 

– Powinnaś. Tym sposobem na zawsze pozostaniesz lady 

Kenną.
 

– Nie myślę teraz o zamążpójściu. Wystarczy mi, że 

przyglądam się moim siostrom, które znalazły szczęście u boku 
ukochanego mężczyzny.
 

Colin postanowił nie wypytywać jej więcej o rodzinę. Uznał, 

że będzie lepiej, jeśli sama opowie mu o swoich bliskich. Wierzył, 
że nadejdzie dzień, w którym mu zaufa.
 

– Wie pan, że hrabia Debouvine był niegdyś 

najznakomitszym fechmistrzem w całej Europie? – zapytała ni 
stąd, ni zowąd.
 

Zajrzał jej w twarz. W dogasającym świetle dnia wyglądała 

jeszcze piękniej niż zwykle. Miał ochotę porwać ją w ramiona i 
całować do utraty tchu. Ledwie ją znał, a zachowywał się jak 
zakochany po uszy sztubak. Miała w sobie coś, czego nie miały 
inne kobiety. Nie wiedział, co to takiego, ale jednego był pewien. 
Przypadła mu do serca nie tylko ze względu na swą niepoślednią 
urodę.
 

Podziwiał jej niezależność, nieulękłość i niezłomną siłę 

charakteru. Nękały ją melancholia i bezbrzeżny smutek, a mimo to 
potrafiła cieszyć się życiem i wytrwale dążyć do celów, jakie sobie
wyznaczała. Wolała narażać na niebezpieczeństwo siebie niż 
swoich bliskich.
 

Marzył o niej podczas wielu nieprzespanych, samotnych 

nocy. Jego marzenia się ziściły. Siedział obok niej w romantycznej 
scenerii. Była blisko, na wyciągnięcie ręki… Jej oczy połyskiwały 
w ostatnich promieniach słońca niczym gwiazdy.
 

Gdy w nie spoglądał, widział wyraźnie, że chce mu zaufać. 

Pochylił się i szepnął z ustami tuż przy jej ustach:
 

– Nie musisz mi się zwierzać, Kenno. Jesteś piękna i warta 

zachodu, nawet jeśli mi nie ufasz. – Pocałował ją lekko, a 
ponieważ się nie opierała, jego wargi zrobiły się nieco bardziej 
natarczywe. – Nie dbam o powody, dla których przybyłaś do 
Francji. Odkryłem w tobie coś o wiele bardziej intrygującego.
 

– Co to takiego?

 

– Ty sama jesteś intrygująca. – Objął ją ciasno, przygarnął do

piersi i pogłębił pocałunek. O mój Boże, pomyślał, głaszcząc ją 
delikatnie po policzku. Jest taka miękka i ciepła… Pragnął jej 
ciała, a jednocześnie odczuwał przemożną potrzebę, by się nią 
zaopiekować i ochronić ją przed całym złem tego świata albo 
chociaż przed jej obecnym prześladowcą, kimkolwiek jest ów 
szubrawiec.
 

Westchnęła i oparła się o niego całą sobą.

 

– Często wyobrażałem sobie, że cię całuję. Kiedy byłaś na 

moim statku i potem, kiedy wyprawiłem cię do Calais. Odkąd 
zniknęłaś mi z oczu, wiedziałem, że nie powinienem był pozwolić 
ci odejść.
 

– Czemu?

 

– Bo cię pragnąłem. Każdą cząstką swego ciała. Tak jak 

teraz.
 

– To dość przerażające. Jak skok na głęboką wodę albo coś w

tym rodzaju…
 

Roześmiał się.

 

– Coś w tym rodzaju podoba mi się znacznie bardziej niż 

skok na głęboką wodę.
 

– Co pan rozumie przez „coś w tym rodzaju”?

 

– Colin. Wolałbym, żebyś przestała nazywać mnie „panem”. 

Kiedyś ci pokażę, co znaczy owo „coś”.
 

– Czy to znaczy, że teraz jestem bezpieczna?

 

– O tak. Zwłaszcza odkąd napomknęłaś, że hrabia był 

najlepszym fechmistrzem na całym kontynencie. To dlatego tu 
przyjechałaś, prawda? Chcesz, żeby nauczył cię fechtować. – Z 
początku wydawało mu się to zbyt niedorzeczne, by mogło być 
prawdziwe, ale znał ją już na tyle, by uwierzyć, że mogła zwrócić 
się z tak niewyobrażalną prośbą do Debouvine’a.

 

– Potrafię fechtować. Nauczyłam się w dzieciństwie, ale 

istotnie, chcę doskonalić swoje umiejętności. Chcę być na tyle 
dobra, aby móc zmierzyć się z mężczyzną.
 

Zachichotał, ale natychmiast spoważniał, widząc, że dla niej 

to sprawa niezwykłej wagi.
 

– Mówiłaś całkiem poważnie, prawda?

 

– Owszem.

 

– Nigdy nie słyszałem o kobietach, które chwytają za broń.

 

– Zapewniam, że było ich przede mną wiele. Choćby Josette. 

Ona także fechtuje.
 

– Boisz się kogoś i dlatego zależy ci na tym, aby umieć się 

bronić. To jest właśnie prawdziwy powód twego przyjazdu do 
Francji.
 

Kenna milczała. Długo wpatrywała się w swoje ręce, zanim 

znów się odezwała.
 

– Tak, to prawda, ale nie pytaj mnie o nic więcej. I tak wiesz 

za dużo. A ów człowiek, przed którym uciekam, jest bezwzględny. 
Zabiłby cię, gdybyś stanął mu na drodze. To dla niego chleb 
powszedni.
 

– Nie boję się o siebie, lecz o ciebie. Mężczyźni nie potrafią 

stać z założonymi rękami, kiedy damie dzieje się krzywda.
 

– Potrafię sama o siebie zadbać. A niebawem z pomocą 

hrabiego będę także potrafiła się obronić.
 

– Kiedy już uznasz, że potrafisz pokonać swego wroga, 

wrócisz do Szkocji?
 

– Tak.

 

Nagle usłyszeli za plecami kroki, a chwilę później stanął 

przed nimi lokaj.
 

– Lady Kenno, Gaston prosił, abym państwa odnalazł. Reszta

towarzystwa oczekuje na państwa przy stole.
 

Podnieśli się i ruszyli z wolna w stronę domu.

 

– Jeszcze jeden, ostatni pocałunek, zanim odjadę – 

powiedział Montgomery, gdy służący zniknął im z oczu.
 

Pociągnął ją za drzewo i przycisnął wargi do jej warg.

 

– Nie powinieneś był tego robić. Ktoś mógł nas zobaczyć.

 

– Chciałem się z tobą należycie pożegnać. Później nie 

będziemy już mieli okazji zostać sam na sam.
 

– Wyjeżdżacie już dzisiaj?

 

– Jutro z samego rana.

 

– Ach tak…

 

Zrobiło mu się ciepło na sercu, bo usłyszał w jej głosie 

wyraźne rozczarowanie.
 

– Chciałbym zostać dłużej, ale nie mogę. Zostawiliśmy 

załogę na wystarczająco długo. Bóg jeden wie, w jakim stanie 
znajdziemy statek po powrocie.
 

Wsunął sobie jej rękę pod ramię i powiódł z powrotem ku 

château.
 

– Wrócisz? – zapytała niepewnie.

 

Zatrzymał się i ująwszy ją za ramiona, ucałował w czoło.

 

– Nie wiedziałem, czy wrócę aż do teraz. Zapytałaś, więc tak,

wrócę. Obiecaj mi tylko jedno. Gdyby przydarzyło ci się coś złego 
albo gdybyś potrzebowała mojej pomocy, zostaw dla mnie 
wiadomość u monsieur Dessina, w jego gospodzie. Będzie 
wiedział, gdzie mnie szukać.
 

– Dobrze, obiecuję.

 

Weszli razem do domu i dołączyli do pozostałych przy stole. 

Gdy wieczór dobiegł końca, ani Colinowi, ani Alejandrowi nie 
było łatwo odjechać.
 

– Cieszę się, że jutro opuszczamy Paryż – oznajmił Calderón,

znalazłszy się w siodle.
 

– A to czemu? Czyżbyś tęsknił za morzem?

 

– Bynajmniej. Chcę tylko jak najprędzej wziąć nogi za pas i 

uciec od kobiety, która mnie przeraża.
 

– Możemy podać sobie ręce, przyjacielu. Mam dokładnie 

takie same odczucia.

 ROZDZIAŁ DWUNASTY

 

Nierzadko lęk przed czymś złym pcha nas w objęcia czegoś

gorszego.

 

NICOLAS BOILEAU

 

Przez następne tygodnie Kenna często rozmyślała o Colinie. 

Myślała także o rodzinie. Pragnęła skontaktować się z bliskimi, 
dać im znać, że żyje i ma się dobrze. Zastanawiała się nawet, czy 
nie poprosić Montgomery’ego, aby złożył im wizytę w jej imieniu.
Doszła jednak do wniosku, że to zbyt niebezpieczne, zarówno dla 
niego, jak i dla jej sióstr. Lord Walter z całą pewnością kazał 
obserwować zamek, a ona nie chciała narażać krewnych na 
niebezpieczeństwo.
 

Co dzień z wyjątkiem niedziel doskonaliła swoje 

umiejętności podczas lekcji z mistrzem Debouvine’em. Przez jakiś
czas krzyżowała szable głównie z Josette, ale po upływie kilku 
miesięcy panna Revel stała się dla niej zbyt łatwą przeciwniczką.
 

Hrabia orzekł wówczas, że nadeszła pora, aby zaczęła się 

mierzyć z mężczyznami.
 

– Wybrałem trzech byłych uczniów. Naturalnie, każę im 

zachować całą sprawę w tajemnicy. Zresztą nie sądzę, aby 
którykolwiek z nich zechciał chwalić się tym, że fechtował z 
kobietą, zwłaszcza jeżeli owa kobieta okaże się bieglejsza niż on.
 

– Zrobię, co w mojej mocy, aby ich pokonać.

 

– Wiem, że tak będzie, lady Lennox.

 

Wyselekcjonowani przez Debouvine’a partnerzy początkowo

nie chcieli ćwiczyć z damą, ale dzięki umiejętnościom Kenny 
rychło zapominali o swych uprzedzeniach.
 

– Chciałbym, aby mogła pani ćwiczyć z większym gronem 

przeciwników – oznajmił pewnego razu hrabia. – Ale pani imię ani
chybi stałoby się sławne i niebawem obiegło całą stolicę, tego 
przecież nie chcemy. Pani wróg może mieć swoich szpiegów także
i w Paryżu.
 

Lennoxówna zaczynała się poważnie obawiać, że wieść o 

miejscu jej pobytu prędzej czy później dotrze do uszu sir Waltera.
 

Postanowiła zwierzyć się ze swoich lęków hrabiemu. Po 

jednej z lekcji poprosiła go o rozmowę.
 

– Boję się, że Walter odnajdzie mnie z równą łatwością jak 

Colin. To całkiem możliwie, a nawet prawdopodobne.
 

– Przejdźmy się – zaproponował hrabia. – Świeże powietrze 

dobrze nam zrobi.
 

Nie oponowała. Podała mu ramię i pozwoliła by 

wyprowadził ją do ogrodu.
 

– Martwiłbym się raczej o coś innego – powiedział z powagą.

– Jeżeli pani wróg jest choć w połowie tak chytry i przebiegły, jak 
pani sądzi, zapewne wrócił już do Szkocji, a tam dowiedział się o 
pani wyjeździe. Idę o zakład, że wyprawił się na wyspę Inchmurrin
osobiście. Chciał zyskać niezbitą pewność. Najął też pewnie ludzi 
do stałej obserwacji pani rodzinnego domu. Będzie tak długo 
zbierał informacje, aż w końcu domyśli się, dokąd się pani udała. 
Przez jakiś czas mieszkaliście pod jednym dachem. Zdążył dobrze 
panią poznać. Będzie próbował myśleć tak samo jak pani, 
przewidywać pani kolejne posunięcia. Już wcześniej udowodniła 
pani, że jest dzielna, zmyślna i zaradna, a w potrzebie zwraca się 
pani o pomoc do rodziny lub przyjaciół. Niestety, Walter to 
wszystko wie, dlatego odnalezienie pani nie zajmie mu dużo czasu.
Zapewne na samym wstępie przyjmie założenie, że nie uciekła 
pani bardzo daleko od domu. Prawdopodobnie od razu 
wyeliminuje kontynenty inne niż Europa. Anglia też nie będzie 
wchodziła w rachubę, a to z powodu odwiecznych niesnasek 
pomiędzy Szkotami i Anglikami.
 

– Pozostanie zatem Irlandia i reszta Europy.

 

– W rzeczy samej. Jestem przekonany, że nie pogna za panią 

na oślep. Wie, że doskonale włada pani językiem francuskim, więc

na szczycie jego listy znajdą się wszystkie kraje, anglo- lub 
francuskojęzyczne.
 

Lennoxówna poczuła, że trzęsą jej się ręce. Poczucie 

bezpieczeństwa, które dawało jej do tej pory château Debouvine’a 
opuściło ją na dobre. Kończył się czas na przygotowania. 
Nadchodziła nieuchronnie chwila ostatecznej konfrontacji z 
lordem Walterem. Czy wystarczy jej umiejętności, aby pokonać go
w bezpośrednim starciu? Czy starczy jej sprytu, aby go 
przechytrzyć?
 

Hrabia pogłaskał ją po policzku.

 

– Nie trap się, dziecko. Nie wszystko stracone. Najgorsze, co 

możesz teraz zrobić, to się poddać.
 

– Wiem, ale to takie przygnębiające, a zarazem straszne. 

Wydawało mi się, że wszystko dokładnie zaplanowałam. Sądziłam,
że jestem taka szczwana i że potrafię sama o siebie zadbać. – 
Zakryła dłońmi twarz. – O mój Boże, on już wie, gdzie jestem… 
czuję, że niebawem mnie dopadnie. Domyślił się, że zbiegłam do 
Paryża, a skoro tak, bez trudu odkryje także moje powiązania z 
panem.
 

– Istotnie. Wie przecież, że jest pani skoligacona z Sophie de 

Bourbon.
 

W ciągu kilku kolejnych miesięcy Kenna skupiła całą swoją 

uwagę na fechtowaniu. Dzięki determinacji, uporowi i wytrwałości
wkrótce zaczęła pokonywać wszystkich byłych uczniów hrabiego, 
z którymi krzyżowała szpadę. Po jakimś czasie nikt nie miał 
odwagi się z nią mierzyć. Przegrana z kobietą dla większości była 
bowiem zbyt wielką ujmą na honorze.
 

W wolnym czasie ćwiczyła pozycje i dopracowywała ruchy 

nadgarstka. Często walczyła z samym hrabią, aż w końcu kilka 
razy udało jej się pokonać także i jego.
 

Właśnie wtedy poczuła, że koniec nauki jest już bliski. Jej 

przeczucia stały się rzeczywistością pewnego przedpołudnia, na 
które zaplanowali następną potyczkę.
 

Sprawdziwszy, czy ostre końcówki floretów są należycie 

zabezpieczone, stanęli naprzeciw siebie na planszy.

 

Początek pojedynku okazał się korzystny dla hrabiego. Jego 

pierwsze pchnięcie dosięgło lewego ramienia panny Lennox.
 

Kenna była młodsza, a co za tym idzie, szybsza i zwinniejsza

od przeciwnika, on jednak miał za sobą długie lata praktyki.
 

Walka była długa i wyczerpująca dla obu stron. Na koniec 

Lennoxówna wykonała błyskawiczną ripostę i nie dając hrabiemu 
czasu na odparowanie ataku, trafiła go końcówką szpady w 
miejsce tuż poniżej obojczyka.
 

Ku swej zgrozie po chwili spostrzegła na jego koszuli 

czerwoną plamę. Przerażona zerknęła na swój floret. Dopiero teraz
zauważyła, że nasadka zabezpieczająca ostrze zsunęła się i upadła 
na podłogę.
 

Podbiegła do Debouvine’a, aby obejrzeć ranę.

 

– Och, chermaître. Co ja najlepszego narobiłam?

 

Hrabia zachichotał na widok jej szczerego zaniepokojenia.

 

– Nie przejmuj się, moja droga. To nic takiego. Tego rodzaju 

wypadki zdarzają się na co dzień w większości szkół fechtunku. 
Spójrz, to powierzchowne draśnięcie. Nic mi nie będzie. Do 
wesela się zagoi.
 

Zbagatelizował sprawę, ale Kenna potraktowała to zdarzenie 

jako znak. Znak, że jej czas we Francji, w domu hrabiego, dobiegł 
końca.
 

– Nie rób z tego kwestii, drogie dziecko. Do jutra oboje o 

tym zapomnimy.
 

– Nie, monsieur le comte, wykluczone. To koniec.

 

– Koniec? Pozwolisz, żeby powstrzymało cię to niewielkie 

cięcie?
 

– To znak opatrzności. Nadeszła pora, abym wróciła do 

Szkocji.
 

Tak jak przypuszczała, Debouvine nie próbował jej 

przekonywać, aby zmieniła zdanie.
 

– Nie zamierzam stawać na drodze do twego przeznaczenia –

rzekł z powagą. – Przemyślałaś wszystko? Wiesz już, kiedy chcesz
ruszyć w drogę?
 

– Jak najprędzej. Jak tylko spakuję swoje rzeczy.

 

– Zrobisz, co uważasz za słuszne. Sugerowałbym wszakże, 

abyś została do czasu naszej wizyty u księcia i księżnej Pontaillac. 
To tylko tydzień, licząc od jutra. Potraktowalibyśmy to wydarzenie
jak uroczystość pożegnalną. Co ty na to?
 

Intuicja podpowiadała jej, że powinna wyjechać natychmiast.

Przelana krew hrabiego była niczym przebłysk przyszłości i tego, 
co ją czeka.
 

Zamierzała otworzyć usta i powiedzieć, co jej leży na sercu, 

ale powstrzymała się na widok nadziei w oczach hrabiego. Chciał 
ją przy sobie zatrzymać jeszcze przez jakiś czas, a ona nie potrafiła
mu odmówić. Długie miesiące wspólnej pracy odcisnęły na nich 
obojgu swoje piętno. Bardzo się do siebie nawzajem przywiązali i 
nie mieli ochoty się rozstawać. Debouvine wielekroć wspominał, 
że lęka się chwili, gdy jego kochana uczennica zakończy 
pobieranie nauk.
 

Mimo to wciąż się wahała.

 

– Przecież to tylko tydzień – nalegał błagalnym tonem.

 

Jakże miała zlekceważyć jego prośbę?

 

– Niech będzie, jak pan sobie życzy, chermaître – uległa w 

końcu. – Wyjadę po balu u Pontaillaców.
 

Ucałował ją w czoło, a potem wziął za rękę.

 

– Chodź ze mną do galerii. Mam coś dla ciebie.

 

Gdy znaleźli się na miejscu, Debouvine przesunął stojącą 

przy ścianie rzeźbę, za którą znajdował się sekretny schowek, i 
wyjął z niego aksamitny, ozdobiony frędzlami futerał.
 

Kenna nie posiadała się z ciekawości, choć domyślała się, że 

wewnątrz kryje się broń.
 

– Weź go, jest twój – powiedział hrabia, wręczając jej 

przepięknie zdobiony miecz. Na jego rękojeści wyrzeźbiono głowę
długowłosej kobiety.
 

Zaniemówiła na dłuższą chwilę.

 

– Nie mogę go przyjąć. Jest zbyt cenny.

 

– Owszem, jest cenny. Był w naszej rodzinie od pokoleń. 

Właśnie dlatego pragnę podarować go właśnie tobie, drogie 
dziecko. Jesteś moją najpilniejszą i najlepszą uczennicą. 

Zasłużyłaś na to, żeby go mieć. Ponoć posiadł nadprzyrodzone 
moce. Tak mówi legenda. Sama zobacz.
 

Panna Lennox wzięła do ręki drogocenny prezent i 

uśmiechnęła się.
 

– Jest lekki jak piórko – stwierdziła z zachwytem.

 

Jeszcze tego samego wieczoru wybrała się do pokoju Josette 

i o wszystkim jej opowiedziała. Zwierzyła jej się także ze swoich 
wątpliwości.
 

– Widok krwi na koszuli hrabiego był jak omen – 

powiedziała z kamienną powagą. – Poczułam, że muszę jak 
najszybciej wyjechać. Nauczyłam się już wszystkiego, a jeśli 
zostanę z wami dłużej, mogę nieświadomie ściągnąć na wasze 
głowy śmiertelne niebezpieczeństwo.
 

Jako Cyganka panna Revel wierzyła, że nie należy 

lekceważyć intuicji, ale wierzyła także, że najważniejsze w życiu 
są honor i prawda.
 

– Odłóżmy na bok przeczucia – powiedziała stanowczo. – 

Koniec końców, to jedynie przeczucia. Obiecałaś, że zostaniesz i 
basta. Nie ma nad czym deliberować.
 

– Naturalnie, masz rację.

 

Zakończyły temat i rozmowa wkrótce zeszła na temat Colina 

i Alejandra.
 

– Przypadł ci do serca, prawda? – zapytała Lennoxówna.

 

– Zależy co przez to rozumiesz – odparła wymijająco Josette.

 

– Dobrze wiesz, co przez to rozumiem. Nie ukryjesz tego 

przede mną. Widziałam was razem. Powietrze wokół was iskrzyło, 
a ty wpatrywałaś się w niego, jak wyposzczony pies wpatruje się w
kawałek soczystej wołowiny.
 

Francuzka roześmiała się ubawiona obrazowym 

porównaniem.
 

– Wcale nie jesteś ode mnie lepsza. Ja też widziałam, jak 

wzdychasz do Colina i jak wodzisz za nim wzrokiem. Nie boisz 
się, że przez amory zapomnisz, po co się tu znalazłaś?
 

Te słowa podziałały na Kennę jak kubeł zimnej wody.

 

– Nigdy o tym nie zapominam. Dobranoc, Josette. Do 

zobaczenia jutro.
 

– Jutro? Przecież nie jadłyśmy jeszcze kolacji. Czyżbyś 

zamierzała tak wcześnie pójść spać?
 

– Czeka mnie pojedynek, który zaaranżował dla mnie hrabia. 

Muszę być rześka i wypoczęta.
 

– Przyjdę obejrzeć twoją potyczkę.

 

Nazajutrz okazało się, że pojedynek zgromadził szerszą 

publiczność.
 

Jej przeciwnik, Anselm, hrabia Freneau, przyprowadził ze 

sobą dwóch przyjaciół, Raoula, wicehrabiego de Sainte, oraz 
François, wicehrabiego de Duperrey.
 

Kiedy całe towarzystwo gawędziło po skończonej walce 

nagle pojawił się kamerdyner i poprosił na stronę swego pana.
 

– Państwo wybaczą – rzekł Debouvine, po czym oddalił się 

wraz ze służącym.
 

Po chwili wrócił z kolejnym gościem.

 

Zdumienie panny Lennox nie miało granic, gdy ujrzała u 

boku mistrza Philippe’a Henriego Louisa Marie de Courtenay, 
księcia Burbon, markiza de Marigny, hrabiego de Rochefort i 
wicehrabiego Rohan w jednej osobie. Tego samego, z którym 
dzieliła dyliżans w drodze z Calais do Paryża.
 

– Lady Kenno, nareszcie mam przyjemność znów panią 

oglądać – odezwał się książę. – Sądząc po pani zdziwionej minie, 
raczej się mnie pani nie spodziewała.
 

– W istocie, jestem zaskoczona, monsieur le duc. Skąd pan 

wiedział, że mnie tu znajdzie?
 

– To moja wina – wtrącił wicehrabia Sainte. – Burbon i ja 

jesteśmy kuzynami. Kiedy Philippe opowiedział mi o tym, jak 
hrabia de Lorraine został ranny, a pewna urocza młoda Szkotka 
przygarnęła go razem z innymi do swego powozu, od razu 
wiedziałem, że musi chodzić o panią. Zapomniałem się i niechcący
wymieniłem pani nazwisko. Powiedziałem też, że uczy się pani 
pod okiem mistrza Debouvine’a.
 

– Los chciał znów nas ze sobą zetknąć – dodał de Bourbon. –

To nic innego jak zrządzenie opatrzności. Jestem niezwykle rad z 

naszego spotkania, jako że wcześniej nie miałem sposobności 
należycie pani podziękować. Jak rozumiem, będzie pani obecna na
balu u księstwa Pontaillaców, który ma się odbyć w przyszłym 
tygodniu?
 

– Czyżby małżonkowie należeli do licznego grona pańskich 

kuzynów? – zażartowała Kenna.
 

Philippe posłał jej kokieteryjny uśmiech.

 

– I owszem, są moimi drugimi kuzynami w linii bocznej – 

oznajmił z przesadną powagą, co wywołało salwę śmiechu reszty 
towarzystwa.
 

Śmiał się nawet hrabia, który w opiekuńczym geście objął 

ramieniem swoją podopieczną.
 

Panna Lennox już dawno nie czuła się taka szczęśliwa. Z 

przyjaciółmi u boku nic nie było jej straszne.

 ROZDZIAŁ TRZYNASTY

 

– I cóż? – rzekł Cezar do wieszczek. – Oto Idów marcowych

nadeszły obchody.

 

A one mu na to: – Nie chwalcie dnia, panie, bo dzień jeszcze

młody.

 

PLUTARCH, Żywoty równoległe

 

W przeddzień balu, który miał się odbyć w château księcia i 

księżnej de Pontaillac, Kenna siedziała przed ogromnym lustrem w
swoim pokoju.
 

Po raz pierwszy miała na sobie jedwabną suknię upiększoną 

skomplikowanym haftem z kwiatowymi motywami. Nigdy 
wcześniej nie nosiła czegoś tak wykwintnego. W dziedzinie mody 
Francuzi byli bez wątpienia niedoścignionymi mistrzami.
 

Uznała, że kreacja jest zdecydowanie zbyt okazała, nadaje się

raczej dla dwórki, która mieszka na królewskim dworze i przestaje 
z najznamienitszymi osobistościami w kraju, a nie dla zwykłej 
śmiertelniczki takiej jak ona.
 

Zamierzała przebrać się w coś skromniejszego, ale 

przeszkodziło jej pojawienie się Josette, która wstąpiła, aby 
zapytać, czy jest gotowa do wyjścia.
 

– Wyglądasz zjawiskowo – zachwyciła się Lennoxówna. – 

Nie widziałam cię jeszcze w bieli. Twoja ciemna karnacja tworzy z
nią oszałamiający kontrast.
 

Dodatkową ozdobę stroju tworzyły ciemnoczerwone róże 

wyszywane wokół głębokiego dekoltu oraz rąbka spódnicy.
 

Panna Revel obeszła dookoła przyjaciółkę, przyglądając się z

uwagą jej balowej toalecie.

 

– Nie musisz nic mówić. Wiem, że jest zbyt szykowna. 

Właśnie miałam zamiar poszukać czegoś bardziej stonowanego…
 

– A niech to, jest zachwycająca – stwierdziła z uznaniem 

Francuzka. – Jeśli Jej Królewska Mość zaszczyci nas swoją 
obecnością, ani chybi zzielenieje z zazdrości.
 

– Mówiłam przecież, że jej nie włożę.

 

– Nie bądź niemądra. Naturalnie, że ją włożysz. Gwarantuję, 

że żaden mężczyzna nie przejdzie obok ciebie obojętnie. 
Połączenie czerwonej nici z białym jedwabiem, słowo daję, coś 
przecudownego…
 

– Postanowiłam już. Jest dla mnie zbyt wytworna. Zwykle 

noszę suknie, które mniej rzucają się w oczy. Co sądzisz o tej 
błękitnej z satyny? Pomóż mi rozwiązać gorset. Przebiorę się w 
mgnieniu oka.
 

– Nie ma mowy. Nie zrobię tego. – Josette chwyciła 

niebieską sukienkę i wepchnęła ją do stojącego nieopodal kufra. – 
Do twarzy ci w bieli. Być może to jedyna w twoim życiu okazja, 
abyś czuła się jak księżniczka, więc nie psuj sobie zabawy. – 
Podeszła do drzwi. – No chodźże już. Hrabia na nas czeka.
 

– Jesteś pewna, że nie wyglądam w tym stroju jak Katarzyna 

Wielka?
 

– Wyglądasz raczej jak anioł albo święta Brygida, patronka 

Irlandii. Ponoć miała rude włosy. Każdy mężczyzna, który 
zatrzyma na tobie wzrok, będzie marzył, aby cię zdobyć, a 
wszystkie kobiety z miejsca cię znienawidzą.
 

– Nie podoba mi się to. To moje jedyne publiczne 

wystąpienie w Paryżu. I mam narazić się na niechęć tutejszych 
dam?
 

– Och, nie martw się. Mnie też zwykle nienawidzą. To 

całkiem miłe uczucie. Lepiej, gdy cię nienawidzą, niż lekceważą 
albo w ogóle nie zauważają.
 

Argumenty Francuzki nie do końca przekonały pannę 

Lennox, ale kiedy hrabia wprowadził je do rezydencji 
Pontaillaców, okazało się, że przyjaciółka miała całkowitą rację. 
Zawistnym oraz pełnym zachwytu spojrzeniom nie było końca.

 

Debouvine przedstawił towarzyszki gospodarzom, po czym 

cała trójka ruszyła ku sali balowej, którą udekorowano na wzór 
namiotu osmańskiego baszy.
 

Obu stron wejścia strzegli odziani w otomańskie stroje 

wartownicy wyposażeni w tureckie sztandary zasadzone na 
charakterystycznych zdobionych końskim włosiem drzewcach. 
Kenna nawet nie starała się ukryć swojej fascynacji niecodziennym
wystrojem.
 

Ubrani w długie togi służący roznosili na tacach figi i 

daktyle.
 

Josette i Kenna istotnie ściągnęły na siebie spojrzenia 

większości mężczyzn. Ledwie pojawiły się na sali, otoczył je 
kordon wytwornych młodzieńców.
 

Lennoxówna ukryła twarz za wachlarzem i szepnęła do 

panny Revel:
 

– Miałaś słuszność. To miłe uczucie wiedzieć, że ktoś ci 

zazdrości.
 

– Tym milsze, jeśli przytrafia się w marokańskim namiocie – 

odparła półgłosem Francuzka.
 

– Sądziłam, że jesteśmy w Turcji.

 

– A moim zdaniem obie panie się mylą – usłyszały za 

plecami męski głos. – Według mnie jesteśmy w krainie baśni 
tysiąca i jednej nocy.
 

Gdy się odwróciły, Kenna natychmiast rozpoznała hrabiego 

de Lorraine oraz księcia Burbon.
 

– Pańska sugestia podoba mi się najbardziej – uśmiechnęła 

się pogodnie do księcia. – Księga tysiąca i jednej nocy przywołuje 
znacznie ciekawsze skojarzenia. Niemal widzę ruchome piaski i 
przystojnych Beduinów dosiadających wielbłądów i 
przemierzających piaski pustyni.
 

– Radziłbym zachować ostrożność. Któryś z Beduinów 

gotów panie pojmać i przetrzymywać jako branki.
 

Roześmiała się i przeniosła spojrzenie na de Lorraine’a.

 

– Przy panach nie musimy się niczego obawiać, prawda? 

Będą nas panowie bronić. Niech mi wolno będzie powiedzieć, że 

wygląda pan znacznie lepiej niż wtedy, gdy widziałam pana 
rannego w powozie, monsieur le comte.
 

– Dziękuję, czuję się o wiele lepiej. Doszedłem do siebie 

wyłącznie za sprawą pani dobrego serca. Miałem nadzieję, że się 
jeszcze spotkamy i będę mógł wyrazić swoją wdzięczność.
 

– Doprawdy, nie musi pan dziękować. Wystarczy mi, że 

widzę pana w dobrym zdrowiu.
 

– Czasem żałuję, że to nie ja złamałem ramię – rozmarzył się 

de Bourbon. – Tkwiłem przy schodach od początku wieczoru, 
wypatrując pani przyjazdu. Obawiałem się, że mógłbym przegapić 
moment pani przybycia, ale pozwolę sobie zauważyć, że w tej 
sukni nie sposób pani nie zauważyć. Wygląda pani tak 
zachwycająco, że w kilka minut podbiła pani serce całej paryskiej 
socjety.
 

– Dziękuję za komplement, monsieur le duc. Pan także 

prezentuje się okazale. Do twarzy panu w mundurze.
 

– Czy prezentuję się wystarczająco okazale, by zechciała 

pani podarować mi taniec?
 

– Jeżeli z panem zatańczę, narażę się na niechęć całej reszty 

zgromadzonych dam.
 

– Zapewniam, że zazdroszczą pani i bez tego. Pani 

olśniewająca uroda przyćmiła je wszystkie bez wyjątku.
 

Kiedy zaczęli wirować w tańcu, Kenna pomyślała o Sophie. 

Ciekawe, co by powiedziała, widząc ją w towarzystwie jednego ze 
swych licznych krewnych?
 

Uśmiechnęła się na widok Josette i de Lorraine’a, którzy 

tańczyli nieopodal nich i tworzyli niezwykle urodziwą parę.
 

Potem rozejrzała się i spostrzegła hrabiego Debouvine. Stał 

przy drzwiach wiodących na taras. W pewnej chwili podszedł do 
niego służący w przebraniu Beduina. Wydało jej się dziwne, że nie 
miał ze sobą tacy z przekąskami. Nim zdążyła się nad tym 
zastanowić, mężczyzna odwrócił głowę w jej stronę. Przez ułamek 
sekundy spoglądała w jego oczy. Ułamek sekundy wystarczył, by 
skamieniała z przerażenia. Te oczy rozpoznałaby wszędzie.
 

Lord Walter, przemknęło jej przez myśl. Nie, pomyliłam się. 

To przecież niemożliwe.
 

– Czyżby jakiś inny mężczyzna wkradł się w pani łaski? – 

zażartował Philippe.
 

Lennoxówna zwróciła wzrok ku partnerowi.

 

– Owszem. Przyglądałam się innemu mężczyźnie. Jest mi 

bardzo drogi, tak drogi jak drogi był mi niegdyś mój własny ojciec.
 

– A, zatem idzie o hrabiego. Wspominał, że wraz z pani 

pojawieniem się zyskał córkę.
 

Otworzyła usta, żeby odpowiedzieć, lecz raptem powietrze 

przeszył przeraźliwy krzyk jakiejś kobiety.
 

– Dobry Boże! Ktoś ugodził nożem hrabiego Debouvine!

 

Kenna miała wrażenie, że jej serce przestało bić.

 

– Nie! – wrzasnęła na całe gardło. – O Boże, tylko nie to! – 

Wyrwała się de Bourbonowi i pobiegła w stronę balkonu.
 

Z trudem przeciskała się przez ciżbę wystraszonych gości.

 

Gdy dopadła hrabiego, stał jeszcze o własnych siłach. Na 

jego pobladłej twarzy odmalował się wyraz kompletnego 
zaskoczenia. Po chwili jęknął i osunął się bez ducha na podłogę. W
jego piersi wciąż tkwił wbity po rękojeść sztylet.
 

Klęknąwszy obok niego, Kenna objęła dłońmi jego głowę i 

położyła ją sobie na kolanach. Po jej policzkach spływały łzy.
 

– Sprowadźcie medyka! – zawołała rozpaczliwie. – 

Wytrzyma pan, chermaître – szeptała, całując chłodne czoło 
Debouvine’a. – Niebawem nadjedzie pomoc. Zabierzemy pana do 
domu.
 

Hrabia słabł z każdą chwilą. Na jego koszuli pojawiła się 

ogromna krwawa plama. Lennoxówna przypomniała sobie o wiele 
mniejszą plamę od rany, którą zadała mu kilka dni wcześniej. 
Przeszył ją dreszcz i zaczęła rozpaczliwie szlochać.
 

Przeczuwała, że był to zły omen. Gdyby posłuchała głosu 

instynktu, nie doszłoby do tej tragedii. Mogła temu zapobiec.
 

– Proszę się nie poddawać, chermaître – powtarzała, 

głaszcząc rannego hrabiego po twarzy. – Jest pan silny, wytrzyma 
pan. Jeszcze tylko chwileczkę.
 

– Nadszedł mój czas – szepnął Debouvine. – Miałem 

nadzieję, że doczekam twego zwycięstwa, moja droga, ale widać 
nie było mi to pisane. Jeśli Bóg da, będę patrzył na ciebie z góry.
 

Josette znalazła się nagle obok nich i opadła na klęczki 

naprzeciw Kenny. Po jej policzkach także spływały obfite łzy.
 

– Niech mnie pan nie zostawia, monsieur le comte. Jest pan 

dla mnie wszystkim. Oprócz pana nie mam nikogo na świecie.
 

Hrabia uścisnął jej dłoń.

 

– Nie trap się, Josette. Wszystko będzie tak jak dawniej. 

Zadbałem o twoją przyszłość wiele lat temu. Nie mam żadnych 
spadkobierców, ma petite. Po mojej śmierci château będzie twoje. 
Zostawiłem ci cały mój majątek.
 

– Nie dbam o château ani o majątek. Nie umiem i nie chcę 

żyć bez pana. Nie może pan zostawić mnie samej!
 

– Moje ukochane dziewczęta, byłyście mi jak córki. 

Wniosłyście radość i szczęście w życie starego człowieka. – 
Ostatkiem sił hrabia odwrócił twarz ku Kennie. – Pamiętaj, nigdy 
nie wolno ci zwątpić we własne umiejętności. Jesteś gotowa, aby 
bez lęku stawić czoło wrogowi. Nie masz się czego obawiać. Nie 
będzie mnie już na świecie, ale zawsze będę przy tobie. Przy was 
obu…
 

To były jego ostatnie słowa.

 

– Znaleźliśmy lekarza.

 

Panna Lennox usłyszała głos de Bourbona i poczuła na sobie 

jego silne ramiona.
 

– Za późno – załkała, ukrywając twarz na jego piersi.

 

Służba zajęła się ciałem Debouvine’a tymczasem Philippe i 

Jules odprowadzili zapłakane dziewczęta do gabinetu księcia 
Pontaillaca.
 

– Nie pojmuję, czemu ktoś chciał skrzywdzić hrabiego – 

odezwała się, szlochając Josette. – Był cudownym człowiekiem. 
Nie miał żadnych wrogów.
 

– On nie miał, ale ja mam – powiedziała bezbarwnym głosem

Kenna, która wypłakała już wszystkie łzy. Przestała płakać, kiedy 
uzmysłowiła sobie, że jej ukochany nauczyciel zginął z jej winy. – 
To ja doprowadziłam do śmierci hrabiego. Gdybym wyjechała 

tydzień temu, nic by mu się nie stało. Wciąż by żył i cieszyłby się 
dobrym zdrowiem.
 

Panna Revel przyjęła od Jules’a chusteczkę, pociągnęła 

nosem i otarła twarz.
 

– Nie mów tak. Nie możesz tego wiedzieć.

 

Lennoxówna popatrzyła zbolałym wzrokiem na przyjaciółkę.

 

– Ależ wiem – oznajmiła twardo. – Jestem pewna. Czuję to 

tu, w sercu – dodała, bijąc się w piersi.
 

– Natychmiast przestań wygadywać te bzdury!

 

– To szczera prawda. Zło czai się wokół mnie od dawna. 

Lord Walter mnie odnalazł. Jestem zgubiona.
 

Josette uniosła dłoń i wymierzyła jej mocny policzek.

 

De Lorraine objął ją ciasno, żeby nie próbowała kolejnych 

rękoczynów.
 

– Zasłużyłam sobie – stwierdziła gorzko Kenna. – Po tym, co

się tu dziś wydarzyło, nie mam prawa żyć.
 

De Bourbon wziął ją w ramiona i pocieszał, jak umiał.

 

– Nie wolno pani tak myśleć. To nie pani wbiła sztylet.

 

Usiłowała go odepchnąć, ale jej nie wypuścił.

 

– Nie rozumie pan?! To przeze mnie! To ja powinnam była 

zginąć!
 

Panna Revel na próżno próbowała uwolnić się z objęć de 

Lorraine’a.
 

– Klnę się na Boga, gdyby nie trzymał mnie tak mocno, 

uderzyłabym cię jeszcze raz, tyle że dwa razy mocniej! Jak śmiesz 
mówić w ten sposób?! Pomyślałaś, co by na to powiedział hrabia? 
Przypomnij sobie jego ostatnie słowa. Mówił, że jesteś gotowa i że
nie masz się czego obawiać. Jeżeli to sir Walter zadał mu 
śmiertelny cios, nie pozostaje ci nic innego jak poderżnąć 
szubrawcowi gardło. Jeśli nie starczy ci odwagi, ja to zrobię. 
Pomszczę go sama!
 

Kenna podeszła do przyjaciółki i wzięła ją za rękę.

 

– Wybacz mi. Jestem ci wdzięczna ze te słowa i za policzek.

 

Josette chlipnęła i przytuliła ją do serca.

 

– Był wspaniałym i szczodrym człowiekiem, a my dwie 

jesteśmy jedynym, co po nim pozostało. Przejdziemy przez to 
razem. Pomścimy go.
 

Lennoxówna poczuła, że wzbiera w niej nienawiść.

 

– Tak, przysięgam na Boga przed wami wszystkimi, że 

śmierć mistrza Debouvine’a nie pójdzie na marne. Odnajdę 
Waltera i wyrównam z nim rachunki. Wymordował mi niemal całą 
rodzinę, a teraz zabrał nam naszego ukochanego hrabiego. Nie 
pozwolę, żeby ten człowiek stąpał dłużej po ziemi.
 

Kiedy Josette uniosła głowę, jej oczy były już zupełnie 

suche. Zapłonął w nich za to ogień zemsty.
 

– Chcę widzieć jego agonię – powiedziała tonem 

nieznoszącym sprzeciwu. – Twoja walka stała się także i moją 
walką. Zgładzimy go razem.
 

Podczas gdy w rodzinnym grobowcu ryto ostatnie litery 

nazwiska hrabiego, a zrozpaczona służba czuwała w różowym 
salonie przy jego trumnie, książę Burbon, hrabia de Lorraine, 
wicehrabia de Bignan, Josette oraz Kenna zebrali się w bibliotece, 
aby omówić plany na przyszłość.
 

Panna Lennox była zaledwie cieniem dawnej siebie. Jeszcze 

wczoraj radosna i pełna życia młoda kobieta zmieniła się w 
chłodną i nieprzystępną piękność. Jej serce przepełniały nieutulony
smutek i żałość.
 

– Obawiam się, że nie mogą panie uczestniczyć w pogrzebie 

– oznajmił książę. – To zbyt ryzykowne. Gdy rozpocznie się msza, 
będziecie już w drodze do Calais. Do kościała poślemy zamiast 
was dwie odziane w czerń i zasłonięte woalami służące. Ojciec 
René Delon, Gaston i lokaje rozpowiedzą wszem wobec, że 
jesteście zbyt zrozpaczone, aby z kimkolwiek rozmawiać.
 

– Kiedy mamy wyjechać? – zapytała panna Revel. Ona także 

wyglądała blado i z trudem dobierała słowa.
 

– Wyjedziemy wszyscy razem jeszcze dziś. Pod osłoną nocy. 

Niestety, musimy jechać konno. Tak będzie o wiele szybciej i 
bezpieczniej.
 

Josette otarła oczy chusteczką.

 

– Hrabia zasługuje na to, abyśmy oddały mu ostatnią 

posługę.
 

– Przede wszystkim zasługuje na to, abyście przeżyły – 

zabrał głos de Lorraine. – Znalazłyście się w poważnym 
niebezpieczeństwie. Im dłużej będziemy zwlekać z wyjazdem, tym
większe ryzyko. Musimy wywieźć was potajemnie z Francji, 
zanim Walter uderzy ponownie.
 

De Bourbon odpłynął myślami, jakby usilnie się nad czymś 

zastanawiał.
 

– Nad czym tak dumasz? – zagaił wicehrabia.

 

– Hm… tak sobie myślałem… Czy aby na pewno mordercą 

był Walter? We własnej osobie?
 

– O tak, nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości – 

potwierdziła stanowczo Kenna. – Odwrócił głowę i spojrzał mi 
prosto w oczy na moment przed tym, jak wbił sztylet w pierś 
hrabiego. Chciał, żebym wiedziała, że mnie odnalazł. 
Rozpoznałabym go wszędzie. Tyle że wtedy wydawało mi się, że 
to przywidzenie.
 

– Nie pojmuję tylko, czemu odebrał życie Debouvine’owi, 

skoro to panią pragnie zgładzić – zauważył wicehrabia.
 

– To proste. Nie wystarczyłoby mu zwyczajnie mnie zabić. 

Chce mnie pognębić, sprawić, abym cierpiała, żyła w ciągłym 
strachu i nieustannie oglądała się za siebie.
 

– Wyjątkowo podła kanalia – skwitował de Bignan.

 

– W istocie.

 

Omówiwszy najważniejsze szczegóły czekającej ich 

wyprawy, panowie udali się na spoczynek do gościnnych pokoi, 
dziewczęta zaś wstąpiły do różowego salonu, aby oddać ostatni 
hołd i pożegnać się z hrabią.
 

Odrętwiała z bólu Kenna podeszła do otwartej trumny. 

Ucałowawszy koniuszki palców, przyłożyła je do zimnych ust 
zmarłego, umilkłych na zawsze.
 

– Żegnaj, hrabio, mój ojcze, mistrzu i przyjacielu. Nadeszła 

pora, aby przestać rozpamiętywać przeszłość i ze spokojem i 
rozwagą stawić czoło przyszłości. Twoja śmierć zostanie 
pomszczona, maître, a jeżeli nie zdołam cię pomścić, dołączę do 

ciebie.

 ROZDZIAŁ CZTERNASTY

 

Gdy człek w kłopocie, a inny go niepokoi, wnet mu ów

kłopot podwoi.

 

DANIEL DEFOE, Dalsze przygody Robinsona Crusoe

 

Grupka umorusanych i zdrożonych jeźdźców, złożona z 

dwóch kobiet i trzech mężczyzn, wjechała do Calais około 
południa.
 

Przemierzywszy wąską brukowaną uliczkę wiodącą do portu,

podróżni zatrzymali się przed gospodą Dessinów. Powitali ich 
ludzie księcia Burbon, którzy jechali przodem, aby zamówić 
pokoje.
 

Jules pomógł Kennie zsiąść z konia i ustawił ją ostrożnie na 

ziemi.
 

– Proszę uważać. Po tak długiej jeździe nogi mogą odmówić 

pani posłuszeństwa.
 

– Rety, ma pan rację! – odrzekła, wspierając się ciężko na 

jego ramieniu. – Jestem cała sztywna i obolała. – Zamierzała 
podziękować dżentelmenom za eskortę i uwolnić ich od dalszych 
zobowiązań, lecz Philippe najwyraźniej przewidział jej słowa i ją 
uprzedził.
 

– Nie pozbędzie się nas pani, mademoiselle Lennox. 

Zostaniemy w Calais dopóty, dopóki nie wyprawimy was 
bezpiecznie na statek. – Z tymi słowy zwrócił się do służącego, 
który opłacił im nocleg. – Upewniłeś się, czy pokoje są czyste?
 

– Tak, jaśnie panie. Obejrzałem je osobiście. – Zamierzał 

dodać coś jeszcze, ale rezolutny karczmarz nie dał mu dojść do 
głosu.
 

– Monsieur le duc, nasze izby są nieskazitelne. Nie 

pogardziłby nimi sam król.
 

– Naturalnie, nie wątpiłem w to ani przez minutę. – De 

Bourbon uśmiechnął się i spojrzał na wyczerpane dziewczęta.
 

– Powinny panie jak najszybciej udać się na spoczynek. 

Trzech z moich ludzi zostanie na zewnątrz, aby trzymać wartę. 
Dwaj inni udadzą się do portu, aby znaleźć jakiś żaglowiec 
płynący do Szkocji. Monsieur Dessin, proszę podać nam 
wszystkim posiłek i dostarczyć do pokojów gorącą wodę do 
kąpieli – zarządził na koniec.
 

Kenna i Josette dostały przyjemną i schludną izdebkę na 

drugim piętrze.
 

Rozgościły się i zasiadły do smakowicie pachnącej kolacji. 

Były tak głodne, że pochłonęły całe jedzenie w ciągu zaledwie 
kwadransa.
 

Kiedy czekały na pokojówki, które miały przygotować im 

kąpiel, za oknem nagle wzniósł się spory harmider. Wyjrzawszy na
zewnątrz, ujrzały powracających z portu ludzi księcia. Z ich 
zadowolonych min wywnioskowały, że misja znalezienia statku 
została zwieńczona sukcesem. Panna Lennox poczuła 
niewysłowioną ulgę. Niebawem Francja pozostanie dla niej 
jedynie odległym wspomnieniem.
 

Nadstawiła ucha, aby lepiej słyszeć toczącą się na dziedzińcu

rozmowę.
 

– Niebawem się ściemni – odezwał się Philippe. – Chciałbym

wiedzieć, na czym stoimy, nim położymy się spać. Udało się wam 
załatwić sprawę pomyślnie?
 

– Nie było łatwo, monsieur le duc – odparł jeden ze 

służących. – Większość dużych frachtowców udaje się do 
Bordeaux albo do francuskich portów na Morzu Śródziemnym. 
Długo rozpytywaliśmy, aż w końcu znaleźliśmy szwedzki statek o 
nazwie „Ingeborg”. Kapitan zgodził się zabrać na pokład dwie 
kobiety i dowieźć je do Kirkwall, które znajduje się po drodze do 
Sztokholmu. W Kirkwall damy będą mogły przesiąść się na 
żaglowiec płynący do Caithness albo do Sutherland. Mają stawić 
się na nabrzeżu jutro przed południem. Około dwunastej 

spodziewają się największego przypływu.
 

– Znakomicie – ucieszył się de Bourbon.

 

– Gdzie jest owo Kirkwall? – zapytała Josette.

 

– W Szkocji – odparła Kenna. – Na Orkadach w najbardziej 

wysuniętym na północ rejonie Highlands. Orkady należały niegdyś
do Norwegów.
 

– Hm… – mruknęła w odpowiedzi panna Revel.

 

Nazajutrz około godziny jedenastej nadeszła pora rozstania. 

Panowie niechętnie pożegnali swoje podopieczne. De Bourbon, de 
Lorraine i de Bignan usilnie nalegali, aby panna Lennox napisała 
do nich, jak tylko zejdą na ląd. Chcieli się upewnić, że dotarły do 
celu podróży całe i zdrowe.
 

– Musimy wiedzieć, gdzie jesteście – oznajmił z uśmiechem 

książę – żebyśmy mogli złożyć wam nieoczekiwaną wizytę.
 

Kenna ucałowała każdego z nich w policzek, z trudem 

powstrzymując łzy.
 

– Nie byłoby mnie tu teraz, gdyby los nas ze sobą nie zetknął

– powiedziała wzruszona. – Obym miała sposobność odwdzięczyć 
się wam za wszystko, co dla nas zrobiliście.
 

– Wystarczy, że nie pozwolą się panie zabić – rzekł z powagą

wicehrabia.
 

„Ingeborg” okazał się ogromnym statkiem kupieckim 

powracającym z rejsu do Chin. Kapitan George de Frese był 
uprzejmym i niezwykle rzeczowym jegomościem, o surowym 
obliczu. Uśmiechnął się tylko raz, kiedy dziewczęta wsiadły na 
pokład i poinformowały go, że nie mają zbyt wiele bagaży.
 

– Radziłbym, aby nie opuszczały panie swojej kajuty. 

Spodziewamy się niesprzyjającej pogody i wysokiej fali.
 

Miał rację. Od samego początku morze było bardzo 

wzburzone. Josette poczuła mdłości, jeszcze zanim linia brzegu 
zniknęła im z oczu.
 

Obawiając się choroby morskiej, Lennoxówna kazała jej się 

położyć. Panna Revel nie była zachwycona tym pomysłem.
 

– Od samego patrzenia na to cudactwo robi mi się niedobrze 

– stwierdziła, spoglądając z niechęcią na hamak. – Jak można w 

czymś takim spać? Pewnie nawet nie będę umiała dostać się do 
środka.
 

– Istotnie, z początku jest odrobinę trudno, ale można 

przywyknąć – pocieszyła ją przyjaciółka. – Przed pierwszą nocą 
wylądowałam na podłodze jakieś pięć razy, nim wreszcie udało mi 
się położyć.
 

Po wielu nieudanych próbach i kilku twardych lądowaniach 

Josette udało się wreszcie spocząć w hamaku.
 

– A widzisz? – pochwaliła Kenna. – Wytrwałość zawsze 

popłaca. Jak się czujesz?
 

– Jestem poobijana i wciąż mi niedobrze.

 

– Nie myśl o tym i postaraj się zasnąć.

 

Następne dwa dni były prawdziwą katorgą. Sztorm nie 

ustępował ani na chwilę, a statek chybotał się na wszystkie strony, 
jak oszalały. Nie można było nawet zjeść, nie rozlewając zupy. Nie
raz i nie dwa dziewczęta miały wrażenie, że statek rozsypie się na 
kawałki, i sądziły, że nadchodzi ich ostatnia godzina.
 

– Zostały nam jeszcze jakieś herbatniki ze śniadania? – 

zapytała Josette. – Jeśli mamy zginąć na morzu, to nie na pusty 
żołądek.
 

Lennoxówna oddała jej wszystkie trzy ciastka, po których, o 

dziwo, przyjaciółka poczuła się o wiele lepiej i przez całe 
popołudnie oszukiwała ją w karty.
 

Następnego dnia, niemal u kresu podróży, burza wreszcie się 

skończyła. Późnym popołudniem „Ingeborg” podpłynął do 
wybrzeży Kirkwall.
 

Jako że w miasteczku nie było portu, pasażerki zostały 

przewiezione na ląd szalupą i wkrótce znalazły się na piaszczystej 
plaży ciągnącej się wzdłuż zachodniej strony Broad Street. 
Marynarze nie podpłynęli do samego brzegu i nie zaproponowali, 
że wyniosą je z łódki, więc buty i spódnice obficie nasiąknęły im 
wodą.
 

Surowy krajobraz Kirkwall nie napawał optymizmem. Josette

westchnęła i spojrzała ostatni raz w stronę statku. Z oddali słychać 
było wykrzykującego rozkazy kapitana Frese’a. Mimo że spędziły 

na jego żaglowcu kilka dni, widziały go dopiero drugi raz w życiu.
 

– Nad wyraz nadskakujący dżentelmen, nieprawdaż? – 

zadrwiła panna Revel. – Przypomnij mi, żebym dopisała Szwedów
do listy narodowości, których w żadnym razie nie należy brać pod 
rozwagę przy wyborze małżonka.
 

– Nie wiedziałam, że sporządziłaś taką listę. Bardzo jest 

długa?
 

– Mieści się na jednej kartce papieru, jeśli o to ci idzie.

 

– W takim razie nie jest zbyt długa, zwłaszcza że masz 

wysokie wymagania.
 

– Spisałam ją drobnym maczkiem.

 

Kenna roześmiała się i spojrzała na towarzyszkę.

 

Gdy się poznały, gotowa była przysiąc, że nigdy się nie 

zaprzyjaźnią. Teraz wychowanka mistrza Debouvine’a była jej 
bliska jak siostra.
 

„Ingeborg” był już tylko małym punkcikiem na horyzoncie, 

kiedy ruszyły w stronę rynku. Od początku podróży żadna z nich 
ani razu nie wspomniała o hrabim. Rana była jeszcze zbyt świeża, 
a wspomnienia zbyt bolesne.
 

– Musimy jak najprędzej znaleźć jakieś schronienie – 

oznajmiła panna Lennox, spojrzawszy w zachmurzone niebo. – 
Zbiera się na kolejną burzę.
 

Wiał coraz bardziej porywisty wiatr, przyspieszyły więc 

kroku i weszły do pierwszej napotkanej gospody o nazwie „Pod 
świętym Magnusem”. Jej właściciel, podobnie jak większość 
mieszkańców Orkadów, nosił skandynawsko brzmiące nazwisko 
Grímr Scartaine i był miłym w obejściu jegomościem z 
sumiastymi wąsami i usianym zmarszczkami czołem. Wyglądem 
przypominał odrobinę morsa. Izdebka, którą im przydzielił, była 
skromna i niemal pozbawiona sprzętów, ale za to lśniła czystością.
 

Kenna przy pierwszej sposobności wypytała go o cumujące 

w porcie statki i o to, czy znajdzie się jakiś żaglowiec, który 
zabierze je do Sutherland.
 

– Hm… – Grímr pogładził się po wąsie. – Z tym może być 

niejaki kłopot. Statków u nas pod dostatkiem, tyle że żaden nie 

kursuje według stałego rozkładu. Trudno przewidzieć, kiedy 
przypłynie następny. Może za tydzień albo dwa, któż to może 
wiedzieć?
 

Po trzech dniach spędzonych w oberży Josette była tak 

znudzona i wycieńczona bezczynnością, że nie miała już nawet 
ochoty oszukiwać w kartach.
 

Lennoxówna zaczynała się obawiać, że przyjdzie im spędzić 

na Orkadach całą zimę, ale pod koniec drugiego tygodnia w 
Kirkwall wydarzyło się coś nieoczekiwanego.
 

Scartaine zapukał do drzwi i oznajmił, że na dole czeka na 

pannę Lennox pewien dżentelmen.
 

– Dżentelmen? Powiedział, jak się nazywa?

 

– Nie, twierdzi, że chce pani zrobić niespodziankę. – Grímr 

mówił śmiertelnie poważnie, ale w jego oczach pojawiły się psotne
ogniki.
 

Kenna z miejsca nabrała podejrzeń. Czyżby karczmarz 

postanowił spłatać im jakiegoś figla? Może to taka miejscowa 
tradycja?
 

– Dziękuję, Grímr. Zaraz zejdę.

 

Kiedy się oddalił, tkwiła nieruchomo w miejscu dobrą 

minutę, zachodząc w głowę, kim jest ów niespodziewany gość. 
Lord Walter? Nie, to raczej niemożliwe.
 

Podniosła wzrok na Josette, która przyglądała jej się z 

zaciekawieniem.
 

– Stało się coś?

 

– Nie. Tyle tylko że… wydaje mi się to cokolwiek dziwne. 

Nikt przecie nie wie, dokąd pojechałyśmy.
 

– A sir Walter?

 

– Też o nim pomyślałam, ale to z całą pewnością nie on. 

Żadnym sposobem nie mógł skojarzyć mnie z tym miejscem.
 

– Więc kto to taki?

 

– Nie mam pojęcia. A ty? Jak myślisz?

 

– Cóż, myślę, że masz dwa wyjścia, pójść na dół i się 

przekonać albo stać tu w nieskończoność i mędrkować. Moim 
zdaniem zanadto komplikujesz sprawy. Zupełnie nie pojmuję 

dlaczego.
 

– Głupota i zmyślność wielekroć chodzą ze sobą w parze. 

Czy to wystarczające wytłumaczenie?
 

Panna Revel posłała jej pobłażliwy uśmiech.

 

– Idź albo zostań. Wybór należy do ciebie.

 

– Idę. Moja ciekawość zdecydowanie wzięła górę nad 

ostrożnością.
 

– W takim razie pójdę z tobą. Na wszelki wypadek. Weź ze 

sobą płaszcz. Przy okazji zażyjemy odrobinę świeżego powietrza. 
To jedyna atrakcja na tym zapomnianym przez Boga odludziu.
 

Wspólna izba na dole była pełna dymu. Niemal wszyscy 

zasiadający przy stołach mężczyźni palili fajki.
 

– Zechcą panie wybaczyć – przeprosił Grímr, kiedy zaczęły 

kasłać. – Te uparte osły odwiedzają moją oberżę w każdy wtorek. 
Próbowałem ich utopić, ale niewiele wskórałem. Przyszliby tu 
palić i popijać piwko choćby i zza grobu.
 

– Niech zatem siedzą i palą – powiedziała Kenna, 

rozglądając się dookoła. – Gdzie ów dżentelmen, który chciał ze 
mną mówić?
 

Oberżysta klepnął się dłonią w czoło.

 

– A niech to. Całkiem o nim zapomniałem. Wyszedł na 

zewnątrz, żeby nie wdychać dymu.
 

– Bardzo słusznie – stwierdziła Josette. – Przynajmniej nie 

brak mu rozumu.
 

Dziewczęta wyszły na dziedziniec i stanęły jak wryte. Obie 

były tak zaskoczone i oszołomione, że na chwilę kompletnie 
zaniemówiły.
 

Kenna nie dowierzała własnym oczom. Był dokładnie taki, 

jakim go zapamiętała, tyle że teraz stał przed nią żywy, człowiek z 
krwi i kości. Nie musiała już przywoływać jego obrazu w pamięci. 
A nie potrafiła o nim zapomnieć, odkąd ujrzała go po raz pierwszy 
na pokładzie „Dancing Water”. Był taki przystojny, bystry i 
dowcipny. Sama nie wiedziała, kiedy udało mu się skraść jej serce.
 

Jak to możliwe, że tu jest? Skąd wiedział, jak ją odnaleźć?

 

Kątem oka zauważyła, że Josette i Alejandro zaczęli 

rozmawiać, a potem ruszyli ramię w ramię ulicą. Czy to możliwe, 
że ci dwoje mają się ku sobie? Cyganka i Hiszpan? Wydawało jej 
się to niedorzeczne, z drugiej strony, kto wie? Czas pokaże.
 

Colin podszedł do niej zdecydowanym krokiem, a ona miała 

ochotę rzucić mu się na szyję.
 

– Dawno się nie widzieliśmy – powiedział z uśmiechem.

 

Zbyt dawno, pomyślała skrycie.

 

– Tak, upłynęło sporo czasu. Skąd się tutaj wziąłeś?

 

– Mówiłem ci przecież, że wrócę, żeby się z tobą zobaczyć. 

Zapomniałaś już?
 

Nie zapomniałam niczego, co mi powiedziałeś, szepnęła w 

duchu. I liczyłam każdy dzień, w którym cię przy mnie nie było.
 

– Jak nas tu znaleźliście?

 

Odsłonił zęby w szerokim uśmiechu i wzruszył ramionami.

 

– Zżera cię ciekawość? Nie wystarczy ci, że przy tobie 

jestem?
 

– Wiesz, że nie o to idzie. Sam też byłbyś ciekaw na moim 

miejscu.
 

– Cóż, nie lubię zdradzać swoich sekretów, ale powiem ci. 

Prawda jest taka, że przyjechałem do château, żeby złożyć ci 
wizytę. – Spoważniał nagle. – Bardzo mi przykro z powodu 
hrabiego. Był wspaniałym człowiekiem i wiele dla was znaczył. 
Wiem, że jest wam bardzo ciężko.
 

– Tak, obie ciężko przeżyłyśmy jego śmierć. A ja do tej pory 

obwiniam się o to, co się stało.
 

– Tak przypuszczałem. Ale wiesz, że nie wolno ci tak myśleć.

To nie była twoja wina. Jestem pewien, że gdyby żył, hrabia 
Debouvine powiedziałby ci to samo.
 

– Wiem – skwitowała. Starała się trzymać emocje na wodzy, 

bo nadal nie wyjawił jej, po co przyjechał. – Wszyscy powtarzają 
mi to samo, ale to z mojego powodu lord Walter pojawił się we 
Francji. I zamordował hrabiego, żeby się na mnie zemścić. Nie 
potrafię sobie tego wybaczyć. Jego śmierć pozostawiła po nim 
wielką pustkę. Wielu ludzi kochało go i podziwiało. Był czymś 
więcej niż nauczycielem i najznakomitszym fechmistrzem w 

Europie. Ogromnie za nim tęsknię. Nie potrafię nawet o nim 
mówić bez bólu i żalu w sercu.
 

Spojrzała ponownie w błękitne oczy Colina. Wciąż nie mogła

nacieszyć się jego widokiem. Wydawał jej się jeszcze 
przystojniejszy niż zwykle, wysoki, ciemnowłosy i szczupły był 
ucieleśnieniem ideału męskiej urody.
 

– Kto ci powiedział, że popłynęłyśmy do Kirkwall? – Ta 

zagadka wciąż nie dawała jej spokoju.
 

– Gaston poradził mi, abym zwrócił się o pomoc do twego 

przyjaciela, księcia Burbon. Tak też uczyniłem i oto jestem.
 

– Widzę, że Philippe okazał się wielce pomocny.

 

– O tak. To on podsunął nam sposób, jak bez wzbudzania 

podejrzeń wywieźć z château całą waszą garderobę.
 

Jej buzia pojaśniała z zadowolenia.

 

– Macie ze sobą nasze ubrania?

 

– A jakże. Wszystkie co do joty. Łącznie z bielizną.

 

Zachichotał, zauważywszy, że poczuła się niezręcznie. Zanim

zdążył wygłosić jakiś dowcipny komentarz, zadała mu kolejne 
pytanie.
 

– Jak to zrobiliście? Lord Walter zapewne kazał swoim 

najemnikom obserwować château.
 

– Przed wyjazdem Josette poleciła Gastonowi spakować 

wszystkie rzeczy hrabiego i zanieść je do kościoła. Proboszcz miał 
je rozdać potrzebującym. To samo zrobiliśmy z waszym 
odzieniem. Gdy trafiło na plebanię, ojciec René wysłał je wraz z 
zapasami żywności do parafii w Amiens. Stamtąd zabraliśmy je 
my. Wszystko jest teraz na pokładzie „Dancing Water”.
 

– Nawet nie przypuszczasz, jak bardzo mnie to cieszy. 

Ubiegłej nocy Josette miała koszmarny sen. Przyśniło jej się, że 
jesteśmy rozbitkami, a za ubranie służą nam wyłącznie liście.
 

– Hm… Teraz, kiedy o tym wspomniałaś, zastanawiam się, 

czy nie wyrzucić waszych kufrów za burtę.
 

– W Kirkwall prawie w ogóle nie ma zieleni, miałybyśmy 

spory kłopot ze znalezieniem liści.
 

– Tym lepiej.

 

Roześmiała się w głos.

 

– Wszyscy Amerykanie są tak beztroscy i czarujący jak ty?

 

– Skądże znowu. Jestem jedyny w swoim rodzaju. W każdym

razie życzyłbym sobie, żebyś tak o mnie myślała.
 

– Załatwione. Spełnię twoje życzenie w tej mierze.

 

Jego uśmiech był tak uwodzicielski, że niemal ugięły się pod 

nią kolana.
 

– Jak rozumiem, chciałybyście popłynąć do Sutherland?

 

– O tak, rozpaczliwie poszukujemy kapitana, który 

zechciałby zabrać nas na pokład. Może znasz kogoś takiego?
 

Posłał jej wymowne spojrzenie.

 

– Owszem, znam kogoś, kto może dać ci o wiele więcej niż 

gościnę na swoim statku.
 

– Jesteś niepoprawny. Nie przepuścisz żadnej okazji do 

żartów.
 

– Nie inaczej. Ale robię to tylko dlatego, że lubisz moje żarty.

Także te nieprzyzwoite.
 

– Nic podobnego! Skąd ci to przyszło do głowy?

 

Przysunął się do niej i spojrzał na nią z góry.

 

– Przekonamy się, czy aby na pewno mówiłaś prawdę?

 

Nim zdążyła zareagować, pociągnął ją za węgieł, tak aby 

znaleźli się z dala od oczu przygodnych przechodniów.
 

Potem ujął jej twarz w dłonie i zajrzał jej głęboko w oczy. 

Patrzył na nią tak, że poczuła dreszcz na całym ciele. Po chwili 
wziął ją w objęcia i mocno przytulił. Znalazł się tak blisko niej, jak
nigdy przedtem. Jej ramiona uniosły się zupełnie bezwiednie i 
objęły go z całych sił.
 

Colin wciąż jej się przyglądał, jakby chciał sprawdzić, na ile 

mu pozwoli, ale ona nie zamierzała udawać, że jest oburzona i że 
jego bliskość nie sprawia jej przyjemności. Pogłaskała go po 
policzku, a potem powiodła palcami po jego wargach.
 

I nagle zaczął ją całować, głęboko i namiętnie. Zakręciło jej 

się w głowie, a kolana odmówiły jej posłuszeństwa. Upadłaby, 
gdyby jej nie przytrzymał i nie przycisnął mocniej do piersi. Nie 
sądziła, że można odczuwać namiętność każdą cząstką ciała i 

kompletnie się w niej zatracić. A jednak kiedy był przy niej, działy 
się z nią przedziwne, nieopisane rzeczy.
 

Na szczęście, miał dość rozsądku, aby w końcu oderwać od 

niej usta.
 

– Jesteś urodzoną kusicielką, a zarazem ucieleśnieniem 

niewinności – szepnął jej do ucha i cmoknął ją w nos. – Nie byłem 
pewien, czy oddasz mi pocałunek, czy może zechcesz wymierzyć 
mi policzek za to, że pozwalam sobie na takie poufałości. W 
dodatku w miejscu, w którym wszyscy mogą nas zobaczyć.
 

– Gdybym cię spoliczkowała, nie mogłabym liczyć na 

kolejne pocałunki, nieprawdaż?
 

Roześmiał się w głos.

 

– Zuchwała z ciebie pannica.

 

Nie wypadało jej powiedzieć tego na głos, ale prawdę 

mówiąc, uwielbiała jego pocałunki i w tej chwili nie była w stanie 
myśleć o niczym innym. Serce tłukło jej się w piersi, jakby za 
moment miało z niej wyskoczyć.
 

Uniósł jej rękę do ust i ucałował każdy palec z osobna.

 

– Myślisz, że postąpiłabym… bardzo gorsząco, gdybym…

 

– Gdybyś co?

 

– Gdybym wyznała ci całkiem szczerze, że odkąd złożyłeś 

mi wizytę we Francji, myślałam o tobie bez ustanku? Że marzyłam
o tym, żebyś był blisko mnie i obejmował mnie i całował tak jak 
teraz? Modliłam się, żeby lord Walter zaniechał swej zemsty i 
zostawił mnie w spokoju, bo wówczas mogłabym dać wyraz 
wszystkim nieobyczajnym myślom i uczuciom, które tłumię w 
sobie za każdym razem, kiedy pojawiasz się obok mnie? Nie 
musiałabym już niczego udawać… – Urwała i spuściła wzrok. – 
Nie powinnam była tego mówić. Moja reputacja…
 

– Nie martw się o swoją reputację. Przy mnie jest zupełnie 

bezpieczna. Jesteś silną, a zarazem wrażliwą kobietą. Możesz bez 
obawy otworzyć przede mną serce. To żaden wstyd ani ujma na 
honorze. A uczucie między kobietą i mężczyzną wcale nie musi 
być gorszące.
 

Złożyła głowę na jego piersi i po raz pierwszy od bardzo 

dawna poczuła się bezpieczna. Jej ręce zaczęły odruchowo wodzić 
po jego plecach. Przy nim nie myślała nieustannie o swoim 
śmiertelnym wrogu, nie odczuwała potrzeby, aby ciągle oglądać 
się za siebie i nie widziała dookoła wyłącznie śmierci i 
zniszczenia.
 

Ale obawy prędzej czy później wracały. Wiedziała, że stąpa 

po niepewnym gruncie. Chciała pójść za głosem serca, lecz nie 
mogła sobie na to pozwolić. Gdyby dała upust uczuciom, 
naraziłaby jego życie na poważne niebezpieczeństwo. Nie 
wybaczyłaby sobie, gdyby z jej powodu Colinowi przytrafiło się 
coś złego.
 

Gdyby spotkali się w innych okolicznościach, mogliby się 

pokochać, może nawet spędziliby razem resztę życia. Nie poznała 
dotąd kogoś takiego jak on. Uzmysłowiła sobie, że zaczyna darzyć 
go uczuciem, nie mogła jednak pozwolić, aby owo uczucie w pełni
rozkwitło. Nie mogła też powiedzieć mu, co do niego czuje.
 

Jeszcze przez jakiś czas, dopóki nie dotrą do zamku Duness 

będzie się nim cieszyć. Potem każe mu odejść i na zawsze zniknąć 
z jej życia. Tylko w ten sposób może uchronić go od śmierci. 
Objęła go mocniej, zadowolona, że przynajmniej na razie, tu i 
teraz, jest przy niej i należy tylko do niej.
 

Kiedy zajrzała mu w oczy, poczuła, że łączy ich silna więź, 

porozumienie dusz, jakby znali się od zawsze. Mogłaby przysiąc, 
że on potrafi odczytywać jej myśli.
 

– Pocałuj mnie jeszcze raz, jakbyśmy byli jedynymi ludźmi 

na świecie.
 

Spodziewała się wielkiej namiętności, ale jego wargi ledwie 

musnęły jej usta. Kiedy się odsunął, poczuła chłód i pustkę.
 

– Jesteś mi bardzo droga – szepnął jej wprost do ucha. – Sam

nie wiem, jak do tego doszło, wiem tylko, że to się stało bardzo 
szybko… O wiele za szybko…
 

Tym razem całował ją długo i czule, ale jej ciało zareagowało

gwałtownie. Rozpętała się w niej istna burza zmysłów. Wydawało 
jej się, że nie jest dość blisko, choć czuła go każdym nerwem 
swego jestestwa. Przyszłość przestała istnieć, liczyło się tylko tu i 

teraz. Gdyby ją poprosił, żeby odpłynęła z nim w siną dal, 
zrobiłaby to bez wahania. Poszłaby za nim na koniec świata.
 

Po chwili wróciły duchy przeszłości i rzeczywistość 

sprowadziła ją z powrotem na ziemię. Nie było dla nich nadziei na 
wspólną przyszłość. Nigdy nie będzie jej dane poznać smaku 
prawdziwej bliskości w jego ramionach.
 

Oderwali się od siebie, usłyszawszy w oddali odgłosy 

rozmowy.
 

– To jeszcze nie koniec – powiedział zdecydowanie Colin. – 

Bez względu na to, co w tej chwili myślisz, pamiętaj, że to nie 
koniec. Nie pozwolę, żeby to, co jest między nami, skończyło się, 
jeszcze zanim się na dobre zaczęło.
 

Podał jej ramię i ruszyli razem ulicą.

 

– Posłałem swoich ludzi do gospody, żeby zabrali wasze 

rzeczy. Mam nadzieję, że są spakowane.
 

– Ależ tak. Mam ze sobą zaledwie trzy suknie. – Zauważyła 

przy brzegu szalupę i trzech mężczyzn stojących nieopodal. – To 
twoi marynarze?
 

– Tak. Idź do nich. Zaczekam tu.

 

Rzecz jasna, nie powiedziała mu, jak wielką przyjemność 

sprawia jej przyglądanie mu się z daleka. Uwielbiała jego niedbały,
a zarazem sprężysty chód i wrodzony wdzięk, z jakim się poruszał.
 

– Szukaliśmy cię.

 

Odwróciła się na dźwięk głosu Josette i posłała uśmiech 

Calderónowi.
 

– Cieszę się, że pana widzę, Alejandro, choć wyznam, że w 

pierwszej chwili obie byłyśmy bardzo zaskoczone waszym 
widokiem. W końcu w porównaniu z Paryżem Kirkwall to 
prawdziwy koniec świata. Ma raczej niewiele do zaoferowania.
 

Hiszpan obrzucił obie damy spojrzeniem pełnym uznania i 

rzekł wymownie:
 

– Zupełnie się z panią nie zgadzam. W tej chwili nie 

zamieniłbym Kirkwall na żadną ze światowych metropolii.
 

Kenna przyjęła komplement z uśmiechem, lecz po chwili 

zupełnie o nim zapomniała.

 

Całą jej uwagę pochłaniał Colin, który rozmawiał w pobliżu 

ze swoimi ludźmi. Pomyślała, że nigdy nie będzie miała dość 
patrzenia na niego i wsłuchiwania się w jego śmiech. Wpatrywała 
się w niego z zachwytem, rozpamiętując jego pocałunki i chwile, 
które spędziła w jego ramionach. Kiedy się rozstaną, te 
wspomnienia będą musiały wystarczyć jej na bardzo długo. Będą 
wszystkim, co jej po nim zostanie.

 ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

 

Tam podróży kres, gdzie spotykają się kochankowie.

 

WILLIAM SZEKSPIR, Wieczór Trzech Króli

 

Późnym popołudniem „Dancing Water” był gotowy do 

postawienia żagli i wypłynięcia w rejs wiodący do zamku Durness.
 

Damy siedziały na ogromnym zwoju liny, przyglądając się z 

niemałą uciechą pospiesznej krzątaninie załogi.
 

Przyjemnie było obserwować Colina przy pracy, której 

poświęcał się z wielką satysfakcją i niekłamanym oddaniem. 
Dzięki temu Kenna o wiele lepiej rozumiała, dlaczego tak bardzo 
ukochał obfitujący w przygody żywot żeglarza. Każdy Szkot nosił 
w sercu miłość do morza, a zatem i on odziedziczył coś po swoim 
dziadku.
 

Nagle zwiadowca krzyknął z bocianiego gniazda, że 

nieopodal zakotwiczyła duża korweta, która wysłała ku nim dwie 
szalupy.
 

Lennoxówna ledwie zwróciła na to uwagę, była bowiem zbyt

zajęta wpatrywaniem się w kapitana Montgomery’ego, który w 
białej koszuli, ciemnych spodniach i długich butach prezentował 
się wyjątkowo okazale.
 

Z bliska wygląda jeszcze lepiej, pomyślała, kiedy raptem 

pojawił się u jej boku.
 

– Obawiam się, że muszę panie prosić o zejście pod pokład – 

oznajmił tonem nieznoszącym sprzeciwu, lecz zaraz potem 
uśmiechnął się na osłodę. – Ze względu na zbliżające się do nas 
łodzie, wolałbym, abyście się schowały. Pan Cooper odprowadzi 
was do mojej kajuty i zostanie z wami, dopóki nie uznam, że 
możecie wrócić bezpiecznie na pokład. Możecie popatrzeć na nas 

przez okno.
 

– Proszę się rozgościć – powiedział kilka minut później pan 

Cooper, otworzywszy przed nimi drzwi. – W razie czego, będę stał
na korytarzu. Gdyby panie czegoś potrzebowały, proszę zastukać.
 

Panna Lennox przypomniała sobie dzień, w którym była tu 

po raz pierwszy, oraz swoje pierwsze spotkanie z odrobinę 
podchmielonym, ale i tak czarującym Colinem. Niewiele się tu od 
tego czasu zmieniło. Właściwie nic poza nią samą.
 

Skinęła na Josette i podeszły razem do luku, aby wyjrzeć na 

zewnątrz. Były ciekawe, co się dzieje na górze.
 

Colin i Alejandro stali ramię w ramię i na przemian 

spoglądali przed siebie przez lunetę.
 

– Dziewięciu ludzi plus dwie duże skrzynie – oznajmił 

kapitan. – Wszyscy uzbrojeni. Nie widzę nazwy statku i nie mam 
pojęcia, po co do nas płyną. Poczekamy, zobaczymy. Tymczasem 
każ ludziom załadować działa i trzymać broń w gotowości. 
Obyśmy tylko nie musieli strzelać.
 

Okazało się, że zakotwiczony statek to francuski bryg o 

nazwie „Marie Claire”, podnajęty przez Hiszpanów w Kadyksie na
rejs do Veracruz i Hawany.
 

– W drodze do Szwecji udało nam się wymknąć dwóm 

brytyjskim galeonom – objaśnił kapitan „Marie Claire” – Niestety, 
pół godziny później, tuż po zmroku, natknęliśmy się na kolejny 
brytyjski okręt, który przypuścił na nas atak. Nasz bryg bardzo 
ucierpiał. Na szczęście, zdążyło się ściemnić i mimo 
roztrzaskanego grotmasztu zdołaliśmy uciec naszym 
prześladowcom. Dotarliśmy aż tutaj, ale wzburzone morze 
dokonało dzieła zniszczenia. Straciliśmy kolejne maszty, 
zarzuciliśmy więc kotwicę i salwowaliśmy się ucieczką.
 

– Można wiedzieć, czemu postanowili panowie podpłynąć do

nas? – zapytał Montgomery. – Do brzegu jest przecie niedaleko.
 

– Mamy dość przygód na jakiś czas i chcemy się stąd 

wydostać. Nasz ładunek należy do Hiszpanów, więc 
postanowiliśmy zostawić wszystko z wyjątkiem dwóch skrzyń 
srebra. Jedna z nich będzie pańska, jeżeli nas pan ze sobą zabierze,

dokądkolwiek pan płynie, nie dbamy o to.
 

– Zgoda, możecie wejść na pokład.

 

Jakiś czas później Colin rozmawiał na mostku z Alejandrem.

 

– Każ ludziom nie spuszczać oka z naszych gości. Nie wierzę

tym łotrom ani na jotę. Coś mi się widzi, że zamierzają nas 
wszystkich wytopić i odpłynąć naszym statkiem z całym 
ładunkiem, który zostawili na „Marie Claire”. Idę o zakład, że 
owych skrzyń ze srebrem jest o wiele więcej.
 

– Skoro tak, to dlaczego wpuściłeś ich na „Dancing Water”?

 

– Cóż, być może zostawili na swoim brygu część załogi. 

Mogli wycelować w nas działa. Gdybym odprawił ich z kwitkiem, 
ostrzelaliby nas, a tego wolałbym uniknąć. Teraz przynajmniej 
mamy nad nimi przewagę liczebną, jeśli spróbują jakichś sztuczek,
rozprawimy się z nimi bez większego kłopotu i zamiast jednej 
skrzyni srebra przypadną nam w udziale dwie. Musimy tylko mieć 
się na baczności.
 

– Hm… nie pogardzilibyśmy dwoma skrzyniami srebra… – 

rozmarzył się Calderón.
 

Colin zignorował tę uwagę.

 

– Wszyscy mają chodzić uzbrojeni. Postaw podwójną wartę 

pod moją kajutą i każ naszym damom zamknąć się na klucz od 
środka. I jeszcze jedno, każ panu Higginsowi uwiązać z tyłu ich 
szalupy.
 

Niebawem rozwinęli żagle i wypłynęli w morze.

 

Gdy zbliżali się z wolna do bocznej burty „Marie Claire”, jej 

kapitan podszedł zdecydowanym krokiem do Colina.
 

– Monsieur le capitaine, chciałbym zamienić z panem dwa 

słowa – rzekł z uśmiechem Francuz, po czym błyskawicznie wyjął 
zza pazuchy sztylet i przytknął go do żeber Amerykanina.
 

– Obawiam się, że nastąpiła niewielka zmiana planów, 

monsieur le capitaine.
 

– W rzeczy samej – odparł spokojnie Montgomery.

 

W tym samym momencie Alejandro podszedł od tyłu do 

napastnika i jednym mocnym ciosem w kark powalił go bez 
przytomności na ziemię.

 

Załoga „Dancing Water” natychmiast wkroczyła do akcji i w 

podobny sposób obezwładniła pozostałych Francuzów, którzy 
towarzyszyli kapitanowi Laurentowi.
 

Kiedy znaleźli się na szerokich wodach z dala od „Marie 

Claire”, Colin wydał kolejny rozkaz.
 

– Załadujcie ich do szalup, którymi przypłynęli. Zdążą 

wrócić na swój bryg, żeby powitać brytyjski okręt, który zapewne 
ich ściga.
 

Jakiś czas później Montgomery pozwolił damom wyjść z 

kajuty, ale szybko tego pożałował. Panie zasypały go gradem pytań
na temat francuskich gości i długo nie dawały mu spokoju. Koniec 
końców, poddał się i odesłał je do Calderóna.
 

Niebawem znaleźli się na szerokich wodach Atlantyku. 

Wówczas Montgmery przywołał do siebie pana Portera.
 

– Wody są spokojne, a wiatr nam sprzyja. Myślę, że pora 

zajrzeć do skrzyń, które zostawili nam Francuzi. Proszę zebrać 
kilku ludzi i je tutaj przynieść.
 

– Robi się, panie kapitanie.

 

W międzyczasie Josette poczuła pierwsze objawy choroby 

morskiej i postanowiła wrócić do kajuty, żeby się położyć.
 

– Zostań i zobacz, co jest w owych skrzyniach – poleciła na 

odchodne przyjaciółce, która nie chciała zostawiać jej samej. – 
Jeśli zaczną rozdawać klejnoty, weź kilka garści dla mnie. I nie 
martw się, nic mi nie będzie.
 

Kenna zamknęła oczy i wystawiła twarz do wiatru. 

Uwielbiała czuć na skórze rześką morską bryzę. Tymczasem 
mężczyźni z niemałym trudem przywlekli ciężkie kufry na środek.
 

– Wróciłam – usłyszała nagle głos panny Revel.

 

– Tak szybko? Już ci lepiej?

 

– Nie, ale zżera mnie ciekawość. Wzięła górę nad zdrowym 

rozsądkiem.
 

– Panie Calderón – powiedział gromkim głosem kapitan 

Montgomery. – Zechce pan otworzyć skrzynie? Zobaczymy, czy 
los zesłał nam hiszpańskie srebra, czy może stertę kamieni.
 

Alejandro uporał się z zamkiem i uchylił wieko, odsłaniając 

tym samym zawartość pierwszego kufra.
 

Marynarze zdębieli. Niektórzy wydali z siebie głośny okrzyk 

zdumienia, inni kompletnie zaniemówili.
 

Zniecierpliwiona panna Lennox wdrapała się na zwój liny, 

żeby dojrzeć coś ponad ich głowami.
 

Skrzynie nie zawierały srebra.

 

– O mój Boże! – zawołała z entuzjazmem Kenna. – To złoto! 

Szczere złoto!
 

– Sacrebleu! – zawtórowała jej Josette, stanąwszy obok.

 

Zapadła pełna napięcia cisza. Nikt nie śmiał się odezwać ani 

nawet poruszyć.
 

Jako pierwszy zabrał głos Alejandro, zadając pytanie, które 

dręczyło wszystkich zebranych.
 

– Co z tym zrobimy?

 

Właśnie, pomyślała panna Lennox, wlepiając w Colina 

wzrok pełen dezaprobaty. Co pan zrobi z całym tym bogactwem, 
panie Montgomery? Kupi pan sobie nowy statek albo całą flotę? 
Wybuduje ogromną rezydencję gdzieś w Ameryce i sprawi pan 
sobie piękną żonę i spłodzi dwa tuziny potomstwa? A może spędzi 
pan resztę życia na hulance, co dzień w innym porcie z inną 
kobietą uczepioną na ramieniu?
 

Nie chciała myśleć w ten sposób, ale życie nauczyło ją, że 

pieniądze wyzwalają w człowieku najgorsze instynkta i często 
zmieniają zacnych i uczciwych ludzi w zachłanne, pozbawione 
sumienia bestie. Niewykluczone, że za moment wybuchnie 
awantura, a ona nie chciała mieć z tym nic wspólnego.
 

Zamierzała odejść, ale Josette chwyciła ją za rękę.

 

– Dokąd się wybierasz? Spójrz tylko.

 

Kenna odwróciła głowę i usłyszała zdecydowany głos 

kapitana.
 

– Panie Calderón, dopilnuje pan, aby każdy członek załogi, 

łącznie z panem, dostał po dwadzieścia złotych monet. Resztę 
zdeponujemy u mojego dziadka, barona Fairlie, który zadba o to, 
aby pieniądze rozdano najbiedniejszym mieszkańcom Highlands. 
Zwłaszcza tym, którzy stracili ojców i mężów w bitwie pod 

Culloden. Baron zwoła zebranie przedstawicieli klanów w 
Inverness i wraz z nimi sporządzi listę najuboższych i najbardziej 
potrzebujących.
 

Panna Lennox oblała się ognistym rumieńcem. Jeszcze nigdy

nie było jej tak wstyd jak w tym właśnie momencie. Osądziła go 
zbyt pochopnie, choć nigdy nie dał jej żadnego powodu, by mogła 
zwątpić w jego honor, prawość i dobre intencje.
 

Marynarze zaakceptowali decyzję kapitana bez zastrzeżeń. 

Widzieli na własne oczy ogrom zniszczenia, jaki wojna zasiała w 
tym rejonie Szkocji. Dopiero teraz pojęła w pełni, z jakiego 
powodu Colin cieszy się tak wielkim poważaniem swoich 
podwładnych. Był roztropny, sprawiedliwy i pełen współczucia dla
tych, którym poszczęściło się w życiu mniej niż jemu. Kierował się
w życiu własnymi zasadami, od których nigdy nie odstępował. 
Ponadto miał pogodne usposobienie i ogromne poczucie humoru. 
Łatwiej go było rozbawić niż wprawić w gniew.
 

Była tak pogrążona we własnych myślach, że nie zauważyła 

go, kiedy do niej podszedł. W końcu zorientowała się, że stoi tuż 
obok niej, i podskoczyła jak oparzona.
 

Montgomery zajrzał jej w oczy i usiadł obok.

 

– Nad czym się tak zamyśliłaś? Wydajesz się zupełnie 

nieobecna.
 

Odwróciła głowę i zapatrzyła się w linię horyzontu. 

Rozważała coś przez chwilę, a potem rzekła:
 

– Jeśli koniecznie chcesz wiedzieć, łajałam się w duchu za to,

że posądziłam cię o zachłanność. Byłam przekonana, że zagarniesz
całe złoto dla siebie. Kiedy usłyszałam, co zamierzasz zrobić, 
poczułam się podle. Źle cię osądziłam, choć nie dałeś mi ku temu 
najmniejszych powodów. Nigdy sobie tego nie daruję.
 

Tym razem to on zapatrzył się w morze. Zaskoczyła go. 

Trudno mu było uwierzyć, że tak źle o nim myślała, ale jeszcze 
bardziej zdziwiło go to, że otwarcie mu o tym powiedziała.
 

– Masz prawo się na mnie złościć. Posądziłam cię o coś 

okropnego zupełnie bezpodstawnie.
 

Potrząsnął głową.

 

– Nie jestem na ciebie zły. Wręcz przeciwnie, zyskałaś w 

moich oczach. Niełatwo jest zdobyć się na odwagę i przyznać się 
do błędu, a ty to potrafisz. To rzadki dar.
 

– Przykro mi, że źle cię oceniłam, i mam nadzieję, że kiedyś 

mi wybaczysz.
 

Posłał jej szeroki uśmiech.

 

– Pamiętasz dzień, w którym po raz pierwszy pojawiłaś się 

na moim statku? Bardziej przypominałaś śnieżną zaspę niż 
kobietę. Miałem wprawdzie mocno w czubie, ale ja też cię 
wówczas źle oceniłem. Wybaczmy sobie zatem nawzajem i 
załatwione. Co ty na to?
 

– Zgoda – odparła z uśmiechem. Przyglądała mu się uważnie 

przez dłuższą chwilę, po czym zadała pytanie, które kompletnie 
zbiło go z pantałyku.
 

– Jesteś żonaty? A może kiedyś byłeś?

 

Roześmiał się, potrząsając głową.

 

– Jesteś niemożliwa. Nigdy nie wiem, czego się po tobie 

spodziewać. Matka zawsze mi powtarzała, że oszczędzę sobie 
wielu zgryzot, jeśli raz na zawsze zapamiętam, że umysł kobiety 
pracuje zupełnie inaczej niż umysł mężczyzny. Mawiała, że mam 
ułatwione zadanie, bo mogę do woli obserwować ją samą oraz trzy
siostry. Przestawałem z nimi na co dzień i wziąłem sobie słowa 
mamy do serca. Wydawało mi się, że wiem, jak postępować z 
kobietami, ale wyznam, że twoje nieoczekiwane pytanie pozbawiło
mnie złudzeń w tej mierze. Skąd ci to w ogóle przyszło do głowy? 
Naprawdę sądzisz, że adorowałbym cię w tak bezceremonialny 
sposób, gdybym gdzieś w Ameryce miał żonę i gromadkę dzieci? 
Zdaje się, że w istocie masz o mnie dość niskie mniemanie.
 

– Słusznie mnie złajałeś. Przyjmuję twoją reprymendę, ale 

nie miałam na myśli niczego złego. Chcę cię tylko lepiej poznać. 
W głębi duszy czułam, że nie jesteś żonaty, ale w tych kwestiach 
lepiej mieć pewność.
 

– Ach tak. Czyżbyś zamierzała poprosić mnie o rękę?

 

– Nie bądź niemądry. Naturalnie, że nie. Nie wiążę z tobą 

żadnych planów na przyszłość… Aczkolwiek gdybyś był żonaty, 

raczej bym tu z tobą nie siedziała.
 

Zarumieniła się po czubek nosa.

 

– Nie, nie byłem i nie jestem żonaty – powiedział, żeby 

oszczędzić jej wstydu. – Niemniej pochodzę z licznej i kochającej 
się rodziny.
 

– Twoi rodzice żyją?

 

– Tak, oboje żyją i mają się dobrze. Mój ojciec, Alexander, z 

urodzenia jest właścicielem ziemskim, a z powołania prawnikiem. 
Dorastałem w rejonie rzeki Potomac. Rodzice wciąż tam 
mieszkają. Moja matka, Henrietta z domu Claiborne, ma dużą 
rodzinę. Mam więc mnóstwo kuzynów i krewnych z jej strony. 
Papa, jak wiesz, urodził się w Szkocji, ale poróżnił się z 
dziadkiem, ponieważ wybrał sobie na żonę Amerykankę i 
postanowił osiedlić się w jej kraju na stałe.
 

– Twój dziadek nazywa się Hugh Montgomery, jest 

dwunastym baronem Fairlie i mieszka w Caithness.
 

– Zgadza się. Doskonale wszystko zapamiętałaś. Mam 

jeszcze dwóch braci. Młodszy z nich, Davidson, wciąż jest 
kawalerem i zapewne pozostanie nim już na zawsze.
 

– Czemu tak sądzisz?

 

Roześmiał się, bo jakoś nie mógł wyobrazić sobie brata w 

roli męża i ojca.
 

– Jest astronomem i zapalonym naukowcem. Wątpię, czy 

znajdzie się jakaś kobieta, która będzie miała ochotę przez resztę 
życia spoglądać w gwiazdy i wąchać zapach siarki.
 

– Pojmuję. Opowiedz mi o innych.

 

– Najstarszy brat, Henry, jest prezbiteriańskim duchownym. 

Wraz z żoną doczekali się czwórki dzieci. Najstarsza siostra ma na 
imię Winifred, ale nazywamy ją Winnie. Winnie niestety poślubiła 
idiotę, Charlesa Marcusa Prudhomme’a DeWitta Czwartego, ale o 
nim można by spisywać oddzielne księgi. Charles i Winnie 
spłodzili wspólnie trójkę małych idiotów i jednego aniołka, który 
zupełnie do nich nie pasuje. Zapewne bocian podrzucił im go przez
pomyłkę. Henry zawsze się irytuje, gdy tak mówię, więc mam w 
zanadrzu idealny sposób, kiedy chcę go wyprowadzić z 

równowagi. Młodsza ode mnie o dwa lata Julia zaręczyła się 
niedawno z włoskim hrabią, Andreą Viscontim, którego z miejsca 
polubiłem. Po ślubie zamierzają osiedlić się w Bolonii. 
Najmłodsza w rodzinie Emma Helene rozpacza z powodu braku 
wielbicieli i utyskuje, że zostanie starą panną. Dodam, że od 
urodzenia jest śliczna jak z obrazka i ma zaledwie czternaście lat.
 

Kenna uśmiechnęła się, gdy skończył swoją opowieść.

 

– To prawdziwe szczęście mieć tak liczną rodzinę. Ale 

najważniejsze, że wszyscy wciąż możecie się cieszyć rodzicami.
 

– W dodatku nasi rodzice są wyjątkowymi ludźmi.

 

– Gdybym ich poprosiła, żeby opowiedzieli mi coś o tobie, 

co by to było?
 

– Powiedzieliby, że jestem urodzonym przywódcą – odparł 

bez namysłu. – Od małego lubiłem rozkazywać rodzeństwu. Ponoć
nie pozwalałem im zejść do jadalni na kolację, dopóki nie ustawili 
się w szereg do marszu. Ze mną na czele, rzecz jasna.
 

– Zdaje się, że nigdy z tego nie wyrosłeś.

 

– Najwyraźniej. Uwielbiam porządek i dobrą organizację. 

Jako dwunastolatek próbowałem rozkazywać pracownikom ojca i 
niemal doprowadziłem do buntu.
 

– Jak doszło do tego, że pokochałeś morze?

 

– Wychowałem się nad Potomakiem w Wirginii. Już jako 

kilkunastoletni chłopiec miałem własną żaglówkę. Kiedyś 
popłynąłem sam aż do Chesapeake, tyle że zapomniałem 
powiedzieć matce, dokąd się wybieram, i ojciec za karę sprzedał 
moją ukochaną łódkę. Przypuszczam, że miłością do morza 
zaraziłem się od wuja, Henry’ego Claiborne’a, który ma sporą 
flotę kupiecką. Spędziłem z nim i z jego synami mnóstwo czasu.
 

– Wuj też para się kaperstwem?

 

– Skądże znowu. To by uwłaczało jego godności.

 

– Jak w takim razie zostałeś kaprem?

 

Spojrzał na nią z powagą.

 

– Po prawdzie wcale nie jestem kaprem. Tylko nim bywam.

 

– Wtedy kiedy ci to odpowiada? Ale „Dancing Water” nie 

jest własnością twego wuja, prawda?

 

– Nie. Należy do mnie.

 

– To piękny żaglowiec.

 

– Piękny, szybki i dobrze uzbrojony. Sto sześćdziesiąt ton, 

osiem sześciokalibrowych mosiężnych dział, trzy haubice rufowe i
dwa sześciofuntowe moździerze typu Coehorn na relingu 
rufowym.
 

Łypnęła na niego, przewracając oczami.

 

Colin miał tak przemożną ochotę ją pocałować, że 

powstrzymał się przed tym z najwyższym trudem. Zauważył, że 
Calderón przywołuje go z daleka, i z żalem zakończył rozmowę.
 

– Muszę zmienić Alejandra przy sterze. Zapewne chce 

przejrzeć mapy. – Podniósł się i pocałował wnętrze jej dłoni. – 
Miło mi było z tobą pogawędzić. Do twarzy ci ze słońcem we 
włosach. Wyglądają, jakby płonęły żywym ogniem. Coraz częściej 
myślę o tym, żeby cię porwać i zabrać gdzieś na koniec świata.
 

– Niełatwo ze mną wytrzymać. Pewno zapragnąłbyś się mnie

pozbyć już po dwóch dniach.
 

– Nie kuś mnie, dziewczyno, bo mogę zechcieć ci 

udowodnić, że jesteś w błędzie. – Z tymi słowy uśmiechnął się i 
odszedł.
 

Panna Lennox znów pogrążyła się w zadumie. Rozmyślała o 

Colinie, o zamku Durness, o siostrach, za którymi bardzo tęskniła, 
o śmierci hrabiego Debouvine’a i o nowym życiu, które czeka na 
nią w Szkocji. Jak zwykle myślała także o lordzie Walterze.
 

Dotychczas nie była pewna, czy decyzja o wyjeździe do 

Francji była słuszna, ale teraz wiedziała, że wyniknęło z niej wiele 
dobrego. Poznała wielu wspaniałych ludzi, nawiązała nowe 
przyjaźnie…
 

Uniosła głowę na widok Alejandra, który podszedł do niej i 

przycupnął na miejscu, które niedawno zajmował kapitan 
Montgomery.
 

– Zechce mi pani wyjawić, gdzie się podziewa pani 

przyjaciółka, Josette?
 

– Zapewne niedomaga.

 

– Chce pani powiedzieć, że cierpi na chorobę morską?

 

– W rzeczy samej. Kiedy płynęłyśmy do Calais, niemal cały 

czas spędziła w kajucie. Powinnam do niej pójść.
 

– A… nie zechciałaby pani wrócić i powiedzieć mi, jak się 

czuje?
 

Uśmiechnęła się szeroko i położyła ręce na biodrach.

 

– A niby czemu miałabym to zrobić, señor de Calderón?

 

– Wybaczy pani, ale wolałbym zachować swoje powody dla 

siebie – odparł z błyskiem humoru w oczach.
 

– Radzę panu mieć się na baczności. Nie chciałby pan, żeby 

Josette dała się panu we znaki.
 

Roześmiał się w głos.

 

– Jest nieco oschła i nieprzystępna, ale tylko dlatego, że jak 

dotąd nie spotkała mężczyzny, który pokochałby ją tak, jak na to 
zasługuje.
 

– Ach tak. Rozumiem, że to właśnie pan jest tym właściwym 

mężczyzną?
 

– Mógłbym być. Lecz cóż, trzeba będzie poczekać, żeby się o

tym przekonać. Czas pokaże.
 

Josette właśnie się zbudziła, kiedy Kenna weszła do kajuty. 

Jeden rzut oka na jej zbolałą minę wystarczył, by odgadła, czego 
jej trzeba.
 

– Umieram – rzekła rozdzierająco Francuzka, oddając jej 

miskę. – Nigdy więcej nie wsiądę na żaden statek, a to oznacza, że 
nie wrócę do Francji, no chyba że wyrosną mi skrzydła. Nie 
pojmuję, dlaczego tobie nic nie dolega.
 

– Przypuszczam, że jestem zbyt uparta, żeby chorować.

 

– Nie rozśmieszaj mnie. Od śmiechu boli mnie głowa.

 

Jakiś czas później Josette pojawiła się na pokładzie.

 

Spostrzegłszy ją, kapitan Montgomery oddał stery w ręce 

pana Portera i podszedł bliżej, żeby z nią porozmawiać. Zauważył, 
że jest chorobliwie blada i porusza się chwiejnym krokiem.
 

– Jak się pani czuje?

 

– Jakby przegalopowało po mnie stado koni, ale myślę, że 

najgorsze już za mną. To znaczy mam taką nadzieję. Gdzie się 
podziała Kenna? Miała tu ze mną przyjść.

 

– Jeszcze nie wróciła. Zejdę na dół i sprawdzę, czy jest w 

kajucie.
 

– Powinien się pan cieszyć, że nie ma z nami hrabiego. 

Raczej nie pozwoliłby wam tak często przebywać sam na sam. W 
dodatku z dala od ludzkich oczu. Był wobec niej niezwykle 
opiekuńczy.
 

– Chce pani powiedzieć, że nie zaakceptowałby mnie w roli 

jej adoratora?
 

– Nic podobnego. Mówię jedynie, że poddałby pana 

niejednej próbie, żeby sprawdzić, czy aby na pewno jest pan wart 
jego drogiej podopiecznej.
 

– A jakie jest pani zdanie w tej mierze? Jestem jej wart?

 

Roześmiała się i powiodła dłonią po jego policzku.

 

– Myślę, że Kenna sama podejmie decyzję w tej kwestii, 

panie kapitanie.
 

– A zatem nie zdradzi mi pani własnej opinii?

 

Posłała mu zalotne spojrzenie.

 

– Zdradzę panu, że nabrałam ochoty na filiżankę kawy, a to 

znaczy, że chyba już mi lepiej.
 

Uśmiechnęła się i zostawiła go samego.

 

Colin popatrzył za nią i doszedł do wniosku, że ma bardzo 

przyjemny chód. Gdy podniósł głowę, dostrzegł, że Alejandro 
także jej się przygląda, a potem rusza, aby ją dogonić.
 

Niebawem na pokładzie pojawiła się Kenna z filiżanką w 

ręce. Kapitan stanął obok niej i zagaił rozmowę. Sącząc z wolna 
herbatę, opowiedziała mu o swoim pobycie we Francji, o lordzie 
Walterze i o krzywdach, które wyrządził jej rodzinie. Mówiła także
o powodach swego wyjazdu, o tęsknocie za rodziną i o tym, jak 
trudno jej jechać do zamku Durness. Oddałaby wszystko, aby móc 
najpierw zobaczyć się z siostrami.
 

– Kiedy byłaś tam ostatni raz?

 

– Dawno. Byłam tak mała, że niewiele z owej wizyty 

pamiętam. Zapamiętałam głównie dziadka MacKaya, jego rudą 
brodę i wielkie niebieskie oczy, w których zawsze tliły się psotne 
ogniki.

 

– Zdaje się, że to i owo po nim odziedziczyłaś.

 

Błysnęła zębami w uśmiechu.

 

– Kto jest teraz właścicielem zamku? – zapytał po chwili 

Colin.
 

– Ja. Spadek przypadł w udziale matce, a ona obdarowała w 

testamencie każdą z córek.
 

– Kto zarządza włościami od czasu śmierci dziadka?

 

– Pozostali członkowie rodziny MacKayów. Doglądają 

dobytku i raz do roku odwiedzają mnie w Inchmurrin, żeby 
omówić najważniejsze kwestie związane z zarządzaniem 
majątkiem.
 

– Długo nie było cię w kraju. Mam nadzieję, że nie 

pozwolili, aby zamek podupadł.
 

– Z całą pewnością nie. Nie dopuściliby się żadnych 

zaniedbań. Nie pozwoliłaby im na to wrodzona duma.
 

– Hm… teraz wszystko rozumiem… Duma MacKayów i 

rude włosy…
 

Uniosła hardo podbródek.

 

– W rodzinie ojca też było mnóstwo rudowłosych.

 

– A niech to… – westchnął Colin.

 

– Co znaczy „a niech to”? – spytała urażona. – Uważaj na 

słowa, bo moi przodkowie nie lubią, kiedy się z nich drwi. Gotowi 
wrócić na ziemię i straszyć cię zza grobu.
 

– Ależ nie śmiałbym drwić z twoich antenatów. Nawet nie 

powstało mi to w głowie. Uzmysłowiłem sobie tylko, że niektóre z
naszych dzieci, ba, może nawet wszystkie będą miały ognistorude 
włosy.
 

– Ach, więc postanowiłeś już, że będziemy mieli wspólne 

dzieci? – zirytowała się nie na żarty. – Czy ja nie mam w tej 
kwestii nic do powiedzenia? – Jej oczy ciskały gromy. – Dzieci! 
Też mi coś. Postradałeś zmysły? Ani chybi. W przeciwnym razie 
nie wygadywałbyś podobnych andronów. Ledwo się poznaliśmy, a 
ty już widzisz mnie w roli matki swoich dzieci! Niedorzeczność! 
Radzę ci zmienić plany na przyszłość, bo moje plany nie 
uwzględniają ciebie w roli męża.

 

– Wcale nie twierdzę, że nie będziesz miała nic do 

powiedzenia w kwestii dzieci – odparł ze stoickim spokojem. – 
Pozwolę ci nadać im imiona.
 

– Łaskawca! Idź do diabła! Jestem pewna, że prędko się ze 

sobą zaprzyjaźnicie! – Odwróciła się na pięcie i odmaszerowała z 
dumnie zadartą głową.
 

Montgomery popatrzył za nią z uśmiechem. Kiedy się 

złościła, wyglądała jeszcze piękniej niż zwykle. Nie było na 
świecie drugiej takiej jak ona. Życie z nią z pewnością byłoby 
jedną wielką przygodą.

 ROZDZIAŁ SZESNASTY

 

Żywicy woń i lawendy wdychać do woli,

 

Na poły po to, by o tułaczki zgryzocie zapomnieć,

 

Na poły po to, by dni dawno minione wspomnieć,

 

I marzyć, na jawie śnić o rodzinnym domu.

 

JAMES ELROY FLECKER

 

Zamek Durness, przylądek Wrath w Szkocji

 

Zapadła noc. Na pokładzie „Dancing Water” było tak 

ciemno, że Kenna i Josette z trudem rozpoznawały sylwetki 
stojących na mostku Alejandra i Colina. Siedziały na ławce i z 
zadartymi w górę głowami obserwowały gwiazdy. Urządziły 
zawody, której z nich uda się rozpoznać więcej konstelacji, ale 
bardzo szybko okazało się, że to zadanie zupełnie je przerasta.
 

W końcu zmęczone i senne zeszły pod pokład, żeby udać się 

na spoczynek. Panna Revel zasnęła natychmiast, gdy przyłożyła 
głowę do poduszki. Jej przyjaciółka długo leżała nieruchomo w 
hamaku, wpatrując się w księżyc i rozmyślając o niepewnej 
przyszłości.
 

Wreszcie zapadła w płytki sen, lecz niedługo po tym 

poderwała się gwałtownie, gdy gdzieś na górze rozległ się 
przeraźliwy huk.
 

– Boże, co to? – Josette także się zbudziła.

 

Obie nadstawiły ucha.

 

– Nie wiem, ale cokolwiek to jest, znalazło się stanowczo 

zbyt blisko nas.

 

– Brzmiało jak trzask powalonego burzą drzewa.

 

– Tyle że na wodzie nie ma żadnych drzew, a to znaczy… 

roztrzaskała się część statku. Oby to nie był jeden z masztów…
 

Lennoxówna wyskoczyła z posłania i narzuciła pelerynę.

 

– Chyba nie zamierzasz iść na pokład? To zbyt 

niebezpieczne.
 

– Jeśli uznam, że coś mi grozi, natychmiast zejdę na dół. 

Chcę tylko sprawdzić, co się dzieje. Lepsze to niż siedzieć tutaj i 
umierać z niepokoju. Może trzeba będzie skakać do wody…
 

– Brr…

 

– Czekaj tu, niebawem wrócę.

 

Na górze od razu natknęła się na Colina.

 

– Właśnie miałem sprawdzić, czy u was wszystko w 

porządku.
 

– Wielka to pociecha, że nie wyskoczyłeś za burtę, 

zostawiając nas własnemu losowi.
 

– Gdybym wybierał się za burtę, to tylko z tobą pod pachą – 

oznajmił bez namysłu.
 

Zrobiło jej się ciepło na sercu, gdy usłyszała tę deklarację.

 

– Co się stało? – zapytała, spoglądając na marynarzy, którzy 

zgromadzili się nieopodal.
 

– Przewiąz żagla spadł do otwartego luku. Powstało trochę 

szkód, ale to nic groźnego.
 

Zmarszczyła brwi.

 

– To zły omen – powiedziała złowieszczym szeptem. Nagle 

opuściła ją nadzieja, a w jej miejsce pojawił się lęk.
 

– Nie zaprzątaj sobie tym głowy. Nie wierzysz chyba w 

przesądy? Statkowi nic nie grozi. W najgorszym razie, kiedy 
zarzucimy kotwicę, nie będziemy mogli odpłynąć, dopóki nie 
dokonamy niezbędnych napraw. Nic ci się nie stanie.
 

– Skąd możesz to wiedzieć?

 

Wziął ją w ramiona i mocno przytulił.

 

– Nie pozwolę, żeby choćby jeden rudy włos spadł ci z 

głowy.
 

Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że nie miał żadnego 

wpływu na to, co się wydarzy, a mimo to jego słowa przyniosły jej 
pociechę i pokrzepienie. Głaskał ją po plecach, a ona po raz 
pierwszy od wielu lat poczuła się bezpieczna.
 

– O mój Boże! – odezwał się nieoczekiwanie.

 

Podskoczyła wystraszona i spojrzała na niego z obawą.

 

– Co…? Co się stało?

 

– Nic takiego. Ale… właśnie uzmysłowiłem sobie, że stoisz 

przede mną w samej koszuli.
 

– Mam jeszcze pelerynę – sprostowała stanowczo. – Spałam, 

kiedy usłyszałam huk. Chciałbyś, żebym kładła się do łóżka w 
ubraniu?
 

– Wręcz przeciwnie. Uważam, że koszula to stanowczo za 

dużo.
 

– Jesteś niemożliwy – złajała go i spróbowała się odsunąć.

 

Nie pozwolił jej odejść daleko. Chwycił ją wpół i pociągnął 

w ciemne miejsce za bezanmasztem.
 

– Powinnam wracać do kajuty… – szepnęła bez tchu, ale nie 

protestowała, gdy przyciągnął ją do siebie, tak że przylgnęła do 
niego całym ciałem. W tej chwili poszłaby za nim wszędzie, ufna i 
uległa. Pragnęła go tak samo, jak on pragnął jej. Ogromnie trudno 
jej było widywać go co dzień i nie móc się do niego zbliżyć.
 

Przesunął ją, żeby mogła oprzeć plecy o jakąś twardą 

powierzchnię, i zaczął wodzić dłońmi po jej twarzy, szyi i 
ramionach. Musnął lekko piersi, a potem objął ją mocno w talii. 
Trzymał ją tak, jakby nigdy nie zamierzał jej puścić, a ona nie 
mogła się nim nasycić.
 

Rozchyliła usta, żeby wciągnąć powietrze, i nagle poczuła, że

ją całuje. Wypełniła się cała nieznanym ciepłem i przemożnym 
pragnieniem. Nie udawała, że nie chce jego pieszczot, przy nim nie
chciała niczego udawać i nie musiała zachowywać pozorów.
 

Rozpierała ją radość na myśl o tym, że on też pragnie być z 

nią blisko i kraść jej pocałunki. Wzbierały w niej gorące uczucia, 
nie odczuwała wstydu ani onieśmielenia. Pomyślała mgliście, że 
igra z ogniem i musi natychmiast wrócić pod pokład, ale nie miała 
siły ruszyć się z miejsca. Colin nie wypuszczał jej z rąk, a jego 

pocałunki wydawały jej się coraz bardziej uwodzicielskie. 
Zwyczajnie nie potrafiła się im oprzeć.
 

Poznała jego smak, zapach i dotyk. Przestało się dla niej 

liczyć cokolwiek innego. Czas stanął w miejscu, a świat przestał 
istnieć. Byli tylko oni dwoje i ich namiętność. Zapragnęła poczuć 
go na swoim nagim ciele i oddać mu się bez reszty.
 

W końcu oderwał od niej usta i wsparł czoło na jej czole.

 

– Chciałbym dotykać cię i całować wszędzie, ale wiem, że 

nie mogę. Te krótkie wspólne chwile będą musiały nam 
wystarczyć. – Jego wargi przesunęły się na jej szyję i ramię, a ona 
zadrżała na całym ciele.
 

– Powinnam już wracać… – powiedziała, z trudem łapiąc 

oddech.
 

– Nie puszczę cię tak szybko. Nie masz pojęcia, jak to jest 

przyglądać ci się z daleka i nie móc wziąć cię w ramiona.
 

Gdy znów ją pocałował, pomyślała, że pora uciekać, zanim 

będzie za późno. Nie bała się jego. Bała się samej siebie i tego, co 
pragnęła mu ofiarować.
 

– Proszę… Nie mogę zostać dłużej… Nie chcę, żeby 

Alejandro albo któryś z twoich ludzi nas zobaczył…
 

– Wiem. Ja też nie chciałbym cię na to narazić, ale nie 

potrafię się z tobą rozstać… – Odsunął się z ociąganiem i poprawił
jej pelerynę. – Zostań tu przez chwilę. Zajmę czymś ludzi, a ty 
będziesz mogła wymknąć się niezauważona pod pokład. – 
Pogłaskał ją po policzku.
 

Przechyliła głowę i musnęła ustami wnętrze jego dłoni.

 

– Wkrótce będzie świtać. Ubiorę się i wrócę, żeby obejrzeć 

wschód słońca.
 

– Słusznie. Nie chciałabyś przegapić widoku zamku o tej 

porze dnia.
 

– Tak, tego też. – Uśmiechnęła się na pożegnanie i popatrzyła

za nim, gdy odchodził.
 

Jakiś czas później wyszła z powrotem na pokład w pełni 

odziana, z włosami zaplecionymi w warkocz. Colin nie mógł 
oderwać od niej wzroku. Gdy usiadła na zwoju lin, pomyślał, że to 

miejsce już zawsze będzie kojarzyło mu się właśnie z nią.
 

Pół godziny później dołączyła do niej Josette, a niedługo po 

niej pojawił się Alejandro.
 

– Równa linia brzegowa – oznajmił na użytek kapitana.

 

Gdy panna Lennox zapytała, co to właściwie oznacza, 

odparł:
 

– To znaczy, że nie widzę w pobliżu niczego, co pozwoliłoby

mi rozpoznać, gdzie dokładnie się znajdujemy. Nie ma żadnych 
punktów orientacyjnych. Będę musiał użyć swojego sprzętu i map,
żeby dokładnie określić kurs. – Z tymi słowy zawrócił i zniknął na 
dole.
 

W ciągu następnej godziny wychodził i wracał do swego 

królestwa map jeszcze kilka razy. Za każdym razem długo 
wpatrywał się w majaczący w oddali ląd i mamrotał coś pod 
nosem, a potem mówił:
 

– Tak, bardzo dobrze.

 

Dziewczęta przyglądały mu się z niejakim osłupieniem.

 

Panna Revel długo nie mogła otrząsnąć się z oszołomienia. 

Wyglądała jak osoba, która na próżno próbuje coś zrozumieć.
 

– Kiedy pracuje, zupełnie nie zwraca uwagi na otoczenie – 

powiedziała w końcu. – Jest skupiony, odpowiedzialny i 
skrupulatny. A sądziłam, że owe cechy zupełnie do niego nie 
przystają… Zdumiewające.
 

Wkrótce Kenna rozpoznała na horyzoncie znajome 

miasteczko.
 

– Tongue! – zawołała podekscytowana. – Jesteśmy już 

bardzo blisko zamku.
 

– Tongue? – powtórzyła z odrazą Francuzka. – O ile się nie 

mylę, w waszym języku „tongue” znaczy „język”, ten w ustach, 
który służy do jedzenia. Brr! – wzdrygnęła się. – Okropieństwo. 
Cóż to za niedorzeczna nazwa dla miasta. – Pokręciła głową i 
dodała smętnie: – Dobry Boże, co ja najlepszego narobiłam? 
Wyjechałam z Paryża, żeby zamieszkać w Tongue! Ani chybi 
postradałam zmysły.
 

Przyjaciółka skwitowała jej utyskiwania śmiechem.

 

– Nie martw się – powiedziała na pociechę. – Nie będziemy 

mieszkać w Tongue.
 

– Nie? W takim razie gdzie? Jak się nazywa miasto, do 

którego zmierzamy?
 

– To nie miasto, lecz zamek na szczycie wysokiego klifu.

 

– A jak daleko stamtąd do najbliższego miasta?

 

– Niedaleko, tyle że Durness to właściwie nie miasto, lecz 

niewielka wioska.
 

– O masz ci los. To chyba jeszcze gorzej niż Tongue.

 

Nagle nad ich głowami zaczęły krążyć rybołówki.

 

– Cóż za hałaśliwe stworzenia – poskarżyła się panna Revel. 

– Co one robią? I czemu tak skrzeczą?
 

– Kiedy zaczyna się przypływ, żerują na węgorzach i robią 

wokół tego sporo hałasu.
 

– Nie wiedziałam, że to tak dzika okolica.

 

– To dopiero początek.

 

– Chcesz powiedzieć, że będzie gorzej?

 

– Hm… cóż…

 

Josette wyciągnęła dłoń w stronę lądu.

 

– Czy to twój zamek?

 

– Nie, to ruiny zamku Varrich. Zaraz dopłyniemy do Durness,

a potem do mojego zamku.
 

Zgodnie z jej słowami niebawem dotarli do Durness, 

maleńkiej wioski złożonej z kilkunastu kamiennych chat.
 

Panna Revel sprawiała wrażenie niepocieszonej.

 

– Czy w tej waszej Szkocji w ogóle nie ma prawdziwych 

miast?
 

– Są. Ale niekoniecznie na północy ani w rejonie Highlands.

 

– Francja wygląda zupełnie inaczej… zarówno pod 

względem krajobrazu, jak i zabudowań…
 

– Szkockie niziny są bardziej podobne do waszego kraju. 

Tutaj mamy mało drzew, więc domy buduje się z kamienia. Są 
znacznie potężniejsze i mocniejsze niż francuskie czy angielskie, 
które wyglądają jak papierowe zabawki. Wystarczy kichnąć, żeby 
się rozpadły. Za nic nie wytrzymałyby szkockich wiatrów i naszej