background image
background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

Autorzy: 
dr n. społeczno-ekonomicznych Zbigniew Ka

ź

mierak 

mgr Ewa Ło

ś

 

prof. dr hab. n. med. Edward Warda  
 
 
 
Recenzenci: 
prof.dr hab. n. med. Tadeusz Ga

ź

dzik 

dr hab. n.med. Robert Latosiewicz 
 
 
 
Opracowanie redakcyjne: 
mgr Edyta Kozieł 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

Spis tre

ś

ci 

 

Wprowadzenie  

I. Zało

Ŝ

enia programowo-organizacyjne kształcenia w zawodzie 

1. Opis pracy w zawodzie 

6  

2. Zalecenia dotycz

ą

ce organizacji procesu dydaktyczno- 

-wychowawczego 

II. Plany nauczania 

17 

III. Moduły kształcenia w zawodzie 

19 

1. Podstawy działalno

ś

ci zawodowej 

19 

Stosowanie przepisów bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy 

22 

Nawi

ą

zywanie i utrzymywanie kontaktów społecznych 

26 

Charakteryzowanie budowy, czynno

ś

ci oraz zaburze

ń

  

w funkcjonowaniu organizmu 

30 

Stosowanie zasad ekonomiki oraz przepisów prawa  
w działalno

ś

ci zawodowej 

34 

2. Podstawy wytwarzania przedmiotów ortopedycznych 

37 

Posługiwanie si

ę

 dokumentacj

ą

 techniczn

ą

 

41 

Wykonywanie obróbki r

ę

cznej i mechanicznej materiałów 

45 

U

Ŝ

ytkowanie urz

ą

dze

ń

 elektrycznych i sterowanych 

automatycznie 

48 

Wykonywanie elementów przedmiotów ortopedycznych 
z materiałów metalowych 

51 

Wykonywanie elementów przedmiotów ortopedycznych 
z drewna 

55 

Wykonywanie elementów przedmiotów ortopedycznych 
z tworzyw sztucznych 

58 

Wykonywanie elementów przedmiotów ortopedycznych 
z materiałów włókienniczych 

61 

Wykonywanie elementów przedmiotów ortopedycznych 
ze skóry 

64 

Wykonywanie odlewów gipsowych w technice ortopedycznej 

67 

Dobieranie konstrukcji mieszanych w protetyce ortopedycznej 

70 

3. Podstawy biomechaniki ortopedycznej 

73 

Stosowanie podstawowych poj

ęć

 z zakresu mechaniki 

technicznej 

75 

Stosowanie układów biomechanicznych w protetyce  
ortopedycznej  

 

78 

4. Produkcja sprz

ę

tu ortopedyczno – rehabilitacyjnego  

 82 

Wykonywanie protez ko

ń

czyn dolnych 

85 

Wykonywanie protez ko

ń

czyn górnych 

   89 

Wykonywanie aparatów ortopedycznych na ko

ń

czyny i tułów 

93 

Wykonywanie obuwia ortopedycznego 

97 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

Wykonywanie sprz

ę

tu lokomocyjno-rehabilitacyjnego 

101 

5. Praktyka zawodowa 

105 

Dobieranie przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego 

107 

Wykonywanie przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego 

 110 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

Wprowadzenie 

 

Celem  kształcenia  w  zawodzie  technik  ortopeda  jest  przygotowanie 

aktywnego, mobilnego i skutecznie działaj

ą

cego pracownika gospodarki. 

Efektywne  funkcjonowanie  na  rynku  pracy  wymaga:  przygotowania 
ogólnego,  opanowania  podstawowych  umiej

ę

tno

ś

ci  zawodowych  oraz 

kształcenia ustawicznego. 

Absolwent  współczesnej  szkoły  powinien  charakteryzowa

ć

  si

ę

 

otwarto

ś

ci

ą

wyobra

ź

ni

ą

zdolno

ś

ci

ą

 

do 

ci

ą

głego 

kształcenia 

i  doskonalenia  zawodowego  oraz  umiej

ę

tno

ś

ci

ą

  oceny  swoich 

mo

Ŝ

liwo

ś

ci.  Wprowadzenie  do  systemu  szkolnego  modułowych 

programów nauczania ułatwi osi

ą

gni

ę

cie tych celów.  

Kształcenie modułowe charakteryzuje si

ę

 tym, 

Ŝ

e: 

–  cele  kształcenia  i  materiał  nauczania  wynikaj

ą

  z  przyszłych  zada

ń

 

zawodowych, 

–  przygotowanie  ucznia  do  wykonywania  zawodu  odbywa  si

ę

  głównie 

poprzez realizacj

ę

 zada

ń

 zbli

Ŝ

onych do tych, które s

ą

 wykonywane na 

stanowisku pracy, 

–  nie ma w nim podziału na zaj

ę

cia teoretyczne i praktyczne, 

–  wyst

ę

puje  w  nim  prymat  umiej

ę

tno

ś

ci  praktycznych  nad  wiedz

ą

 

teoretyczn

ą

–  jednostki  modułowe  integruj

ą

  tre

ś

ci  kształcenia  z  ró

Ŝ

nych  dyscyplin 

wiedzy,  

–  proces uczenia si

ę

 dominuje nad procesem nauczania, 

–  umiej

ę

tno

ś

ci  opanowane  w  ramach  poszczególnych  modułów  daj

ą

 

mo

Ŝ

liwo

ść

 wykonywania okre

ś

lonego zakresu pracy,

 

–  w  szerokim  zakresie  wykorzystuje  si

ę

  zasad

ę

  transferu  wiedzy 

i umiej

ę

tno

ś

ci,

 

–  programy  nauczania  s

ą

  elastyczne,  poszczególne  jednostki  mo

Ŝ

na 

wymienia

ć

,  modyfikowa

ć

,  dostosowywa

ć

  do  poziomu  wymaganych 

umiej

ę

tno

ś

ci, potrzeb gospodarki oraz lokalnego rynku pracy. 

Realizacja  modułowego  programu  nauczania  zapewnia  opanowanie 

przez  uczniów  umiej

ę

tno

ś

ci  okre

ś

lonych  w  podstawie  programowej 

kształcenia w zawodzie oraz przygotowuje do kształcenia ustawicznego. 

Modułowy  program  nauczania  składa  si

ę

  z  zestawu  modułów 

kształcenia  w  zawodzie  i  odpowiadaj

ą

cych  im  jednostek  modułowych, 

umo

Ŝ

liwiaj

ą

cych 

zdobywanie 

wiadomo

ś

ci 

oraz 

kształtowanie 

umiej

ę

tno

ś

ci i postaw wła

ś

ciwych dla zawodu. 

Jednostka 

modułowa 

stanowi 

element 

modułu 

kształcenia 

w zawodzie, obejmuj

ą

cy logiczny i mo

Ŝ

liwy do wykonania wycinek pracy, 

o  wyra

ź

nie  okre

ś

lonym  pocz

ą

tku  i  zako

ń

czeniu,  który  nie  podlega 

dalszym  podziałom,  a  jego  rezultatem  jest  produkt,  usługa  lub  istotna 
decyzja. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

W strukturze modułowego programu nauczania wyró

Ŝ

niono: 

–  zało

Ŝ

enia programowo – organizacyjne kształcenia w zawodzie, 

–  plany nauczania, 
–  programy modułów i jednostek modułowych. 

Moduł  kształcenia  w  zawodzie  zawiera:  cele  kształcenia,  wykaz 

jednostek  modułowych,  schemat  układu  jednostek  modułowych, 
literatur

ę

Jednostka modułowa zawiera: szczegółowe cele kształcenia, materiał 

nauczania, 

ć

wiczenia, 

ś

rodki  dydaktyczne,  wskazania  metodyczne  do 

realizacji  programu  jednostki,  propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny 
osi

ą

gni

ęć

 edukacyjnych ucznia. 

Dydaktyczna  mapa  programu,  zamieszczona  w  zało

Ŝ

eniach 

programowo-organizacyjnych,  przedstawia  schemat  powi

ą

za

ń

  mi

ę

dzy 

modułami  i  jednostkami  modułowymi  oraz  okre

ś

la  kolejno

ść

  ich 

realizacji.  Ma  ona  ułatwi

ć

  dyrekcji  szkół  i  nauczycielom  organizowanie 

procesu kształcenia. 

W  programie  został  przyj

ę

ty  system  kodowania  modułów  i  jednostek 

modułowych, zawieraj

ą

cy elementy: 

–  symbol  cyfrowy  zawodu,  zgodnie  z  obowi

ą

zuj

ą

c

ą

  klasyfikacj

ą

 

zawodów szkolnictwa zawodowego, 

–  symbol literowy oznaczaj

ą

cy kategori

ę

 modułów: 

O - dla modułów ogólnozawodowych, 
Z - dla modułów zawodowych, 

–  cyfr

ę

 arabska oznaczaj

ą

c

ą

 kolejny moduł lub jednostk

ę

 modułow

ą

 
Przykładowy zapis kodowania modułów: 
322[13].O1 
322[13]
 – symbol cyfrowy zawodu: technik ortopeda, 
O1  –  pierwszy  moduł  ogólnozawodowy:  podstawy  działalno

ś

ci 

zawodowej. 
 
Przykładowy zapis kodowania jednostki modułowej: 
322[13].O1.01 
322[13]
 – symbol cyfrowy zawodu: technik ortopeda, 
O1  –  pierwszy  moduł  ogólnozawodowy:  podstawy  działalno

ś

ci 

zawodowej, 
01  –  pierwsza  jednostka  modułowa  wyodr

ę

bniona  w  module  O1: 

Stosowanie przepisów bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy. 

 

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

I. Zało

Ŝ

enia programowo-organizacyjne kształcenia 

w zawodzie 

 

1. Opis pracy w zawodzie  

 
Typowe stanowiska pracy 

Absolwent  szkoły  kształc

ą

cej  w  zawodzie  technik  ortopeda  mo

Ŝ

podejmowa

ć

 prac

ę

 w: 

–  zakładach wytwórczych i naprawczych przedmiotów ortopedycznych, 
–  przyklinicznych, 

przyszpitalnych, 

przysanatoryjnych 

zakładach 

wytwórczych przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  poradniach zaopatrzenia ortopedycznego, 
–  zakładach 

naukowo-badawczych 

przedmiotów 

ortopedycznych 

i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  punktach dystrybucji przedmiotów ortopedycznych, 
–  oddziałach szpitalnych i przychodniach. 
 
Zadania zawodowe 
–  projektowanie  i  wykonywanie  sprz

ę

tu  zaopatrzenia  ortopedycznego 

i rehabilitacyjnego, 

–  dobieranie do potrzeb chorego sprz

ę

tu i zaopatrzenia ortopedycznego 

i rehabilitacyjnego, 

–  dostosowywanie 

przedmiotów 

ortopedycznych 

do 

potrzeb 

u

Ŝ

ytkowników, 

–  prowadzenie 

instrukta

Ŝ

posługiwania 

si

ę

 

przedmiotami 

ortopedycznymi, 

–  dostosowywanie  sprz

ę

tu  codziennego  u

Ŝ

ytku  do  potrzeb  osób 

niepełnosprawnych, 

–  dokonywanie napraw przedmiotów ortopedycznych, 
–  kierowanie  procesem  technologicznym,  organizowanie  stanowiska 

pracy i zabezpieczenie materiałowe procesu produkcyjnego, 

–  prowadzenie 

dokumentacji 

eksploatacyjnej, 

technologicznej, 

ewidencyjnej, materiałowej. 

 

 

 

 

 

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

Umiej

ę

tno

ś

ci zawodowe 

W wyniku kształcenia w zawodzie absolwent szkoły powinien umie

ć

–  korzysta

ć

  z  wiedzy  z  zakresu  anatomii,  fizjologii  i  patofizjologii 

narz

ą

du  ruchu  w  diagnostyce  i  projektowaniu  przedmiotów 

ortopedycznych oraz sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  projektowa

ć

 przedmioty ortopedyczne i sprz

ę

t rehabilitacyjny, 

–  planowa

ć

  i  realizowa

ć

  zadania  zwi

ą

zane  z  zaopatrzeniem  pacjenta 

w przedmioty ortopedyczne i sprz

ę

t rehabilitacyjny, 

–  nawi

ą

zywa

ć

  kontakt  z  osob

ą

  niepełnosprawn

ą

,  jej  rodzin

ą

ś

rodowiskiem zawodowym i społecznym, 

–  instruowa

ć

  pacjenta  o  sposobach  eksploatacji  i  konserwacji 

przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  ocenia

ć

 

potrzeby 

pacjenta, 

ustala

ć

 

sposoby 

zaopatrzenia 

ortopedycznego, 

–  współuczestniczy

ć

  we  wczesnym  usprawnianiu  narz

ą

du  ruchu 

pacjenta z protez

ą

 ko

ń

czyny, 

–  wykorzystywa

ć

  nowoczesne  rozwi

ą

zania  konstrukcyjne,  technologie, 

surowce 

materiały 

podczas 

projektowania 

przedmiotów 

ortopedycznych, 

–  dobiera

ć

  metody  przetwarzania  i  obróbki  surowców  oraz  materiałów 

wykorzystywanych  w  technice  ortopedycznej  oraz  stosowa

ć

  gotowe 

elementy i półfabrykaty przedmiotów ortopedycznych w rozwi

ą

zaniach 

konstrukcyjnych, 

–  czyta

ć

  i  sporz

ą

dza

ć

  rysunki,  szkice  i  schematy  z  zakresu  protetyki 

ortopedycznej, 

–  pobiera

ć

  miary,  wykonywa

ć

  odlewy  gipsowe,  dobiera

ć

  elementy  

i półfabrykaty do wykonania protez tymczasowych, 

–  wykonywa

ć

  monta

Ŝ

  i  demonta

Ŝ

  oraz  obróbk

ę

  wyko

ń

czeniow

ą

 

przedmiotów ortopedycznych, 

–  posługiwa

ć

 si

ę

 przyrz

ą

dami i aparatur

ą

 pomiarow

ą

–  u

Ŝ

ytkowa

ć

 maszyny i urz

ą

dzenia stosowane w produkcji przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  posługiwa

ć

  si

ę

  dokumentacj

ą

  lekarsko-techniczn

ą

  i  konstrukcyjno-

technologiczn

ą

–  dobiera

ć

  rozwi

ą

zania  konstrukcyjne  przedmiotów  ortopedycznych  do 

biomechanicznych wła

ś

ciwo

ś

ci organizmu człowieka, 

–  dokonywa

ć

 

okresowych 

przegl

ą

dów 

napraw 

przedmiotów 

ortopedycznych, 

–  realizowa

ć

 proces technologiczny, 

–  sporz

ą

dza

ć

 

dokumentacj

ę

 

technologiczn

ą

 

przedmiotów 

ortopedycznych, 

–  modernizowa

ć

 standardowe konstrukcje przedmiotów ortopedycznych 

i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

–  stosowa

ć

  metody  obróbki  r

ę

cznej  i  maszynowej  materiałów 

stosowanych 

produkcji 

oraz 

naprawach 

przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  planowa

ć

 i organizowa

ć

 własn

ą

 prac

ę

–  sporz

ą

dza

ć

  kosztorysy,  prowadzi

ć

  rozliczenia  materiałów  i  czasu 

pracy, 

–  prowadzi

ć

 dokumentacj

ę

 finansow

ą

, ewidencyjn

ą

 i materiałow

ą

–  współpracowa

ć

 w zespole terapeutyczno-rehabilitacyjnym, 

–  przestrzega

ć

  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy,  ochrony 

przeciwpo

Ŝ

arowej oraz ochrony 

ś

rodowiska, 

–  organizowa

ć

 stanowisko pracy zgodnie z wymaganiami ergonomii, 

–  korzysta

ć

  z  ró

Ŝ

nych 

ź

ródeł  informacji  w  celu  doskonalenia 

umiej

ę

tno

ś

ci zawodowych, 

–  post

ę

powa

ć

 zgodnie z zasadami etyki, 

–  stosowa

ć

 

przepisy 

prawa 

dotycz

ą

ce 

wykonywania 

zada

ń

 

zawodowych,  

–  stosowa

ć

 przepisy prawa dotycz

ą

ce działalno

ś

ci gospodarczej. 

 

2. Zalecenia dotycz

ą

ce organizacji procesu dydaktyczno- 

-wychowawczego 

 

Proces  kształcenia  zawodowego  według  modułowego  programu 

nauczania  dla  zawodu  technik  ortopeda  mo

Ŝ

e  by

ć

  realizowany 

w czteroletnim  technikum  na  podbudowie  gimnazjum  oraz  szkole 
policealnej  dla  młodzie

Ŝ

y  na  podbudowie  szkoły  daj

ą

cej  wykształcenia 

ś

rednie. 

Program 

nauczania 

obejmuje 

kształcenie 

ogólnozawodowe 

i zawodowe. 
Kształcenie  ogólnozawodowe  zapewnia  orientacj

ę

  w  zawodzie  i  ułatwia 

ewentualn

ą

  zmian

ę

  zawodu.  Kształcenie  zawodowe  ma  na  celu 

przygotowanie  absolwenta  szkoły  do  realizacji  zada

ń

  na  typowych  dla 

zawodu stanowiskach pracy. 

Ogólne  i  szczegółowe  cele  kształcenia  wynikaj

ą

  z  podstawy 

programowej kształcenia w zawodzie. 

Tre

ś

ci  programowe  zawarte  s

ą

  w  pi

ę

ciu  modułach:  podstawy 

działalno

ś

ci 

zawodowej, 

podstawy 

wytwarzania 

przedmiotów 

ortopedycznych,  podstawy  biomechaniki  ortopedycznej,  produkcja 
sprz

ę

tu ortopedyczno-rehabilitacyjnego, praktyka zawodowa. 

Moduły  uwzgl

ę

dniaj

ą

ce  zadania  zawodowe  s

ą

  podzielone  na 

jednostki  modułowe.  Ka

Ŝ

da  jednostka  zawiera  tre

ś

ci  programowe 

stanowi

ą

ce  okre

ś

lon

ą

  cało

ść

,  a  ich  realizacja  umo

Ŝ

liwia  opanowanie 

umiej

ę

tno

ś

ci,  niezb

ę

dnych  do  wykonania  okre

ś

lonego  wycinka  pracy. 

Czynnikiem  sprzyjaj

ą

cym  nabywaniu  umiej

ę

tno

ś

ci  zawodowych  jest 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

wykonywanie 

ć

wicze

ń

  okre

ś

lonych  w  jednostkach  modułowych. 

Ć

wiczenia 

zapisane 

w programach 

poszczególnych 

jednostek 

modułowych s

ą

 propozycj

ą

 do wykorzystania w procesie dydaktycznym. 

Ich  tematyka  mo

Ŝ

e  by

ć

  uzupełniona  przez  nauczyciela  realizuj

ą

cego 

program. 

Program  modułu  322[13].O1  –  podstawy  działalno

ś

ci  zawodowej, 

składaj

ą

cy 

si

ę

 

czterech 

jednostek 

modułowych, 

zawiera 

ogólnozawodowe 

tre

ś

ci 

kształcenia. 

Powinien 

by

ć

 

realizowany 

w pierwszej kolejno

ś

ci. 

Program  modułu  322[13].Z1  –  podstawy  wytwarzania  przedmiotów 

ortopedycznych,  składa  z  dziesi

ę

ciu  jednostek  modułowych,  zawiera 

zawodowe  tre

ś

ci  kształcenia  niezb

ę

dne  do  wykonywania    elementów 

przedmiotów ortopedycznych z ró

Ŝ

nych materiałów. 

Program modułu 322[13].Z2 – podstawy biomechaniki ortopedycznej 

–  składa si

ę

 z  dwóch  jednostek  modułowych,  zawiera  tre

ś

ci  kształcenia 

dotycz

ą

ce  stosowania  podstawowych  poj

ęć

  z  zakresu  mechaniki 

technicznej oraz układów biomechanicznych w protetyce ortopedycznej. 
Program  modułu  322[13].Z3  –  produkcja  sprz

ę

tu  ortopedyczno  – 

rehabilitacyjnego  –  składa  si

ę

  z  pi

ę

ciu  jednostek  modułowych,  zawiera 

tre

ś

ci 

kształcenia 

niezb

ę

dne 

do 

projektowania 

wytwarzania 

przedmiotów ortopedycznych.  

Moduł  322[13].Z4  –  praktyka  zawodowa  –  składa  si

ę

  z  dwóch 

jednostek  modułowych.  Obejmuje  tre

ś

ci  programowe  umo

Ŝ

liwiaj

ą

ce 

utrwalenie  wiadomo

ś

ci  i  umiej

ę

tno

ś

ci  niezb

ę

dnych  do  planowania, 

organizowania i wykonywania zada

ń

 technika ortopedy. 

Praktyka  zawodowa  powinna  by

ć

  prowadzona  w placówkach 

zajmuj

ą

cych 

si

ę

 

dobieraniem 

wytwarzaniem 

zaopatrzenia 

ortopedycznego. 

Zwi

ą

zki oraz zale

Ŝ

no

ś

ci mi

ę

dzy modułami i jednostkami modułowymi 

przedstawiono w wykazie modułów i jednostek modułowych. 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

10 

Wykaz modułów i jednostek modułowych  
 

Symbol 
modułu  

i jednostki 

modułowej 

 

Nazwa modułów i jednostek modułowych 

Orientacyjna 

liczba godzin na 

realizacj

ę

 

 

322[13].O1 

Podstawy działalno

ś

ci zawodowej 

432 

322[13].O1.01 

Stosowanie przepisów bezpiecze

ń

stwa 

i higieny pracy 

60 

322[13].O1.02 

Nawi

ą

zywanie i utrzymywanie kontaktów 

społecznych 

110 

322[13].O1.03 

Charakteryzowanie budowy, czynno

ś

ci 

oraz zaburze

ń

 w funkcjonowaniu organizmu 

196 

322[13].O1.04 

Stosowanie zasad ekonomiki oraz przepisów 
prawa w działalno

ś

ci zawodowej 

66 

 

322[13].Z1 

Podstawy wytwarzania przedmiotów 

ortopedycznych 

628 

322[13].Z1.01 

Posługiwanie si

ę

 dokumentacj

ą

 techniczn

ą

 

108 

322[13].Z1.02 

Wykonywanie obróbki r

ę

cznej  

i mechanicznej materiałów 

72 

322[13].Z1.03 

U

Ŝ

ytkowanie urz

ą

dze

ń

 elektrycznych 

i sterowanych automatycznie 

60 

322[13].Z1.04 

Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych z materiałów metalowych 

72 

322[13].Z1.05 

Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych z drewna 

54 

322[13].Z1.06 

Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych z tworzyw sztucznych 

54 

322[13].Z1.07 

Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych z materiałów włókienniczych 

54 

322[13].Z1.08 

Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych ze skóry 

54 

322[13].Z1.09 

Wykonywanie odlewów gipsowych 
w technice ortopedycznej 

54 

322[13].Z1.10 

Dobieranie konstrukcji mieszanych 
w protetyce ortopedycznej 

46 

 

322[13].Z2 

Podstawy biomechaniki ortopedycznej 

192 

322[13].Z2.01 

Stosowanie podstawowych poj

ęć

 z zakresu 

mechaniki technicznej 

52 

322[13].Z2.02 

Stosowanie układów biomechanicznych w 
protetyce ortopedycznej 

140 

 

322[13].Z3 

Produkcja sprz

ę

tu ortopedyczno – 

rehabilitacyjnego 

448 

322[13].Z3.01 

Wykonywanie protez ko

ń

czyn dolnych 

110 

322[13].Z3.02 

Wykonywanie protez ko

ń

czyn górnych 

110 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

11 

322[13].Z3.03 

Wykonywanie aparatów ortopedycznych na 
ko

ń

czyny i tułów 

100 

322[13].Z3.04 

Wykonywanie obuwia ortopedycznego 

70 

322[13].Z3.05 

Wykonywanie sprz

ę

tu lokomocyjno--

rehabilitacyjnego 

58 

 

322[13].Z4 

Praktyka zawodowa 

140 

322[13].Z4.01 

Dobieranie przedmiotów ortopedycznych 
i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego 

35 

322[13].Z4.02 

Wykonywanie przedmiotów ortopedycznych  
i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego 

105 

Razem  

1840 

 

Proponowana  liczba  godzin  na  realizacj

ę

  programu  odnosi  si

ę

  do 

planu nauczania w szkole policealnej dla młodzie

Ŝ

y. 

Na podstawie wykazu modułów i jednostek modułowych sporz

ą

dzono 

dydaktyczn

ą

 map

ę

 programu. 

 

 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

12 

Dydaktyczna mapa programu 

 

    

 

 
 
 
 
 
 

 

 

322[13].Z3.01 

322[13].Z1.02 

322[13].Z1.03 

322[13].Z1.04

 

322[13].Z1.05

 

322[13].Z1.06 

322[13].Z1.07

 

322[13].Z1.08

 

322[13].Z1.09

 

322[13].Z1.10 

322[13].Z2 

322[13].Z3 

 

322[13].Z3.01 

322[13].Z3.02 

322[13].Z3.03 

322[13].Z3.04 

322[13].Z4 

322[13].Z4.01 

322[13].Z4.02 

322[13].Z2.01 

322[13].Z2.02 

322[13].Z3.05 

322[13].O1 

322[13].O1.01

 

322[13].O1.02

 

322[13].O1.03

 

322[13].O1.04

 

322[13].Z1 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

13 

Dydaktyczna  mapa  modułowego  programu  nauczania  stanowi 

schemat  powi

ą

za

ń

  mi

ę

dzy  modułami  oraz  jednostkami  modułowymi 

i  okre

ś

la  kolejno

ść

  ich  realizacji.  Szkoła  powinna  z  niej  korzysta

ć

 

podczas planowania zaj

ęć

 dydaktycznych. 

Ewentualna  zmiana  kolejno

ś

ci  realizacji  programu  modułów  lub 

jednostek  modułowych  powinna  by

ć

  poprzedzona  szczegółow

ą

  analiz

ą

 

dydaktycznej  mapy  programu  nauczania  oraz  tre

ś

ci  jednostek 

modułowych, przy zachowaniu korelacji tre

ś

ci kształcenia. 

Orientacyjna  liczba  godzin  na  realizacj

ę

,  podana  w  tabeli  wykazu 

jednostek  modułowych,  mo

Ŝ

e  ulega

ć

  zmianie  w  zale

Ŝ

no

ś

ci  od 

stosowanych 

przez 

nauczyciela 

metod 

nauczania 

ś

rodków 

dydaktycznych.  

W zintegrowanym  procesie kształcenia modułowego nie  ma podziału 

na  zaj

ę

cia  teoretyczne  i  praktyczne.  Programy  nauczania  jednostek 

modułowych  w  poszczególnych  modułach  nale

Ŝ

y  realizowa

ć

  w  ró

Ŝ

nych 

formach  organizacyjnych,  dostosowanych  do  tre

ś

ci  i  metod  kształcenia. 

Stosowane  metody  i  formy  organizacyjne  pracy  uczniów  powinny 
zapewni

ć

  osi

ą

gni

ę

cie,  zało

Ŝ

onych  w  programie  nauczania  celów 

kształcenia.  Wymaga  to  takiej  organizacji  kształcenia,  w  którym  proces 
uczenia  si

ę

  uczniów  b

ę

dzie  dominowa

ć

  nad  procesem  nauczania, 

dlatego te

Ŝ

 szczególn

ą

 uwag

ę

 nale

Ŝ

y zwróci

ć

 na dobrze zorganizowan

ą

samodzieln

ą

, kierowan

ą

 przez nauczyciela prac

ę

 uczniów. 

W  trakcie  realizacji  programu  nauczania  nale

Ŝ

y  poło

Ŝ

y

ć

  du

Ŝ

y  nacisk 

na  samokształcenie  uczniów  oraz  na  korzystanie  z  ró

Ŝ

nych 

ź

ródeł 

informacji,  takich  jak:  podr

ę

czniki,  poradniki,  normy,  katalogi,  instrukcje 

i  pozatekstowe 

ź

ródła  informacji.  Tre

ś

ci  kształcenia  powinny  by

ć

 

aktualne  i  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  współczesne  technologie,  materiały, 

narz

ę

dzia i sprz

ę

t. 

Nauczyciel  realizuj

ą

cy  program  nauczania  powinien  posiada

ć

 

przygotowanie  z  zakresu  kształcenia  modułowego,  aktywizuj

ą

cych 

metod 

nauczania, 

pomiaru 

dydaktycznego 

oraz 

projektowania 

i opracowywania pakietów edukacyjnych. Nauczyciel kieruj

ą

cy procesem 

nabywania  umiej

ę

tno

ś

ci  przez  uczniów  powinien  udziela

ć

  im  pomocy 

w rozwi

ą

zywaniu  problemów  zwi

ą

zanych  z  realizacj

ą

  zada

ń

,  zapewni

ć

 

mo

Ŝ

liwo

ść

  uczenia  si

ę

  w  indywidualnym  tempie  z uwzgl

ę

dnieniem 

indywidualnych  własnych  predyspozycji,  mo

Ŝ

liwo

ś

ci  i do

ś

wiadcze

ń

Ponadto  powinien  rozwija

ć

  zainteresowania  zawodem  oraz  wskazywa

ć

 

mo

Ŝ

liwo

ś

ci kształcenia ustawicznego.  

Nauczyciel powinien uczestniczy

ć

 w organizowaniu bazy techniczno - 

dydaktycznej  oraz  ewaluacji  programów  nauczania.  Wskazane  jest 
opracowywanie przez nauczyciela pakietów edukacyjnych, stanowi

ą

cych 

dydaktyczn

ą

  obudow

ę

  programów.  Pakiety  edukacyjne  powinny  by

ć

 

opracowane  zgodnie  z  metodologi

ą

  kształcenia  modułowego  i  stanowi

ć

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

14 

materiał 

wspomagaj

ą

cy 

proces 

kształtowania 

umiej

ę

tno

ś

ci 

intelektualnych i praktycznych. 

Kształcenie  modułowe  powinno  by

ć

  realizowane  z  zastosowaniem 

nast

ę

puj

ą

cych  metod  nauczania: 

ć

wicze

ń

  praktycznych,  pokazu  

z  obja

ś

nieniem,  pokazu  z  instrukta

Ŝ

em,  metody  projektów,  metody 

przewodniego  tekstu.  Spo

ś

ród  metod  aktywizuj

ą

cych  szczególnie 

przydatne w procesie kształcenia modułowego s

ą

: metoda przypadków, 

sytuacyjna,  burza  mózgów,  dyskusja  wielokrotna.  Po

Ŝą

dane  jest 

wykorzystywanie  filmów  dydaktycznych,  programów  komputerowych 
oraz 

organizowanie 

wycieczek 

dydaktycznych 

do 

zakładów 

ortopedycznych, 

na 

wystawy 

targi 

sprz

ę

tu 

ortopedycznego 

i rehabilitacyjnego. 

Prowadzenie  zaj

ęć

  praktycznymi  i  aktywizuj

ą

cymi  metodami 

nauczania  wymaga  przygotowania  materiałów:  tekstu  przewodniego, 
instrukcji do metody projektów, instrukcji do wykonywania 

ć

wicze

ń

Istotnym  elementem  organizacji  procesu  dydaktycznego  jest 

sprawdzanie  i  ocenianie  edukacyjnych  osi

ą

gni

ęć

  ucznia.  Monitorowanie 

post

ę

pów i osi

ą

gni

ęć

 ucznia nale

Ŝ

y do obowi

ą

zków nauczyciela. 

Ocenianie  powinno  u

ś

wiadomi

ć

  uczniowi  poziom  jego  osi

ą

gni

ęć

 

w stosunku  do  wymaga

ń

  edukacyjnych,  wdra

Ŝ

a

ć

  do  systematycznej 

pracy, samokontroli i samooceny. 

Wskazane  jest  prowadzenie  bada

ń

  diagnostycznych,  kształtuj

ą

cych 

i sumuj

ą

cych. 

Badania  diagnostyczne,  prowadzane  przed  rozpocz

ę

ciem  procesu 

kształcenia, 

maj

ą

 

na 

celu 

sprawdzenie 

poziomu 

wiadomo

ś

ci 

i  umiej

ę

tno

ś

ci  uczniów  w  zakresie  potrzebnym  do  podj

ę

cia  nauki 

w  wybranym  obszarze.  Wyniki  tych  bada

ń

  nale

Ŝ

y  wykorzysta

ć

  podczas 

planowania realizacji procesu kształcenia w danej jednostce modułowej. 

Badania kształtuj

ą

ce, prowadzone w trakcie realizacji programu, maj

ą

 

na  celu  dostarczanie  informacji  o  efektywno

ś

ci  procesu  nauczania- 

uczenia  si

ę

.  Informacje  uzyskane  w  wyniku  tych  bada

ń

  pozwalaj

ą

 

nauczycielowi  na  dokonywanie  niezb

ę

dnych  korekt  w  organizacji 

procesu  kształcenia  tak,  aby  uczniowie  osi

ą

gn

ę

li  zało

Ŝ

one  cele 

kształcenia. 

Badania  sumuj

ą

ce  powinny  by

ć

  prowadzone  po  zako

ń

czeniu 

realizacji  programu  jednostki  modułowej.  Pozwalaj

ą

  one  stwierdzi

ć

w  jakim  stopniu  zało

Ŝ

one  cele  kształcenia  zostały  przez  uczniów 

osi

ą

gni

ę

te. 

Sprawdzanie i ocenianie osi

ą

gni

ęć

 uczniów powinno by

ć

 realizowane 

za pomoc

ą

 sprawdzianów ustnych, pisemnych, praktycznych, obserwacji 

pracy ucznia podczas realizacji zada

ń

 oraz testów osi

ą

gni

ęć

 szkolnych.  

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

15 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  szkolnych  uczniów  wymaga  od 

nauczyciela 

okre

ś

lenia  kryteriów, 

opracowania 

testów, 

arkuszy 

obserwacji, arkuszy oceny post

ę

pów. 

Szkoła, podejmuj

ą

ca kształcenie w zawodzie technik ortopeda według 

modułowego  programu  nauczania,  powinna  posiada

ć

  odpowiednie 

warunki lokalowe oraz wyposa

Ŝ

enie techniczne i dydaktyczne. 

Ś

rodki dydaktyczne niezb

ę

dne do organizacji i realizacji modułowego 

procesu kształcenia, powinny stanowi

ć

–  pomoce dydaktyczne, 
–  materiały dydaktyczne, 
–  techniczne 

ś

rodki kształcenia, 

–  dydaktyczne 

ś

rodki pracy. 

Szkoła  realizuj

ą

ca  kształcenie  w  zawodzie  technik  ortopeda  powinna 

posiada

ć

–  pracowni

ę

 ortopedyczn

ą

–  pracowni

ę

 techniczn

ą

–  pracowni

ę

 komputerow

ą

.  

Pracownie powinny by

ć

 wyposa

Ŝ

one w 

ś

rodki dydaktyczne, okre

ś

lone 

w programach jednostek modułowych. 

Programy 

jednostek 

modułowych 

powinny 

by

ć

 

realizowane 

w pracowniach 

ć

wicze

ń

  praktycznych  oraz  w  placówkach  kształcenia 

praktycznego na rzeczywistych stanowiskach pracy. 
Na  stanowiskach  do 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  stworzy

ć

  warunki  umo

Ŝ

liwiaj

ą

ce 

kształtowanie umiej

ę

tno

ś

ci okre

ś

lonych w programie.

 

Wskazane  jest,  aby  zaj

ę

cia  były  realizowane  w  grupie  do  15  osób. 

Inne  formy  organizacyjne  to  praca  w  zespołach  2–3  osobowych  i  praca 
indywidualna

.

  

W trosce  o  jako

ść

 kształcenia konieczne  s

ą

 systematyczne  działania 

szkoły polegaj

ą

ce na: 

–  pozyskiwaniu 

ś

rodków dydaktycznych, 

–  opracowywaniu obudowy dydaktycznej programu nauczania, 
–  współpracy  ze  szkołami  wy

Ŝ

szymi,  szpitalami  oraz  firmami 

produkuj

ą

cymi sprz

ę

t i pomoce ortopedyczne w celu aktualizacji tre

ś

ci 

programowych, 

odpowiadaj

ą

cych 

wymaganiom 

nowoczesnych 

technologii stosowanych w ortopedii, 

–  doskonaleniu  nauczycieli  w  zakresie  metodologii  kształcenia 

modułowego, 

aktywizuj

ą

cych 

metod 

nauczania, 

pomiaru 

dydaktycznego oraz projektowania pakietów edukacyjnych. 
Je

Ŝ

eli  szkoła  nie  mo

Ŝ

e  zapewni

ć

  realizacji  programu  niektórych 

jednostek  modułowych  w  oparciu  o  własn

ą

  baz

ę

,  powinna  powierzy

ć

 

kształcenie 

placówkom 

dysponuj

ą

cym 

dobr

ą

 

baz

ą

 

techniczn

ą

 

i dydaktyczn

ą

,  takim  jak:  zakłady  wytwórcze  i  naprawcze  przedmiotów 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

16 

ortopedycznych,  poradnie  zaopatrzenia  ortopedycznego  oraz  nawi

ą

za

ć

 

ś

cisł

ą

 współprac

ę

 z tymi instytucjami. 

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

17 

II. Plany nauczania  

 

PLAN NAUCZANIA  

 
Czteroletnie technikum 
Zawód: technik ortopeda 322[13] 
Podbudowa programowa: gimnazjum 
 

Dla młodzie

Ŝ

Dla dorosłych 

Liczba godzin 

tygodniowo 

w czteroletnim okresie 

nauczania 

Liczba godzin 

tygodniowo 

 w czteroletnim okresie 

nauczania 

Semestry I-VIII 

 
 
 
 
 

Lp. 

 
 
 
 

Moduły kształcenia w 

zawodzie 

klasa I - IV 

Forma stacjonarna 

1. 

Podstawy działalno

ś

ci 

zawodowej 

12 

2. 

Podstawy wytwarzania 
przedmiotów 
ortopedycznych 

18 

13 

3. 

Podstawy biomechaniki 
ortopedycznej 

4. 

Produkcja sprz

ę

tu 

ortopedyczno - 
rehabilitacyjnego 

14 

10 

Razem  

50 

35 

Praktyka zawodowa: 4 tygodnie – 140 godzin 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

18 

 
PLAN NAUCZANIA 

 
Szkoła policealna 
Zawód: technik ortopeda 322[13] 
Podbudowa programowa: szkoła daj

ą

ca wykształcenie 

ś

rednie 

 

Dla młodzie

Ŝ

Dla dorosłych 

Liczba godzin 

tygodniowo  

w dwuletnim okresie 

nauczania 

Liczba godzin 

tygodniowo  

w dwuletnim okresie 

nauczania 

Semestry I-IV 

 
 

Lp. 

 
 
 
 

Moduły kształcenia 

 w zawodzie 

Semestry I - IV 

Forma stacjonarna 

1. 

Podstawy działalno

ś

ci 

zawodowej 

12 

2. 

Podstawy wytwarzania 
przedmiotów  
ortopedycznych 

18 

13 

3. 

Podstawy biomechaniki 
ortopedycznej 

4. 

Produkcja sprz

ę

tu 

ortopedyczno -
rehabilitacyjnego 

14 

12 

Razem  

50 

37 

Praktyka zawodowa: 4 tygodnie – 140 godzin 
 

 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

19 

III. Moduły kształcenia w zawodzie 

 

Moduł 322[13].O1 
Podstawy działalno

ś

ci zawodowej 

 

1. Cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  korzysta

ć

  z  wiedzy  z  zakresu  anatomii,  fizjologii  i  patofizjologii 

w projektowaniu 

przedmiotów 

ortopedycznych 

sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego, 

–  analizowa

ć

 czynno

ś

ci ruchowe człowieka, 

–  analizowa

ć

 stopie

ń

 wydolno

ś

ci i braki funkcjonalne w układzie ruchu,  

–  wyja

ś

nia

ć

 budow

ę

 i funkcjonowanie układów i narz

ą

dów człowieka, 

–  charakteryzowa

ć

 procesy psychiczne człowieka, 

–  nawi

ą

zywa

ć

  i  utrzymywa

ć

  kontakt  z  osob

ą

  niepełnosprawn

ą

,  jej 

rodzin

ą

ś

rodowiskiem zawodowym i społecznym, 

–  współpracowa

ć

 z zespołem,  

–  przestrzega

ć

  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy,  ochrony 

przeciwpo

Ŝ

arowej oraz ochrony 

ś

rodowiska, 

–  organizowa

ć

 stanowisko pracy zgodnie z wymaganiami ergonomii, 

–  korzysta

ć

  z  ró

Ŝ

nych 

ź

ródeł  informacji  w  celu  doskonalenia 

umiej

ę

tno

ś

ci zawodowych, 

–  post

ę

powa

ć

 zgodnie z zasadami etyki, 

–  stosowa

ć

 

przepisy 

prawa 

dotycz

ą

ce 

wykonywania 

zada

ń

 

zawodowych, 

–  udziela

ć

 pierwszej pomocy w stanach zagro

Ŝ

enia 

Ŝ

ycia i zdrowia. 

 

2. Wykaz modułów i jednostek modułowych 

 

Symbol jednostki 

modułowej 

Nazwa jednostki modułowej 

Orientacyjna 

liczba godzin na 

realizacj

ę

 

322[13].O1.01 

Stosowanie przepisów bezpiecze

ń

stwa 

i higieny pracy 

60 

322[13].O1.02 

Nawi

ą

zywanie i utrzymywanie kontaktów 

społecznych 

110 

322[13].O1.03 

Charakteryzowanie budowy, czynno

ś

ci 

oraz zaburze

ń

 w funkcjonowaniu organizmu 

196 

322[13].O1.04 

Stosowanie zasad ekonomiki oraz przepisów 
prawa w działalno

ś

ci zawodowej 

66 

Razem 

432 

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

20 

3. Schemat układu jednostek modułowych 
 
 
 
 
 
 

 

 
 
 
 
 

 

4. Literatura 

Akryle  M.:  Psychologia  stosunków  mi

ę

dzyludzkich.  PWN,  Warszawa 

1999 
Aleksandrowicz R.: Mały atlas anatomiczny. PZWL, Warszawa 2004 
Aronson E.: Człowiek istota społeczna. PWN, Warszawa 2004 
Boraty

ń

ski  J.,  Dudek  B.,  Morkis  G.:  Obsługa  klienta.  Prawo  pracy. 

Higiena pracy. WSiP, Warszawa 2003 
Buchfelder  M.,  Buchfelder  A.:  Podr

ę

cznik  pierwszej  pomocy.  PZWL, 

Warszawa 2003 
Buczy

ń

ska  T.:  Mikroekonomia.  Wydawnictwo  Szkolne  PWN,  Warszawa 

– Łód

ź

 1999 

Buczy

ń

ska T.: Makroekonomia. Wydawnictwo Szkolne PWN, Warszawa 

– Łód

ź

 2000 

Chwierut  S.,  Kulis  M.,  Wójcik  D.:  Elementy  zarz

ą

dzania  finansowego  

w ochronie zdrowia. Uniwersyteckie Wydawnictwo Medyczne „Vesalius", 
Kraków 2000 
Dega W., Senger A.: Ortopedia i rehabilitacja. PZWL Warszawa 1996 
Fedrowski J., Ni

Ŝ

ankowski R.: Ekonomika medycyny. PZWL, Warszawa 

2005 
Feneis  H.:  Ilustrowany  słownik  mi

ę

dzynarodowego  mianownictwa 

anatomicznego. PZWL, Warszawa 1986 
Forma

ń

ski J.: Psychologia 

ś

rodowiska. PZWL, Warszawa 2004 

Forma

ń

ski J.: Psychologia. PZWL, Warszawa 2003 

Getzen T.: Ekonomika zdrowia. PWN, Warszawa 2000 
Goł

ą

b B., Traczyk W.: Anatomia i fizjologia człowieka. PZWL, Warszawa 

1997 
Hamer H.: Rozwój przez wprowadzanie zmian. CEM, Warszawa 1998 

322[13].O1 

Podstawy działalno

ś

ci zawodowej

 

322[13].O1.01 

Stosowanie 

przepisów 

bezpiecze

ń

stwa 

i higieny pracy 

 

322[13].O1.02 
Nawi

ą

zywanie 

i utrzymywanie 

kontaktów 

społecznych

 

322[13].O1.03 

Charakteryzowanie 

budowy, 

czynno

ś

ci 

oraz zaburze

ń

 

 w funkcjonowaniu 

organizmu

 

322[13].O1.04 

Stosowanie zasad 

ekonomiki 

oraz przepisów 

prawa 

 w działalno

ś

ci 

zawodowej

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

21 

Hansen A.: Bezpiecze

ń

stwo i higiena pracy. WSiP, Warszawa 1998 

Jakubaszko  J.  (red):  ABC  post

ę

powania  w  urazach.  Wydawnictwo 

Medyczne A. Górnicki, Wrocław 2003 
Jakubaszko  J.  (red):  Medycyna  ratunkowa.  Urban  i  Partner,  Wrocław 
1999 
Jarosz M.: Psychologia lekarska. PZWL, Warszawa 1988 
Kami

ń

ski  B.,  Dziak  A.:  Post

ę

powanie  w  stanach  zagro

Ŝ

enia 

Ŝ

ycia. 

PZWL, Warszawa 1999 
Kielanowski T.: Etyka i deontologia lekarska. PZWL, Warszawa 1985 
Kru

ś

  S.:  Patologia.  Podr

ę

cznik  dla  licencjackich  studiów  medycznych. 

PZWL, Warszawa 2004 
Mayerscough P.: Jak rozmawia

ć

 z pacjentem. GWP, Gda

ń

sk 2001 

Michajlik  A.,  Ramotowski  W.:  Anatomia  i  fizjologia  człowieka.  PZWL, 
Warszawa 2004 
Mierzejewska–Macherek  J.:  Podstawy  ekonomii.  Centrum  Doradztwa 
i Informacji Difin, Warszawa 2003 
Musiałkiewicz  J.:  Zarys  wiedzy  o  gospodarce.  Ekonomik  2001, 
Warszawa 2001 
P

ę

dich W. (red).: Choroby wewn

ę

trzne. PZWL, Warszawa 1994 

Przetacznik–Gierowska  M.,  Makiełło-Jar

Ŝ

a  G.:  Podstawy  psychologii 

ogólnej. WSiP, Warszawa 1997

 

Raczkowski B.: BHP w praktyce. ODDK, Gda

ń

sk 2002 

S

ę

k  H.,  Cie

ś

lak  R.  (red):  Wsparcie  społeczne,  stres  i  zdrowie. 

Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2004 
Sokołowska–Pituchowa J.: Anatomia człowieka. PZWL, Warszawa 2000. 
Sokołowska M.: Socjologia medycyny. PZWL Warszawa 1986 
Spodaryk K.: Patologia narz

ą

du ruchu. PZWL, Warszawa 2005 

Stepczak  K.:  Ochrona  i  kształtowanie 

ś

rodowiska.  WSiP,  Warszawa 

2001 
Sylwanowicz W.: Mały atlas anatomiczny. PZWL, Warszawa 1990 
Traczyk W.: Fizjologia człowieka w zarysie. PZWL, Warszawa 2004 
Włodarski  Z.,  Matczak  A.:  Wprowadzenie  do  psychologii.  WSiP, 
Warszawa 1996 
Wróblewski  T.,  Miechowiecka  N.:  Patologia.  Podr

ę

cznik  dla 

ś

rednich 

szkół medycznych. PZWL, Warszawa 1993 

Wykaz  literatury  nale

Ŝ

y  aktualizowa

ć

  w  miar

ę

  ukazywania  si

ę

  nowych 

pozycji wydawniczych. 

 

 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

22 

Jednostka modułowa 322[13].O1.01 
Stosowanie przepisów bezpiecze

ń

stwa i higieny 

pracy  

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  zinterpretowa

ć

 podstawowe przepisy prawa dotycz

ą

ce bezpiecze

ń

stwa 

i higieny pracy, 

–  okre

ś

li

ć

  podstawowe  obowi

ą

zki  pracodawcy  w  zakresie  zapewnienia 

bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, 

–  okre

ś

li

ć

  prawa  i  obowi

ą

zki  pracownika  w  zakresie  bezpiecze

ń

stwa 

i higieny pracy, 

–  zadba

ć

 o wyposa

Ŝ

enie oraz ład i porz

ą

dek w miejscu pracy, 

–  rozpozna

ć

 zagro

Ŝ

enia zwi

ą

zane z wykonywan

ą

 prac

ą

–  dobra

ć

 

ś

rodki ochrony indywidualnej do rodzaju wykonywanych prac, 

–  zareagowa

ć

 

przypadku 

zagro

Ŝ

enia 

po

Ŝ

arowego, 

zgodnie 

z instrukcj

ą

 przeciwpo

Ŝ

arow

ą

–  wskaza

ć

  sposoby  likwidacji  lub  ograniczenia  zagro

Ŝ

e

ń

  zwi

ą

zanych 

z urazami, pr

ą

dem elektrycznym, substancjami chemicznymi, 

–  zorganizowa

ć

 stanowisko pracy zgodnie z wymaganiami ergonomii, 

–  zastosowa

ć

 zasady ochrony 

ś

rodowiska, 

–  udzieli

ć

 pierwszej pomocy w stanach zagro

Ŝ

enia 

Ŝ

ycia i zdrowia. 

 

2. Materiał nauczania 

Prawna ochrona pracy. 
Podstawowe 

obowi

ą

zki 

pracodawcy 

pracownika 

zakresie 

bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy. 

Czynniki  szkodliwe,  uci

ąŜ

liwe  i  niebezpieczne  wyst

ę

puj

ą

ce  w  procesie 

pracy. 
Zasady tworzenia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. 

Ś

rodki ochrony indywidualnej. 

Organizacja stanowiska pracy.  
Elementy ergonomii, fizjologii i higieny pracy. 
Ochrona przeciwpo

Ŝ

arowa. 

Ochrona 

ś

rodowiska na stanowisku pracy. 

Pierwsza pomoc w stanach zagro

Ŝ

enia 

Ŝ

ycia i zdrowia. 

 

3. 

Ć

wiczenia 

  Okre

ś

lanie  obowi

ą

zków  pracodawcy  i  pracownika  w  zakresie 

bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy.  

  Stosowanie 

sposobu 

alarmowania 

stra

Ŝ

po

Ŝ

arnej, 

zgodnie 

z instrukcj

ą

 przeciwpo

Ŝ

arow

ą

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

23 

  Identyfikowanie oznakowania drogi ewakuacyjnej w szkole i placówce 

szkolenia praktycznego. 

  Analizowanie  rozmieszczenia  sprz

ę

tu  ga

ś

niczego  na  terenie  szkoły 

i zakładu produkuj

ą

cego przedmioty ortopedyczne. 

  Rozpoznawanie 

zagro

Ŝ

e

ń

 

wypadkowych 

wyst

ę

puj

ą

cych 

na 

stanowiskach pracy technika ortopedy. 

  Dobieranie 

ś

rodków  ochrony  indywidualnej  w  zale

Ŝ

no

ś

ci  od  rodzaju 

wykonywanej pracy. 

  Nakładanie  opatrunku  na  ran

ę

  w  obr

ę

bie  głowy,  ko

ń

czyny  górnej, 

ko

ń

czyny dolnej. 

  Tamowanie krwotoków z rany i z nosa. 

  Unieruchamianie  złama

ń

  w  obr

ę

bie  ko

ń

czyny  górnej,  dolnej 

i kr

ę

gosłupa. 

  Udzielanie  pierwszej  pomocy  w  przypadku  omdlenia,  oparzenia, 

ra

Ŝ

enia pr

ą

dem elektrycznym, zatrucia.  

  Układanie poszkodowanego w pozycji bocznej ustalonej. 

  Wykonywanie  resuscytacji  kr

ąŜ

eniowo-oddechowej  u  dorosłego 

i dziecka na fantomie. 

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Filmy dydaktyczne na temat resuscytacji. 
Regulaminy pracy.  
Kodeks Pracy, przepisy bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy. 

Polskie Normy, wymagania dotycz

ą

ce ergonomii. 

Instrukcje dotycz

ą

ce obsługi urz

ą

dze

ń

 stwarzaj

ą

cych zagro

Ŝ

enie. 

Instrukcja przeciwpo

Ŝ

arowa. 

Plansze sprz

ę

tu ga

ś

niczego, ga

ś

nice. 

Ś

rodki ochrony indywidualnej.  

Schematy, ilustracje, fotografie zagro

Ŝ

e

ń

 na stanowisku pracy. 

Materiały i sprz

ę

t do udzielania pierwszej pomocy. 

Fantom człowieka do 

ć

wicze

ń

 udzielania pierwszej pomocy. 

Programy komputerowe z zakresu udzielania pierwszej pomocy. 

 
5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Program 

jednostki 

modułowej 

obejmuje 

tre

ś

ci 

dotycz

ą

ce 

bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy,  ochrony  przeciwpo

Ŝ

arowej,  wymaga

ń

 

ergonomii oraz udzielania pierwszej pomocy w stanach zagro

Ŝ

enia 

Ŝ

ycia 

i  zdrowia.  W  trakcie  realizacji  programu  nale

Ŝ

y  zwróci

ć

  uwag

ę

  na 

obowi

ą

zki pracownika i pracodawcy w zakresie bezpiecze

ń

stwa i higieny 

pracy, na nieprawidłowo

ś

ci, które mog

ą

 wyst

ą

pi

ć

 podczas pracy oraz na 

rol

ę

 pracownika w kształtowaniu bezpiecznych i higienicznych warunków 

pracy, zwłaszcza na profilaktyk

ę

 wypadków przy pracy. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

24 

Szczególnie  wa

Ŝ

ne  jest  opanowanie  przez  uczniów  umiej

ę

tno

ś

ci 

udzielania  pierwszej  pomocy  w  stanach  zagro

Ŝ

enia 

Ŝ

ycia  i  zdrowia. 

Niejednokrotnie  od  umiej

ę

tno

ś

ci 

ś

wiadków  wypadku  zale

Ŝ

y  prze

Ŝ

ycie 

poszkodowanego, zmniejszenie cierpienia i bólu, unikni

ę

cie kalectwa lub 

trwałego  uszczerbku  zdrowia,  st

ą

d  konieczno

ść

  kształtowania  tych 

umiej

ę

tno

ś

ci u jak najwi

ę

kszej liczby osób. 

Szczególn

ą

  uwag

ę

  nale

Ŝ

y  zwróci

ć

  na  dokonywanie  oceny  stanu 

poszkodowanego, 

wykonywanie 

po

ś

redniego 

masa

Ŝ

serca 

i sztucznego  oddychania  oraz  wykonywanie  wszystkich  czynno

ś

ci 

z zakresu  udzielania  pierwszej  pomocy  zgodnie  z  obowi

ą

zuj

ą

cymi 

procedurami. 

Istotn

ą

  rol

ę

  w  osi

ą

ganiu  celów  kształcenia  spełnia  dobór  metod 

nauczania.  Wskazane  jest  stosowanie  takich  metod,  jak:  wykład 
problemowy,  pogadanka,  dyskusja  dydaktyczna,  pokaz  z  obja

ś

nieniem, 

ć

wiczenia,  metoda  projektów.  Zaleca  si

ę

  organizowanie  wycieczek 

dydaktycznych  do  nowoczesnych  zakładów  pracy  oraz  spotkania 
z inspektorem bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy. 

Program  jednostki  modułowej  nale

Ŝ

y  realizowa

ć

  w  pracowni 

wyposa

Ŝ

onej  w  techniczne 

ś

rodki  kształcenia, 

ś

rodki  ochrony 

indywidualnej, sprz

ę

t do udzielania pierwszej pomocy. 

Zaj

ę

cia  powinny  odbywa

ć

  si

ę

  w  grupie  do  15  osób.  Inne  formy 

organizacyjne  to  praca  w  zespołach  2–3  osobowych  i  praca 
indywidualna

.

 

 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

systematycznie  na  podstawie  kryteriów  przedstawionych  na  pocz

ą

tku 

zaj

ęć

.  Kryteria  oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  i  poziom 

opanowania  przez  uczniów  wiadomo

ś

ci  oraz  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych 

ze szczegółowych celów kształcenia. 

Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny  post

ę

pów  uczniów 

umo

Ŝ

liwi nauczycielowi dostosowanie metod nauczania, organizacyjnych 

form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nale

Ŝ

y zwróci

ć

 uwag

ę

 na:  

–  wykonywanie czynno

ś

ci zgodnie z przyj

ę

tymi procedurami, 

–  jako

ść

 i sprawno

ść

 wykonania zadania, 

–  dobór 

ś

rodków ochrony indywidualnej, 

–  organizowanie własnego miejsca pracy. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  ucznia  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  na 

podstawie: 

sprawdzianów 

ustnych 

pisemnych 

oraz 

testów 

dydaktycznych. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

25 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

 bezpo

ś

redni

ą

, ocen

ę

 projektu, sprawdziany praktyczne.  

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela. 
 
 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

26 

Jednostka modułowa 322[13].O1.02 
Nawi

ą

zywanie i utrzymywanie kontaktów 

społecznych 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  scharakteryzowa

ć

 procesy psychiczne człowieka, 

–  scharakteryzowa

ć

 procesy poznawcze, emocjonalne i motywacyjne, 

–  okre

ś

li

ć

 

wpływ 

procesów 

poznawczych, 

emocjonalnych 

i motywacyjnych na rozwój człowieka, 

–  okre

ś

li

ć

  składniki  osobowo

ś

ci  człowieka  i  czynniki  kształtuj

ą

ce 

osobowo

ść

–  scharakteryzowa

ć

 sytuacje trudne oraz ich wpływ na stan psychiczny 

człowieka, 

–  udzieli

ć

 pacjentowi pomocy w radzeniu sobie z trudn

ą

 sytuacja, 

–  okre

ś

li

ć

  rodzaje sytuacji problemowych, 

–  dobra

ć

  metody  skutecznego  rozwi

ą

zywania  problemów  w  ró

Ŝ

nych 

sytuacjach zawodowych i 

Ŝ

yciowych, 

–  udzieli

ć

 wsparcia osobie niepełnosprawnej i jej rodzinie, 

–  nawi

ą

za

ć

 kontakt z pacjentem, jego rodzin

ą

 i współpracownikami,  

–  rozpozna

ć

 problemy wyst

ę

puj

ą

ce w procesie komunikowania si

ę

–  zachowa

ć

 si

ę

 asertywnie, 

–  okre

ś

li

ć

 zasady i warunki skutecznego negocjowania, 

–  zastosowa

ć

 

techniki 

aktywnego 

słuchania, 

wyrazi

ć

 

empati

ę

zaobserwowa

ć

 emocje, 

–  scharakteryzowa

ć

 procesy społeczne, 

–  scharakteryzowa

ć

 zbiorowo

ś

ci społeczne, 

–  scharakteryzowa

ć

 struktur

ę

 i funkcje rodziny, 

–  okre

ś

li

ć

  rol

ę

  grupy  społecznej  w  procesie  rehabilitacji  osoby 

niepełnosprawnej, 

–  scharakteryzowa

ć

 zachowania zdrowotne ludzi i ich uwarunkowania, 

–  scharakteryzowa

ć

 społeczne uwarunkowania choroby, 

–  okre

ś

li

ć

 społeczne konsekwencje choroby i niepełnosprawno

ś

ci, 

–  scharakteryzowa

ć

 postawy wobec choroby i niepełnosprawno

ś

ci, 

–  zastosowa

ć

 zasady i metody promowania zdrowia, 

–  dotrzyma

ć

 tajemnicy zawodowej.  

 

2. Materiał nauczania 

Procesy psychiczne człowieka. 
Procesy poznawcze, emocjonalne i motywacyjne. 
Osobowo

ść

 człowieka. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

27 

Sytuacje trudne (konflikt, frustracja, kryzys, stres) oraz ich wpływ na stan 
psychiczny człowieka. 
Radzenie sobie ze stresem. 
Sytuacje problemowe, rozwi

ą

zywanie problemów. 

Wsparcie społeczne. 
Komunikowanie si

ę

 z drugim człowiekiem. 

Problemy i bł

ę

dy w komunikowaniu si

ę

Zachowania asertywne. 
Negocjacje. 
Procesy społeczne. 
Zbiorowo

ś

ci społeczne. 

Struktura i funkcje rodziny. 
Zachowania zdrowotne. 
Społeczne uwarunkowania choroby. 
Społeczne konsekwencje choroby i niepełnosprawno

ś

ci. 

Promocja zdrowia. 
Etyka zawodowa, prawa pacjenta. 
 

3. 

Ć

wiczenia 

  Nadawanie  komunikatów  werbalnych,  posługuj

ą

c  si

ę

  zmian

ą

  tonu 

głosu i szybko

ś

ci

ą

 mówienia. 

  Wysyłanie  komunikatów  niewerbalnych  –  wykonywanie  gestów 

otwarto

ś

ci 

współpracy, 

zło

ś

ci, 

niech

ę

ci, 

zniecierpliwienia, 

zniech

ę

cenia. 

  Odczytywanie i interpretowanie komunikatów niewerbalnych. 

  Przekazywanie i przyjmowanie informacji zwrotnych. 

  Nadawanie komunikatów JA. 

  Okazywanie zrozumienia i parafrazowanie. 

  Identyfikowanie  problemów  osób  niepełnosprawnych  na  podstawie 

opisu przypadków i ustalanie sposobów ich rozwi

ą

zania. 

  Rozwi

ą

zywanie  sytuacji  konfliktowych  z  wykorzystaniem  strategii 

separacji,  dominacji,  tłumienia,  kompromisu  i  twórczego  rozwi

ą

zania 

konfliktu w warunkach symulowanych. 

  Prowadzenie negocjacji z osob

ą

, nie wyra

Ŝ

aj

ą

c

ą

 zgody na udzielenie 

pomocy medycznej z wykorzystaniem metody inscenizacji. 

  Okre

ś

lanie  wpływu  niepełnosprawno

ś

ci  na  zachowania  i  reakcje 

psychiczne pacjenta na podstawie analizy opisu przypadków. 

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Foliogramy dotycz

ą

ce procesów psychicznych. 

Opisy przypadków, opisy sytuacji. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

28 

Filmy 

dydaktyczne 

na 

temat 

kształtowania 

umiej

ę

tno

ś

ci 

interpersonalnych. 
Ta

ś

my z nagraniami technik relaksacyjnych. 

Scenariusze 

ć

wicze

ń

Materiały 

ź

ródłowe. 

Kwestionariusze wywiadów. 
Prezentacje multimedialne. 
 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Program  nauczania  jednostki  modułowej  obejmuje  tre

ś

ci  dotycz

ą

ce: 

podstawowych  procesów  psychicznych,  komunikowania  si

ę

  z drugim 

człowiekiem, sytuacji problemowych, podstaw socjologii i etyki. W trakcie 
realizacji  programu  nale

Ŝ

y  zwróci

ć

  uwag

ę

  na  praktyczne  zastosowanie 

nabytych  umiej

ę

tno

ś

ci  w  pracy  technika  ortopedy  z  osobami 

niepełnosprawnymi, potrzebuj

ą

cymi wsparcia i pomocy w rozwi

ą

zywaniu 

problemów zdrowotnych i społecznych. 

W  procesie  kształcenia  nale

Ŝ

y  stosowa

ć

  metody  nauczania, 

rozwijaj

ą

ce 

logiczne 

my

ś

lenie, 

inspiruj

ą

ce 

aktywny 

udział 

w rozwi

ą

zywaniu  okre

ś

lonych  problemów  osób  niepełnosprawnych  oraz 

współprac

ę

 w zespole. Dominuj

ą

cymi metodami nauczania – uczenia si

ę

 

powinny  by

ć

:  wykład  problemowy,  pogadanka,  dyskusja  dydaktyczna, 

metoda  sytuacyjna,  inscenizacja, 

ć

wiczenia  praktyczne.  Warunkiem 

osi

ą

gni

ę

cia  zało

Ŝ

onych  celów  edukacyjnych  jest  systematyczno

ść

  

w  uczeniu  si

ę

,  rozwijanie  zainteresowania  tematyk

ą

  realizowanego 

programu.  Zaj

ę

cia  powinny  by

ć

  prowadzone  w  klimacie  zaufania, 

otwarto

ś

ci  i  partnerstwa.  Atmosfera  partnerstwa  wyzwala  aktywno

ść

 

ucznia, 

sprzyja 

wzajemnemu 

zrozumieniu, 

okazywaniu 

uczu

ć

kreatywnemu 

rozwi

ą

zywaniu 

problemów. 

Podstawow

ą

 

metod

ą

 

nauczania  powinny  by

ć

 

ć

wiczenia  realizowane  w  formie  zaj

ęć

 

warsztatowych. 

Podczas 

ć

wicze

ń

 

nale

Ŝ

przestrzega

ć

 

zasady 

dobrowolno

ś

ci  w  uzewn

ę

trznianiu  przez  uczniów  swoich  prze

Ŝ

y

ć

 

i dozna

ń

 osobistych.  

Wskazane  s

ą

  formy  pracy  zespołowej,  grupowej  i  indywidualnej. 

Zaj

ę

cia  powinny  odbywa

ć

  si

ę

  w  grupie  do  15  osób  z  podziałem  na 

zespoły  2–3  osobowe,  w  pracowni  wyposa

Ŝ

onej  w  nowoczesne 

ś

rodki 

dydaktyczne.  Uczniowie  powinni  mie

ć

  mo

Ŝ

liwo

ść

  korzystania  z  ró

Ŝ

nych 

ź

ródeł informacji. 

 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

systematycznie  na  podstawie  kryteriów  przedstawionych  na  pocz

ą

tku 

zaj

ęć

.  Kryteria  oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  i  poziom 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

29 

opanowania  przez  uczniów  wiadomo

ś

ci  oraz  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych 

ze szczegółowych celów kształcenia. 

Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny  post

ę

pów  uczniów 

umo

Ŝ

liwi nauczycielowi dostosowanie metod nauczania, organizacyjnych 

form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwróci

ć

 uwag

ę

 na: 

–  posługiwanie si

ę

 terminologi

ą

 z dziedziny psychologii, 

–  okre

ś

lanie 

wpływu 

procesów 

psychicznych, 

emocjonalnych 

i motywacyjnych na rozwój człowieka, 

–  okre

ś

lanie  składników  osobowo

ś

ci  i  czynników  wpływaj

ą

cych  na 

rozwój osobowo

ś

ci, 

–  komunikowanie si

ę

 z drugim człowiekiem, 

–  dobieranie metod rozwi

ą

zywania problemów, 

–  identyfikowanie problemów społecznych. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  ucznia  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  na 

podstawie: 

sprawdzianów 

ustnych 

pisemnych 

oraz 

testów 

dydaktycznych. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

 zachowania uczniów podczas wykonywania 

ć

wicze

ń

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  ucznia  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela. 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

30 

Jednostka modułowa 322[13].O1.03 
Charakteryzowanie budowy, czynno

ś

ci oraz 

zaburze

ń

 w funkcjonowaniu organizmu 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  posłu

Ŝ

y

ć

  si

ę

  podstawowymi  poj

ę

ciami  z  zakresu  anatomii,  fizjologii, 

patofizjologii

–  rozró

Ŝ

ni

ć

  poszczególne  cz

ęś

ci  ciała  człowieka  oraz  okre

ś

li

ć

  ich 

poło

Ŝ

enie, 

–  scharakteryzowa

ć

 budow

ę

 tkanek, 

–  scharakteryzowa

ć

 ogóln

ą

 budow

ę

 ko

ś

ci i ich poł

ą

cze

ń

–  scharakteryzowa

ć

 budow

ę

 i czynno

ść

 mi

ęś

ni szkieletowych, 

–  okre

ś

li

ć

 budow

ę

, topografi

ę

 i czynno

ść

 ko

ń

czyny dolnej, 

–  okre

ś

li

ć

 budow

ę

, topografi

ę

 i czynno

ść

 ko

ń

czyny górnej, 

–  okre

ś

li

ć

 budow

ę

, topografi

ę

 i czynno

ść

 tułowia, 

–  scharakteryzowa

ć

 budow

ę

 i czynno

ść

 układu nerwowego, 

–  wyja

ś

ni

ć

 nadrz

ę

dn

ą

 rol

ę

 układu nerwowego w sterowaniu ruchami,  

–  scharakteryzowa

ć

 budow

ę

 i czynno

ść

 układu kr

ąŜ

enia,  

–  opisa

ć

  budow

ę

  i  funkcje  układu  oddechowego,  moczowego, 

trawiennego, endokrynologicznego i skóry, 

–  wyja

ś

ni

ć

 poj

ę

cie zdrowia i choroby, 

–  dokona

ć

 klasyfikacji chorób oraz wyja

ś

ni

ć

 przebieg i objawy choroby, 

–  okre

ś

li

ć

 czynniki chorobotwórcze, 

–  wyja

ś

ni

ć

 proces starzenia si

ę

 ustroju, 

–  wyja

ś

ni

ć

 podstawowe procesy patologiczne, 

–  scharakteryzowa

ć

  najcz

ę

stsze  choroby  poszczególnych  układów  

i narz

ą

dów, 

–  scharakteryzowa

ć

  stany  patologiczne  prowadz

ą

ce  do  zaburze

ń

 

funkcjonowania narz

ą

du ruchu, 

–  okre

ś

li

ć

 nast

ę

pstwa uszkodze

ń

 rdzenia kr

ę

gowego, 

–  oceni

ć

  skutki  funkcjonalnych  uszkodze

ń

  układu  kostno-stawowego, 

układu mi

ęś

niowego i układu nerwowego, 

–  okre

ś

li

ć

  zwi

ą

zek  funkcjonalnych  uszkodze

ń

  oraz  zasad  i  metod 

leczenia z zapotrzebowaniem na okre

ś

lone przedmioty ortopedyczne  

i sprz

ę

t rehabilitacyjny. 

 

2. Materiał nauczania 

Budowa i poło

Ŝ

enie cz

ęś

ci ciała człowieka. 

Rodzaje tkanek. 
Budowa ko

ś

ci i ich poł

ą

cze

ń

Budowa i czynno

ść

 mi

ęś

ni szkieletowych. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

31 

Układ nerwowy. 
Anatomia opisowa, topograficzna i czynno

ś

ciowa ko

ń

czyny dolnej. 

Anatomia opisowa, topograficzna i czynno

ś

ciowa ko

ń

czyny górnej. 

Anatomia opisowa, topograficzna i czynno

ś

ciowa tułowia. 

Układ krwiono

ś

ny. 

Układ oddechowy, moczowy, trawienny, endokrynologiczny, skóra. 
Poj

ę

cie zdrowia i choroby.  

Czynniki chorobotwórcze. 
Klasyfikacja chorób.  
Przebieg i objawy chorób. 
Starzenie si

ę

 ustroju, 

ś

mier

ć

 i jej znamiona. 

Podstawowe procesy patologiczne. 
Patologia narz

ą

dowa. 

Patologia  narz

ą

du  ruchu  –  zniekształcenia  wrodzone,  choroby,  urazy 

ko

ń

czyn i kr

ę

gosłupa, choroby reumatoidalne, amputacje ko

ń

czyn. 

Uszkodzenia rdzenia kr

ę

gowego, pora

Ŝ

enia. 

Wskazania  do  zaopatrzenia  w  przedmioty  ortopedyczne  i  sprz

ę

rehabilitacyjny. 

 
3. 

Ć

wiczenia 

  Analizowanie budowy, poło

Ŝ

enia i poł

ą

cze

ń

 ko

ś

ci na modelu szkieletu 

człowieka i na radiogramach. 

  Identyfikowanie  poło

Ŝ

enia  poszczególnych  mi

ęś

ni  na  modelu 

muskulatury człowieka. 

  Analizowanie ruchów w stawach ko

ń

czyn i kr

ę

gosłupa. 

  Analizowanie pracy mi

ęś

ni szyi, ko

ń

czyn, tułowia. 

  Analizowanie 

zaburze

ń

 

funkcjonowaniu 

układu 

ruchu 

 i okre

ś

lanie ich przyczyn. 

  Analizowanie budowy układu nerwowego w oparciu o modele, tablice, 

atlasy anatomiczne i programy komputerowe. 

  Analizowanie  istoty  i  przebiegu  chorób  układu  nerwowego  na 

podstawie opisu przypadków. 

  Analizowanie  budowy  serca  i  przebiegu  naczy

ń

  krwiono

ś

nych 

w oparciu  o  tablice,  atlasy  anatomiczne,  modele,  programy 
komputerowe. 

  Dokonywanie pomiaru t

ę

tna i ci

ś

nienia t

ę

tniczego. 

  Analizowanie 

budowy 

układu 

oddechowego, 

moczowego, 

trawiennego,  endokrynologicznego  i  skóry  w  oparciu  o  modele, 
tablice, atlasy anatomiczne, programy komputerowe. 

  Analizowanie  istoty  i  przebiegu  chorób  poszczególnych  układów  na 

podstawie opisu przypadków. 

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

32 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Fantomy człowieka do 

ć

wicze

ń

 z zakresu anatomii. 

Modele układów i narz

ą

dów.  

Plansze anatomiczne i z zakresu patologii. 
Foliogramy  dotycz

ą

ce  budowy  i  funkcjonowania  organizmu  człowieka. 

Programy komputerowe, prezentacje multimedialne z zakresu anatomii. 
Atlasy anatomiczne, albumy ilustruj

ą

ce budow

ę

 narz

ą

dów. 

Filmy dydaktyczne na temat funkcji narz

ą

dów. 

Radiogramy zmian patologicznych.  
 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Program  jednostki  modułowej  obejmuje  tre

ś

ci  dotycz

ą

ce:  budowy,  

czynno

ś

ci oraz zaburze

ń

 w  funkcjonowaniu organizmu człowieka.  

Celem  realizacji  programu  jednostki  modułowej  jest  kształtowanie 
umiej

ę

tno

ś

ci  niezb

ę

dnych  do  rozumienia  funkcji  organizmu  człowieka, 

wskazywania 

wzajemnych 

powi

ą

za

ń

 

zale

Ŝ

no

ś

ci 

mi

ę

dzy 

poszczególnymi 

układami 

narz

ą

dami 

oraz 

zaburze

ń

 

w ich 

funkcjonowaniu. 

W  trakcie  realizacji  programu  nale

Ŝ

y  wskazywa

ć

  na  przydatno

ść

 

nabytych umiej

ę

tno

ś

ci z anatomii, fizjologii i patofizjologii w przyswajaniu 

wiedzy 

zakresu 

biomechaniki, 

zaopatrzenia 

ortopedycznego 

i rehabilitacyjnego. 

Podczas  realizacji  programu  szczególn

ą

  uwag

ę

  nale

Ŝ

y  zwróci

ć

  na 

budow

ę

  i  czynno

ś

ci  narz

ą

dów  ruchu  i  układu  nerwowego  oraz  na 

przyczyny  dysfunkcji  tych  narz

ą

dów.  Tre

ś

ci  dotycz

ą

ce  pozostałych 

układów  i  narz

ą

dów  proponuje  si

ę

  ograniczy

ć

  do  najwa

Ŝ

niejszych 

zagadnie

ń

 z zakresu topografii, ogólnej budowy i czynno

ś

ci. 

W  procesie  nauczania  wskazane  jest  stosowanie  metod,  które 

umo

Ŝ

liwi

ą

 uczniowi osi

ą

gni

ę

cie zało

Ŝ

onych celów kształcenia, przygotuj

ą

 

ucznia  do  logicznego  my

ś

lenia,  aktywnego  udziału  w  rozwi

ą

zywaniu 

okre

ś

lonych  zada

ń

  i  problemów,  stosowania  w  praktyce  nabytych 

umiej

ę

tno

ś

ci. Dominuj

ą

cymi metodami nauczania – uczenia si

ę

 powinny 

by

ć

wykład 

problemowy, 

wykład 

konwersatoryjny, 

dyskusja 

dydaktyczna, 

metoda 

przypadków, 

metoda 

sytuacyjna, 

pokaz 

z  obja

ś

nieniem  oraz 

ć

wiczenia.  Warunkiem  osi

ą

gni

ę

cia  zało

Ŝ

onych 

celów edukacyjnych jest systematyczno

ść

 w uczeniu si

ę

 oraz rozwijanie 

zainteresowania tematyk

ą

 realizowanego programu. 

Wskazane  s

ą

  formy  pracy  zespołowej,  grupowej  i  indywidualnej. 

Zaj

ę

cia  powinny  by

ć

  prowadzone  w  15  osobowej  grupie,  w  pracowni 

wyposa

Ŝ

onej w nowoczesne 

ś

rodki dydaktyczne.  

W trakcie realizacji programu nale

Ŝ

y zwróci

ć

 uwag

ę

 na kształtowanie 

u ucznia nast

ę

puj

ą

cych postaw: 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

33 

–  zainteresowania  budow

ą

  i  funkcjonowaniem  organizmu  człowieka 

w zdrowiu i chorobie, 

–  odpowiedzialno

ś

ci za zdrowie i 

Ŝ

ycie człowieka, 

–  wra

Ŝ

liwo

ś

ci wobec ludzi potrzebuj

ą

cych pomocy, 

–  systematyczno

ś

ci w d

ąŜ

eniu do podnoszenia kwalifikacji i aktualizacji 

wiedzy. 

 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

systematycznie  na  podstawie  kryteriów  przedstawionych  na  pocz

ą

tku 

zaj

ęć

.  Kryteria  oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  i  poziom 

opanowania  przez  uczniów  wiadomo

ś

ci  oraz  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych 

ze szczegółowych celów kształcenia. 

Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny  post

ę

pów  uczniów 

umo

Ŝ

liwi nauczycielowi dostosowanie metod nauczania, organizacyjnych 

form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwróci

ć

 uwag

ę

 na: 

–  posługiwanie  si

ę

  poj

ę

ciami  z  zakresu  anatomii,  fizjologii  oraz 

patofizjologii, 

–  charakteryzowanie  budowy,  topografii,  czynno

ś

ci  poszczególnych 

cz

ęś

ci aparatu ruchu, 

–  wskazywanie przyczyn zaburze

ń

 w funkcjonowaniu narz

ą

dów ruchu, 

–  charakteryzowanie  budowy  i  funkcji  poszczególnych  układów  

i narz

ą

dów, 

–  wyja

ś

nianie podstawowych stanów patologicznych, 

–  dostrzeganie zwi

ą

zków mi

ę

dzy faktami. 

Osi

ą

gni

ę

cia  uczniów  mo

Ŝ

na  ocenia

ć

  na  podstawie:  sprawdzianów 

ustnych  i  pisemnych,  testów  dydaktycznych  oraz  obserwacji  aktywno

ś

ci 

ucznia podczas wykonywania 

ć

wicze

ń

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela. 

 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

34 

Jednostka modułowa 322[13].O1.04 
Stosowanie zasad ekonomiki oraz przepisów prawa  
w działalno

ś

ci zawodowej 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  wyja

ś

ni

ć

 podstawowe poj

ę

cia prawne, 

–  rozró

Ŝ

ni

ć

 podstawowe gał

ę

zie prawa, 

–  przedstawi

ć

 rodzaje aktów prawnych i 

ź

ródła informacji o nich, 

–  przedstawi

ć

 zakres obowi

ą

zywania prawa, 

–  posłu

Ŝ

y

ć

 si

ę

 przepisami prawa cywilnego, rodzinnego i opieku

ń

czego, 

prawa pracy oraz prawa o ubezpieczeniach społecznych, 

–  scharakteryzowa

ć

 system organizacji ochrony zdrowia w Polsce,  

–  wskaza

ć

 instytucje wpływaj

ą

ce na polityk

ę

 zdrowotn

ą

 pa

ń

stwa, 

–  okre

ś

li

ć

 

ź

ródła i sposoby finansowania 

ś

wiadcze

ń

 zdrowotnych,  

–  wyja

ś

ni

ć

  istot

ę

  i  zasady  funkcjonowania  systemu  ubezpiecze

ń

 

zdrowotnych w Polsce,  

–  wyja

ś

ni

ć

 specyfik

ę

 rynku 

ś

wiadcze

ń

 zdrowotnych,  

–  zastosowa

ć

 przepisy prawa dotycz

ą

ce działalno

ś

ci zawodowej, 

–  wskaza

ć

 czynniki wpływaj

ą

ce na popyt i poda

Ŝ

 usług medycznych, 

–  wyja

ś

ni

ć

  mechanizmy  konkurencji  mi

ę

dzy  podmiotami 

ś

wiadcz

ą

cymi 

usługi medyczne, 

–  zastosowa

ć

 zasady marketingu w obrocie sprz

ę

tu ortopedycznego, 

–  scharakteryzowa

ć

  system  organizacji  zaopatrzenia  ortopedycznego  

w Polsce. 

 

2. Materiał nauczania 

Poj

ę

cie prawa, 

ź

ródła prawa. 

Normy prawne, przepisy prawa, obowi

ą

zywanie prawa. 

System ubezpiecze

ń

 zdrowotnych w Polsce. 

Specyficzne cechy rynku usług medycznych. 
Podstawy prawne funkcjonowania zakładów opieki zdrowotnej. 

Ź

ródła  prawa  pracy  i  prawa  działalno

ś

ci  gospodarczej:  Kodeks  cywilny, 

Kodeks  pracy,  Ustawa  o  zakładach  opieki  zdrowotnej,  Ustawa 
o powszechnym  ubezpieczeniu  w  Narodowym  Funduszu  Zdrowia. 
Organizacja ochrony zdrowia w Polsce. 
Instytucje wpływaj

ą

ce na polityk

ę

 zdrowotn

ą

 pa

ń

stwa. 

Finansowanie 

ś

wiadcze

ń

 zdrowotnych. 

Ustawa o ubezpieczeniach społecznych.  
Marketing usług ortopedycznych 
System organizacji zaopatrzenia ortopedycznego w Polsce. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

35 

Przepisy  prawa  dotycz

ą

ce  trybu  i  zasad  przyznawania  przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego. 

 
3. 

Ć

wiczenia 

  Analizowanie 

przepisów 

prawa 

dotycz

ą

cych 

zaopatrzenia 

ortopedycznego.  

  Interpretowanie  przepisów  prawa  cywilnego,  prawa  pracy,  prawa  

o ubezpieczeniach społecznych i zdrowotnych. 

  Okre

ś

lanie sposobu finansowania 

ś

wiadcze

ń

 zdrowotnych. 

  Pozyskiwanie  materiałów  na  temat  prowadzenia  działalno

ś

ci 

gospodarczej z zasobów internetowych.  

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Tablice dotycz

ą

ce organizacji ochrony zdrowia w Polsce. 

Foliogramy dotycz

ą

ce wiedzy ekonomicznej i prawnej oraz ubezpiecze

ń

 

społecznych. 
Urz

ę

dowe  publikatory  (Dziennik  Ustaw,  Monitor  Polski,  dzienniki 

resortowe). 
Materiały 

ź

ródłowe. 

Filmy dydaktyczne na temat zaopatrzenia ortopedycznego. 

 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Realizacja  programu  jednostki  modułowej  ma  na  celu  kształtowanie 

umiej

ę

tno

ś

ci 

my

ś

lenia 

kategoriach 

prawnych, 

analizowania  

i interpretowania norm prawnych oraz korzystania z tekstów 

ź

ródłowych, 

tak

Ŝ

przygotowania 

ucznia 

do 

wej

ś

cia 

na 

rynek 

pracy  

w  bran

Ŝ

y  medycznej.  Wiedza  z  zakresu  prawa  umo

Ŝ

liwi  zrozumienie 

mechanizmów  funkcjonowania  pa

ń

stwa,  ułatwi  stosowanie  w  praktyce 

przepisów  prawa  dotycz

ą

cych  uczestnictwa  w 

Ŝ

yciu  społecznym 

i w działalno

ś

ci zawodowej. 

W procesie kształcenia proponuje si

ę

 stosowanie metod nauczania – 

uczenia  si

ę

,  takich  jak:  wykład  problemowy,  dyskusja  dydaktyczna, 

metoda  sytuacyjna,  metoda  przypadków, 

ć

wiczenia  z  wykorzystaniem 

materiałów 

ź

ródłowych.  

Wskazane  s

ą

  formy  pracy  zespołowej,  grupowej  i  indywidualnej. 

Zaj

ę

cia  powinny  by

ć

  prowadzone  w  grupie  do15  osób  z  mo

Ŝ

liwo

ś

ci

ą

 

pracy  ucznia  w 2–3  osobowych  zespołach,  w  pracowni  komputerowej 
wyposa

Ŝ

onej  w  nowoczesne 

ś

rodki  dydaktyczne,  literatur

ę

  i  teksty 

ź

ródłowe. 

Wskazane  jest  zapraszanie  na  zaj

ę

cia  prawników,  praktyków 

gospodarczych, wykorzystanie filmów edukacyjnych oraz organizowanie 
wycieczek dydaktycznych do organów administracji i s

ą

dów. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

36 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

przez  cały  czas  realizacji  programu  jednostki  modułowej  według 
ustalonych  kryteriów  i  zgodnie  z  obowi

ą

zuj

ą

c

ą

  skal

ą

  ocen.  Kryteria 

oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  oraz  poziom  opanowania  przez 

uczniów  wiadomo

ś

ci  i  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych  ze  szczegółowych 

celów kształcenia. 

Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny  post

ę

pów  uczniów 

umo

Ŝ

liwi nauczycielowi dostosowanie metod nauczania, organizacyjnych 

form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 szczególn

ą

 uwag

ę

 na: 

–  poziom spełnienia wymaga

ń

 programowych, 

–  wykonywanie  zada

ń

 zgodnie z przyj

ę

tymi procedurami, 

–  jako

ść

 i sprawno

ść

 wykonania zadania. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  na  podstawie: 

sprawdzianów  ustnych  i  pisemnych,  testów  dydaktycznych  oraz 
obserwacji  bezpo

ś

redniej  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

37 

Moduł 322[13].Z1 
Podstawy wytwarzania przedmiotów 
ortopedycznych  

 

1. Cele kształcenia  

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

– 

sporz

ą

dza

ć

 

dokumentacj

ę

 

konstrukcyjn

ą

 

technologiczn

ą

 

produkowanych 

przedmiotów 

ortopedycznych 

sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego,

 

– 

czyta

ć

 rysunki, szkice i schematy z zakresu protetyki ortopedycznej,

 

–  posługiwa

ć

 

si

ę

 

dokumentacj

ą

 

lekarsk

ą

 

konstrukcyjno- 

technologiczn

ą

–  dobiera

ć

  metody  obróbki  r

ę

cznej  i  mechanicznej  materiałów 

stosowanych 

produkcji 

oraz 

naprawach 

przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  dobiera

ć

  metody  przetwarzania  i  obróbki  surowców  oraz  materiałów 

wykorzystywanych w technice ortopedycznej, 

–  wykonywa

ć

 typowe elementy konstrukcyjne maszyn i urz

ą

dze

ń

–  pobiera

ć

 miary od pacjentów i wykonywa

ć

 odlewy gipsowe, 

–  posługiwa

ć

 si

ę

 przyrz

ą

dami i aparatur

ą

 pomiarow

ą

–  u

Ŝ

ytkowa

ć

 maszyny i urz

ą

dzenia stosowane w produkcji przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  u

Ŝ

ytkowa

ć

 

urz

ą

dzenia 

elektryczne 

zgodnie 

przepisami 

bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy, 

–  modernizowa

ć

 standardowe konstrukcje przedmiotów ortopedycznych 

i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego. 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

38 

2. Wykaz jednostek modułowych 

 

Symbol jednostki 

modułowej 

Nazwa jednostki modułowej 

Orientacyjna 

liczba godzin na 

realizacj

ę

 

322[13].Z1.01 

Posługiwanie si

ę

 dokumentacj

ą

 techniczn

ą

 

108 

322[13].Z1.02 

Wykonywanie obróbki r

ę

cznej 

 i mechanicznej materiałów 

72 

322[13].Z1.03 

U

Ŝ

ytkowanie urz

ą

dze

ń

 elektrycznych 

i sterowanych automatycznie 

60 

322[13].Z1.04 

Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych z materiałów metalowych 

72 

322[13].Z1.05 

Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych z drewna 

54 

322[13].Z1.06 

Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych z tworzyw sztucznych 

54 

322[13].Z1.07 

Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych z materiałów włókienniczych 

54 

322[13].Z1.08 

Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych ze skóry  

54 

322[13].Z1.09 

Wykonywanie odlewów gipsowych 
w technice ortopedycznej 

54 

322[13].Z1.10 

Dobieranie konstrukcji mieszanych 
w protetyce ortopedycznej 

46 

Razem  

628 

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

39 

3. Schemat układu jednostek modułowych 
 
 

 

 
 

322[13].Z1.03 

U

Ŝ

ytkowanie urz

ą

dze

ń

 

elektrycznych i sterowanych 

automatycznie 

322[13].Z1.01  

Posługiwanie si

ę

 

dokumentacj

ą

 techniczn

ą

 

322[13].Z1.02 

Wykonywanie obróbki 

r

ę

cznej 

i mechanicznej materiałów

 

 

322[13].Z1.04 

Wykonywanie elementów 

przedmiotów 

ortopedycznych  

z materiałów metalowych 

322[13].Z1.07 

Wykonywanie elementów 

przedmiotów 

ortopedycznych  

z materiałów włókienniczych 

322[13].Z1 

Podstawy

 

wytwarzania przedmiotów 

ortopedycznych

 

322[13].Z1.06 

Wykonywanie elementów 

przedmiotów 

ortopedycznych  

z tworzyw sztucznych 

322[13].Z1.09 

Wykonywanie odlewów 

gipsowych w technice 

ortopedycznej 

322[13].Z1.10 

Dobieranie konstrukcji 

mieszanych w protetyce 

ortopedycznej 

322[13].Z1.05 

Wykonywanie elementów 

przedmiotów 

ortopedycznych  

z drewna 

322[13].Z1.08 

Wykonywanie elementów 

przedmiotów 

ortopedycznych ze skóry 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

40 

4. Literatura 

Bolkowski S.: Elektrotechnika. WSiP, Warszawa 2004 
Buksi

ń

ski T., Szpecht A.: Rysunek techniczny. WSiP, Warszawa 2004 

Dega W., Senger A.: Ortopedia i rehabilitacja. PZWL, Warszawa 1996 
Deyda  B.  i  inni.:  Technologia  drewna.  Wydawnictwo  rea,  Warszawa 
1999 
Dretkiewicz–Wi

ę

ch  J.:  Materiałoznawstwo.  OBRPN  i  SSz,  Warszawa 

1993 
Dretkiewicz–Wi

ę

ch J.: Technologia mechaniczna. Techniki wytwarzania. 

WSiP, Warszawa 2000 
Górecki  A.,  Grzegórski  Z.: 

Ś

lusarstwo  przemysłowe  i  usługowe.  WSiP, 

Warszawa 2004, 
Górecki A.: Technologia ogólna. WSiP, Warszawa 2004 
Lewandowski T.:Rysunek techniczny dla mechaników. WSiP,  
Warszawa 2004 
Marciniak  W.,  Szulc  A.:  Wiktora  Degi  ortopedia  i  rehabilitacja.  PZWL, 
Warszawa 2004 
My

ś

liborski T.: Zaopatrzenie ortopedyczne. PZWL, Warszawa 1985 

Poty

ń

ski  A.:  Podstawy  technologii  i  konstrukcji  mechanicznych.  WSiP, 

Warszawa 2004 
Prosnak  M.:  Podstawy  protetyki  ortopedycznej.  Materiały  pomocnicze. 
CMDN

Ś

SM, Warszawa 1988 

Prosnak  M.:Podstawy  technologii  ortopedycznej.  Materiały  pomocnicze. 
CMDN

Ś

SM, Warszawa 1987 

Prze

ź

dziak B.: Zaopatrzenie rehabilitacyjne. Via Media, Gda

ń

sk 2003 

Rutkowski A.: Cz

ęś

ci maszyn. WSiP, Warszawa 2004 

Siuta W.: Mechanika techniczna. WSiP, Warszawa 2000 

 

Wykaz  literatury  nale

Ŝ

y  aktualizowa

ć

  w  miar

ę

  ukazywania  si

ę

  nowych 

pozycji wydawniczych. 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

41 

Jednostka modułowa 322[13].Z1.01  
Posługiwanie si

ę

 dokumentacj

ą

 techniczn

ą

 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  scharakteryzowa

ć

 przebieg procesu produkcyjnego,  

–  rozró

Ŝ

ni

ć

 rodzaje dokumentacji technicznej, 

–  rozró

Ŝ

ni

ć

 rodzaje rysunków i ich znaczenie w technice, 

–  dobra

ć

 materiały i przybory kre

ś

larskie do wykonania rysunków, 

–  wykona

ć

 rysunek techniczny zgodnie z wymaganiami Polskich Norm, 

–  wykona

ć

  rysunki  figur  płaskich,  brył  geometrycznych  w  rzutach 

prostok

ą

tnych i aksonometrycznych, 

–  rozpozna

ć

  symbole  graficzne  i  oznaczenia  stosowane  w  rysunku 

technicznym, 

–  zwymiarowa

ć

 rysowane przedmioty, 

–  odczyta

ć

 rysunki z uwzgl

ę

dnieniem wymiarowania, 

–  wyja

ś

ni

ć

 istot

ę

 tolerancji i pasowania oraz chropowato

ś

ci powierzchni, 

–  odczyta

ć

  odchyłki,  obliczy

ć

  wymiary  graniczne  i  tolerancj

ę

,  dobra

ć

 

pasowanie z tablic, 

–  wykona

ć

  szkice  elementów  odwzorowuj

ą

c  kształty  zewn

ę

trzne 

i wewn

ę

trzne  z  zachowaniem  proporcji  i  z  oznaczeniem  materiałów, 

wymiarów,  tolerancji,  pasowania,  odchyłek  kształtów  i  poło

Ŝ

enia, 

chropowato

ś

ci  powierzchni,  zbie

Ŝ

no

ś

ci  i  pochylenia  zgodnie 

z obowi

ą

zuj

ą

cymi normami,  

–  wykona

ć

 rysunki techniczne prostych elementów maszyn, 

–  wykona

ć

 

dokumentacj

ę

 

konstrukcyjn

ą

 

technologiczn

ą

 

produkowanych 

przedmiotów 

ortopedycznych 

sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego, 

–  odczyta

ć

 prost

ą

 dokumentacje techniczn

ą

–  posłu

Ŝ

y

ć

 si

ę

 katalogami wyrobów gotowych, katalogami przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego oraz Polskimi Normami. 

 

2. Materiał nauczania 

Rodzaje dokumentacji technicznej. 
Rodzaje rysunków i ich znaczenie w technice. 
Materiały i przybory rysunkowe. 
Polskie Normy rysunkowe. 
Rzutowanie prostok

ą

tne i aksonometryczne. 

Klasyfikacja rzutów prostok

ą

tnych. 

Odwzorowywanie zewn

ę

trznych i wewn

ę

trznych zarysów przedmiotów. 

Wymiarowanie rysunkowe. 
Chropowato

ść

 powierzchni. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

42 

Tolerancja wymiarów, odchyłki, wymiary graniczne. 
Rodzaje pasowa

ń

 i ich oznaczenia. 

Dokumentacja konstrukcyjna i technologiczna. 
 

3. 

Ć

wiczenia 

  Dobieranie  linii  rysunkowych  do  rysowania  przedmiotów  i  ich  osi, 

przekrojów, linii wymiarowych, kraw

ę

dzi widocznych i niewidocznych. 

  Opisywanie podstawowej tabliczki rysunkowej pismem technicznym. 

  Szkicowanie w rzutach aksonometrycznych i w rzutach prostok

ą

tnych 

wskazanych obiektów.  

  Wykonywanie rysunków prostych cz

ęś

ci maszyn. 

  Wykonywanie  szkiców  przekroju  oraz  półwidoku  i  półprzekroju 

elementu maszyny.  

  Wykonywanie 

szkiców 

poł

ą

cze

ń

 

spawanych, 

zgrzewanych  

i gwintowych. 

  Wymiarowanie szkiców cz

ęś

ci maszyn. 

  Wykonywanie rysunków wykonawczych. 

  Czytanie rysunków zło

Ŝ

eniowych, wykonawczych i monta

Ŝ

owych.  

  Obliczanie wymiarów granicznych, odchyłek granicznych i tolerancji. 

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Materiały i przybory rysunkowe. 
Polskie Normy rysunkowe. 
Plansze dotycz

ą

ce rysunku technicznego. 

Foliogramy dotycz

ą

ce rysunku technicznego.  

Modele: rzutni, brył geometrycznych, mechanizmów. 
Figury płaskie do 

ć

wicze

ń

 z wymiarowania. 

Eksponaty wzorców chropowato

ś

ci, elementów pasowanych. 

Modele cz

ęś

ci maszyn. Przekroje cz

ęś

ci maszyn. 

Cz

ęś

ci przedmiotów ortopedycznych do rysowania w rzutach. 

Rysunki wykonawcze i zło

Ŝ

eniowe elementu.  

Szkice i schematy. 
Przykładowa dokumentacja lekarska i konstrukcyjno – technologiczna. 
Katalogi przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego. 

Programy komputerowe wspomagaj

ą

ce projektowanie. 

 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Podstawowym  celem  realizacji  programu  jednostki  jest  kształtowanie 

umiej

ę

tno

ś

ci  odtwarzania  kształtów  przedmiotu  na  podstawie  rzutów 

prostok

ą

tnych lub aksonometrycznych, wykonywania szkicu lub rysunku 

przedmiotu,  tworzenia  i  czytania  dokumentacji  technicznej  oraz 
posługiwania si

ę

 ni

ą

 podczas wytwarzania przedmiotów ortopedycznych. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

43 

Podczas  realizacji  programu  jednostki  nale

Ŝ

y  scharakteryzowa

ć

  proces 

produkcyjny i rodzaje dokumentacji technicznej. 

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania 

– 

uczenia 

si

ę

 

jak: 

ć

wiczenia 

praktyczne, 

pokaz  

z  obja

ś

nieniem,  dyskusja  wielokrotna.  Do  pokazów  nale

Ŝ

y  wykorzysta

ć

 

modele  oraz  cz

ęś

ci  maszyn.  W  czasie 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  posługiwa

ć

  si

ę

 

rysunkami, szkicami i modelami cz

ęś

ci maszyn. 

Ć

wiczenia powinny by

ć

 

wykonywane  w  grupie  do  15  osób,  w zespołach  2–3  osobowych  oraz 
indywidualnie, 

czasie 

umo

Ŝ

liwiaj

ą

cym 

ka

Ŝ

demu 

uczniowi 

ukształtowanie  zaplanowanych  w  programie  umiej

ę

tno

ś

ci. 

Ć

wiczenia 

indywidualne  uczniowie  powinni  wykonywa

ć

  na  stanowiskach  pracy 

wyposa

Ŝ

onych w materiały i przybory rysunkowe. 

Podczas  wykonywania 

ć

wicze

ń

  nauczyciel  powinien  obserwowa

ć

 

prac

ę

 ka

Ŝ

dego ucznia oraz zapewni

ć

 mu dodatkowe konsultacje. 

 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

przez  cały  czas  realizacji  programu  jednostki  modułowej  według 
ustalonych  kryteriów  i  zgodnie  z  obowi

ą

zuj

ą

c

ą

  skal

ą

  ocen.  Kryteria 

oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  oraz  poziom  opanowania  przez 

uczniów  wiadomo

ś

ci  i  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych  ze  szczegółowych 

celów  kształcenia.  Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny 
post

ę

pów  uczniów  umo

Ŝ

liwi  nauczycielowi  dostosowanie  metod 

nauczania, organizacyjnych form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do 

predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwróci

ć

 uwag

ę

 na: 

–  poprawno

ść

 wykonania rysunków technicznych, szkiców, schematów, 

–  stosowanie Polskich Norm rysunkowych, 
–  poprawno

ść

  odwzorowania  kształtów  zewn

ę

trznych  i  wewn

ę

trznych 

z zachowaniem  proporcji  i  z  oznaczeniem  materiałów,  wymiarów, 
tolerancji,  pasowania,  odchyłek  kształtów  i  poło

Ŝ

enia,  chropowato

ś

ci 

powierzchni,  zbie

Ŝ

no

ś

ci  i  pochylenia  zgodnie  z  obowi

ą

zuj

ą

cymi 

normami,  

–  staranno

ść

 wykonania zadania. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  uczniów  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  za 

pomoc

ą

: sprawdzianów ustnych i pisemnych oraz testów dydaktycznych. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

.  

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

44 

Jednostka modułowa 322[13].Z1.02 
Wykonywanie obróbki r

ę

cznej i mechanicznej 

materiałów 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  rozró

Ŝ

ni

ć

 elementy procesu technologicznego, 

–  zaplanowa

ć

  proces  technologiczny  na  podstawie  dokumentacji 

technologicznej, 

–  scharakteryzowa

ć

 

metody 

wytwarzania 

elementów 

maszyn 

i urz

ą

dze

ń

–  wyja

ś

ni

ć

 proces kształtowania przedmiotu przez odlewanie i obróbk

ę

 

plastyczn

ą

–  wyja

ś

ni

ć

 podstawy procesu skrawania, 

–  scharakteryzowa

ć

 podstawowe rodzaje obróbki skrawaniem, 

–  wyja

ś

ni

ć

 zasady działania maszyn do obróbki skrawaniem, 

–  wykona

ć

  podstawowe  operacje  na  tokarce,  frezarce,  szlifierce, 

wiertarce,  

–  scharakteryzowa

ć

 czynno

ś

ci obróbki r

ę

cznej,  

–  dobra

ć

 narz

ę

dzia do obróbki r

ę

cznej, 

–  wykona

ć

 podstawowe prace z zakresu obróbki r

ę

cznej, 

 

–  wykona

ć

 podstawowe poł

ą

czenia nierozł

ą

czne i rozł

ą

czne, 

–  dobra

ć

 narz

ę

dzia do wykonywania poł

ą

cze

ń

–  scharakteryzowa

ć

 osie, wały, ło

Ŝ

yska oraz okre

ś

li

ć

 ich zastosowanie, 

–  sklasyfikowa

ć

 sprz

ę

gła i hamulce oraz okre

ś

li

ć

 ich zastosowanie, 

–  rozró

Ŝ

ni

ć

 rodzaje przekładni i okre

ś

li

ć

 ich przeznaczenie, 

–  okre

ś

li

ć

 zastosowanie mechanizmów funkcjonalnych w maszynach,  

–  dobra

ć

 narz

ę

dzia pomiarowe i wykona

ć

 pomiary warsztatowe, 

–  zastosowa

ć

  przepisy  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy  podczas 

wykonywania obróbki r

ę

cznej i mechanicznej. 

 

2. Materiał nauczania 

Elementy procesu technologicznego. 
Metody wytwarzania elementów maszyn i urz

ą

dze

ń

Kształtowanie przedmiotu przez odlewanie i obróbk

ę

 plastyczn

ą

Obróbka skrawaniem i obróbka r

ę

czna. 

Maszyny, narz

ę

dzia i przyrz

ą

dy do obróbki skrawaniem i obróbki r

ę

cznej. 

Podstawy 

konstrukcji 

elementów 

mechanicznych: 

poł

ą

czenia 

nierozł

ą

czne  i  rozł

ą

czne,  osie,  wały,  ło

Ŝ

yska,  sprz

ę

gła,  hamulce, 

przekładnie. 
Mechanizmy funkcjonalne maszyn. 
Pomiary warsztatowe. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

45 

Przepisy bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy. 

 

  3. 

Ć

wiczenia 

  Dobieranie narz

ę

dzi do obróbki r

ę

cznej. 

  Mocowanie w imadłach materiału obrabianego r

ę

cznie. 

  Trasowanie elementów geometrycznych na powierzchni płaskiej. 

  Wykonywanie  prac  z  zakresu  obróbki  r

ę

cznej,  takich  jak:  ci

ę

cie, 

piłowanie, wiercenie, rozwiercanie, gwintowanie, gi

ę

cie. 

  Toczenie powierzchni. 

  Szlifowanie płaszczyzn. 

  Frezowanie płaszczyzn i rowków. 

  Wykonywanie  poł

ą

czenia  lutowanego,  zgrzewnego,  klejonego, 

gwintowego, sworzniowego, nitowanego. 

  Wykonywanie pomiarów suwmiark

ą

 i mikrometrem. 

  Wykonywanie pomiarów k

ą

tomierzem uniwersalnym.  

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Foliogramy dotycz

ą

ce obróbki r

ę

cznej i mechanicznej. 

Plansze narz

ę

dzi i urz

ą

dze

ń

 

ś

lusarskich.  

Filmy dydaktyczne dotycz

ą

ce procesu technologicznego. 

Instrukcje do 

ć

wicze

ń

Teksty przewodnie. 
Katalog ło

Ŝ

ysk tocznych. 

Maszyny i narz

ę

dzia do obróbki r

ę

cznej i mechanicznej. 

Urz

ą

dzenia i przyrz

ą

dy do wykonywania poł

ą

cze

ń

Instrukcje u

Ŝ

ytkowania przyrz

ą

dów i obsługi urz

ą

dze

ń

 i maszyn. 

Instrukcje bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy. 

Narz

ę

dzia pomiarowe. 

Poradniki, normy PN. 
Eksponaty cz

ęś

ci maszyn i mechanizmów. 

 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Realizacja  programu  nauczania  jednostki  modułowej  ma  na  celu 

kształtowanie  umiej

ę

tno

ś

ci  z  zakresu  obróbki  plastycznej,  r

ę

cznej  

i  mechanicznej,  wytwarzania  elementów  maszyn  i  urz

ą

dze

ń

  oraz 

konstrukcji  elementów  mechanicznych.  Umiej

ę

tno

ś

ci  te  stanowi

ą

 

podstaw

ę

 

do 

podejmowania 

działa

ń

 

zwi

ą

zanych 

procesem 

technologicznym  wytwarzania  przedmiotów  ortopedycznych  i  sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego.  Szczególn

ą

  uwag

ę

  nale

Ŝ

y  zwróci

ć

  na  kształtowanie 

umiej

ę

tno

ś

ci wykonywania poł

ą

cze

ń

 i pomiarów warsztatowych.  

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania – uczenia si

ę

 jak: wykład problemowy, pokaz z obja

ś

nieniem 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

46 

i instrukta

Ŝ

em,  metoda  przewodniego  tekstu,  metoda  projektów. 

Podstawow

ą

  metod

ą

  nauczania  powinny  by

ć

 

ć

wiczenia  praktyczne. 

Wskazane s

ą

 formy pracy zespołowej, grupowej i indywidualnej.  

Zaj

ę

cia  nale

Ŝ

y  prowadzi

ć

  w  grupie  do  15  osób,  a 

ć

wiczenia 

w  zespołach  2–3  osobowych,  w  pracowniach:  technicznej,  obróbki 
mechanicznej  i 

ś

lusarskiej,  wyposa

Ŝ

onych  w  nowoczesne 

ś

rodki 

dydaktyczne  lub  w  zakładzie  ortopedycznym  na  stanowisku  pracy. 
Ucze

ń

  wykonuj

ą

cy 

ć

wiczenia  powinien  mie

ć

  do  dyspozycji  instrukcj

ę

 

zawieraj

ą

c

ą

  przebieg  i  wskazówki  do  wykonania  zadania,  teksty 

przewodnie, instrukcje obsługi maszyn i urz

ą

dze

ń

, normy, dokumentacj

ę

 

techniczn

ą

, dokumentacj

ę

 warsztatow

ą

 i poradniki.  

W  trakcie 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  zwraca

ć

  uwag

ę

  na  przestrzeganie  przez 

uczniów  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy,  staranno

ść

 

i  dokładno

ść

  wykonania 

ć

wicze

ń

,  utrwala

ć

  nawyki  bezpiecznej  pracy  

i  prawidłowego  u

Ŝ

ytkowania  narz

ę

dzi,  przyrz

ą

dów,  maszyn  i  urz

ą

dze

ń

korzystania  z  norm,  dokumentacji  technicznej  oraz  na  umiej

ę

tno

ść

 

współpracy w zespole. 

 

6. Propozycje metod sprawdzania i oceny osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

przez  cały  czas  realizacji  programu  jednostki  modułowej  na  podstawie 
ustalonych  kryteriów  i  zgodnie  z  obowi

ą

zuj

ą

c

ą

  skal

ą

  ocen.  Kryteria 

oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  oraz  poziom  opanowania  przez 

uczniów  wiadomo

ś

ci  i  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych  ze  szczegółowych 

celów  kształcenia.  Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny 
post

ę

pów  uczniów  umo

Ŝ

liwi  nauczycielowi  dostosowanie  metod 

nauczania, organizacyjnych form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do 

predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwróci

ć

 szczególn

ą

 uwag

ę

 na: 

–  dobieranie  i  posługiwanie  si

ę

  sprz

ę

tem  do  wytwarzania  elementów 

maszyn, urz

ą

dze

ń

, konstrukcji elementów mechanicznych, 

–  poprawno

ść

 wykonania obróbki r

ę

cznej i skrawaniem, 

–  poprawno

ść

 wykonania poł

ą

cze

ń

,  

–  poprawno

ść

 wykonania pomiarów warsztatowych, 

–  sprawno

ść

  wykonania zadania, 

–  organizowanie miejsca pracy, 
–  przestrzeganie  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy  na 

stanowisku pracy. 
Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  uczniów  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  za 

pomoc

ą

: sprawdzianów ustnych i pisemnych oraz testów dydaktycznych. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

47 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

.  

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

48 

Jednostka modułowa 322[13].Z1.03 
U

Ŝ

ytkowanie  urz

ą

dze

ń

  elektrycznych  i  sterowanych 

automatycznie 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  posłu

Ŝ

y

ć

  si

ę

  poj

ę

ciami:  pr

ą

d,  napi

ę

cie  elektryczne,  energia  i  moc, 

obwód elektryczny, 

–  rozró

Ŝ

ni

ć

 materiały przewodz

ą

ce i elektroizolacyjne, 

–  rozró

Ŝ

ni

ć

 podstawowe elementy obwodu elektrycznego, 

–  poł

ą

czy

ć

 szeregowo i równolegle elementy obwodu elektrycznego, 

–  dobra

ć

  mierniki  i  wykona

ć

  pomiar  napi

ę

cia  i  nat

ęŜ

enia  pr

ą

du,  mocy, 

energii elektrycznej, rezystancji i pojemno

ś

ci, 

–  wyja

ś

ni

ć

 przeznaczenie i zasady działania transformatora, 

–  przedstawi

ć

  klasyfikacj

ę

  i  zastosowanie  maszyn  elektrycznych  pr

ą

du 

stałego i zmiennego, 

–  okre

ś

li

ć

 

wykorzystanie 

silników 

elektrycznych 

maszynach 

i urz

ą

dzeniach, 

–  wyja

ś

ni

ć

  zjawisko  przetwarzania  energii  elektrycznej  w  energi

ę

 

ciepln

ą

 i poda

ć

 przykłady urz

ą

dze

ń

 elektrotermicznych, 

–  scharakteryzowa

ć

 o

ś

wietlenie elektryczne, 

–  rozró

Ŝ

ni

ć

 rodzaje instalacji elektrycznych i jej elementy funkcjonalne, 

–  obsłu

Ŝ

y

ć

 

urz

ą

dzenia 

elektryczne 

zgodnie 

przepisami 

bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy, 

–  rozró

Ŝ

ni

ć

 podstawowe elementy elektroniczne, 

–  wyja

ś

ni

ć

 podstawowe poj

ę

cia dotycz

ą

ce automatyki, 

–  rozró

Ŝ

ni

ć

 urz

ą

dzenia automatyki, 

–  zastosowa

ć

  elementy  automatyki  do  sterowania  mechanizmami 

wykonawczymi 

przedmiotach 

ortopedycznych 

sprz

ę

cie 

rehabilitacyjnym. 
 

2. Materiał nauczania 

Podstawowe poj

ę

cia - pr

ą

d, napi

ę

cie elektryczne, energia i moc, obwód 

elektryczny. 
Materiały przewodz

ą

ce, elektroizolacyjne i oporowe. 

Obwody elektryczne pr

ą

du stałego i przemiennego. 

Miernictwo elektryczne. 
Transformatory. 
Maszyny elektryczne pr

ą

du stałego i zmiennego. 

Podstawy nap

ę

du elektrycznego. 

Grzejnictwo elektryczne. 
O

ś

wietlenie elektryczne. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

49 

Instalacje elektryczne. 
Zarys elektroniki. 
Bezpiecze

ń

stwo  i  higiena  pracy  podczas  eksploatacji  urz

ą

dze

ń

 

elektrycznych. 
Podstawowe poj

ę

cia dotycz

ą

ce automatyki. 

Urz

ą

dzenia automatyki. 

 

3. 

Ć

wiczenia 

  Wykonywanie  pomiarów  wielko

ś

ci  elektrycznych  i  odczytywanie 

wskaza

ń

 przyrz

ą

dów pomiarowych. 

  Podł

ą

czanie i uruchamianie urz

ą

dze

ń

 elektrycznych. 

  Wykonywanie  poł

ą

cze

ń

  równoległych  i  szeregowych  obwodów 

elektrycznych. 

  Budowanie obwodów elektrycznych. 

  Rozró

Ŝ

nianie  elementów  półprzewodnikowych  w  urz

ą

dzeniach 

elektronicznych. 

  Rozró

Ŝ

nianie  zabezpiecze

ń

  w  sieciach  zasilaj

ą

cych  i  odbiornikach 

elektrycznych. 

  Analizowanie  zasad  prawidłowej  eksploatacji  i  bezpiecznej  obsługi 

urz

ą

dze

ń

 elektrycznych. 

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Plansze elementów i urz

ą

dze

ń

 elektrycznych. 

Schematy i modele obwodów elektrycznych, instalacji elektrycznych. 
Zestawy elementów elektrycznych, elektronicznych i automatyki. 
Przyrz

ą

dy do pomiarów wielko

ś

ci elektrycznych. 

Eksponaty urz

ą

dze

ń

 elektrycznych.  

Foliogramy dotycz

ą

ce urz

ą

dze

ń

 elektrycznych. 

Polskie Normy Elektryczne. 
Katalogi elementów i układów elektronicznych, poradniki. 
 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki

 

 

Realizacja  programu  jednostki  modułowej  ma  na  celu  kształtowanie 

umiej

ę

tno

ś

ci  bezpiecznej  obsługi  urz

ą

dze

ń

  i  instalacji  elektrycznych. 

Szczególn

ą

  uwag

ę

  nale

Ŝ

y  zwróci

ć

  na  opanowanie  przez  uczniów 

podstawowych  poj

ęć

,  zrozumienie  podstawowych  zjawisk  i  praw 

elektrotechniki  oraz  nabycie  umiej

ę

tno

ś

ci  posługiwania  si

ę

  miernikami, 

planowania pracy i organizacji bezpiecznego  stanowiska pracy. 

 W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania  -  uczenia  si

ę

  jak:  pokaz  z  obja

ś

nieniem  i  instrukta

Ŝ

em, 

metoda  przewodniego  tekstu,  metoda  projektów.  Podstawow

ą

  metod

ą

 

nauczania powinny by

ć

 

ć

wiczenia praktyczne. Wskazane s

ą

 formy pracy 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

50 

zespołowej, grupowej i indywidualnej. Zaj

ę

cia nale

Ŝ

y prowadzi

ć

 w grupie 

do  15  osób,  z  podziałem  na  zespoły  2–3  osobowe,  w  pracowni 
technicznej  wyposa

Ŝ

onej    w  nowoczesne 

ś

rodki  dydaktyczne.  Ucze

ń

 

wykonuj

ą

cy 

ć

wiczenia  powinien  mie

ć

  do  dyspozycji  instrukcj

ę

 

zawieraj

ą

c

ą

  przebieg  i  wskazówki  do  wykonania  zadania,  teksty 

przewodnie,  instrukcje  obsługi  urz

ą

dze

ń

,  normy,  dokumentacj

ę

 

techniczn

ą

,  poradniki.  W  trakcie 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  zwraca

ć

  uwag

ę

  na 

przestrzeganie przez uczniów przepisów bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy, 

staranno

ść

  i  dokładno

ść

  wykonania 

ć

wicze

ń

,  utrwala

ć

  nawyki 

bezpiecznej  pracy  i  prawidłowego  u

Ŝ

ytkowania  narz

ę

dzi,  przyrz

ą

dów, 

maszyn i urz

ą

dze

ń

 oraz korzystania z norm i dokumentacji technicznej. 

 

6. Propozycje metod sprawdzania i oceny osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

systematycznie  na  podstawie  kryteriów  przedstawionych  na  pocz

ą

tku 

zaj

ęć

.  Kryteria  oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  i  poziom 

opanowania  przez  uczniów  wiadomo

ś

ci  oraz  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych 

ze szczegółowych celów kształcenia. 

Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny  post

ę

pów  uczniów 

umo

Ŝ

liwi nauczycielowi dostosowanie metod nauczania, organizacyjnych 

form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do predyspozycji uczniów. 

Obserwuj

ą

c  czynno

ś

ci  ucznia  podczas  wykonywania 

ć

wicze

ń

 

i dokonuj

ą

c oceny pracy nale

Ŝ

y zwróci

ć

 uwag

ę

 na: 

–  posługiwanie  si

ę

  terminologi

ą

  z  zakresu  elektrotechniki,  elektroniki 

i automatyki, 

–  interpretowanie 

danych 

technicznych 

urz

ą

dze

ń

 

elektrycznych, 

elektronicznych oraz automatyki, 

–  dobieranie 

Ŝ

nych 

rodzajów 

mierników 

elektrycznych 

do 

prowadzenia pomiarów pr

ą

du stałego i przemiennego, 

–  rozró

Ŝ

nianie 

podstawowych 

odbiorników 

elektrycznych, 

elektronicznych i urz

ą

dze

ń

 automatyki. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  uczniów  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  za 

pomoc

ą

: sprawdzianów ustnych i pisemnych oraz testów dydaktycznych. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

.  

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

51 

Jednostka modułowa 322[13].Z1.04 
Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych z materiałów metalowych 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  scharakteryzowa

ć

  wła

ś

ciwo

ś

ci  fizyczne,  chemiczne,  mechaniczne 

i technologiczne  metali,  

–  rozró

Ŝ

ni

ć

 stopy 

Ŝ

elaza,  

–  wyja

ś

ni

ć

 proces otrzymywania stali i klasyfikacj

ę

 stali, 

–  okre

ś

li

ć

  postacie  u

Ŝ

ytkowe,  rodzaje  i  gatunki  stali  u

Ŝ

ywane 

w przemy

ś

le ortopedycznym, 

–  scharakteryzowa

ć

  metale  i  stopy  nie

Ŝ

elazne  oraz  proces  ich 

otrzymywania, 

–  okre

ś

li

ć

  postacie  u

Ŝ

ytkowe  i  mo

Ŝ

liwo

ś

ci  wykorzystania  stopów  metali 

nie

Ŝ

elaznych w przemy

ś

le ortopedycznym, 

–  scharakteryzowa

ć

  materiały  i  wyroby  spiekane  oraz  produkcj

ę

 

spieków, 

–  skorzysta

ć

  przy  doborze  materiałów  metalowych  z  informacji 

zawartych w PN, katalogach, informatorach, 

–  rozpozna

ć

  na  podstawie  oznaczenia:  stal,  staliwo, 

Ŝ

eliwo,  metale 

nie

Ŝ

elazne i ich stopy, 

–  wykona

ć

  czynno

ś

ci  zwi

ą

zane  z  obróbk

ą

  ciepln

ą

,  cieplno-chemiczn

ą

chemiczn

ą

 i galwaniczn

ą

 metali, 

–  wykona

ć

 

cz

ęś

ci 

przedmiotów 

ortopedycznych 

sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego z materiałów metalowych, 

–  dobra

ć

 rodzaj obróbki metalu i wykona

ć

 obróbk

ę

–  rozró

Ŝ

ni

ć

 rodzaje korozji, 

–  wykona

ć

 zabiegi antykorozyjne, 

–  zmagazynowa

ć

 materiały metalowe, 

–  wykona

ć

 prac

ę

 zgodnie z przepisami bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy 

oraz ochrony przeciwpo

Ŝ

arowej. 

 

2. Materiał nauczania 

Wła

ś

ciwo

ś

ci metali i ich stopów. 

Stopy 

Ŝ

elaza, proces otrzymywania stali, klasyfikacja stali. 

Metale i stopy nie

Ŝ

elazne. 

Rodzaje i gatunki stali u

Ŝ

ywane w przemy

ś

le ortopedycznym. 

Stosowanie metali i stopów nie

Ŝ

elaznych w przemy

ś

le ortopedycznym. 

Materiały i wyroby spiekane. 
Znakowanie metali według PN. 
Obróbka: cieplna, cieplno-chemiczna, chemiczna, galwaniczna metali. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

52 

Wytwarzanie elementów metalowych przedmiotów ortopedycznych. 
Przetwarzanie materiałów metalowych. 
Korozja metali i jej rodzaje. 
Ochrona przed korozj

ą

Bezpiecze

ń

stwo i higiena pracy  podczas obróbki metali. 

 

3. 

Ć

wiczenia 

  Analizowanie  mo

Ŝ

liwo

ś

ci  zastosowania  stopów  Fe-C  i  metali 

nie

Ŝ

elaznych do wyrobu przedmiotów ortopedycznych. 

  Rozpoznawanie  metali  i  ich  stopów  na  podstawie  wygl

ą

du 

zewn

ę

trznego. 

  Rozró

Ŝ

nianie  stopów  Fe-C  i  metali  nie

Ŝ

elaznych  na  podstawie 

oznacze

ń

  Dobieranie  sposobów  obróbki,  maszyn,  urz

ą

dze

ń

  i  narz

ę

dzi  do 

obróbki metalowych elementów sprz

ę

tu ortopedycznego. 

  Planowanie    czynno

ś

ci  zwi

ą

zanych  z  wykonywaniem  elementów 

protez i ortez z metalu. 

  Wykonywanie  elementów  protez  i  ortez:  szyn,  strzemienia,  opaski, 

mechanizmów  przegubowych,  konstrukcji  ramowych  podpórek  do 
chodzenia. 

  Rozpoznawanie ró

Ŝ

nego typu zniszcze

ń

 korozyjnych. 

  Wykonywanie  zabezpiecze

ń

  antykorozyjnych  elementów  metalowych 

zaopatrzenia ortopedycznego i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego. 

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Zestawy próbek metali i ich stopów. 
Zestawy  próbek  metali  i  ich  stopów  z  objawami  ró

Ŝ

nych  zniszcze

ń

 

korozyjnych. 
Zestawy próbek metali i ich stopów z powłokami ochronnymi. 
Polskie Normy. 
Przykłady wyrobów metalowych. 
Plansze tematyczne z zakresu technologii metali. 
Foliogramy dotycz

ą

ce metali i ich obróbki. 

Filmy dydaktyczne na temat wykonywania przedmiotów ortopedycznych. 
Narz

ę

dzia, przyrz

ą

dy, maszyny i urz

ą

dzenia do obróbki metali. 

 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Realizacja  programu  jednostki  modułowej  ma  na  celu  kształtowanie 

umiej

ę

tno

ś

ci  rozró

Ŝ

niania  i  doboru  materiałów  do  wytwarzania 

elementów  przedmiotów  ortopedycznych  z  materiałów  metalowych. 
Ucze

ń

  powinien  rozró

Ŝ

nia

ć

  metale  i  ich  stopy,  oznaczenia  według  PN, 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

53 

okre

ś

la

ć

  postacie  u

Ŝ

ytkowe  i  mo

Ŝ

liwo

ś

ci  wykorzystania  metali  do 

wykonywania przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego.  

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania – uczenia si

ę

 jak: wykład problemowy, pokaz z obja

ś

nieniem 

i  instrukta

Ŝ

em,  metoda  przewodniego  tekstu,  metoda  projektów. 

Podstawow

ą

 metod

ą

 nauczania powinny by

ć

 

ć

wiczenia praktyczne.  

Wskazane  s

ą

  formy  pracy  zespołowej,  grupowej  i indywidualnej. 

Ć

wiczenia  nale

Ŝ

y  prowadzi

ć

  w  grupie  do  15  osób  z  podziałem  na  

zespoły 2–3 osobowe.  

Zaj

ę

cia  powinny  odbywa

ć

  si

ę

  w  pracowniach:  technicznej,  obróbki 

mechanicznej  i 

ś

lusarskiej,  wyposa

Ŝ

onych  w  nowoczesne 

ś

rodki 

dydaktyczne  lub  na  stanowisku  pracy  w  zakładzie  ortopedycznym. 
Ucze

ń

  w  trakcie 

ć

wicze

ń

  powinien  mie

ć

  mo

Ŝ

liwo

ść

  obróbki  elementów 

metalowych,  takich  jak:  szyny,  półopaski,  opaski.  Ucze

ń

  wykonuj

ą

cy 

ć

wiczenia  powinien  mie

ć

  do  dyspozycji  instrukcj

ę

  zawieraj

ą

c

ą

  przebieg 

i wskazówki do wykonania zadania, teksty przewodnie, instrukcje obsługi 
maszyn  i  urz

ą

dze

ń

,  normy,  dokumentacj

ę

  techniczn

ą

,  dokumentacj

ę

 

warsztatow

ą

 i poradniki.  

W  trakcie 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  zwraca

ć

  uwag

ę

  na  przestrzeganie  przez 

uczniów  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy,  staranno

ść

 

i dokładno

ść

  wykonania 

ć

wicze

ń

,  utrwala

ć

  nawyki  bezpiecznej  pracy 

i prawidłowego  u

Ŝ

ytkowania  narz

ę

dzi,  przyrz

ą

dów,  maszyn  i  urz

ą

dze

ń

korzystania  z  norm,  dokumentacji  technicznej  oraz  na  umiej

ę

tno

ść

 

współpracy w zespole. 
 

6. Propozycje metod sprawdzania i oceny osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

systematycznie  na  podstawie  kryteriów  przedstawionych  na  pocz

ą

tku 

zaj

ęć

.  Kryteria  oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  i  poziom 

opanowania  przez  uczniów  wiadomo

ś

ci  oraz  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych 

ze szczegółowych celów kształcenia. 

 Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny  post

ę

pów  uczniów 

umo

Ŝ

liwi nauczycielowi dostosowanie metod nauczania, organizacyjnych 

form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do predyspozycji uczniów. 

Obserwuj

ą

c  czynno

ś

ci  ucznia  podczas  wykonywania 

ć

wicze

ń

 

i dokonuj

ą

c oceny pracy nale

Ŝ

y zwróci

ć

 uwag

ę

 na: 

–  rozró

Ŝ

nianie metali i ich stopów na podstawie oznaczenia, 

–  dobieranie  materiałów  na  elementy  przedmiotów  ortopedycznych 

i sprz

ę

tu  rehabilitacyjnego  z  uwzgl

ę

dnieniem  wymaga

ń

  technicznych  

i eksploatacyjnych, 

–  dobieranie  sposobów  obróbki,  maszyn,  urz

ą

dze

ń

  i  narz

ę

dzi  do 

obróbki metalowych elementów sprz

ę

tu ortopedycznego, 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

54 

–  wykonywanie  elementów  protez  i  ortez  na  urz

ą

dzeniach  do 

skrawania, 

–  jako

ść

 i sprawno

ść

 wykonania zadania, 

–  przestrzeganie  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  pracy  podczas  obróbki 

cz

ęś

ci 

metalowych 

przedmiotów 

ortopedycznych 

sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego. 
Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  uczniów  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  na 

podstawie:  sprawdzianów  ustnych  i  pisemnych,  testów  dydaktycznych 
oraz wykonanych projektów. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

.  

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela. 

 

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

55 

Jednostka modułowa 322[13].Z1.05 
Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych z drewna 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  scharakteryzowa

ć

  budow

ę

  oraz  wła

ś

ciwo

ś

ci  fizyczne  i  chemiczne 

drewna, 

–  scharakteryzowa

ć

 wła

ś

ciwo

ś

ci mechaniczne i technologiczne drewna, 

–  wyja

ś

ni

ć

 istot

ę

 obróbki wst

ę

pnej drewna, 

–  scharakteryzowa

ć

  gatunki  drewna  wykorzystywane  w  technice 

ortopedycznej, 

–  dobra

ć

  odpowiedni  gatunek  drewna  do  wykonania  okre

ś

lonego 

wyrobu, 

–  przygotowa

ć

 drewno do obróbki, 

–  dobra

ć

 i u

Ŝ

ytkowa

ć

 maszyny i narz

ę

dzia do obróbki drewna, 

–  zastosowa

ć

  podstawowe  rodzaje  obróbki  r

ę

cznej  i  maszynowej 

drewna, 

–  wykona

ć

 

elementy 

drewniane 

przedmiotów 

ortopedycznych 

z półfabrykatów lub półwyrobów, 

–  dobra

ć

 sposoby ł

ą

czenia elementów drewnianych, 

–  wykona

ć

 ł

ą

czenie elementów drewnianych w technice ortopedycznej, 

–  wykona

ć

 obróbk

ę

 ko

ń

cow

ą

 wyrobów drewnianych, 

–  zabezpieczy

ć

 i zmagazynowa

ć

 materiały i wyroby drewniane, 

–  wykona

ć

 prac

ę

 zgodnie z przepisami bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy 

oraz ochrony przeciwpo

Ŝ

arowej. 

 

2. Materiał nauczania 

Klasyfikacja drewna. 
Budowa i wła

ś

ciwo

ś

ci drewna. 

Obróbka wst

ę

pna drewna. 

Gatunki drewna wykorzystywane w technice ortopedycznej. 
Maszyny i narz

ę

dzia do obróbki drewna. 

Obróbka r

ę

czna i maszynowa drewna. 

Wykonywanie elementów drewnianych przedmiotów ortopedycznych.  
Ł

ą

czenie elementów drewnianych w technice ortopedycznej. 

Obróbka ko

ń

cowa wyrobów drewnianych. 

Magazynowanie materiałów i wyrobów drewnianych. 
Przepisy  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy  podczas  wykonywania  prac 

stolarskich. 

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

56 

3. 

Ć

wiczenia 

  Przygotowywanie 

materiału 

drewnianego 

do 

wykonania 

leja 

kikutowego. 

  Dobieranie metod obróbki drewna. 

  Dobieranie maszyn i narz

ę

dzi do obróbki drewna. 

  Wykonywanie 

poł

ą

cze

ń

 

elementów 

drewnianych 

technice 

ortopedycznej. 

  Wzmacnianie elementów drewnianych 

Ŝ

ywic

ą

.  

  Wykonywanie  obróbki  r

ę

cznej  drewna  –  piłowanie,  struganie, 

szlifowanie, dłutowanie, wiercenie. 

  Wykonywanie stóp protezowych z kostk

ą

  Dostosowywanie  prawideł  –  kopyt  obuwniczych  do  wymiarów 

i zniekształce

ń

 stopy pacjenta. 

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Maszyny i narz

ę

dzia do obróbki drewna. 

Instrukcje do 

ć

wicze

ń

, teksty przewodnie. 

Katalogi gatunków drewna. 
Gabloty z próbkami drewna. 
Eksponaty elementów sprz

ę

tu ortopedycznego wykonanych z drewna. 

Plansze sprz

ę

tu ortopedycznego. 

Foliogramy dotycz

ą

ce obróbki drewna.  

 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Realizacja  programu  jednostki  modułowej  ma  na  celu  kształtowanie 

umiej

ę

tno

ś

ci:  rozró

Ŝ

niania  gatunków  drewna,  doboru  odpowiednich 

gatunków 

do 

wytwarzania 

przedmiotów 

ortopedycznych 

oraz 

mechanicznej i r

ę

cznej obróbki drewna. 

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania – uczenia si

ę

 jak: wykład problemowy, pokaz z obja

ś

nieniem 

i instrukta

Ŝ

em,  metoda  przewodniego  tekstu,  metoda  projektów. 

Podstawow

ą

  metod

ą

  nauczania  powinny  by

ć

 

ć

wiczenia  praktyczne. 

Wskazane s

ą

 formy pracy zespołowej, grupowej i indywidualnej. Zaj

ę

cia 

nale

Ŝ

y  realizowa

ć

  w  grupie  do  15  osób,  z podziałem  na  zespoły  2–3 

osobowe.  

Zaj

ę

cia  powinny  odbywa

ć

  si

ę

  w  pracowni  stolarskiej  wyposa

Ŝ

onej  

w  nowoczesne 

ś

rodki  dydaktyczne  lub  w  zakładzie  ortopedycznym. 

Ucze

ń

  wykonuj

ą

cy 

ć

wiczenia  powinien  mie

ć

  do  dyspozycji  instrukcj

ę

 

zawieraj

ą

c

ą

  przebieg  i  wskazówki  do  wykonania  zadania,  teksty 

przewodnie, instrukcje obsługi maszyn i urz

ą

dze

ń

, normy, dokumentacj

ę

 

techniczn

ą

, dokumentacj

ę

 warsztatow

ą

, poradniki.  

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

57 

W  trakcie 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  zwraca

ć

  uwag

ę

  na  przestrzeganie  przez 

uczniów  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy,  staranno

ść

 

i  dokładno

ść

  wykonania 

ć

wicze

ń

,  utrwala

ć

  nawyki  bezpiecznej  pracy 

i  prawidłowego  u

Ŝ

ytkowania  narz

ę

dzi,  przyrz

ą

dów,  maszyn  i  urz

ą

dze

ń

korzystania  z norm,  dokumentacji  technicznej  oraz  na  umiej

ę

tno

ść

 

współpracy w zespole. 
 

6. Propozycje metod sprawdzania i oceny osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

przez  cały  czas  realizacji  programu  jednostki  modułowej  na  podstawie 
ustalonych  kryteriów  i  zgodnie  z  obowi

ą

zuj

ą

c

ą

  skal

ą

  ocen.  Kryteria 

oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  oraz  poziom  opanowania  przez 

uczniów  wiadomo

ś

ci  i  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych  ze  szczegółowych 

celów  kształcenia.  Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny 
post

ę

pów  uczniów  umo

Ŝ

liwi  nauczycielowi  dostosowanie  metod 

nauczania, organizacyjnych form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do 

predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 szczególn

ą

 uwag

ę

 na: 

–  dobieranie 

odpowiednich 

gatunków 

drewna 

do 

wykonania 

okre

ś

lonego wyrobu ortopedycznego, 

–  stosowanie  podstawowych  rodzajów  obróbki  r

ę

cznej  i  maszynowej 

drewna, 

–  wykonywanie  drewnianych  elementów  przedmiotów  ortopedycznych 

z półfabrykatów lub półwyrobów, 

–  wykonywanie 

poł

ą

cze

ń

 

elementów 

drewnianych 

technice 

ortopedycznej, 

–  jako

ść

 i sprawno

ść

 wykonania zadania, 

–  wykonywanie  pracy  zgodnie  z  przepisami  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny 

pracy oraz ochrony przeciwpo

Ŝ

arowej. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  ucznia  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  za 

pomoc

ą

: sprawdzianów ustnych i pisemnych, testów dydaktycznych oraz 

wykonanych projektów. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

58 

Jednostka modułowa 322[13].Z1.06 
Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych z tworzyw sztucznych 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  sklasyfikowa

ć

 tworzywa sztuczne, 

–  scharakteryzowa

ć

 proces otrzymywania polimerów i ich struktur

ę

,  

–  scharakteryzowa

ć

  tworzywa  termoplastyczne,  elastomery  i  silikony 

oraz 

Ŝ

ywice syntetyczne, 

–  posłu

Ŝ

y

ć

  si

ę

  urz

ą

dzeniami,  aparatur

ą

,  narz

ę

dziami  i  przyborami  do 

wykonania laminatów i tworzyw sztucznych, 

–  wykona

ć

 laminowanie elementów przedmiotów ortopedycznych, 

–  zastosowa

ć

 

tworzywa 

sztuczne 

do 

produkcji 

przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  wykona

ć

 z tworzyw sztucznych proste elementy i przedmioty, 

–  wykona

ć

 powłoki ochronne z tworzyw sztucznych, 

–  zabezpieczy

ć

  i  zmagazynowa

ć

  materiały  i  wyroby  z  tworzyw 

sztucznych, 

–  wykona

ć

 prac

ę

 zgodnie z przepisami bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy 

oraz ochrony przeciwpo

Ŝ

arowej. 

 

2. Materiał nauczania 

Klasyfikacja tworzyw sztucznych.  
Otrzymywanie polimerów i ich struktura. 
Tworzywa termoplastyczne, elastomery, silikony. 

ś

ywice syntetyczne. 

Urz

ą

dzenia, aparatura, narz

ę

dzia i przybory do wykonywania laminatów. 

Wykonywanie laminatów. 
Zastosowanie  tworzyw  sztucznych  w  rozwi

ą

zaniach  konstrukcyjnych 

przedmiotów ortopedycznych. 
Wytwarzanie  elementów  przedmiotów  ortopedycznych  z  tworzyw 
sztucznych. 
Powłoki ochronne z tworzyw sztucznych. 
Magazynowanie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych. 
Bezpiecze

ń

stwo i higiena pracy w pracach z tworzywami sztucznymi. 

 

3. 

Ć

wiczenia 

  Wykonywanie leja protezowego z 

Ŝ

ywicy syntetycznej. 

  Wykonywanie  skorupowej  konstrukcji  no

ś

nej  protezy  podudzia 

z tworzywa sztucznego. 

  Wykonywanie łuski na r

ę

k

ę

 i przedrami

ę

 z tworzywa sztucznego. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

59 

  Wykonywanie 

tworzywa 

sztucznego 

elementów 

kołnierza 

ortopedycznego typu Floryda. 

  Wykonywanie poduszki przeciwodle

Ŝ

ynowej z pianki poliuretanowej.  

  Wykonywanie fluidyzacji szyny metalowej do gorsetu. 

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Sprz

ę

t, zestawy przyrz

ą

dów, narz

ę

dzia do obróbki tworzyw sztucznych. 

Katalogi tworzyw sztucznych. 
Próbki tworzyw sztucznych. 
Przykładowa dokumentacja techniczna wykonania laminatów. 
Tablice pogl

ą

dowe dotycz

ą

ce obróbki tworzyw sztucznych. 

Foliogramy dotycz

ą

ce obróbki tworzyw sztucznych. 

Eksponaty  elementów  sprz

ę

tu  ortopedycznego  wykonane  z  tworzyw 

sztucznych. 
 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Realizacja  programu  jednostki  modułowej  ma  na  celu  kształtowanie 

umiej

ę

tno

ś

ci  dotycz

ą

cych:  klasyfikowania  i  otrzymywania  tworzyw 

sztucznych  oraz  doboru  odpowiednich  tworzyw  do  wytwarzania 
przedmiotów  ortopedycznych.  Ucze

ń

  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

 

powinien  opanowa

ć

  umiej

ę

tno

ść

  przygotowywania  ró

Ŝ

nych  tworzyw 

sztucznych  do  obróbki  i  wykonywania  z  nich  elementów  przedmiotów 
ortopedycznych  (leje  protezowe,  r

ę

ce  kosmetyczne,  skorupowe 

elementy  no

ś

ne  protez,  łuski  ortopedyczne,  kołnierze  ortopedyczne, 

poduszki przeciwodle

Ŝ

ynowe, wypełnienia w butach, powłoki ochronne). 

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania  -  uczenia  si

ę

  jak:  wykład  problemowy,  pokaz  z  obja

ś

nieniem 

i instrukta

Ŝ

em,  metoda  przewodniego  tekstu,  metoda  projektów. 

Podstawow

ą

  metod

ą

  nauczania  powinny  by

ć

 

ć

wiczenia  praktyczne. 

Wskazane s

ą

 formy pracy zespołowej, grupowej i indywidualnej. Zaj

ę

cia 

nale

Ŝ

y  prowadzi

ć

  w  grupie  do  15  osób,  z podziałem  na  zespoły  2–3 

osobowe.  

Zaj

ę

cia  powinny  odbywa

ć

  si

ę

  w  pracowni  tworzyw  sztucznych 

wyposa

Ŝ

onej w stanowisko laminatów i termoplastów. Ucze

ń

 wykonuj

ą

cy 

ć

wiczenia  powinien  mie

ć

  do  dyspozycji  instrukcj

ę

  zawieraj

ą

c

ą

  przebieg 

i wskazówki do wykonania zadania, teksty przewodnie, instrukcje obsługi 
maszyn  i  urz

ą

dze

ń

,  normy,  dokumentacj

ę

  techniczn

ą

,  dokumentacj

ę

 

warsztatow

ą

, poradniki.  

W  trakcie 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  zwraca

ć

  uwag

ę

  na  przestrzeganie  przez 

uczniów  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy  staranno

ść

 

i dokładno

ść

  wykonania 

ć

wicze

ń

,  utrwala

ć

  nawyki  bezpiecznej  pracy 

i prawidłowego  u

Ŝ

ytkowania  narz

ę

dzi,  przyrz

ą

dów,  maszyn  i  urz

ą

dze

ń

korzystania  z  norm,  dokumentacji  technicznej  oraz  na  umiej

ę

tno

ść

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

60 

współpracy w zespole. Nale

Ŝ

y zach

ę

ca

ć

 uczniów do stałego korzystania 

ze 

ź

ródeł  informacji  na  temat  nowych  technologii  wytwarzania  tworzyw 

sztucznych, ich zastosowania oraz technologii obróbki. 

 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

przez  cały  czas  realizacji  programu  jednostki  modułowej  na  podstawie 
ustalonych  kryteriów  i  zgodnie  z  obowi

ą

zuj

ą

c

ą

  skal

ą

  ocen.  Kryteria 

oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  oraz  poziom  opanowania  przez 

uczniów  wiadomo

ś

ci  i  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych  ze  szczegółowych 

celów kształcenia. 

Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny  post

ę

pów  uczniów 

umo

Ŝ

liwi nauczycielowi dostosowanie metod nauczania, organizacyjnych 

form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 szczególn

ą

 uwag

ę

 na: 

–  obja

ś

nianie zasady wytwarzania typowych mas plastycznych, 

–  dobieranie 

tworzyw 

sztucznych 

do 

produkcji 

przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  wykonywanie mas plastycznych i laminatów, 
–  wykonywanie laminowania, 
–  jako

ść

 i sprawno

ść

 wykonania zadania, 

–  wykonywanie  pracy  zgodnie  z  przepisami  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny 

pracy oraz ochrony przeciwpo

Ŝ

arowej. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  ucznia  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  na 

podstawie:  sprawdzianów  ustnych  i  pisemnych,  testów  dydaktycznych 
oraz wykonanych projektów. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

 

 
 
 

 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

61 

Jednostka modułowa 322[13].Z1.07 
Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych z materiałów włókienniczych 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  scharakteryzowa

ć

 surowce włókiennicze, 

–  sklasyfikowa

ć

 surowce włókiennicze, 

–  wyja

ś

ni

ć

 sposoby otrzymywania prz

ę

dzy, 

–  wyja

ś

ni

ć

 technologi

ę

 tkactwa i dziewiarstwa, 

–  scharakteryzowa

ć

 podstawowe typy tkanin, 

–  scharakteryzowa

ć

 ortopedyczne materiały włókiennicze, 

–  obsłu

Ŝ

y

ć

  maszyny,  narz

ę

dzia  i  przybory  do  obróbki  materiałów 

włókienniczych, 

–  wyja

ś

ni

ć

 zasady modelowania form płaskich i przestrzennych, 

–  dokona

ć

 rozkroju materiałów włókienniczych, 

–  wykona

ć

 modelowanie przestrzenne, 

–  wyja

ś

ni

ć

 zasady wykonywania form samomodeluj

ą

cych, 

–  zastosowa

ć

 

materiały 

samomodeluj

ą

ce 

rozwi

ą

zaniach 

konstrukcyjnych przedmiotów ortopedycznych, 

–  zastosowa

ć

 ró

Ŝ

ne techniki ł

ą

czenia materiałów włókienniczych, 

–  zastosowa

ć

  materiały  włókiennicze  w  konstrukcji  przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  zmagazynowa

ć

 materiały i gotowe wyroby włókiennicze, 

–  scharakteryzowa

ć

 materiały sztywniej

ą

ce,  

–  wykona

ć

 prac

ę

 zgodnie z przepisami bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy 

oraz ochrony przeciwpo

Ŝ

arowej. 

 

2. Materiał nauczania 

Surowce włókiennicze i ich klasyfikacja. 
Sposoby otrzymywania prz

ę

dzy. 

Technologia tkactwa i dziewiarstwa. 
Podstawowe typy tkanin. 
Ortopedyczne materiały włókiennicze. 
Maszyny, narz

ę

dzia i przybory do obróbki materiałów włókienniczych. 

Modelowanie  form  płaskich  i  przestrzennych  –  rozkrój  i  formowanie 
materiałów włókienniczych. 
Wykonywanie form samomodeluj

ą

cych. 

Ł

ą

czenie materiałów włókienniczych. 

Zastosowanie  materiałów  włókienniczych  w  konstrukcjach  przedmiotów 
ortopedycznych. 
Bezpiecze

ń

stwo i higiena pracy podczas wykonywania prac krawieckich. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

62 

Magazynowanie materiałów i gotowych wyrobów włókienniczych. 
Materiały sztywniej

ą

ce. 

 
3. 

Ć

wiczenia 

  Wykonywanie formy gorsetu do rozkroju materiału. 

  Wykonywanie  rozkroju  materiałów  włókienniczych  na  podstawie 

przygotowanej formy. 

  Sporz

ą

dzanie wykazu sprz

ę

tu, przyrz

ą

dów i narz

ę

dzi niezb

ę

dnych do 

wykonania rozkroju i modelowania materiałów włókienniczych. 

  Wykonywanie modelowania przestrzennego na manekinie. 

  Wykonywanie elementów i przedmiotów ortopedycznych z materiałów 

włókienniczych. 

  Ł

ą

czenie materiałów włókienniczych za pomoc

ą

 szwów i kleju. 

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Sprz

ę

t,  zestawy  przyrz

ą

dów,  narz

ę

dzia  do  obróbki  materiałów 

włókienniczych. 
Katalogi materiałów włókienniczych. 
Próbki materiałów włókienniczych. 
Eksponaty  elementów  sprz

ę

tu  ortopedycznego  wykonane  z  materiałów 

włókienniczych. 
Przykładowe wzorniki do rozkroju materiałów włókienniczych. 
Przykładowa dokumentacja techniczna. 
Plansze dotycz

ą

ce materiałów włókienniczych i ich przetwarzania. 

Foliogramy dotycz

ą

ce materiałów włókienniczych i ich obróbki.  

 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Realizacja  programu  jednostki  modułowej  ma  na  celu  kształtowanie 

umiej

ę

tno

ś

ci: 

rozró

Ŝ

niania 

surowców 

włókienniczych, 

doboru 

odpowiednich  rodzajów  surowców  do  wytwarzania  przedmiotów 
ortopedycznych, rozkroju, modelowania, ł

ą

czenia i obróbki. 

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania – uczenia si

ę

 jak: wykład problemowy, pokaz z obja

ś

nieniem 

i instrukta

Ŝ

em,  metoda  przewodniego  tekstu,  metoda  projektów. 

Podstawow

ą

  metod

ą

  nauczania  powinny  by

ć

 

ć

wiczenia  praktyczne. 

Wskazane s

ą

 formy pracy zespołowej, grupowej i indywidualnej. Zaj

ę

cia 

nale

Ŝ

y  prowadzi

ć

  w  grupie  do  15  osób,  z podziałem  na  zespoły  2–3 

osobowe, 

pracowni 

krawiecko 

– 

kaletniczej 

wyposa

Ŝ

onej 

w nowoczesne 

ś

rodki dydaktyczne.  

Ucze

ń

  wykonuj

ą

cy 

ć

wiczenia  powinien  mie

ć

  do  dyspozycji  instrukcj

ę

 

zawieraj

ą

c

ą

  przebieg  i  wskazówki  do  wykonania  zadania,  teksty 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

63 

przewodnie, instrukcje obsługi maszyn i urz

ą

dze

ń

, normy, dokumentacj

ę

 

techniczn

ą

, dokumentacj

ę

 warsztatow

ą

 i poradniki.  

W  trakcie 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  zwraca

ć

  uwag

ę

  na  przestrzeganie  przez 

uczniów  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy,  staranno

ść

  

i  dokładno

ść

  wykonania 

ć

wicze

ń

,  utrwala

ć

  nawyki  bezpiecznej  pracy 

i  prawidłowego  u

Ŝ

ytkowania  narz

ę

dzi,  przyrz

ą

dów,  maszyn  i  urz

ą

dze

ń

korzystania z norm, dokumentacji technicznej oraz na umiej

ę

tno

ść

 pracy 

w zespole. 
 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

systematycznie  na  podstawie  kryteriów  przedstawionych  na  pocz

ą

tku 

zaj

ęć

.  Kryteria  oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  i  poziom 

opanowania  przez  uczniów  wiadomo

ś

ci  oraz  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych 

ze szczegółowych celów kształcenia.  

Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny  post

ę

pów  uczniów 

umo

Ŝ

liwi nauczycielowi dostosowanie metod nauczania, organizacyjnych 

form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 szczególn

ą

 uwag

ę

 na: 

–  modelowanie form płaskich i przestrzennych, 
–  wykonywanie rozkroju materiałów włókienniczych, 
–  wykonywanie modelowania przestrzennego, 
–  wykonywanie prac krawieckich, 
–  ł

ą

czenie materiałów włókienniczych, 

–  jako

ść

 i sprawno

ść

 wykonania zadania. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  ucznia  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  na 

podstawie:  sprawdzianów  ustnych  i  pisemnych,  testów  dydaktycznych 
oraz wykonanych projektów. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

 

 

 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

64 

Jednostka modułowa 322[13].Z1.08 
Wykonywanie elementów przedmiotów 
ortopedycznych ze skóry 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  scharakteryzowa

ć

 skóry surowe i zasady ich konserwacji, 

–  scharakteryzowa

ć

 proces wyprawiania skór, 

–  scharakteryzowa

ć

 handlowe gatunki skór gotowych,  

–  scharakteryzowa

ć

 materiały skóropodobne, 

–  dobra

ć

  rodzaj  skóry  i  materiałów  skóropodobnych  do  budowy 

przedmiotów ortopedycznych, 

–  obsłu

Ŝ

y

ć

 maszyny, narz

ę

dzia i przybory do obróbki i szycia skóry oraz 

materiałów skóropodobnych, 

–  wyja

ś

ni

ć

  zasady  modelowania  form  płaskich  i  przestrzennych  ze 

skóry, 

–  dokona

ć

 rozkroju skór, 

–  dokona

ć

 formowania skór, 

–  wykona

ć

 ze skóry elementy i przedmioty ortopedyczne, 

–  zastosowa

ć

 

Ŝ

ne 

techniki 

ł

ą

czenia 

skóry 

materiałów 

skóropodobnych, 

–  zabezpieczy

ć

 i zmagazynowa

ć

 skóry i wyroby skórzane, 

–  wykona

ć

 prac

ę

 zgodnie z przepisami bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy 

oraz ochrony przeciwpo

Ŝ

arowej. 

 

2. Materiał nauczania 

Skóry surowe i ich konserwacja. 
Garbowanie skór. 
Handlowe gatunki skóry wygarbowanej. 
Materiały skóropodobne. 
Skóry ortopedyczne. 
Maszyny, narz

ę

dzia i przybory do obróbki i szycia skóry oraz materiałów 

skóropodobnych. 
Modelowanie  form  płaskich  i  przestrzennych  ze  skóry  –  rozkrój  skóry, 
formowanie skóry. 
Wykonywanie elementów i przedmiotów ortopedycznych ze skóry. 
Magazynowanie surowców i gotowych elementów wykonanych ze skóry. 
Bezpiecze

ń

stwo i higiena pracy w pracach kaletniczych i rymarskich. 

 

 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

65 

3. 

Ć

wiczenia 

  Sporz

ą

dzanie wykazu sprz

ę

tu, przyrz

ą

dów i narz

ę

dzi niezb

ę

dnych do 

wykonania rozkroju skóry. 

  Dobieranie  rodzaju  skóry  do  wykonania  leja,  zawieszenia  protezy, 

poszczególnych cz

ęś

ci obuwia ortopedycznego. 

  Dobieranie  materiałów  skóropodobnych  do  wykonania  wkładek 

ortopedycznych, butów ortopedycznych.  

  Wykonywanie  wzorników  do  rozkroju  skóry  na  podstawie    wymiarów 

pobranych od pacjenta. 

  Wykonywanie rozkroju skóry w oparciu o przygotowane wzorniki. 

  Wykonywanie formowania skóry na modelu podudzia. 

  Ł

ą

czenie elementów skórzanych przez szycie, klejenie, nitowanie. 

  Wykonywanie skórzanej tulejki uda do protezy podudzia. 

  Wykonywanie leja protezowego ze skóry. 

  Wykonywanie pasków ze skóry do zawieszenia protezy podudzia. 

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Sprz

ę

t, zestawy przyrz

ą

dów, narz

ę

dzia do obróbki skóry. 

Katalogi skór. 
Próbki skór i materiałów skóropodobnych. 
Przykładowe wzorniki do rozkroju skór. 
Przykładowa dokumentacja techniczna. 
Tablice pogl

ą

dowe z zakresu technologii skór. 

Eksponaty elementów skórzanych sprz

ę

tu ortopedycznego. 

Foliogramy dotycz

ą

ce rodzajów i obróbki skóry.  

 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Realizacja  programu  jednostki  modułowej  ma  na  celu  kształtowanie 

umiej

ę

tno

ś

ci:  rozró

Ŝ

niania  gatunków  skóry,  doboru  odpowiednich 

gatunków  do  wytwarzania  przedmiotów  ortopedycznych,  rozkroju, 
modelowania, ł

ą

czenia i obróbki skóry.  

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania – uczenia si

ę

 jak: wykład problemowy, pokaz z obja

ś

nieniem 

i instrukta

Ŝ

em,  metoda  przewodniego  tekstu,  metoda  projektów. 

Podstawow

ą

  metod

ą

  nauczania  powinny  by

ć

 

ć

wiczenia  praktyczne. 

Wskazane s

ą

 formy pracy zespołowej, grupowej i indywidualnej. Zaj

ę

cia 

nale

Ŝ

y  prowadzi

ć

  w  grupie  do  15  osób,  z podziałem  na  zespoły  2–3 

osobowe, w pracowni krawiecko-kaletniczej wyposa

Ŝ

onej w nowoczesne 

ś

rodki dydaktyczne.  

Ucze

ń

  wykonuj

ą

cy 

ć

wiczenia  powinien  mie

ć

  do  dyspozycji  instrukcj

ę

 

zawieraj

ą

c

ą

  przebieg  i  wskazówki  do  wykonania  zadania,  teksty 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

66 

przewodnie, instrukcje obsługi maszyn i urz

ą

dze

ń

, normy, dokumentacj

ę

 

techniczn

ą

, dokumentacj

ę

 warsztatow

ą

, poradniki.  

W  trakcie 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  zwraca

ć

  uwag

ę

  na  przestrzeganie  przez 

uczniów  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy,  staranno

ść

 

i  dokładno

ść

  wykonania 

ć

wicze

ń

,  nale

Ŝ

y  utrwala

ć

  nawyki  bezpiecznej 

pracy  i  prawidłowego  u

Ŝ

ytkowania  narz

ę

dzi,  przyrz

ą

dów,  maszyn 

i  urz

ą

dze

ń

,  korzystania  z norm,  dokumentacji  technicznej  oraz  na 

umiej

ę

tno

ść

 pracy w zespole. 

 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

przez  cały  czas  realizacji  programu  jednostki  modułowej  według 
ustalonych kryteriów i zgodnie z obowi

ą

zuj

ą

c

ą

 skal

ą

 ocen.  

Kryteria  oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  oraz  poziom 

opanowania  przez  uczniów  wiadomo

ś

ci  i  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych  ze 

szczegółowych  celów  kształcenia.  Systematyczne  prowadzenie  kontroli  
i  oceny  post

ę

pów  uczniów  umo

Ŝ

liwi  nauczycielowi  dostosowanie  metod 

nauczania, organizacyjnych form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do 

predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 szczególn

ą

 uwag

ę

 na: 

–  modelowanie form płaskich i przestrzennych ze skóry, 
–  wykonywanie rozkroju skóry, 
–  wykonywanie formowania skór, 
–  wykonywanie ze skóry elementów i przedmiotów ortopedycznych, 
–  stosowanie 

Ŝ

nych 

techniki 

ł

ą

czenia 

skóry 

materiałów 

skóropodobnych, 

–  zabezpieczanie i magazynowanie skóry i wyrobów skórzanych, 
–  wykonywanie  pracy  zgodnie  z  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny 

pracy oraz ochrony przeciwpo

Ŝ

arowej, 

–  jako

ść

 

sprawno

ść

 

wykonania 

elementów 

przedmiotów 

ortopedycznych. 
Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  ucznia  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  na 

podstawie:  sprawdzianów  ustnych  i  pisemnych,  testów  dydaktycznych 
oraz wykonanych projektów.  

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

 

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

67 

Jednostka modułowa 322[13].Z1.09 
Wykonywanie odlewów gipsowych w technice 
ortopedycznej 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  okre

ś

li

ć

 wła

ś

ciwo

ś

ci chemiczne gipsu, 

–  wyja

ś

ni

ć

 metody otrzymywania gipsu, 

–  scharakteryzowa

ć

 

postacie 

u

Ŝ

ytkowe 

gipsu 

wykorzystywane 

w technice ortopedycznej, 

–  scharakteryzowa

ć

 wyposa

Ŝ

enie sali gipsowej, 

–  posłu

Ŝ

y

ć

 si

ę

 sprz

ę

tem, przyrz

ą

dami i narz

ę

dziami do obróbki gipsu, 

–  scharakteryzowa

ć

 techniki wykonywania odlewów gipsowych, 

–  wykona

ć

 negatywy gipsowe ró

Ŝ

nymi metodami, 

–  wykona

ć

 pozytywy gipsowe, 

–  wykona

ć

 leje gipsowe, 

–  zabezpieczy

ć

 i zmagazynowa

ć

 materiały i wyroby z gipsu, 

–  wykona

ć

 prac

ę

 zgodnie z przepisami bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy 

oraz ochrony przeciwpo

Ŝ

arowej. 

 

2. Materiał nauczania 

Wła

ś

ciwo

ś

ci chemiczne gipsu. 

Metody otrzymywania gipsu. 
Postacie u

Ŝ

ytkowe gipsu w technice ortopedycznej. 

Sprz

ę

t, przyrz

ą

dy i narz

ę

dzia do obróbki gipsu. 

Techniki gipsowania. 
Wykonywanie negatywów, pozytywów i lejów gipsowych. 
Magazynowanie gipsu i wyrobów gipsowych. 
Bezpiecze

ń

stwo i higiena pracy w pracach z u

Ŝ

yciem gipsu. 

 

3. 

Ć

wiczenia 

  Sporz

ą

dzanie wykazu sprz

ę

tu, przyrz

ą

dów i narz

ę

dzi do wyposa

Ŝ

enia 

stanowiska do wykonania negatywu gipsowego. 

  Przygotowywanie gipsu, opasek gipsowych i płatów gipsowych.  

  Wykonywanie negatywu gipsowego stopy metod

ą

 opaskow

ą

, płatow

ą

 

i skrzynkow

ą

  Przygotowywanie formy negatywowej do wykonania pozytywu. 

  Wykonywanie pozytywu gipsowego stopy. 

 
 

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

68 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Sprz

ę

t,  zestawy  przyrz

ą

dów,  narz

ę

dzia  i  materiały  do  wykonywania 

odlewów gipsowych. 
Tablice z zakresu technologii gipsu. 
Negatywy i pozytywy gipsowe ko

ń

czyn. 

Foliogramy dotycz

ą

ce wytwarzania odlewów gipsowych.  

 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Realizacja  programu  jednostki  modułowej  ma  na  celu  kształtowanie 

umiej

ę

tno

ś

ci  przygotowywania  gipsu  i  wykonywania  ró

Ŝ

nymi  metodami 

negatywów i pozytywów gipsowych na u

Ŝ

ytek techniki ortopedycznej.  

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania – uczenia si

ę

 jak: wykład problemowy, pokaz z obja

ś

nieniem 

i instrukta

Ŝ

em,  metoda  przewodniego  tekstu,  metoda  projektów, 

ć

wiczenia  praktyczne.  Wskazane  s

ą

  formy  pracy  zespołowej,  grupowej  

i  indywidualnej.  Zaj

ę

cia  nale

Ŝ

y  prowadzi

ć

  w  grupie  do  15  osób,  

z  podziałem  na  zespoły  2–3  osobowe,  w  pracowni  technicznej 
wyposa

Ŝ

onej  w  nowoczesne 

ś

rodki  dydaktyczne  i  stanowisko  do 

wykonywania elementów z gipsu.  

Ucze

ń

  wykonuj

ą

cy 

ć

wiczenia  powinien  mie

ć

  do  dyspozycji  instrukcj

ę

 

zawieraj

ą

c

ą

  przebieg  i  wskazówki  do  wykonania  zadania,  teksty 

przewodnie,  dokumentacj

ę

  techniczn

ą

,  dokumentacj

ę

  warsztatow

ą

  oraz 

poradniki.  

W  trakcie 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  zwraca

ć

  uwag

ę

  na  przestrzeganie  przez 

uczniów  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy,  staranno

ść

 

i dokładno

ść

  wykonania 

ć

wicze

ń

,  utrwala

ć

  nawyki  bezpiecznej  pracy 

i  prawidłowego  u

Ŝ

ytkowania  narz

ę

dzi,  przyrz

ą

dów,  maszyn  i  urz

ą

dze

ń

korzystanie z norm, dokumentacji technicznej oraz na umiej

ę

tno

ść

 pracy 

w zespole. 

 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

przez  cały  czas  realizacji  programu  jednostki  modułowej  na  podstawie 
ustalonych  kryteriów  i  zgodnie  z  obowi

ą

zuj

ą

c

ą

  skal

ą

  ocen.  Kryteria 

oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  oraz  poziom  opanowania  przez 

uczniów  wiadomo

ś

ci  i  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych  ze  szczegółowych 

celów  kształcenia.  Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny 
post

ę

pów  uczniów  umo

Ŝ

liwi  nauczycielowi  dostosowanie  metod 

nauczania, organizacyjnych form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do 

predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 szczególn

ą

 uwag

ę

 na: 

–  dobieranie technik wykonywania odlewów gipsowych, 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

69 

–  wykonywanie negatywów i pozytywów gipsowych, 
–  zabezpieczanie i magazynowanie materiałów i wyrobów z gipsu, 
–  wykonywanie  pracy  zgodnie  z  przepisami  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny 

pracy oraz ochrony przeciwpo

Ŝ

arowej, 

–  jako

ść

 i sprawno

ść

 wykonania negatywów i pozytywów gipsowych. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  ucznia  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  na 

podstawie:  sprawdzianów  ustnych  i  pisemnych,  testów  dydaktycznych 
oraz wykonanych projektów.  

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

70 

Jednostka modułowa 322[13].Z1.10 
Dobieranie  konstrukcji  mieszanych  w  protetyce 
ortopedycznej 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  scharakteryzowa

ć

  układy  konstrukcyjne  stosowane  w  technice 

ortopedycznej, 

–  wyja

ś

ni

ć

  zasady  doboru  materiałów  do  ró

Ŝ

nych  układów  konstrukcji 

mieszanych, 

–  dobra

ć

  materiały do ró

Ŝ

nych układów konstrukcyjnych, 

–  wykorzysta

ć

  nowoczesne  rozwi

ą

zania  konstrukcyjne,  technologie, 

surowce 

materiały 

podczas 

projektowania 

przedmiotów 

ortopedycznych, 

–  zmodernizowa

ć

 

standardowe 

konstrukcje 

przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  wykona

ć

 poł

ą

czenia ró

Ŝ

nych materiałów w konstrukcjach mieszanych. 

 

2. Materiał nauczania 

Podstawowe poj

ę

cia i ogólne wiadomo

ś

ci o konstrukcjach mieszanych. 

Układy konstrukcyjne w technice ortopedycznej. 
Dobór materiałów w ró

Ŝ

nych układach konstrukcyjnych. 

Ł

ą

czenie ró

Ŝ

nych materiałów w konstrukcjach mieszanych.  

Nowoczesne rozwi

ą

zania konstrukcyjne w technice ortopedycznej. 

 

3. 

Ć

wiczenia 

  Dobieranie  materiałów,  rozwi

ą

za

ń

  konstrukcyjnych  i  sposobów 

wykonania  protezy  modularnej  dla  pacjenta  po  amputacji  ko

ń

czyny 

dolnej na poziomie ½ uda. 

  Dobieranie materiałów do wykonania leja protezowego. 

  Dobieranie 

materiałów 

do 

wykonania 

wózka 

inwalidzkiego 

i planowanie sposobów ich poł

ą

czenia. 

  Opracowywanie 

dokumentacji 

technologicznej 

obuwia 

ortopedycznego. 

  Wykonywanie  rysunków  technologicznych  do  wykonania  kołnierza 

ortopedycznego.  

  Wykonywanie 

schematów 

konstrukcyjnych 

aparatu 

szynowo- 

-opaskowego na obr

ę

cz ko

ń

czyny górnej i staw barkowy. 

 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

71 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Tablice  pogl

ą

dowe  dotycz

ą

ce  rozwi

ą

za

ń

  konstrukcyjnych  w  protetyce 

ortopedycznej. 
Foliogramy, fotografie sprz

ę

tu ortopedycznego. 

Katalogi wyrobów ortopedycznych, poradniki. 
Tablice  z  próbkami  ró

Ŝ

nych  materiałów  stosowanych  w  technice 

ortopedycznej. 
Eksponaty sprz

ę

tu ortopedycznego. 

Polskie Normy. 
 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Realizacja  programu  jednostki  modułowej  ma  na  celu  przygotowanie 

ucznia  do  stosowania  ró

Ŝ

nych  materiałów  (w  oparciu  o  kryteria 

wytrzymało

ś

ci  materiałów)  w  produkcji  przedmiotów  ortopedycznych 

i sprz

ę

tu  rehabilitacyjnego  oraz  stosowania  nowoczesnych  rozwi

ą

za

ń

 

konstrukcyjnych i technologicznych.  

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania – uczenia si

ę

 jak: wykład problemowy, pokaz z obja

ś

nieniem 

i instrukta

Ŝ

em,  metoda  przewodniego  tekstu,  metoda  projektów, 

ć

wiczenia  praktyczne.  Wskazane  s

ą

  formy  pracy  zespołowej,  grupowej 

i indywidualnej.  Zaj

ę

cia  nale

Ŝ

y  prowadzi

ć

  w  grupie  do  15  osób, 

z podziałem  na  zespoły  2–3  osobowe,  w  pracowni  technicznej 
wyposa

Ŝ

onej w nowoczesne 

ś

rodki dydaktyczne.  

Ucze

ń

  wykonuj

ą

cy 

ć

wiczenia  powinien  mie

ć

  do  dyspozycji  instrukcj

ę

 

zawieraj

ą

c

ą

  przebieg  i  wskazówki  do  wykonania  zadania,  normy, 

dokumentacj

ę

 techniczn

ą

, dokumentacj

ę

 warsztatow

ą

, poradniki.  

W  trakcie 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  zwraca

ć

  uwag

ę

  na  przestrzeganie  przez 

uczniów  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy,  staranno

ść

 

i dokładno

ść

  wykonania 

ć

wicze

ń

,  utrwalanie  nawyki  bezpiecznej  pracy, 

korzystania z norm, dokumentacji technicznej oraz na umiej

ę

tno

ść

 pracy 

w zespole. 
 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

przez  cały  czas  realizacji  programu  jednostki  modułowej  na  podstawie 
ustalonych  kryteriów  i  zgodnie  z  obowi

ą

zuj

ą

c

ą

  skal

ą

  ocen.  Kryteria 

oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  oraz  poziom  opanowania  przez 

uczniów  wiadomo

ś

ci  i  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych  ze  szczegółowych 

celów  kształcenia.  Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny 
post

ę

pów  uczniów  umo

Ŝ

liwi  nauczycielowi  dostosowanie  metod 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

72 

nauczania, organizacyjnych form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do 

predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 szczególn

ą

 uwag

ę

 na: 

–  dobieranie  materiałów do ró

Ŝ

nych układów konstrukcyjnych, 

–  modernizowanie 

standardowych 

konstrukcji 

przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  stosowanie 

nowoczesnych 

rozwi

ą

za

ń

 

konstrukcyjnych 

w projektowaniu przedmiotów ortopedycznych, 

–  wykonywanie  pracy  zgodnie  z  przepisami  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny 

pracy oraz ochrony przeciwpo

Ŝ

arowej, 

–  jako

ść

 i sprawno

ść

 wykonania zadania. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  ucznia  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  na 

podstawie:  sprawdzianów  ustnych  i  pisemnych,  testów  dydaktycznych 
oraz wykonanych projektów.  

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

.  

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

73 

Moduł 322[13].Z2 
Podstawy biomechaniki ortopedycznej 

 

1. Cele kształcenia  

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  wyja

ś

nia

ć

 zjawiska statyki i dynamiki ciał materialnych, 

–  charakteryzowa

ć

 kinematyk

ę

 punktu, ruch punktu i ciała sztywnego, 

–  charakteryzowa

ć

  wytrzymało

ść

  materiałów  i  wykonywa

ć

  obliczenia 

wytrzymało

ś

ciowe, 

–  analizowa

ć

 siły działaj

ą

ce w układzie kostno – stawowym, 

–  okre

ś

la

ć

 

struktury 

kinematyczne 

dynamiczne 

czynno

ś

ci 

lokomocyjnych człowieka, 

–  charakteryzowa

ć

 procesy zwi

ą

zane ze sterowaniem układem ruchu, 

–  okre

ś

la

ć

 typy postawy człowieka, 

–  obja

ś

nia

ć

  zasady  pomiaru  siły  mi

ęś

niowej  w  warunkach  statyki 

i dynamiki, 

–  dokonywa

ć

  pomiarów  i  okre

ś

la

ć

  sprawno

ść

  narz

ą

du  ruchu 

w warunkach fizjologii i patologii, 

–  obja

ś

nia

ć

  zasady  kompensacji  siły  mi

ęś

niowej  w  warunkach  statyki 

i dynamiki, 

–  okre

ś

la

ć

  anatomiczne  i  funkcjonalne  kryteria  doboru  przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  dobiera

ć

 

rozwi

ą

zania 

konstrukcyjne 

do 

biomechanicznych 

wła

ś

ciwo

ś

ci organizmu człowieka. 

 

2. Wykaz jednostek modułowych 

 

Symbol jednostki 

modułowej 

Nazwa jednostki modułowej 

Orientacyjna 

liczba godzin na 

realizacj

ę

 

322[13].Z2.01 

Stosowanie podstawowych poj

ęć

 z zakresu 

mechaniki  technicznej 

52 

322[13].Z2.02 

Stosowanie układów  biomechanicznych 
w protetyce ortopedycznej  

140 

Razem  

192 

 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

74 

3. Schemat układu jednostek modułowych 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

4. Literatura 

Błaszczyk J. W.: Biomechanika kliniczna. PZWL, Warszawa 2004 
Bober  T.,  Zawadzki  J.:  Biomechanika  układu  ruchu  człowieka. 
Wydawnictwo BK, Wrocław 2001 
Dega W., Senger A.: Ortopedia i rehabilitacja. PZWL, Warszawa 1996 
Ga

ź

dzik T.: Ortopedia i traumatologia. PZWL, Warszawa 2005 

Górecki A.: Technologia ogólna. WSiP, Warszawa 2004 
Kiwerski J.: Rehabilitacja medyczna. PZWL, Warszawa 2003 
Marciniak  W.,  Szulc  A.  (red):  Wiktora  Degi  Ortopedia  i  rehabilitacja. 
PZWL, Warszawa 2005 
My

ś

liborski T.: Zaopatrzenie ortopedyczne. PZWL, Warszawa 1985 

Poty

ń

ski  A.:  Podstawy  technologii  i  konstrukcji  mechanicznych.  WSiP, 

Warszawa 2004 
Prosnak M., Łuczak E.: Podstawy biomechaniki ortopedycznej. Materiały 
pomocnicze. CMDN

Ś

SM, Warszawa 1988, 

Prosnak  M.:  Podstawy  protetyki  ortopedycznej.  Materiały  pomocnicze. 
CMDN

Ś

SM, Warszawa 1988 

Prosnak  M.:Podstawy  technologii  ortopedycznej.  Materiały  pomocnicze. 
CMDN

Ś

SM, Warszawa 1987 

Prze

ź

dziak B.: Zaopatrzenie rehabilitacyjne. Via Media, Gda

ń

sk 2003 

Rutkowski A.: Cz

ęś

ci maszyn. WSiP, Warszawa 2004 

Siuta W.: Mechanika techniczna. WSiP, Warszawa 1995 
 
Wykaz  literatury  nale

Ŝ

y  aktualizowa

ć

  w  miar

ę

  ukazywania  si

ę

  nowych 

pozycji wydawniczych. 

322[13].Z2 

Podstawy biomechaniki 

ortopedycznej

 

322[13].Z2.01 

 

Stosowanie podstawowych poj

ęć

  

z zakresu mechaniki technicznej 

 

322[13].Z2.02 

Stosowanie układów biomechanicznych 

w protetyce ortopedycznej

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

75 

Jednostka modułowa 322[13].Z2.01 
Stosowanie podstawowych poj

ęć

 z zakresu 

mechaniki technicznej

 

 
1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  wyja

ś

ni

ć

 poj

ę

cia: siła, układ sił, moment siły, 

–  wykona

ć

 rachunek wektorowy sił, 

–  wyznaczy

ć

 graficznie sił

ę

 wypadkowa i wypadkowy moment siły, 

–  zastosowa

ć

 poj

ę

cia masa i ci

ęŜ

ar ciała, 

ś

rodek masy,  

–  rozró

Ŝ

ni

ć

 rodzaje równowagi, 

–  obliczy

ć

 sił

ę

 tarcia,  

–  wyja

ś

ni

ć

 poj

ę

cie ruchu, 

–  rozró

Ŝ

ni

ć

 rodzaje ruchów, 

–  wyja

ś

ni

ć

 ró

Ŝ

nice w ruchu punktu i bryły sztywnej,  

–  zapisa

ć

  zasady  dynamiki  punktu  materialnego  i  bryły  sztywnej  za 

pomoc

ą

 wzorów, 

–  zastosowa

ć

 zasady dynamiki punktu materialnego i bryły sztywnej, 

–  wyja

ś

ni

ć

 poj

ę

cie energia, praca mechaniczna, 

–  obliczy

ć

 sił

ę

 spr

ęŜ

ysto

ś

ci i zastosowa

ć

 prawo Hookea,  

–  wyja

ś

ni

ć

 zjawisko odkształcenia ciał pod wpływem działaj

ą

cych sił, 

–  wyja

ś

ni

ć

 zjawisko napr

ęŜ

e

ń

–  wyja

ś

ni

ć

 

proces 

odkształcania 

materiałów 

spowodowany 

rozci

ą

ganiem, 

ś

ciskaniem, zginaniem, skr

ę

caniem, 

–  scharakteryzowa

ć

 

wytrzymało

ść

 

zło

Ŝ

on

ą

 

wytrzymało

ść

 

zm

ę

czeniow

ą

 materiałów,  

–  wykona

ć

 obliczenia wytrzymało

ś

ciowe. 

 

2. Materiał nauczania 

Siła. 
Rachunek wektorowy sił. 
Płaski układ sił. 
Przestrzenny układ sił. 
Moment siły. 
Tarcie. 
Masa i ci

ęŜ

ar ciała. 

Ś

rodek ci

ęŜ

ko

ś

ci. 

Równowaga ciała. 
Ruch. Rodzaje ruchów. 
Ruch punktu. Ruch bryły. 
Składanie ruchu. 
Zasady dynamiki Newtona. 
Dynamika punktu i bryły sztywnej. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

76 

Ruch 

ś

rodka masy układu. 

Dynamika ruchu obrotowego ciała sztywnego. 
Energia i praca mechaniczna. 
Podstawy wytrzymało

ś

ci materiałów. 

 

3. 

Ć

wiczenia 

  Wyznaczanie ci

ęŜ

aru ciała. 

  Wyznaczanie graficzne siły wypadkowej. 

  Wyznaczanie składowych siły. 

  Wyznaczanie 

ś

rodka masy. 

  Wyznaczanie siły tarcia za pomoc

ą

 równi. 

  Wyznaczanie przyspieszenia. 

  Badanie ruchu punktu materialnego i bryły sztywnej. 

  Wyznaczanie reakcji dynamicznej. 

  Obliczanie  wytrzymało

ś

ci  ciała  na 

ś

ciskanie,  rozci

ą

ganie,  zginanie, 

skr

ę

canie. 

  Obliczanie rozszerzalno

ś

ci i kurczliwo

ś

ci obj

ę

to

ś

ciowej pod wpływem 

zmian temperatury. 

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Foliogramy z zakresu fizyki i biomechaniki. 
Modele fizyczne. 
Tablice pogl

ą

dowe dotycz

ą

ce statyki, dynamiki, kinematyki. 

Schematy układu sił. 
 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Realizacja  programu  jednostki  modułowej  ma  na  celu  kształtowanie 

umiej

ę

tno

ś

ci  stosowania  podstawowych  poj

ęć

  mechaniki  technicznej: 

statyki, dynamiki, kinematyki, wytrzymało

ś

ci materiałów w projektowaniu 

sprz

ę

tu ortopedycznego.  

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania – uczenia si

ę

 jak: wykład problemowy, pokaz z obja

ś

nieniem 

i  instrukta

Ŝ

em,  metoda  przewodniego  tekstu,  metoda  projektów. 

Podstawow

ą

  metod

ą

  nauczania  powinny  by

ć

 

ć

wiczenia  praktyczne. 

Wskazane s

ą

 formy pracy zespołowej, grupowej i indywidualnej. Zaj

ę

cia 

nale

Ŝ

y  prowadzi

ć

  w grupie  do  15  osób,  z  podziałem  na  zespoły  2–3 

osobowe,  w  pracowni  technicznej  wyposa

Ŝ

onej  w  nowoczesne 

ś

rodki 

dydaktyczne.  

Ucze

ń

  wykonuj

ą

cy 

ć

wiczenia  powinien  mie

ć

  do  dyspozycji  instrukcj

ę

 

zawieraj

ą

c

ą

  przebieg  i  wskazówki  do  wykonania  zadania,  teksty 

przewodnie, normy i poradniki.  

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

77 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

przez  cały  czas  realizacji  programu  jednostki  modułowej  według 
ustalonych  kryteriów  i  zgodnie  z  obowi

ą

zuj

ą

c

ą

  skal

ą

  ocen.  Kryteria 

oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  oraz  poziom  opanowania  przez 

uczniów  wiadomo

ś

ci  i  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych  ze  szczegółowych 

celów  kształcenia.  Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny 
post

ę

pów  uczniów  umo

Ŝ

liwi  nauczycielowi  dostosowanie  metod 

nauczania, organizacyjnych form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do 

predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 uwag

ę

 na: 

–  poprawno

ść

 i czytelno

ść

 wykonanych oblicze

ń

–  merytoryczn

ą

 jako

ść

 wypowiedzi, 

–  poprawno

ść

 wnioskowania. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  ucznia  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  na  podstawie: 

sprawdzianów  ustnych  i  pisemnych,  testów  dydaktycznych  oraz 
obserwacji  bezpo

ś

redniej  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

78 

Jednostka modułowa 322[13].Z2.02 
Stosowanie układów biomechanicznych w protetyce 
ortopedycznej   

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  okre

ś

li

ć

 obszar zainteresowa

ń

 biomechaniki ortopedycznej, 

–  okre

ś

li

ć

 uwarunkowania maj

ą

ce wpływ na wykonywanie ruchu, 

–  scharakteryzowa

ć

  procesy  zwi

ą

zane  ze  sterowaniem  układem 

ruchowym, 

–  okre

ś

li

ć

 metody badawcze stosowane w biomechanice, 

–  przedstawi

ć

 elementy statyczne i dynamiczne organizmu człowieka, 

–  okre

ś

li

ć

 

–   systematyk

ę

 ruchów człowieka, 

–  scharakteryzowa

ć

 ła

ń

cuchy kinematyczne, 

–  wyja

ś

ni

ć

 znaczenie siły ci

ęŜ

ko

ś

ci dla statyki i dynamiki człowieka, 

–  scharakteryzowa

ć

 d

ź

wignie biomechaniczne, 

–  scharakteryzowa

ć

 biomechanik

ę

 tkanek, 

–  okre

ś

li

ć

  zachowanie  si

ę

  tkanek  w  kontakcie  z  przedmiotami 

ortopedycznymi, 

–  scharakteryzowa

ć

 biomechanik

ę

 mi

ęś

ni, 

–  scharakteryzowa

ć

 biomechanik

ę

 postawy stoj

ą

cej, 

–  scharakteryzowa

ć

 biomechanik

ę

 chodu, 

–  okre

ś

li

ć

 warunki zachowania równowagi ciała u osób korzystaj

ą

cych z 

zaopatrzenia ortopedycznego, 

–  opisa

ć

 główne układy biomechaniczne w protetyce ortopedycznej, 

–  scharakteryzowa

ć

  biomechanik

ę

  kr

ę

gosłupa  i  tułowia  oraz  zespoły 

chorobowe powoduj

ą

ce zaburzenia biomechaniczne, 

–  dobra

ć

  rozwi

ą

zania  konstrukcyjne  przedmiotów  ortopedycznych  do 

biomechanicznych wła

ś

ciwo

ś

ci kr

ę

gosłupa i tułowia, 

–  scharakteryzowa

ć

 

biomechanik

ę

 

ko

ń

czyny 

górnej 

zespoły 

chorobowe powoduj

ą

ce zaburzenia biomechaniczne, 

–   dobra

ć

  rozwi

ą

zania  konstrukcyjne  przedmiotów  ortopedycznych  do 

biomechanicznych wła

ś

ciwo

ś

ci ko

ń

czyny górnej, 

–  scharakteryzowa

ć

 

biomechanik

ę

 

ko

ń

czyny 

dolnej 

zespoły 

chorobowe powoduj

ą

ce zaburzenia biomechaniczne, 

–  dobra

ć

  rozwi

ą

zania  konstrukcyjne  przedmiotów  ortopedycznych  do 

biomechanicznych wła

ś

ciwo

ś

ci ko

ń

czyny dolnej, 

–  oceni

ć

 funkcjonalno

ść

 przedmiotów ortopedycznych, 

–  obja

ś

ni

ć

 

zasady 

metody 

usprawniania 

ruchowego 

osób 

zaopatrywanych w protezy ko

ń

czyn. 

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

79 

2. Materiał nauczania 

Metody badawcze w biomechanice. 
Elementy statyczne i dynamiczne organizmu człowieka. 
Systematyka ruchów człowieka. 
Ła

ń

cuchy kinematyczne. 

Znaczenie siły ci

ęŜ

ko

ś

ci dla statyki i dynamiki człowieka. 

D

ź

wignie biomechaniczne. 

Biomechanika tkanek. 
Zachowanie si

ę

 tkanek w kontakcie z przyrz

ą

dami ortopedycznymi. 

Biomechanika mi

ęś

ni. 

Biomechanika postawy stoj

ą

cej. 

Biomechanika chodu. 
Warunki 

zachowania 

równowagi 

ciała 

osób 

korzystaj

ą

cych  

z zaopatrzenia ortopedycznego. 
Układy biomechaniczne w protetyce ortopedycznej. 
Biomechanika kr

ę

gosłupa, tułowia, ko

ń

czyn. 

Biomechanika  zaopatrzenia  ortopedycznego  kr

ę

gosłupa,  tułowia, 

ko

ń

czyn. 

Ocena funkcjonalno

ś

ci przedmiotów ortopedycznych. 

Zasady  i  metody  usprawniania  ruchowego  osób  zaopatrywanych  
w protezy ko

ń

czyn. 

 

3. 

Ć

wiczenia 

  Wyznaczanie 

ś

rodka ci

ęŜ

ko

ś

ci ciała. 

  Analizowanie czynno

ś

ci chwytnej i d

ź

wigniowej ko

ń

czyny górnej. 

  Wykonywanie ustawienia ko

ń

czyny górnej w pozycji czynnej. 

  Wykonywanie ustawienia ko

ń

czyny dolnej w pozycji czynnej. 

  Analizowanie czynno

ś

ci ruchowej ko

ń

czyny dolnej. 

  Analizowanie przebiegu chodu. 

  Wykonywanie wykresu prawidłowego chodu. 

  Wykonywanie wykresu chodu z utykaniem. 

  Przeprowadzanie oceny zakresu ruchów w poszczególnych stawach. 

  Ocenianie ruchowych sprawno

ś

ci mi

ęś

ni. 

  Ocenianie protezy ko

ń

czyny górnej pod wzgl

ę

dem funkcjonalnym. 

  Ocenianie protezy ko

ń

czyny dolnej pod wzgl

ę

dem funkcjonalnym. 

  Okre

ś

lanie postawy ciała ró

Ŝ

nymi metodami. 

  Analizowanie  patomechaniki  kr

ę

gosłupa  w  przebiegu  zespołów 

chorobowych.  
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

80 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Model ko

ść

ca człowieka. 

Fotogramy  ciała  człowieka  i  jego  cz

ęś

ci  w  ró

Ŝ

nych  pozycjach 

funkcjonalnych. 
Fotogramy ciała ludzkiego w stanach patologicznych. 
Plansze obrazuj

ą

ce przedmioty ortopedyczne i sprz

ę

t rehabilitacyjny. 

Tablice pogl

ą

dowe  dotycz

ą

ce postawy ciała prawidłowej i patologicznej. 

Tablice  pogl

ą

dowe  czynno

ś

ci  chwytnych  i  d

ź

wigniowych  ko

ń

czyny 

górnej. 
Tablice pogl

ą

dowe czynno

ś

ciowej oceny i analizy chodu w protezach. 

Modele statyczne i dynamiczne przedmiotów ortopedycznych. 
Katalogi przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego. 

Przyrz

ą

dy do pomiarów antropometrycznych. 

Dokumentacja techniczna typowych przedmiotów ortopedycznych. 
 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Celem  realizacji  programu  jednostki  modułowej  jest  kształtowanie 

umiej

ę

tno

ś

ci rozpoznawania wpływu ró

Ŝ

nych czynników mechanicznych 

na organizm człowieka oraz analizy zjawisk mechanicznych zwi

ą

zanych 

z aktywno

ś

ci

ą

 człowieka. Zrozumienie praw biomechaniki i zastosowanie 

ich  w  projektowaniu  przedmiotów  ortopedycznych  pozwala  ł

ą

czy

ć

 

okre

ś

lone 

biomechanizmy 

naturalne 

ze 

współdziałaj

ą

cymi 

mechanizmami  przyrz

ą

dów  ortopedycznych.  Znalezienie  odpowiedzi  na 

pytanie: „jak porusza si

ę

 człowiek” wymaga zrozumienia praw mechaniki 

oraz  opanowania  podstaw  anatomii,  fizjologii  i  psychologii.  Dlatego 
podczas 

realizacji 

programu 

nauczyciel 

powinien 

wykorzysta

ć

 

umiej

ę

tno

ś

ci  opanowane  przez  ucznia  podczas  realizacji  programu 

jednostki  modułowej:  322[13].O1.02,  322[13].O1.03,  322[13]Z2.01  oraz 
umiej

ę

tno

ś

ci  z  fizyki  i  matematyki  opanowane  w szkole 

ś

redniej. 

Szczególn

ą

  uwag

ę

  nale

Ŝ

y  zwróci

ć

  na:  analiz

ę

  siły  działaj

ą

cej  na  układ 

kostno-stawowy, systematyk

ę

 ruchów oraz ła

ń

cuchy biokinematyczne.  

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania – uczenia si

ę

 jak: wykład problemowy, dyskusja dydaktyczna, 

ć

wiczenia  praktyczne.  Wskazane  s

ą

  formy  pracy  zespołowej,  grupowej 

i indywidualnej.  Zaj

ę

cia  nale

Ŝ

y  prowadzi

ć

  w  grupie  do  15  osób, 

z podziałem  na  zespoły  2–3  osobowe,  w  pracowni  ortopedycznej 
wyposa

Ŝ

onej w nowoczesne 

ś

rodki dydaktyczne.  

Ucze

ń

  wykonuj

ą

cy 

ć

wiczenia  powinien  mie

ć

  do  dyspozycji  instrukcj

ę

 

zawieraj

ą

c

ą

  przebieg  i  wskazówki  do  wykonania  zadania,  poradniki, 

tablice pogl

ą

dowe.  

W trakcie 

ć

wicze

ń

 nale

Ŝ

y zwraca

ć

 uwag

ę

 na staranno

ść

 i dokładno

ść

 

wykonania zadania.  

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

81 

W  procesie  nauczania  nale

Ŝ

y  zwraca

ć

  uwag

ę

  na  kształtowanie 

wra

Ŝ

liwo

ś

ci  na  specyficzne  problemy  osób  niepełnosprawnych, 

odpowiedzialno

ś

ci  za  poziom  własnych  umiej

ę

tno

ś

ci  zawodowych  oraz 

za efekty działa

ń

 i podejmowanych decyzji. 

 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

przez  cały  czas  realizacji  programu  jednostki  modułowej  według 
ustalonych  kryteriów  i  zgodnie  z  obowi

ą

zuj

ą

c

ą

  skal

ą

  ocen.  Kryteria 

oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  oraz  poziom  opanowania  przez 

uczniów  wiadomo

ś

ci  i  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych  ze  szczegółowych 

celów  kształcenia.  Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny 
post

ę

pów  uczniów  umo

Ŝ

liwi  nauczycielowi  dostosowanie  metod 

nauczania, organizacyjnych form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do 

predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 uwag

ę

 na: 

–  okre

ś

lenie uwarunkowa

ń

 maj

ą

cych wpływ na wykonywanie ruchu, 

–  przedstawienie  elementów  statycznych  i  dynamicznych  organizmu 

człowieka, 

–  przedstawienie systematyki ruchów człowieka, 
–  charakteryzowanie ła

ń

cuchów kinematycznych, 

–  charakteryzowanie d

ź

wigni biomechanicznych, 

–  okre

ś

lanie  warunków  zachowania  równowagi  ciała  u  osób 

korzystaj

ą

cych z zaopatrzenia ortopedycznego, 

–  dobieranie  rozwi

ą

za

ń

  konstrukcyjnych  przedmiotów  ortopedycznych 

do  biomechanicznych  wła

ś

ciwo

ś

ci  kr

ę

gosłupa,  tułowia,  ko

ń

czyny 

górnej, ko

ń

czyny dolnej, 

–  ocen

ę

 funkcjonalno

ś

ci przedmiotów ortopedycznych. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  ucznia  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  za 

pomoc

ą

: sprawdzianów ustnych i pisemnych oraz testów dydaktycznych.  

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

.  

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

82 

Moduł 322[13].Z3 
Produkcja sprz

ę

tu ortopedyczno-rehabilitacyjnego 

 

1. Cele kształcenia  

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  stosowa

ć

 

wiedz

ę

 

dziedziny 

anatomii, 

fizjologii, 

patologii 

i biomechaniki w projektowaniu przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego, 

–  charakteryzowa

ć

 zaburzenia funkcjonalne narz

ą

du ruchu wymagaj

ą

ce 

zaopatrzenia ortopedyczno-rehabilitacyjnego, 

–  ocenia

ć

  potrzeby  pacjenta  i  ustala

ć

  sposoby  zaopatrzenia 

ortopedycznego, 

–  projektowa

ć

 przedmioty ortopedyczne i sprz

ę

t rehabilitacyjny, 

–  wykorzystywa

ć

  nowoczesne  rozwi

ą

zania  konstrukcyjne  i  technologie 

w projektowaniu i wytwarzaniu przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego, 

–  dobiera

ć

  surowce  i  materiały  oraz  sposoby  ich  przetwarzania 

i obróbki, 

–  stosowa

ć

 

gotowe 

elementy 

półfabrykaty 

przedmiotów 

ortopedycznych 

do 

wykonywania 

sprz

ę

tu 

ortopedyczno- 

-rehabilitacyjnego, 

–  pobiera

ć

 miary i wykonywa

ć

 odlewy gipsowe, 

–  oblicza

ć

 koszty wykonania protezy, 

–  u

Ŝ

ytkowa

ć

 maszyny i urz

ą

dzenia stosowane w produkcji przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  nadzorowa

ć

 proces technologiczny produkcji sprz

ę

tu ortopedycznego. 

 

2. Wykaz jednostek modułowych 
 

Symbol jednostki 

modułowej 

Nazwa jednostki modułowej 

Orientacyjna 

liczba godzin na 

realizacj

ę

 

322[13].Z3.01 

Wykonywanie protez ko

ń

czyn dolnych 

110 

322[13].Z3.02 

Wykonywanie protez ko

ń

czyn górnych 

110 

322[13].Z3.03 

Wykonywanie aparatów ortopedycznych na 
ko

ń

czyny i tułów 

100 

322[13].Z3.04 

Wykonywanie obuwia ortopedycznego 

70 

322[13].Z3.05 

Wykonywanie zaopatrzenia lokomocyjno- 
rehabilitacyjnego 

58 

Razem 

448 

 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

83 

3. Schemat układu jednostek modułowych 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
4. Literatura 

Bolkowski S.: Elektrotechnika. WSiP, Warszawa 2004 
Buksi

ń

ski T., Szpecht A.: Rysunek techniczny. WSiP, Warszawa 2004 

Dega W., Senger A.: Ortopedia i rehabilitacja. PZWL, Warszawa 1996 
Ga

ź

dzik T.: Ortopedia i traumatologia. PZWL, Warszawa 2005 

Górecki  A.,  Grzegórski  Z.: 

Ś

lusarstwo  przemysłowe  i  usługowe.  WSiP, 

Warszawa 2004 
Górecki A.: Technologia ogólna. WSiP, Warszawa 2004 
Kiwerski J.: Rehabilitacja medyczna. PZWL, Warszawa 2003 
Lewandowski T.:Rysunek techniczny dla mechaników. WSiP, Warszawa 
2004 
Marciniak  W.,  Szulc  A.:  Wiktora  Degi  ortopedia  i  rehabilitacja.  PZWL, 
Warszawa 2005 
My

ś

liborski T.: Zaopatrzenie ortopedyczne. PZWL, Warszawa 1985 

322[13].Z3 

Produkcja sprz

ę

tu ortopedyczno

-

rehabilitacyjnego

 

322[13].Z3.01 

Wykonywanie protez 

ko

ń

czyn dolnych

 

322[13].Z3.02 

Wykonywanie protez 

ko

ń

czyn górnych

 

322[13].Z3.03 

Wykonywanie aparatów 

ortopedycznych na 

ko

ń

czyny i tułów 

i tułów

 

322[13].Z3.05 

Wykonywanie sprz

ę

tu 

lokomocyjno- 

-rehabilitacyjnego 

 

322[13].Z3.04 

Wykonywanie obuwia 

ortopedycznego

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

84 

Poty

ń

ski  A.:  Podstawy  technologii  i  konstrukcji  mechanicznych.  WSiP, 

Warszawa 2004 
Prosnak M., Łuczak E.: Podstawy biomechaniki ortopedycznej. Materiały 
pomocnicze. CMDN

Ś

SM, Warszawa 1988 

Prosnak  M.:  Podstawy  protetyki  ortopedycznej.  Materiały  pomocnicze. 
CMDN

Ś

SM, Warszawa 1988 

Prosnak  M.:Podstawy  technologii  ortopedycznej.  Materiały  pomocnicze. 
CMDN

Ś

SM, Warszawa 1987 

Prze

ź

dziak B.: Zaopatrzenie rehabilitacyjne. Via Media, Gda

ń

sk 2003, 

Rutkowski A.: Cz

ęś

ci maszyn. WSiP, Warszawa 2004 

Spodarek K.: Patologia narz

ą

du ruchu. PZWL, Warszawa 2005 

 

Wykaz  literatury  nale

Ŝ

y  aktualizowa

ć

  w  miar

ę

  ukazywania  si

ę

  nowych 

pozycji wydawniczych. 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

85 

Jednostka modułowa 322[13].Z3.01 
Wykonywanie protez ko

ń

czyn dolnych 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  scharakteryzowa

ć

 

przyczyny,  poziomy  i  rodzaje  amputacji  ko

ń

czyn 

dolnych, 

–  scharakteryzowa

ć

 konstrukcje protez ko

ń

czyn dolnych, 

–  dobra

ć

 rodzaj protezy ko

ń

czyny dolnej do poziomu, rodzaju amputacji 

i stanu kikuta, 

–  dobra

ć

 rozwi

ą

zania konstrukcyjne do potrzeb pacjenta, 

–  opracowa

ć

  dokumentacj

ę

  technologiczn

ą

  i  warsztatow

ą

  protezy 

ko

ń

czyny dolnej, 

–  dobra

ć

 oprzyrz

ą

dowanie do wykonania protezy ko

ń

czyny dolnej, 

–  pobra

ć

 miary od pacjenta, wykona

ć

 negatywy i pozytywy gipsowe, 

–  dobra

ć

 elementy, półfabrykaty i drobne  wyposa

Ŝ

enie do wytwarzania 

protez ko

ń

czyn dolnych,  

–  dobra

ć

 rodzaj zawieszenia protezy ko

ń

czyny dolnej, 

–  wykona

ć

 lej protezowy, 

–  wykona

ć

 monta

Ŝ

 i obróbk

ę

 wyko

ń

czeniow

ą

 protezy ko

ń

czyny dolnej, 

 

–  dokona

ć

 przymiarki protezy, 

–  wykona

ć

 pionowanie protezy, 

–  oceni

ć

 funkcjonowanie protezy w czasie chodu,  

–  oceni

ć

  poprawno

ść

  dopasowania  leja  w  warunkach  statycznych 

i dynamicznych, 

–  zastosowa

ć

  nowoczesne  rozwi

ą

zania  konstrukcyjne  w  protezowaniu 

ko

ń

czyn dolnych, 

–  wykona

ć

 napraw

ę

 protezy ko

ń

czyny dolnej, 

–  wykona

ć

 elementy i półfabrykaty protez ko

ń

czyn dolnych, 

–  sporz

ą

dzi

ć

 kosztorys wykonania protezy ko

ń

czyny dolnej, 

–  rozliczy

ć

 czas pracy i zu

Ŝ

ycie  materiałów niezb

ę

dnych  do wykonania 

protezy, 

–  wypełni

ć

 dokumentacj

ę

 ewidencyjn

ą

, materiałow

ą

 i finansow

ą

 

2. Materiał nauczania 

Poziomy i rodzaje amputacji ko

ń

czyn dolnych. 

Podstawowe oraz specjalne konstrukcje protez ko

ń

czyn dolnych. 

Sposoby i mo

Ŝ

liwo

ś

ci protezowania ko

ń

czyny dolnej. 

Kryteria doboru rodzaju protezy ko

ń

czyny dolnej. 

Dokumentacja technologiczna i warsztatowa protez ko

ń

czyny dolnej. 

Materiały,  elementy  i  półfabrykaty  do  wytwarzania  protez  ko

ń

czyny 

dolnej. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

86 

Pobranie miar, wykonywanie negatywów i pozytywów gipsowych. 
Procesy  technologiczne  produkcji  elementów,  półwyrobów  i  protez 
ko

ń

czyn dolnych. 

Ocena poprawno

ś

ci wykonania protez ko

ń

czyn dolnych. 

Naprawa protez ko

ń

czyn dolnych. 

Nowoczesne  rozwi

ą

zania  konstrukcyjne  w  protezowaniu  ko

ń

czyn 

dolnych. 
Protezowanie kikutów nietypowych. 
Sporz

ą

dzanie kosztorysów. 

Dokumentacja materiałowa, ewidencyjna i finansowa. 
 

3. 

Ć

wiczenia 

  Wykonywanie  protezy  typu  sandałowego  dla  pacjenta  po  amputacji  

ś

ródstopiu. 

  Wykonywanie leja protezowego ze skóry, laminatu, silikonu. 

  Wykonywanie  ze  skóry  protezy  stopy  bez  stawu  skokowego,  

po amputacji metod

ą

 Pirogowa lub Syme

`

a. 

  Wykonywanie protezy podudzia o konstrukcji wewn

ą

trzszkieletowej. 

  Wykonywanie protezy goleni z podparciem podrzepkowym. 

  Wykonywanie protezy podudzia z tulejk

ą

 udow

ą

.  

  Wykonywanie  protezy  podudzia  z  lejem  silikonowym  stanowi

ą

cym 

zawieszenie protezy. 

  Wykonywanie  protezy  ko

ń

czyny  po  amputacji  w  obr

ę

bie  uda,  

o konstrukcji skorupowej i konstrukcji modularnej. 

  Wykonywanie protezy ko

ń

czyny po wyłuszczeniu w stawie biodrowym 

z koszem  biodrowym 

wykonanym  z  laminatu  o  konstrukcji 

wewn

ą

trzszkieletowej. 

  Wykonywanie  pasów  do  zawieszenia  protezy  udowej  –  pasa 

ś

l

ą

skiego, biodrowego podgrzebieniowego, kalifornijskiego. 

  Opracowywanie  projektu  dokumentacji  technologicznej  protezy 

ko

ń

czyny dolnej. 

  Dobieranie  oprzyrz

ą

dowania  do  wykonania  zaprojektowanej  protezy 

ko

ń

czyny dolnej. 

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Katalogi  przedmiotów  ortopedycznych,  sprz

ę

tu  rehabilitacyjnego, 

półfabrykatów.  
Przykładowa dokumentacja techniczna protezy ko

ń

czyny dolnej. 

Normy 

dotycz

ą

ce 

projektowania 

wytwarzania 

przedmiotów 

ortopedycznych. 
Foliogramy dotycz

ą

ce protez ko

ń

czyn dolnych. 

Tablice przedstawiaj

ą

ce protezy ko

ń

czyny dolnej. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

87 

Eksponaty elementów protezy ko

ń

czyny dolnej. 

Filmy  dydaktyczne  na  temat  stosowania  nowoczesnych  protez  ko

ń

czyn 

dolnych. 
Materiały, narz

ę

dzia, przyrz

ą

dy, maszyny do wykonywania protez. 

 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Podstawowym celem realizacji programu jednostki jest przygotowanie 

ucznia  do  projektowania  i  wytwarzania  przedmiotów  ortopedycznych 
oraz  do  zaopatrzenia  ubytków  w  obr

ę

bie  ko

ń

czyny  dolnej.  Program 

nauczania jednostki nale

Ŝ

y realizowa

ć

 w korelacji z jednostkami 322[13], 

Z1.01  i  322[13].Z1.02.  Podczas  realizacji  programu  szczególn

ą

  uwag

ę

 

nale

Ŝ

y  zwróci

ć

  na:  zagadnienia  dotycz

ą

ce  procesu  technologicznego 

protetyki ko

ń

czyny dolnej, w tym na dobór rozwi

ą

za

ń

 konstrukcyjnych do 

potrzeb  pacjenta,  dopasowanie  leja  protezowego  do  kikuta,  pionowanie 
protezy,  biomechanik

ę

  chodu  protezowego  oraz  ocen

ę

  poprawno

ś

ci 

wykonania protezy.  

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania – uczenia si

ę

 jak: metoda przypadków, 

ć

wiczenia praktyczne, 

pokaz  z  obja

ś

nieniem,  pokaz  z  instrukta

Ŝ

em  dyskusja  wielokrotna. 

Podczas 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  prezentowa

ć

  modele  protez,  materiały, 

półfabrykaty  i  elementy  do  ich  wykonania  oraz    posługiwa

ć

  si

ę

 

dokumentacj

ą

  przedmiotów  ortopedycznych,  rysunkami,  szkicami  

i katalogami.  

Nale

Ŝ

y  podkre

ś

la

ć

  znaczenie  samokształcenia  w  pracy  technika 

ortopedy  oraz  korzystania  z  nowych  metod  i  technik  protezowania 
ko

ń

czyny 

dolnej, 

stosowania 

nowych 

materiałów 

rozwi

ą

za

ń

 

konstrukcyjnych.  

Zaleca  si

ę

,  aby 

ć

wiczenia  były  wykonywane  indywidualnie  oraz 

w zespołach  2–3  osobowych,  w  czasie  umo

Ŝ

liwiaj

ą

cym  ka

Ŝ

demu 

uczniowi  ukształtowanie  zaplanowanych  w  programie  umiej

ę

tno

ś

ci. 

Podczas  wykonywania 

ć

wicze

ń

  nauczyciel  powinien  obserwowa

ć

  prac

ę

 

ka

Ŝ

dego  ucznia  oraz  zapewni

ć

  mu  dodatkowe  konsultacje. 

Ć

wiczenia 

nale

Ŝ

y  prowadzi

ć

  w  grupie  do  15  osób,  w  pracowni  ortopedycznej 

wyposa

Ŝ

onej 

nowoczesne 

ś

rodki 

dydaktyczne 

oraz 

w zakładach wytwórczych zaopatrzenia ortopedycznego. 
 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

przez  cały  czas  realizacji  programu  jednostki  modułowej  według 
ustalonych  kryteriów  i  zgodnie  z  obowi

ą

zuj

ą

c

ą

  skal

ą

  ocen.  Kryteria 

oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  oraz  poziom  opanowania  przez 

uczniów  wiadomo

ś

ci  i  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych  ze  szczegółowych 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

88 

celów  kształcenia.  Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny 
post

ę

pów  uczniów  umo

Ŝ

liwi  nauczycielowi  dostosowanie  metod 

nauczania, organizacyjnych form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do 

predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 szczególn

ą

 uwag

ę

 na: 

–  dobieranie  protezy  ko

ń

czyny  dolnej  do  poziomu,  rodzaju  amputacji  

i stanu kikuta, 

–  dobieranie rozwi

ą

zania konstrukcyjnego do potrzeb pacjenta, 

–  opracowywanie  dokumentacji  technologicznej  i  warsztatowej  protezy 

ko

ń

czyny dolnej, 

–  dobieranie oprzyrz

ą

dowania do wykonania protezy ko

ń

czyny dolnej, 

–  wykonywanie elementów protezy i ich monta

Ŝ

–  ocen

ę

 poprawno

ś

ci wykonania protezy. 

Przedmiotem oceny powinna by

ć

 tak

Ŝ

e postawa zawodowa ucznia:  

–  odpowiedzialno

ść

 za wykonywane zadania, 

–  aktywno

ść

, zdyscyplinowanie, gotowo

ść

 do ci

ą

głego rozwoju, 

–  post

ę

powanie zgodnie z zasadami etyki. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  ucznia  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  za 

pomoc

ą

: sprawdzianów ustnych i pisemnych oraz testów dydaktycznych.  

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

.  

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

89 

Jednostka modułowa 322[13].Z3.02 
Wykonywanie protez ko

ń

czyn górnych 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  scharakteryzowa

ć

 poziomy i rodzaje amputacji ko

ń

czyn górnych, 

–  scharakteryzowa

ć

  konstrukcj

ę

  protez  kinetycznych,  kosmetycznych 

i roboczych, 

–  dobra

ć

  rodzaj  protezy  ko

ń

czyny  górnej  w  zale

Ŝ

no

ś

ci  od  poziomu 

i rodzaju amputacji, 

–  dobra

ć

 rozwi

ą

zania konstrukcyjne do potrzeb funkcyjnych pacjenta, 

–  wykona

ć

  zaopatrzenie  protezowe  ko

ń

czyny  górnej  na  poziomie  r

ę

ki, 

przedramienia i ramienia, 

–  opracowa

ć

  dokumentacj

ę

  technologiczn

ą

  i  warsztatow

ą

  protezy 

ko

ń

czyny górnej, 

–  dobra

ć

  materiały  i  oprzyrz

ą

dowanie  do  wykonania  protezy  ko

ń

czyny 

górnej, 

–  pobra

ć

 miary od pacjenta, wykona

ć

 negatywy i pozytywy gipsowe, 

–  wykona

ć

 lej protezowy,  

–  dobra

ć

  elementy,  półfabrykaty  oraz  dodatkowe  wyposa

Ŝ

enie  do 

wytworzenia protezy ko

ń

czyny górnej,  

–  wykona

ć

 monta

Ŝ

 i obróbk

ę

 ko

ń

cow

ą

 protezy ko

ń

czyny górnej, 

–  dobra

ć

 rodzaj zawieszenia protezy ko

ń

czyny górnej, 

–  zastosowa

ć

 

konstrukcji 

protezy 

mechanizmy 

kinetyczne 

poruszaj

ą

ce protez

ą

 

–  wykona

ć

 przymiarki protezy, 

–  zastosowa

ć

  nowoczesne  rozwi

ą

zania  konstrukcyjne  w  protezowaniu 

ko

ń

czyn górnych, 

–  oceni

ć

  poprawno

ść

  dopasowania  leja  w  warunkach  statycznych 

i dynamicznych, 

–  oceni

ć

 za pomoc

ą

 przyrz

ą

dów pomiarowych funkcjonalno

ść

 protezy, 

–  oceni

ć

 funkcjonalno

ść

 protezy za pomoc

ą

 testów zr

ę

czno

ś

ciowych,  

–  wykona

ć

 elementy i półfabrykaty protez ko

ń

czyn górnych, 

–  sporz

ą

dzi

ć

 kosztorys wykonania protezy ko

ń

czyny górnej, 

–  rozliczy

ć

 czas pracy i zu

Ŝ

ycie materiałów niezb

ę

dnych do wykonania 

protezy, 

–  wypełni

ć

 dokumentacj

ę

 ewidencyjn

ą

, materiałow

ą

 i finansow

ą

 

2. Materiał nauczania 

Poziomy i rodzaje amputacji ko

ń

czyn górnych. 

Protezy kinetyczne, kosmetyczne i robocze.  
Sposoby i mo

Ŝ

liwo

ś

ci protezowania ko

ń

czyny górnej.  

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

90 

Kryteria doboru rodzaju protezy ko

ń

czyny górnej. 

Dokumentacja technologiczna i warsztatowa protezy ko

ń

czyny górnej. 

Materiały,  elementy  i  półfabrykaty  do  wytwarzania  protez  ko

ń

czyny 

górnej. 
Pobranie miar, wykonywanie negatywów i pozytywów gipsowych. 
Proces  technologiczny  produkcji  elementów,  półwyrobów  i  protez 
ko

ń

czyn górnych. 

Ocena poprawno

ś

ci wykonania protezy ko

ń

czyny górnej. 

Naprawa protez ko

ń

czyn górnych. 

Nowoczesne  rozwi

ą

zania  konstrukcyjne  w  protezowaniu  ko

ń

czyn 

górnych. 
Sporz

ą

dzanie kosztorysów. 

Dokumentacja materiałowa, ewidencyjna i finansowa. 
 

3. 

Ć

wiczenia 

  Wykonywanie protezy kosmetycznej r

ę

ki z PCV. 

  Wykonywanie  ze  skóry  protezy  kosmetycznej  ko

ń

czyny  po 

wyłuszczeniu  r

ę

ki  w  stawie  nadgarstkowym,  ze  sznurowanym 

mankietem. 

  Wykonywanie  protezy  czynnej  z  hakiem  dwudzielnym  na  długi  kikut 

przedramienia z zachowanymi ruchami pronacji i supinacji. 

  Wykonywanie  protezy  kosmetycznej  ko

ń

czyny  z  krótkim  kikutem 

przedramienia, z przekładni

ą

 d

ź

wigniow

ą

 w łokciu. 

  Wykonywanie  protezy  kosmetycznej  ko

ń

czyny  po  wyłuszczeniu  

w stawie łokciowym, z zamkiem stawu łokciowego. 

  Wykonywanie 

protezy 

kosmetycznej 

ko

ń

czyny 

górnej 

po 

wyłuszczeniu w stawie barkowym.  

  Wykonywanie  protezy  ko

ń

czyny  typu  czynnego  po  wyłuszczeniu 

w stawie łokciowym i na długi kikut ramienia. 

  Opracowywanie  projektu  dokumentacji  technologicznej  protezy 

ko

ń

czyny górnej.  

  Dobieranie  oprzyrz

ą

dowania  do  wykonania  zaprojektowanej  protezy 

ko

ń

czyny górnej. 

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Katalogi  przedmiotów  ortopedycznych,  sprz

ę

tu  rehabilitacyjnego, 

półfabrykatów. 
Przykładowa dokumentacja techniczna protezy ko

ń

czyny górnej. 

Zestaw  norm  dotycz

ą

cych  projektowania  i  wytwarzania  przedmiotów 

ortopedycznych. 
Eksponaty elementów protez ko

ń

czyn górnych. 

Foliogramy dotycz

ą

ce rodzajów i wykonywania protez ko

ń

czyny górnej. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

91 

Filmy dydaktyczne dotycz

ą

ce wykonywania protez ko

ń

czyny górnej. 

Materiały, narz

ę

dzia, przyrz

ą

dy, maszyny do wykonania protezy. 

 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Podstawowym celem realizacji programu jednostki jest przygotowanie 

ucznia  do  projektowania  i  wytwarzania  przedmiotów  ortopedycznych  do 
zaopatrzenia  ubytków  w  obr

ę

bie  ko

ń

czyny  górnej.  Program  nauczania 

jednostki  nale

Ŝ

y  realizowa

ć

  w  korelacji  z  jednostkami  modułowymi: 

322[13]  Z1.01  i  JM.322[13].  Z1.02.  Podczas  realizacji  programu  nale

Ŝ

zwróci

ć

  uwag

ę

  na:  na  dobór  rozwi

ą

za

ń

  konstrukcyjnych  do  potrzeb 

pacjenta,  dobór  materiałów,  funkcjonalno

ść

,  estetyk

ę

  oraz  ocen

ę

 

poprawno

ś

ci wykonania protezy ko

ń

czyny górnej.  

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania-uczenia  si

ę

  jak:  metoda  przypadków, 

ć

wiczenia  praktyczne, 

pokaz  z  obja

ś

nieniem,  pokaz  z  instrukta

Ŝ

em,  dyskusj

ę

  wielokrotn

ą

Podczas 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  prezentowa

ć

  modele  protez,  materiały, 

półfabrykaty  i  elementy  do  ich  wykonania.  W  czasie 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

posługiwa

ć

  si

ę

  katalogami  przedmiotów  ortopedycznych,  rysunkami, 

szkicami i dokumentacj

ą

 techniczn

ą

.  

Nale

Ŝ

y  podkre

ś

la

ć

 rol

ę

,  jak

ą

 spełnia w  pracy  technika  ortopedy  stałe 

samokształcenie,  korzystanie  z  nowych  metod  i  technik  protezowania 
ko

ń

czyny  górnej,  stosowanie  nowych  materiałów  i  rozwi

ą

za

ń

 

konstrukcyjnych (protezy bioelektryczne, elektroniczne „sztuczne r

ę

ce”).  

Zaleca  si

ę

,  aby 

ć

wiczenia  były  wykonywane  indywidualnie  oraz 

w zespołach  2–3  osobowych,  w  czasie  umo

Ŝ

liwiaj

ą

cym  ka

Ŝ

demu 

uczniowi ukształtowanie zaplanowanych w programie umiej

ę

tno

ś

ci.  

Podczas  wykonywania 

ć

wicze

ń

  nauczyciel  powinien  obserwowa

ć

 

prac

ę

  ka

Ŝ

dego  ucznia  oraz  zapewni

ć

  mu  dodatkowe  konsultacje. 

Ć

wiczenia  nale

Ŝ

y  prowadzi

ć

  w  grupie  do  15  osób,  w  pracowni 

ortopedycznej  wyposa

Ŝ

onej  w  nowoczesne 

ś

rodki  dydaktyczne  oraz  

w zakładach wytwórczych zaopatrzenia ortopedycznego. 
 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

systematycznie  na  podstawie  kryteriów  przedstawionych  na  pocz

ą

tku 

zaj

ęć

.  Kryteria  oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  i  poziom 

opanowania  przez  uczniów  wiadomo

ś

ci  oraz  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych 

ze szczegółowych celów kształcenia.  

Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny  post

ę

pów  uczniów 

umo

Ŝ

liwi nauczycielowi dostosowanie metod nauczania, organizacyjnych 

form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 szczególn

ą

 uwag

ę

 na: 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

92 

–  dobieranie  rodzaju  protezy  ko

ń

czyny  górnej  do  poziomu,  rodzaju 

amputacji i stanu kikuta, 

–  dobieranie rozwi

ą

zania konstrukcyjnego do potrzeb pacjenta, 

–  wykonywanie  projektu  dokumentacji  technologicznej  i  warsztatowej 

protezy ko

ń

czyny górnej, 

–  dobieranie oprzyrz

ą

dowania do wykonania protezy ko

ń

czyny górnej, 

–  wykonywanie elementów protezy i ich monta

Ŝ

–  dokonywanie oceny poprawno

ś

ci wykonania protezy. 

Przedmiotem oceny powinna by

ć

 tak

Ŝ

e postawa zawodowa ucznia: 

–  odpowiedzialno

ść

 za wykonywane zadania, 

–  aktywno

ść

, zdyscyplinowanie, gotowo

ść

 do ci

ą

głego rozwoju, 

–  post

ę

powanie zgodnie z zasadami etyki. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  uczniów  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

 

poprzez: sprawdziany ustne i prace pisemne oraz testy dydaktyczne.  

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

.  

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

93 

Jednostka modułowa 322[13].Z3.03 
Wykonywanie aparatów ortopedycznych na 
ko

ń

czyny i tułów  

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  okre

ś

li

ć

 wskazania do stosowania ortez, 

–  scharakteryzowa

ć

 grupy funkcjonalne ortez, 

–  scharakteryzowa

ć

 formy konstrukcyjne ortez,  

–  scharakteryzowa

ć

 ortezy uniwersalne

–  scharakteryzowa

ć

 ortotyk

ę

 przypadków nagłych, 

–  wskaza

ć

 ujemne skutki stosowania ortez, 

–   wyja

ś

ni

ć

 zasady eksploatacji ortez, 

–  wyja

ś

ni

ć

 zasady stosowania ortez tułowia, ko

ń

czyn górnych i dolnych, 

–  scharakteryzowa

ć

  formy  konstrukcyjne  ortez  tułowia,  ko

ń

czyn 

górnych i dolnych, 

–  dobra

ć

 rozwi

ą

zania konstrukcyjne ortez do potrzeb pacjenta, 

–  dobra

ć

 materiały, elementy i półfabrykaty do wykonania ortez tułowia, 

ko

ń

czyny górnej i dolnej, 

–  dobra

ć

 oprzyrz

ą

dowanie do wykonania ortez tułowia i ko

ń

czyn, 

–  pobra

ć

 miary od pacjenta,  

–  opracowa

ć

  dokumentacj

ę

  technologiczn

ą

  i  warsztatow

ą

  wykonania 

ortez tułowia, ko

ń

czyny górnej i dolnej, 

–  wykona

ć

 ortezy tułowia, ko

ń

czyny górnej i dolnej, 

–  dopasowa

ć

 ortez

ę

 tułowia, ko

ń

czyny górnej i dolnej, 

–  oceni

ć

 funkcjonalno

ść

, estetyk

ę

 i wykonanie ortez tułowia i ko

ń

czyn, 

–  wykona

ć

 przedmioty ortopedyczne do leczenia bocznego skrzywienia 

kr

ę

gosłupa, 

–  scharakteryzowa

ć

 

formy 

konstrukcyjne 

pasów 

brzusznych 

i przepuklinowych, 

–  wykona

ć

 pasy brzuszne i przepuklinowe, 

–  scharakteryzowa

ć

 formy konstrukcyjne kołnierzy ortopedycznych, 

–  wykona

ć

 kołnierze ortopedyczne, 

–  scharakteryzowa

ć

 formy konstrukcyjne pomocy do pionizacji, 

–  sporz

ą

dzi

ć

 kosztorys wykonania aparatu ortopedycznego, 

–  rozliczy

ć

 czas pracy i zu

Ŝ

ycie materiałów niezb

ę

dnych do wykonania 

aparatu ortopedycznego, 

–  wypełni

ć

 dokumentacj

ę

 ewidencyjn

ą

, materiałow

ą

 i finansow

ą

 

 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

94 

2. Materiał nauczania 

Wskazania do stosowania ortez. 
Grupy funkcjonalne ortez. 
Formy konstrukcyjne ortez.  
Ortezy uniwersalne

Ortotyka przypadków nagłych. 
Ujemne skutki stosowania ortez.  
Zasady stosowania i eksploatacji ortez. 
Formy konstrukcje ortez tułowia, ko

ń

czyn górnych i dolnych. 

Produkcja ortez. 
Dopasowywanie ortez. 
Ocenia funkcjonalno

ś

ci ortez. 

Przedmioty ortopedyczne do leczenia bocznego skrzywienia kr

ę

gosłupa. 

Pasy brzuszne i przepuklinowe. 
Kołnierze ortopedyczne. 
Parapodia. 
Sporz

ą

dzanie kosztorysów. 

Dokumentacja materiałowa, ewidencyjna i finansowa. 
 

3. 

Ć

wiczenia 

 

Wykonywanie ortezy stabilizuj

ą

cej nadgarstek, z szyn

ą

 na przedrami

ę

 

i z podparciem strony dłoniowej r

ę

ki.

 

 

Wykonywanie ortezy wspomagaj

ą

cej prostowanie r

ę

ki.

 

 

Wykonywanie ortezy stabilizuj

ą

cej staw barkowy.

 

 

Wykonywanie aparatu odci

ąŜ

aj

ą

cego ko

ń

czyn

ę

 doln

ą

 typu Thomasa, 

ze strzemieniem zewn

ę

trznym.

 

 

Wykonywanie aparatu szynowo-opaskowego goleni.

 

 

Wykonywanie  aparatów  stabilizuj

ą

cych  staw  kolanowy,  z  szynami 

bocznymi.

 

 

Wykonywanie ortezy koryguj

ą

cej przeprost kolana.

 

 

Wykonywanie ortez zapobiegaj

ą

cych opadaniu stopy pora

Ŝ

ennej.

 

 

Wykonywanie gorsetu Jewetta.

 

 

Wykonywanie sznurówki l

ę

d

ź

wiowo-krzy

Ŝ

owej typu mi

ę

kkiego.

 

 

Wykonywanie pasów przepuklinowych i brzusznych.

 

 

Wykonywanie kołnierzy typu Schanza i typu Floryda.

 

 

Wykonywanie aparatu odwodz

ą

cego Frejki.

 

 

Wykonywanie łuski na stop

ę

 i gole

ń

.

 

  Wykonywanie projektu dokumentacji technologicznej ortez.  

  Dobieranie oprzyrz

ą

dowania do wykonania zaprojektowanej ortezy. 

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

95 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Katalogi  przedmiotów  ortopedycznych,  sprz

ę

tu  rehabilitacyjnego, 

półfabrykatów. 
Przykładowa dokumentacja techniczna ortez. 
Normy 

dotycz

ą

ce 

projektowania 

wytwarzania 

przedmiotów 

ortopedycznych. 
Foliogramy dotycz

ą

ce wytwarzania ortez. 

Tablice przedstawiaj

ą

ce ró

Ŝ

nego rodzaju ortezy. 

Filmy dydaktyczne. 
Eksponaty ortez, kołnierzy ortopedycznych. 
Materiały, narz

ę

dzia, przyrz

ą

dy, maszyny do wytwarzania ortez. 

 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Podstawowym celem realizacji programu jednostki jest przygotowanie 

ucznia  do  projektowania  i  wytwarzania  aparatów  ortopedycznych  na 
tułów  i  ko

ń

czyny.  Program  jednostki  modułowej  nale

Ŝ

y  realizowa

ć

 

w  korelacji  z  jednostkami  modułowymi:  322[13].Z1.01  i  322[13].Z1.02. 
Szczególn

ą

  uwag

ę

  nale

Ŝ

y  zwróci

ć

  na:  proces  technologiczny 

wytwarzania ortez, dost

ę

pno

ść

 i terminowo

ść

 zaopatrzenia ortotycznego, 

dobór  rozwi

ą

za

ń

  konstrukcyjnych  i  gotowych  produktów  do  potrzeb 

pacjenta, 

dobór 

materiałów, 

funkcjonalno

ść

estetyk

ę

zasady 

dopasowywania oraz wskazania dotycz

ą

ce eksploatacji ortez.  

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania - uczenia si

ę

 jak: metoda przypadków, 

ć

wiczenia praktyczne, 

pokaz  z  obja

ś

nieniem,  pokaz  z  instrukta

Ŝ

em,  metoda  dyskusji 

wielokrotnej.  Podczas 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  prezentowa

ć

  modele  ortez, 

materiały,  półfabrykaty  i  elementy  do  ich  wykonania.  W  czasie 

ć

wicze

ń

 

nale

Ŝ

y  posługiwa

ć

  si

ę

  katalogami  przedmiotów  ortopedycznych, 

rysunkami, szkicami i dokumentacj

ą

 techniczn

ą

.  

Nale

Ŝ

y podkre

ś

la

ć

 istotn

ą

 rol

ę

, jak

ą

 spełnia w pracy technika ortopedy 

stałe  samokształcenie,  korzystanie  z  nowych  metod  i  technik 
wytwarzania  aparatów  ortopedycznych,  nowych  materiałów  i  rozwi

ą

za

ń

 

konstrukcyjnych.  

Zaleca  si

ę

,  aby 

ć

wiczenia  były  wykonywane  indywidualnie  oraz 

w zespołach  2–3  osobowych,  w  czasie  umo

Ŝ

liwiaj

ą

cym  ka

Ŝ

demu 

uczniowi ukształtowanie zaplanowanych w programie umiej

ę

tno

ś

ci.  

Podczas  wykonywania 

ć

wicze

ń

  nauczyciel  powinien  obserwowa

ć

 

prac

ę

 ka

Ŝ

dego ucznia oraz zapewni

ć

 mu dodatkowe konsultacje. Zaj

ę

cia 

nale

Ŝ

y  prowadzi

ć

  w  grupie  do  15  osób,  w  pracowni  ortopedycznej 

wyposa

Ŝ

onej  w  nowoczesne 

ś

rodki  dydaktyczne  oraz  w  zakładach 

wytwórczych zaopatrzenia ortopedycznego. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

96 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

systematycznie  na  podstawie  kryteriów  przedstawionych  na  pocz

ą

tku 

zaj

ęć

.  Kryteria  oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  i  poziom 

opanowania  przez  uczniów  wiadomo

ś

ci  oraz  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych 

ze szczegółowych celów kształcenia.  

Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny  post

ę

pów  uczniów 

umo

Ŝ

liwi nauczycielowi dostosowanie metod nauczania, organizacyjnych 

form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 uwag

ę

 na: 

–  charakteryzowanie  form  konstrukcyjnych  ortez  tułowia,  ko

ń

czyn 

górnych i dolnych, 

–  dobieranie rozwi

ą

zania konstrukcyjnego ortezy do potrzeb pacjenta, 

–  wykonywanie ortezy tułowia, ko

ń

czyny górnej i dolnej, 

–  dopasowywanie ortezy tułowia, ko

ń

czyny górnej i dolnej, 

–  dokonywanie oceny funkcjonalno

ś

ci i estetyki wykonania ortez tułowia 

i ko

ń

czyn, 

Przedmiotem oceny powinna by

ć

 tak

Ŝ

e postawa zawodowa ucznia: 

–  odpowiedzialno

ść

 za wykonywane zadania, 

–  aktywno

ść

, zdyscyplinowanie, gotowo

ść

 do ci

ą

głego rozwoju, 

–  post

ę

powanie zgodnie z zasadami etyki. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  uczniów  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  na 

podstawie: 

sprawdzianów 

ustnych 

pisemnych 

oraz 

testów 

dydaktycznych.  

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

.  

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

97 

Jednostka modułowa 322[13].Z3.04 
Wykonywanie obuwia ortopedycznego 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  wskaza

ć

  zmiany  patologiczne  wymagaj

ą

ce  zastosowania  obuwia 

ortopedycznego, 

–  scharakteryzowa

ć

 grupy funkcjonalne obuwia ortopedycznego, 

–  scharakteryzowa

ć

  elementy  konstrukcyjne  stałe  i  dodatkowe  obuwia 

ortopedycznego, 

–  dostosowa

ć

  formy  konstrukcyjne  obuwia  ortopedycznego  do  zmian 

patologicznych, 

–  pobra

ć

 miary od pacjenta i wykona

ć

 projekt obuwia ortopedycznego, 

–  dobra

ć

 surowce i materiały do wykonania poszczególnych elementów 

obuwia ortopedycznego, 

–  dobra

ć

 metody i techniki do wykonania obuwia ortopedycznego,  

–  obsłu

Ŝ

y

ć

  maszyny,  narz

ę

dzia  i  przybory  stosowane  w  obuwnictwie 

ortopedycznym,  

–  wykona

ć

 wa

Ŝ

niejsze formy konstrukcyjne obuwia ortopedycznego, 

–  dostosowa

ć

 obuwie ortopedyczne do kształtu i wielko

ś

ci stopy, 

–  przystosowa

ć

 obuwie standardowe do zmian funkcjonalnych stopy, 

–  okre

ś

li

ć

 wskazania do zastosowania wkładek ortopedycznych, 

–  scharakteryzowa

ć

 

rodzaje 

wkładek 

ortopedycznych 

ich 

przeznaczenie,  

–  dobra

ć

 surowce i materiały do wykonania wkładki ortopedycznej, 

–  wykona

ć

 wa

Ŝ

niejsze formy konstrukcyjne wkładek ortopedycznych, 

–  dopasowa

ć

 wkładk

ę

 ortopedyczn

ą

 do buta, 

–  sporz

ą

dzi

ć

 kosztorys wykonania obuwia ortopedycznego, 

–  rozliczy

ć

 czas pracy i zu

Ŝ

ycie materiałów niezb

ę

dnych do wykonania 

obuwia, 

–  wypełni

ć

 dokumentacj

ę

 ewidencyjn

ą

, materiałow

ą

 i finansow

ą

 

2. Materiał nauczania 

Wskazania do stosowania obuwia ortopedycznego. 
Grupy funkcjonalne obuwia ortopedycznego. 
Budowa obuwia ortopedycznego. 
Formy konstrukcyjne obuwia ortopedycznego. 
Projektowanie obuwia ortopedycznego i wkładek ortopedycznych. 
Surowce i materiały do wykonania obuwia i wkładek ortopedycznych. 
Wskazania do stosowania wkładek ortopedycznych. 
Formy konstrukcyjne wkładek ortopedycznych. 
Proces technologiczny obuwia i wkładek ortopedycznych. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

98 

Adaptacja typowego obuwia do celów ortopedycznych. 
Dopasowywanie obuwia i wkładek ortopedycznych. 
Sporz

ą

dzanie kosztorysów. 

Dokumentacja materiałowa, ewidencyjna i finansowa. 
 

3. 

Ć

wiczenia 

  Wykonywanie  obuwia  wyrównuj

ą

cego  skrócenie  stopy  w  ustawieniu 

ko

ń

skim. 

  Wykonywanie  obuwia  na  stop

ę

  ko

ń

sko-szpotaw

ą

  z  resztkow

ą

 

deformacj

ą

  Wykonywanie obuwia na stop

ę

 pi

ę

tow

ą

 utrwalon

ą

  Wykonywanie obuwia na stop

ę

 płasko-ko

ś

law

ą

 nie utrwalon

ą

  Wykonywanie  wkładek  uzupełniaj

ą

cych  ubytek  stopy  w  obr

ę

bie 

palców lub głów ko

ś

ci 

ś

ródstopia. 

  Wykonywanie obuwia wyrównuj

ą

cego skrócenie ko

ń

czyny. 

  Wykonywanie wkładek do obuwia dla dzieci na stopy płasko-ko

ś

lawe. 

  Wykonywanie wkładek unosz

ą

cych sklepienie poprzeczne stopy. 

  Opracowywanie  projektu  dokumentacji  technologicznej  obuwia 

ortopedycznego.  

  Dobieranie  oprzyrz

ą

dowania  do  wykonania  zaprojektowanego 

obuwia. 

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Modele anatomiczne stopy. 
Plansze ciała ludzkiego w stanach patologicznych. 
Plansze  ciała  ludzkiego  i  jego  cz

ęś

ci  w  ró

Ŝ

nych  pozycjach 

funkcjonalnych. 
Plansze postawy prawidłowej i postaw patologicznych. 
Plansze faz i okresów chodu. 
Katalogi  przedmiotów  ortopedycznych,  sprz

ę

tu  rehabilitacyjnego, 

półfabrykatów. 
Przykładowa dokumentacja techniczna obuwia ortopedycznego. 
Normy 

dotycz

ą

ce 

projektowania 

wytwarzania 

przedmiotów 

ortopedycznych. 
Eksponaty obuwia ortopedycznego. 
Materiały,  narz

ę

dzia,  przyrz

ą

dy,  maszyny  do  wytwarzania  obuwia 

ortopedycznego. 
 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Podstawowym celem realizacji programu jednostki jest przygotowanie 

ucznia  do  projektowania  i  wytwarzania  obuwia  ortopedycznego  oraz 
wkładek 

ortopedycznych.  Program 

jednostki 

modułowej 

nale

Ŝ

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

99 

realizowa

ć

  w  korelacji  z  jednostkami  modułowymi:  322[13].Z1.01 

i  322[13].Z1.02.  Szczególn

ą

  uwag

ę

  nale

Ŝ

y  zwróci

ć

  na:  proces 

technologiczny  wytwarzania  obuwia  ortopedycznego,  dobór  rozwi

ą

za

ń

 

konstrukcyjnych do potrzeb pacjenta, dobór materiałów, funkcjonalno

ść

estetyk

ę

 oraz ocen

ę

 poprawno

ś

ci wykonania obuwia.  

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania – uczenia si

ę

 jak: metoda przypadków, 

ć

wiczenia praktyczne, 

pokaz  z  obja

ś

nieniem,  pokaz  z instrukta

Ŝ

em,  metoda  dyskusji 

wielokrotnej.  Podczas 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  prezentowa

ć

  modele  obuwia  

i  wkładek  ortopedycznych,  materiały,  półfabrykaty  i  elementy  do  ich 
wykonania.  W  czasie 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  posługiwa

ć

  si

ę

  katalogami 

przedmiotów  ortopedycznych,  rysunkami,  szkicami  i  dokumentacj

ą

 

techniczn

ą

.  Nale

Ŝ

y  podkre

ś

la

ć

  znaczenie  samokształcenia  w  pracy 

technika ortopedy oraz korzystania z nowych rozwi

ą

za

ń

 w kalceotyce.  

Zaleca  si

ę

,  aby 

ć

wiczenia  były  wykonywane  indywidualnie  oraz 

w zespołach  2–3  osobowych,  w  czasie  umo

Ŝ

liwiaj

ą

cym  ka

Ŝ

demu 

uczniowi ukształtowanie zaplanowanych w programie umiej

ę

tno

ś

ci.  

Podczas  wykonywania 

ć

wicze

ń

  nauczyciel  powinien  obserwowa

ć

 

prac

ę

 ka

Ŝ

dego ucznia oraz zapewni

ć

 mu dodatkowe konsultacje.  

Zaj

ę

cia  nale

Ŝ

y  prowadzi

ć

  w  grupie  do  15  osób,  w  pracowni 

ortopedycznej  wyposa

Ŝ

onej  w  nowoczesne 

ś

rodki  dydaktyczne  oraz  

w zakładach wytwórczych zaopatrzenia ortopedycznego. 
 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

przez  cały  czas  realizacji  programu  jednostki  modułowej  na  podstawie 
ustalonych  kryteriów  i  zgodnie  z  obowi

ą

zuj

ą

c

ą

  skal

ą

  ocen.  Z  kryteriami 

oceny  ucze

ń

  powinien  by

ć

  zapoznany  w  chwili  rozpoczynania  realizacji 

jednostki modułowej.  

Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny  post

ę

pów  uczniów 

umo

Ŝ

liwi nauczycielowi dostosowanie metod nauczania, organizacyjnych 

form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 uwag

ę

 na: 

–  charakteryzowanie grup funkcjonalnych obuwia ortopedycznego, 
–  charakteryzowanie elementów konstrukcyjnych stałych i dodatkowych 

obuwia ortopedycznego, 

–  dostosowywanie  formy  konstrukcyjnej  obuwia  ortopedycznego 

do zmian patologicznych stopy, 

–  wykonywanie 

wa

Ŝ

niejszych 

form 

konstrukcyjnych 

obuwia 

ortopedycznego, 

–  wykonywanie 

wa

Ŝ

niejszych 

form 

konstrukcyjnych 

wkładek 

ortopedycznych. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

100 

Przedmiotem oceny powinna by

ć

 tak

Ŝ

e postawa zawodowa ucznia: 

–  odpowiedzialno

ść

 za wykonywane zadania, 

–  aktywno

ść

, zdyscyplinowanie, gotowo

ść

 do ci

ą

głego rozwoju, 

–  post

ę

powanie zgodne z zasadami etyki. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  uczniów  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  na 

podstawie: 

sprawdzianów 

ustnych 

pisemnych 

oraz 

testów 

dydaktycznych.  

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

.  

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

 

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

101 

Jednostka modułowa 322[13].Z3.05 
Wykonywanie

 

sprz

ę

tu lokomocyjno- 

-rehabilitacyjnego  

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  okre

ś

li

ć

  wskazania  do  stosowania  lasek  podpórczych,  kul,  podpórek 

wielopunktowych,  

–  scharakteryzowa

ć

  formy  konstrukcyjne  lasek  podpórczych,  kul, 

podpórek wielopunktowych, 

–  dobra

ć

  rodzaj  laski  podpórczej,  kuli,  podpórki  wielopunktowej  do 

potrzeb pacjenta, 

–  dobra

ć

  surowce,  elementy  i  półfabrykaty  do  wykonania  lasek 

podpórczych, kul, podpórek wielopunktowych, 

–  dobra

ć

  oprzyrz

ą

dowanie  do  wykonania  lasek  podpórczych,  kul, 

podpórek wielopunktowych, 

–  opracowa

ć

  dokumentacj

ę

  technologiczn

ą

  i  warsztatow

ą

  wykonania 

lasek podpórczych, kul, podpórek wielopunktowych, 

–  wykona

ć

  wa

Ŝ

niejsze  formy  konstrukcyjne  lasek  podpórczych,  kul, 

podpórek wielopunktowych, 

–  okre

ś

li

ć

 wskazania do stosowania wózków inwalidzkich, 

–  scharakteryzowa

ć

 formy konstrukcyjne wózków inwalidzkich, 

–  opisa

ć

 odmiany wózków, 

–  dobra

ć

 rodzaj wózka do potrzeb funkcjonalnych pacjenta, 

–  dopasowa

ć

 wózek do wagi i wymiarów pacjenta, 

–  opracowa

ć

  dokumentacj

ę

  technologiczn

ą

  i  warsztatow

ą

  wykonania 

wózka inwalidzkiego, 

–  dobra

ć

  surowce,  elementy  i  półfabrykaty  do  wykonania  wózka 

inwalidzkiego, 

–  dobra

ć

 oprzyrz

ą

dowanie do wykonania wózka inwalidzkiego, 

–  wykona

ć

 wa

Ŝ

niejsze formy konstrukcyjne wózków inwalidzkich, 

–  zastosowa

ć

  nowoczesne  rozwi

ą

zania  konstrukcyjne  w  produkcji 

wózków inwalidzkich, 

–  wykona

ć

 materace i poduszki przeciwodle

Ŝ

ynowe. 

 

2. Materiał nauczania 

Wskazania do stosowania zaopatrzenia lokomocyjno-rehabilitacyjnego. 
Rodzaje zaopatrzenia lokomocyjno-rehabilitacyjnego. 
Formy konstrukcyjne, lasek podpórczych, kul, podpórek wielopunktowych, 
wózków inwalidzkich. 
Wytwarzanie pomocy lokomocyjno-rehabilitacyjnych. 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

102 

Dopasowywanie pomocy lokomocyjno-rehabilitacyjnych. 
Przedmioty przeciwodle

Ŝ

ynowe. 

 

3. 

Ć

wiczenia 

  Wykonywanie laski typu czwórnóg. 

  Wykonywanie 

kuli 

łokciowej, 

mankietem 

zaciskaj

ą

cym 

i z mankietem otwartym. 

  Wykonywanie balkoniku z czteropunktowym podparciem na nó

Ŝ

kach. 

  Wykonywanie  balkoniku  do  chodzenia,  z  kółkami  zamocowanymi 

z przodu i nó

Ŝ

kami z tyłu. 

  Wykonywanie  wózka  inwalidzkiego  z  nap

ę

dem  r

ę

cznym,  składanego 

typu:  oparcie  boczne  długie  stałe,  podnó

Ŝ

ki  zdejmowane  z  regulacj

ą

 

długo

ś

ci. 

  Wykonywanie poduszki przeciwodle

Ŝ

ynowej z pianki poliuretanowej. 

 

4. 

Ś

rodki dydaktyczne 

Katalogi  przedmiotów  ortopedycznych,  sprz

ę

tu  rehabilitacyjnego, 

półfabrykatów. 
Przykładowa dokumentacja techniczna sprz

ę

tu rehabilitacyjnego. 

Normy 

dotycz

ą

ce 

projektowania 

wytwarzania 

przedmiotów 

ortopedycznych. 
Eksponaty sprz

ę

tu lokomocyjno-rehabilitacyjnego. 

Foliogramy dotycz

ą

ce sprz

ę

tu lokomocyjno-rehabilitacyjnego. 

Tablice przedstawiaj

ą

ce sprz

ę

t lokomocyjny i rehabilitacyjny.  

Materiały,  narz

ę

dzia,  przyrz

ą

dy,  maszyny  do  wytwarzania  sprz

ę

tu 

lokomocyjno-rehabilitacyjnego. 
 

5. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Podstawowym celem realizacji programu jednostki jest przygotowanie 

ucznia  do  projektowania  i  wytwarzania  przedmiotów  lokomocyjno-
rehabilitacyjnych.  Program  jednostki  nale

Ŝ

y  realizowa

ć

  w  korelacji 

z  jednostkami  modułowymi:  322[13].Z1.01  i  322[13].Z1.02.  Szczególn

ą

 

uwag

ę

  nale

Ŝ

y  zwróci

ć

  na:  proces  technologiczny  wytwarzania 

zaopatrzenia 

lokomocyjno-rehabilitacyjnego, 

dobór 

rozwi

ą

za

ń

 

konstrukcyjnych 

do 

potrzeb 

pacjenta, 

dobór 

materiałów 

oraz 

funkcjonalno

ść

,  estetyk

ę

  i  ocen

ę

  poprawno

ś

ci  wykonania  przedmiotów 

ortopedycznych.  

W  procesie  kształcenia  proponuje  si

ę

  stosowanie  takich  metod 

nauczania – uczenia si

ę

 jak: metoda przypadków, pokaz z obja

ś

nieniem, 

pokaz  z  instrukta

Ŝ

em, 

ć

wiczenia  praktyczne,  metoda  dyskusji 

wielokrotnej.  Podczas 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  prezentowa

ć

  sprz

ę

t  lokomocyjno-

rehabilitacyjny,  materiały,  półfabrykaty  i  elementy  do  jego  wykonania. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

103 

 W  czasie 

ć

wicze

ń

  nale

Ŝ

y  posługiwa

ć

  si

ę

  katalogami  przedmiotów 

ortopedycznych, rysunkami, szkicami i dokumentacj

ą

 techniczn

ą

.  

Nale

Ŝ

y  podkre

ś

la

ć

  znaczenie  samokształcenia  w  pracy  technika 

ortopedy,  a  szczególnie  korzystania  z  nowych  metod  i  technik 
zaopatrzenia 

ortopedycznego, 

stosowanie 

nowych 

materiałów 

i rozwi

ą

za

ń

 konstrukcyjnych.  

Zaleca  si

ę

,  aby 

ć

wiczenia  były  wykonywane  indywidualnie  oraz 

w zespołach  2–3  osobowych,  w  czasie  umo

Ŝ

liwiaj

ą

cym  ka

Ŝ

demu 

uczniowi ukształtowanie zaplanowanych w programie umiej

ę

tno

ś

ci.  

Podczas  wykonywania 

ć

wicze

ń

  nauczyciel  powinien  obserwowa

ć

 

prac

ę

 ka

Ŝ

dego ucznia oraz zapewni

ć

 mu dodatkowe konsultacje.  

Zaj

ę

cia  nale

Ŝ

y  prowadzi

ć

  w grupie  do  15  osób,  w  pracowni 

ortopedycznej  wyposa

Ŝ

onej  w  nowoczesne 

ś

rodki  dydaktyczne  oraz 

w zakładach wytwórczych zaopatrzenia ortopedycznego. 
 

6. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

systematycznie  na  podstawie  kryteriów  przedstawionych  na  pocz

ą

tku 

zaj

ęć

.  Kryteria  oceniania  powinny  uwzgl

ę

dnia

ć

  zakres  i  poziom 

opanowania  przez  uczniów  wiadomo

ś

ci  oraz  umiej

ę

tno

ś

ci  wynikaj

ą

cych 

ze szczegółowych celów kształcenia.  

Systematyczne  prowadzenie  kontroli  i  oceny  post

ę

pów  uczniów 

umo

Ŝ

liwi nauczycielowi dostosowanie metod nauczania, organizacyjnych 

form pracy oraz 

ś

rodków dydaktycznych do predyspozycji uczniów. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 uwag

ę

 na: 

–  okre

ś

lenie wskaza

ń

 do stosowania lasek podpórczych, kul, podpórek 

wielopunktowych, wózków inwalidzkich, 

–  charakteryzowanie  form  konstrukcyjnych  lasek  podpórczych,  kul, 

podpórek wielopunktowych, wózków inwalidzkich, 

–  dobieranie  rodzaju  laski  podpórczej,  kuli,  podpórki  wielopunktowej, 

wózka inwalidzkiego do potrzeb pacjenta, 

–  wykonywanie  wa

Ŝ

niejszych  form  konstrukcyjnych  lasek  podpórczych, 

kul, podpórek wielopunktowych, wózków inwalidzkich, 

–  wykonywanie materaca i poduszki przeciwodle

Ŝ

ynowej. 

Przedmiotem oceny powinna by

ć

 tak

Ŝ

e postawa zawodowa ucznia: 

–  odpowiedzialno

ść

 za wykonywane zadania, 

–  aktywno

ść

, zdyscyplinowanie, gotowo

ść

 do ci

ą

głego rozwoju, 

–  post

ę

powanie zgodne z zasadami etyki. 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  poznawczych  uczniów  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  na 

podstawie: sprawdzianów ustnych i pisemnych, testy dydaktyczne.  

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

104 

Sprawdzanie  osi

ą

gni

ęć

  praktycznych  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  si

ę

  poprzez: 

obserwacj

ę

  bezpo

ś

redni

ą

  pracy  uczniów  w  trakcie  wykonywania 

ć

wicze

ń

.  

W  ko

ń

cowej  ocenie  osi

ą

gni

ęć

  uczniów  nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  wyniki 

wszystkich metod sprawdzania zastosowanych przez nauczyciela.  

 

 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

105 

Moduł 322[13].Z4 
Praktyka zawodowa
 

 

1. Cele kształcenia  

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  planowa

ć

  i  realizowa

ć

  zadania  zwi

ą

zane  z  zaopatrzeniem  pacjenta 

w przedmioty ortopedyczne i sprz

ę

t rehabilitacyjny, 

–  ocenia

ć

 

potrzeby 

pacjenta, 

ustala

ć

 

sposoby 

zaopatrzenia 

ortopedycznego, 

–  pobiera

ć

 miary, wykonywa

ć

 odlewy gipsowe,  

–  projektowa

ć

 przedmioty ortopedyczne i sprz

ę

t rehabilitacyjny, 

–  wykorzystywa

ć

  nowoczesne  rozwi

ą

zania  konstrukcyjne,  technologie, 

surowce 

materiały 

podczas 

projektowania 

przedmiotów 

ortopedycznych, 

–  dobiera

ć

 

rozwi

ą

zania 

konstrukcyjne 

przedmiotów 

do 

biomechanicznych wła

ś

ciwo

ś

ci organizmu człowieka, 

–  dobiera

ć

  metody  przetwarzania  i  obróbki  surowców  oraz  materiałów 

wykorzystywanych w technice ortopedycznej, 

–  stosowa

ć

 

gotowe 

elementy 

półfabrykaty 

przedmiotów 

ortopedycznych w rozwi

ą

zaniach konstrukcyjnych, 

–  wykonywa

ć

  monta

Ŝ

  i  demonta

Ŝ

  oraz  obróbk

ę

  ko

ń

cow

ą

  przedmiotów 

ortopedycznych, 

–  posługiwa

ć

 si

ę

 przyrz

ą

dami i aparatur

ą

 pomiarow

ą

–  u

Ŝ

ytkowa

ć

 maszyny i urz

ą

dzenia stosowane w produkcji przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  realizowa

ć

 

proces 

technologiczny 

wytwarzania 

przedmiotów 

ortopedycznych, 

–  organizowa

ć

 stanowisko pracy zgodnie z wymaganiami ergonomii, 

–  przestrzega

ć

  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy,  ochrony 

przeciwpo

Ŝ

arowej oraz ochrony 

ś

rodowiska, 

–  instruowa

ć

  pacjenta  o  sposobach  eksploatacji  i  konserwacji 

przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  współuczestniczy

ć

  we  wczesnym  usprawnianiu  narz

ą

du  ruchu 

pacjenta z protez

ą

 ko

ń

czyny, 

–  korzysta

ć

  z  ró

Ŝ

nych 

ź

ródeł  informacji  w  celu  doskonalenia 

umiej

ę

tno

ś

ci zawodowych, 

–  prowadzi

ć

 dokumentacj

ę

 finansow

ą

 ewidencyjn

ą

 i materiałow

ą

–  współpracowa

ć

 w zespole terapeutyczno-rehabilitacyjnym. 

 
 
 
 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

106 

2. Wykaz jednostek modułowych 
 

Symbol jednostki 

modułowej 

Nazwa jednostki modułowej 

Orientacyjna 

liczba godzin na 

realizacj

ę

 

322[13].Z4.01 

Dobieranie przedmiotów ortopedycznych 
i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego 

35 

322[13].Z4.02 

Wykonywanie przedmiotów ortopedycznych 
i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego 

105 

Razem  

140 

 
3. Schemat układu jednostek modułowych 
 
 
 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

322[13].Z4.02 

Wykonywanie przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego

 

322[13].Z4.01 

Dobieranie przedmiotów 

ortopedycznych 

 i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego 

 

322[13].Z4 

Praktyka zawodowa

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

107 

Jednostka modułowa 322[13].Z4.01 
Dobieranie przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego  

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  nawi

ą

za

ć

 

kontakt 

osob

ą

 

niepełnosprawn

ą

jej 

rodzin

ą

 

ś

rodowiskiem zawodowym, 

–  oceni

ć

 stopie

ń

 wydolno

ś

ci i ewentualne braki funkcjonalne w układzie 

kostno-stawowym, 

–  okre

ś

li

ć

  potrzeby  pacjenta  w  zakresie  zaopatrzenia  w  przedmioty 

ortopedyczne i sprz

ę

t rehabilitacyjny, 

–  dobra

ć

  przedmioty  ortopedyczne  i  sprz

ę

t  rehabilitacyjny  zgodnie 

z wnioskiem lekarskim i potrzebami pacjenta, 

–  posłu

Ŝ

y

ć

  si

ę

  katalogami  przedmiotów  ortopedycznych  i  sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego, 

–  pobra

ć

 miary i wykona

ć

 negatywy i pozytywy gipsowe, 

–  sporz

ą

dzi

ć

  dokumentacj

ę

  konstrukcyjno-technologiczn

ą

  przedmiotów 

ortopedycznych i dokumentacj

ę

 pacjenta, 

–  dokona

ć

 przymiarki przedmiotów ortopedycznych, 

–  nauczy

ć

  pacjentów  posługiwania  si

ę

  przedmiotami  ortopedycznymi 

i sprz

ę

tem rehabilitacyjnym, 

–  poinstruowa

ć

  pacjenta  o  sposobach  eksploatacji  i  konserwacji 

przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  oceni

ć

 jako

ść

 wykonania i funkcjonalno

ść

 protez i ortez, 

–  wyda

ć

 przedmioty ortopedyczne i sprz

ę

t rehabilitacyjny, 

–  dopasowa

ć

 i wyda

ć

 gotowe wyroby produkcji seryjnej, 

–  dostosowa

ć

 

sprz

ę

codziennego 

u

Ŝ

ytku 

do 

potrzeb 

osoby 

niepełnosprawnej, 

–  wykona

ć

 naprawy przedmiotów ortopedycznych, 

–  rozwi

ą

za

ć

  problemy  pacjenta  dotycz

ą

ce  akceptacji  i  przystosowania 

si

ę

  do  zastosowanych  przedmiotów  ortopedycznych  i sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego, 

–  wykona

ć

 prac

ę

 zgodnie z przepisami bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy, 

ochrony przeciwpo

Ŝ

arowej i ochrony 

ś

rodowiska, 

–  zastosowa

ć

  zasady etyki w działalno

ś

ci zawodowej. 

 

2. Materiał nauczania 

Nawi

ą

zywanie  kontaktu  z  osob

ą

  niepełnosprawn

ą

,  jej  rodzin

ą

ś

rodowiskiem zawodowym. 

Ocenianie  stopnia  wydolno

ś

ci  i  braków  funkcjonalnych  w  układzie 

narz

ą

dów ruchu. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

108 

Okre

ś

lanie  potrzeb  pacjenta  w  zakresie  zaopatrzenia  w  przedmioty 

ortopedyczne i sprz

ę

t rehabilitacyjny. 

Dobieranie  przedmiotów  ortopedycznych  i  sprz

ę

tu  rehabilitacyjnego 

zgodnie z wnioskiem lekarskim i potrzebami pacjenta. 
Posługiwanie  si

ę

  katalogami  przedmiotów  ortopedycznych  i  sprz

ę

tu 

rehabilitacyjnego. 
Pobranie miary i wykonywanie pozytywów i negatywów gipsowych. 
Sporz

ą

dzanie  dokumentacji  konstrukcyjno-technologicznej  przedmiotów 

ortopedycznych i dokumentacji pacjenta. 
Dokonywanie przymiarki przedmiotów ortopedycznych. 
Uczenie  pacjentów  posługiwania  si

ę

  przedmiotami  ortopedycznymi 

i sprz

ę

tem rehabilitacyjnym. 

Instruowanie 

pacjenta 

sposobach 

konserwacji 

przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego. 

Ocenianie jako

ś

ci wykonania i funkcjonalno

ść

 protez i ortez. 

Wydawanie przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego. 

Dopasowywanie i wydawanie gotowych wyrobów produkcji seryjnej. 
Dostosowywanie  sprz

ę

tu  codziennego  u

Ŝ

ytku  do  potrzeb  osoby 

niepełnosprawnej. 
Wykonywanie napraw przedmiotów ortopedycznych. 
Rozwi

ą

zywanie 

problemów 

pacjenta 

dotycz

ą

cych 

akceptacji  

i przystosowania si

ę

 do zaproponowanych przedmiotów ortopedycznych 

i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego. 

Stosowanie  przepisów  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny  pracy,  ochrony 

przeciwpo

Ŝ

arowej,  ochrony 

ś

rodowiska  podczas  wykonywania  zada

ń

 

zawodowych. 
Organizowanie stanowiska pracy zgodnie z wymaganiami ergonomii.  
Stosowanie zasad etyki w kontaktach z pacjentem/klientem. 
 

3. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Podczas  realizacji  programu  praktyki  zawodowej    ucze

ń

  powinien 

doskonali

ć

  umiej

ę

tno

ś

ci  nabyte  w  szkole.  Praktyk

ę

  zawodow

ą

  ucze

ń

 

mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  w  poradni  zaopatrzenia  ortopedycznego,  punktach 

dystrybucji 

przedmiotów 

ortopedycznych, 

oddziałach 

szpitalnych  

przychodniach. 

Wyboru 

miejsca 

praktyki 

dokonuje 

ucze

ń

  

w porozumieniu z kierownikiem praktycznej nauki zawodu.  

Program  jednostki  modułowej  nale

Ŝ

y  traktowa

ć

  w  sposób  elastyczny 

i  ze  wzgl

ę

dów  organizacyjnych  dopuszcza  si

ę

  pewne  zmiany  zwi

ą

zane 

ze specyfik

ą

 placówki, w której ucze

ń

 odbywa praktyk

ę

.  

W  procesie  nauczania  -  uczenia  si

ę

  nale

Ŝ

y  preferowa

ć

  metody 

zapewniaj

ą

ce:  opanowanie  przez  ucznia  umiej

ę

tno

ś

ci  twórczego 

my

ś

lenia  oraz  rozwi

ą

zywania  problemów,    doskonalenie  umiej

ę

tno

ś

ci 

i  nawyków  po

Ŝą

danych  w  realizacji  zada

ń

  zawodowych.  Wykonuj

ą

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

109 

zadania  ucze

ń

  powinien  wykaza

ć

  si

ę

  inicjatyw

ą

,  samodzielno

ś

ci

ą

  

i obowi

ą

zkowo

ś

ci

ą

.  

Do  prawidłowej  realizacji  programu  jednostki  modułowej  niezb

ę

dna 

jest  dobrze  zorganizowana  placówka  szkolenia  praktycznego.  Praktyka 
zawodowa  powinna    by

ć

  prowadzona  w  grupach  uczniów  licz

ą

cych  nie 

wi

ę

cej ni

Ŝ

 6–8 osób i pod nadzorem specjalistów.  

Realizuj

ą

c  program  jednostki  modułowej,  nale

Ŝ

y  uczniowi  stworzy

ć

 

mo

Ŝ

liwo

ś

ci  doskonalenia  umiej

ę

tno

ś

ci  interpersonalnych  w  czasie 

kontaktów z osob

ą

 niepełnosprawn

ą

Przed przyst

ą

pieniem ucznia do wykonywania zada

ń

 zaplanowanych 

w programie nauczania, opiekun praktyk powinien sprawdzi

ć

 znajomo

ść

 

przepisów bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy.  

Uczniowie zobowi

ą

zani s

ą

 do prowadzenia dzienniczka praktyk. 

 

4. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  ucznia  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

systematycznie  przez  cały  czas  trwania  praktyki  zawodowej  według 
ustalonych kryteriów.  

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 uwag

ę

 na: 

–  poziom wykonywanych czynno

ś

ci i zada

ń

 zawodowych w odniesieniu 

do obowi

ą

zuj

ą

cych procedur post

ę

powania, 

–  poprawno

ść

  komunikowania  si

ę

,  współpracy  i  współdziałania 

w zespole i z podopiecznymi, 

–  poprawno

ść

 okre

ś

lania celu działania i stopie

ń

 jego osi

ą

gni

ę

cia, 

–  samodzielno

ść

 w podejmowaniu decyzji i działaniu, 

–  satysfakcj

ę

 pacjenta/klienta,  

–  jako

ść

 wykonanej pracy, 

–  przestrzeganie przepisów bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy. 

Przedmiotem  oceny  powinna  by

ć

  tak

Ŝ

e  postawa  zawodowa.  Ucze

ń

 

powinien wykaza

ć

 nast

ę

puj

ą

ce postawy: 

–  odpowiedzialno

ść

 za wykonywane zadania, 

–  aktywno

ść

, zdyscyplinowanie, gotowo

ść

 do ci

ą

głego rozwoju, 

–  post

ę

powanie zgodne z zasadami etyki. 

Sprawdzanie osi

ą

gni

ęć

 praktycznych mo

Ŝ

e odbywa

ć

 si

ę

 na podstawie 

obserwacji  bezpo

ś

redniej,  wykonanych  projektów  oraz  sprawdzianów 

praktycznych z zadaniami typu próba pracy.  

Na  zako

ń

czenie  programu  jednostki  modułowej  opiekun  praktyki 

zawodowej 

powinien 

wystawi

ć

 

ocen

ę

 

ko

ń

cow

ą

 

oraz 

opini

ę

  

o  post

ę

pach  ucznia  i  udokumentowa

ć

  przebieg  praktyki  zawodowej.  

 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

110 

Jednostka modułowa 322[13].Z4.02 
Wykonywanie przedmiotów ortopedycznych 
i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego 

 

1. Szczegółowe cele kształcenia 

W wyniku procesu kształcenia ucze

ń

 (słuchacz) powinien umie

ć

–  zaprojektowa

ć

 przedmioty ortopedyczne i sprz

ę

t rehabilitacyjny, 

–  zastosowa

ć

 nowoczesne rozwi

ą

zania konstrukcyjne i technologiczne, 

oraz  surowce  i  materiały  podczas  projektowania  przedmiotów 
ortopedycznych, 

–  sporz

ą

dzi

ć

 

dokumentacj

ę

 

technologiczn

ą

 

przedmiotów 

ortopedycznych, 

–  posłu

Ŝ

y

ć

 si

ę

 dokumentacj

ą

 konstrukcyjno-technologiczn

ą

–  dobra

ć

  metody  przetwarzania  i  obróbki  surowców  oraz  materiałów 

wykorzystywanych w technice ortopedycznej, 

–  wykona

ć

  obróbk

ę

  r

ę

czn

ą

  i  maszynow

ą

  materiałów  stosowanych 

w produkcji przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  zastosowa

ć

 

gotowe 

elementy 

półfabrykaty 

przedmiotów 

ortopedycznych w rozwi

ą

zaniach konstrukcyjnych, 

–  wykona

ć

 

monta

Ŝ

 

oraz 

obróbk

ę

 

ko

ń

cow

ą

 

przedmiotów 

ortopedycznych, 

–  posłu

Ŝ

y

ć

 si

ę

 przyrz

ą

dami oraz aparatur

ą

 pomiarow

ą

,  

–  zastosowa

ć

  maszyny  i  urz

ą

dzenia  do  produkcji  przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  dokona

ć

 

okresowych 

przegl

ą

dów 

oraz 

napraw 

przedmiotów 

ortopedycznych, 

–  zmodernizowa

ć

 

standardowe 

konstrukcje 

przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego, 

–  zaplanowa

ć

 i zorganizowa

ć

 prac

ę

 własn

ą

–  sporz

ą

dzi

ć

 kosztorysy, rozliczenia materiałów i czasu pracy, 

–  wykona

ć

 prac

ę

 zgodnie z przepisami bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy, 

ochrony przeciwpo

Ŝ

arowej oraz ochrony 

ś

rodowiska, 

–  zorganizowa

ć

 stanowisko pracy zgodnie z wymaganiami ergonomii, 

–  skorzysta

ć

  z  ró

Ŝ

nych 

ź

ródeł  informacji  w  celu  doskonalenia 

umiej

ę

tno

ś

ci zawodowych. 

 

2. Materiał nauczania 

Projektowanie przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego. 

Stosowanie  nowoczesnych  rozwi

ą

za

ń

  konstrukcyjnych,  technologii, 

surowców 

materiałów 

podczas 

projektowania 

przedmiotów 

ortopedycznych. 

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

111 

Sporz

ą

dzanie 

dokumentacji 

technologicznej 

przedmiotów 

ortopedycznych. 
Posługiwanie si

ę

 dokumentacj

ą

 konstrukcyjno-technologiczn

ą

Dobieranie  metod  przetwarzania  i  obróbki  surowców  oraz  materiałów 
wykorzystywanych w technice ortopedycznej. 
Wykonywanie  obróbki  r

ę

cznej  i  maszynowej  materiałów  stosowanych  

w produkcji przedmiotów ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego. 

Stosowanie 

gotowych 

elementów 

półfabrykatów 

przedmiotów 

ortopedycznych w rozwi

ą

zaniach konstrukcyjnych. 

Wykonywanie 

monta

Ŝ

oraz 

obróbki 

ko

ń

cowej 

przedmiotów 

ortopedycznych. 
Posługiwanie si

ę

 przyrz

ą

dami oraz aparatur

ą

 pomiarow

ą

U

Ŝ

ytkowanie  maszyn  i  urz

ą

dze

ń

  stosowanych  w  produkcji  przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego. 

Dokonywanie  okresowych  przegl

ą

dów  oraz  napraw  przedmiotów 

ortopedycznych. 
Modernizowanie 

standardowych 

konstrukcji 

przedmiotów 

ortopedycznych i sprz

ę

tu rehabilitacyjnego. 

Planowanie i organizowanie pracy własnej. 
Sporz

ą

dzanie kosztorysów, rozlicze

ń

 materiałów i czasu pracy. 

Wykonywanie  pracy  zgodnie  z  przepisami  bezpiecze

ń

stwa  i  higieny 

pracy, ochrony przeciwpo

Ŝ

arowej oraz ochrony 

ś

rodowiska. 

Organizowanie stanowiska pracy zgodnie z wymaganiami ergonomii. 
Korzystanie  z  ró

Ŝ

nych 

ź

ródeł  informacji  w  celu  doskonalenia 

umiej

ę

tno

ś

ci zawodowych. 

 

3. Wskazania metodyczne do realizacji programu jednostki 

Praktyka  zawodowa  jest  form

ą

  zaj

ęć

  obowi

ą

zkowych  realizowanych 

po  uzyskaniu  zaliczenia  poprzednich  modułów.  Program  nauczania 
jednostki  obejmuje  tre

ś

ci  dotycz

ą

ce  projektowania  i  wykonywania 

przedmiotów  ortopedycznych  i  sprz

ę

tu  rehabilitacyjnego.  Realizacja 

programu ma na celu doskonalenie umiej

ę

tno

ś

ci zawodowych nabytych 

w szkole.  

Praktyk

ę

  zawodow

ą

  ucze

ń

  mo

Ŝ

e  odbywa

ć

  w    zakładach 

ortopedycznych,  poradni  zaopatrzenia  ortopedycznego,  punktach 
dystrybucji 

przedmiotów 

ortopedycznych, 

oddziałach 

szpitalnych  

przychodniach. 

Wyboru 

miejsca 

praktyki 

dokonuje 

ucze

ń

  

w  porozumieniu  z  nauczycielem  odpowiedzialnym  za  organizacj

ę

 

praktyk.  W  dokonywaniu  wyboru  miejsca  praktyki  istotne  jest 
uwzgl

ę

dnienie  predyspozycji  i  zainteresowa

ń

  ucznia.  W  czasie  praktyki 

ucze

ń

  powinien  pracowa

ć

  w  systemie  zgodnym  z  systemem  pracy 

placówki.  Realizuj

ą

c  zadania  powinien  wykaza

ć

  si

ę

  inicjatyw

ą

samodzielno

ś

ci

ą

 i obowi

ą

zkowo

ś

ci

ą

background image

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego” 

112 

W  procesie  nauczania  –  uczenia  si

ę

  nale

Ŝ

y  preferowa

ć

  metody, 

zapewniaj

ą

ce  opanowanie  przez  ucznia  umiej

ę

tno

ś

ci  twórczego 

my

ś

lenia  oraz  rozwi

ą

zywania  problemów,  doskonalenie  umiej

ę

tno

ś

ci 

i nawyków po

Ŝą

danych w realizacji zada

ń

 zawodowych. 

 Do  prawidłowej  realizacji  programu  jednostki  modułowej  niezb

ę

dna 

jest  dobrze  zorganizowana  placówka  szkolenia  praktycznego.  Praktyka 
zawodowa  powinna  trwa

ć

  2  tygodnie  i  by

ć

  prowadzona  w  grupach 

uczniów licz

ą

cych nie wi

ę

cej ni

Ŝ

 6–8 osób. 

Realizuj

ą

c  program  jednostki  modułowej,  nale

Ŝ

y  umo

Ŝ

liwi

ć

  uczniom 

doskonalenie 

umiej

ę

tno

ś

ci 

interpersonalnych 

podczas  kontaktów 

z osob

ą

 niepełnosprawn

ą

Opiekun  praktyk,  przed  dopuszczeniem  uczniów  do  wykonywania 

zada

ń

  zaplanowanych  w  programie  nauczania,  powinien  sprawdzi

ć

 

znajomo

ść

 przepisów bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy.  

 

4. Propozycje  metod  sprawdzania  i  oceny  osi

ą

gni

ęć

 

edukacyjnych ucznia 

Sprawdzanie  i  ocenianie  osi

ą

gni

ęć

  ucznia  powinno  odbywa

ć

  si

ę

 

systematycznie  przez  cały  czas  trwania  praktyki  zawodowej  według 
ustalonych  kryteriów,  z  którymi  ucze

ń

  powinien  by

ć

  zapoznany  przed 

rozpocz

ę

ciem realizacji jednostki modułowej. 

Dokonuj

ą

c oceny nauczyciel powinien zwraca

ć

 uwag

ę

 na: 

–  poziom wykonywanych czynno

ś

ci i zada

ń

 zawodowych w odniesieniu 

do obowi

ą

zuj

ą

cych procedur post

ę

powania, 

–  poprawno

ść

  komunikowania  si

ę

,  współpracy  i  współdziałania 

w zespole i z podopiecznymi, 

–  poprawno

ść

 okre

ś

lania celu działania i stopie

ń

 jego osi

ą

gni

ę

cia, 

–  samodzielno

ść

 w podejmowaniu decyzji i działaniu, 

–  satysfakcja pacjenta/klienta z wykonanej usługi,  
–  jako

ść

 wykonanej pracy, 

–  przestrzeganie przepisów bezpiecze

ń

stwa i higieny pracy. 

Przedmiotem oceny powinna by

ć

 tak

Ŝ

e postawa zawodowa ucznia: 

–  odpowiedzialno

ść

 za wykonywane zadania, 

–  aktywno

ść

, zdyscyplinowanie, gotowo

ść

 do ci

ą

głego rozwoju, 

–  post

ę

powanie zgodnie z zasadami etyki. 

Sprawdzanie osi

ą

gni

ęć

 praktycznych mo

Ŝ

e odbywa

ć

 si

ę

 na podstawie 

obserwacji 

bezpo

ś

redniej, 

wykonanego 

projektu, 

sprawdzianów 

praktycznych z zadaniami typu próba pracy.  

Na  zako

ń

czenie  programu  jednostki  modułowej  opiekun  praktyki 

zawodowej  powinien  wystawi

ć

  ocen

ę

  ko

ń

cow

ą

,  opini

ę

  o pracy 

i post

ę

pach ucznia oraz udokumentowa

ć

 przebieg praktyki.  

 


Document Outline