1
Czarny Lud
(The Boogeyman)
Przełożył: MICHAŁ WROCZYŃSKI
-
Przyszedłem do pana, ponieważ chcę coś panu opowiedzieć – odezwał się
mężczyzna spoczywający na leżance w gabinecie doktora Harpera.
Człowiek ten nazywał się Lester Billings i pochodził z Waterbury w Connecticut.
Historia choroby, którą wręczyła lekarzowi siostra Vickers, informowała, że pacjent
miał dwadzieścia osiem lat, pracował w firmie przemysłowej w Nowym Jorku, był
rozwiedziony i miał troje dzieci. Wszystkie nie żyły.
-
Nie mogłem pójść do księdza, bo nie jestem katolikiem. Nie mogłem pójść do
prawnika, bo nie zrobiłem nic, w czym prawnik mógłby mi pomóc. Ja, panie
doktorze, zabiłem swoje dzieci. Po kolei. Wszystkie.
Doktor Harper włączył magnetofon.
Billings leżał na kanapce nieruchomo i sztywno, jakby połknął kij od szczotki.
Leżanka była trochę za krótka i stopy pacjenta wystawały poza mebel. Przedstawiał
sobą obraz człowieka, który cierpliwie znosi nieuniknione upokorzenie. Ręce złożył
na piersiach w pozie nieboszczyka. Twarz miał spokojną, ale pełną czułości. Patrzył
w nieskazitelnie biały sufit, zupełnie jakby obserwował jakieś zmieniające się tam
obrazy.
-
Czy chodzi o to, że pan naprawdę je zabił, czy też...
-
Nie. – Zniecierpliwione machnięcie ręką. – Ale jestem za to odpowiedzialny.
Denny’ego w sześćdziesiątym siódmym. Shril w siedemdziesiątym pierwszym.
Andy’ego w tym roku. Chcę panu o tym opowiedzieć.
Doktor Harper milczał. Pomyślał sobie, że Billings wygląda staro i nędznie. Włosy
miał przerzedzone, cerę ziemistą. Oczy zdradzały wszelkie nieszczęsne sekrety
whisky.
-
Nie rozumie pan, że zostały zamordowane? Tylko że nikt w to nie wierzy.
Gdyby dano mi wiarę, wszystko byłoby w porządku.
-
Dlaczego?
-
Ponieważ...
Billings urwał i gwałtownie wsparł się na łokciach, rzucając bystre spojrzenie w
drugi koniec pokoju.
-
Co to jest? – warknął.
Oczy zwęziły mu się tak, że tworzyły tylko ciemne szparki.
-
Gdzie?
-
Tamte drzwi.
-
Szafa – wyjaśnił doktor Harper. – Chowam w niej płaszcz i kalosze.
-
Proszę ją otworzyć. Chcę zobaczyć co jest w środku.
Doktor Harper bez słowa wstał, przeszedł przez gabinet i otworzył szafę. Na
jednym z czterech czy pięciu wieszaków wisiał ciemny płaszcz przeciwdeszczowy.
Niżej widać było parę lśniących śniegowców. W jednej z nich ostrożnie wetknięto
numer Timesa. Poza tym szafa była pusta.
-
W porządku? – zapytał lekarz.
-
W porządku.
2
Billings opadł na plecy i przybrał poprzednią pozycję.
Doktor Harper wrócił na krzesło i popatrzył na pacjenta.
-
A więc twierdzi pan, że gdyby udowodniono panu, że zamordował pan troje
swoich dzieci, skończyłyby się problemy? Dlaczego?
-
Trafiłbym do więzienia – wyjaśnił bez chwili wachania Billings. – Dostałbym
dożywocie. A w więzieniu do każdej celi można zaglądać. Do każdej.
Uśmiechnął się w przestrzeń.
-
W jaki sposób zamordował pan swoje dzieci?
-
Proszę mnie nie naciskać.
Billings odwrócił się w jego stronę i popatrzył żałośnie.
-
Niech pan się nie obawia. Wszystko panu opowiem. Nie jestem taki jak reszta
pańskich cudaków, którzy stąpają dumnie, udając, że są Napoleonem, albo
tłumaczą, że brali heroinę, bo mamusia ich nie kochała. Wiem, że pan mi nie
wierzy. Ale nie dbam o to. To bez znaczenia. Wystarczy mi, jeśli wszystko
opowiem.
-
W porządku. – Doktor Harper wyjął fajkę.
-
Z Ritą ożeniłem się w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym piątym roku. Miałem
wówczas dwadzieścia jeden lat, a ona osiemnaście. Była w ciąży. Z Dennym. –
Skrzywił się. – Musiałem przerwać naukę i iść do pracy. Ale niewiele mnie to
obeszło. Kochałem ich. Byliśmy szczęśliwi.
Rita ponownie zaszła w ciąże zaraz po urodzeniu Denny’ego i w grudniu
sześćdziesiątego szóstego na świat przyszła Shril. Andy urodził się latem
sześćdziesiątego dziewiątego, ale wtedy Denny już nie żył. Andy’ego nie
planowaliśmy. Rita się pomyliła. Sama mi to powiedziała. Mówiła, że te wszystkie
środki antykoncepcyjne nie zawsze skutkują. ale ja myślę, że to nie był przypadek.
Dzieci wiążą mężczyźnie ręce, sam pan o tym najlepiej wie. A kobiety to bardzo
lubią; zwłaszcza jeśli mężczyzna jest od nich mądrzejszy. Nie sądzi pan, że jest w
tym odrobina prawdy?
Harper dyplomatycznie chrząknął.
-
Tak czy owak, nieważne. Kochałem ich – ciągnął mściwie Billings, jakby darzył
dzieci uczuciem na przekór swojej żonie.
-
Kto zabił pańskie dzieci? – zapytał Harper.
-
Czarny lud – odrzekł szybko Lester Billings. – Wszystkie zabił Czarny lud. Po
prostu wyłaził z szafy i zabijał. – Odwrócił się na bok i wytrzeszczył zęby. –
Myśli pan, że zwariowałem. Ma pan to wypisane na twarzy. Ale mnie to nic a
nic nie obchodzi. Chcę jedynie o wszystkim panu opowiedzieć i umrzeć.
-
Słucham.
-
Zaczęło się, kiedy Denny miał dwa latka, a Shril była jeszcze niemowlęciem.
Zaczął płakać, gdy Rita położyła go do łóżka. Rozumie pan, mieliśmy w domu
dwie sypialnie. Shril spała w kołysce wstawionej do naszego pokoju. W
pierwszej chwili myślałem, że dzieciak płacze dlatego, że nie pozwoliliśmy mu
zabrać do łóżka butelki. Rita powiedziała, żebym nie robił z tego problemu i dał
mu spokój. Ale w taki właśnie sposób rozpuszcza się dzieci. Psuje się je, bo się
im na wszystko pozwala. A później taki złamie rodzicom serce albo zmajstruje
jakiejś dziewczynie bachora, albo weźmie się za narkotyki. Może też zostać
3
pedziem. Czy wyobraża pan sobie, że pewnego dnia dowiaduje się pan, że
pański dzieciak, pański syn, jest pedziem?
W każdym razie, kiedy nieustannie wszczynał takie awantury, zacząłem osobiście
kłaść go spać. Jak nie przestawał się mazać, to dostawał klapsa. Kiedyś Rita
oświadczyła mi, że Denny ciągle powtarza słowo „światło”. No cóż, nie wiem, czy
mężczyzna potrafi zrozumieć, co mówią tak małe dzieci. Może tylko matka.
Rita chciała zostawiać mu zapaloną lampkę nocną. Wie pan taki kinkiet z
rysunkami myszki Micky, psa Huckleberry’ego czy z czymś innym. Nie
pozwoliłem. Jeśli dziecko od małego boi się ciemności, będzie się bało również
wtedy, gdy dorośnie.
No dobrze. Denny umarł pierwszego lata po narodzinach Shril. Położyłem go do
łóżka, a on natychmiast zaczął ryczeć. Tym razem usłyszałem co powiedział.
Wskazał szafę i rzekł: „Czarny Lud, tatusiu, Czarny Lud”.
Zgasiłem światło i wróciłem do naszego pokoju. Zapytałem Ritę, dlaczego uczy
dziecko takich dziwnych wyrazów. Kusiło mnie nawet, żeby jej przyłożyć, ale
opanowałem się. Oświadczyła, że niczego takiego go nie uczyła. Nazwałem ją
kłamczuchą.
Widzi pan, to było dla mnie bardzo ciężkie lato. Udało mi się zdobyć tylko robotę
w magazynach, gdzie ładowałem na ciężarówki skrzynki z pepsi-colą. Czułem się
zmordowany jak koń. Na dodatek Shril bez przerwy budziła się w nocy i płakała, a
Rita wstawała, wyciągała ją z kołyski i wąchała pieluchy. Mówię panu, czasami
miałem ochotę wyrzucić obie przez okno. Chryste Nazareński, dzieci potrafią nieraz
człowieka doprowadzić do szału. Człowiek mógłby ich nawet zabić.
Cóż, mała obudziła mnie o czwartej nad ranem, zgodnie z własnym
harmonogramem. Pół śpiąc, nie otwierając nawet oczu, poczłapałem do łazienki, a
później Rita poprosiła, żebym sprawdził, czy Danny dobrze śpi. Powiedziałem,
żeby zrobiła to sama, i wróciłem do łóżka. Zasypiałem już, kiedy zaczęła krzyczeć.
Wyskoczyłem z pościeli i pobiegłem do pokoju Denny’ego. Leżał na plecach i nie
żył. Był biały jak mąka, z wyjątkiem tych miejsc, gdzie... gdzie opadła krew... Na
łydkach, na tyle głowy, na... na pośladkach. Miał otwarte oczy. Widzi pan, one były
najgorsze. Szeroko otwarte i szkliste jak oczy w głowie łosia, która wisi nad
kominkiem. Jak na zdjęciach z Wietnamu pokazujące martwe dzieci żółtków. Ale
amerykańskie dziecko nie powinno tak wyglądać. Martwe i leżące na plecach. Na
noc wkładaliśmy mu gumowe majtki z pieluchą, ponieważ przez kilka ostatnich
tygodni moczył się przez sen. Okropne. Jak ja tego dzieciaka kochałem.
Billings powoli potrząsnął głową i znów przesłał lekarzowi sztuczny, wystraszony
uśmiech.
-
Rita miała zadartą wysoko głowę i krzyczała. Chciała wyciągnąć Denny’ego z
łóżka i tulić w ramionach, ale jej nie pozwoliłem. Policja bardzo nie lubi, kiedy
niszczy się ślady. Wiedziałem...
-
Wiedział pan, że to był Czarny Lud? – spytał cicho Harper.
-
Och, nie! Wtedy jeszcze nie. Ale zauważyłem jedno. Nie przywiązywałem do
tego znaczenia, lecz ten drobny szczegół utkwił mi mocno w pamięci.
-
Jaki szczegół?
-
Drzwi od szafy były uchylone. Odrobinę. Zaledwie szpara. Ale wiedziałem, że
przecież je dokładnie zamknąłem. Rozumie pan, w środku były plastikowe
4
worki na ubrania. Dzieciak zacznie się nimi bawić i kaput. Uduszenie. Sam pan
najlepiej wie, prawda?
-
Wiem. Co było dalej?
Billings wzruszył ramionami.
-
Pochowaliśmy go.
Popatrzył żałośnie na ręce, które rzucały ziemię na trzy małe trumienki.
-
Czy wszczęto dochodzenie?
-
Pewnie. – Oczy Billingsa szyderczo rozbłysły. – Pojawił się jakiś wsiowy
konował ze stetoskopem, czarną walizką pełną pastylek od kaszlu dla dzieci, a w
zanadrzu miał dyplom weterynarza. Uduszenie się poduszką; tak to określił!
Słyszał pan kiedyś takie gówno? Dzieciak miał trzy lata!
-
Do uduszenia się poduszką najczęściej wśród dzieci w pierwszym roku życia –
odparł ostrożnie Harper. – Niemniej diagnozy takie wstawia się do aktu zgonu
do lat pięciu, żeby lepiej...
-
Opowiadasz pan głupoty! – wykrzyknął rozeźlony Billings.
Harper bez słowa ponownie zapalił fajkę.
-
W miesiąc po pogrzebie przenieśliśmy Shril do dawnego pokoju Denny’ego. Rita
za nic w świecie nie chciała się na to zgodzić, ale w końcu ostatnie słowo
należało do mnie. Uczyniłem to z ciężkim sercem; proszę mi wierzyć. Jezu, jak ja
bardzo chciałem żeby Shril spała z nami. Ale człowiek nie może być
nadopiekuńczy. W ten sposób wyrządza się tylko dziecku krzywdę. Kiedy
byłem mały, matka zabierała mnie na plażę i bez przerwy wrzeszczała o
chrypłym głosem: „Nie odchodź tak daleko! Nie idź tam! Uważaj na cofające się
fale! Przecież jadłeś zaledwie przed godziną! Nie zanurzaj się z głową!”
Musiałem wtedy uważać na rekiny! I co? Do dzisiaj nie jestem w stanie nawet
zbliżyć się do wody. Drętwieję na sam widok plaży. Kiedyś, jeszcze jak żył
Denny, Rita skłoniła mnie, żebym zabrał ją i dzieciaki do Savin Rock. Czy pan
wie, że odchorowałem tę wyprawę? W stosunku do dzieci nie wolno być
nadopiekuńczym. Siebie również nie wolno rozpieszczać. Życie płynęło dalej.
Shril poszła do łóżeczka Denny’ego. Wyrzuciliśmy tylko stary materac. Nie
chciałem, żeby moja dziewczynka złapała jakąś bakterię.
Upłynął rok. Pewnego wieczoru, kiedy kładłem Shril do łóżeczka, zaczęła
zawodzić, krzyczeć i płakać. „Czarny Lud, tatusiu, Czarny Lud, Czarny Lud”.
A mnie poderwało. To samo przecież było z Dennym. Od razu przypomniałem
sobie, że tamtej nocy, kiedy umarł Denny, zastałem uchylone drzwi od szafy. W
pierwszej chwili chciałem zabrać Shril do naszej sypialni.
-
I zabrał pan?
-
Nie. – Billings popatrzył na dłonie i skrzywił się. – Jak mogłem pójść do Rity i
przyznać, że nie miałem racji? Musiałem okazać charakter. Zawsze była taką
trzęsącą się meduzą... proszę zauważyć fakt, jak łatwo chodziła ze mną do łóżka,
kiedy nie byliśmy jeszcze małżeństwem.
-
Z drugiej strony proszę zważyć fakt, jak łatwo pan chodził z nią do łóżka –
odparł Harper.
Billings, który przekładał właśnie ręce, zamarł w bezruchu, poczym powoli
przekręcił głowę w stronę lekarza i popatrzył na niego.
-
Zaczyna się pan wymądrzać?
5
-
Nie, wcale nie.
-
Więc proszę pozwolić mi opowiadać w taki sposób, w jaki mi się podoba –
warknął Billings. – Przyszedłem do pana, żeby zrzucić ciężar z piersi.
Opowiedzieć moją historię. Nie zamierzam informować o moim życiu
erotycznym, jeśli pan tego się spodziewał. Uprawialiśmy z Ritą zwyczajne
stosunki seksualne, bez żadnych tam świństw. Wiem, że wielu ludziom rośnie
serce, kiedy o tym mówią, ale ja do nich nie należę.
-
Nie ma sprawy – zgodził się Harper.
-
Nie ma sprawy – jak echo dość arogancko powtórzył Billings.
Najwyraźniej stracił wątek, bo powędrował niespokojnym spojrzeniem w stronę
zamkniętej na głucho szafy.
-
Może chce pan, żeby ją otworzyć? Zapytał Harper.
-
Nie! – sprzeciwił się gwałtownie Billings i nerwowo się uśmiechnął. – Po co mam
oglądać pana kalosze?
Umilkł i po chwili ciągnął dalej.
-
Ją również zabrał Czarny Lud. – Przeciągnął dłonią po czole. Najwyraźniej
przypomniał sobie przebieg wydarzeń. – Miesiąc później. Ale przedtem
wydarzyło się coś jeszcze. W środku nocy usłyszałem hałas, a w chwilę później
krzyk córki. Błyskawicznie pobiegłem do jej pokoju, otworzyłem drzwi – w hallu
paliło się światło – i... siedziała w łóżku i płakała, a w pokoju coś się poruszyło.
Głęboko w cieniu, przy szafie. Coś się prześlizgnęło.
-
Czy szafa była otwarta?
-
Odrobinę. Zaledwie szpara. – Billings przejechał językiem po wargach. – Shril
krzyczała coś o Czarnym Ludzie. I wymówiła jeszcze słowo „szpony”.
Zabrzmiało to jak „śpany”. Rozumie pan, dzieci mają kłopoty z wymową
twardych głosek. Rita wbiegła na piętro i zapytała, co się stało. Powiedziałem, że
mała przestraszyła się cienia gałęzi poruszającego się na suficie.
-
Siafa? – spytał nagle Harper.
-
Co proszę?
-
Siafa... szafa. Może chciała powiedzieć „szafa”?
-
Może – odparł Billings. – Mogło być i tak. Ale nie sądzę. Myślę, że powiedziała
„szpony”. – Znów popatrzył na szafę. – Szpony, długie szpony. – Jego głos
przeszedł nagle w szept.
-
Zajrzał pan do tej szafy?
-
N...naturalnie. – Billings zaplótł na piersiach dłonie tak mocno, że kłykcie palców
pobielały mu niczym księżyce.
-
Znalazł pan coś? Czy dostrzegł pan...
-
Niczego nie dostrzegłem! – wrzasnął nieoczekiwanie Billings. Słowa te
wyprysnęły z niego niczym czarny korek zatykający jego duszę. – To ja ją
znalazłem, kiedy umarła, rozumie pan? Była czarna. Cała czarna. Połknęła
własny język i była czarna jak Murzyn grany w teatrze przez białego, i
wytrzeszczała na mnie oczy. Oczy miała jak u wypchanych zwierząt, lśniące i
straszne, jak z żywego marmuru. Mówiły: „Tato, pozwoliłeś mu mnie zabrać,
tato, zabiłeś mnie, tato, pomogłeś mu mnie zabić...”
Głos mu zadrżał. Po policzku spłynęła wielka, wrzeszcząca ciszą i cierpieniem łza.
6
-
Widzi pan, było to zakłócenie pracy mózgu. To czasami zdarza się u dzieci. Zły
sygnał z mózgu. Zrobiono sekcję zwłok w szpitalu Hartford. Oświadczyli mi, że
zadławiła się językiem, kiedy dostała konwulsji. Wróciłem do domu sam, bo
Ricie zaaplikowali jakieś prochy uspokajające i zostawili ją w klinice. Odchodziła
wprost od zmysłów. Musiałem wrócić do domu sam, ale wiedziałem, że dziecko
nie dostaje konwulsji tylko dlatego, że coś mu się popierdzieli w mózgu. Ze
strachu tak! Musiałem wrócić do domu, gdzie było to coś. – Zniżył głos do
szeptu. – Spałem na kanapie przy zapalonym świetle.
-
Czy wydarzyło się coś nowego?
-
Miałem sen – odparł Billings. – Byłem w ciemnym pokoju, w którym czaiło się
coś, czego... czego nie mogłem dokładnie zobaczyć; coś w szafie. To coś
wydawało dźwięki... mlaskało. Przypomniał mi się komiks, który czytałem w
dzieciństwie. Opowieści z krypty, zna to pan? Jezu! Był tam chłopak, który
nazywał się Graham Ingles; potrafił przywołać każdą najbardziej przerażającą
rzecz na świecie i spoza świata. Tak czy owak, w moim śnie kobieta utopiła
swego męża. Przywiązała mu do nóg kawały betonu i utopiła w zalanym wodą
kamieniołomie. Ale on wrócił. Rozkładał się, był czarnozielony, ryby wyżarły
mu oczy, a we włosach miał wodorosty. Wrócił i zabił ją. A kiedy wyrwałem się
ze snu w środku nocy, wydawało mi się, że pochyla się nade mną. I miał
szpony... długie szpony...
Doktor Harper popatrzył na stojący na biurku cyfrowy zegarek. Lester Billings
mówił już blisko pół godziny.
-
Jakie nastawienie miała do pana żona po powrocie ze szpitala? – zapytał.
-
Ciągle mnie kochała – odparł z dumą Billings. – I ciągle robiła to, co jej kazałem.
Bo taka już jest rola żony, nieprawdaż? Od tej całej emancypacji kobiet
człowiekowi robi się niedobrze. Najważniejszą rzeczą w życiu jest znać swoje
miejsce. Swoje miejsce... tak...
-
Miejsce w życiu?
-
Właśnie. – Billings strzelił palcami. – Dokładnie to. A żona powinna być mężowi
posłuszna. Och, przez cztery czy pięć miesięcy była blada jak z księżyca... Snuła
się po domu, nie oglądała telewizji, nie nuciła pod nosem, nie śmiała się.
Wiedziałem, że musi z tego wyjść. Kiedy dzieci umierają tak wcześnie, człowiek
nie zdąży się jeszcze do nich przyzwyczaić. Niewiele czasu musi upłynąć, żeby
podchodząc do biurka, na których stoją ich fotografie, z trudem przypominał
sobie, kogo przedstawiają.
Chciała mieć kolejne dziecko – dodał ponuro. – Oświadczyłem, że to poroniony
pomysł. Och, nie na zawsze, ale tylko chwilowo. Powiedziałem jej, że musimy się ze
wszystkim oswoić i nacieszyć sobą. Dotąd nie mieliśmy na to czasu. Żeby pójść do
głupiego kina, trzeba było fest główkować i załatwiać kogoś do dziecka. Nie
mogliśmy się wybrać do miasta, do opery, dopóki Rita nie zorganizowała jakiejś
przyjaciółki, która posiedziałaby z dziećmi; moja mamusia nie chciała mieć z nami
nic wspólnego. Denny za wcześnie przyszedł na świat, rozumie pan? Matka
uważała Ritę za wycierucha i zwykłą ulicznicę. Zresztą mianem ulicznicy określała
wszystkie dziewczęta. Czyż to nie komedia? Kiedyś odbyła ze mną poważną
rozmowę: opowiedziała o chorobach, które mi grożą, jeśli będę zadawał się z kur... z
7
prostytutką. Oświadczyła, że jeśli mój ku... penis zacznie któregoś dnia piec i będzie
piekł nazajutrz, to wszystko jasne. Nie pojawiła się nawet na naszym ślubie.
Billings zabębnił palcami po klatce piersiowej.
-
Ginekolog sprzedał Ricie spiralę. To zabezpieczy, oświadczył. Włożył jej to w...
w to miejsce i już. W razie czego nie dojdzie do zapłodnienia jaja, oświadczył, a
ona nawet nie będzie czuła, że to ma. – Billings popatrzył w sufit i uśmiechnął
się ponuro. – Nikt nie będzie czuł, że coś tam jest. No i po dziewięciu miesiącach
skończyło się porodem. Do bani.
-
Żadna metoda antykoncepcji nie jest pewna na sto procent – odezwał się Harper.
– Pigułki dają tylko dziewięćdziesiąt osiem procent pewności. Spirala może się
przemieścić podczas jakiegoś skurczu, podczas mocniejszej miesiączki, a nawet,
w wyjątkowych przypadkach przy oddawaniu moczu.
-
Jasne. Albo kobieta może ją sama wyciągnąć.
-
To też możliwe.
-
Co działo się dalej? Robiła na drutach małe ubranka, śpiewała pod prysznicem i
jak wariatka zajadała się piklami. Siadała mi na kolanach i twierdziła, że taka
była widać wola boska. Pszczoły pierdoły.
-
Dziecko przyszło na świat pod koniec tego samego roku, kiedy umarła Shril?
-
Zgadza się. Chłopiec. Nazwała go Andrew Lester Billings. Początkowo nie
chciałem mieć z tym wszystkim nic wspólnego. Uważałem, że skoro spieprzyła
sprawę, niech sama sobie radzi. Wiem, jak to brzmi, ale niech pan nie zapomina,
że przeszedłem już swoje.
Szybko jednak zmieniłem stosunek do Andy’ego. Ostatecznie było to jedyne
dziecko do mnie podobne. Denny przypominał matkę, a Shril nikogo z nas; może
trochę moją babcię Ann. Ale Andy... skóra zdarta ze mnie.
Kiedy wracałem z pracy, potrafiłem godzinami się z nim bawić. Siedząc w kojcu,
chwytał mój palec i śmiał się albo gaworzył. Uwierzy pan, dzieciak miał tylko
dziewięć tygodni, a już śmiał się do swego taty.
Pewnego wieczoru kupiłem w sklepie samochodzik-zabawkę i powiesiłem mu
nad łóżkiem. Ja! Ja, który uważałem, że dziecko nie doceni zabawki tak długo,
dopóki nie będzie na tyle duże, żeby za nią podziękować. Ale kupiłem. Kupiłem mu
tę głupią zabawkę i natychmiast uświadomiłem sobie, że nikogo i niczego nie
kochałem na świecie bardziej niż tego brzdąca. Akurat podłapałem bardzo dobrą
robotę. Sprzedawałem sprzęt wiertniczy w firmie Cluett and Sons. Powodziło nam
się bardzo dobrze, więc kiedy Andy miał roczek, przenieśliśmy się do Waterbury; ze
starym miejscem wiązało się zbyt wiele złych wspomnień.
-
I zbyt wiele szaf.
-
Następny rok był najlepszy w naszym życiu. Oddałbym prawą rękę, żeby tylko
wróciły tamte dni. Och, naturalnie, wojna w Wietnamie ciągle trwała, po ulicach
snuli się na golasa hipisi, a czarnuchy darły ryje, ale nas to nie dotyczyło.
Mieszkaliśmy w miłej okolicy na cichej uliczce. Byliśmy szczęśliwi –
podsumował prosto. Raz zapytałem Ritę, czy nie dręczy jej jakiś niepokój. Wie
pan do trzech razy sztuka i te rzeczy. Odparła, że nie. Oświadczyła, że Andy jest
kimś szczególnym. Powiedziała, że Bóg osobiście roztacza nad nim opiekę.
Billings zapatrzył się ponuro w sufit.
8
-
Ostatni rok nie był już tak dobry. Coś się zmieniło w samym domu. Zacząłem
trzymać buty w przedpokoju, ponieważ nie chciałem otwierać szafy. Myślałem:
A co, jeśli to coś w niej siedzi? Co, jeśli to coś się w niej przyczaiło i tylko czeka,
żebym ją otworzył i wypuścił to na wolność? Wydawało mi się, że słyszę
czasami jakieś mlaskanie i jakby coś mokrego, czarnozielonego poruszało się w
szafie.
Rita spytała czy nie pracuję za dużo, a ja, jak za dawnych czasów, coś jej
odwarknąłem. Wychodząc do pracy, z lękiem zostawiałem ich samych w domu, ale
z drugiej strony czułem ulgę, że wychodzę. Boże, wybacz mi, naprawdę czułem
ulgę. Zaczynałem myśleć, że to coś zgubiło nas po tym, jak się wyprowadziliśmy.
Musiało krążyć po okolicy, łazić ulicami, a nawet przemykać się kanałami. Chciało
nas wyniuchać. Trwało to rok, ale w końcu nas znalazło. Wróciło. Chciało Andy’ego
i chciało mnie. Zacząłem podejrzewać, że to coś istnieje naprawdę; tak dzieje się
zawsze kiedy człowiek o czymś za dużo myśli, zaczyna w to wierzyć i wtedy to coś
zaczyna istnieć naprawdę. Może wszystkie potwory, w które wierzyliśmy w
dzieciństwie – Frankenstein, Człowiek-wilk, Mumia – wszystkie one istnieją
naprawdę? Na tyle naprawdę, żeby zabijać dzieci, a dorośli myślą, że po prostu
przywalił je piasek w żwirowni, utopiły się w gliniance lub po prostu zaginęły.
Może...
-
Czy pan celowo zbacza z tematu, panie Billings?
Billings zamilkł na bardzo długą chwilę – na zegarku cyfrowym minęły dwie
minuty. Dopiero wtedy się odezwał.
-
Andy umarł w lutym. Rity przy tym nie było. Dostała telefon od swego ojca. Jej
matka miała w dzień po nowym roku wypadek samochodowy i lekarze nie
rokowali większych nadziei. Pojechała tam nocnym autobusem.
Jej matka nie umarła, choć w stanie krytycznym była bardzo długo... przez dwa
miesiące. Wynająłem kobietę do opieki nad Andym. Strzegliśmy nocami domu.
Drzwi do szafy zaczęły się otwierać.
Billings zwilżył językiem wargi.
-
Dzieciak sypiał ze mną w pokoju. To też śmieszna rzecz. Kiedy miał dwa lata,
Rita spytała, czy nie zamierzam go przenieść do innej sypialni. Rozumie pan,
jedna z tych bzdur, że dziecko nie powinno spać z rodzicami w tym samym
pokoju; może nabrać urazu do seksu i takich tam rzeczy. Ale nigdy nie robiliśmy
tego, dopóki dzieciak nie zasnął. A poza tym nie chciałem, żeby spał sam. Bałem
się po tym, co przytrafiło się Denny’emu i Shril.
-
Ale w końcu pan go przeniósł – ni to spytał, ni to stwierdził doktor Harper.
-
Tak. – Billings przesłał mu blady, pełen udręki uśmiech. – Przeniosłem.
Znów zapadła głucha cisza. Pacjent najwyraźniej mocował się ze wspomnieniami.
-
Musiałem! – bąknął w końcu. – Musiałem! Wszystko było w porządku, dopóki
była z nami w domu Rita. Kiedy wyjechała, to stało się odważniejsze. Zaczęło... –
Wywrócił oczyma i zacisnął zęby, wykrzywiając twarz w paskudnym grymasie.
– Och, nie uwierzy pan. Wiem, że traktuje pan mnie jak kolejnego przygłupa w
pańskiej kartotece. Tak, wiem o tym, ale pana tam nie było. Jest pan kolejnym
parszywym zaglądaczem do ludzkich głów.
Pewnej nocy z hukiem otworzyły się wszystkie drzwi w domu. Innego ranka,
kiedy się obudziłem, odkryłem biegnące od frontowych drzwi do szafy ślady błota i
9
ziemi. Czy to wyszło? A może przyszło? Nie wiem. Zaklinam się na rany Chrystusa,
że nie wiem! Wszystkie płyty były porysowane i pokryte szlamem, lustra
popękane... i te dźwięki... te dźwięki...
Przeciągnął dłonią po włosach.
-
Budzi się pan o trzeciej nad ranem, patrzy w ciemność i od razu mówi pan sobie:
„To tylko zegar”. Ale tak naprawdę to pan wie, że coś się skrada. Niezbyt
czujnie, ponieważ chce, żeby pan to usłyszał. Wilgotny, oślizły dźwięk jak z
kuchennej kanalizacji. Albo klekot, jakby to coś przeciągało szponami po
balustradzie schodów. Zamyka pan oczy, bo już sam dźwięk jest wystarczająco
okropny, więc gdyby pan to jeszcze zobaczył...
I cały czas boi się pan, że hałasy nagle ustaną na dłużej, a później rozlegnie się tuż
przy uchu śmiech, na twarzy poczuje pan oddech śmierdzący zgniłą kapustą, a na
gardle dłonie.
Billings był blady i drżał.
-
Więc przeniosłem Andy’ego. Widzi pan, wiedziałem, że to pójdzie do niego, bo
był słabszy. Więc zrobiłem to. Zaraz pierwszej nocy zbudził mnie jego krzyk i w
końcu, kiedy wreszcie zebrałem się na odwagę, żeby tam wejść, dzieciak stał w
łóżeczku i wrzeszczał: „Czarny Lud, tatusiu... Czarny Lud... chcię do tatusia, do
tatusia”.
Billings krzyczał dyszkantem, jak dziecko. Oczy miał wielkie jak spodki, prawie
kurczył się do dziecięcych rozmiarów.
-
Nie mogłem – krzyczał wysokim głosikiem Billings. – Nie mogłem. A w godzinę
później usłyszałem wrzask. Okropny, gulgoczący wrzask. Tak bardzo kochałem
synka, że pobiegłem do niego, nie zapaliwszy nawet światła; biegłem, biegłem,
biegłem, Jezu Boże Mario, to go trzymało; potrząsało nim jak terier potrząsa
szmatą i widziałem odrażające, oklapłe ramiona i głowę stracha na wróble, i
czułem smród gnijącej myszy, i słyszałem...
Urwał, a kiedy po chwili podjął opowieść, mówił już normalnym głosem dorosłego
mężczyzny.
-
Słyszałem, jak to złamało Andy’emu kark – ciągnął obojętnym, głuchym tonem.
– Zupełnie jakby na stawie lód złamał się pod łyżwiarzem.
-
Co było później?
-
Och, uciekłem – odparł tym samym obojętnym, głuchym tonem. – Poszedłem do
całonocnej knajpy. Zupełne tchórzostwo, prawda? Uciec do całonocnej knajpy i
wypić sześć filiżanek kawy. Później wróciłem do domu. Już świtało. Zanim
wszedłem na górę, zadzwoniłem po policję. Leżał na podłodze i patrzył na mnie.
Oskarżał mnie. Z ucha wyciekła mu odrobina krwi. Tylko kropelka. A drzwi od
szafy były uchylone... odrobinę; zaledwie szpara.
Umilkł. Harper popatrzył na zegarek. Minęło pięćdziesiąt minut.
-
Proszę ustalić z siostrą termin następnej wizyty – powiedział. – Tak naprawdę,
to kilku. Pasują panu wtorki i czwartki?
-
Przyszedłem tylko po to, żeby opowiedzieć tę historię – odparł Billings. –
Zrzucić to z serca. Bo widzi pan, ja skłamałem policji. Powiedziałem, że dzieciak
chciał pewnie w nocy wydostać się z łóżeczka i... przyjęli to tłumaczenie.
Oczywiście że tak. Wszystko wskazywało na to, że tak właśnie było. Przypadek,
jak inne. Ale Rita wiedziała. Rita... w końcu... wiedziała...
10
Zakrył twarz prawą ręką i wybuchnął płaczem.
-
Panie Billings, musimy jeszcze odbyć ze sobą wiele rozmów – odezwał się po
chwili doktor Harper. – Wierzę, że potrafię zniszczyć w panu poczucie winy, ale
najpierw pan sam musi tego chcieć.
-
Nie wierzy pan, że chcę?
Billings oderwał rękę od twarzy. Oczy miał czerwone, dzikie, malował się w nich
ból.
-
Jeszcze nie – odparł spokojnie Harper. – Więc jak wtorki i czwartki?
Po długim milczeniu Billings mruknął:
-
Cholerny psychiatra. No dobrze. No dobrze.
-
Proszę umówić się z siostrą, panie Billings. I miłego dnia.
Billings roześmiał się ponuro i szybko, nie oglądając się za siebie, wyszedł z
gabinetu.
Biurko pielęgniarki było puste. O bibularz oparta była kartka z napisem: „Za
chwilę wracam”.
Billings odwrócił się i wszedł z powrotem do gabinetu.
-
Doktorze, siostra...
Pokój był pusty.
Ale drzwi szafy były uchylone. Odrobinę. Zaledwie szpara.
-
Jak miło – dobiegł z niej głos. – Jak miło.
Słowa brzmiały tak, jakby wychodziły z czyichś ust wypełnionych zgniłymi,
morskimi wodorostami.
Billings stał w miejscu jak słup soli. Drzwi otworzyły się na oścież. Poczuł, że
puścił mu pęcherz, poczuł w kroku gorącą wilgoć.
-
Jak miło – powtórzył Czarny Lud, gramoląc się niezdarnie z szafy.
W przegniłej dłoni z długimi jak sztylety szponami ciągle jeszcze trzymał maskę
doktora Harpera.
Przepisywał: Mando