Virginia Andrews 
Kto wiatr sieje... 

(SEEDS OF YESTERDAY) 
Przełożył Marek Ostaszewski 

CZĘŚĆ PIERWSZA 
FOXWORTH HALL 

Miałam już pięćdziesiąt dwa lata, a Chris – pięćdziesiąt cztery, gdy stanęliśmy u progu 
bogactwa, które dawno temu obiecała nam matka, ja liczyłam wtedy lat dwanaście, a Chris – 
czternaście. 

Było lato. Staliśmy, gapiąc się na ogromny, przytłaczający dom, który odrodził się z 
pogorzeliska. Drżałam z przejęcia, patrząc na zrekonstruowany Foxworth Hall. Jakąż cenę 
musieliśmy oboje z Chrisem zapłacić, aby znaleźć się tutaj ponownie, my, tymczasowi 
władcy 
tego wielkiego gmachu, który podniósł się z popiołów. Kiedyś, dawno temu, myślałam, że 
będziemy mieszkali w tym domu jak księżniczka ze swoim księciem, otoczeni łaskawością 
króla 
Midasa. 

Od dawna nie wierzyłam już w bajki. 

Z taką ostrością, jakby to było wczoraj, przypomniałam sobie chłodną letnią noc, 
wypełnioną mistycznym światłem księżyca i czarodziejskimi gwiazdami na czarnym 
aksamicie 
nieba, kiedy pierwszy raz znaleźliśmy się w tym miejscu, spodziewając się wszystkiego, co 
najlepsze. Spotkało nas wszystko, co najgorsze. 

Byliśmy wówczas tacy młodzi i niewinni, zapatrzeni w naszą matkę, kochający ją... 

Ufaliśmy jej bezgranicznie, gdy tak prowadziła nas i nasze rodzeństwo, pięcioletnie 
bliźnięta, ciemną i nieco straszną nocą do ogromnego domu zwanego Foxworth Hall. 
Wierzyliśmy, że wszystkie nasze przyszłe dni będą malowane na zielono – zdrowiem, i na 
żółto – 
szczęściem. 

Jakąż to ślepą wiarę mieliśmy wówczas. 

Zamknięci w ciemnych i ponurych pokojach na poddaszu, bawiąc się na tym 
zakurzonym, pełnym stęchłego powietrza strychu, podtrzymywaliśmy się na duchu obietnicą 
matki, że pewnego dnia Foxworth Hall wraz z całym swoim legendarnym bogactwem będzie 
nasz. Jednakże wyraźnie kpiąc z rachub naszej matki, nieustępliwe serce chorego i okrutnego 
dziadka nie przestawało bić. Dopóki żył ten stary człowiek, nie było dla nas miejsca na 
świecie. 
Czekaliśmy, czekaliśmy, aż minęły trzy długie, bardzo długie lata i w końcu Corrine 
zrezygnowała z dotrzymania obietnicy. 

Dopiero po jej śmierci, na mocy testamentu, Foxworth Hall dostał się pod naszą opiekę. 

Matka zapisała dwór Bartowi, swojemu ulubionemu wnukowi, a mojemu dziecku, ale dopóki 
nie 
skończy on dwudziestego piątego roku życia, majątkiem ma zarządzać Chris. 

Odbudowę Foxworth Hall rozpoczęto, zanim Corrine, poszukując nas, przeniosła się do 
Kalifornii, lecz ostatnie prace wykonano dopiero po jej śmierci. 

Przez piętnaście lat dom stał pusty, doglądany przez dozorców. Znajdował się pod opieką 
prawną zespołu adwokatów, piszących albo telefonujących do Chrisa, gdy pojawiały się 
problemy wymagające przedyskutowania. Czekająca na właściciela rezydencja wyglądała 
smutno. Teraz Bart, zanim zamieszka tutaj na stałe, zaproponował nam gościnę w Foxworth 
Hall. 

Za każdą przynętą kryje się pułapka, podpowiadał mi podejrzliwy umysł. Czułam 
przynętę, która mogła nas znowu zwabić w pułapkę. Czy musieliśmy przebyć z Chrisem tak 
długą drogę tylko po to, aby – po zakreśleniu koła – znaleźć się znowu w punkcie wyjścia? 

Co będzie pułapką tym razem? 

Nie, nie, mówiłam sobie, znowu moja podejrzliwa, zawsze wątpiąca natura bierze górę. 
Nasze złoto nie zmatowiało. Kiedyś musi spotkać nas nagroda. Noc się skończyła, nadszedł 
wreszcie nasz dzień i dobre sny zdają się spełniać. 

Nieoczekiwanie mając szansę zamieszkania w tym odrestaurowanym domu, poczułam w 
ustach znajomy smak goryczy. Cała przyjemność zniknęła. Urzeczywistniał się koszmar 
senny. 

Odpędziłam od siebie te natrętne myśli, uśmiechnęłam się do Chrisa, ścisnęłam jego dłoń 
i popatrzyłam na odbudowany Foxworth Hall, wzniesiony na zgliszczach starego, aby znowu 
zadziwić i onieśmielić nas swoim majestatem, rozmiarem, ponurą duszą, mnóstwem okien z 
czarnymi żaluzjami, które przypominały ciężkie powieki nad ciemnymi kamiennymi oczami. 
Wynurzał się potężny, rozłożony na powierzchni wielu akrów, wspaniały. Był większy od 
wielu 
hoteli, uformowany w kształcie wielkiej litery „T”, z imponującą częścią centralną i oknami 
wychodzącymi na północ i południe, na wschód i na zachód. 

Zbudowany był z różowej cegły. Czarne żaluzje pasowały do dachu pokrytego dachówką: 
Cztery masywne korynckie kolumny podpierały zgrabny frontowy portal. 

Szyby w czarnych podwójnych drzwiach wejściowych wykonane były ze zbrojonego 
szkła, rzucającego refleksy. Drzwi ozdobiono potężnymi mosiężnymi płytami, którym 
grawerunek przydawał elegancji. 

Widok ten mógłby mnie ucieszyć, gdyby słońce nie schowało się nagle za ciemną 
chmurą. Spojrzałam na niebo zapowiadające nadejście deszczu i wiatru. Drzewa w pobliskim 

lesie zaczęły kołysać się tak, że zaalarmowane ptaki poderwały się z wrzaskiem i odleciały w 
poszukiwaniu schronienia. Połamane gałązki i opadłe liście szybko zaśmieciły starannie 
utrzymane trawniki, a kwitnące na geometrycznych klombach kwiaty zostały bezlitośnie 
przyciśnięte do ziemi. 

Zadrżałam. 

Powiedz mi jeszcze raz, Christopherze Doli, że wszystko będzie w porządku. 

Powtórz, bo nie wierzę, że zaszło słońce i że zbliża się burza. 

Chris również spojrzał w górę, czując mój narastający niepokój, niechęć, aby iść dalej, 
mimo że obiecałam to mojemu drugiemu synowi, Bartowi. Siedem lat temu psychiatrzy 
orzekli, 
że kuracja zakończyła się powodzeniem, że Bart jest całkowicie normalny i że może żyć 
swoim 
własnym życiem, bez konieczności korzystania z regularnej opieki lekarskiej. 

Chris otoczył mnie ramieniem. Poczułam jego usta na policzku. 

– To się dobrze skończy dla nas wszystkich. Wiem, że tak się stanie. Nie jesteśmy już 
kukiełkami uwięzionymi w pokoju na górze, uzależnionymi od starszych. Jesteśmy już 
dorośli, 
odpowiedzialni za swoje życie. Dopóki Bart nie osiągnie postanowionego wieku 
dziedziczenia, 
to my jesteśmy właścicielami. 
Państwo Sheffield z Marin County w Kalifornii, i nikt nie będzie wiedział, że jesteśmy 
bratem i siostrą. Nikt nie będzie podejrzewał, że jesteśmy prawdziwymi potomkami 
Foxworthów. Wszystkie kłopoty mamy za sobą. Cathy, to jest nasza szansa. Tutaj, w tym 
domu, 
możemy naprawić całą krzywdę wyrządzoną nam i naszym dzieciom, szczególnie Bartowi. 
Będziemy rządzić nie na sposób Malcolma, stalową wolą i żelazną pięścią, ale z miłością, 
współczuciem i zrozumieniem. 

To, że Chris obejmował mnie mocno ramieniem, dodało mi sił i pozwoliło spojrzeć na 
dom w nowym świetle. Był piękny. Dla dobra Barta zostaniemy tutaj do jego dwudziestych 
piątych urodzin, a potem zabierzemy ze sobą Cindy i polecimy na Hawaje, tam gdzie zawsze 
chcieliśmy mieszkać, w pobliżu morza i białych plaż. 

Tak, tak powinno się stać. Tak musi się stać. 

– Masz rację. Nie boję się tego domu ani żadnego innego – z uśmiechem zwróciłam się 
do Chrisa. 
Roześmiał się, opuścił ramię i popchnął mnie naprzód. 
Zaraz po skończeniu szkoły średniej mój pierwszy syn, Jory, poleciał do Nowego Jorku, 

do swojej babki, Madame Marishy. W jej zespole baletowym został szybko zauważony przez 
krytyków, tak że niebawem powierzono mu główne role. Wkrótce też przyleciała do niego 
miłość 
z lat dziecinnych, Melodie. 

Mając lat dwadzieścia, Jory poślubił tylko o rok młodszą Melodie. Oboje ciężko 
pracowali, aby osiągnąć szczyty. Są teraz najwyżej notowanym duetem baletowym w kraju, 
perfekcyjnie zgranym, rozumiejącym się w mgnieniu oka. Ostatnie pięć lat było dla nich 
jednym 
pasmem sukcesów. Każde przedstawienie zachwycało zarówno krytyków, jak i publiczność. 

Transmisje telewizyjne przysparzały im jeszcze większej widowni. 

Madame Marisha zmarła podczas snu dwa lata temu, pocieszaliśmy się jednak, że żyła 
osiemdziesiąt siedem lat i pracowała do ostatniego dnia. 

Mój drugi syn, Bart, przed ukończeniem siedemnastu lat zmienił się w cudowny sposób z 
chłopca zapóźnionego w nauce w jednego z najlepszych uczniów w szkole. 

W tym czasie Jory poleciał do Nowego Jorku. Pomyślałam wtedy, że to nieobecność 
Jory’ego pozwoliła Bartowi wydobyć się ze skorupy i zainteresować nauką. Właśnie dwa dni 
temu ukończył studia na Wydziale Prawa w Harvardzie i został wyróżniony zaszczytem 
wygłoszenia pożegnalnego przemówienia. 

Wraz z Chrisem spotkaliśmy się z Melodie i Jorym w Bostonie i wspólnie, w wielkim 
audytorium Wydziału Prawa Harvardu, uczestniczyliśmy w uroczystości odbierania przez 
Barta 
dyplomu ukończenia uczelni. Nie było tylko Cindy, naszej adoptowanej córki. Pozostała w 
domu 
swojej najlepszej przyjaciółki w Karolinie Południowej. Bolało mnie, że Bart nie pozbył się 
zawiści wobec dziewczyny, która zrobiła wszystko, aby zyskać jego aprobatę, podczas gdy on
nie uczynił żadnego gestu w jej kierunku. Dodatkowy ból sprawiała mi świadomość, że Cindy
nie zdołała pozbyć się niechęci do Barta na tyle, by uświetnić jego uroczystość. 

– Nie! – wołała do słuchawki. – Nie ma znaczenia, że wysłał mi zaproszenie! To jest jego 
sposób okazania niechęci. Może umieścić dziesięć tytułów przed swoim nazwiskiem, a ja 
nadal 
nie będę go ani podziwiać, ani lubić po tym wszystkim, co mi zrobił. Wytłumaczcie to 
Jory’emu i 
Melodie, aby nie czuli się urażeni. Ale nie musicie tłumaczyć tego Bartowi. On o tym wie. 
Usiadłam pomiędzy Chrisem i Jorym i rozmyślałam, jak mój syn, który był tak 
małomówny w domu, tak ponury i niechętny do rozmów, mógł zostać prymusem wśród 
studentów swojego rocznika i w nagrodę miał wystąpić z mową pożegnalną. Wygłosił 
hipnotyzujące przemówienie. 

Spojrzałam na Chrisa, który prawie pękając z dumy, uśmiechnął się do mnie. 

– O rany, któż mógłby przypuszczać?! On jest znakomity, Cathy. Nie jesteś dumna? 
Bo ja tak. 
Tak, tak, oczywiście, byłam dumna. Ale ciągle myślałam o tym, że Bart na podium nie 
jest tym samym Bartem, którego znaliśmy w domu. Być może czuje się już bezpiecznie. 
„Całkiem normalny” – tak mówili jego doktorzy. 
Według mnie było wiele drobnych oznak świadczących o tym, że Bart nie zmienił się tak 
bardzo, jak sądzili lekarze. Tuż przed naszym odjazdem powiedział: 

– Musisz być ze mną, mamo, kiedy będę już samodzielny. Ani słowa o Chrisie. 
– To dla mnie ważne, żebyś tam była. 
Zawsze zmuszał się do wymówienia imienia Chrisa. 
– Zaprosimy również Jory’ego z żoną i, oczywiście, Cindy. Skrzywił się, wymawiając jej 
imię. Nie rozumiałam, jak można było nie lubić tej słodkiej i ślicznej dziewczyny, bo nasza 
adoptowana córka z pewnością taka była. Nie mogłabym jej kochać bardziej, gdyby była z 
mojego ciała i z krwi Christophera Dolla. Od czasu gdy jako dwuletnie dziecko pojawiła się u
nas, była naszym skarbem, jedynym dzieckiem, o którym mogliśmy powiedzieć, że naprawdę
należy do nas obojga. 
Cindy miała teraz szesnaście lat i była o wiele bardziej zmysłowa niż ja w jej wieku. Ale 
nie była tak doświadczona przez los jak ja. Jej żywotność brała się ze świeżego powietrza i 
słońca, z tego, czego my byliśmy pozbawieni. Dobre wyżywienie i ćwiczenia... miała 
wszystko, 
co najlepsze. My mieliśmy wszystko, co najgorsze. 

Chris zapytał, czy zamierzamy stać tutaj cały dzień, czekając, aż deszcz przemoczy nas 
do suchej nitki, zanim wejdziemy do środka. Pociągnął mnie do przodu z tą swoją czarującą 
pewnością siebie. 

Powoli, krok za krokiem, w miarę jak burza zbliżała się z hukiem, a ciężkie niebo 
przecinały przerażające zygzakowate błyskawice, zbliżaliśmy się do wielkiego portalu 
Foxworth 
Hall. 

Zaczęłam dostrzegać szczegóły, które wcześniej umknęły mojej uwagi. Posadzka portalu 
zrobiona była z mozaiki w trzech odcieniach czerwieni, ułożonej w zawiły wzór, 
korespondujący 
ze wzorem na szybach w podwójnych drzwiach wejściowych. 

Spojrzałam na szklane tafle i ucieszyłam się. Nie było ich tutaj przedtem. Tak jak 

przewidział Chris, to nie był ten sam dom, podobnie jak nie ma takich samych dwóch płatków
śniegu. 

Zamyśliłam się, bo kto rzeczywiście dostrzega różnice pomiędzy płatkami śniegu? 

– Przestań szukać czegoś, co zniszczy radość tego dnia, Catherine. Widzę to w twojej 
twarzy, w twoich oczach. Daję słowo honoru, że opuścimy Foxworth Hall zaraz po 
urodzinowym 
przyjęciu Barta i polecimy na Hawaje. Jeśli nadejdzie kiedyś huragan i przypływowa fala 
zaleje 
ten dom, stanie się tak dlatego, że ty tego chciałaś. 
Rozśmieszył mnie. 

– Nie zapomnij o wulkanie – powiedziałam chichocząc. – Może zalać nas gorącą lawą. 
Roześmiał się i klepnął mnie w pośladek. 
– Przestań, proszę. Dziesiąty sierpnia zastanie nas w samolocie, ale stawiam sto do 
jednego, że będziesz martwić się o Barta i zastanawiać się, co też on tam robi sam w tym 
domu. 
Wtedy przypomniałam sobie coś, o czym nie pamiętałam aż do tej chwili. We wnętrzu 
Foxworth Hall czekała niespodzianka, którą przyrzekł mi Bart. Jak dziwnie wyglądał, kiedy 
mi o 
tym mówił. 

– Mamo, doznasz szoku, gdy to zobaczysz... – Przerwał, uśmiechnął się i spojrzał 
niepewnie. – Przylatywałem tam każdego lata, aby sprawdzić, czy wszystko jest w porządku, 
czy 
dom nie jest zaniedbany i opuszczony. Dałem polecenie dekoratorom, aby wyglądał tak jak 
przedtem, z wyjątkiem mojego biura. 
Chcę, żeby było nowoczesne, ze wszystkimi potrzebnymi elektronicznymi urządzeniami. 
Ale... jeśli chcesz, możesz zrobić coś, żeby było przytulniejsze. 

Przytulniejsze? Czy w ogóle taki dom jak ten mógłby być przytulniejszy? 

Wiedziałam tylko, że ma się w nim poczucie zamknięcia, izolacji, przebywania w 

pułapce. Zadrżałam, słysząc stukot moich obcasów i głuchy odgłos kroków Chrisa, gdy 
zbliżaliśmy się do czarnych drzwi, ozdobionych wygrawerowanymi tarczami herbowymi. 
Zastanawiałam się, czy Bart sprawdził przodków Foxworthów i czy znalazł tytuły 
arystokratyczne i herby, których tak bardzo potrzebował. Na każdym skrzydle czarnych drzwi
były ciężkie mosiężne kołatki, a pomiędzy nimi – mały, prawie niedostrzegalny przycisk 
jakiegoś 
wewnętrznego dzwonka. 

– Jestem pewien, że gmach ten pełen jest nowoczesnych drobiazgów, które 
zaszokowałyby stare, szacowne domy z Wirginii – wyszeptał Chris. 

Niewątpliwie miał rację. 

Bart kochał się w przeszłości, ale jeszcze bardziej fascynowała go przyszłość. 

Nie było takiej elektronicznej ciekawostki, której by nie kupił. 

Chris sięgnął do kieszeni po klucz od drzwi wejściowych, który Bart wręczył mu tuż 
przed naszym odlotem z Bostonu. Uśmiechnął się, wkładając do zamka wielki mosiężny 
przedmiot. Ale zanim skończył obracać go w zamku, drzwi otworzyły się cicho. 

Zdumiona, cofnęłam się o krok. 

Stary mężczyzna gestem zapraszał nas do środka. 

– Wejdźcie – powiedział słabym, chrapliwym głosem, obrzucając nas szybkim 
spojrzeniem. – Telefonował wasz syn, uprzedzając, że przyjedziecie. Jestem wynajętym 
pomocnikiem... Tak to można określić. 
Patrzyłam na chudego starego człowieka, pochylonego do przodu, z głową podniesioną 
tak, że robił wrażenie, jakby wspinał się pod górę, chociaż stał w miejscu. Włosy miał 
spłowiałe, 
ni to siwe, ni to jasne. Policzki wymizerowane, oczy wodnistoniebieskie, głęboko zapadnięte, 
jakby bardzo cierpiał od wielu, wielu lat. Było w nim coś... coś znajomego. 

Moje ołowiane nogi odmawiały posłuszeństwa. Gwałtowny podmuch wiatru podniósł mi 
letnią sukienkę, odsłaniając uda, gdy przekroczyłam próg Foxworth Hall zwanego Feniksem. 
Chris, stojący tuż obok, otoczył ramieniem moje plecy. 

– Doktor Christopher Sheffield z małżonką – przedstawił nas uprzejmie. – A pan? 
Pomarszczony stary człowiek dość niechętnie wyciągnął prawą dłoń i uścisnął mocną, 
stwardniałą rękę Chrisa. Jego cienkie wargi przybrały cyniczny, łobuzerski wyraz, a 
krzaczaste 
brwi podniosły się. 

– Bardzo mi miło, doktorze Sheffield. 
Nie mogłam oderwać wzroku od tego pochylonego starego mężczyzny o wyblakłych 
niebieskich oczach. Coś było w jego uśmiechu, w jego przerzedzonych włosach z szerokimi 
pasmami srebra... Te błyski w oczach. Ojciec! 

Wyglądał tak, jak wyglądałby nasz ojciec, gdyby dożył jego wieku i gdyby przeszedł 

wszystkie cierpienia znane rodzajowi ludzkiemu. 
Mój ojciec, mój ukochany przystojny ojciec, który był radością mojej młodości. 
Jak ja modliłam się, żeby go jeszcze kiedyś spotkać. 
Chris delikatnie ujął steraną, żylastą dłoń i wtedy stary człowiek powiedział nam, kim 

jest. 

– Wasz rzekomo dawno utracony wuj, zaginiony w Alpach Szwajcarskich pięćdziesiąt 
siedem lat temu. 
Chris szybko wypowiedział wszystkie stosowne słowa maskujące zdumienie. 

– Zaskoczyłeś moją żonę – tłumaczył grzecznie. – Jej panieńskie nazwisko brzmi 
Foxworth... i jak dotąd, uważała, że cała rodzina ze strony matki nie żyje. 
Kilka małych fałszywych uśmieszków przemknęło po twarzy „wujka Joela”, zanim 
przybrała ona łagodny, pobożny wyraz. 

– Rozumiem – szepnął stary człowiek głosem brzmiącym jak słaby podmuch wiatru w 
zwiędłych liściach. 
W wodnistych oczach Joela głęboko zalegały cienie. Czy to tylko znowu moja wybujała 
wyobraźnia? 

Żadnych cieni, żadnych cieni, żadnych cieni... wmawiałam sobie. 

Aby uciec od nieokreślonych podejrzeń wobec mężczyzny, który mienił się jednym z 
dwóch starszych zmarłych braci mojej matki, rozejrzałam się po foyer. Kiedyś to miejsce 
często 
odgrywało rolę sali balowej. Słyszałam wzmagający się wiatr i potężniejące z każdą chwilą 
trzaski piorunów – centrum burzy musiało być blisko. 

Westchnęłam, wspominając dzień, kiedy miałam dopiero dwanaście lat i stałam 
zapatrzona na deszcz, marząc, by zatańczyć w sali balowej z mężczyzną, który był drugim 
mężem mojej matki. Kilka lat później został ojcem Barta. 

Westchnęłam za czasem, kiedy byłam młoda, ufna i pełna nadziei, że świat jest miejscem 
pięknym i łaskawym. 

To, co w oczach dziecka było wielkie, a nawet przytłaczające, najczęściej skurczyło się w 
pamięci po tym wszystkim, co widziałam później, podróżując z Chrisem po Europie, 
odwiedzając Azję i Egipt. Ale współczesne foyer wydawało mi się jeszcze bardziej 
eleganckie i 
bardziej efektowne od tamtego z czasów, gdy miałam dwanaście lat. 

Och, niestety, to wszystko przytłaczało! Czułam narastający strach, powodujący kłucie w 
sercu i wrażenie gorąca. Patrzyłam na trzy kandelabry ze złota i kryształu z osadzonymi w 
nich 
prawdziwymi świecami. Każdy miał pięć metrów średnicy i siedem kondygnacji świec. Ile 
tych 
kondygnacji było przedtem? Pięć? 

Trzy? Nie mogłam sobie przypomnieć. Patrzyłam na ogromne lustra w złotych ramach 

otaczające foyer, odbijające eleganckie meble w stylu Ludwika XIV, na których siadali, aby 
porozmawiać, ci, co nie tańczyli. 

Tak być nie powinno! Dlaczego ten drugi Foxworth Hall przytłaczał mnie bardziej od 
swego pierwowzoru? 

Wtedy ujrzałam jeszcze coś, czego nie spodziewałam się zobaczyć – spiralne schody, 
jedne po prawej, a drugie po lewej strome rozległego holu, wyłożonego w szachownicę 
czerwonymi i białymi marmurowymi płytami. Czyżby to były te same schody? Odnowione, 
ale 
te same? Czyż nie widziałam, jak ogień trawił Foxworfh Hall, aż został tylko czerwony żar? 
Zachowały się wszystkie kominy; również marmurowe schody. Ale bogato rzeźbione słupki i 
poręcz z drzewa różanego spłonęły, więc zostały odtworzone. Przełknęłam twardą grudkę, 
która 
stanęła mi w gardle. Chciałam, żeby ten dom był nowy, całkiem nowy... żeby nie było w nim 
nic 
ze starego. 

Joel obserwował mnie. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, szybko odwrócił głowę i 
gestem poprosił, abyśmy weszli za nim do środka. Milczałam, kiedy pokazywał nam piękne 
pokoje na parterze. Pytania zadawał Chris. Na koniec zasiedliśmy w jednym z salonów, by 
wysłuchać historii Joela. 

Przedtem jednak zatrzymał się w olbrzymiej kuchni i przygotował przekąskę. Nie 
pozwalając, by Chris mu pomógł, wniósł tacę z herbatą i kanapkami. Nie miałam apetytu, ale 
jak 
można było się spodziewać, Chris zgłodniał, dlatego w ciągu kilku minut połknął sześć 
drobnych 
kanapeczek i właśnie sięgał po następną, a Joel nalewał mu następną filiżankę herbaty. Ja 
zjadłam tylko jedną miniaturową kanapkę i czekając na opowieść Joela, wypiłam dwa łyki 
gorącej i bardzo mocnej herbaty. 

Joel miał słaby głos, z charakterystycznymi półtonami, mówił, jakby był przeziębiony i 
miał trudności w wysławianiu się. Przestałam na to zwracać uwagę, gdy zaczął opowiadać o 
tym, 

o czym zawsze chciałam usłyszeć – o dziadkach i dzieciństwie naszej matki. Wkrótce okazało
się, że bardzo nienawidził swojego ojca, czym od razu zyskał moją sympatię. 
– Czy zwracaliście się do ojca po imieniu? 
Było to moje pierwsze pytanie od początku jego opowieści, zadane nieśmiałym szeptem, 
jakby sam Malcolm mógł kręcić się w pobliżu i podsłuchiwać. 
Jego wąskie wargi skrzywiły się w groteskowym uśmiechu. 

– Oczywiście. Mój brat Mel był o cztery lata starszy ode mnie i zawsze mówiliśmy o 

naszym ojcu po imieniu, ale nigdy w jego obecności. Na to nie mieliśmy odwagi. Nazywanie 
go 
tatą wydawało się niestosowne. Nie mogliśmy nazywać go ojcem, ponieważ nie był 
prawdziwym 
ojcem. Określenie „tata” wskazywałoby na zażyłe stosunki, których ani nie było, ani ich nie 
chcieliśmy. 

Kiedy już musieliśmy, nazywaliśmy go ojcem. W rzeczywistości obaj schodziliśmy mu z 
drogi. Znikaliśmy, gdy pojawiał się w domu. W mieście miał biuro, w którym załatwiał 
większość swoich interesów, a drugie biuro było właśnie tutaj. Stale pracował, siedząc za 
masywnym biurkiem, które dla nas stanowiło barierę nie do przebycia. Nawet gdy był w 
domu, 
pozostawał odległy i nieosiągalny. Nigdy nie odpoczywał, zamorskie rozmowy telefoniczne 
prowadził ze swojego biura, tak że nie mogliśmy podsłuchiwać jego transakcji handlowych. 
Rzadko rozmawiał z naszą matką. Zdawało się, że jej to nie przeszkadza. Czasami 
widzieliśmy 
go, trzymającego na kolanach naszą maleńką siostrę. Czuliśmy wtedy w sercach dziwną 
zazdrość. 

– Często później rozmawialiśmy o tym, zastanawiając się, dlaczego byliśmy tak zazdrośni 
o Corrine, skoro była karana równie surowo jak my. Ale ojciec robił to niechętnie. Po 
poniżeniu, 
biciu czy też zamknięciu na strychu, co było jego ulubionym sposobem karania nas, przynosił
Corrine kosztowną biżuterię, drogą lalkę lub zabawkę. Wprawdzie miała wszystko, czego 
tylko 
mała dziewczynka mogła zapragnąć, ale gdy coś źle zrobiła, zabierał jej ulubioną zabawkę i 
oddawał do kościoła, któremu patronował. Mogła płakać i starać się odzyskać jego uczucie, 
ale 
on równie łatwo odwracał się od niej, jak okazywał przesadne uczucie. Kiedy Mel i ja 
chcieliśmy, aby nas pocieszył, mówił, żebyśmy zachowywali się jak mężczyźni, a nie jak 
dzieci. 
Byliśmy z Melem przekonani, że twoja matka wiedziała, jak postępować z ojcem, by 
dostać to, co chciała. My nie wiedzieliśmy, jak się zachowywać, jak go oszukiwać. 

Oczami duszy widziałam matkę jako dziecko biegające po tym pięknym, choć ponurym 
domu, przyzwyczajoną do posiadania wszystkiego, o czym zamarzyła. Później, kiedy już 
poślubiła tatę, który miał raczej umiarkowane uposażenie, nadal nie zastanawiała się nad 
wydatkami. 

Siedziałam z szeroko otwartymi oczami, podczas gdy Joel kontynuował swoją opowieść. 

– Corrine i nasza matka nie lubiły się wzajemnie. Kiedy podrośliśmy, uświadomiliśmy 
sobie, że matka jest zazdrosna o własną córkę, o jej urodę i umiejętność owinięcia sobie 
wokół 
palca każdego mężczyzny. Corrine była wyjątkowo piękna. Nawet jako jej bracia zdawaliśmy

sobie sprawę z uwodzicielskiej siły, którą dysponowała. 

Joel położył chude ręce na kolanach. Jego kościste i zdeformowane dłonie w jakiejś 
mierze zachowały ślady elegancji, może dlatego, że posługiwał się nimi z pewną dystynkcją, 
a 
może dlatego, że były tak blade. 

– Spójrzcie na całą tę potęgę i piękno i wyobraźcie sobie dom pełen udręczonych ludzi, 
walczących o uwolnienie się z pęt nałożonych przez Malcolma. Nawet nasza matka, która 
odziedziczyła fortunę po swoich rodzicach, była ściśle kontrolowana. 
Mel uciekł z bankowości, której nienawidził, a do której został przymuszony przez 
Malcolma. Po prostu wskoczył na motocykl i uciekł w góry. Zatrzymał się w małej 
drewnianej 
chatce, którą razem zbudowaliśmy. Mogliśmy tam zapraszać dziewczyny i robić to wszystko, 
czego zabraniał nam ojciec. 

Pewnego strasznego letniego dnia Mel przechodził nad przepaścią; jego ciało musiano 
pochować z dala od wąwozu. Miał tylko dwadzieścia jeden lat. Ja miałem lat siedemnaście. 
Byłem półżywy, po odejściu brata czułem pustkę i samotność. Po pogrzebie Mela podszedł do
mnie ojciec i powiedział, że mam zająć miejsce brata i podjąć pracę w jednym z banków, aby 
zapoznać się ze światem finansów. Równie dobrze mógł mi powiedzieć, że mam odciąć sobie
dłonie i stopy. Uciekłem tej samej nocy. 

Wszystko w tym ogromnym domu wydawało się pogrążone w oczekiwaniu, w ciszy, w 
zbyt głębokiej ciszy. Burza na zewnątrz jakby wstrzymała oddech, jednak kątem oka 
zauważyłam, że ołowiane niebo coraz bardziej wzbiera i nabrzmiewa. 

Przytuliłam się do Chrisa. Joel siedział cicho w fotelu na biegunach, pogrążony w 
melancholijnych wspomnieniach, jakbyśmy byli dla niego nieobecni. 

– Dokąd poszedłeś? – zapytał Chris, odstawiając filiżankę. Odchylił się w fotelu i założył 
nogę na nogę. Wyciągnął do mnie rękę. – Musiało to być trudne dla siedemnastoletniego 
chłopca... 
Joel wrócił już do teraźniejszości, jakby zdziwiony tamtą wizytą w znienawidzonym 
domu dzieciństwa. 

– Nie było to łatwe. Nic nie potrafiłem, byłem tylko bardzo utalentowany muzycznie. 
Dostałem się na parowiec, gdzie jako majtek pokładowy zarobiłem na podróż do Francji. 
Pierwszy raz w życiu miałem odciski na dłoniach. We Francji znalazłem zajęcie w nocnym 
klubie za parę franków tygodniowo. Wkrótce znużyła mnie praca w późnych godzinach, 

przeniosłem się więc do Szwajcarii, sądząc, że raczej zwiedzę cały świat, niż wrócę do domu. 
Znalazłem pracę jako muzyk w małej gospodzie blisko włoskiej granicy i tam przyłączałem 
się 
do narciarskich grup jeżdżących w Alpy. Zimą większość wolnego czasu zacząłem spędzać 
na 
nartach, latem zaś chodziłem po górach i jeździłem na rowerze. Pewnego dnia przyjaciele 
zaprosili mnie na dość ryzykowną wyprawę. Zjeżdżaliśmy z bardzo wysokiego szczytu. 

Miałem wtedy około dziewiętnastu lat. Pozostała czwórka, jadąca przodem, wrzeszczała 
do siebie i nawoływała się tak głośno, że nawet nie zauważyła, iż straciłem równowagę, 
przewróciłem się i wpadłem do głębokiej szczeliny lodowej. 

Przy upadku złamałem nogę. Przeleżałem tam półtora dnia, częściowo w szoku, dopóki 
dwóch zakonników podróżujących na osłach nie usłyszało mojego słabego wołania o pomoc. 
Zdołali mnie wydostać, ale niewiele z tego pamiętam, gdyż byłem osłabiony z głodu i 
półprzytomny z bólu. Kiedy odzyskałem przytomność, znajdowałem się w klasztorze, a nade 
mną pochylały się spokojne, łagodne twarze. 

Klasztor był po włoskiej stronie Alp, ja zaś nie umiałem ani słowa po włosku. W trakcie 
leczenia nogi nauczyłem się łaciny. Potem zakonnicy poprosili mnie, bym wykorzystał swój 
talent artystyczny do malowania fresków na ścianach i ozdobnych napisów pod religijnymi 
malowidłami. Czasami grywałem na organach. Gdy moja noga wydobrzała już na tyle, że 
mogłem chodzić, stwierdziłem, iż lubię to spokojne życie zakonników, prace, jakie dawali mi 
do 
wykonania, muzykę, którą grałem o wschodzie i zachodzie słońca, cichą rutynę monotonnych
dni, wypełnionych modlitwą, pracą i wyrzeczeniami. Zostałem z zakonnikami i z czasem 
stałem 
się jednym z nich. W tym klasztorze, wysoko w górach, znalazłem wreszcie spokój. 

Był to koniec historii wuja Joela. Siedział, patrząc na Chrisa, a potem skierował wyblakłe, 
lecz płonące oczy na mnie. 

Przestraszona jego lustrującym spojrzeniem, starałam się nie okazywać uczuć, jakie we 
mnie budził. Nie lubiłam go, mimo że przypominał nieco mojego kochanego ojca i mimo że 
moja 
niechęć nie miała konkretnych powodów. Sądzę, że była podyktowana niepokojem o 
bezpieczeństwo naszej intymności. Czy Joel mógł wiedzieć, że ja i Chris byliśmy 
rodzeństwem? 
Czy Bart opowiedział mu naszą historię? Czy wuj zauważył podobieństwo Chrisa do 
Foxworthów? Nie wiedziałam tego. Uśmiechał się do mnie, wykorzystując resztkę czaru, aby 
mnie zdobyć. Z pewnością był wystarczająco mądry, żeby zorientować się, iż to nie Chrisa 
będzie musiał przekonać... 

– Dlaczego wróciłeś? – zapytał Chris. Joel znowu starał się uśmiechnąć. 
– Pewnego dnia przyjechał do klasztoru amerykański dziennikarz, aby napisać reportaż o 
tym, jak to jest być zakonnikiem w dzisiejszym nowoczesnym świecie. 
Ponieważ byłem tam jedyną osobą mówiącą po angielsku, odpowiadałem w imieniu 
wszystkich. Zapytałem, czy przypadkiem nie słyszał o Foxworthach z Wirginii. 
Znał ich, ponieważ Malcolm zdobył wielką fortunę i zajmował się polityką. Od niego 
dowiedziałem się o śmierci Malcolma, jak również o śmierci matki. Od wyjazdu dziennikarza
nie 
mogłem przestać myśleć o tym domu i o mojej siostrze. 

Lata łatwo się mieszają, gdy każdy dzień podobny jest do drugiego, a kalendarza nie ma 
w polu widzenia. Nadeszła w końcu taka chwila, kiedy stwierdziłem, że chcę wrócić do 
domu, 
spotkać się z siostrą i porozmawiać z nią. Dziennikarz nie wiedział, czy wyszła za mąż. 
Dopiero 
gdy przed rokiem przyjechałem do wioski i zatrzymałem się w motelu, dowiedziałem się o 
tym, 
jak jednej bożonarodzeniowej nocy spłonął nasz dom, o tym, że moja siostra umieszczona 
została 
w domu dla umysłowo chorych, i o tym straszliwym losie, który ją dotknął. A kiedy Bart 
przyjechał tego lata, dowiedziałem się reszty: że siostra nie żyje i że on został spadkobiercą. 

Spuścił skromnie oczy. 

– Bart jest niezwykłym młodym człowiekiem; lubię jego towarzystwo. Zanim przyjechał, 
spędziłem wiele czasu na rozmowach z dozorcą. Opowiadał mi o Barcie, o jego przyjazdach 
na 
konferencje z budowniczymi i dekoratorami wnętrz, o jego trosce, by wiernie odtworzyć 
spalone 
domostwo. Byłem tutaj podczas jego następnej wizyty. Spotkaliśmy się, powiedziałem mu, 
kim 
jestem, wydawał się ucieszony... i to już wszystko. 
Czy rzeczywiście? Wpatrywałam się w niego. A może wrócił tutaj z myślą o swojej 
części majątku pozostawionego przez Malcolma? Czy mógłby, wbrew testamentowi mojej 
matki, 
wziąć dla siebie tę część? Jeżeli tak, to dlaczego Bart nie zmartwił się wskrzeszeniem Joela? 

Żadnej z tych myśli nie wyraziłam słowami. Joel pogrążył się w ponurej zadumie. 
Chris wstał. 

– Był to dla nas dzień pełen wrażeń i moja żona jest bardzo zmęczona. Czy zechciałbyś 
wskazać nam pokoje, w których możemy trochę odpocząć i odświeżyć się? 
Joel wstał natychmiast, przepraszając, że jest złym gospodarzem, i poprowadził nas do 
schodów. 

– Z przyjemnością zobaczę się znowu z Bartem. To bardzo ładnie z jego strony, że 

zaproponował mi gościnę w tym domu. Chociaż wszystkie pokoje za bardzo przypominają mi
rodziców. Mój pokój jest nad garażem, niedaleko pomieszczeń dla służby. 

Zadzwonił telefon. Joel podał mi słuchawkę. 

– To twój starszy syn z Nowego Jorku – powiedział tym swoim charakterystycznym 
drewnianym głosem. – Możecie skorzystać z aparatu w salonie, jeśli chcecie rozmawiać z nim
oboje. 
Chris pospieszył do drugiego aparatu, podczas gdy ja witałam Jory’ego. Jego radosny 
głos rozproszył moje ponure myśli. 

– Mamo, tato, zdołałem przełożyć kilka naszych zobowiązań i możemy z Mel przylecieć 
do was. Oboje jesteśmy zmęczeni i spragnieni odpoczynku. Poza tym chcemy zobaczyć dom, 
o 
którym tyle słyszeliśmy. Czy rzeczywiście jest taki jak tamten? 
Och, tak, nawet za bardzo. Wypełniała mnie radość na myśl o przyjeździe Jory’ego i 
Melodie. Jeśli przyjadą jeszcze Cindy i Bart, będziemy całą rodziną w komplecie, wszyscy 
pod 
tym samym dachem. Dawno już tak nie było. 

– Nie, nie martwię się, że na jakiś czas przerywamy występy – powiedział pogodnie, 
odpowiadając na moje pytanie. – Jestem zmęczony. Nawet moje kości odczuwają zmęczenie. 
Oboje potrzebujemy odpoczynku... mamy też dla was pewne nowiny. 
Nie powiedział nic więcej. 

Odwiesiliśmy z Chrisem słuchawki i uśmiechnęliśmy się do siebie. Joel, który wcześniej 
wyszedł, aby nam nie przeszkadzać, wrócił i zakłopotany krążył wokół kanciastego 
francuskiego 
stołu z wielką marmurową misą, wypełnioną kompozycją suchych kwiatów, opowiadając o 
pokojach, które Bart przeznaczył do mojego użytku. 

Spojrzał na mnie, potem na Chrisa, zanim dodał: 

– I również dla pana, doktorze Sheffield. 
Jego wodniste oczy, pilnie studiujące wyraz mojej twarzy, chyba znalazły w niej coś, co 
go ucieszyło. 
Trzymając Chrisa pod rękę, dzielnie stanęłam naprzeciw schodów, które miały 
poprowadzić nas z powrotem na pierwsze piętro, tam gdzie się wszystko zaczęło – wspaniała,
grzeszna miłość, którą znaleźliśmy z Chrisem na zakurzonym, mrocznym strychu, w tym 
ciemnym miejscu pełnym rupieci i starych mebli, z papierowymi kwiatami na ścianach i 
złamanymi obietnicami u stóp. 

WSPOMNIENIA 

W połowie drogi na piętro zatrzymałam się, aby spojrzeć w dół. Może z tej perspektywy 
zobaczę jakieś szczegóły, które wcześniej umknęły mojej uwagi? Gdy Joel opowiadał nam 
swoją 
historię, i potem, gdy jedliśmy skromny lunch, rozglądałam się dyskretnie, ale ciągle było mi 
mało. Z pokoju, w którym siedzieliśmy, z łatwością mogłam obserwować foyer z jego 
niezliczonymi lustrami i ładnymi francuskimi meblami, zgrupowanymi po kilka, aby tworzyły
nastrój intymności, zresztą bez powodzenia. Marmurowa posadzka, od wielokrotnego 
polerowania, błyszczała jak szkło. Czułam nieprzepartą chęć, by tańczyć, tańczyć i bez końca 
robić piruety... 

Chris zaczął się niecierpliwić. Poprowadził mnie na górę, aż w końcu znaleźliśmy się w 
wielkiej rotundzie, skąd znowu spojrzałam na foyer przed salą balową. 

– Cathy, czy ty aby nie zatraciłaś się we wspomnieniach? – wyszeptał nieco 
zniecierpliwiony. – Czy już nie czas zapomnieć o przeszłości? Chodź. Wiem, że musisz być 
bardzo zmęczona. 
Wspomnienia... Opadły mnie szybko i gwałtownie. Córy, Carrie, Bartholomew Winslow 

– czułam ich wokół siebie, słyszałam ich niekończące się szepty. 
Spojrzałam znowu na Joela, który prosił, abyśmy nie nazywali go „wujkiem Joelem”. 
Zostawiał ten zaszczytny tytuł dla moich dzieci. 
Musiał być bardzo podobny do Malcolma, tylko spojrzenie miał łagodniejsze, mniej 
przenikliwe od tego, które widzieliśmy u dziadka na dużym, naturalnej wielkości portrecie w 
pokoju z „trofeami”. Powiedziałam sobie, że nie wszystkie błękitne oczy są zimne i 
bezwzględne. Z pewnością wiedziałam o tym lepiej niż ktokolwiek inny. 

Wpatrując się w twarz starca, widziałam w niej ślady dawnej urody. Bez wątpienia Joel 
był niegdyś przystojnym mężczyzną. Musiał mieć jasne włosy i twarz bardzo podobną do 
twarzy 
mojego ojca... i jego syna. Ta myśl pozwoliła mi się odprężyć. 

Przemogłam się, by podejść do niego i wziąć go w objęcia. 

– Witaj w domu, Joel. 
Jego chude ciało było kruche i zimne. Miał suchy policzek, gdy musnęłam go wargami w 
przelotnym pocałunku. Skurczył się pod moim dotykiem, a może ze strachu przed kobietą. 
Odsunęłam się szybko, żałując swoich wysiłków, żeby okazać mu serdeczność. Dotykanie 
było 

czymś, czego Foxworthowie nie zwykli byli czynić bez świadectwa ślubu. Rzuciłam nerwowe
spojrzenie Chrisowi. Uspokój się, mówiły jego oczy, wszystko będzie dobrze. 

– Moja żona jest bardzo zmęczona – przypomniał miękko Chris. – Mieliśmy ostatnio 
bardzo napięty program, najpierw uroczystość wręczenia dyplomu naszemu młodszemu 
synowi, 
potem te przyjęcia, następnie podróż... 
W końcu Joel przerwał kłopotliwą ciszę i wspomniał, że Bart ma nająć służbę. 

Dzwonił już do urzędu zatrudnienia. Mówił nawet, że moglibyśmy zobaczyć się z tymi 
ludźmi w jego imieniu. Joel mamrotał tak niewyraźnie, że nie słyszałam połowy jego słów. 
Tym 
bardziej że moje myśli krążyły wokół pewnego pokoju w północnym skrzydle, pokoju, który 
był 
naszym więzieniem. Czy jest w dalszym ciągu taki sam? Czy Bart kazał postawić tam dwa 
podwójne łóżka i całą resztę tych ciemnych, ciężkich starych mebli? Modliłam się, żeby tak 
nie 
było. 

Nagle Joel wymówił słowa, których się spodziewałam. 

– Jesteś podobna do swojej matki, Catherine. Popatrzyłam na niego bez wyrazu, 
zastanawiając się nad tym stwierdzeniem, które on uważał zapewne za komplement. Chwilę 
stał, 
jakby oczekując jakiegoś milczącego potwierdzenia, po czym pokiwał głową i odwrócił się, 
żeby 
zaprowadzić nas do pokoju. Po słońcu, które tak pięknie świeciło na nasz przyjazd, nie 
zostało 
już śladu; strugi deszczu tłukły o dach z siłą kul karabinowych. Nad naszymi głowami 
przetaczała się burza, rozjaśniając co kilka sekund niebo zygzakami piorunów. W ramionach 
Chrisa szukałam ucieczki przed tym, co wydawało się gniewem bożym. 
Strumyki wody spływały po szybach, ściekały z dachu w rynny i do ogrodu, jakby miały 
go zalać, zatopić wszystko, co piękne i żywe. Westchnęłam, nieszczęśliwa, że jestem tutaj 
znowu, że znowu czuję się młoda i bezbronna. 

– Tak, tak – mruczał Joel – zupełnie jak Corrine. Jeszcze raz otaksował mnie krytycznym 
spojrzeniem, po czym pochylił głowę i pogrążył się w myślach. Trwało to może pięć minut, a 
może pięć sekund. 
– Chcemy się rozpakować – powiedział z naciskiem Chris. – Moja żona jest wyczerpana. 
Musi wykąpać się i zdrzemnąć, podróż zawsze ją nuży. 

Zdziwiło mnie, że tłumaczy się przed starcem. 

Joel natychmiast się ruszył. Być może zakonnicy przystają często z pochylonymi 

głowami i zapominają się w cichej modlitwie, może to było tylko to. Nic nie wiedziałam o 

klasztorach i życiu zakonników. 

W końcu powoli, szurając, poprowadził nas korytarzem. Skręcił raz jeszcze i ku mojemu 
zmartwieniu i konsternacji skierował się do południowego skrzydła, gdzie kiedyś, w pokojach
pełnych przepychu, mieszkała nasza matka. Uwielbiałam sypiać w jej wspaniałym łóżku z 
łabędziem, siadać przy jej długiej toaletce i kąpać się w czarnej, marmurowej, wpuszczonej w
podłogę wannie, otoczonej licznymi lustrami. 

Joel stanął przed podwójnymi drzwiami, do których prowadziły dwa szerokie stopnie, 
wyłożone dywanem. Uśmiechnął się w szczególny sposób. 

– Skrzydło twojej matki – powiedział krótko. Zatrzymałam się z wahaniem przed tymi 
znajomymi drzwiami. Bezradnie spojrzałam na Chrisa. Deszcz przeszedł w regularne 
staccato. 
Joel otworzył drzwi i pierwszy wkroczył do sypialni, tak że Chris mógł mi szepnąć: 
– Dla niego jesteśmy tylko mężem i żoną, Cathy. To wszystko, co on wie. 
Wchodząc do sypialni, miałam łzy w oczach. Stanęłam jak wryta na widok dokładnej 
kopii łoża z fantazyjnymi różowymi zasłonami, podwieszonymi zgrabnie w narożnikach. 
Wdzięczna łabędzia głowa zwracała się w tę samą stronę, to samo czujne, choć nieco senne, 
wpółotwarte rubinowe oko pilnowało snu osób śpiących w łożu. 

Patrzyłam z niedowierzaniem. Spać w tym łóżku? W łóżku, w którym moja matka 
spoczywała w ramionach Bartholomew Winslowa – swego drugiego męża? Tego samego 
mężczyzny, którego jej skradłam, żeby został ojcem mojego syna Barta. Mężczyzny, który 
nadal 
pokazywał mi się w snach i wywoływał poczucie winy. Nie! Nie mogłabym spać w tym 
łóżku! 
Nigdy! 

Kiedyś marzyłam o tym, żeby przespać się w nim z Bartholomew Winslowem. Jak młoda 
i naiwna byłam wtedy, uważając, że posiadanie go na własność będzie szczytem moich 
pragnień. 

– Czyż to nie jest wspaniałe? – spytał Joel za moimi plecami. – Bart miał mnóstwo 
kłopotów ze znalezieniem artystów potrafiących wyrzeźbić szczyt tego łoża w formie 
łabędzia. 
Opowiadał, że patrzyli na niego jak na wariata. Znalazł w końcu starych rzemieślników, 
którzy 
uznali, że jest to coś twórczego i opłacalnego finansowo. Okazało się, że Bart ma dokładny 
opis 
łoża. Wiedział, jak łabędź powinien mieć zwróconą głowę, że w jednym oku ma mieć 
umieszczony rubin i że końcami łap powinien przytrzymywać zasłony nad posłaniem. Och, 
jaką 
Bart urządził awanturę, kiedy za pierwszym razem rzemieślnicy nie zrobili tego tak, jak on 
zadysponował. Chciał również, żeby u stóp łoża było maleńkie łóżeczko, też z łabędziem. Dla

ciebie, Catherine, dla ciebie. 

– Joel, co powiedział ci Bart? – zapytał Chris twardym głosem. 
Stanął obok i otoczył mnie ramieniem, jakby ochraniając przed Joelem i przed wszystkim, 
czego się obawiałam. Z nim mogłabym zamieszkać w chacie z sitowia, w namiocie lub w 
jaskini. 
On dawał mi siłę. 

Zauważywszy opiekuńczą postawę Chrisa, starzec uśmiechnął się sarkastycznie. 

– Bart opowiedział mi całą historię swojej rodziny. Widzicie, on zawsze potrzebował 
kogoś starszego, kogoś, komu mógłby się zwierzyć. 
Zrobił znaczącą przerwę, patrząc na Chrisa, który z łatwością mógł przewidzieć dalszy 
ciąg. Dostrzegłam niekontrolowany grymas na twarzy Chrisa. Joel z nieukrywaną satysfakcją 
ciągnął: 

– Bart opowiedział mi, jak jego matka z braćmi i siostrą ponad trzy lata żyła w 
zamknięciu. Opowiedział mi o tym, że matka zabrała siostrę i uciekła z nią do Karoliny 
Południowej; o tym, jak ty, Catherine, całymi latami szukałaś dla siebie odpowiedniego męża 
i 
właśnie dlatego wyszłaś za... doktora Christophera Sheffielda. 
Tak wiele insynuacji, tak wiele niedopowiedzeń było w jego słowach. Zadrżałam od 
nagłego chłodu. 

W końcu Joel wyszedł, cicho zamykając za sobą drzwi. Dopiero wtedy Chris pocałował 
mnie, przytulił i głaskał po plecach tak długo, aż uspokoiłam się na tyle, aby rozejrzeć się 
wokół i 
dostrzec wszystko, co Bart zrobił, by przywrócić tym apartamentom ich pierwotny, 
luksusowy 
stan. 

– To jest tylko kopia tamtego łóżka – powiedział Chris z ciepłem i zrozumieniem w 
oczach. – W tym łóżku nasza matka nigdy nie spała, kochanie. Pamiętaj o tym, że Bart czytał 
twoje pamiętniki. To wszystko, co tutaj jest, powstało dzięki twoim szkicom. Opisałaś 
sylwetkę 
łabędzia nadzwyczaj szczegółowo. Bartowi wydawało się, że sprawi ci przyjemność, 
przywracając pokojom dawną świetność. 
Może zrobiłaś to nieświadomie, a może on o tym wiedział? Wybacz, jeśli się mylę. 
Myśl tylko o tym, że twój syn poniósł wiele trudu i kosztów, aby odtworzyć dawny 
wygląd tego pokoju. 
Przecząco potrząsnęłam głową, nigdy nie pragnęłam powrotu do przeszłości. Nie 
uwierzył mi. 

– Twoje pragnienia, Catherine! Twoje pożądanie, żeby mieć to, co ona! Wiem o tym. I 
twoi synowie też o tym wiedzą. Tak więc nie potępiaj żadnego z nas za odczytanie twoich 
pragnień, nawet jeżeli je sprytnie maskowałaś. 
Mogłam znienawidzić Chrisa tylko za to, że tak dobrze mnie znał. Ale objęłam go 
ramionami. Przycisnęłam twarz do jego piersi, drżąc i próbując ukryć prawdę, nawet przed 
samą 
sobą. 

– Chris, nie bądź dla mnie zbyt surowy – załkałam. – Tak mnie zaskoczył widok tych 
pokoi, prawie dokładnie takich samych jak wtedy, kiedy przyszliśmy tutaj, aby ukraść jej... i 
jej 
mężowi... 
Znowu przytulił mnie mocno. 

– Co ty naprawdę myślisz o Joelu? – spytałam. Chris zamyślił się przez chwilę, zanim 
odpowiedział. 
– Lubię go, Cathy. Zdaje się, że jest szczery i zadowolony, iż pozwalamy mu tutaj 
pozostać. 
– Powiedziałeś mu, że może zostać? – wyszeptałam. 
– Oczywiście, dlaczego nie? Przecież i tak wyjedziemy zaraz po dwudziestych piątych 
urodzinach Barta, po tym jak już „zostanie na swoim”. Pomyśl tylko, nadarza się wspaniała 
okazja, aby dowiedzieć się czegoś więcej o Foxworthach. 
Joel może nam wiele opowiedzieć o naszej matce z czasów jej młodości, o tym, jak 
wyglądało ich życie. Kiedy już poznamy te szczegóły, może będziemy w stanie zrozumieć, 
dlaczego nas zdradziła i dlaczego dziadek pragnął naszej śmierci. 

Gdzieś w przeszłości musi być ukryta jakaś okrutna prawda, która tak wypaczyła umysł 
Malcolmowi, że potrafił on stłumić naturalny instynkt naszej matki, skłaniający ją do opieki 
nad 
własnymi dziećmi. 

Moim zdaniem Joel już dostatecznie dużo opowiedział. Nie pragnęłam wiedzieć więcej. 
Malcolm Foxworth był jedną z tych istot ludzkich, które urodziły się bez sumienia, niezdolne 
do 
skruchy za wyrządzone zło. Nie było dla niego wytłumaczenia, nie sposób go było zrozumieć.
Chris spojrzał mi błagalnie w oczy. 

– Cathy, chciałbym dowiedzieć się o młodości naszej matki, żeby ją zrozumieć. 
Tak bardzo nas skrzywdziła, że nie sądzę, aby któreś z nas odzyskało spokój, zanim ją 
zrozumiemy. Wybaczyłem jej, ale nie mogę zapomnieć. Chcę ją zrozumieć, aby pomóc tobie 

wybaczyć jej... 

– Czy to coś zmieni? – spytałam sarkastycznie. – Jest zbyt późno na zrozumienie naszej 
matki i przebaczenie jej. Szczerze mówiąc, nie szukam dla niej zrozumienia, bo gdybym je 
znalazła, mogłabym wybaczyć. 
Opuścił bezradnie ręce. Odwrócił się. 

– Idę po nasze bagaże. Weź kąpiel, a ja w tym czasie wszystko rozpakuję. 
W drzwiach odwrócił się i spojrzał w moją stronę. 
– Spróbuj, naprawdę spróbuj skorzystać z okazji zawarcia pokoju z Bartem. Jego można 
jeszcze odzyskać, Cathy. Słyszałaś jego przemówienie? Ten młody człowiek ma duży talent 
oratorski. Mówi przekonywająco. Jest teraz przywódcą, Cathy, a przecież był skrytym 
introwertykiem. To ogromne szczęście, że w końcu Bart porzucił swoją skorupę. 
Opuściłam głowę z pokorą. 

– Dobrze, zrobię, co będę mogła. Wybacz mi, Chris, że znowu byłam tak głupio uparta. 
Uśmiechnął się i wyszedł. 
Podczas napełniania czarnej marmurowej wanny rozbierałam się powoli w „jej” łazience, 
przylegającej do wspaniałej gotowalni. Otaczające mnie lustra w złotych ramach odbijały 
moją 
nagość. Byłam dumna ze swojej sylwetki, nadal szczupłej i kształtnej, o jędrnych piersiach. 
Rozebrawszy się uniosłam ramiona, żeby wyjąć z włosów resztę szpilek. Oczami duszy 
zobaczyłam matkę, jak stała i robiła to samo, myśląc o swoim drugim, młodszym mężu. Czy 
w 
czasie nocy, które spędzał ze mną, zastanawiała się nad tym, gdzie on jest? Czy przed moim 
oświadczeniem w trakcie pamiętnego przyjęcia bożonarodzeniowego wiedziała, kim jest 
kochanka Barta? Och, miałam nadzieję, że tak! 

Obiad minął bez wrażeń. 

Dwie godziny później leżałam w łabędzim łóżku, obserwując rozbierającego się Chrisa. 
Zgodnie ze swoją zapowiedzią wszystko rozpakował, powiesił w garderobie, a naszą bieliznę 
poukładał w komodzie. Wyglądał na zmęczonego i trochę niezadowolonego. 

– Joel powiedział mi, że jutro przyjdą na przesłuchanie chętni do pracy. Mam nadzieję, że 
będziesz mogła się tym zająć. 
Usiadłam, zaskoczona. 

– Myślałam, że Bart będzie chciał się tym zająć. 
– Nie, zostawił to tobie. 

– Och! 
Chris powiesił ubranie na mosiężnym wieszaku, a ja znowu pomyślałam o tym, jak 
bardzo ten wieszak przypomina wieszak używany przez ojca Barta w czasach, kiedy tutaj 
mieszkał. Tutaj czy też w tym poprzednim Foxworth Hall? Chris, całkiem nagi, skierował się 
do 
„swojej” łazienki. 

– Szybko wezmę prysznic i zaraz będę z powrotem. Nie zaśnij do tego czasu. 
Leżałam i rozglądałam się wokoło z dziwnym uczuciem. Wyobraziłam sobie, że nad moją 
głową, na strychu, żyje czwórka dzieci. Natychmiast doznałam poczucia strachu i winy, które 
zapewne były udziałem matki, gdy żył ten nikczemny stary człowiek. Zły od urodzenia, 
podły, 
diabelski. Zdawało mi się, że słyszę głos stale powtarzający te oskarżenia. Zamknęłam oczy i 
starałam się powstrzymać szaleństwo myśli. Nie słyszałam żadnych głosów. Nie słyszałam 
żadnej muzyki baletowej. Nie czułam stęchłego zapachu strychu. Nie czułam. Miałam 
pięćdziesiąt dwa lata, a nie dwanaście, trzynaście czy też czternaście. 

Zniknęły wszystkie stare zapachy. Czułam tylko woń świeżej farby, świeżego drewna, 
nowych tapet i wykładzin. Nowe dywany, nowe kilimy, nowe meble. Wszystko nowe poza 
luksusowymi antykami na parterze. Kopia Foxworth Hall. 

Dlaczego Joel wrócił, skoro tak bardzo podobało mu się życie w zakonie? Z pewnością 
nie pragnął pieniędzy, przywykły do surowości zakonnego życia. Musiał być jakiś inny 
ważny 
powód jego obecności, poza sentymentalnym powrotem do przeszłości. Ludzie z wioski 
musieli 
powiedzieć mu, że nasza matka nie żyje, a jednak pozostał. Czy chciał spotkać się z Bartem? 
Cóż 
takiego w nim znalazł, co zatrzymało go tutaj? Zgodził się nawet usługiwać jako kamerdyner,
dopóki nie znajdziemy kogoś odpowiedniego na to miejsce. Westchnęłam. Nie było pewnie w
tym nic tajemniczego, w grę wchodził duży majątek. Jak zawsze, pieniądze wydawały się 
uzasadnieniem każdego zachowania. 

Zmęczenie zamknęło mi oczy. Jeszcze chwilę walczyłam ze snem. Musiałam pomyśleć o 
jutrze i o tym wujku znikąd. Czy wszystko to, co otrzymaliśmy zgodnie z obietnicą mamy, 
mieliśmy stracić na rzecz Joela? A jeżeli on nie będzie próbował złamać postanowień 
testamentu 
mamy i zdołamy wszystko zatrzymać, to jaka będzie tego cena? 

Rano zeszliśmy z Chrisem prawą stroną podwójnych schodów, czując, że w końcu 
jesteśmy „u siebie” i że wreszcie panujemy nad swoim życiem. Chris trzymał mnie za rękę, 
lekko 
ściskając dłoń. Wiedział, że przestałam już bać się tego domu. 

Znaleźliśmy Joela w kuchni, zajętego przygotowywaniem śniadania. Ubrany był w długi 
biały fartuch, a na głowie miał wysoki czepek kucharski. Kruchy, wysoki stary człowiek 
wyglądał w tym stroju nieco absurdalnie. Pomyślałam, że szefem kuchni powinien być gruby 
mężczyzna. Czułam jednak wdzięczność za to, że Joel robił to, za czym nie przepadałam. 

– Mam nadzieję, że lubicie jajka po benedyktyńsku – powiedział, nie patrząc w naszą 
stronę. 
Ku mojemu zaskoczeniu jajka były wspaniałe. Chris poprosił o dokładkę. Potem Joel 
pokazał nam jeszcze niewykończone pokoje. Uśmiechnął się do mnie nieszczerze. 

– Bart powiedział mi, że lubisz zaciszne pokoje z wygodnymi meblami. Pragnął, żebyś te 
puste pomieszczenia urządziła przytulnie, według własnego niepowtarzalnego gustu. 
Czy kpił ze mnie? Wiedział, że jesteśmy tutaj tylko z wizytą. Potem pomyślałam, że być 
może Bart chciał, żebym pomogła mu w urządzeniu domu, a ociągał się z powiedzeniem tego 
wprost. 

Kiedy zapytałam Chrisa, czy Joel mógłby złamać postanowienia testamentu naszej matki 
i zażądać od Barta pieniędzy, Chris zaprzeczył. Dodał jednak, że nie zna wszystkich 
prawnych 
zawiłości, w przypadku gdy „zmarły” spadkobierca nagle wraca do życia. 

– Bart może dać Joelowi wystarczająco dużo pieniędzy na resztę jego życia – powiedział 
Chris i zmusił mnie do przypomnienia sobie każdego słowa ostatniej woli mojej matki. Nie 
było 
tam żadnej wzmianki o starszych braciach, których uważała za zmarłych. 
Gdy ocknęłam się z zamyślenia, Joel był znowu w kuchni i zabierał coś, czego 
potrzebował, ze spiżarni zaopatrzonej tak, że można by wykarmić gości dużego hotelu. 
Odezwał 
się, odpowiadając na jakieś pytanie Chrisa. W jego głosie słychać było przygnębienie. 

– Oczywiście, że dom nie jest dokładnie taki sam. Nikt już nie stosuje drewnianych 
kołków zamiast gwoździ. Wszystkie stare meble zgromadziłem w moich pokojach. Tak 
naprawdę to ja nie „należę” do tego domu, więc zamierzam zamieszkać w pomieszczeniach 
służby, za garażami. 
– Mówiłem już, że nie powinieneś tego robić – powiedział Chris z dezaprobatą. – To nie 
jest właściwe, żeby jeden z członków rodziny mieszkał w takich skromnych warunkach. 
Widzieliśmy już olbrzymie garaże i pomieszczenia dla służby, które wcale nie były takie 
skromne. Były po prostu małe. 
Chciałam krzyknąć: Pozwól mu!, ale nie odezwałam się. 

Zanim dowiedziałam się o tym, Chris już ulokował Joela na pierwszym piętrze w 
zachodnim skrzydle. Westchnęłam z pewnym żalem, że Joel będzie mieszkał z nami pod tym 
samym dachem. Ale może wszystko będzie w porządku? Kiedy tylko zaspokoimy ciekawość 
i 
Bart skończy obchody swoich urodzin, wyjedziemy wraz z Cindy na Hawaje. 

Około drugiej po południu zasiedliśmy z Chrisem w bibliotece i zaczęliśmy przesłuchanie 
mężczyzny i kobiety, którzy zgłosili się ze znakomitymi referencjami. Nie mogłam doszukać 
się 
u nich żadnej wady poza jakimś dziwnym spojrzeniem obu par oczu. Zaniepokoił mnie chytry
sposób patrzenia na nas oboje. 

– Przepraszam – powiedział Chris, dostrzegając jakiś mój odruch sprzeciwu – ale 
zdecydowaliśmy się już na inne małżeństwo. 
Mąż z żoną wstali i ruszyli do wyjścia. Kobieta odwróciła się w drzwiach i przesłała mi 
długie, znaczące spojrzenie. 

– Mieszkamy w wiosce, pani Sheffield – powiedziała zimno. – Mieszkamy tutaj tylko od 
pięciu lat, ale słyszeliśmy wiele o Foxworthach ze wzgórza. 
Odwróciłam głowę. 

– Tak, jestem pewien, że słyszeliście – powiedział sucho Chris. 
Kobieta parsknęła, zanim zatrzasnęła drzwi. 
Następny wszedł wysoki mężczyzna o arystokratycznym wyglądzie i wyprostowanej 
sylwetce wojskowego, nienagannie ubrany. Wszedł i grzecznie czekał, aż Chris poprosi go, 
by 
usiadł. 

– Nazywam się Trevor Mainstream Majors – powiedział z ożywieniem. – Urodziłem się 
w Liverpoolu pięćdziesiąt dziewięć lat temu. Ożeniłem się w Londynie w wieku dwudziestu 
sześciu lat, żona opuściła mnie trzy lata temu, moi dwaj synowie mieszkają w Karolinie 
Północnej... tak więc jestem tutaj, mając nadzieję, że będę mógł pracować w Wirginii i 
odwiedzać synów w wolne dni. 
– Gdzie pan pracował po opuszczeniu Johnstonów? – zapytał Chris, przeglądając życiorys 
mężczyzny. – Aż do zeszłego roku ma pan znakomite referencje. 
Chris zaprosił już Anglika do zajęcia miejsca. Trevor Majors złączył swoje długie nogi, 
poprawił krawat i grzecznie odpowiedział: 

– Pracowałem u Millersonów, którzy wyprowadzili się ze wzgórza około sześciu 
miesięcy temu. 

Cisza. Słyszałam, jak matka wiele razy napomykała o Millersonach. Serce zaczęło mi bić 
mocniej. 

– Jak długo pracował pan u Millersonów? – zapytał Chris tak, jakby niczego się nie 
obawiał, mimo że dostrzegł moje niespokojne spojrzenie. 
– Niezbyt długo, proszę pana. Mieli tam piątkę własnych dzieci, stale przyjeżdżali 
siostrzeńcy i bratanice plus odwiedzający koledzy. Gotowałem tam, sprzątałem, prałem, 
prowadziłem samochód i, co jest dla Anglika dumą i radością, dbałem o ogród. Wożąc 
pięcioro 
dzieci do szkoły i z powrotem, na lekcje tańca, na zawody sportowe, do kina i tak dalej, 
spędzałem tak dużo czasu na szosie, że rzadko miałem szansę na przygotowanie przyzwoitego
posiłku. Pewnego dnia pan Millerson zaczął narzekać, że nie zdążyłem przystrzyc trawników 
i 
nie wyrwałem chwastów w ogrodzie, on zaś od dwóch tygodni nie jadł porządnego posiłku w 
domu. 
Krzyknął na mnie ostro, ponieważ obiad był spóźniony. Proszę pana, to było raczej zbyt 
wiele, gdy jego żona kazała mi jechać ze sobą, czekać, kiedy robiła zakupy, zabrać dzieci z 
kina... i jeszcze wymagano, żeby obiad był na czas. 

Powiedziałem panu Millersonowi, że nie jestem robotem, abym mógł robić wszystko 
jednocześnie, i podziękowałem mu. Był tak zły, że zapowiedział, iż nigdy nie da mi dobrych 
referencji. Ale jeśli poczeka pan kilka dni, to może on ochłonie na tyle, że zrozumie, iż 
starałem 
się, jak mogłem, w tych trudnych okolicznościach. 

Westchnęłam, spojrzałam na Chrisa i ukradkiem dałam mu znak. Ten człowiek był 
znakomity. Chris nawet nie spojrzał w moją stronę. 

– Myślę, że będzie pan dobrze pracował, panie Majors. Zatrudnimy pana na próbny 
miesiąc, a jeżeli w tym czasie nie będziemy z pana zadowoleni, zerwiemy naszą umowę. – 
Chris 
spojrzał na mnie. – To znaczy, jeżeli moja żona się zgodzi... 
Wstałam i milcząco skinęłam głową. Potrzebowaliśmy służby. Nie miałam zamiaru 
spędzać wakacji na sprzątaniu i odkurzaniu ogromnego domu. 

– Proszę państwa, proszę mówić do mnie po prostu Trevor – rzekł Majors. – Będzie dla 
mnie zaszczytem i przyjemnością służyć w tym wielkim domu. – Poderwał się na równe nogi 
w 
chwili, kiedy wstałam, a potem, gdy podniósł się Chris, podali sobie ręce. – To naprawdę dla 
mnie przyjemność – dodał z uśmiechem. 
W ciągu trzech dni zatrudniliśmy trzech służących. Było to łatwe, bo Bart wysoko ich 

przepłacał. 

Wieczorem piątego dnia naszego tutaj pobytu stałam obok Chrisa na balkonie, patrząc na 
góry, gapiąc się na ten sam stary księżyc, który zwykle spoglądał na nas, gdy leżeliśmy na 
dachu 
starego Foxworth Hall. Kiedy miałam piętnaście lat, wierzyłam, że to jest wielkie oko Boga. 
W 
innych miejscach spotykałam romantyczne księżyce – piękne światło odsuwające ode mnie 
obawy i winy. Tutaj księżyc był srogim oskarżycielem, gotowym stale nas potępiać. 

– Piękna noc, prawda? – spytał Chris, obejmując mnie w talii. 
– Podoba mi się ten balkon, który Bart dobudował do naszego apartamentu. Nie psuje on 
widoku domu z zewnątrz, a popatrz tylko, jaki daje widok na góry. 
Okryte błękitną mgłą góry zawsze wydawały mi się postrzępionym murem, mającym 
zamknąć nas na zawsze jako więźniów nadziei. Nawet teraz odczuwałam ich miękko 
zaokrąglone 
szczyty jako barierę pomiędzy mną a wolnością. Boże, jeżeli jesteś tam, w górze, pomóż mi 
przez następne kilka tygodni. 

W południe następnego dnia staliśmy z Chrisem i Joelem we frontowym portalu, 
obserwując niskiego czerwonego jaguara, szybko posuwającego się po stromych 
serpentynach 
prowadzących do Foxworth Hall. 

Bart prowadził brawurowo, z szaleńczą prędkością, jakby ścigał się ze śmiercią. 
Robiło mi się słabo od samego patrzenia na styl, w jakim pokonywał niebezpieczne 
zakręty. 

– Na Boga, powinien mieć więcej rozsądku – mruknął Chris. – Popatrz, w jaki 
niebezpieczny sposób prowadzi, jakby był nieśmiertelny. 
– Niektórzy są – odezwał się enigmatycznie Joel. Rzuciłam mu zdziwione spojrzenie i 
znowu popatrzyłam na ten mały czerwony samochód, który kosztował fortunę. Każdego roku 
Bart kupował nowy samochód, zawsze w kolorze czerwonym; wypróbowywał wszystkie 
luksusowe auta w poszukiwaniu tego, które najbardziej mu się spodoba. W krótkim liście 
napisał 
nam, że jak dotąd, ten jest najlepszy. 
Zatrzymał się z piskiem opon, psując doskonały wygląd podjazdu czarnymi smugami 
przypalonej gumy. Najpierw nam pomachał, zdjął okulary przeciwsłoneczne, potrząsnął 
głową, 
aby uładzić ciemne loki, i wyskoczył z kabrioletu. Zdjął rękawiczki i rzucił je niedbale na 
siedzenie. Wbiegł po schodach, chwycił mnie w swoje mocne ramiona i ucałował w oba 
policzki. 
Byłam oszołomiona serdecznością powitania. Skwapliwie zrewanżowałam się. W momencie 
gdy 

musnęłam wargami jego policzek, puścił mnie i odsunął od siebie, jakby nagle mną 
znudzony. 

Stał w słońcu, metr dziewięćdziesiąt wzrostu, a z jego brązowych oczu promieniowały 
siła i inteligencja. Miał zgrabną sylwetkę o szerokich ramionach, wąskich biodrach i długich 
nogach. Był niezwykle przystojny w sportowym stroju. 

– Wyglądasz wspaniale, mamo, po prostu wspaniale. – Jego ciemne oczy zlustrowały 
mnie od stóp do głów. – Dziękuję, że włożyłaś tę czerwoną suknię... to mój ulubiony kolor. 
Wyciągnęłam rękę do Chrisa. 

– Dziękuję ci, Bart, włożyłam ją dla ciebie. 
Mógłby powiedzieć teraz coś miłego Chrisowi. Miałam taką nadzieję. Czekałam na to, ale 
Bart zignorował Chrisa i zwrócił się do Joela. 

– Hej, wujku Joelu. Czyż moja matka nie jest tak piękna, jak ci opowiadałem? 
Chris ścisnął moją rękę, aż zabolała. Bart zawsze znalazł sposób, aby obrazić jedynego 
ojca, którego pamiętał. 

– Tak, Bart, twoja matka jest bardzo piękna – powiedział Joel cichym, ochrypłym głosem. 
– Rzeczywiście, wygląda dokładnie tak, jak mogę wyobrazić sobie moją siostrę Corrine w jej 
wieku. 
– Bart, przywitaj się ze swoim... – I tutaj zawahałam się. Chciałam powiedzieć „ojcem”, 
ale wiedziałam, że Bart może gwałtownie zaprzeczyć. Powiedziałam więc „Chrisem”. 
Zwracając swoje ciemne i czasem dzikie oczy na Chrisa, Bart rzucił mu krótkie „cześć”. 

– Ty w ogóle się nie starzejesz, prawda? – powiedział oskarżycielskim tonem. 
– Przepraszam za to, Bart – odpowiedział spokojnie Chris – ale czas w końcu zrobi swoje. 
– Miejmy nadzieję. Mogłabym go uderzyć. 
Bart odwrócił się, ignorując nas oboje, i zaczął oglądać trawniki, dom, wspaniałe klomby 
kwiatów, bujne krzaki, ścieżki ogrodowe, sadzawki dla ptactwa, rzeźby. Uśmiechnął się z 
dumą 
właściciela. 

– Wspaniałe, naprawdę wspaniałe. Właśnie tak, jak chciałem. Świat zjeździłem i żadna 
rezydencja nie może równać się z Foxworth Hall. 
Jego oczy napotkały moje spojrzenie. 

– Wiem, o czym myślisz, mamo. Wiem, że to nie jest jeszcze najlepszy dom, ale kiedyś 
będzie. Chcę budować, chcę dodać nowe skrzydła. Nadejdzie dzień, kiedy ten dom przyćmi 
każdy pałac w Europie. Zamierzam uczynić z Foxworth Hall naprawdę historyczny obiekt. 

– Komu zaimponujesz, kiedy już to zrobisz? – zapytał Chris. – Świat nie cierpi wielkich 
domów i wielkiego bogactwa ani nie szanuje tych, którzy doszli do tego drogą dziedziczenia. 
O, cholera! Chris tak rzadko mówił coś nietaktownego lub niegrzecznego. Dlaczego to 
powiedział? Twarz Barta zapłonęła pod ciemną opalenizną. 

– Zamierzam powiększyć swój majątek własnym wysiłkiem! 
Zbliżył się do Chrisa. Był bardzo szczupły, a Chris przybrał ostatnio na wadze. 
Wydawało się, że młodzieniec góruje nad nim. Obserwowałam, jak mężczyzna, którego 
uważałam za swego męża, patrzy wyzywająco w oczy mojego syna. 

– Ja robiłem to dla ciebie – powiedział Chris. 
Ku mojemu zdumieniu zauważyłam, że taka odpowiedź ucieszyła Barta. 
– Masz na myśli to, że jako kurator powiększyłeś mój udział w spadku? 
– Tak, nie było to trudne – powiedział lakonicznie Chris. – Pieniądz robi pieniądz, a 
inwestycje, które dla ciebie zrobiłem, opłaciły się. 
– Dziesięć do jednego, że zrobiłbym to lepiej. Chris uśmiechnął się ironicznie. 
– Mogłem przewidzieć, że podziękujesz mi w taki sposób. Patrzyłam to na jednego, to na 
drugiego, wstydząc się za nich obu. Chris był dojrzałym mężczyzną, który znał swoją 
wartość, 
podczas gdy Bart jeszcze walczył o znalezienie swojego miejsca w świecie. 
Synu mój, synu mój, kiedy ty nauczysz się pokory i wdzięczności? 

Przez wiele nocy widziałam Chrisa ślęczącego nad liczbami, starającego się wybrać 
najlepsze inwestycje, jakby wiedział, że prędzej czy później Bart oskarży go o złe 
prowadzenie 
interesów. 

– Już wkrótce będziesz miał szansę sprawdzić się – odrzekł Chris. Odwrócił się do mnie. 
– Cathy, przejdźmy się nad jezioro. 
– Poczekaj chwilę! – zawołał Bart, wściekły, że odchodzimy, kiedy on dopiero co 
przyjechał do domu. Byłam w rozterce, czy odejść z Chrisem, czy też zrobić przyjemność 
synowi. – Gdzie jest Cindy? 
– Wkrótce przyjedzie – odpowiedziałam. – Teraz jest z wizytą u swojej przyjaciółki. Jeśli 
chcesz wiedzieć, to Jory zamierza przywieźć tutaj na wakacje Melodie. 
Bart stał, gapiąc się na mnie, zapewne przerażony tym pomysłem. Dziwne podniecenie 
odmalowało się na tej przystojnej, opalonej twarzy. 

– Bart – powiedziałam, opierając się Chrisowi, pragnącemu odciągnąć mnie od źródła 

zadrażnień – dom jest naprawdę piękny. Wszystkie zmiany, które zrobiłeś, są wspaniałym 
ulepszeniem. 

Znowu zdziwił się. 

– Uważasz, mamo, że nie jest taki sam? Myślałem, że... 
– Och, nie, Bart. Nie było przedtem balkonu w naszym apartamencie.. 
Bart odwrócił się do swojego nowego wuja. 
– Powiedziałeś mi, że był! – krzyknął. Uśmiechając się sarkastycznie, Joel podszedł 
bliżej. 
– Bart, mój synu, ja nie kłamałem. Nigdy nie kłamię. Pierwotny Hall miał balkon. 
Matka mojego ojca kazała go zrobić. Przez ten balkon mogła wymykać się do kochanka 
bez zwracania uwagi służby. Później zresztą uciekła z nim, nie budząc męża, który zamykał 
sypialnię i chował klucz. Malcolm, gdy został właścicielem, kazał balkon zlikwidować... no, 
ale 
dodawał on pewnego wdzięku tej stronie domu. 

Już uspokojony, Bart ponownie odwrócił się do Chrisa i do mnie. 

– Widzisz, mamo, nic nie wiesz o tym domu. Wuj Joel jest ekspertem. Opisał mi 
szczegółowo wszystkie meble i obrazy. W końcu mam dom nie tylko taki sam, ale nawet 
lepszy 
od oryginału. 
Bart się nie zmienił. Obsesyjnie chciał być dokładną kopią Malcolma Foxwortha, jeżeli 
nie w wyglądzie, to w ukształtowaniu osobowości i w determinacji, żeby zostać najbogatszym
człowiekiem na świecie bez względu na to, w jaki sposób dojdzie się do takiej pozycji. 

MÓJ DRUGI SYN 

Wkrótce po przyjeździe do domu Bart zaczął snuć rozległe plany w związku ze 
zbliżającym się przyjęciem urodzinowym. Najwidoczniej, ku mojemu miłemu zaskoczeniu, 
podczas wakacji zawarł w Wirginii wiele znajomości. Zwykle bolało mnie, że tak mało 
wolnych 
dni spędza z nami w Kalifornii, którą uważałam za jego miejsce. Ale teraz okazało się, że zna 
ludzi, o których nigdy nie słyszeliśmy, że spotkał wielu młodych mężczyzn i wiele młodych 
kobiet, których zamierzał zaprosić na uroczystość. 

Byłam dopiero kilka dni w Foxworth Hall, a już monotonia chwil spędzanych tylko na 
jedzeniu, spaniu, czytaniu, oglądaniu telewizji, włóczęgach po parku i lesie spowodowała 
pragnienie, aby uciec tak szybko, jak to tylko będzie możliwe. Wielki spokój górskiego 
otoczenia 
napełniał mnie uczuciem rozpaczliwej izolacji. Cisza działała mi na nerwy. Chciałam słyszeć 
głosy, dużo różnych głosów, słyszeć dźwięk telefonu, widzieć ludzi wpadających z 
pozdrowieniem, a tu nie przychodził nikt. Była grupa członków lokalnego towarzystwa, która 
dobrze znała Foxworthów, ale to byli właśnie ci, których musieliśmy z Chrisem unikać. Byli 
starzy przyjaciele w Nowym Jorku i Kalifornii. Chciałam do nich zadzwonić i zaprosić ich na 
przyjęcie Barta, ale nie wypadało mi tego robić bez jego zgody. Sama lub z Chrisem 
grasowałam 
po wielkich pokojach. Spacerowałam po ogrodach, wędrowałam po lasach, czasami cichych, 
a 
czasami rozświergotanych. 

Chris powrócił do swojego starego hobby: malowania akwarelami, i to go zajmowało, 
aleja nie zamierzałam już wracać do tańca. Jednakże codziennie, przez całe życie, 
wykonywałam 
ćwiczenia baletowe – po prostu żeby zachować jędrność ciała i zgrabną sylwetkę. Chętnie 
również pozowałam, gdy Chris mnie o to poprosił. Pewnego razu Joel natknął się na mnie w 
naszym salonie, kiedy ćwiczyłam ubrana w czerwony trykot. Usłyszałam od drzwi jego ciężki
oddech, odwróciłam się i zobaczyłam, że gapi się na mnie, jakbym była naga. 

– Co się stało? – spytałam przestraszona. – Czy wydarzyło się coś strasznego? 
Z odrazą rozłożył szeroko swoje chude, długie blade ręce, obrzucając mnie przeciągłym 
spojrzeniem. 

– Czy nie jesteś nieco za stara, aby starać się być uwodzicielska? 
– Czy słyszałeś kiedyś o gimnastyce, Joel? – spytałam z irytacją. – Nie musisz wchodzić 
do tego skrzydła. Trzymaj się z dala od naszych pokoi, to wtedy twoje oczy nie będą narażone
na 

tak skandaliczny widok. 

– Nie masz szacunku dla starszych i mądrzejszych – powiedział ostro. 
– Jeżeli tak uważasz, to przepraszam. Ale twoje słowa i zachowanie obraziły mnie. Jeśli 
ma być w tym domu spokój, trzymaj się z dala, Joel, kiedy jestem w swoim skrzydle. Ten 
dom 
jest więcej niż wystarczająco duży, żeby zapewnić nam wszystkim intymność bez zamykania 
drzwi. 
Sztywno odwrócił się, ale zdążyłam jeszcze zobaczyć oburzenie w jego oczach. Nie 
zamierzałam przepraszać. Zdjęłam trykoty, włożyłam szorty i górę i radośnie myśląc o 
rychłym 
przyjeździe Jory’ego z żoną, poszłam odszukać Chrisa. 

Przystanęłam przed drzwiami biura Barta i usłyszałam jego telefoniczną rozmowę z 
dostawcą o minimum dwustu gościach na przyjęciu. 

Och, Bart, nie wiesz, że pewni goście nie przyjdą, a jeśli przyjdą, Boże, pomóż nam 
wszystkim. 

Stojąc tam dalej, słyszałam, jak wymieniał nazwiska niektórych zaproszonych gości, i 
zauważyłam, że sporo osób było spoza kraju. Usłyszałam nazwiska wielu sławnych ludzi z 
Europy, których Bart spotkał w trakcie swoich podróży. W czasach studenckich był 
niezmordowanym podróżnikiem, nie ustawał w wysiłkach, aby poznać ważne osobistości, 
ludzi 
rządzących i dominujących dzięki swoim wpływom politycznym, właściwościom intelektu 
czy 
też możliwościom finansowym. Myślę, że ten jego niespokojny duch wynikał z niezdolności 
do 
znalezienia szczęścia w jednym miejscu; zawsze poszukiwał czegoś nowego, czegoś bardziej 
obiecującego. 

– Wszyscy oni przyjadą – mówił do rozmówcy na drugim końcu linii. – Kiedy dostaną 
moje zaproszenie, nie będą mogli odmówić. 
Odwiesił słuchawkę i odwrócił się. 

– Mamo! Podsłuchiwałaś? 
– Ten zwyczaj przejęłam od ciebie, kochanie. Nachmurzył się. 
– Bart, dlaczego nie robisz przyjęcia tylko dla rodziny? Albo dlaczego nie ograniczysz się 
tylko do najbliższych przyjaciół? Okoliczni mieszkańcy nie będą chcieli przyjść. Zgodnie z 
tym, 
co mawiała moja matka, nigdy nie lubili Foxworthów, którzy mieli zbyt wiele, kiedy oni mieli
zbyt mało. Foxworthowie przyjeżdżali i odjeżdżali, podczas gdy mieszkańcy wioski musieli 
tu 
być. I proszę, nie włączaj w to miejscowego towarzystwa, nawet jeżeli Joel powiedział ci, że 
są 

to jego przyjaciele, a tym samym twoi i nasi. 

– Boisz się, że wyjdą na wierzch twoje grzechy, mamo? – zapytał bez litości. 
Byłam do tego przyzwyczajona, niemniej cios okazał się celny. Czy to takie straszne, że 
żyjemy z Chrisem razem jak mąż i żona? Czy gazety nie są pełne zbrodni większych niż 
nasza? 

– Och, mamo, nie bądź taka. Ciesz się ze zmiany. – Jego opalona twarz przybrała taki 
szczęśliwy, serdeczny wyraz, jakby nic z tego, co powiedziałam, nie mogło go zrazić. – 
Mamo, 
ciesz się razem ze mną, proszę. Zamawiam wszystko, co najlepsze. Gdy wieść się rozniesie, a
tak 
będzie, bo mój dostawca jest najlepszy w Wirginii i lubi się chwalić, nikt nie będzie w stanie 
odmówić sobie przyjścia na przyjęcie. Dowiedzą się, że zamówiłem artystów z Nowego Jorku
i z 
Hollywood, i co więcej, jestem pewien, że wszyscy będą chcieli zobaczyć występ Jory’ego i 
Melodie. Byłam zaskoczona i szczęśliwa. 
– Prosiłeś ich o to? 
– Nie, ale jak mogliby, mój brat i szwagierka, odmówić? Widzisz, mamo, zamierzam 
zrobić przyjęcie w ogrodzie, przy świetle księżyca. Złote kule rozświetlą trawniki. 
Zainstalujemy 
mnóstwo fontann, kolorowe światła będą igrały ze strumykami wody. Sprowadzimy skrzynie 
importowanego szampana i wszystkie inne możliwe alkohole. Oczywiście najlepsze jedzenie. 
Będzie teatr w samym środku cudownego świata fantazji» gdzie stoły będą nakryte pięknymi 
kolorowymi obrusami. 
Kolor po kolorze. Wszędzie ustawimy bukiety kwiatów. Pokażę światu, co potrafią 
Foxworthowie. 

Coraz bardziej się entuzjazmował. 

Gdy opuściłam jego biuro i znalazłam Chrisa rozmawiającego z jednym z ogrodników, 
poczułam się szczęśliwa i uspokojona. Może to ma być to lato, kiedy Bart odnajdzie w końcu 
swoje miejsce. 

Może stać się tak, jak Chris przewidywał: Bart odziedziczy nie tylko majątek, ale również 
poczucie dumy i własnej wartości... i daj Boże, żeby odkrył swoje właściwe „ja”. 

Dwa dni później znowu znalazłam się w jego biurze i siedziałam w jednym z 
luksusowych skórzanych foteli. Byłam zdziwiona, jak dużo zdążył załatwić w czasie 
krótkiego 
pobytu w domu. Najwyraźniej całe to specjalne wyposażenie biura było gotowe już wcześniej
i 
tylko czekało na zainstalowanie pod kierunkiem właściciela, który miał wskazać jego 
rozmieszczenie. Bart przerobił na swoje biuro małą sypialnię – za biblioteką – w której aż do 

śmierci mieszkał nasz znienawidzony dziadek. Pokój pielęgniarek dziadka przeznaczony 
został 
na biuro dla sekretarki Barta, o ile kiedykolwiek znajdzie on taką, która będzie w stanie 
spełnić 
jego wygórowane wymagania. Na długim biurku królował komputer i dwie drukarki 
drukujące 
różne listy, nawet podczas naszej rozmowy. Zdziwiło mnie, że Bart pisze na maszynie 
szybciej 
ode mnie. Bębnienie drukarek tłumiły ciężkie pleksiglasowe pokrywy. 

Z dumą pokazywał mi, jak bez opuszczania domu może porozumiewać się ze światem, 
naciskając guziki i włączając się do programu zwanego „Źródło”. Dopiero wtedy 
dowiedziałam 
się, że w trakcie którychś wakacji ukończył dwumiesięczny kurs komputerowy. 

– I, mamo, mogę realizować zamówienia kupna i sprzedaży, zasięgać porad technicznych 
i zbierać podstawowe dane, po prostu wykorzystując swój komputer. 

Będę zajmował się tym do czasu utworzenia własnej firmy prawniczej. 

Przez chwilę wyglądał na zamyślonego, nawet jakby ogarniętego wątpliwościami. 

Nadal sądziłam, że poszedł do Harvardu tylko dlatego, że taka była wola jego ojca. Tak 

naprawdę prawo wcale go nie interesowało; fascynowało go robienie pieniędzy, a potem 
jeszcze 
większych pieniędzy. 

– Czyż nie masz już wystarczająco dużo pieniędzy, Bart? Czy jest coś, czego nie możesz 
kupić? 
Coś chłopięco tęsknego i słodkiego pojawiło się w jego ciemnych oczach. 

– Szacunek, mamo. Nie mam żadnych talentów, tak jak ty czy Jory. Nie potrafię tańczyć. 
Nie potrafię namalować martwej natury ani tym bardziej ludzkiej postaci. 
– Robił aluzję do Chrisa i jego malarskiego hobby. – W muzeum każdy może zbić mnie z 
tropu. Nie dostrzegam niczego szczególnego w Monie Lisie. Widzę tylko uprzejmą, 
pozbawioną 
wyrazu niewiastę, która nie może fascynować. Nie cenię muzyki klasycznej ani żadnej innej...
mówiono mi, że mam niezły głos. Kiedyś, kiedy byłem dzieckiem, próbowałem śpiewać. 
Głupkowaty dzieciak, prawda? Musiałem was bardzo rozśmieszać. 
Uśmiechnął się wzruszająco i rozłożył bezradnie ramiona. 

– Nie mam talentów artystycznych, więc zająłem się liczbami, bo te przynajmniej 
rozumiem, zwłaszcza jeżeli przedstawiają dolary i centy. Rozglądałem się po muzeach; 
jedynymi 
przedmiotami, które uważam za godne uwagi, są klejnoty. 
W jego ciemnych oczach pojawiły się iskierki. 

– Blask i migotanie diamentów, rubinów, szmaragdów, pereł... wszystko to podziwiam. 

Złoto, góry złota, to rozumiem. Widzę piękno złota, srebra, miedzi i ropy. Czy wiesz, że 
pojechałem do Waszyngtonu tylko po to, żeby zobaczyć, jak przerabia się w mennicy złoto na
monety? Czułem takie podniecenie, jakby kiedyś całe to złoto miało być moje. Wygasł mój 
podziw i pojawiło się współczucie. 

– A co z kobietami, Bart? Co z miłością? A przyjaciele? Dzieci? Czy nie uważasz, że 
możesz zakochać się i ożenić? 
Patrzył na mnie przez chwilę pustym wzrokiem, bębniąc palcami o krótko obciętych 
paznokciach po blacie biurka, po czym podniósł się i stanął przed szeroką ścianą okien – za 
oknami był ogród, a za nim okryte błękitną mgiełką góry. 

– Próbowałem seksu, mamo. Nie oczekiwałem, że mi się spodoba, lecz spróbowałem. 
Czułem, że moje ciało zdradza moją wolę. Ale nigdy nie byłem zakochany. Nie mogę 
wyobrazić sobie, jak można poświęcić się jednej kobiecie, skoro wokół jest tak dużo 
dziewcząt 
pięknych i chętnych. Kiedy widzę przechodzącą piękność, patrzę za nią dopóty, dopóki się 
nie 
odwróci i nie spojrzy na mnie. Tak łatwo jest mieć ją w łóżku. Żadnej konkurencji. – 
Przerwał, 
odwrócił głowę i spojrzał na mnie. – Miewam kobiety, mamo, i czasami wstydzę się za siebie,
bo 
biorę je, porzucam, a kiedy spotkam znowu, udaję, że ich nawet nie znam. Kończy się to tak, 
że 
wszystkie mnie nienawidzą. 

Spojrzał w moje szeroko otwarte oczy z czujnym wyzwaniem. 

– Czy nie szokuje cię to? – zapytał uprzejmie. – A może jestem tak nieokrzesany, jak tego 
zawsze oczekiwałaś? 

Przełknęłam ślinę, uważając, że tym razem mogę powiedzieć coś właściwego. 

Okazuje się, że w przeszłości nigdy nie powiedziałam niczego słusznego. Wątpię, czy 

ktokolwiek mógł powiedzieć coś, co mogłoby zmienić Barta... nawet jeśli wiedział, kim 
chciał 
być. 

– Podejrzewam, że jesteś wytworem swoich czasów – zaczęłam spokojnym głosem, 
unikając jakichkolwiek oskarżycielskich akcentów. – Prawie współczuję twojemu pokoleniu, 
że 
nie dostrzega urody tego przedziwnego stanu, jakim jest zakochanie się w drugiej osobie. 
Gdzie 
jest u ciebie uczucie, Bart? Co dajesz kobiecie, z którą idziesz do łóżka? Czy wiesz, że 
budowa 
trwałych związków opartych na miłości wymaga czasu? To nie nastąpi w ciągu jednej nocy. 
Związek jednej nocy nie stworzy wzajemnych relacji. Możesz patrzeć na piękne ciało i 
pożądać 
go, ale to nie jest miłość. 

Gdy to mówiłam, wpatrywał się we mnie płonącymi oczami, w których było 
zainteresowanie, po czym zapytał: 

– Jak możesz wytłumaczyć miłość? 
Była to pułapka, gdyż wiedział, że miłość w moim życiu była chora. 
– Nie wytłumaczę ci, czym jest miłość, Bart – odpowiedziałam, mając nadzieję, że 
uchronię go od niewątpliwych błędów. – Nie sądzę, żeby ktokolwiek potrafił to zrobić. To 
narasta z każdym dniem przebywania z osobą, która rozumie twoje potrzeby, a ty rozumiesz 
jej. 
Zaczyna się niepewnym drżeniem serca, które czyni cię wrażliwym na wszystko, co piękne. 
Miłość sprawia, że widzisz piękno tam, gdzie przedtem widziałeś brzydotę. Będziesz czuł w 
sobie jasność i szczęście, nie wiedząc, skąd się wzięły. Będziesz podziwiał to, co wcześniej 
ignorowałeś. W oczach kochanej osoby dostrzeżesz odbicie swoich własnych uczuć, 
własnych 
nadziei i pożądań, będziesz po prostu szczęśliwy, przebywając z tą osobą. Nawet jej nie 
dotykając, będziesz czuł jej ciepło, ona będzie wypełniać wszystkie twoje myśli. Pewnego 
dnia 
dotkniesz jej. Może dotkniesz tylko jej ręki i poczujesz się dobrze. To nawet nie musi być 
jakiś 
dotyk intymny. Zacznie narastać fascynacja, będziesz chciał być z tą osobą, nie dla seksu... po
prostu żeby być razem. Będziesz dzielił się słowami, zanim podzielisz się ciałem. 
Dopiero wtedy zaczniesz poważnie myśleć o seksie z tą osobą, zaczniesz śnić o tym. 
Będziesz to odkładał i odkładał, czekając na właściwy moment. Będziesz chciał, aby ta 
miłość 
trwała wiecznie, bez końca. Będziesz więc wolno zmierzał do ostatecznego doświadczenia 
swojego życia. Dzień po dniu, minuta po minucie, sekunda po sekundzie, chwila po chwili 
będziesz cieszył się z tego, wiedząc, że nie możesz się rozczarować, że ten ktoś będzie ci 
wierny, 
będzie zasługiwał na zaufanie, nawet jeśli nie będzie go w pobliżu. Prawdziwa miłość to 
zadowolenie, spokój, szczęście. Zakochać się to jakby włączyć światło w ciemnym pokoju. 
Wszystko nagle staje się jasne i widoczne. Nigdy nie jesteś sam, ponieważ ona kocha ciebie, a
ty 
kochasz ją. 

Przerwałam, żeby nabrać oddechu. Jego zainteresowanie tym, co mówiłam, dodało mi 
odwagi. 

– Pragnęłabym tego dla ciebie, Bart. Bardziej niż całego złota świata, niż klejnotów, 
pragnęłabym, abyś zakochał się we wspaniałej dziewczynie. Zapomnij o pieniądzach. Masz 
ich 
wystarczająco dużo. Rozejrzyj się wokół, miej oczy otwarte i odkryj radość kochania. 
Zapomnij 
o szaleńczej pogoni za pieniędzmi. 

Zastanowił się chwilę i odpowiedział: 

– A więc w taki sposób kobiety odbierają sprawy miłości i seksu. Zawsze byłem tego 
ciekaw. To nie jest męski sposób odczuwania, wiem o tym... niemniej to, co powiedziałaś, 
było 
interesujące. 
Odwrócił się, ale zanim odszedł, rzekł: 

– Prawdę mówiąc, nie wiem, czego oczekiwać od życia poza pieniędzmi. Mówili mi, że 
mogę być znakomitym adwokatem, ponieważ umiem dyskutować. Nie potrafię jednak 
zdecydować, którą dziedziną prawa mam się zająć. Nie chcę specjalizować się w sprawach 
kryminalnych, jak mój ojciec, ponieważ musiałbym często bronić tych, o których wiem, że są 
winni. Nie mógłbym tego robić. Prawo cywilne mogłoby być nudne. Myślałem o polityce, ta 
działalność wydaje się najbardziej zajmująca, ale mam w życiorysie ten cholerny 
psychiatryczny 
epizod... jak więc mógłbym zajmować się polityką? 
Wstał zza biurka, podszedł do mnie i ujął moją dłoń. 

– Spodobało mi się to, co powiedziałaś. Opowiedz mi więcej o swoich miłościach, o 
mężczyźnie, którego kochałaś najbardziej. Czy był to Julian, twój pierwszy mąż? 
Czy może był nim ten wspaniały doktor o imieniu Paul? Myślę, że mógłbym go kochać, 
gdybym go pamiętał. Ożenił się z tobą, aby dać mi swoje nazwisko. 
Chciałbym go sobie przypomnieć, tak jak Jory, ale nie mogę. Jory pamięta go dobrze. On 
nawet pamięta mojego ojca. – Był ożywiony, gdy pochylił się nade mną i popatrzył mi 
głęboko w 
oczy. – Powiedz, że najbardziej kochałaś mojego ojca. Powiedz, że to on, i tylko on, posiadł 
twoje serce. Nie mów mi, że wykorzystałaś go jedynie, aby wziąć rewanż na swojej matce! 
Nie 
mów mi, że wykorzystałaś jego miłość, aby uciec od miłości do własnego brata. 

Nie byłam w stanie odezwać się. 
Przyglądał mi się zadumanymi, posępnymi ciemnymi oczami. 

– Czy nie uświadomiłaś sobie jeszcze, że ty i twój brat swoim kazirodczym związkiem 
zawsze niszczyliście i plugawiliście moje życie? Modliłem się, abyś któregoś dnia opuściła 
go, 
ale to nie nastąpiło. Przywykłem do faktu, że oboje macie obsesję na swoim punkcie i że być 
może ten związek cieszy was, bo jest wbrew woli Boga. 
Znowu zastawia sidła! Podniosłam się, wiedząc, że używa swojego słodkiego głosu, aby 
uśpić moją czujność. 

– Tak, kochałam twojego ojca, Bart, nie miej co do tego wątpliwości. Przyznaję, że chcąc 

zrewanżować się matce za wszystko, co nam zrobiła, poszłam z ojczymem do łóżka. Gdy go 
posiadłam, pokochałam go, a on pokochał mnie. I wtedy poczułam, że oboje wpadliśmy w 
pułapkę. On nie mógł mnie poślubić. Kochał mnie, ale w jakiś sposób kochał również moją 
matkę. Szarpał się pomiędzy nami. Postanowiłam przerwać te jego wahania, zachodząc w 
ciążę. 
Nawet wtedy nie był zdecydowany. 

Dopiero tej nocy, kiedy dowiedział się o uwięzieniu mnie przez jego własną żonę, zwrócił 
się przeciwko niej i powiedział, że ożeni się ze mną. Sądziłam, że jej pieniądze wiążą go z nią
na 
zawsze, ale okazało się, że może jednak mnie poślubić. 

Wstałam do wyjścia. Bart nie powiedział słowa, co o tym myśli. W drzwiach odwróciłam 
się i spojrzałam na niego. Siedział nadal za biurkiem, z łokciami na blacie i głową podpartą 
dłońmi. 

– Czy uważasz, mamo, że ktoś może mnie pokochać dla mnie samego, a nie dla 
pieniędzy? 
Serce zatrzymało mi się na moment. 

– Tak, Bart. Ale nie znajdziesz tutaj w okolicy dziewczyny, która nie wiedziałaby, że 
jesteś bardzo bogaty. Czemu nie wyniesiesz się stąd? Ameryka jest duża. A wtedy, jeśli 
spotkasz 
dziewczynę, która nie będzie wiedziała, że jesteś bogaty, szczególnie gdy zaczniesz pracować
jako zwyczajny prawnik... 
Spojrzał na mnie. 

– Zmieniłem sądownie moje nazwisko, mamo. Wypełnił mnie strach i nawet nie 
musiałam zadać tego pytania: 
– Jakie teraz nosisz nazwisko? 
– Foxworth – powiedział, potwierdzając moje podejrzenia. – Nie mogę nazywać się 
Winslow, gdyż mój ojciec nie został twoim mężem. A zachowanie nazwiska Sheffield byłoby
fałszem. Paul nie był moim ojcem, nie jest też nim twój brat, Bogu dzięki. 
Zadrżałam i odwróciłam się, sztywna z lęku. To był pierwszy krok... pierwszy jego krok, 
żeby zostać drugim Malcolmem, i to mnie przerażało. 

– Wolałabym, żebyś wybrał nazwisko Winslow, Bart. Ucieszyłoby to twojego 
nieżyjącego ojca. 
– Tak, wiem o tym – powiedział oschle. – Zastanawiałem się nad tym poważnie. 
Ale wybierając je, straciłbym prawowite nazwisko Foxworth. To jest dobre nazwisko, 

mamo, nazwisko szanowane przez wszystkich z wyjątkiem mieszkańców tej wioski, ale oni 
się 
nie liczą. Uważam, że Foxworth Hall naprawdę należy do mnie bez żadnych obciążeń. – Oczy
błyszczały mu szczęściem. – Widzisz, i wuj Joel zgadza się z tym, nie wszyscy nienawidzą 
mnie 
i nie wszyscy uważają mnie za gorszego od Jory’ego. 

Przerwał, czekając na moją reakcję. Starałam się nie dać niczego po sobie poznać. 

Wyglądał na rozczarowanego. 

– Idź już, mamo. Mam przed sobą długi, pracowity dzień. Ociągając się z wyjściem, 
powiedziałam mu: 
– Kiedy już zamkniesz się w tym biurze, Bart, chciałabym, żebyś pamiętał, że twoja 
rodzina kocha cię bardzo i że wszyscy życzymy ci jak najlepiej. Jeżeli więcej pieniędzy ma 
uczynić cię szczęśliwszym, bądź najbogatszym człowiekiem na świecie. 
Po prostu znajdź szczęście, tego wszyscy pragniemy dla ciebie. Znajdź swoje miejsce na 
ziemi, to jest najważniejsze. 

Zamknęłam drzwi za sobą i skierowałam się w stronę schodów, gdzie prawie wpadłam na 
Joela. W jego wodnistych oczach pojawił się i zniknął wyraz winy. Domyśliłam się, że Joel 
podsłuchiwał nas. Ale czyż sama nie zrobiłam tego samego nieumyślnie? 

– Przepraszam, nie zauważyłam cię po ciemku, Joel. 
– Nie chciałem podsłuchiwać – powiedział. – Ci, którzy spodziewają się usłyszeć diabła, 
nie będą rozczarowani. – I umknął jak stara mysz kościelna, zbyt słaba, żeby szkodzić. 
Poczułam się winna i zawstydzona. Podejrzenia, stałe cholerne podejrzenia wobec 
każdego, kto nazywa się Foxworth. Niebezpodstawne. 

MÓJ PIERWSZY SYN 

Na sześć dni przed przyjęciem Jory i Melodie wylądowali na miejscowym lotnisku. 

Witaliśmy ich z Chrisem, jakbyśmy nie widzieli się z nimi przez lata, chociaż rozstaliśmy 
się dopiero dziesięć dni temu. Jory natychmiast zmartwił się, że Bart nie przyszedł, żeby 
powitać 
ich w swoim wspaniałym nowym domu. 

– Jest bardzo zajęty w ogrodzie i prosił, byście mu wybaczyli – skłamałam. 
Wiedziałam, że oboje dobrze o tym wiedzą. Szybko zaczęłam opowiadać, jak to Bart 
dogląda wielu robotników pracujących nad tym, aby zmienić trawniki w raj, i tym podobne 
rzeczy. 

Jory uśmiechnął się, słysząc o tak wystawnym przyjęciu; wolał małe, przytulne spotkania, 
na których wszyscy się znają. 

– Nic nowego pod słońcem. Bart zawsze jest bardzo zajęty, jeśli chodzi o mnie i moją 
żonę – powiedział dość uprzejmie. 
Zapatrzyłam się w twarz tak podobną do młodzieńczej twarzy Juliana, mojego 
pierwszego męża i tanecznego partnera. Męża, o którym pamięć stale jeszcze raniła mnie i 
napełniała dręczącym poczuciem winy. Chciałam ją wymazać miłością do jego syna. 

– Za każdym razem, kiedy cię widzę, jesteś coraz podobniejszy do swojego ojca. 
Siedzieliśmy obok siebie, Melodie zaś siedziała z Chrisem i od czasu do czasu zamieniała 
z nim kilka słów. Jory roześmiał się, objął mnie ramieniem, pochylił swoją ciemną głowę i 
musnął wargami mój policzek. 

– Mamo... mówisz to przy każdym spotkaniu. Kiedy osiągnę szczyt podobieństwa do 
ojca? 
Zaśmiałam się również. Patrzyłam na mijany piękny krajobraz. Łagodne wzgórza, 
zamglone góry z wierzchołkami skrytymi w chmurach. Prawie niebo, pomyślałam. Nie bez 
trudu 
oderwałam się od podziwiania pejzażu, aby poświęcić swoją uwagę Jory’emu. Miał mnóstwo 
cnót, o których Julian nie mógł nawet marzyć. Osobowością przypominał raczej Chrisa niż 
Juliana, a mimo to również wywoływał we mnie poczucie winy i wstydu, ponieważ – według 
Chrisa – mogłabym bardziej szanować Juliana. 

W wieku dwudziestu dziewięciu lat Jory był mężczyzną niezwykle przystojnym, o 
długich, silnych, wspaniałych nogach, i zgrabnych, kształtnych pośladkach, zachwycających 

wszystkie kobiety, gdy tańczył na scenie, ubrany w obcisły kostium. Miał gęste, 
granatowoczarne, kręcone, ale nie kędzierzawe włosy, wargi o delikatnym kształcie i 
niezwykle 
czerwonym kolorze, doskonale prosty nos z nozdrzami gwałtownie rozszerzającymi się w 
gniewie lub podnieceniu. Miał wybuchowy charakter, nad którym już dawno nauczył się 
panować, głównie dlatego, że panowanie nad nim pozwoliło mu tolerować Barta. 
Wewnętrzne 
piękno Jory’ego promieniowało z niego z elektryzującą siłą, joie de vivere. Piękno 
emanowało 
nie tylko z przystojnej sylwetki; Jory miał jakąś dodatkową moc ducha i podobnie jak Chris w
swoim radosnym optymizmie wierzył, że wszystko, co wydarzy się w jego życiu, musi być 
najlepsze. Traktował sukcesy z wdziękiem, z uderzającą pokorą i godnością, był zupełnie 
pozbawiony zarozumiałości Juliana. 

Melodie odzywała się dotychczas niewiele, jakby była w posiadaniu sekretów, które 
koniecznie chciała wyjawić, ale z jakichś tajemniczych względów wstrzymywała się z tym, 
czekając na okazję, aby stać się ośrodkiem zainteresowania. Byłyśmy z moją synową bardzo 
dobrymi przyjaciółkami. Niezliczoną ilość razy odwracała się do mnie z przedniego siedzenia
i 
uśmiechała szczęśliwa. 

– Przestań mnie drażnić – upominałam ją. – Jakie to dobre wiadomości masz nam do 
przekazania? 
Gdy zerknęła na Jory’ego, znowu powróciło to napięcie, które nadawało jej twarzy 
wygląd złotego balonika, gotowego pęknąć, jeśli zaraz nam o czymś nie powie. 

– Czy jest już Cindy? – zapytała. 
Kiedy odpowiedziałam, że nie, znowu odwróciła się do szyby. Jory mrugnął. 
– Chcemy potrzymać cię w napięciu jeszcze przez chwilę, tak aby wszyscy mogli się 
ucieszyć naszą niespodzianką. Poza tym Chris jest tak skupiony na tym, aby bezpiecznie 
dowieźć 
nas do domu, że nie możemy naszej tajemnicy nadać takiej oprawy, jakiej ona wymaga. 
Po godzinnej jeździe skręciliśmy na naszą prywatną, wijącą się pod górę drogę, z 
głębokimi jarami i przepaściami z jednej strony szosy, zmuszającymi Chrisa do jeszcze 
ostrożniejszego prowadzenia. 

W końcu, gdy znaleźliśmy się w domu i pokazałam im wszystko, gdy już wyrazili swoje 
„ochy” i „achy”, Melodie podbiegła, objęła mnie i wstydliwie pochyliła głowę na moje ramię,
była wyższa ode mnie o kilka centymetrów. 

– No, dalej, kochanie – zachęcał ją Jory miękko. Szybko uwolniła mnie i dumnie 

uśmiechnęła się do Jory’ego, który odwzajemnił się uśmiechem dodającym odwagi. W końcu 
wyzwoliła zawartość złotego balonika. 

– Cathy, chciałam poczekać na Cindy i powiedzieć wam wszystkim od razu, ale czuję się 
taka szczęśliwa, że nie wytrzymam. Jestem w ciąży! Nawet nie wiecie, jak jestem przejęta. 
Czekałam na dziecko od pierwszego roku małżeństwa. Jestem w trzecim miesiącu. Nasze 
maleństwo urodzi się na początku stycznia. 
Oszołomiona, mogłam tylko patrzeć na nią, zanim spojrzałam na Jory’ego, który 
wielokrotnie mówił mi, że nie zamierza powiększać rodziny przed upływem dziesięciu lat 
stażu 
małżeńskiego. Stał uśmiechnięty i dumny, jakby w pełni akceptował to niespodziewane i 
nieplanowane dziecko. To wystarczyło, abym się ucieszyła. 

– Och, Melodie, Jory, taka jestem wzruszona. Dziecko! Mam być babcią. 
Nagle otrzeźwiałam. Czy chciałam być babcią? Chris klepał Jory’ego po plecach, jakby 
ten był pierwszym mężczyzną, który zapłodnił swoją żonę; potem objął Melodie i wypytywał 
ją, 
jak się czuje i czy miała poranne nudności – zupełnie jakby był jej lekarzem. 

Ponieważ widział coś, czego ja nie widziałam, przyjrzałam się jej uważniej. 

Miała cienie pod zapadniętymi oczami i była zbyt szczupła jak na ciężarną. 

Jednakże nic nie było w stanie pozbawić Melodie jej klasycznej piękności chłodnej 

blondynki. Poruszała się z wdziękiem, z królewską gracją, nawet gdy tylko – jak w tej chwili 
– 
sięgała po ilustrowane magazyny. Byłam zbita z tropu. 

– Coś niedobrze, Melodie? 
– Nic takiego – powiedziała, nagle bez widocznego powodu usztywniona, sygnalizując 
tym samym, że wszystko jest źle. 
Moje oczy napotkały spojrzenie Jory’ego. Skinął głową, że powie mi później, co gnębi 
Melodie. 
Przez całą powrotną drogę do Foxworth Hall obawiałam się spotkania Barta ze starszym 
bratem, a zwłaszcza jakiejś gorszącej sceny, która wszystko popsuje już na samym początku. 
Podeszłam do okna wychodzącego na boczny trawnik i spostrzegłam Barta na boisku do 
squasha, 
grającego samotnie z taką samą wolą zwycięstwa, jaką miałby, grając z przeciwnikiem. 

– Bart! – zawołałam, otwierając francuskie drzwi. – Twój brat z żoną jest tutaj. 
– Będę za moment! – odkrzyknął, nie przerywając gry. 
– Gdzie są robotnicy? – zapytał Jory, rozglądając się po rozległym ogrodzie, gdzie poza 

Bartem nie było nikogo. 

Wytłumaczyłam mu, że większość robotników wyjechała około czwartej, aby dotrzeć do 
domu przed wieczornym nasileniem ruchu drogowego. 

W końcu Bart rzucił rakietę i skierował się w naszą stronę z szerokim powitalnym 
uśmiechem. Zeszliśmy wszyscy na boczny taras, wyłożony kolorowymi płytami kamiennymi,
udekorowany żywymi roślinami, ze ślicznym patio umeblowanym kolorowymi parasolami 
dla 
ochrony przed słońcem. Melodie jakby wstrzymała oddech i zesztywniała, przysuwając się 
bliżej 
Jory’ego. Tym razem nie potrzebowała jego ochrony. Bart przyspieszył kroku, na koniec 
zaczął 
biec, a Jory wyszedł mu na spotkanie. Uradowało się moje serce... bracia, nareszcie! Tak jak 
wtedy, gdy byli bardzo młodzi. Walili się wzajemnie po plecach, targali sobie włosy, siłowali 
się 
na ręce, klepali, jak to często robią mężczyźni. Wreszcie Bart zwrócił się do Melodie. 

Cała jego radość ulotniła się. 

– Cześć, Melodie – powiedział krótko i zaczął gratulować Jory’emu sukcesów 
scenicznych i uznania, z jakim się spotykali. – Jestem dumny z was obojga – powiedział z 
dziwnym uśmiechem. 
– Mamy dla ciebie nowiny, braciszku – powiedział Jory. – Patrzysz teraz na 
najszczęśliwszą parę na świecie, mamy bowiem zostać w styczniu rodzicami. 
Bart wpatrywał się w Melodie, ta zaś unikała spotkania jego oczu. Stała zwrócona do 
Jory’ego, słońce zmieniało kolor jej blond włosów z miodowego na płonąco czerwony blisko 
głowy i złotą mgiełkę w pobliżu kosmyków, tak że robiło to wrażenie prawie złotej tęczy. Po 
prostu madonna. Wdzięk jej długiej szyi, zgrabne nachylenie małego nosa oraz pełnia 
różowych 
warg składały się na ten rodzaj nieziemskiej urody, który pomógł jej zostać jedną z 
najpiękniejszych i najbardziej podziwianych baletnic w Ameryce. 

– Doczekałaś się ciąży, Melodie – powiedział miękko Bart, ignorując wszystko, co mówił 
mu Jory o odwołaniu na rok występów po to, aby mógł być z Melodie przez cały okres ciąży, 
a 
po urodzeniu dziecka pomóc jej we wszelki, możliwy dla męża, sposób. 
Bart spojrzał w kierunku francuskich drzwi, gdzie cicho stał Joel, obserwując spotkanie 
naszej rodziny. Dotknęła mnie jego obecność tutaj, ale po chwili zawstydziłam się i 
wykonałam 
gest w jego stronę, gdy Bart zawołał: 

– Chodź, pozwól przedstawić się mojemu bratu i jego żonie. 
Joel podchodził wolno, szurając po chodniku i szepcząc za każdym krokiem. 

Poważnie przywitał się z Jorym i Melodie, po tym jak Bart ich przedstawił, nie wyciągnął 
jednak ręki. 

– Słyszałem, że jesteś tancerzem – powiedział do Jory’ego. 
– Tak... Całe życie pracowałem, aby tak mnie nazywano. Joel odwrócił się i wyszedł, nie 
mówiąc ani słowa do nikogo. 
– Kim właściwie jest ten dziwaczny stary człowiek? – zapytał Jory. – Mamo, wydawało 
mi się, że opowiadałaś nam, iż obaj bracia twojej matki zginęli w wypadkach, gdy byli 
jeszcze 
bardzo młodzi. 
Wzruszyłam ramionami, zostawiając tłumaczenie Bartowi. 

Niezwłocznie wprowadziliśmy Jory’ego i Melodie do pełnego przepychu apartamentu z 
ciężkimi aksamitnymi zasłonami, czerwonym dywanem i ciemnymi ścianami, wyłożonymi 
boazerią. Wszystko to nadawało apartamentowi męski charakter. Melodie rozejrzała się 
wokół, 
marszcząc nos z pewnym niesmakiem. 

– Bogate... ładne... naprawdę – powiedziała z dużym wysiłkiem. 
Jory roześmiał się. 
– Kochanie, nie możemy zawsze spodziewać się białych ścian i niebieskich dywanów, 
prawda? Podoba mi się ten pokój, Bart. Wygląda jak twoja sypialnia... fajny. 
Bart go nie słuchał. Jego spojrzenie nadal przyklejone było do Melodie wędrującej 
pomiędzy meblami, przesuwającej smukłymi, zgrabnymi palcami po ich wypolerowanych 
blatach, zanim zajrzała do przyległego salonu i przeszła do wspaniałej łazienki ze staromodną
orzechową wanną wyłożoną cyną. Roześmiała się na widok tej wanny. 

– Och, zamierzam z niej skorzystać. Spójrzcie, jaka jest głęboka. Woda może sięgać 
podbródka. 
– Blondynki wyglądają tak dramatycznie w ciemnych wnętrzach – powiedział Bart, 
prawie nie zdając sobie sprawy z tego, co mówi. 

Nikt się nie odezwał, nawet Jory, który spojrzał na niego ciężko. 

W łazience był również natrysk i śliczna toaletka z takiego samego, jak wanna, drzewa 

orzechowego, z trój skrzydłowym lustrem w złotych ramach, tak że mieszkaniec apartamentu,
siedząc na stołku obitym aksamitem, mógł widzieć siebie pod dowolnym kątem. 
Obiad zjedliśmy wcześniej i o zmierzchu usiedliśmy na tarasie. Joel nie dołączył do nas i 
byłam z tego zadowolona. Bart mówił niewiele, ale nie mógł oderwać oczu od Melodie w 

błękitnej sukni podkreślającej każdą delikatną krzywiznę ud, pośladków, talii i biustu. 
Miałam 
złe przeczucie, widząc go przyglądającego się jej tak ostentacyjnie, z pożądaniem jasno 
wypisanym w ciemnych, błyszczących oczach. 

Na śniadaniowym stole na tarasie przed jadalnią stały żółte stokrotki. Mieliśmy teraz 
„nadzieję”. Mogliśmy patrzeć na żółty kolor i nie bać się, że nie zobaczymy ponownie światła
słonecznego. 

Chris śmiał się z czegoś, co właśnie opowiadał Jory, Bart zaś uśmiechał się tylko, 
wpatrzony w Melodie dzióbiącą bez apetytu swoje śniadanie. 

– Wszystko, co zjem, prędzej czy później zwracam – wyjaśniła z pewnym zakłopotaniem. 
– To nie sprawa jedzenia, to moja wina. Mam jeść powoli i nie myśleć o losach posiłku... ale 
myślę tylko o tym. 
Zaraz za jej ramieniem, w cieniu ogromnych palm, rosnących w wielkich glinianych 
naczyniach, stał Joel. On również utkwił spojrzenie w Melodie, studiując jej profil. Potem, 
mrużąc oczy, spojrzał na Jory’ego. 

– Joel – zawołałam – przyłącz się do nas! 
Podszedł niechętnie, ostrożnie szurając miękkimi butami po chodniku, z ramionami 
skrzyżowanymi na piersi, jakby miał na sobie niewidzialny zgrzebny zakonny habit, w 
którego 
fałdach trzymał schowane ręce. Wyglądał jak sędzia wysłany po to, by osądzić nas przed 
przekroczeniem bram niebieskich. Głosem słabym i uprzejmym przywitał Jory’ego i Melodie,
potakując głową w odpowiedzi na ich pytania o to, jak wygląda życie zakonnika. 

– Nie zniósłbym życia bez kobiet – powiedział Jory – bez muzyki i tej rozmaitości ludzi 
wokół. Dostaję coś od jednego, coś innego od drugiego. To setki przyjaciół czynią mnie 
szczęśliwym. Brakuje mi tego w naszym zespole tanecznym. 
– Wszyscy są potrzebni, aby świat mógł się kręcić – powiedział Joel – i Pan czyni nas 
użytecznymi, zanim odwoła nas z tego świata. 
Potem odszedł z nisko pochyloną głową, jakby odmawiał modlitwy, przesuwając w 
palcach różaniec. 

– Bóg musiał wiedzieć, co robi, gdy uczynił nas tak różnymi – usłyszałam jego 
mamrotanie. 
Jory odwrócił się w fotelu, aby popatrzeć za Joelem. 

– A więc to jest nasz cioteczny dziadek, o którym sądzono, że zginął w wypadku 

narciarskim. Mamo, czy byłoby czymś dziwnym, gdyby pojawił się również drugi brat? 
Bart poderwał się na równe nogi z twarzą płonącą gniewem. 

– Nie bądź śmieszny! Starszy syn Malcolma zginął, gdy jego motocykl runął w przepaść. 
Ciało jego znaleziono i pogrzebano. Leży na rodzinnym cmentarzu, często przeze mnie 
odwiedzanym. Według tego, co mówi wujek Joel, jego ojciec wysłał detektywów na 
poszukiwanie młodszego syna i to jest jeden z powodów, dla których wujek pozostał w 
ukryciu 
w klasztorze tak długo, aż zaczął bać się życia na zewnątrz. 
Utkwił we mnie wzrok, jakby uświadamiając sobie fakt, że my też, jako dzieci, 
wyrośliśmy w zamknięciu, żyjąc w strachu przed światem zewnętrznym. 

– Mówił, że jeśli jest się odizolowanym przez dłuższy okres, zaczyna się widzieć ludzi 
takimi, jakimi są, jakby dystans stwarzał lepszą perspektywę. 
Spojrzenia moje i Chrisa spotkały się. Tak, wiedzieliśmy, co to izolacja. Wstając Chris 
zwrócił się do Jory’ego z propozycją przechadzki. 

– Bart planuje budowę stajni. Już niedługo będzie mógł urządzać polowania na lisy, tak 
jak to robił Malcolm. Być może któregoś dnia zapragniemy nawet przyłączyć się do tego 
sportu. 
– Sportu? – zdziwiła się Melodie, wstając z wdziękiem, aby dołączyć do Jory’ego. 
– Nie mogę nazwać prawdziwym sportem pogoni sfory wygłodniałych psów za małym, 
miłym, bezbronnym Usem... To jest barbarzyństwo, ot co! 
– To jest właśnie kłopot z ludźmi baletu... zbyt wrażliwi jak na ten prawdziwy świat – 
odparował Bart, po czym oddalił się w przeciwnym kierunku. 
Po południu znalazłam Chrisa w foyer, gdzie obserwował Jory’ego, który ćwiczył przed 
lustrem, używając krzesła jako poręczy. Obu mężczyzn łączyły stosunki, jakie – miałam 
nadzieję 

– kiedyś zapanują pomiędzy Chrisem i Bartem. Ojciec i syn darzący się wzajemnym 
podziwem i 
szacunkiem. Skrzyżowałam ramiona na piersiach, dumna z siebie. Byłam taka szczęśliwa, 
mając 
przy sobie całą rodzinę. 
Brakowało tylko Cindy. A spodziewane dziecko Melodie i Jory’ego będzie dodatkowym 
spoiwem... 

Jory rozgrzał się już i zaczął tańczyć do muzyki z Ognistego ptaka. Był wirującą, 
oślepiającą plamą, skakał wysoko, lądował miękko jak piórko, tak że nie było słychać 
uderzenia 
stóp o podłogę. Mięśnie mu grały przy każdym kroku, a on skakał, szeroko rozstawiając nogi 
i 
dotykając czubków palców u nóg końcami palców u rąk. Byłam podekscytowana, śledząc 
jego 

przedstawienie i wiedząc, że tańczy na naszą cześć. 

– Widziałaś te skoki? – zapytał Chris, gdy pochwycił moje spojrzenie. – On skacze na 
trzy i pół metra lub więcej. Nie wierzę w to, co widzę! 
– Trzy metry, nie trzy i pół – sprostował Jory, wirując obok i błyskawicznie pokonując 
olbrzymią przestrzeń. Na koniec padł bez tchu na pikowaną matę, rozłożoną na podłodze, aby
miał gdzie odpocząć, nie niszcząc spoconym ciałem delikatnego i ozdobnego obicia krzeseł. 
– Cholernie twarda podłoga; gdybym upadł... – wysapał, leżąc na wznak i podpierając się 
łokciami. 
– A to rozpięcie jego nóg w skoku. Niewiarygodna jest ta sprawność w jego wieku. 
– Papo, ja mam tylko dwadzieścia dziewięć lat, a nie trzydzieści dziewięć! – 
zaprotestował Jory, który miał obsesję na temat starzenia się i utraty swojej pozycji na rzecz 
młodszego tancerza. – Mam przed sobą co najmniej jedenaście dobrych lat, zanim zacznę 
tracić 
klasę. 

Dokładnie wiedziałam, o czym myślał, rozciągnięty tam na macie i tak podobny do 
Juliana. To było tak, jakbym znowu miała dwadzieścia lat. Mięśnie wszystkich tancerzy 
zbliżających się do czterdziestki zaczynają twardnieć i robić się bardziej kruche, a niegdyś 
wspaniałe ciała przestają być atrakcyjne dla publiczności. Starzy odchodzą, pojawiają się 
nowi... 
zmora wszystkich tancerzy, chociaż baletnice, ze swoją warstewką tłuszczu pod skórą, mogą 
dłużej utrzymać się na scenie. 

Usiadłam obok niego na macie, ze skrzyżowanymi nogami, ubrana w szerokie 
marynarskie spodnie. 

– Jory, przetrwasz dłużej niż większość tancerzy, przestań się więc zamartwiać. 
Masz długą i wspaniałą drogę przed sobą, zanim osiągniesz czterdziestkę, i kto wie, może 
dopiero mając pięćdziesiątkę, przejdziesz na emeryturę. 
– Taak, zapewne – odrzekł, leżąc z rękami podłożonymi pod głowę, zapatrzony w sufit. – 
Czternaste miejsce na długiej liście tancerzy będzie dobrą pozycją, czyż nie tak? 
Wiele razy słyszałam, jak mówił, że nie mógłby żyć bez tańca! Już jako mały dwuletni 
chłopiec postawił stopę na drodze, którą teraz kroczył. 
Na dole szybowała Melodie. Po niedawnej kąpieli, w błękitnym trykocie bez rękawów 
wyglądała pięknie i świeżo jak kruchy wiosenny kwiat. 

– Jory, mój doktor powiedział, że mogę wykonywać lekkie ćwiczenia. Chcę tańczyć tak 

długo, jak to będzie możliwe, aby zachować sprawność mięśni. Tak więc tańcz ze mną, 
kochany. 
Tańczmy i tańczmy, a potem tańczmy jeszcze. 

Jory natychmiast poderwał się na nogi, zbiegł ze schodów i padł na jedno kolano w 
romantycznej pozycji księcia widzącego księżniczkę swoich marzeń. 

– Z przyjemnością, moja pani... 
Porwał ją w ramiona, zawirował i postawił na podłogę z wprawą i wdziękiem, jakby była 
piórkiem. Wirowali dookoła, tańcząc dla siebie, tak jak kiedyś tańczyliśmy z Julianem – z 
czystej 
radości, że jesteśmy młodzi, żywi i zdolni. Łzy napłynęły mi do oczu, gdy tak stałam obok 
Chrisa 
i obserwowałam ich. 

Wyczuwając moje myśli, Chris objął mnie ramieniem i przytulił. 

– Są piękni razem, prawda? Powiedziałbym, że są stworzeni dla siebie. Gdy zmrużę oczy 
i widzę ich jak przez mgłę, to widzę ciebie tańczącą z Julianem... tylko że ty byłaś dużo 
ładniejsza, Catherine, dużo ładniejsza... 
Za nami chrząknął Bart. 

Odwróciwszy się zobaczyłam Joela, wlokącego się za Bartem jak dobrze wytresowany 
szczeniak. Zatrzymał się za nim z pochyloną głową, z dłońmi schowanymi w tych 
niewidzialnych rękawach zgrzebnego habitu. 

– Bóg daje i Bóg zabiera – wymamrotał. Dlaczego, u diabła, stale mówi w ten sposób? 
Przeniosłam niespokojne spojrzenie na Barta i zobaczyłam jego pełen zachwytu wzrok 
utkwiony 
w Melodie, która w pozycji arabesque czekała na Jory’ego, aby ten porwał ją w ramiona. Nie 
podobało mi się to, co zobaczyłam w jego ciemnym, zazdrosnym spojrzeniu, to narastające z 
każdą chwilą pożądanie. 
Świat pełen jest niezamężnych kobiet, Bart nie potrzebuje Melodie, żony swojego brata! 
Zgotował im dziką owację, gdy skończyli i znieruchomieli zapatrzeni w siebie, 
zapominając o naszej obecności. 

– Musicie tak zatańczyć na moim przyjęciu urodzinowym! Jory, powiedz, że zatańczycie 
z Melodie. 
Jory niechętnie odwrócił głowę do Barta i uśmiechnął się. 

– Tak, jeśli zechcesz, to ja oczywiście tak, ale nie Mel. Doktor pozwolił jej tylko na 
trochę lekkiego tańca i na niemęczące ćwiczenia, takie jakie właśnie robiliśmy. Profesjonalne 
przedstawienie wymaga wysiłku, którego nie wolno jej podejmować, a wiem, że chciałbyś, 
żeby 

było to coś najlepszego. 

– Ale ja chciałbym również Melodie – zaprotestował Bart. Uśmiechnął się czarująco do 
żony swojego brata. – Proszę, na moje urodziny, Melodie. Tylko ten jeden raz... nie jesteś w 
zaawansowanej ciąży i nikt nie zauważy twojego stanu. 
Melodie popatrzyła niepewnie na Barta. 

– Sądzę, że nie powinnam – powiedziała. – Chcę, żeby nasze dziecko było zdrowe. 
Nie mogę ryzykować jego utraty. 
Bart starał się przekonać ją i prawie by mu się to udało, ale Jory zdecydowanie przerwał 
dyskusję. 

– Słuchaj, Bart, powiedziałem naszemu agentowi, że doktor zabronił Melodie występów, 
więc jeśli ona to zrobi, agent może wykorzystać ten fakt i zaskarżyć nas. Poza tym Mel jest 
bardzo zmęczona. Ta zabawa w taniec, której świadkami byliście przed chwilą, to nie jest to, 
co 
zazwyczaj robimy na serio. 
Profesjonalny występ wymaga długich godzin rozgrzewki, ćwiczeń i powtórek. Nie proś, 
to wprawia mnie w zakłopotanie. Cindy może ze mną zatańczyć. 

– Nie! – warknął Bart, dąsając się i tracąc cały swój wdzięk. – Ona nie potrafi tańczyć tak 
jak Melodie. 
Nie, nie potrafiła. Cindy nie była zawodową tancerką, ale kiedy chciała, wychodziło jej to 
całkiem nieźle. Ćwiczyliśmy ją z Jorym od drugiego roku życia. 
Kilka metrów za Bartem, jak ciemny chudy szkielet, Joel wysunął ręce z szerokich 
rękawów i rozpostarł nad pochyloną głową. Oczy miał zamknięte, jakby był pogrążony w 
modlitwie. Jakże irytująca była jego ciągła obecność. 

Moje myśli zaczęły krążyć wokół Cindy. Nie mogłam się doczekać jej widoku, jej 
dziewczęcego szczebiotu o randkach i chłopcach, których poznała. Wszystko to przywracało 
mi 
własną młodość. 

Słońce, zachodząc, rzucało różowy blask. Stałam, niewidoczna w cieniu wielkiego łuku, i 
obserwowałam Jory’ego znowu tańczącego z żoną w olbrzymim foyer. Melodie była w 
trykocie, 
tym razem fioletowym, wyglądała ponętnie w przejrzystej tunice z fioletowymi satynowymi 
wstążkami, zawiązanymi pod małymi, kształtnymi piersiami. Była jak księżniczka tańcząca 
ze 
swoim kochankiem. Och, wzajemna namiętność Jory’ego i Melodie wywołała tęskne 
pożądanie 
w moich lędźwiach. Żeby tak znowu być młodą... żeby mieć szansę zrobić to raz jeszcze... 
zrobić 

to za drugim razem we właściwy sposób... 

Nagle uświadomiłam sobie, że w sąsiedniej wnęce stoi Bart, zupełnie jakby chciał ich 
szpiegować... A może całkiem niewinnie się im przyglądał, tak jak ja? 

Przecież był jednym z tych, co nie lubią baletu, a piękna muzyka nie robiła na nim 
wrażenia. Stał, oparty o framugę drzwi, z rękami skrzyżowanymi na piersiach. 

Ale płonące ciemne oczy zdradzały jego stan. Były pełne pożądania, które już wcześniej 
w nich widziałam. Serce skoczyło mi do gardła. 

Bart zawsze chciał to, co należało do Jory’ego. 

Muzyka nasiliła się. Jory i Melodie zapomnieli, że mogą być obserwowani, i zapamiętali 
się w tym, co robią. Z dziką pasją, pochłonięci tańcem, zajęci tylko swoimi ciałami, padli 
sobie w 
ramiona. Ich wargi połączyły się. Odrywali je tylko po to, aby za chwilę znowu się odnalazły.
Ręce gorączkowo szukały tajemnych miejsc. Byłam tak pochłonięta obserwowaniem ich 
pieszczot, że tak jak i Bart, nie mogłam się wycofać. Pożerali się pocałunkami. W gorączce 
pożądania padli na podłogę i toczyli się po macie. Gdy podeszłam do Barta, słyszałam ich 
ciężkie, coraz głośniejsze oddechy. 

– Chodź, Bart, nie należy stać i patrzeć, gdy już skończyli tańczyć. 
Podskoczył, jakby moje dotknięcie parzyło. Tęsknota w jego oczach jednocześnie 
zabolała i przestraszyła mnie. 

– Powinni panować nad sobą, gdy są gośćmi w moim domu – powiedział burkliwym 
głosem, nie odrywając oczu od pary zapamiętale przewracającej się po macie, ze splecionymi 
ramionami i nogami, z mokrymi od potu włosami, złączonej w pocałunkach. 
Pociągnęłam Barta do salonu muzycznego i cicho zamknęłam za nami drzwi. To nie był 
mój ulubiony pokój. Został umeblowany według męskiego gustu Barta. Stało tam wielkie 
pianino, na którym nikt nigdy nie grał, chociaż raz czy dwa widziałam, jak Joel dotknął go, po
czym w popłochu cofnął ręce, jakby klawisze z kości słoniowej znaczyły go grzechem. Ale 
pianino nęciło go tak, że często po prostu stał, wpatrując się w nie, prostując i zaciskając 
palce. 

Bart podszedł do kredensu, który po otwarciu okazał się oświetlonym barem. 
Sięgnął po kryształową karafkę i nalał sobie mocnej szkockiej. Bez wody czy też lodu. 
Wypił jednym łykiem. Potem spojrzał na mnie oskarżycielsko. 

– Dziewięć lat małżeństwa. Nadal nie są sobą zmęczeni. Co to jest takiego, co masz ty i 
Chris i co również posiadł Jory, a czego mnie brakuje? 

Zarumieniłam się i opuściłam głowę. 

– Nie wiedziałam, że pijesz samotnie. 
– Jest wiele rzeczy, których o mnie nie wiesz, droga mamo. Nalał drugą szkocką. 
Nie podnosząc głowy, usłyszałam powolny bulgot płynu. 
– Nawet Malcolm pił od czasu do czasu. Zdziwiłam się. 
– Czy ty ciągle myślisz o Malcolmie? 
Opadł na krzesło i założył nogę na nogę. Spojrzałam na niego, przypominając sobie, że 
kiedyś mój młodszy syn miał niesłychanie irytujący zwyczaj opierania nóg o wszystko, co 
było w 
ich zasięgu, niszcząc zabłoconymi butami wiele krzeseł i narzut na łóżko. Popatrzyłam na 
jego 
buty. Jak mógł mieć tak czyste podeszwy? 

Wyglądały tak, jakby stąpały tylko po aksamicie. 
W miarę dorastania Bart coraz bardziej tracił swoje bałaganiarskie cechy. 

– Czemu tak przyglądasz się moim butom, mamo? – Są bardzo szykowne. 
– Naprawdę tak uważasz? – Popatrzył na nie obojętnie. – Kosztowały sześćset dolców, a 
następne sto zapłaciłem za takie podeszwy, na których nigdy nie widać rys ani kurzu. 
Widzisz, to 
jest taka wewnętrzna potrzeba. 
Nosić buty z czystymi podeszwami. 
Zmarszczyłam brwi. Jakie to niesie psychologiczne przesłanie? 

– Prędzej się zniszczy wierzch niż podeszwy. 
– I co z tego? 
Musiałam się zgodzić. Cóż teraz znaczą pieniądze dla każdego z nas? Mamy więcej 
pieniędzy, niż prawdopodobnie moglibyśmy wydać. 

– Jak zniszczą się wierzchy, wyrzucę je i kupię nową parę. 
– To dlaczego chcesz mieć takie trwałe podeszwy? 
– Mamo, naprawdę lubię, gdy wszystko wygląda jak nowe, zanim zdecyduję się to 
wyrzucić... Nie będę mógł ścierpieć, kiedy Melodie zacznie się robić brzuchata jak jakaś 
hodowlana krowa... 
– Ja będę szczęśliwa, kiedy zacznie być widać, a ty możesz na nią nie patrzeć. 
Zapalił papierosa i spojrzał mi spokojnie w oczy. 
– Założę się, że z łatwością mógłbym zabrać ją Jory’emu. 
– Jak możesz opowiadać takie rzeczy?! – zawołałam z gniewem. 

– Ona nigdy nie patrzy na mnie, zauważyłaś? Sądzę, iż nie chce przyznać, że teraz 
wyglądam lepiej od Jory’ego, że jestem wyższy, przystojniejszy i sto razy bogatszy. 
Nie spuszczaliśmy z siebie oczu. Przełknęłam nerwowo ślinę. Strząsnęłam niewidzialny 
pyłek z ubrania. 

– Jutro przyjeżdża Cindy. 
Przymknął na moment oczy. Ścisnął mocniej oparcie swojego fotela. Nie zdradzał 
żadnych uczuć. 

– Nie cierpię tej dziewczyny – wykrztusił w końcu. 
– Mam nadzieję, że nie będziesz dla niej niemiły, gdy Przyjedzie. Czy nie pamiętasz, jak 
kręciła się koło ciebie, jak cię adorowała? Kochała cię, zanim odwróciłeś się od niej. Nadal 
podziwiałaby cię, gdybyś przestał drażnić ją tak bezlitośnie. Bart... czy nie jest ci przykro za 
wszystkie te rzeczy, które powiedziałeś i zrobiłeś swojej siostrze? 
– Ona nie jest moją siostrą. 
– Jest, Bart, jest nią! 
– Och, Boże... mamo, nigdy nie myślałem o Cindy jako o swojej siostrze. Ona jest 
adoptowana, nie jest naprawdę jedną z nas. Przeczytałem kilka listów, które napisała do 
ciebie. 
Czy nie widzisz, jaka ona jest? Czy też tylko czytasz to, co jest napisane, a nie to, co to 
znaczy? 
Jak dziewczyna tak wyróżniona może być tak niewdzięczna? 
Poderwałam się na równe nogi. 

– Co się z tobą dzieje, Bart?! – krzyknęłam. – Odrzucasz Chrisa jako swojego ojca, Cindy 
jako swoją siostrę, Jory’ego jako swojego brata. Czy ty nikogo nie potrzebujesz, tylko siebie i
tego nienawistnego starego człowieka, który chodzi za tobą krok w krok? 
– Mam coś z ciebie, mamo, czyż nie tak? – spytał, mrużąc groźnie oczy. – Mam mojego 
wujka Joela, który jest bardzo ciekawym człowiekiem, który w tej chwili modli się za nas 
wszystkich. 
Zrobiło mi się czerwono przed oczami i porwał mnie gniew. 

– Jesteś idiotą, jeżeli wolisz tego pomarszczonego starego człowieka od jedynego ojca, 
którego kiedykolwiek miałeś! 
Starałam się zapanować nad sobą, ale nie udało mi się. 

– Czy już zapomniałeś, co Chris dla ciebie zrobił? I co nadal robi? 
Bart pochylił się do przodu, przeszywając mnie twardym, diamentowym spojrzeniem. 

– Gdyby nie Chris, miałbym szczęśliwe życie. Z tobą poślubioną mojemu prawdziwemu 
ojcu mógłbym być idealnym synem! O wiele lepszym niż Jory. A może jestem podobny do 
ciebie, mamo? Może potrzebuję swojego odwetu bardziej niż czegokolwiek innego? 
– Dlaczego ty pragniesz odwetu? – W moim głosie było zdziwienie i pewien rodzaj 
rozpaczy. – Nikt nie zrobił ci tego, co uczyniono mnie. 
– Myślisz tak, bo uwierzyłaś, że jeśli dałaś mi wszystkie niezbędne rzeczy, potrzebne mi 
ubrania, dostateczną ilość pożywienia i dom, w którym mogę się schronić, to już wystarczy. 
Ale 
tak nie jest. Wiem, że najwięcej miłości zachowałaś dla Jory’ego. Resztę, po pojawieniu się 
Cindy, dałaś jej. 
Mnie nie pozostawiłaś niczego poza współczuciem... a ja nienawidzę cię za to 
współczucie! – gwałtownie wyrzucił z siebie. 
Nagły zawrót głowy omal nie zwalił mnie z nóg. Na szczęście obok było krzesło. 

– Bart – zaczęłam, walcząc ze sobą, aby nie rozpłakać się i nie okazać po sobie słabości, 
którą on pogardzał – może kiedyś współczułam ci, bo byłeś niezdarą, bo brakowało ci 
pewności 
siebie. Przede wszystkim było mi cię żal z tego powodu, że tak często robiłeś sobie krzywdę. 
Ale 
jak mogę współczuć ci teraz? Jesteś bardzo przystojny, inteligentny, a kiedy chcesz, również 
bardzo czarujący. Jaki miałabym powód, żeby współczuć ci teraz? 
– To właśnie mnie dręczy – powiedział niskim głosem. – Zmusiłaś mnie, żebym spojrzał 
na siebie w lustrze, żebym zobaczył siebie takim, jakim ty mnie widzisz. 
Doszedłem do wniosku, że ty po prostu mnie nie lubisz. Nie ufasz mi, nie wierzysz we 
mnie. Nawet teraz widzę w twoich oczach, że nie jesteś całkiem pewna, czy jestem przy 
zdrowych zmysłach. 

Nagle jego oczy, dotychczas przymknięte, otworzyły się szeroko. Uważnie patrzył w 
moje oczy. Zaśmiał się krótko i gorzko. 

– Tam jest, droga mamo, to podejrzenie, ta sama obawa. Potrafię czytać w twoich 
myślach, nie sądź, że nie. Uważasz, że gdybym miał szansę zrobić to dobrze, to któregoś dnia 
zdradziłbym ciebie i twojego brata, ale ja niczego takiego nie zrobiłem. Wasze tajemnice 
zostawię dla siebie. Dlaczego teraz uczciwie nie powiesz, że nie kochałaś drugiego męża 
swojej 
matki? Powiedz szczerze, że wykorzystałaś go tylko jako narzędzie swojego odwetu. 
Pojechałaś 
za nim, zdobyłaś go, poczęłaś mnie, potem on umarł. Następnie, jak przystało na taką kobietę 
jak 
ty, wróciłaś prosto do tego biednego doktora w Karolinie Południowej, który ufał ci bez 

zastrzeżeń i kochał cię bez pamięci. Czy miał on świadomość tego, że poślubiłaś go tylko po 
to, 
aby dać swojemu bękartowi nazwisko? Czy wiedział, że wykorzystałaś go, żeby uciec do 
Chrisa? 
Widzisz, jak wiele myślałem o twoich motywacjach? A teraz przechodzę do następnego 
wniosku: 
w Jorym widzisz wiele z Chrisa... i to właśnie kochasz! Patrzysz na mnie i widzisz Malcolma,
i 
chociaż mój wygląd i psychika mogą przypominać ci mojego prawdziwego ojca, ignorujesz to
i 
w mojej twarzy widzisz to, co chcesz widzieć. Uważasz, że w moich oczach widzisz duszę 
Malcolma. Powiedz mi, że moje rozumowanie jest błędne! No, proszę, powiedz, że się mylę. 

Otworzyłam usta, aby zaprzeczyć każdemu jego słowu, ale nic nie powiedziałam. 

Wstrząśnięta, chciałam podbiec do Barta i przytulić jego głowę do piersi, tak jak to często 
robiłam z Jorym, ale nie mogłam postąpić kroku. Szczerze mówiąc, bałam się go. Bałam się 
go 
takiego, jakim był w tej chwili, zawziętego, zimnego i twardego. Strach spowodował, że moja
miłość zamieniła się w niechęć. 

Czekał, że coś powiem, że zaprzeczę jego oskarżeniom, a ja zrobiłam rzecz najgorszą z 
możliwych – wybiegłam z pokoju. 

Rzuciłam się na łóżko i rozpłakałam. Każde jego słowo było prawdą! Nie wiedziałam, że 
Bart czytał we mnie jak w otwartej księdze. Byłam przerażona tym, co może któregoś dnia 
zrobić, żeby zniszczyć nie tylko Chrisa i mnie, ale również Cindy, Jory’ego i Melodie. 

CINDY 

Cindy przyjechała taksówką następnego dnia. Wbiegła do domu jak świeże, orzeźwiające 
wiosenne powietrze. Rzuciła się w moje ramiona, pachnąca jakimiś egzotycznymi perfumami,
według mnie zbyt wyrafinowanymi jak na szesnastoletnią dziewczynę, ale wiedziałam, że tę 
opinię powinnam zachować dla siebie. 

– Och, mamo – wołała, całując mnie i ściskając – tak dobrze znowu cię widzieć! 
Spontaniczność jej powitania spotkała się z taką samą odpowiedzią z mojej strony. 
Cindy cały czas rozglądała się po olbrzymich pokojach i ich eleganckim umeblowaniu. 
Trzymając mnie za rękę, przechodziła z pokoju do pokoju i zachwycała się pięknem i 
bogactwem 
wszystkiego. 

– Gdzie jest tata? – spytała. 
Wytłumaczyłam jej, że Chris pojechał do Charlottesville, aby zamienić swój 
wypożyczony samochód na model bardziej luksusowy. 

– Kochanie, on miał nadzieję, że będzie z powrotem przed twoim przyjazdem. Coś 
musiało go zatrzymać. Bądź cierpliwa, a za chwilę pojawi się w drzwiach i przywita cię. 
Zadowolona, znowu zawołała: 

– Mamo, co za dom! Nie mówiłaś mi, że może tak wyglądać. Wydawało mi się, że nowy 
Foxworth Hall będzie równie okropny i straszny jak ten pierwszy. 
Dla mnie Foxworth Hall zawsze będzie okropny i straszny, ale zachwyt Cindy był 
zaraźliwy. Była wyższa ode mnie, miała jędrne, pełne piersi i bardzo szczupłą talię, co 
podkreślało zgrabną wypukłość ślicznie ukształtowanych bioder z płaskim brzuchem, a jej 
pośladki słodko zaokrąglały krótką spódnicę. Patrząc na Cindy z profilu, mogłam porównać ją
do 
pączkującego kwiatu, tak była delikatna i krucha, a przecież wiedziałam, że również 
wyjątkowo 
wytrzymała. 

Gęste, ciężkie, długie złote włosy uczesane miała niedbale. Powiewały niesfornie na 
wietrze, gdy wyszłyśmy obejrzeć Jory’ego i Barta walczących na nowym korcie tenisowym. 

– O rany, mamo, masz dwóch ślicznych synów – wyszeptała wpatrzona w ich opalone 
silne ciała. – Nie przypuszczałam, że Bart stanie się tak przystojny jak Jory, przynajmniej nie 
wtedy, kiedy był takim paskudnym małym brutalem. 
Zdumiona spojrzałam na nią. Bart był zbyt chudy, zawsze z zadrapaniami i siniakami na 

nogach, nigdy porządnie nieuczesany, ale był miłym małym chłopcem, z pewnością 
niewyglądającym paskudnie ani niezachowującym się niegrzecznie. 

Kiedyś, dawno temu, Cindy uwielbiała Barta. Poczułam, jakby nóż wbił mi się w serce, 
gdy uświadomiłam sobie, jak wiele z tego, co powiedział mi wczoraj wieczorem Bart, było 
prawdą. Faworyzowałam Cindy jego kosztem. Uważałam, że jest doskonała i niezdolna do 
złych 
postępków, i nadal tak uważam. 

– Postaraj się być miła i wyrozumiała dla Barta – szepnęłam, widząc nadchodzącego 
Joela. 
– Kim jest ten śmieszny stary człowiek? – spytała Cindy, odwracając się, żeby spojrzeć 
na Joela schylającego się sztywno po kilka chwastów. – Nie mów mi, że Bart wynajął kogoś 
takiego jak on jako ogrodnika; cóż, może się kiedyś nie wyprostować. 
Zanim zdołałam odpowiedzieć, Joel był już przy nas, uśmiechając się na tyle szeroko, na 
ile pozwalały mu sztuczne zęby. 

– To zapewne jest Cindy, o której Bart stale opowiada – powiedział z nikłym śladem 
galanterii, podnosząc do cienkich, skrzywionych warg niechętnie podaną przez Cindy dłoń. 
Powiedziałabym, że chciała wyrwać rękę, ale w końcu zniosła dotknięcie jego ust. Słońce 
prześwitujące przez prawie białe włosy Joela czyniło je przeraźliwie cienkimi. Nagle 
uświadomiłam sobie, że nie powiedziałam Cindy o Joelu, więc pospieszyłam z 
przedstawieniem 
ich sobie. 

– Czy to naprawdę znaczy, że znałeś tego znienawidzonego starego dziadka Malcolma? 
Naprawdę jesteś jego synem? Tak, naprawdę jesteś antykiem... 
– Cindy, to niegrzecznie... 
– Przepraszam, wujku Joelu. Ale gdy słyszę, jak mama i papa opowiadają o swojej 
młodości, wydaje mi się, że to było miliony lat temu. 
Roześmiała się do Joela czarująco i przepraszająco. 

– Wiesz, w pewien sposób jesteś podobny do mojego dziadka. Gdyby dożył naprawdę 
sędziwego wieku, niewątpliwie wyglądałby tak jak ty. 
Joel zwrócił wzrok w kierunku Chrisa, który przed chwilą podjechał i już wysiadał z 
pięknego nowego błękitnego cadillaca, trzymając wiele paczek. Chris kupił spisane przeze 
mnie 
prezenty na urodziny Barta. Postanowiliśmy podarować synowi najwspanialsze prezenty, 
jakich 
mógł oczekiwać. Była wśród nich teczka z najdelikatniejszej skóry z szyfrowym zamkiem od 

Chrisa, a ode mnie spinki do mankietów ze złota najwyższej próby z diamentowymi 
inicjałami i 
odpowiednia papierośnica, również z monogramem z diamentów, ulubionych kamieni Barta. 
Jego ojciec miał taką samą papierośnicę, którą podarowała mu matka. 

Chris rzucił pakunki na krzesło ogrodowe i szeroko rozłożył ramiona, obsypała go 
gradem pocałunków, zostawiając mu na całej twarzy ślady szminki. 

Patrząc ojcu w oczy, zaczęła prosić: 

– To będą najwspanialsze wakacje w moim życiu. Papo, czy nie moglibyśmy zostać tutaj 
aż do rozpoczęcia szkoły, tak abym zobaczyła, jak się żyje w prawdziwej rezydencji, w tych 
wszystkich wspaniałych pokojach i fantazyjnych łazienkach. 
Już wiem, którą chcę, tę z różowymi, białymi i złotymi rzeczami. A Bart wie, że ja po 
prostu uwielbiam róż, naprawdę kocham róż, i w ogóle podziwiam i kocham ten dom! Po 
prostu 
kocham go, kocham! 

Cień pojawił się w oczach Chrisa, gdy uwolnił się od niej i zwrócił do mnie. 

– Będziemy musieli to omówić, Cindy. Jak wiesz, jesteśmy tutaj z twoją mamą tylko po 
to, żeby pomóc Bartowi w uczczeniu jego dwudziestych piątych urodzin. 
Spojrzałam w kierunku kortu, gdzie Bart uderzał piłkę z ogromną siłą – aż dziw, że nie 
pękła. Biegnąc jak biała błyskawica, Jory odbił żółtą piłkę z powrotem do Barta, a ten 
podbiegł i 
grzmotnął ją z równą siłą. Obaj byli rozgrzani i spoceni, z twarzami poczerwieniałymi z 
wysiłku i 
od gorącego słońca. 

– Jory, Bart! – zawołałam. – Cindy przyjechała. Chodźcie przywitać się. 
Jory natychmiast odwrócił się z uśmiechem, przepuszczając przelatującą mimo żółtą 
piłkę. Nie odbił jej, a Bart krzyknął z radości. Podskoczył, rzucił swoją kosztowną rakietę, 
wołając: 

– Wygrałem! 
– Wygrałeś walkowerem – powiedział Jory, również rzucając rakietę. Biegł w naszą 
stronę z uśmiechniętą twarzą. Zawołał przez ramię do Barta: – Wygrana walkowerem się nie 
Uczy. 
– Tak samo się Uczy! – wrzasnął Bart. – Co, do diabła, ma do rzeczy, czy przyjechała, 
czy nie? Wykorzystałeś to, żeby skończyć, zanim ja zacznę wygrywać. 
– Niech będzie, jak uważasz – odpowiedział Jory. Podniósł Cindy i zaczął się z nią tak 
obracać, że jej błękitna spódniczka zaczęła fruwać, odsłaniając kuse majteczki bikini. 
Zdziwiło 

mnie, że Cindy ma całą garderobę w tym samym kolorze. 

Melodie wstała z marmurowej ogrodowej ławki, ukrytej w gęstych krzakach, skąd 
dotychczas obserwowała mecz tenisowy. Widziałam jej zaciśnięte wargi, gdy przyglądała się 
entuzjastycznemu powitaniu Cindy. 

– Jaka matka, taka córka – mruknął za moimi plecami Bart. 
Cindy podeszła do Barta powoli, z taką godnością, że zupełnie nie przypominała tej 
dziewczyny, która przed chwilą całowała Jory’ego. 

– Cześć, braciszku. Świetnie wyglądasz. 
Bart gapił się na nią, jakby nigdy przedtem jej nie widział. Jeszcze dwa lata temu, jako 
czternastolatka, Cindy czesała się w kucyki albo w koński ogon i nosiła na zębach aparat 
korekcyjny. Teraz miała równiutkie, lśniące bielą zęby, a jej rozpuszczone włosy 
przypominały 
strumień roztopionego złota. Nie było w młodzieżowych magazynach dziewczyny o lepszej 
figurze. Jednak z pewnym smutkiem uświadomiłam sobie, że Cindy wie, jak sensacyjnie 
wygląda 
w obcisłym błękitno białym kostiumie tenisowym. 

Wzrok Barta tęsknie spoczął na jej dojrzałych, nieskrępowanych stanikiem piersiach z 
wyraźnie widocznymi sutkami, kołyszącymi się w rytm jej kroków. 

Zmierzył spojrzeniem szczupłą talię, zgrabne biodra i przeniósł wzrok na bardzo zgrabne 
długie nogi w białych sandałach. Paznokcie u stóp były pomalowane jaskrawoczerwonym 
lakierem, dopasowanym do koloru szminki i lakieru na paznokciach u rąk. 

Cindy olśniewała świeżością i niewinnością, które usiłowała zastąpić, na szczęście 
bezskutecznie, wyrafinowanym stylem. Przez chwilę nawet nie uwierzyłam, że to długie 
spojrzenie, którym obdarzyła Barta, znaczyło to, co najwidoczniej według niego miało 
znaczyć. 

– Nie jesteś w moim typie – powiedział pogardliwie i odwrócił się. 
Spojrzał długo i wymownie na Melodie. Ponownie zwrócił się do Cindy. 
– Masz w sobie jakąś tandetność. Pomimo tych wszystkich drogich ciuchów nie zyskałaś 
klasy. 
Bolesna była ta rozmyślna próba stłamszenia młodzieńczej dumy Cindy. Promienna 
radość dziewczyny zgasła. Jak świeży kwiat bez wody, tak Cindy bez wiary w siebie zwiędła,
odwróciła się i padła w ramiona Chrisa. 

– Przeproś, Bart! – rozkazał Chris. Skuliłam się, wiedząc, że to nigdy nie nastąpi. 
Bart pogardliwie skrzywił wargi, mimo że był zły i oburzony. Już otworzył usta, by ją 

obrazić, jak to już robił wielokrotnie, ale nagle spojrzał na Melodie, która zwróciła się w jego 
stronę i przyglądała mu się w dziwny, obojętny sposób. 

Twarz Barta poczerwieniała. 

– Przeproszę, gdy nauczy się ubierać i zachowywać jak dama. 
– Przeproś teraz, Bart – rozkazał Chris. 
– Nie stawiaj żądań, Christopherze – powiedział Bart, znacząco patrząc Chrisowi w oczy. 
– Jesteście na bardzo słabej pozycji. Ty i moja matka. Nie jesteście ani Sheffieldami, ani 
Foxworthami, a przynajmniej ty nie możesz być uznany za Foxwortha. A więc w czym tkwi 
twoja wartość? Świat jest pełen lekarzy, w ogóle jest za dużo lekarzy. I to młodszych, lepiej 
wykształconych od ciebie. 
Chris wyprostował się. 

– Moja ignorancja w medycynie wiele razy ratowała ci życie, Bart. I życie innych. Być 
może kiedyś uświadomisz to sobie. Nigdy nie podziękowałeś mi za nic, co dla ciebie 
zrobiłem. 
Czekam na ten dzień. 
Bart zbladł, ale podejrzewam, że nie od tego, co właśnie powiedział Chris. 
Pomyślałam, że był zmieszany, bo scenie tej przyglądała się i przysłuchiwała Melodie. 

– Dziękuję ci, wujku Chrisie – powiedział sarkastycznie. 
Jakże kpiące i nieszczere były jego słowa i ton głosu. Przyglądając się w ciszy obu 
mężczyznom, zauważyłam, że Chris skrzywił się na sposób, w jaki Bart zaakcentował słowo 
„wujku”. Nagle, zupełnie bez powodu, spojrzałam na Joela. 

Przysunął się i zatrzymał zaraz za Melodie, z miłym i życzliwym uśmiechem na twarzy. 
Ale w jego oczach czaiło się coś mrocznego. Stanęłam obok Chrisa, a Jory po drugiej stronie. 
Otworzyłam usta, żeby wymienić długą listę rzeczy, za które Bart powinien podziękować 
Chrisowi, lecz mój młodszy syn, ignorując Cindy, podszedł do Melodie. 

– Czy mówiłem ci już, co będzie głównym wydarzeniem na moim przyjęciu? Że będzie to 
twój taniec z Jorym? To będzie sensacja. 
Melodie wstała. Z pogardą popatrzyła Bartowi prosto w oczy. 

– Nie zamierzam tańczyć dla twoich gości urodzinowych. Wydaje mi się, że Jory już ci 
tłumaczył, że pragnę zrobić wszystko, co będę mogła, aby urodzić zdrowe dziecko, a w tym 
nie 
mieści się taniec dla rozrywki ludzi, których nawet nie znam. 
Głos miała oschły. Z jej ciemnych niebieskich oczu wyzierała niechęć do Barta. 

Odeszła, zabierając ze sobą Jory’ego i pociągając nas do wyjścia. Na samym końcu 
posuwał się, jak niepewnie poruszający się ogon, Joel. 

Zapominając już o przykrościach doznanych od Barta, Cindy uradowała się na wieść o 
oczekiwanym dziecku, mającym uczynić z niej ciocię. 

– Wspaniale! Nie mogę się doczekać. To będzie cudowny dzieciak, jestem pewna, bo 
będzie miał takich rodziców jak Jory i Melodie i takich dziadków jak ty i papa. 
Cindy zatarła zły nastrój stworzony przez Barta. Przytuliłam ją do siebie i usiadłyśmy w 
moim gabinecie, gdzie zaczęła opowiadać mi o tym, jak sobie radzi z dala od domu. 
Słuchałam 
chciwie, oczarowana córką, doznającą w życiu tych wszystkich wrażeń, których mnie i Carrie
los 
pozbawił. 

Codziennie wstawaliśmy z Chrisem wcześnie rano, aby nasycić się pięknem chłodnych 
górskich poranków, z docierającymi do naszych nozdrzy, przypominającymi perfumy, 
zapachami 
róż i innych kwiatów. Wokół nas fruwały szkarłatki, wrzeszczały sójki, a jaskółki oknówki 
przeszukiwały trawę w pogoni za robakami. Zdziwił mnie widok mnóstwa domków dla 
ptaków, 
zamieszkanych przez strzyżyki i jaskółki, oraz bajecznych kąpielisk i skalnych jeziorek, gdzie
ptaki mogły, wesoło trzepocząc skrzydłami, wziąć szybką kąpiel. Jedliśmy raz na jednym, raz
na 
drugim tarasie, aby nacieszyć się różnymi widokami. Często rozmawialiśmy o tym 
wszystkim, co 
nas ominęło w młodości i co wtedy mogło być więcej warte niż dzisiaj. Równie smutne były 
wspomnienia o naszym rodzeństwie – malutkich bliźniętach – które z płaczem domagało się 
wyjścia na zewnątrz, a jedynym miejscem zabaw, jakie miało, był ogród na dachu, zrobiony z
papieru i kartonowych pudeł. Tych dwoje pięciolatków byłoby w siódmym niebie, gdyby 
miało 
choć odrobinę tego, czym my możemy się teraz cieszyć codziennie. 

Cindy lubiła długo spać, podobnie jak Jory, a już szczególnie Melodie, która ciągle 
narzekała na nudności i zmęczenie. My zaś o wpół do ósmej obserwowaliśmy 
przybywających 
robotników. Przyjeżdżali dostawcy jedzenia na przyjęcie i dekoratorzy wnętrz, aby wykonać 
prace w niektórych niewykończonych jeszcze pokojach, lecz nikt z sąsiadów nie wpadł, żeby 
przywitać się z nami. Osobisty telefon Barta dzwonił często, ale inne aparaty nie odzywały się
prawie wcale. 

Siedzieliśmy na wierzchołku świata, a przynajmniej takie odnosiło się wrażenie; nikt 
tylko my, i w jakimś sensie było to przyjemne, lecz również nieco przygnębiające. 
W oddali majaczyły dwie wieże kościelne. W cichą bezwietrzną noc można było co 

godzina słyszeć dzwony. Wiedziałam, że jeden z nich był ufundowany przez Malcolma i że 
około dwóch kilometrów dalej znajduje się cmentarz, gdzie nasz dziadek i nasza babka zostali
pochowani obok siebie pod gładką kamienną płytą. 

Grobu strzegą anioły, ustawione tam na polecenie naszej matki. 

Wypełniałam dni, grając w tenisa z Chrisem, z Jorym, a czasami z Bartem, który wtedy 
lubił mnie chyba najbardziej. 

– Zadziwiasz mnie, mamo! – zawołał przez siatkę, waląc w żółtą piłkę tak mocno, że 
prawie przebiła moją rakietę. 
W jakiś dziwny sposób zdołałam ją odbić, lecz wtedy zaczęło mnie boleć kontuzjowane 
kiedyś kolano i musiałam przerwać grę. Bart skarżył się, że wykorzystałam kolano jako 
pretekst 
do porzucenia gry. 

– Zawsze znajdziesz powód, żeby być z dala ode mnie! – wołał, jakby słowa Chrisa nic 
nie znaczyły. – Kolano nie boli cię tak bardzo, kulałabyś, gdyby tak było. 
Zaczęłam kuleć, wchodząc po schodach, ale Bart już zniknął i nie widział tego. Żeby 
pozbyć się bólu, zanurzyłam się na godzinę w gorącej wodzie. Do łazienki wszedł Chris i 
powiedział, że znowu robię źle. 

– Lód, Catherine, lód! Siedząc w gorącej wodzie, tylko rozgrzewasz to kolano. 
Wyjdź z wanny, a ja w tym czasie przygotuję torbę z pokruszonym lodem i na 
dwadzieścia minut przyłożysz ją do kolana. 
Pocałował mnie, żebym go posłuchała. 

– Zobaczymy się później – powiedział i pospieszył z powrotem na kort, żeby zagrać z 
Jorym, podczas gdy Bart wyszedł, ciągnąc za sobą Joela. 

Wszystko to widziałam z balkonu mojej sypialni, siedząc z torbą lodu na kolanie. 

Wkrótce zimno zaczęło działać, tłumiąc pulsujący gorący ból. 

Zaczęłam kompletować wyprawkę dla dziecka Jory’ego. Wymagało to wielu eskapad do 
sklepów po włóczkę, nici i szydełka, a także do sklepów z artykułami dla niemowląt. Często 
jeździliśmy z Cindy i Chrisem do Charlottesville, a dwa razy zrobiliśmy dłuższą wyprawę do 
Richmond, po zakupy i do kina. Zostaliśmy tam wtedy na noc. Czasem jeździli z nami Jory i 
Melodie, lecz nie tak często, jakbym chciała. 

Foxworth Hall zaczynał mnie już nudzić. Ale jeśli nudził mnie, Jory’ego i Melodie, to 
stale jeszcze czarował Cindy, która podziwiała swój pokój z wyszukanymi francuskimi 
meblami, 

swoją wspaniałą łazienkę z różowym wystrojem, podkreślonym złotem i omszałą jasną 
zielenią. 
Szczęśliwa, kręciła się w tańcu. 

– Tak więc on mnie nie lubi. – Roześmiała się, wirując przed lustrami. – A jednak 
udekorował pokój dokładnie w taki sposób, jakbym sama to zrobiła. – Och, mamo, czy ktoś z 
nas 
zrozumie Barta? 
Któż mógłby na to odpowiedzieć? 

PRZYGOTOWANIA 

W miarę zbliżania się dwudziestych piątych urodzin Barta w Foxworth Hall narastała 
gorączkowa krzątanina. Przychodzili różni dekoratorzy, wymierzali nasze trawniki, patia i 
tarasy. 
Zbierali się, robili jakieś listy, szkice, wypróbowywali różne kolory obrusów, tłoczyli się u 
Barta, 
dyskutowali o muzyce do tańca i układali tajemnicze plany. Bart wciąż odmawiał nam 
ujawnienia scenariusza uroczystości. Stanowiliśmy doskonale rozumiejącą się rodzinę, do 
której 
on nie chciał należeć. 

Robotnicy zaczęli wznosić drewnianą konstrukcję, która okazała się sceną i podium dla 
orkiestry. Słyszałam, jak Bart przechwalał się wynajęciem bardzo sławnej śpiewaczki 
operowej. 

Ilekroć byłam na zewnątrz, a starałam się wychodzić tak często, jak to było tylko 
możliwe, patrzyłam na błękitno zamglone góry i zastanawiałam się, czy pamiętają one dwie 
myszki zamknięte tam, na strychu, prawie cztery lata. 

Zastanawiałam się, czy jeszcze kiedyś mogłyby zamienić zwyczajną małą dziewczynkę w 
osobę pełną fantastycznych snów, pragnącą ich urzeczywistnienia. 

Kilka z nich potrafiłam ziścić, mimo że więcej niż raz poniosłam porażkę w małżeństwie. 
Wytarłam dwie łzy, napotkałam kochające spojrzenie Chrisa i poczułam przypływ starego 
smutku. Jakże zrównoważonym chłopcem mógłby być Bart, gdybyśmy tylko nie kochali się z
Chrisem tak bardzo. 

Może winę ponosi zła gwiazda... ale ja winą obarczałam moją matkę. 

Na przekór złym przeczuciom poprawiał mi się nastrój na widok tego całego zamieszania 
w ogrodach, z którego stopniowo wyłaniała się scena wyjęta prosto z filmu. Zatkało mnie na 
widok tego, co Bart chciał zrobić. 

To była scena biblijna! 

– Samson i Dalila – bezbarwnie odpowiedział Bart na moje pytanie. 
Cały jego entuzjazm zgasł, ponieważ Melodie nadal odmawiała zatańczenia roli, której on 
pragnął. 

– Często słyszałem, jak Jory mówił, że cieszy go możliwość pokazania własnej 
kompozycji i że lubi ją najbardziej ze wszystkich swoich dokonań. 
Melodie obróciła się na pięcie i bez słowa ruszyła do domu, blada z gniewu. 
Powinnam była to wiedzieć. Jakiej innej kompozycji mógłby Bart tak bardzo pragnąć? 

Podbiegła Cindy i objęła Jory’ego. 

– Jory, pozwól mi zatańczyć rolę Dalili, ja potrafię. Po prostu wiem, że potrafię. 
– Nie chcę twoich amatorskich wysiłków! – zawołał Bart. Ignorując go, Cindy szarpała 
Jory’ego za obie ręce. 
– Proszę, proszę, Jory. Uwielbiam to robić. Nadal chodzę na lekcje baletu, nie będę więc 
sztywna i niezdarna, a do czasu występu pomożesz mi uzyskać lepszą koordynację ruchów. 
Będę 
ćwiczyła dzień i noc! 
– Nie ma czasu, żeby to przećwiczyć, przedstawienie jest za dwa dni – poskarżył się Jory, 
rzucając Bartowi twarde, wściekłe spojrzenie. – Dobry Boże, Bart, dlaczego nie powiedziałeś 
mi 
tego wcześniej? Czy myślisz, że jeżeli robiłem choreografię do tego właśnie baletu, to jeszcze
pamiętam wszystkie trudne sceny? 
Rola taka jak ta wymaga tygodni prób i powtórzeń, a ty czekałeś do ostatniej chwili! 
Dlaczego? 

– Cindy kłamie – powiedział Bart, patrząc na drzwi, za którymi zniknęła Melodie. 
– Była zbyt leniwa, żeby wcześniej chodzić na lekcje tańca, to dlaczego teraz miałaby 
chodzić, jeżeli nie ma tam matki, która by jej dopilnowała? 
– Chodzę! Chodzę! – wołała Cindy z dumą i w wielkim podnieceniu. 
Wiedziałam, że nienawidziła zmuszania jej do ćwiczeń. Zanim skończyła sześć lat, 
przepadała za krótką baletową spódniczką, wdzięcznymi jedwabnymi majteczkami i małym 
błyszczącym diademem ze sztucznych klejnotów. Fantastyczne przedstawienia utrzymywały 
ją w 
świecie piękna, którego – wierzyłam w to kiedyś – nigdy nie porzuci. Ale Bart wyśmiał jej 
przedstawienia o jeden raz za dużo. Miała dwanaście lat, gdy on odebrał jej całą przyjemność,
jaką czerpała z tańca. Od tego czasu nie chodziła na lekcje. Tak więc podwójnie zdziwiłam 
się, 
słysząc, że nigdy nie porzuciła tańca, tylko Bart nie mógł już oglądać jej przedstawień. 

Odwróciła się do mnie, żarliwie zapewniając: 

– Mówię prawdę! Gdy byłam w prywatnej szkole dla dziewcząt i Bart nie mógł mnie tam 
ośmieszać, zaczęłam znowu tańczyć. Od tego czasu regularnie chodzę na lekcje baletu i 
stepowania. 
– No tak – powiedział Jory, widocznie poruszony jej uporem, posyłając Bartowi następne 
twarde spojrzenie – możemy poświęcić czas, jaki pozostał, na ćwiczenia, ale byłeś 
nadzwyczaj 
bezmyślny, Bart, wierząc, że nie potrzeba nam wielotygodniowych ćwiczeń. Nie sądzę, 
żebym 

miał wielkie trudności, bo znam tę rolę, ale Cindy? Ty nawet nie widziałeś tego 
przedstawienia... 

– Czy masz okulary, białe okulary? – brutalnie przerwał mu Bart. – Czy rzeczywiście 
dobrze przez nie widzisz? Oglądałem ciebie i Melodie jakiś rok temu w Nowym Jorku. Z 
miejsca 
dla orkiestry naprawdę wyglądałeś jak ślepy. 
Zaskoczony tym nieoczekiwanym pytaniem, Jory spojrzał poważnie na Barta. 

– Wszędzie, gdzie pojadę, ktoś prosi mnie, żebym zatańczył rolę Samsona, więc zawsze 
zabieram okulary. Nie wiedziałem, że tak wysoko cenisz balet. 
Śmiejąc się Bart po przyjacielsku klepnął Jory’ego w plecy, jakby nigdy nie było 
pomiędzy nimi nieporozumień. Jory zachwiał się od siły uderzenia. 

– Większość baletów jest głupia i nudna, ale ten jeden przyciągnął moją uwagę. 
Samson był wielkim bohaterem, podziwiam go. A ty, mój bracie, grasz Samsona 
nadzwyczajnie. Nawet wyglądasz równie potężnie. Sądzę, że jest to jedyny balet, który 
kiedykolwiek zrobił na mnie wrażenie. 

Nie słuchałam Barta. Patrzyłam na pochylonego do przodu Joela. Mięśnie wokół jego 
cienkich warg poruszały się niemal spazmatycznie. Krzywił się w grymasie czy też w 
uśmiechu, 
nie potrafiłam tego rozpoznać. Nagle przestałam pragnąć, żeby Jory i Cindy zatańczyli w tym 
szczególnym balecie, zawierającym bardzo brutalne sceny. To był pomysł Barta sprzed wielu 
lat... Czyż to nie Bart uważał, że opera powinna dostarczać muzyki baletowi, co by uczyniło z
niego sensacyjny spektakl? 

Całą noc myślałam i myślałam, jak powstrzymać Barta od wystawienia tego 
przedstawienia. Jako chłopiec nigdy nie dawał się powstrzymać. A jako mężczyzna? 

Nie wiedziałam, czy mam jakąś szansę. Ale zamierzałam spróbować. 

Następnego ranka wstałam wcześnie i pobiegłam na dziedziniec, żeby złapać Barta przed 

odjazdem. 
Wysłuchał mnie z niecierpliwością i odmówił zmiany głównego punktu jego przyjęcia. 

– Teraz nie mogę, nawet gdybym chciał. Mam już zaprojektowane i prawie skończone 
kostiumy, to samo z dekoracjami. Jeśli cokolwiek odwołam, będzie za późno, żeby wystawić 
inny balet. Poza tym jeśli Jory się nie przejmuje, to dlaczego ty masz się przejmować? 
Jakże mogłam powiedzieć, iż jakiś wewnętrzny głos mówi mi, że nie mogę pozwolić, aby 
ten właśnie balet był wystawiony w pobliżu miejsca naszego uwięzienia, a także miejsca 
wiecznego spoczynku Malcolma i jego żony, do których uszu dotarłyby dźwięki muzyki. 

Jory i Cindy ćwiczyli dzień i noc, oboje w jakimś stopniu podnieceni wspólną pracą. Jory 
stwierdził, że Cindy jest dobra; z pewnością nie tańczyła tak perfekcyjnie jak Melodie, ale 
tańczyła więcej niż poprawnie, a przy tym wyglądała ślicznie z włosami spiętymi w 
klasyczny 
dla baletnicy sposób. 

Ranek w dniu urodzin Barta był jasny i przejrzysty, zwiastując piękny, bezdeszczowy i 
bezchmurny letni dzień. 

Wstaliśmy z Chrisem wcześnie. Zbiegłam do ogrodu jeszcze przed śniadaniem, ciesząc 
się zapachem róż, które zdawały się ofiarować Bartowi wspaniały dzień urodzin. Bart zawsze 
pragnął przyjęć urodzinowych, takich jakie urządzaliśmy dla Jory’ego i Cindy, jednakże gdy 
już 
się odbywały, starał się w jakiś sposób skłócić gości, tak że wielu wychodziło wcześniej, i to 
zazwyczaj obrażonych. 

Teraz jest mężczyzną, mówiłam sobie, i tym razem będzie inaczej. Chris powiedział mi to 
samo, tak jakby łączyła nas telepatia. 

– Przejmuje swój majątek – powiedziałam. – Czy ciebie nie dziwi jego przywiązanie do 
tych dziecinnych form? Czy po przyjęciu adwokaci ponownie odczytają testament? 
Chris, uśmiechnięty i zadowolony, pokręcił przecząco głową. 

– Nie, kochanie, będziemy zbyt zmęczeni. Czytanie zaplanowane jest na następny dzień. 
Po twarzy przemknął mu cień. 
– Nie przypominam sobie niczego w tym testamencie, co mogłoby popsuć Bartowi 
urodziny, a ty? 
Nie, nie pamiętałam, ale podczas odczytywania testamentu naszej matki byłam zbyt 
zrozpaczona i zapłakana, aby zwracać uwagę na to, czy któreś z nas odziedziczy majątek 
Foxworthów. Wydawało się, że to potoczy się swoim naturalnym biegiem. 

– Jest coś, o czym adwokaci Barta nie powiedzieli mi, Cathy... coś, co, jak twierdzą, 
musiałem niedokładnie zrozumieć podczas czytania testamentu naszej matki, zaraz po jej 
śmierci. 
Nie chcieli o tym mówić, ponieważ Bart zażądał, aby nie włączać mnie do żadnych 
prawniczych 
dyskusji. Patrzyli na niego tak, jakby ich zastraszył albo onieśmielał. Zdumiałem się, widząc 
mężczyzn w średnim wieku, z latami praktyki, ustępujących pod naciskami młodzika, jakby 
chcieli podtrzymać jego dobry nastrój, i zupełnie niezwracających na mnie uwagi. Zirytowało
mnie to i wtedy zadałem sobie pytanie: o co, u diabła, walczę? 
Wkrótce wyjeżdżamy urządzać nasz nowy dom, a Bart niech zabiera swój majątek i 

rządzi nim... Objęłam go, zła, że Bart odmówił mu kredytu zaufania, na jaki sobie zasłużył, 
zarządzając tym rozległym majątkiem przez tak wiele lat, robiąc to cholernie dobrze pomimo 
praktyki lekarskiej, pochłaniającej mu również mnóstwo czasu. 

– Ile milionów on odziedziczy? – zapytałam. – Dwadzieścia, pięćdziesiąt, więcej? 
Miliard, dwa, trzy, więcej? 
Chris roześmiał się. 
– Och, Catherine, ty nigdy nie dorośniesz. Zawsze przesadzasz. Szczerze mówiąc, trudno 
jest oszacować wartość netto wszystkich holdingów, gdyż są one rozrzucone na wielu 
obszarach 
inwestycyjnych. Mimo to Bart powinien być zadowolony z przybliżonych ocen adwokatów... 
Jest 
to więcej, niż potrzeba dziesięciu zachłannym młodym ludziom. 
Zatrzymaliśmy się w foyer, żeby popatrzeć na tańczących Jory’ego i Cindy, spoconych z 
wysiłku. Pozostali tancerze, którzy mieli z nimi tańczyć, stali wokół bezczynnie, obserwując 
ich 
albo rozglądając się po tym bajecznym domu. 

Cindy sprawowała się wyjątkowo dobrze, i to mnie naprawdę zadziwiało. Jak mogła 
chodzić na lekcje tańca i nie powiedzieć mi o tym? Musiała za to płacić ze swojego 
kieszonkowego, które miała przeznaczone na ubrania, kosmetyki i inne zwykłe wydatki. 

Jedna ze starszych tancerek podeszła do mnie i z uśmiechem opowiedziała o tym, jak 
kilka razy widziała moje występy w Nowym Jorku. 

– Twój syn jest bardzo podobny do swojego ojca – stwierdziła, patrząc na Jory’ego, który 
ćwiczył z taką pasją, że zastanawiałam się, czy starczy mu energii na wieczorny występ. – 
Może 
nie powinnam tego mówić, ale on jest dziesięć razy lepszy. Miałam zaledwie dwanaście lat, 
gdy 
tańczyłaś z Julianem Marquetem w Śpiącej królewnie, lecz ten taniec był dla mnie inspiracją, 
wzbudził we mnie pragnienie zostania tancerką. Dziękuję ci, że dałaś nam następnego 
wspaniałego tancerza, jakim jest Jory Marquet. 
To, co powiedziała, napełniło mnie szczęściem. Tak więc moje małżeństwo z Julianem 
nie okazało się całkowitą klęską, skoro jego owocem był Jory. Zaczęłam wierzyć, że syn 
Bartholomew Winslowa w końcu da mi powody do takiej samej dumy, jaką czułam dzięki 
Jory’emu. 

Po próbie podeszła do mnie całkiem wyczerpana Cindy. 

– Mamo, jak mi idzie, dobrze? – Z ożywioną twarzą czekała na aprobatę. 
– Znakomicie, Cindy, naprawdę znakomicie. Tylko pamiętaj, żebyś czuła muzykę... 

Pilnuj synchronizacji, a będziesz miała świetny występ, jak na nowicjuszkę. 

Uśmiechnęła się do mnie. 

– Zawsze tylko wskazówki, mamo? Podejrzewam, że nie jestem wcale tak dobra, jak 
próbujesz mi wmówić, ale dam z siebie w tym przedstawieniu wszystko, i jeśli mi się nie uda,
to 
nie dlatego, że nie próbowałam. 
Podczas gdy Jory otoczony był przez wielbicieli, Melodie siedziała cicho na kanapce, 
obok Barta. Chyba nie rozmawiali ani nie byli dla siebie jakoś specjalnie życzliwi. Pomimo 
to, 
widząc ich na tej małej dwuosobowej kanapie, poczułam się nieco niespokojna. Pociągnęłam 
Chrisa i podeszliśmy do nich. 

– Bart, wszystkiego najlepszego w dniu urodzin – powiedziałam wesoło. 
Spojrzał na mnie i uśmiechnął się z naturalnym wdziękiem. 
– Mówiłem wam, że to będzie wielki dzień, słoneczny i bez deszczu. 
– Tak, rzeczywiście tak mówiłeś. 
– Czy możemy zjeść śniadanie wszyscy razem? – Podniósł się i wyciągnął rękę do 
Melodie. 
Zignorowała ją i wstała bez niczyjej pomocy. 

– Umieram z głodu! – Bart odszedł od Melodie, nieco strapiony kolejnym afrontem. 
– Te skromne kontynentalne przekąski nie wystarczają mi. 
Przy stole stanowiliśmy szczęśliwą grupę, wszyscy z wyjątkiem Joela, który siadł 
oddzielnie przy malutkim okrągłym stoliku na tarasie. Narzekał, że jesteśmy zbyt hałaśliwi i 
jemy za dużo, obrażając jego zakonne zwyczaje, które nakazywały poważny stosunek do 
posiłków oraz długie modlitwy przed jedzeniem i po jedzeniu. 

Nawet Bart irytował się z powodu nadmiernej pobożności Joela, a tego dnia szczególnie 
okazywał swoje zniecierpliwienie. 

– Wujku Joelu, czy musisz siedzieć tam z dala od nas? Przyjdź, dołącz do nas i złóż mi 
życzenia urodzinowe. 
Joel potrząsnął głową. 

– Bóg gardzi ostentacyjnym ukazywaniem dostatku i próżnością. Nie pochwalam tego 
przyjęcia. Mógłbyś w inny sposób okazać wdzięczność za to, że żyjesz, choćby dając ofiarę 
na 
instytucje dobroczynne. 
– A co instytucje dobroczynne zrobiły dla mnie? Dzisiaj ja będę błyszczeć, wujku, i 

nawet jeśli drogi stary Malcolm miałby przekręcić się w grobie, dzisiaj będzie mój wspaniały 
dzień! 

Zachwycił mnie. Szybko pochyliłam się, żeby go pocałować. 

– Cieszę się, gdy jesteś taki jak teraz, Bart. To twój dzień... A na widok prezentów, które 
mamy dla ciebie, szeroko otworzysz oczy. 
– Mam nadzieję – odrzekł z uśmiechem. – Widzę, jak piętrzą się na stoliku. 
Otworzymy je zaraz po przyjściu gości, włączymy to do zabawy. 
Naprzeciwko nas Jory wpatrywał się z uwagą w oczy Melodie. 
– Czy dobrze się czujesz, kochanie? 
– Tak – wyszeptała – tylko chciałabym zatańczyć partię Dalili. Dziwnie się czuję, patrząc, 
jak tańczysz z kimś innym. 
– Po urodzeniu się dziecka będziemy znowu tańczyć razem – powiedział i pocałował ją. 
Jej spojrzenie przylgnęło do niego. Z uwielbieniem patrzyła na męża, gdy podniósł się, 
żeby dalej ćwiczyć z Cindy. Wtedy Bart stracił całą swoją radość. 
W drzwiach stale pojawiali się posłańcy z prezentami dla Barta. Przychodziło wielu jego 
korporacyjnych kompanów z Harvardu z dziewczynami lub żonami. Ci, którzy nie mogli 
przyjechać, przysłali prezenty. Bart wchodził i wychodził, prawie cały czas w biegu, 
sprawdzał 
niemal każdy szczegół przygotowań. Pojawiały się tuziny bukietów. Dostawcy oblegali 
kuchnię, 
tak że czułam się w niej intruzem, gdy chciałam zrobić sobie południową przekąskę. Bart 
wziął 
mnie pod ramię i przeprowadził przez wszystkie, tonące w kwiatach, pokoje. 

– Czy sądzisz, że zrobi to wrażenie na moich kolegach? – zapytał z niepokojem. – 
Widzisz, myślę, że może troszeczkę za bardzo przechwalałem się w szkole. 

Spodziewają się rezydencji ponad wszelkie wyobrażenie. 

Znowu rozejrzałam się dookoła. W tym przygotowanym do przyjęcia domu było coś, co 

przysparzało mu szczególnego piękna. Foxworth Hall wyglądał nie tylko uroczyście, ale i 
okazale; cały w świeżych kwiatach przydających mu ciepła, wdzięku i urody. Kryształy 
iskrzyły 
się, srebra świeciły, miedź błyszczała... o tak, ten dom mógł konkurować z najwspanialszymi.

– Kochanie, przestań się denerwować, nie możesz ścigać się ze wszystkimi na świecie. To 
jest naprawdę wspaniały dom, a dekoratorzy wykonali fantastyczną robotę. Możesz być 
pewien, 
że Foxworth Hall zrobi wrażenie na twoich kolegach. 
Opiekunowie starannie konserwowali go przez te lata, a ogrody są bardzo dobrze 

utrzymane. 
Nie słuchał, patrzył poza mnie, nieco zatroskany. 

– Widzisz, mamo – powiedział przyciszonym głosem – będzie mi tutaj pusto, gdy 
wyjedziesz ze swoim bratem i gdy wyjadą Jory i Melodie. Dobrze, że mam wujka Joela, który
zostanie tu aż do śmierci. 
Słuchałam z bijącym sercem. Nie wymienił Cindy, ale oczywiście o niej nie zapomniał. 

– Czy rzeczywiście tak bardzo lubisz Joela, Bart? Dzisiaj rano wydawało mi się, że 
irytuje cię zakonnymi zwyczajami. 
Zachmurzyły mu się oczy, a jego przystojna twarz spoważniała. 

– Wuj pomaga mi odnaleźć się, mamo, a jeśli czasami drażni mnie, to dlatego, że wciąż 
nie jestem pewien swojej przyszłości. Nic nie poradzę na to, że ma nawyki, utrwalone przez 
lata 
pobytu w klasztorze. Tam nie wolno było rozmawiać, tylko modlić się głośno i śpiewać 
podczas 
nabożeństw. Opowiedział mi trochę o tym, jak tam było, a musiało być ponuro i odludnie... 
Twierdzi jednak, że odnalazł w tamtym miejscu spokój, wiarę w Boga i w życie wieczne. 
Opuściłam rękę, którą obejmowałam Barta. Mógł on zwrócić się do Chrisa i znaleźć 
wszystko, czego potrzebował: spokój, bezpieczeństwo i tę wiarę, jaka podtrzymywała Chrisa 
przez całe życie. Bart był ślepy, nie widząc dobra w człowieku, który tak bardzo starał się 
pozyskać z nim syna. 

Ale zażyłość mojego brata ze mną dyskwalifikowała go w oczach Barta. 

Ze smutkiem opuściłam solenizanta i wdrapałam się po schodach na górę. Na balkonie 
znalazłam Chrisa obserwującego robotników pracujących na dziedzińcu. 

Dołączyłam do niego, czując na głowie ciepło promieni słonecznych. W ciszy 
obserwowaliśmy cały ten ruch, a ja modliłam się, żeby Foxworth Hall stał się w końcu czymś 
innym niż tylko miejscem cierpień. 

Zdrzemnęliśmy się dwie godziny, potem zjedliśmy skromny obiad, następnie w 
pośpiechu wróciliśmy do swoich pokoi, aby przebrać się na przyjęcie. Znowu wyszłam na 
balkon. Pode mną rozciągała się urodzinowa zaczarowana kraina. Kolory odchodzącego dnia 
wypełniły niebo różem i fioletem z domieszką karmazynu i oranżu, a senne ptaki leciały do 
gniazd jak ciemne łzy. Kardynały wydawały brzęczące dźwięki, niemające wiele wspólnego z
ptasim śpiewem; były to elektroniczne, metaliczne sygnały. Gdy Chris podszedł do mnie, 
wilgotny i odświeżony po prysznicu, nic do siebie nie powiedzieliśmy, nawet nie czuliśmy 
takiej 

potrzeby, po prostu objęliśmy się i wróciliśmy do środka. 

Bart, dziecko mojej zemsty, przejmował majątek. Mocno trwałam przy swoich 
nadziejach; chciałam, aby przyjęcie okazało się udane i dało Bartowi pewność, że jest lubiany
i 
że otaczają go przyjaciele. Powstrzymywałam się od łez, stale powtarzając sobie, iż jest to 
potrzebne Bartowi i nam również. 

Być może Bart ucieszy się jutro po odczytaniu testamentu. 

Być może... Pragnęłam dla niego wszystkiego najlepszego, pragnęłam, aby los 
wynagrodził mu tak wiele niepowodzeń. Chris wszedł za mną do naszej garderoby, włożył 
spodnie od smokingu, wcisnął w nie poły koszuli, założył muszkę, po czym poprosił, żebym 
ją 
zawiązała. 

– Wyrównaj obydwa końce. 
Z przyjemnością zrobiłam to dla niego. Przeczesał szczotką swoje piękne blond włosy, z 
tyłu odrobinę ciemniejsze niż wtedy, gdy miał czterdziestkę. 
Jednocześnie z każdą dekadą przybywało mu srebra na czubku głowy. Ja farbowałam 
włosy, ale Chris odmawiał. Jasne włosy mają wiele zalet, myślałam o sobie. Twarz miałam 
nadal 
ładną. Wyglądałam dojrzale, a zarazem młodo. 

Chris zbliżył się do toaletki, przy której siedziałam, i objął mnie. Jego ręce, tak mi 
znajome, wślizgnęły się pod stanik i ujęły moje piersi, na karku poczułam jego usta. 

– Kocham cię. Bóg jeden wie, co bym zrobił, gdybym cię nie miał. 
Czemu on powtarza to stale? 
Jakby spodziewał się, że któregoś dnia odejdę lub umrę przed nim. 
– Kochanie, ty będziesz żył, na pewno. Jesteś potrzebny społeczeństwu, ja nie. 
– Tylko ty utrzymujesz mnie przy życiu – wyszeptał ochrypłym głosem. – Bez ciebie nie 
wiedziałbym, jak dalej żyć; ale ty beze mnie dałabyś sobie radę i pewnie znowu wyszłabyś za 
mąż. 
Zobaczyłam jego oczy, jego smutne, wyczekujące niebieskie oczy. 

– Miałam trzech mężów i jednego kochanka i to wystarczy jak na jedną kobietę. 
Jeżeli spotka mnie takie nieszczęście, że utracę ciebie, będę siedziała dzień po dniu przy 
oknie i rozpamiętywała, jak to było z tobą. 
Spojrzenie mu złagodniało, gdy spojrzał na mnie, a ja ciągnęłam: 

– Tak pięknie wyglądasz, Chris. Twoi synowie mogliby ci pozazdrościć. 

– Pięknie? Czyż nie jest to słowo stosowne do opisywania kobiet? 
– Nie. Jest różnica pomiędzy „przystojny” a „piękny”. Niektórzy mężczyźni mogą być 
przystojni, ale nie promienieją wewnętrznym pięknem tak jak ty. Ty, mój kochany, jesteś 
piękny. 
W środku i na zewnątrz. 
Jego błękitne oczy znowu pojaśniały. 

– Bardzo ci dziękuję. Jeśli mogę coś powiedzieć, to ty jesteś dla mnie dziesięć razy 
piękniejsza, niż ja ci się wydaję. 
– Moi synowie będą zazdrośni, kiedy ujrzą piękno Christophera Dolla. 
– Tak, oczywiście – odpowiedział z nieszczerym uśmiechem. – Twoi synowie widzą 
wiele powodów do zazdroszczenia mi. 
– Chris, wiesz, że Jory cię kocha. Bart w końcu usamodzielnia się. Kiedy przejmie po 
tobie kontrolę nad swoim majątkiem, odpręży się, odnajdzie się i wróci do ciebie jak do 
najlepszego ojca. 
Chris, zadumany, uśmiechnął się smutno. 

– Szczerze mówiąc, kochanie, będę szczęśliwy, gdy Bart dostanie już te pieniądze, a ja 
będę mógł zejść ze sceny. Nie jest łatwo obracać pieniędzmi, chociaż mogłem wynająć 
zarządcę, 
aby to robił za mnie. Przypuszczam, że chciałem udowodnić Bartowi, iż jestem czymś więcej 
niż 
tylko lekarzem, ponieważ to mu nigdy nie wystarczało. 
Cóż miałam powiedzieć? Chris nie mógł nic zrobić, aby Bart zmienił swoje uczucia do 
niego, ponieważ nie mógł odwrócić tego jednego faktu, że jest moim bratem. 
Właśnie dlatego Bart nigdy nie uzna w nim ojca. 

– O czym myślisz, kochanie, co cię martwi? 
– Nic takiego – odpowiedziałam wstając. 
Biała jedwabna suknia w greckim stylu zmysłowo szeleściła na moim gołym ciele. 
Pojedynczy długi lok spadał mi na ramię, resztę włosów upięłam wysoko na czubku 
głowy. Utrzymywał je diamentowy klips, jedyny klejnot, jaki poza obrączką miałam na sobie.

Na środku naszej sypialni wyciągnęliśmy do siebie ręce. 

Staliśmy objęci, trzymając się jedynej bezpiecznej rzeczy, którą zawsze mieliśmy: siebie 

nawzajem. Wszystko wokół nas wydawało się tak niespokojne. Byliśmy samotni i zagubieni 
w 
wieczności. 

– Wyrzuć to z siebie – powiedział Chris po długiej chwili. – Zawsze wiem, kiedy jesteś 

czymś zmartwiona. 

– Chciałabym, żeby stosunki pomiędzy tobą i Bartem zmieniły się, to wszystko – 
odpowiedziałam natychmiast, nie chcąc zepsuć wieczoru. 
– Czuję, że dobre stosunki z Jorym i Cindy rekompensują mi z nawiązką niechęć Barta. I 
co więcej, naprawdę czuję, że Bart nie żywi do mnie nienawiści. Czasami mam wrażenie, że 
chciałby wyciągnąć do mnie rękę, ale powstrzymuje go wstyd, wynikający ze znajomości 
naszego prawdziwego związku. Świadomość grzechu powstrzymuje go, jakby był przykuty 
stalowymi łańcuchami. Chce porad, ale wstydzi się poprosić o nie. Potrzebuje ojca, 
prawdziwego 
ojca. Jego psychiatrzy zawsze nam to mówili. Przyglądał mi się, stwierdził, że jestem wielce 
niedoskonały... więc zaczął rozglądać się za kimś innym. Pierwszy był Malcolm, jego 
pradziadek, spoczywający już w grobie. Potem był John Amos, i na nim Bart zawiódł się 
również. Teraz zwrócił się do Joela, choć obawia się, że on też ma swoje wady. Tak, można 
powiedzieć, że czasami Bart nie dowierza ciotecznemu dziadkowi. A ponieważ potrafi tak 
myśleć, więc nie jest jeszcze stracony, Cathy. 
Wciąż możemy go jeszcze odzyskać, bo i on, i my jeszcze żyjemy. 

– Tak, tak! Wiem, wiem. Póki życia, poty nadziei. Powtarzaj to stale. Jeśli będziesz robił 
to dostatecznie często, być może nadejdzie dzień, w którym Bart powie ci: „Tak, kocham cię. 
Zrobiłeś, co tylko było można. Tak, jesteś ojcem, którego szukałem przez całe życie”. Czy nie
byłoby to wspaniałe? 
Wtulił twarz w moje włosy. 

– Nie bądź taka zgorzkniała. Ten dzień nadejdzie, Cathy. Ponieważ kochamy się i 
kochamy trójkę naszych dzieci, ten dzień z pewnością nadejdzie. 
Zrobiłabym wszystko, co w mojej mocy, żeby usłyszeć pewnego dnia, jak Bart 
wypowiada szczere słowa miłości do swojego ojca! Zrobiłabym wszystko, aby doczekać dnia,
kiedy Bart uzna Chrisa i powie, że kocha go, podziwia i dziękuje mu, i chciałabym zobaczyć 
w 
nim znowu prawdziwego brata Jory’ego... i Cindy. 

Chwilę później znaleźliśmy się u szczytu schodów i zamierzaliśmy przyłączyć się do 
Jory’ego i Melodie, stojących już na dole. Melodie ubrana była w prostą czarną suknię, 
ozdobioną cienkimi czarnymi wstążkami. Jedyną biżuterią, jaką miała na sobie, był sznur 
błyszczących pereł. 

Na odgłos moich wysokich, cienkich szpilek stukających na marmurowej posadzce 

pojawił się Bart w uszytym na miarę smokingu. Zaparło mi dech. Tak bardzo przypominał 
swojego ojca, gdy zobaczyłam go po raz pierwszy. 

Wąsy, drobny meszek sprzed kilku dni, zgęstniały mu. Był zadowolony, a to wystarczyło, 
żeby wydawał się jeszcze przystojniejszy. Jego ciemne oczy wyrażały zachwyt moją suknią, 
fryzurą i zapachem perfum. 

– Mamo! – zawołał. – Wyglądasz oszałamiająco! Kupiłaś tę śliczną białą suknię 
specjalnie na moje przyjęcie, nieprawdaż? 
Śmiejąc się odpowiedziałam, że tak, oczywiście, nie mogłabym włożyć niczego starego 
na takie przyjęcie. 
Prawiliśmy sobie wzajemnie komplementy, tylko Bart nie powiedział niczego Chrisowi, 
chociaż zauważyłam, że ukradkiem spoglądał na niego, jakby dziwił się jego pewności siebie.
Melodie, Jory, Chris, ja, Bart i Joel utworzyliśmy krąg przy schodach i wszyscy, poza Joelem,
próbowaliśmy mówić jednocześnie. Nagle... 

– Mamo! – zawołała Cindy, zbiegając do nas ze schodów. Żeby się nie potknąć, trzymała 
w ręku tren swojej płomienno czerwonej sukni. 

Odwróciłam się i nie wierzyłam własnym oczom. 

Nie wiedziałam, skąd Cindy wzięła tak szokująco czerwoną suknię. Była to kreacja, jaką 

mogłaby włożyć dziwka dla podkreślenia swych wdzięków. Ogarnął mnie dręczący strach 
przed 
reakcją Barta. Cała poprzednia radość spłynęła mi do stóp przez szpilki na podłogę. To, co 
Cindy 
włożyła na siebie, przylegało do ciała jak szkarłatna farba, dekolt sięgał prawie do pasa i 
wyraźnie ukazywał, że dziewczyna nie ma niczego pod spodem. Widać było sterczące 
brodawki 
jej piersi. Idąc kołysała się prowokująco. Atłasowy pokrowiec był ukośnie ścięty i... och, 
rzeczywiście przylegał. Nie miała najmniejszej fałdki tłuszczu, demonstrowała idealne młode 
ciało. 

– Cindy, wracaj do swojego pokoju – wyszeptałam – i włóż tę błękitną suknię, tak jak 
obiecałaś. Masz szesnaście lat, a nie trzydzieści. 
– Och, mamo, nie bądź taka sztywna. Czasy się zmieniły. Nagość jest w modzie. W 
porównaniu z tym, co mogłabym włożyć, ta suknia jest skromna, absolutnie pruderyjna. 
Jeden rzut oka na Barta powiedział mi, że wcale nie uważa on stroju Cindy za skromny. 
Dotąd stał oniemiały, tylko krew napływała mu do twarzy. Wytrzeszczał oczy, patrząc na 
drepczącą wokół Cindy, której ciasna spódnica nie pozwalała swobodnie poruszać nogami. 

Bart popatrzył na nas i znowu na Cindy. Był tak wściekły, że nie mógł mówić. 
Przez te kilka sekund musiałam szybko zastanowić się, jak go uspokoić. 

– Cindy, proszę, wróć i przebierz się w coś skromniejszego. 
Cindy utkwiła wzrok w Barcie. W oczywisty sposób prowokowała go, żeby coś zrobił. 
Bawiła ją jego reakcja, jego wściekłe spojrzenie, rozchylone z oburzenia usta. 
Obróciła się dookoła jak źrebak stający dęba, zakołysała biodrami w wyzywający sposób. 
Joel stanął obok Barta, a jego niebieskie wodniste oczy zimno i pogardliwie zmierzyły Cindy 
od 
stóp do głów. Skierował swoje spojrzenie na mnie. 

– Patrz, patrz, czegoś się dochowała – powiedział stłumionym głosem. 
– Cindy, czy ty słyszysz swoją matkę?! – wrzasnął Chris. – Rób, co ci mówi! 
Natychmiast! 
Cindy, trochę zaskoczona, zamarła. Spojrzała na niego wyzywająco, ale nie wycofała się. 
– Cindy, proszę – dodałam – zrób, jak ojciec mówi. Ta druga suknia jest bardzo ładna i 
stosowniej sza. Ta, którą masz na sobie, jest wulgarna. 
– Jestem wystarczająco dorosła, żeby sama decydować, co chcę na siebie włożyć – 
powiedziała drżącym głosem, nie ruszając się z miejsca. 

– Bart lubi czerwień, ubrałam się więc na czerwono! 
Melodie spojrzała na Cindy, zerknęła bezradnie na mnie i spróbowała uśmiechnąć się. 
Jory bawił się, jakby to wszystko było żartem. 
Przez ten czas Cindy skończyła swój farsowy występ. Wyglądała na nieco zbitą z tropu, 
gdy zatrzymała się przed Jorym i patrzyła na niego wyczekująco. 

– Wyglądasz absolutnie bosko, Jory, i ty też, Melodie. 
Jory oczywiście nie wiedział, co powiedzieć ani gdzie spojrzeć, odwrócił więc głowę i 
popatrzył do tyłu. Od krawędzi kołnierzyka jego galowej koszuli zaczął narastać rumieniec. 

– A ty wyglądasz jak... Marilyn Monroe... 
Bart gwałtownie potrząsnął głową. Jeszcze raz obrzucił Cindy gniewnym wzrokiem. 
Twarz mu płonęła. W końcu wybuchnął, tracąc nad sobą wszelką kontrolę. 
– Masz iść prosto do swojego pokoju i włożyć coś przyzwoitego! Natychmiast! 
Rusz się, zanim dostaniesz to, na co sobie zasłużyłaś! Nie chcę mieć w swoim domu 
nikogo ubranego jak ulicznica! 

– Spadaj, ty lizusie! – warknęła. 

– Coś ty powiedziała?! – wrzasnął. 
– POWIEDZIAŁAM: UCIEKAJ, lizusie! Będę ubrana dokładnie w to, co mam na sobie! 
Zobaczyłam, że się trzęsie. Tym razem Bart miał rację. 
– Cindy, dlaczego? – zapytałam. – Wiesz, że to jest nieodpowiednia suknia i wszyscy 
słusznie są wstrząśnięci. Zrób to, o co cię prosimy, idź na górę i zmień ją. Nie rób już więcej 
kłopotów, bo rzeczywiście wyglądasz jak uliczna dziwka i na pewno musisz o tym wiedzieć. 
Zwykle miewasz bardzo dobry gust. Dlaczego tym razem wybrałaś to? 
– Mamo! – załkała. – Psujesz mi nastrój! 
Bart ruszył w jej kierunku z groźnym wyrazem twarzy. Melodie natychmiast stanęła 
pomiędzy nimi, rozkładając szczupłe białe ramiona i zwracając się do Barta: 

– Czy nie widzisz, że ona robi to tylko po to, żeby cię zdenerwować? Uspokój się, bo w 
przeciwnym razie dasz Cindy dokładnie taką satysfakcję, o jaką jej chodzi. 
Odwracając się do Cindy, powiedziała chłodnym i autorytatywnym tonem: 

– Cindy, osiągnęłaś szokujący efekt, o który ci chodziło. Dlaczego więc nie pójdziesz na 
górę i nie włożysz tej pięknej błękitnej sukni, którą przedtem miałaś na sobie? 
Bart, nie zwracając uwagi zarówno na Chrisa, jak i na mnie, ruszył, żeby chwycić Cindy, 
ale ta umknęła z zasięgu jego rąk i śmiała się z niego, że jest ślamazarny i nie tak zwinny jak 
ona, 
nawet spętana długą, ciasną spódnicą. 

Chciałam dać jej klapsa po tym, co powiedziała: 

– Bart, kochanie, byłam pewna, że spodoba ci się ta szkarłatna suknia... 
Uważasz mnie za osobę o tandetnym i kiczowatym guście, więc chciałam spełnić twoje 
oczekiwania i odegrać rolę, jaką mi przypisałeś. 

W tym samym momencie Bart złapał ją i otwartą dłonią uderzył w policzek. 

Mocne uderzenie pozbawiło Cindy równowagi, tak że usiadła ciężko na drugim schodku. 

Usłyszałam, jak w jej sukni puścił z tyłu, na plecach, szew. Poderwałam się, żeby pomóc 
Cindy 
wstać. Łzy napłynęły jej do oczu. Podniosła się pospiesznie, walcząc o zachowanie godności. 

– Jesteś lizusem, braciszku. Dziwacznym zboczeńcem, który nie wie nic o świecie. 
Założę się, że jesteś jeszcze prawiczkiem, a może nawet pedałem! 
Wyraz twarzy Barta zmusił ją do pospiesznej ucieczki po schodach. Chciałam go 
zatrzymać, ale był szybszy. 
Brutalnie odsunął mnie na bok, tak że o mało co nie upadłam. Wrzeszcząc jak chłostane 

dziecko, Cindy zniknęła, mając za sobą depczącego jej po piętach brata. 
Po chwili usłyszałam z odległego pokoju krzyk Barta. 

– Dlaczego chciałaś zrobić mi przykrość? Jesteś śmieciem, a ja nie wierzyłem w te 
wszystkie brudne opowieści o tobie. Myślałem, że kłamią. Teraz dałaś próbkę tego, co ludzie 
o 
tobie mówią! Jak tylko skończy się przyjęcie, nie chcę cię już nigdy widzieć! 
– TAK JAK JA BYM CHCIAŁA WIDZIEĆ CIEBIE! – wrzeszczała. – 
NIENAWIDZĘ??, BART! NIENAWIDZĘ! 

Słyszałam jej krzyk, płacz... Chciałam pobiec na górę, ale Chris powstrzymywał mnie. 
Wreszcie pojawił się Bart z zadowolonym, głupkowatym uśmieszkiem na swojej przystojnej, 
choć chwilami demonicznej twarzy. 

– Dałem jej właśnie to, czego wyście jej nigdy nie dali, solidne lanie – szepnął 
przechodząc. – Jeśli będzie mogła wygodnie usiąść przez najbliższy tydzień, to znaczy, że ma
tyłek z żelaza. 
Spojrzałam do tyłu, akurat żeby zobaczyć, jak Joel krzywi się na dźwięk takich słów. 

Bart, pominąwszy Joela, z uśmiechem doskonałego gospodarza ustawił nas do powitania. 
Wkrótce zaczęli zjawiać się pierwsi goście. Bart przedstawiał nas różnym ludziom. Nawet nie
wiedziałam, że ich zna. Byłam zaskoczona stylem, spokojem i łatwością, z jaką witał 
każdego. 
Jego przyjaciele z college’u stawili się tłumnie, jakby chcieli zobaczyć te wspaniałości, o 
których 
im opowiadał. 

Gdyby nie afera z Cindy, naprawdę byłabym dumna z Barta. A tak byłam zbita z tropu, 
wiedząc, że Bart jest w stanie zrobić wszystko, co służy realizacji jego celów. 

Właśnie postanowił oczarować każdego gościa. I udawało mu się, nawet bardziej niż 
Jory’emu, który mądrze usunął się w cień, by nie przyćmić gwiazdy Barta. 

Melodie stała blisko męża, uczepiona jego ramienia, blada i nieszczęśliwa. Byłam tak 
zajęta obserwowaniem Barta, że przestraszyłam się, gdy nagle ktoś chwycił mnie za ramię. 
Była 
to Cindy, ubrana w skromną, krótką, niebieską jedwabną sukienkę, którą dla niej wybrałam. 
Wyglądała jak słodka, niewinna szesnastolatka. 

– Naprawdę, Cindy, nie powinnaś mieć tego za złe Bartowi. Tym razem zasłużyłaś na 
lanie – skarciłam ją. 
– Niech go diabli wezmą! – rzuciła gwałtownie. – Ja mu pokażę! Zatańczę dziesięć razy 
lepiej, niż kiedykolwiek tańczyła Melodie! Zrobię tak, że każdy mężczyzna na dzisiejszym 

przyjęciu będzie mnie chciał mimo tej myszowatej sukni wybranej przez ciebie. 

– Nie mów tak, Cindy. Przytuliła się do mnie. 
– Nie zrobię tego, mamo. 
Bart zauważył Cindy, obrzucił uważnym spojrzeniem jej dziewczęcą sukienkę, 
uśmiechnął się sarkastycznie i podszedł do nas. 
Cindy wyprostowała się. 

– A teraz posłuchaj, Cindy. Kiedy przyjdzie czas, włożysz swój kostium i zapomnisz o 
wszystkim, co zaszło pomiędzy nami. Zagrasz swoją rolę doskonale, okay? 
Figlarnie uszczypnął ją w policzek. Tak figlarnie, że zostawił jej na buzi głęboki 
czerwony ślad. Wrzasnęła i kopnęła go. Wysokim obcasem trafiła go w goleń. Zaskamlał i 
uderzył ją. 

– Bart! – zasyczałam. – Przestań! Nie bij jej znowu! Już wystarczy jak na jeden wieczór! 
Chris odciągnął Barta od Cindy. 
– Mam już dość tych idiotyzmów – powiedział ze złością, a Chris rzadko się denerwował. 
– Zaprosiłeś na to przyjęcie najpoważniejszych ludzi z Wirginii, więc pokaż im, że potrafisz 
się 
zachować. 

Bart wyszarpnął się gwałtownie, spojrzał na Chrisa i odszedł bez słowa. 

Uśmiechnęłam się do brata i razem skierowaliśmy się do ogrodów. Jory i Melodie zabrali 
Cindy i zaczęli przedstawiać ją młodym ludziom, którzy przyszli tutaj ze swoimi rodzicami. 
Było 
mnóstwo takich, których Bart poznał przez Jory’ego i Melodie, mających wręcz tłumy 
przyjaciół 
i wielbicieli. 

Mogłam mieć tylko nadzieję, że wszystko ułoży się jak najlepiej. 

SAMSON I DALILA 

Złote kule rozjaśniały noc, księżyc świecił wysoko na bezchmurnym, gwiaździstym 
niebie. Na trawniku stały stoły, zestawione w kształcie wielkiej litery „U”. 

Jedzenie podawano na półmiskach. Fontanna wyrzucała w górę importowany szampan, 
który opadał do małego baseniku i wyciekał przez delikatne rurki. Na środkowym stole stała 
olbrzymia lodowa rzeźba przedstawiająca Foxworth Hall. 

Pod wszystkim, co można dostać za pieniądze, uginały się nie tylko stoły główne, ale i 
dziesiątki mniejszych, okrągłych i kwadratowych stolików, przykrytych wspaniałymi 
obrusami: 
zielono–różowymi, turkusowo–fioletowymi, żółto–pomarańczowymi i w wielu innych 
śmiałych 
kombinacjach kolorystycznych. Obrusy zabezpieczono przed porywami wiatru ciężkimi 
girlandami kwiatów. 

Wydawało mi się, że chociaż staliśmy z Chrisem w rzędzie osób witających, większość 
gości Barta starała się nie rozmawiać z nami. Spojrzeliśmy z Chrisem po sobie. 

– Co się dzieje? – zapytał Chris szeptem. 
– Starsi goście nie rozmawiają również z Bartem – odpowiedziałam. – Spójrz, Chris, oni 
przyszli po prostu tylko po to, żeby napić się, zjeść i nacieszyć sobą. W ogóle nie zwracają 
uwagi 
na Barta. Są tutaj, a więc ma ich karmić i poić. 
– Nie sądzę – odrzekł Chris. – Każdy stara się porozmawiać z Jorym i Melodie. 
Niektórzy rozmawiają nawet z Joelem. Czyż nie wygląda on dzisiaj jak dżentelmen? 
Nigdy nie przestawał dziwić mnie sposób, w jaki Chris w każdym człowieku znajdował 
coś godnego podziwu. 

Joel wyglądał jak mistrz ceremonii pogrzebowej, gdy tak przesuwał się od jednej grupy 
do drugiej. Tylko on nie miał w ręku kieliszka. Nie próbował również zakąsek, imponująco 
piętrzących się na stołach bufetowych. Delikatnie skubałam krakersa posmarowanego 
pasztetem 
z gęsich wątróbek i rozglądałam się za Cindy. 

Stała otoczona wianuszkiem pięciu mężczyzn jak królowa balu. Nawet skromna niebieska 
sukienka nie pozbawiła jej kuszącego wyglądu; opadło jej ramiączko sukienki, odsłaniając 
górę 
piersi. 

– Ona wygląda tak jak ty kiedyś – powiedział również obserwujący ją Chris. – Tyle tylko, 
że ty byłaś bardziej zwiewna, jakbyś nigdy nie stała twardo na ziemi, jakbyś nigdy nie 
przestała 

wierzyć, że może wydarzyć się cud. 

Przerwał i spojrzał na mnie w ten szczególny sposób, który powodował, że moja miłość 
do niego była zawsze żywa i kwitnąca. 

– Tak, kochanie – wyszeptał – cuda mogą się zdarzyć, nawet tutaj. 
Wydawało się, że wszystkie żony i mężowie starali się nawiązać kontakt z kimś płci 
przeciwnej poza własnym małżonkiem. Tylko ja i Chris staliśmy razem. Jory gdzieś zniknął, 
a 
Melodie stała obok Barta. Mówił coś takiego, co roziskrzyło jej oczy. Odwróciła się, żeby 
uciec, 
ale złapał ją za ramię i krzyknął, żeby wróciła. Wyrwała się, ale zaraz chwycił ją znowu za 
rękę i 
brutalnie przyciągnął w swoje objęcia. Zaczęli tańczyć. Melodie zdecydowanie starała się 
odsunąć go od siebie. 

Chciałam podejść do nich, lecz Chris powstrzymał mnie. 

– Pozwól Melodie uporać się z nim. Ty doprowadzisz go tylko do szału. 
Spoglądając w ich kierunku, zauważyłam małe nieporozumienie pomiędzy Bartem a żoną 
jego brata i ku swojemu zdziwieniu zobaczyłam, że wygrał Bart. Melodie odprężyła się, tak 
że 
wydawało się, iż taniec sprawia jej przyjemność. 

Gdy skończyli tańczyć, Bart prowadził ją od grupy do grupy, jakby była jego żoną, a nie 
Jory’ego. 
Kiedy próbowałam trochę tego i owego, podeszła bardzo piękna kobieta, uśmiechnęła się 
najpierw do Chrisa, potem do mnie. 

– Czy nie jest pani córką Corrine Foxworth, tą, która przyszła na wigilijne przyjęcie i... 
– Proszę mi wybaczyć, mam kilka obowiązków do wypełnienia – przerwałam jej szorstko 
i mocno trzymając się Christophera, szybko oddaliłam się razem z nim. 
Kobieta biegła za nami. 

– Ależ pani Sheffield... 
Huk bębnów oszczędził mi konieczności odpowiedzi. Goście Barta usadowili się już z 
pełnymi talerzami i trunkami, zaczęło się przedstawienie. Bart i Melodie przyłączyli się do 
nas, 
natomiast Cindy z Jorym pobiegli najpierw rozgrzać się w trykotach, a potem przebrać się we 
właściwe kostiumy. 

Wkrótce rozśmieszył mnie, tak jak i innych, zawodowy konferansjer. 
Co za wspaniałe przyjęcie! Spoglądałam często na Chrisa i na Barta z Melodie, 
siedzących tuż obok. Noc była piękna. Góry otaczały nas romantycznym przyjacielskim 

pierścieniem. Ponownie zdziwiłam się, że mogłam kiedyś dostrzegać w nich tylko bariery 
odgradzające mnie od wolności. Byłam szczęśliwa, widząc śmiejącą się Melodie, a nade 
wszystko widząc naprawdę zadowolonego Barta. 

Przysunął swoje krzesło bliżej mojego. 

– Przyznasz, mamo, że moje przyjęcie jest sukcesem? 
– Och, tak. To prawda, Bart, przyćmiło wszystkie, na których do tej pory byłam. 
To wspaniałe przyjęcie. Wieczór jest tak piękny, że aż dech zapiera – z gwiazdami i 
księżycem nad głową, i z tymi wszystkimi kolorowymi światłami. Kiedy zacznie się balet? 
Uśmiechnął się i objął mnie ramieniem. Głosem pełnym czułego zrozumienia zapytał: 

– Nic nie jest dla ciebie ważniejsze od baletu, nieprawdaż? I nie zawiedziesz się. Po 
prostu poczekaj, żeby sprawdzić, czy spektakle w Nowym Jorku albo Londynie mogą równać 
się 
z moim wystawieniem Samsona i Dalili. 
Jory tańczył dotychczas tę rolę tylko trzy razy, ale za każdym razem wzbudzał taki 
zachwyt, że trudno dziwić się fascynacji Barta. Członkowie orkiestry, ubrani na czarno, 
usiedli, 
wyjęli nuty i zaczęli stroić instrumenty. 

Kilka metrów dalej stał Joel z nienawistnym i pełnym dezaprobaty wyrazem twarzy – tak 
musiał się czuć duch jego ojca, widząc lekkomyślne wydawanie pieniędzy. 

– Bart, kończysz dzisiaj dwadzieścia pięć lat, wszystkiego najlepszego w dniu urodzin! 
Doskonale pamiętam, jak pielęgniarka pierwszy raz podała mi ciebie. 
Strasznie męczyłam się przy porodzie, lekarze powiedzieli, że muszę wybierać: albo 
twoje życie, albo moje. Wybrałam twoje. Ale przetrzymałam i zostałam pobłogosławiona 
drugim 
synem... dokładną kopią twojego ojca. Płakałeś, twoje maleńkie rączki zaciskały się w piąstki,
gdy młóciłeś nimi powietrze. Stopką skopałeś kołderkę, ale w chwili gdy poczułeś ciepło 
mojego 
ciała, przytuliłeś się i przestałeś płakać. Twoje oczy, dotychczas zamknięte, rozchyliły się, 
tworząc malutkie szparki. Wydawało się, że chciałeś zobaczyć mnie przed zaśnięciem. 

– Na pewno uważałaś, że Jory był ładniejszym niemowlakiem – powiedział ironicznie, 
ale z pewnym ciepłem w oczach, jakby opowiadanie o tym, jakim był dzieckiem, sprawiało 
mu 
przyjemność. 
Melodie patrzyła na mnie w dziwny sposób. Wolałabym, żeby nie stała tak blisko. 

– Byłeś śliczny na swój sposób, Bart, miałeś osobowość od samego początku. 
Chciałeś, żebym była z tobą dzień i noc. Kiedy kładłam cię do łóżeczka, zaczynałeś 

płakać. Kiedy brałam cię na ręce, przestawałeś. 

– Innymi słowy, byłem bardzo nieznośny. 
– Nigdy tak nie uważałam, Bart. Kochałam cię od dnia poczęcia. Kochałam cię bardziej, 
kiedy się uśmiechałeś. Twój pierwszy uśmiech był tak słaby, jakby bolała cię buzia. 
Wydawało mi się, że się wzruszył. Wyciągnęliśmy do siebie ręce, ale zaczęła się uwertura 
do Samsona i Dalili i chwila porozumienia pomiędzy mną a moim drugim synem przepadła w
szepcie podnieconego zdziwienia, bo goście Barta zajrzeli do programu i zobaczyli, że Jory 
Janus 
Marquet zatańczy swoją najsłynniejszą rolę, a jego siostra Cynthia zatańczy partię Dalili. 
Wiele 
osób popatrzyło ze zdziwieniem na Melodie, zastanawiając się, dlaczego to nie ona jest 
partnerką 
sławnego tancerza. 

Jak zwykle, gdy zaczynał się balet, traciłam poczucie rzeczywistości. Dryfując gdzieś w 
chmurach, przenosiłam się do innego świata. 

Podniosła się kurtyna i w kolorowym jedwabnym namiocie ukazała się dekoracja 
przedstawiająca gwiaździstą noc na pustyni. Były tam wypchane, ale wyglądające jak żywe 
wielbłądy i lekko kołyszące się palmy. Na scenie stała Cindy, ubrana w kostium ukazujący 
wyraźnie jej szczupłą, lecz dojrzałą figurę. Miała czarną perukę i okręcony wokół głowy szal, 
zdobiony klejnotami. Rozpoczęła kuszący powolny taniec, wabiąc Samsona znajdującego się 
jeszcze poza sceną. Gdy pojawił się Jory, urodzinowi goście wstali i zgotowali mu owację. 

Stał, czekając, aż umilkną brawa, i dopiero wtedy zaczął tańczyć. Miał na sobie lwią 
skórę i przepaskę, którą podtrzymywała wstęga przebiegająca przez muskularną, szeroką 
klatkę 
piersiową. Jego opalona skóra wyglądała jak posmarowana oliwą. Miał długie, czarne, 
idealnie 
proste włosy; muskuły grały mu pod skórą przy obrotach i podskokach, gdy dublował, tyle że 
z 
większą siłą, kroki Dalili. Wyglądało to tak, jakby kopiował jej ruchy i wzmacniał je swoją 
zwinnością i męską siłą. Moc, z jaką Jory grał rolę Samsona, przejmowała mnie do szpiku 
kości. 
Tak dobrze pasował do tej roli, tak dobrze tańczył, że znowu zadrżałam, nie z zimna, ale z 
czystej 
radości na widok mojego syna, obdarowanego przez Boga chyba nadludzkim wdziękiem i 
gracją. 

Tak jak to nieuchronnie musiało się stać, uwodzicielski taniec Dalili przełamał opór 
Samsona, który uległ jej czarowi. Dalila rozpuściła ciemne włosy i powoli zaczęła rozbierać 
się... 
Welon opadł Samsonowi do stóp, potem on pochylił się i położył się na plecach na stercie 
zwierzęcych skór... Ściemniło się na scenie i zaraz potem opadła kurtyna. 

Zagrzmiały oklaski. Zauważyłam szczególny wyraz na bladej twarzy Melodie; czy była to 

zazdrość? Może Melodie żałowała, że sama nie zatańczyła partii Dalili? 

– Ty byłabyś najlepszą Dalilą – miękko szepnął Bart, muskając ustami kosmyki włosów 
kręcące się nad uchem ozdobionym perłowym kolczykiem. – Cindy nie może się równać... 
– Jesteś wobec niej niesprawiedliwy, Bart – odpowiedziała ze złością Melodie. – 
Zważywszy, jak mało miała czasu na próby, to tańczy wspaniale. Jory mówił mi, że jest 
zaskoczony jej klasą. 

Melodie nachyliła się do mnie. 

– Cathy, jestem pewna, że Cindy wiele godzin poświęciła na ćwiczenia ogólne, w 
przeciwnym razie nie tańczyłaby tak lekko. 
Ponieważ pierwszy akt baletu przebiegł tak dobrze, oparłam się o Chrisa i odprężyłam. 

– Taka jestem dumna, Chris. Bart zachowuje się wspaniale. Jory jest najcudowniejszym 
tancerzem, jakiego widziałam. Jestem zdumiona, jak dobrze sobie radzi Cindy. 
– Jory urodził się, żeby tańczyć – powiedział Chris. – Nawet gdyby wychowywał się 
wśród zakonników, to i tak by tańczył. Ale pamiętam jeszcze małą buntowniczą dziewczynkę,
która nie przepadała za nadwerężaniem mięśni. 
Roześmieliśmy się tak, jak to robią stare małżeństwa; był to porozumiewawczy śmiech, 
wyrażający więcej, niż zostało powiedziane. 

Kurtyna znowu poszła w górę. 

Kiedy Samson spał na kolorowym legowisku, które dzielił z Dalilą, ta podniosła się 
ostrożnie, zarzuciła na siebie słodką jedwabną szatę, przekradła się cicho do wejścia do 
namiotu i 
wpuściła do środka sześciu zaczajonych wojowników. 

Wszyscy mieli tarcze i miecze. Dalilą obcięła Samsonowi pukiel ciemnych włosów i 
podnosząc go tryumfalnie, dała znak onieśmielonym żołnierzom. 

Samson, gwałtownie obudzony, wyskoczył z łoża i porwał Samson i Dalilą za broń. 
Włosy na jego głowie były krótkie i postrzępione. Miecz wydawał mu się zbyt ciężki. Samson
jęknął, gdy zorientował się, że zniknęła cała jego siła. 

Widać było rozpacz, gdy bił się w głowę pięściami, wyrzucając sobie miłość i zaufanie do 
Dalili. Potem rzucił się na ziemię, czołgał się i patrzył na Dalilę, torturującą go swoim dzikim 
śmiechem. Rzucił się na nią, ale żołnierze powalili go na ziemię. Walczącego o uwolnienie 
związali łańcuchami i linami. 

Przez cały czas najsłynniejszy tenor z Metropolitan Opera śpiewał spoza sceny miłosną, 

błagalną pieśń do Dalili, pełną pytań o powód zdrady. Łzy napłynęły mi do oczu na widok 
mojego syna chłostanego i biczowanego, a na koniec wleczonego za nogi. Żołnierze zaczęli 
taniec tortur, a Dalilą przyglądała się temu. 

Nawet wiedząc, że wszystkie te okrucieństwa były udawane, całym ciałem przywarłam 
do Chrisa, gdy żelazo do wypalania piętna, rozgrzane do białości, zbliżyło się do 
rozszerzonych 
oczu Samsona. Światło przygasło. Tylko rozpalone żelazo rozświetlało scenę i rzucało 
upiorny 
blask na niemal gołe ciało Samsona. 

Ostatnim dźwiękiem był dziki krzyk. 

Opadła kurtyna po drugim akcie. Znowu wybuchły oklaski i okrzyki entuzjazmu. 

Pomiędzy aktami ludzie rozmawiali, chodzili po napoje, napełniali talerze, a ja siedziałam 
obok Chrisa zdrętwiała z obaw, których nie potrafiłam sobie wytłumaczyć. 

Obok Barta siedziała równie spięta Melodie, wyczekująca, z zamkniętymi oczami. 

Czas na trzeci akt. 

Bart przysunął krzesło bliżej Melodie. 

– Nienawidzę tego baletu – mruknęła. – Zawsze przerażał mnie brutalnością. Krew 
wydaje się prawdziwa, zbyt prawdziwa. Od widoku ran robi mi się niedobrze. Wolę bajki. 
– Wszystko będzie dobrze – uspokajał ją Bart, kładąc rękę na jej ramieniu. 
Melodie natychmiast poderwała się na równe nogi i nie chciała już usiąść. 
Purpurowa kurtyna podniosła się znowu. Widzieliśmy teraz przed sobą dekorację 
przedstawiającą pogańską świątynię. Olbrzymie, grube kolumny, zrobione z papier mache, 
pocięte były u podstawy małymi mieczami i cienkimi włóczniami. Dysproporcja była celowa,
aby uzyskać groteskowy efekt. Jory próbował podnieść zwoje łańcuchów, udając, że są 
bardzo 
ciężkie, a on jest zbyt słaby, żeby je dźwignąć. Na przegubach miał żelazne kajdany. 

Potykając się po omacku, zataczał kręgi, próbował odnaleźć drogę. W tle słychać było 
rytmiczną, rozdzierającą serce muzykę. Z tyłu sceny oświetlony punktowym reflektorem 
tenor 
zaczął najsłynniejszą arię z Samsona i Dalili. 

– „Moje serce swoim słodkim głosem...” 
Ślepy i wychłostany, ociekający krwią, rozpoczął Jory powolny, hipnotyzujący taniec 
męki i utraty wiary w miłość i w Boga, wykorzystując zwoje łańcucha jako środek wyrazu. 
Nigdy dotąd nie widziałam przedstawienia tak zapierającego dech w piersiach. 

Ślepy, konający Samson próbował odszukać Dalilę, a ona wymykała mu się. Scena ta 

targała moim sercem. Grana była tak prawdziwie, że widzowie przestali jeść, pić i szeptać z 
sąsiadami. 

Dalila miała na sobie zielony kostium, jeszcze bardziej przejrzysty od poprzedniego. 
Klejnoty dawały taki blask, jakby to były prawdziwe diamenty i szmaragdy. Gdy spojrzałam 
przez teatralną lornetkę, zobaczyłam ku własnemu przerażeniu, że były one częścią 
dziedzictwa 
Foxworthów. 

Przemykając wokół świątyni, Dalila ukryła się za fałszywą marmurową kolumną. 

Rozpostarte ramiona Samsona prosiły ją o pomoc, podczas gdy tenor wyśpiewywał jego 
agonię. Rzuciłam okiem na Barta. Pochylony do przodu, był tak pochłonięty akcją, jakby nic 
na 
świecie nie interesowało go bardziej od sceny śmierci granej przez brata i siostrę. 

Znowu poczułam lęk. Wydawało mi się, że w powietrzu czuję zapach niebezpieczeństwa. 

Coraz wyżej wznosił się ton sopranu. Samson zaczął wlec się w kierunku swojego celu: 
dwóch kolumn, które miał rozepchnąć, by zawaliła się pogańska świątynia. 

Nad jego głową olbrzymi obsceniczny bożek uśmiechał się złośliwie. Pieśń o miłości 
czyniła scenę tysiąc razy boleśniejszą. 

Gdy Samson wspinał się po schodach, na posadzce świątyni Dalila wiła się w pozornym 
żalu i udręce na widok kochanka tak okrutnie okaleczonego. Kilku strażników chciało ją 
pochwycić i bez wątpienia potraktować tak samo jak Samsona. 

Mimo to zaczęła czołgać się w jego kierunku, nisko pochylona nad podłogą, pod 
łańcuchami, którymi szarpał gwałtownie. Objęła go za kolana, patrząc prosząco do góry. Już 
wydawało się, że uderzy ją łańcuchami, ale zawahał się, popatrzył niewidzącymi oczami w 
dół, a 
potem wyciągnął drżącą rękę w kajdanach i pogłaskał jej długie ciemne włosy, słuchając 
słów, 
które szeptała do niego, ale których nie mogliśmy usłyszeć. 

Zgodnie ze scenariuszem tragedii, odzyskując wiarę w miłość i Boga, Jory podniósł 
ramiona, naprężył muskuły i zerwał kajdany! 

Widownia wstrzymała oddech, przejęta siłą gry Jory’ego. 

A on kręcił się wokół, smagając powietrze rozerwanymi łańcuchami, zwisającymi z 
kajdan na przegubach rąk, starając się, bez powodzenia, kogoś dosięgnąć. Dalila odskoczyła, 
aby 
uniknąć łańcuchów, które powaliły dwóch strażników i karła. 

Nadała swojemu tańcowi taki wyraz, że wszyscy goście trwali w napięciu. 

Zapanowała całkowita cisza, w której Dalila sprytnie doprowadziła swojego kochanka 

pomiędzy dwie olbrzymie kolumny podtrzymujące bożka świątyni. Tańcząc prowokowała 
Samsona gestami, podczas gdy głos zza sceny deklarował dozgonną miłość do niego. 
Chodziło o 
wprowadzenie w błąd kapłanów i tłumu żądnego krwi, chcących widzieć Samsona martwego.

Wszyscy wokół sceny pochylili się do przodu, aby zobaczyć piękno i wdzięk jednego z 
najsłynniejszych gwiazdorów baletu. 

Jory wykonywał zdumiewające ewolucje, tańcząc jak w transie, aż wreszcie położył rękę 
na marmurowej kolumnie, a po chwili – z dramatycznym wyrazem – wsparł się również o 
drugą 
kolumnę. 

Dalila ucałowała jego stopę i przedrzeźniając go, dręczyła niewypowiedzianymi słowami. 
Oszukiwała pogański tłum, a Samson wiedział, że ona szczerze go kocha, że zdradziła go nie 
z 
zazdrości czy też chęci zysku. Ciężkimi, wyrazistymi ruchami Samson zaczął napinać 
mięśnie, 
aby przewracając kolumny, zwalić dach świątyni. Tenor zza sceny wzywał Boga, by ten 
pomógł 
mu obalić bluźnierczego bożka. 

Znowu odezwał się sopran, przekonując Samsona, że nie może zrobić rzeczy 
niemożliwych. 

Ostatnia błagalna nuta zamilkła jakby z potężnym westchnieniem. Samsonowi pot 
wystąpił na twarz, kapiąc na naoliwione, poczerwieniałe z wysiłku, upiornie błyszczące ciało.
Widać było białe oczy ślepca. 

Dalila krzyknęła. 

Sygnał muzyczny. 

Jory znowu podniósł ręce i z większym wysiłkiem zaczął rozpychać „kamienne” 
kolumny. Serce miałam w gardle, gdy zobaczyłam, jak te kolumny z papier mache zaczęły się
chwiać. Ponieważ Bóg przywrócił Samsonowi siły, ten miał zwalić świątynię i zabić 
wszystkich! 

Scenografowie sprytnie poukładali pomiędzy kartonami przeróżne rupiecie w taki sposób, 
aby padające kolumny narobiły mnóstwo hałasu. Grzmoty powstawały na skutek uderzeń w 
długie prostokąty z cienkiej blachy, tak jakby sam Bóg wyrażał gniew w ludzki sposób. Gdy 
światło zmieniło kolor na czerwony i rozległ się dźwięk nagranego uprzednio ludzkiego 
krzyku, 
Cindy poczuła – powiedziała mi o tym później – jak coś twardego drapie ją w ramiona. 

Na moment przed opuszczeniem kurtyny zobaczyłam, że Jory pada pod wielkim 
sztucznym głazem, który uderzył go w plecy i głowę. 

Legł powalony, twarzą do podłogi, krew trysnęła z jego ran! Uświadomiłam sobie z 

przerażeniem, że piasek nie amortyzował uderzenia padających i połamanych kolumn. 

Poderwałam się na równe nogi i zaczęłam krzyczeć. Chris natychmiast zerwał się i 
pobiegł w kierunku sceny. 

Kolana ugięły się pode mną. Osunęłam się na trawę, mając jeszcze przed oczami straszny 
widok Jory’ego padającego na twarz pod uderzeniem kolumny. 

Druga kolumna zwaliła mu się na nogi. 

Kurtyna opadła całkowicie. 

Grzmiały oklaski. Próbowałam wstać i dotknąć syna, ale nogi odmówiły mi 
posłuszeństwa. Ktoś ujął mnie za łokieć i podniósł. Spojrzałam i zobaczyłam, że był to Bart. 
Wkrótce byłam na scenie i patrzyłam w dół na zmasakrowane ciało mojego syna. 

Nie mogłam uwierzyć w to, co widziałam. To nie mój Jory, mój tańczący Jory. To nie ten 
chłopiec, który gdy miał trzy lata, pytał mnie: 

– Czy ja tańczę, mamusiu? 
– Tak, Jory, ty tańczysz. 
– Czy dobrze tańczę? 
– Nie, Jory... jesteś wspaniały! 
To nie mój Jory, doskonały fizycznie, piękny i z otwartym sercem. Nie mój Jory... syn 
Juliana. 

– Jory, Jory! – krzyczałam, padając na kolana obok niego i widząc przez łzy płaczącą 
również Cindy. Powinien już wstać. Leżał powalony... i skrwawiony. Ta sztuczna krew, którą
czułam, była lepka i ciepła. Pachniała jak prawdziwa krew. 
– Jory... ty nie jesteś naprawdę ranny... Jory...? Nic. Żadnego ruchu, żadnego dźwięku. 
Kątem oka zobaczyłam, jakby przez odwróconą lornetkę, nadbiegającą Melodie z twarzą 
tak bladą, że w swojej czarnej sukni wydawała się ciemniejsza od nocy. 

– On jest ranny. Ranny naprawdę – powiedział ktoś. Ja? 
– Nie, nie ruszajcie go. Zadzwońcie po karetkę. 
– Już ktoś dzwonił. Chyba jego ojciec. 
– Jory, Jory... nie możesz być ranny! – wołała nadbiegająca Melodie. Bart próbował ją 
zatrzymać. Gdy zobaczyła krew, zaczęła krzyczeć: – Jory, nie umieraj, proszę, nie umieraj! 
Wiedziałam, co czuła. Gdy tylko kurtyna opadnie, każdy tancerz po śmierci na scenie 
natychmiast podrywa się... a Jory tego nie zrobił. 

Zewsząd dochodziły krzyki. Wokół nas były ślady krwi. Wpatrzona byłam w Barta, który 
tę właśnie operę przerobił na balet. Dlaczego z Jorym w tej roli? Dlaczego, Bart, dlaczego? 
Czy 
planował ten wypadek już od tygodni? 

Jak to zainscenizował? Podniosłam garść piasku i poczułam, że jest mokry. 

Utkwiłam wzrok w Barcie, który stał wpatrzony w rozciągnięte ciało Jory’ego, mokre od 
potu, lepkie od krwi i zapiaszczone. Nadal stał zapatrzony w brata, gdy dwóch sanitariuszy 
ostrożnie przeniosło Jory’ego na nosze i umieściło z tyłu białego ambulansu. 

Podbiegłam i zajrzałam do środka auta. 

– Czy będzie żył? – spytałam młodego lekarza, badającego Jory’emu puls. 
Chris był obok. Doktor uśmiechnął się. 
– Tak, będzie żył. Jest młody i silny, ale sądzę, że dużo czasu minie, zanim znowu 
zatańczy. 
A Jory mówił miliony razy, że nie mógłby żyć bez tańca. 

GDY SKOŃCZYŁO SIĘ PRZYJĘCIE 

Wcisnęłam się do ambulansu, zaraz też znalazł się obok mnie Chris i oboje pochyliliśmy 
się nad leżącym na noszach synem. Był nieprzytomny, jedną stronę twarzy miał posiniaczoną 
i 
zmaltretowaną, z wielu drobniejszych ran sączyła się krew. Nie mogłam patrzeć na jego 
obrażenia, przerażały mnie. I jeszcze te straszne ślady, które widziałam na jego plecach... 

Zwróciłam głowę w stronę Foxworth Hall. Jasne światła wyglądały jak robaczki 
świętojańskie. Później dowiedziałam się od Cindy, że w pierwszej chwili goście byli 
przerażeni, 
nie wiedzieli, co mają robić i jak się zachować, ale Bart pospieszył z wyjaśnieniami, że Jory 
jest 
tylko lekko ranny i w ciągu paru dni powróci do zdrowia. 

Melodie w wieczorowej sukni siedziała z przodu z kierowcą i sanitariuszem. Co chwila 
spoglądała do tyłu, pytając, czy Jory odzyskał już przytomność. 

– Chris, czy on będzie żył? – pytała słabym z niepokoju głosem. 
– Oczywiście, że będzie żył – powiedział Chris, gorączkowo opatrując Jory’ego. 
– Zatrzymałem krwawienie. – Odwrócił się do sanitariusza z prośbą o więcej bandaży. 
Wycie syreny szarpało mi nerwy, zaczynałam się bać, że zaraz wszyscy zginiemy. 
Jak mogłam okłamywać się, wierząc, że Foxworth Hall może dać nam coś poza 
cierpieniem? Zamknęłam oczy i zaczęłam się modlić, stale powtarzając te same słowa. Nie 
pozwól Jory’emu umrzeć, Boże, proszę, nie zabieraj go. Jest za młody, jeszcze nie zaznał 
życia. 
Jego nienarodzone dziecko potrzebuje go. Po kilku kilometrach przypomniałam sobie, że 
prawie 
tymi samymi słowami modliłam się za Juliana... i Julian umarł. 

Tymczasem Melodie dostała ataku histerii. Pielęgniarz chciał jej zrobić zastrzyk 
uspokajający, ale zdołałam powstrzymać go. 

– Nie! Ona jest w ciąży, mogłoby to zaszkodzić dziecku. Pochyliłam się do przodu i 
syknęłam do niej: 
– Przestań wrzeszczeć! Nie pomagasz tym ani sobie, ani swojemu dziecku. 
Zaczęła krzyczeć głośniej, odwróciła się i biła mnie małymi, ale silnymi piąstkami. 
– Nie chciałam tutaj przyjeżdżać... Mówiłam mu, że powrót do tego domu to błąd, 
największy błąd naszego życia, i teraz płaci za to, płaci, płaci... – powtarzała i powtarzała, aż 
w 
końcu umilkła. 
Wtedy Jory otworzył oczy i uśmiechnął się do nas. 

– Hej – powiedział słabym głosem. – Wydaje się, że mimo wszystko Samson nie umarł. 
Odetchnęłam z ulgą. Chris uśmiechnął się i posmarował jakimś płynem skaleczenia na 
głowie Jory’ego. 

– Wszystko będzie dobrze, synu, będzie dobrze. Wytrzymaj tylko. 
Jory przymknął oczy i wyszeptał: 
– Czy przedstawienie było dobre? 
– Cathy, powiedz mu, co o tym myślisz – zaproponował cicho Chris. 
– Byłeś nieprawdopodobny, kochanie – powiedziałam, pochylając się do przodu, żeby 
pocałować go w umorusaną makijażem twarz. 
– Powiedz Mel, żeby się nie martwiła – poprosił, jakby słyszał jej płacz, po czym zasnął 
po zastrzyku uspokajającym, zaaplikowanym mu w ramię przez Chrisa. 
Przemierzaliśmy tam i z powrotem szpitalną poczekalnię przed salą operacyjną. 
Melodie była całkowicie wyczerpana, zdrętwiała ze strachu, oczy miała szeroko otwarte. 

– Tak samo jak jego ojciec... tak samo jak jego ojciec – powtarzała w kółko, jakby chciała 
utrwalić te słowa w swojej głowie. 
Chciało mi się wyć z obawy, że Jory może umrzeć. Bardziej żeby uspokoić Melodie niż z 
innych względów, wzięłam ją w ramiona, przytuliłam do piersi i uciszałam matczynymi 
słowami, 
sama nie będąc pewna niczego. Znowu byliśmy pochwyceni przez bezlitosne szpony 
Foxworthów. Jak mogłam się tak cieszyć jeszcze dzisiaj rano? 

Gdzie zniknęła moja intuicja? Bart postawił na swoim i zabrał Jory’emu najcenniejszą 
rzecz, jaką tamten miał – zdrowie i silne, zwinne ciało. 

W kilka godzin później pięciu chirurgów ubranych na zielono wywiozło mojego 
pierworodnego z sali operacyjnej. Jory, aż do podbródka, przykryty był prześcieradłami. Cała 
letnia opalenizna zniknęła, był blady jak jego ojciec. 

Ciemne kręcone włosy miał mokre. Pod zamkniętymi oczami widniały sińce. 

– Teraz już będzie zdrów, prawda? – zapytała Melodie, biegnąc za szybko toczącym się 
do windy wózkiem z noszami. – Wyleczy się całkowicie i będzie całkiem zdrów, prawda? – 
Jej 
głos był piskliwy i drżący z rozpaczy. 
Nikt nie powiedział ani słowa. 
Podnieśli Jory’ego na prześcieradle i ostrożnie położyli na łóżku, później wyprosili 
wszystkich poza Chrisem. W holu zatrzymałam Melodie i czekałam, czekałam. 

Przyjechałyśmy do Foxworth Hall przed świtem, gdy stan Jory’ego ustabilizował się na 
tyle, że mogłam się trochę uspokoić. Chris pozostał, nocując w małym służbowym pokoiku 
pielęgniarzy. Ja również chciałam zostać, ale Melodie znowu zaczęła histeryzować; 
przeszkadzał 
jej sposób, w jaki śpi Jory, drażnił ją zapach korytarzy szpitalnych, siostry, które wchodziły i 
wychodziły z tacami pełnymi przyrządów i buteleczek, denerwowali ją lekarze niedający ani 
jej, 
ani mnie prawdziwej informacji. 

Do Foxworth wróciłyśmy taksówką. Przy drzwiach wejściowych paliło się jeszcze 
światło. Właśnie zza horyzontu zaczęło wyglądać słońce, oświetlając niebo na różowo. Młode
ptaszki obudziły się i próbowały trzepotać świeżo opierzonymi skrzydełkami, podczas gdy 
ich 
rodzice śpiewali i świergotem ogłaszali swoje prawa terytorialne przed odlotem w 
poszukiwaniu 
pożywienia. Pomogłam Melodie wejść po schodach i wprowadziłam ją do domu. Była tak 
dalece 
oderwana od rzeczywistości, że zataczała się i sprawiała wrażenie pijanej. Prowadziłam ją po 
schodach ostrożnie, powolutku, obejmując w talii, cały czas myśląc o noszonym przez nią 
dziecku i wpływie wydarzeń ostatniej nocy na oboje. W sypialni, którą dzieliła z Jorym, nie 
była 
w stanie rozebrać się, tak trzęsły jej się ręce. Pomogłam jej to zrobić, potem wciągnęłam jej 
przez 
głowę koszulę nocną. Położyłam Melodie do łóżka i zgasiłam światło. 

– Zostanę, jeśli chcesz – powiedziałam, gdy już leżała blada i bezradna. 
Poprosiła, żebym została. Chciała porozmawiać o Jorym i o lekarzach, którzy nie 
powiedzieli ani słowa otuchy. 

– Dlaczego tak zrobili? – płakała. 
Jak mogłam powiedzieć jej, że lekarze milczą do czasu, aż będą pewni swojej diagnozy. 
Broniłam ich, tłumacząc Melodie, że z Jorym musi być wszystko w porządku, gdyż w 
przeciwnym razie chcieliby, żeby została. 

W końcu zapadła w niespokojny sen, rzucała się, wołała Jory’ego, budziła się pełna obaw 
i znowu zaczynała płakać. Przykro mi było patrzeć na jej cierpienie, sama zaś czułam się jak 
wyżęta szmata. Godzinę później, ku mojej uldze, zasnęła głębiej, jakby przekonana, że tylko 
w 
ten sposób może uciec od zmartwień. 

Sama zdrzemnęłam się tylko kilka minut, zanim Cindy wślizgnęła się do mojego pokoju i 
usiadła niespokojnie na łóżku, czekając, aż się obudzę. Głębokie ugięcie materaca pod nią 
obudziło mnie. Zobaczyłam jej twarz, rozłożyłam ramiona i przytuliłam płaczącą. 

– Wszystko będzie dobrze, prawda, mamo? 

– Kochanie, twój ojciec jest z nim. Jory musiał mieć natychmiastową operację. 
Teraz jest w izolatce, śpi i wypoczywa. Chris będzie przy nim, gdy się obudzi. 
Szybko zjem śniadanie i pojadę do miasta, aby też tam być. Chcę, żebyś została tutaj z 
Melodie. 

Uznałam, że Melodie jest zbyt zszokowana, by pojechać ze mną do szpitala. 

Cindy natychmiast zaprotestowała, mówiąc, że też chce pojechać i zobaczyć Jory’ego. 

Potrząsnęłam głową, nalegając, żeby została. 

– Melodie jest jego żoną, kochanie, znosi to bardzo ciężko, w jej stanie podróż do 
szpitala, zanim dowiemy się prawdy o Jorym, nie jest najlepszym pomysłem. 
Nigdy nie widziałam kobiety tak bojącej się pobytu w szpitalu. Wydaje się, że ona uważa 
to za coś w rodzaju domu pogrzebowego. Zostań teraz, powiedz jej coś pocieszającego, 
dopilnuj, 
żeby zjadła śniadanie. Dodaj jej otuchy, której tak bardzo potrzebuje, a ja zadzwonię, jak 
tylko 
będę coś wiedziała. 

Melodie, gdy zajrzałam do niej kilka minut później, spała tak głęboko, że nabrałam 
pewności co do słuszności swojej decyzji. 

– Cindy, wytłumacz jej, dlaczego nie poczekałam, aż się obudzi, gdyż może pomyśleć, że 
zajmuję jej miejsce... 

Jechałam do szpitala bardzo szybko. 

Ponieważ Chris jest lekarzem, wiele godzin w życiu spędziłam w szpitalach, wożąc go 
tam i z powrotem, odwiedzając przyjaciół, spotykając się z pacjentami, których sobie 
szczególnie 
upodobał. Przywieźliśmy Jory’ego do najlepszego szpitala w okolicy. Korytarze były 
przestronne, tak aby można było manewrować noszami, okna szerokie, z roślinami 
zwisającymi z 
parapetów. Szpital miał najnowocześniejsze wyposażenie diagnostyczne. Ale pokój, w 
którym 
ciągle jeszcze spał Jory, tak jak zresztą wszystkie pokoje, był malutki. Pojedyncze okno było 
tak 
cofnięte, że z trudem udało mi się przez nie wyjrzeć, a gdy to zrobiłam, zobaczyłam tylko 
wjazd 
do szpitala i nieco dalej następne skrzydło. 

Chris jeszcze spał, ale siostra powiedziała mi, że zaglądał do Jory’ego pięć razy w ciągu 
nocy. 

– To jest naprawdę oddany ojciec, pani Sheffield. Odwróciłam się, żeby spojrzeć na 
Jory’ego, ubranego teraz w gruby gorset z licznymi wycięciami, przez które można było 
obserwować i w miarę potrzeby opatrywać jego rany. Patrzyłam na nogi Jory’ego, 
zastanawiając 

się, dlaczego nie poruszają się ani nie zginają. Nie były w niczym uwięzione. 
Nagle ktoś objął mnie w talii, a gorące usta musnęły nasadę mego karku. 

– Czyż nie kazałem ci wstrzymać się z przyjazdem, aż zadzwonię? 
Odetchnęłam z ulgą. Chris był tutaj. 
– Chris, jak mogłam tam czekać? Muszę dowiedzieć się, co mu jest, bo inaczej nie zasnę. 
Powiedz mi prawdę, zwłaszcza że nie ma tu płaczącej i mdlejącej Melodie. 
Westchnął i pochylił głowę. Dopiero teraz zobaczyłam, jaki jest wyczerpany, ciągle 
jeszcze w pogniecionym i wybrudzonym smokingu. 

– Nie ma dobrych wiadomości, Cathy. Wolałbym nie wchodzić w szczegóły, dopóki 
jeszcze raz nie porozmawiam z jego lekarzami i chirurgami. 
– Nie próbuj wobec mnie tych starych sztuczek! Chcę wiedzieć! Nie jestem jednym z 
twoich pacjentów, którzy uważają, że lekarze są bogami i że nie można zadawać im pytań. 
Czy 
Jory ma złamany kręgosłup? Czy ma uszkodzony rdzeń kręgowy? Czy będzie chodził? 
Dlaczego 
nie porusza nogami? 
Wyciągnął mnie do holu, żeby Jory się nie obudził. Cicho zamknął za sobą drzwi i 
zaprowadził mnie do małego pomieszczenia dla lekarzy. Posadził mnie, a sam stanął nade 
mną. 
Wtedy uświadomiłam sobie, że zaraz usłyszę bardzo poważne wiadomości. 

– Jory ma uszkodzony kręgosłup, Cathy. Zgadłaś – powiedział Chris. – Złamanie jest w 
dolnym odcinku lędźwiowym. Możemy być szczęśliwi, że nie wyżej. Będzie miał pełną 
władzę 
w rękach i ostatecznie zachowa kontrolę nad czynnościami wydalania, ale teraz te układy są 
jeszcze w szoku, tak więc dopóki nie odzyska czucia, trzeba stosować rurki i pojemniki. 
Przerwał, ale nie pozwoliłam mu się łatwo zbyć. 

– Rdzeń kręgowy? Powiedz mi, że nie jest zmiażdżony. 
– Nie, niezmiażdżony, ale uszkodzony – rzekł niechętnie. – Jest stłuczony wystarczająco 
poważnie, żeby Jory miał sparaliżowane nogi. 
Zamarłam. Och, nie! Nie Jory! Zaczęłam krzyczeć, tracąc panowanie nad sobą. 

– Nigdy już nie będzie chodził? – wyszeptałam, czując, że blednę i słabnę i że lekko kręci 
mi się w głowie. 
Kiedy znowu otworzyłam oczy, Chris klęczał obok mnie, mocno ściskając obie moje 
ręce. 

– Trzymaj się... on żyje i tylko to się Uczy. Nie umrze, ale nigdy już nie będzie chodził. 

Tonęłam, tonęłam, znowu szłam na dno tego dobrze znanego basenu bezradnej rozpaczy. 
Znowu to znajome drążenie w mózgu, wydzierające po kawałku moją duszę. 

– Więc to znaczy, że nigdy już nie zatańczy... nie będzie chodził, nie będzie tańczył... 
Chris, co z nim będzie? 
Objął mnie i wtulił twarz w moje włosy. 

– On przeżyje, kochanie – mówił przerywanym głosem. – Co robimy, gdy spotyka nas 
nieszczęście w życiu? Przyjmujemy je, staramy się je unieść i wziąć wszystko najlepsze, co 
nam 
zostało. Zapominamy, co było wczoraj, i skupiamy się na tym, co mamy dzisiaj. Kiedy 
zdołamy 
nauczyć Jory’ego, jak pogodzić się z tym, co się stało, odzyskamy znowu naszego syna – 
niepełnosprawnego, ale żywego, inteligentnego, organicznie zdrowego. 
Trzęsłam się cała od płaczu, gdy to mówił. Głaskał mnie po plecach, całował oczy i usta, 
starając się znaleźć sposób na uspokojenie mnie. 

– Musimy być przed nim silni, kochanie. Wypłacz się teraz, bo nie wolno ci będzie 
płakać, kiedy otworzy oczy i ujrzy cię. Nie możesz pokazywać po sobie żalu ani okazywać 
mu 
zbyt dużo współczucia. Gdy obudzi się, będzie patrzył ci w oczy i starał się odczytać twoje 
myśli. 
Każda oznaka żalu czy strachu na twojej twarzy lub też w twoich oczach zadecyduje o tym, 
jak 
odbierze on swoje kalectwo. 
Może się załamać, wiemy o tym oboje. Będzie chciał umrzeć. Musimy również pamiętać, 
że pomyśli o Julianie i o tym, jak on uciekł od swojego nieszczęścia. Będziemy musieli 
porozmawiać z Cindy i Bartem i wyjaśnić im rolę, jaką mają do odegrania w jego 
rekonwalescencji. Będziemy musieli stworzyć silną rodzinę, żeby przeprowadzić go przez tę 
próbę, a będzie to droga wyboista, Cathy, bardzo wyboista. 

Kiwałam głową, starając się powstrzymać strumień łez. Czułam się tak, jakbym była 
wewnątrz Jory’ego. Wiedziałam, że każda chwila cierpienia, którą ma przed sobą, mnie 
również 
będzie rozdzierała. 

– Jory całe swoje wewnętrzne życie zbudował wokół tańca, a teraz nigdy już nie zatańczy 
– ciągnął Chris, podtrzymując mnie ramieniem. – Nie, nie patrz na mnie z tą nadzieją. Nigdy 
nie 
będzie tańczył! Jest pewna szansa, że któregoś dnia zgromadzi wystarczająco dużo siły, aby 
wstać i ruszyć o kulach... ale nigdy nie będzie chodził normalnie. Musisz się z tym pogodzić, 
Cathy. – Musimy przekonać go, że jego kalectwo nie ma znaczenia, że jest tą samą osobą, co 
przedtem. I co najważniejsze, musimy przekonać sami siebie, że tak jest... bo wiele rodzin 

zmienia się, gdy jeden z członków staje się niepełnosprawny. Albo nadmiernie współczują, 
albo 
odcinają się, jakby kalectwo zmieniało osobę, którą dotąd znali i kochali. Musimy znaleźć 
złoty 
środek i pomóc Jory’emu zgromadzić siły, aby przeszedł przez to piekło. 

Docierało do mnie niewiele z tego, co mówił Chris. 

Kaleka! Mój Jory jest kaleką. Paraplegikiem. Potrząsnęłam głową, nie mogąc uwierzyć, 
że los mógł doświadczyć go w ten sposób. Łzy niczym rzeka popłynęły na wygniecioną i 
poplamioną wieczorową koszulę Chrisa. Jak Jory będzie mógł żyć, gdy dowie się, że resztę 
życia 
spędzi przykuty do wózka inwalidzkiego? 

CZĘŚĆ DRUGA 
OKRUTNY LOS 

Słońce stało już wysoko, a Jory nadal nie otwierał oczu. Chris uznał, że powinniśmy zjeść 
coś solidnego, bo szpitalne jedzenie przypomina trociny albo podeszwę. 

– Spróbuj zdrzemnąć się, gdy wyjdę, ale panuj nad sobą. Jeśli obudzi się, nie wpadaj w 
panikę, zachowaj spokój i uśmiechaj się, uśmiechaj i uśmiechaj. Będzie nieco oszołomiony i 
nie 
całkiem przytomny. Postaram się wkrótce wrócić... 
Nigdy bym nie zasnęła; myślałam nad tym, jak się zachować, kiedy w końcu Jory obudzi 
się i zacznie zadawać pytania. Ledwie Chris zdążył zamknąć za sobą drzwi, Jory poruszył się,
odwrócił głowę i uśmiechnął się do mnie leciutko. 

– Hej, byłaś tu całą noc? Czy też dwie? Kiedy to się stało? 
– Wczoraj wieczorem – wyszeptałam ochryple, z nadzieją, że nie zwróci uwagi na mój 
gardłowy głos. – Spałeś i spałeś bez końca. 
– Wyglądasz na wyczerpaną – powiedział słabym głosem, bardziej zainteresowany mną 
niż sobą. – Czemu nie wrócisz do Foxworth Hall i nie pójdziesz spać? Czuję się dobrze. 
Upadłem 
już kiedyś... Tak jak wtedy, za kilka dni będę robił piruety po całym domu. Gdzie jest moja 
żona? 
Dlaczego dotychczas nie zauważył gorsetu na piersiach? Wtedy zobaczyłam, że ma 
rozbiegane oczy i że jest jeszcze pod wpływem środków uspokajających. No tak... żeby tylko 
nie 
zaczął zadawać pytań, na które nie będę potrafiła mu odpowiedzieć. 

Zamknął oczy i zasnął, ale dziesięć minut później znowu obudził się i zapytał: 

– Mamo, czuję się dziwnie. Nigdy przedtem tak się nie czułem. Nie potrafię tego określić. 
Skąd ten gorset? Czy coś złamałem? 
– Kolumny świątyni z papier mache przewróciły się – tłumaczyłam niepewnie. – 
Znokautowały cię. Cóż za zakończenie baletu, zbyt realistyczne. 

– Czy porwałem widownię, czy też niebiosa? – zażartował. Jego otwarte i błyszczące 
oczy wskazywały na to, że chyba przestawał działać środek uspokajający. – Cindy była 
wspaniała, nieprawdaż? Wiesz, za każdym razem, gdy ją widzę, wydaje się piękniejsza. I 
naprawdę jest bardzo dobrą tancerką. Ona jest podobna do ciebie, mamo, zyskuje z wiekiem. 
Przysiadłam na dłoniach, aby je ukryć przed Jorym, ich drżenie mogło zdradzić mój 
nastrój. Uśmiechnęłam się, nalałam wody do szklanki. 

– Zalecenie lekarzy. Musisz dużo pić. 
Popijał małymi łykami, a ja podtrzymywałam mu głowę. Jego bezradność była tak 
dziwna, nigdy nie chorował, leżąc w łóżku. Przeziębienia mijały same, nie opuścił żadnego 
dnia 
w szkole i żadnej lekcji baletu z powodu choroby, chyba że odwiedzał Barta w szpitalu po 
jednym z jego wielu niegroźnych wypadków. Jory wielokrotnie miał zwichniętą nogę, zrywał 
więzadła, miewał upadki, ale nigdy, aż do teraz, nie odniósł poważniejszych obrażeń. 
Wszyscy 
tancerze doznają od czasu do czasu drobnych, a czasem poważniejszych kontuzji, ale 
złamanie 
kręgosłupa, uszkodzenie rdzenia kręgowego to dla każdego tancerza najbardziej przerażająca 
zmora. 

Znowu zasnął, ale przedtem z otwartymi oczami zadawał pytania. Siedziałam na krawędzi 
łóżka i paplałam nonsensy, modląc się, żeby przyszedł już Chris. Weszła śliczna siostra z 
obiadową tacą, na której były same napoje. To dało mi jakieś zajęcie. Manipulowałam przy 
ćwierćlitrowym kartonie mleka, otwierałam jogurt, mieszałam mleko z sokiem 
pomarańczowym. 
Zawiązałam Jory’emu pod brodą serwetkę i zaczęłam karmić go jogurtem truskawkowym. 
Natychmiast zacisnął usta i wykrzywił się. Odsunął moje ręce, mówiąc, że sam sobie poradzi,
ale 
nie miał apetytu. 

Gdy zabrałam mu w końcu tacę, miałam nadzieję, że zaśnie. Ale leżał, wpatrzony we 
mnie błyszczącymi oczami. 

– Czy możesz mi teraz powiedzieć, dlaczego jestem taki słaby? Dlaczego nie mogę jeść? 
Dlaczego nie mogę ruszać nogami? 
– Twój ojciec poszedł zdobyć dla nas jakieś jedzenie, jakąś przekąskę, której nie 
powinieneś jeszcze jeść, ale która jest smaczniejsza od tego, co dostalibyśmy w kafeterii na 
dole. 
Niech on ci powie. On zna te wszystkie techniczne terminy, a ja nie. 
– Mamo, ja nie zrozumiem technicznych określeń. Powiedz mi jak laik: dlaczego nie 
mogę poruszać nogami? 
Jego ciemne szafirowe oczy były wpatrzone we mnie. 

– Mamo, nie jestem tchórzem. Zniosę wszystko, co powiesz. Wyrzuć to z siebie, bo 
inaczej mogę pomyśleć, że mam złamany kręgosłup, sparaliżowane nogi i już nigdy nie będę 
chodził. 
Serce zabiło mi mocniej, spuściłam głowę. Wszystko powiedział w tak żartobliwy 
sposób, jakby nic z tego nie było możliwe, a przecież dokładnie opisał swój stan. 

Rozpacz zaczęła pojawiać się w jego oczach, gdy jąkając się dobierałam właściwe słowa, 
ale nawet właściwe słowa mogły złamać mu serce. Wtedy w drzwiach pojawił się Chris z 
papierową torbą z kanapkami. 

– No – powiedział pogodnie, rzucając Jory’emu przyjemny uśmiech – popatrzcie, kto to 
się obudził i już rozmawia. 
Wyjął kanapkę i podał mi. 

– Przykro mi, Jory, ale nie możesz przez kilka dni po operacji jeść żadnego stałego 
posiłku. Cathy, jedz to, póki ciepłe – rozkazał. 
Usiadł i natychmiast rozpakował swojego burgera. Zauważyłam, że dla siebie kupił dwa 
superduże. Jadł z apetytem, a potem wyciągnął napoje. 

– Nie było tej lemoniady, którą chciałaś, Cathy. Jest pepsi. 
– Jest zimna, mnóstwo lodu, to jest to, co chciałam. 
Jory przyglądał nam się kątem oka. Męczyłam się z cheeseburgerem, wiedząc, że mój syn 
coś podejrzewa. Chris zdążył zjeść dwa i opróżnić kartonowe opakowanie frytek, podczas 
gdy ja 
zdołałam przełknąć tylko pół i nie tknęłam nawet tłustych ziemniaków. Chris zgniótł swoją 
serwetkę i razem z innymi resztkami wcisnął do puszki. 

Jory’emu znowu zaczęły opadać powieki. Walczył ze sobą, żeby nie zasnąć. 

– Tato... czy powiesz mi teraz? 
– Tak, wszystko, co tylko chcesz wiedzieć. 
Chris przesiadł się na łóżko i położył na głowie Jory’ego swoją mocną rękę. Jory znowu 
zmrużył oczy. 

– Tato, niczego nie czuję od pasa w dół. Cały czas, gdy jedliście, starałem się poruszać 
stopami i nie mogłem. Jeśli złamałem kręgosłup i dlatego jestem w tym gorsecie, to chcę znać
prawdę, całą prawdę. 
– Zamierzam powiedzieć ci całą prawdę – zapewnił go lojalnie Chris. 
– Czy mam złamany kręgosłup? 
– Tak. 
– Czy mam sparaliżowane nogi? 
– Tak. 
Jory zamrugał powiekami, był nieco oszołomiony. Zebrał siły na to ostatnie pytanie: 
– Czy będę mógł znowu tańczyć? 

– Nie. 
Jory zacisnął mocno usta, zamknął oczy i leżał nieruchomo. Podeszłam bliżej, pochyliłam 
się nad nim, odgarnęłam mu ciemne loki z czoła. 

– Kochanie, wiem, że jesteś załamany. Twojemu ojcu nie było łatwo powiedzieć ci 
prawdę, ale musiałeś ją poznać. Nie jesteś sam. Jesteśmy tutaj, żeby pomóc ci to przetrwać i 
zrobić dla ciebie wszystko, co jest w naszej mocy. Przyzwyczaisz się. 
Czas wyleczy twoje ciało, tak że nie będziesz czuł bólu i ostatecznie pogodzisz się z tym, 
czego nie można odwrócić. Kochamy cię. Melodie cię kocha. W styczniu zostaniesz ojcem. 
W 
swoim zawodzie osiągnąłeś szczyt i byłeś na nim przez pięć lat... to jest więcej, niż większość
ludzi osiąga przez całe życie. 

Krótko popatrzył na mnie. W jego oczach były: żal, złość i frustracja tak wielka, iż 
musiałam odwrócić się. W nim samym była zapiekła wściekłość, że został oszukany i że 
okradziono go z tego, co jeszcze mógł osiągnąć. 

Gdy ponownie na niego spojrzałam, miał zamknięte oczy. Chris zbadał mu puls. 

– Jory, wiem, że nie śpisz. Dam ci środek usypiający, żebyś usnął, a kiedy obudzisz się, 
pomyśl, jak wielu ludziom jesteś potrzebny. Nie możesz użalać się nad sobą ani pogrążyć się 
w 
goryczy. Chodzą dzisiaj po ulicach ludzie, którzy nigdy nie przeżyją tego, czego ty już 
doświadczyłeś. Nie podróżowali po całym świecie i nie słyszeli grzmotu oklasków i 
okrzyków 
„brawo, brawo!” Nigdy nie poznają smaku wielkości, która była twoim udziałem i może być 
znowu w innych dziedzinach artystycznej aktywności. Twój świat nie zatrzymał się, synu, 
potknąłeś się tylko. Droga do osiągnięć jest nadal przed tobą szeroko otwarta, tylko będziesz 
musiał jeździć po niej, zamiast biec lub tańczyć; ale znowu będziesz miał sukcesy, bo twoim 
przeznaczeniem jest zawsze zwyciężać. Poznasz inne rzemiosło, zrobisz inny rodzaj kariery i 
znajdziesz szczęście wraz ze swoją rodziną. Czyż nie jest to właśnie treść życia, jeśli wrócimy
do 
samych podstaw? 
Potrzebujemy kogoś, kto będzie nas kochał, kto będzie nas potrzebował, będzie dzielił z 
nami życie... i ty to wszystko masz. 

Mój syn nie otworzył oczu, nie odpowiadał. Leżał tylko spokojnie, jakby śmierć wzięła 

go w swoje objęcia. 
W duszy wszystko mi krzyczało, bo Julian reagował dokładnie w ten sam sposób! 
Jory odciął się od nas, zamknął się w wąskiej, ciasnej klatce swoich myśli, odrzucających 

życie bez tańca i możliwości chodzenia. 
Chris napełnił strzykawkę, przetarł Jory’emu wacikiem ramię i powoli wstrzyknął płyn. 

– Spij, mój synu. Kiedy obudzisz się, będzie tutaj twoja żona. Ze względu na nią musisz 
być dzielny. 

Wydawało mi się, że Jory drży. 

Zostawiliśmy go w głębokim śnie pod opieką prywatnej pielęgniarki, poinstruowanej, 
żeby ani na chwilę nie zostawiała go samego. Wróciliśmy do Foxworth Hall. Chris ogolił się i
wziął prysznic, zdrzemnął się, potem włożył świeże ubranie. Chcieliśmy wrócić do Jory’ego i
spodziewaliśmy się, że Melodie pojedzie z nami. 

Niebieskie oczy naszej synowej wyrażały jedno wielkie przerażenie, gdy Chris w 
możliwie delikatny sposób wyjaśnił jej stan zdrowia męża. 
Melodie wydała krótki okrzyk i kurczowo chwyciła się za brzuch. 

– To znaczy... nigdy nie zatańczy? Nigdy nie będzie chodził? – wyszeptała, jakby bała się 
własnego głosu. – Musi być jakiś sposób, żeby mu pomóc. 
Chris zaraz zgasił te nadzieje. 

– Nie, Melodie. Uszkodzony rdzeń kręgowy uniemożliwia przesyłanie sygnałów z mózgu 
do nóg. Jory może chcieć poruszyć nogami, ale one nie otrzymają sygnałów. 
Musisz zaakceptować go takim, jakim jest teraz, i zrobić wszystko, co jest w twojej mocy, 
aby pomóc mu przetrwać. To prawdopodobnie będzie najtrudniejszy dla niego moment. 
Poderwała się, płacząc żałośnie. 

– Ale on już nie będzie ten sam! Przed chwilą powiedziałeś, że nie chce rozmawiać. Nie 
mogę pójść tam i udawać, że nic się nie stało, kiedy właśnie się stało! Co on zrobi? Co ja 
zrobię? 
Gdzie pojedziemy i jak on będzie żył, nie mogąc chodzić ani tańczyć? Jakim będzie ojcem, 
jeśli 
resztę życia ma spędzić na wózku inwalidzkim? 
Chris wstał i twardo przemówił: 

– Melodie, to nie jest właściwa chwila, żeby panikować i wpadać w histeryczną 
wściekłość. Musisz być silna, a nie słaba. Wiem, że również cierpisz, ale musisz pokazać mu 
twarz pogodną i uśmiechniętą, która upewni go, że nie stracił ukochanej żony. Nie wyszłaś za
mąż tylko na dobre czasy, ale również i na zły okres w życiu. Weź kąpiel, ubierz się, zrób 
makijaż, uczesz się, idź do niego i utul go najserdeczniej, jak potrafisz, pocałuj i zrób 
wszystko, 
aby uwierzył, że ma przed sobą przyszłość wartą życia. 

– Ale on jej nie ma! – zawyła. – Nie ma! – Zachłystywała się, gorzko płacząc. – To nie 
znaczy... kocham go, naprawdę... ale nie zmuszajcie mnie, żebym poszła i oglądała go 
leżącego 
tam nieruchomo. Nie wytrzymam tego widoku. Jak już będzie pogodzony i uśmiechnięty, 
wtedy, 
być może, będę mogła... może zdołam... 
Poczułam do niej niechęć za tę bezmyślną histerię i za to, że opuściła Jory’ego teraz, gdy 
potrzebował jej najbardziej. Podeszłam do Chrisa. 

– Melodie, czy uważasz, że jesteś pierwszą żoną i przyszłą matką, która nagle stwierdziła, 
że świat zawalił się jej na głowę? Otóż nie jesteś. Byłam w ciąży z Jorym, gdy jego ojciec 
miał 
tragiczny wypadek samochodowy. Bądź wdzięczna, że Jory żyje. 
Załamana opadła na krzesło, wtuliła twarz w dłonie i płakała przez długą chwilę, zanim 
uspokoiła się i spojrzała ponuro ciemniejszymi niż zwykle oczami. 

– A może on właśnie pragnie śmierci? Czy pomyśleliście o tym? 
Ta myśl dręczyła mnie już od dłuższej chwili. Bałam się, że Jory coś sobie zrobi, żeby 
umrzeć, tak jak to zrobił jego ojciec. Nie pozwolę na to. Nie znowu. 

– Więc zostań tutaj i płacz – powiedziałam z niechcianą surowością. – Ale ja nie 
zamierzam pozostawić mojego syna samego ze sobą w takiej chwili. Będę z nim dzień i noc, 
aby 
upewnić się, że nie utracił nadziei. Tylko zapamiętaj sobie, Melodie: nosisz jego dziecko, a to 
czyni cię najważniejszą osobą w jego życiu. I ważną również w moim. On potrzebuje ciebie i 
twojej pomocy. Przepraszam, jeśli jestem niemiła, ale muszę przede wszystkim myśleć o 
nim... a 
dlaczego ty nie myślisz? 
Patrzyła na mnie bez słowa. Jej śliczna buzia była smutna, spływały po niej łzy. 

– Powiedzcie mu, że zaraz przyjadę... Powiedzcie mu to – wyszeptała ochryple. 
Powiedzieliśmy. 
Nadal miał zamknięte oczy i zaciśnięte wargi. Widać było, że nie śpi, że tylko jest na nas 
głuchy. 

Jory odmawiał jedzenia, tak że trzeba go było karmić kroplówką. Letnie dni nadchodziły i 
mijały; długie dni, najczęściej pełne smutku. Miałam chwile przyjemne, kiedy byłam z 
Chrisem i 
Cindy, ale mało było chwil dających nadzieję. 

Gdybym mogła jeszcze raz przeżyć swoje życie, wtedy być może, potrafiłabym ocalić 
Jory’ego, Chrisa, Cindy, Melodie, samą siebie, a nawet Barta. Gdyby tylko... 
Gdyby nie zatańczył tej roli... 

Próbowałam wszystkiego, tak jak Chris i Cindy, żeby wyciągnąć Jory’ego z tego 
przeraźliwie osamotnionego miejsca, w którym się znalazł. Pierwszy raz w życiu nie mogłam 
do 
niego trafić, nie mogłam mu ulżyć w cierpieniu. 

Stracił to, co stanowiło o jego wartości: sprawne nogi. Wraz z nogami utracił mocne i 
zwinne ciało. Nie mogłam patrzeć na te pięknie ukształtowane silne nogi, leżące nieruchomo 
pod 
kocem i tak cholernie bezużyteczne. 

Czyżby nasza babka miała rację, kiedy mówiła, że jesteśmy obciążeni klątwą, od 
urodzenia skazani na klęski i cierpienia? Czy tak nas zaprogramowała, żeby nasze sukcesy 
zamieniały się w klęski? 

Co osiągnęliśmy z Chrisem? Jeden nasz syn leży jak martwy, a drugi po pierwszej 
wizycie u brata odmówił dalszych odwiedzin. 

Bart stał i patrzył na Jory’ego, leżącego bezwładnie z zamkniętymi oczami i rękami 
wyciągniętymi wzdłuż ciała. 

– Och, mój Boże! – szepnął i wybiegł z ciasnego pokoju. Nigdy nie zdołałam przekonać 
go do następnych odwiedzin. 
– Mamo, on nie wie, że tam jestem, więc co to da? Nie mogę znieść tego widoku. 
Przykro mi, naprawdę przykro... ale nie potrafię mu pomóc. 
Wmawiałam sobie, że nie wierzę w nieodwracalność kalectwa Jory’ego. Że to jest senna 
mara, która w końcu odejdzie, a wtedy obudzimy się i Jory będzie znowu taki sam jak 
zawsze. 
Powiedziałam Chrisowi o moim planie przekonania Jory’ego, iż będzie znowu chodził, 
nawet jeśli już nigdy nie będzie tańczył. 

– Cathy, nie możesz dawać mu fałszywej nadziei – ostrzegał mnie Chris, bardzo 
zmartwiony. – Jeżeli chcesz dla niego coś zrobić, to pomóż mu zaakceptować to, co jest 
nieodwracalne. Dodaj mu sił. Pomóż mu, ale nie prowadź go na fałszywe ścieżki, które 
przyniosą 
tylko rozczarowanie. Wiem, że to będzie trudne. U licha, przejmuję się tym tak samo jak ty. 
Ale 
pamiętaj, nasze piekło jest niczym w porównaniu z jego piekłem. Możemy współczuć 
Jory’emu i 
może być nam strasznie przykro, ale nie jesteśmy w jego skórze. Nie cierpimy tak jak on. W 
tym 
jest osamotniony. Nigdy nie pojmiemy głębi jego tragedii. Wszystko, co możemy zrobić, to 
być 
tutaj, gdy już zdecyduje się zrzucić z siebie tę ochronną skorupę. Być tutaj i dodać mu 
pewności, 
że musi walczyć... bo od tej przeklętej Melodie niczego nie dostanie! 
To było coś prawie równie okropnego jak kalectwo Jory’ego... to, że jego własna żona 

unikała go jak trędowatego. Oboje z Chrisem błagaliśmy ją, żeby poszła z nami, nawet jeżeli 
nie 
powie nic więcej, tylko „cześć, kocham cię”. 

– Co ja mogę powiedzieć takiego, czego jeszcze wy nie powiedzieliście?! – 
wykrzykiwała. – On nie chce, żebym przychodziła i oglądała go w takim stanie! 

Znam go lepiej od was. Gdyby chciał mnie widzieć, toby powiedział. Poza tym boję się, 
na pewno zacznę płakać i powiem coś niewłaściwego. Nawet jeżeli będę spokojna, może 
otworzyć oczy i zobaczyć coś takiego w mojej twarzy, że poczuje się gorzej, a ja nie chcę 
ponosić odpowiedzialności za to, co się wtedy stanie. 

Przestańcie nalegać! Poczekajcie, aż będzie chciał mnie zobaczyć... i wtedy, być może, 
znajdę potrzebną odwagę. 

Uciekła od nas, jakbyśmy byli świadectwem realności tego koszmaru, który dla niej 
pozostawał zaledwie przemijającym snem. 

W holu przed naszymi pokojami stał Bart, patrząc tęsknie za oddalającą się Melodie. 
Odwrócił się i spojrzał na mnie. 

– Dlaczego nie dacie jej spokoju? Byłem u niego, i to był widok wstrząsający. W tym 
stanie ona z pewnością potrzebuje poczucia bezpieczeństwa, nawet jeśli znaleźć je może tylko
w 
snach. Wiecie, że ona bardzo dużo śpi? Gdy jesteście u niego, płacze, chodzi jak w transie, 
oczy 
ma rozbiegane. Prawie nic nie je. 
Muszę ją błagać, żeby coś zjadła czy wypiła. Patrzy na mnie i słucha się jak dziecko. 
Czasem muszę karmić ją łyżką lub trzymać szklankę, żeby wypiła łyk. 
Mamo, Melodie jest w szoku, a wy myślicie tylko o tym waszym drogocennym Jorym, 
zupełnie nie dbając o nią! 
Zrobiło mi się żal Melodie, pobiegłam więc i wzięłam ją w ramiona. 

– Wszystko w porządku. Rozumiem cię. Bart wytłumaczył nam, dlaczego nie możesz się 
jeszcze pogodzić... ale spróbuj, Melodie, proszę, spróbuj. Nawet jeżeli nie otwiera oczu i nic 
nie 
mówi, to jest świadomy wszystkiego, co się dzieje, wie, kto go odwiedza, a kto nie. 
Oparła głowę na moim ramieniu. 

– Cathy... staram się. Dajcie mi tylko trochę czasu. Następnego dnia rano Cindy weszła 
bez pukania do naszej sypialni, co spotkało się z dezaprobatą Chrisa. Powinna o tym 
wiedzieć. 
Wybaczyłam jej jednak, widząc bladą i wystraszoną twarz. 

– Mamo... tato, mam wam coś do powiedzenia, ale nie wiem, czy powinnam. Nie wiem, 

czy ma to jakiekolwiek znaczenie. 

Widok tego, co miała na sobie, nie pozwolił mi skupić się na jej słowach; ubrana była w 
białe bikini, tak skąpe, że prawie go wcale nie było. Właśnie ukończono basen i dzisiaj po raz 
pierwszy można było się w nim kąpać. Tragiczny wypadek Jory’ego nie wpłynął na zmianę 
sposobu życia Barta. 

– Cindy, chciałabym, abyś kostium kąpielowy nosiła na basenie. A poza tym ten jest o 
wiele za skąpy. 
Była zdziwiona, zakłopotana i urażona moją krytyką jej stroju. Spojrzała przelotnie na 
siebie i wzruszyła ramionami. 

– Jezu święty, mamo! Niektóre moje koleżanki noszą bikini sznurkowe. Powinnaś je 
zobaczyć, jeżeli uważasz, że to jest nieskromne. A inne w ogóle niczego nie wkładają... – 
Przyglądała mi się uważnie wielkimi niebieskimi oczami. 
Chris rzucił jej ręcznik, którym się owinęła. 

– Mamo, muszę powiedzieć, że nie podoba mi się taki sposób traktowania mnie. 
Czuję się jakaś taka brudna. To samo robi Bart. Ale ja przyszłam tutaj, żeby opowiedzieć 
wam o tym, co podsłuchałam. 

– Słuchamy, Cindy – ponaglał ją Chris. 
– Bart był przy telefonie. Zostawił drzwi szeroko otwarte. Słyszałam, jak rozmawiał z 
agencją ubezpieczeniową. – Przerwała, usiadła na nieposłanym łóżku i spuściła głowę, zanim 
znowu się odezwała. Miękkie, jedwabiste włosy zasłaniały twarz, nie pozwalając dostrzec jej 
wyrazu. – Mamo, tato, zdaje się, że Bart wykupił specjalne ubezpieczenie przyjęcia, na 
wypadek, 
gdyby ktoś z gości został zraniony. 
– No cóż, nie ma w tym niczego nadzwyczajnego – powiedział Chris. – Dom objęty jest 
ubezpieczeniem właściciela nieruchomości... ale przy dwóch setkach gości Bart musiał się 
dodatkowo zabezpieczyć. 
Cindy podniosła głowę. Westchnęła. 

– No to przypuszczam, że wszystko jest w porządku. Po prostu myślałam, że może... 
może... 
– Może co? – zapytałam ostro. 
– Mamo, podniosłaś garść piasku, który wysypał się z połamanych kolumn? Można by 
przypuszczać, że powinien to być suchy piasek, prawda? On nie był suchy. Ktoś go 
namoczył, a 

to spowodowało, że stał się znacznie cięższy. Nie wysypał się z kolumn, jak to zakładano. W 
kolumnach pozostała zbita masa, dlatego zwaliły się one na Jory’ego, jakby były z cementu. 
W 
przeciwnym razie Jory nie uległby tak ciężkim obrażeniom. 

– Wiedziałem o ubezpieczeniu – powiedział matowym głosem Chris, unikając mojego 
spojrzenia. – Nie wiedziałem jednak o mokrym piasku. 
Ani Chris, ani ja nie potrafiliśmy znaleźć słów na obronę Barta. Czy można wykluczyć 
jego winę? Ale przecież musimy wierzyć Bartowi, a wątpliwości tłumaczyć na jego korzyść. 
Chris, ze zmarszczonymi brwiami, przemierzał naszą sypialnię i tłumaczył, że ktoś z 
obsługi technicznej sceny mógł wlać wodę do piasku, żeby kolumny pewniej stały. Nie 
musiało 
to być wykonane na polecenie Barta. 

Całą trójką zeszliśmy na dół. Znaleźliśmy Barta wraz z Melodie na wschodnim tarasie. 
Góry na horyzoncie, przed nimi lasy, ogród pełen kwitnących kwiatów – wszystko to 
powodowało, że było to piękne i romantyczne miejsce. Światło słoneczne przeświecało przez 
koronkę liści drzew owocowych i wślizgiwało się pod rozpięte parasole, mające dawać cień 
osobom siedzącym przy białym stole, kutym z żelaza. 

Melodie, ku mojemu zdziwieniu, uśmiechnęła się, gdy jej wzrok spoczął na twarzy Barta. 

– Bart, twoi rodzice nie rozumieją, dlaczego nie mogę zmusić się do odwiedzenia 
Jory’ego w szpitalu. Widzę, że twoja matka patrzy na mnie z wyrzutem; że ją rozczarowałam.
W 
obliczu choroby jestem tchórzem. Zawsze tak było. Ale wiem też, co będzie. Wiem, że Jory 
leży 
w łóżku, patrzy w sufit i nie chce rozmawiać. Wiem, o czym myśli. On stracił nie tylko 
władzę w 
nogach, ale również cele, które sobie wytyczył. Rozmyśla o swoim ojcu i o sposobie, w jaki 
on 
umarł. Próbuje usunąć się ze świata, zamieniając się w nicość, w coś nierzeczywistego, czego 
nie 
będzie nam brakowało, gdy pewnego dnia zrobi to, co jego ojciec – po prostu zabije się. 
Bart rzucił jej szybkie, pełne dezaprobaty spojrzenie. 

– Melodie, nie znasz mojego brata. Jory nigdy się sam nie zabije. Być może czuje się 
teraz zagubiony, lecz wróci do siebie. 
– Ale jak? – jęknęła. – Stracił to, co było dla niego najważniejsze w życiu. 
Nasze małżeństwo oparte było nie tylko na wzajemnej miłości, ale również na wspólnej 
karierze. Każdego dnia powtarzam sobie, że pójdę do niego, uśmiechnę się i dam mu 
wszystko, 
czego potrzebuje. Jednak potykam się o to, co mogę mu powiedzieć. Nie jestem tak dobra w 
słowach jak twoja matka. Nie potrafię uśmiechać się i być taką optymistką jak jego ojciec. 

– Chris nie jest ojcem Jory’ego – stwierdził bezbarwnym głosem Bart. 
– Och, dla Jory’ego Chris jest jego ojcem. A przynajmniej kimś, z kim się najbardziej 
liczy. On kocha Chrisa, szanuje go i podziwia, i zapomniał mu to, co nazywasz jego 
grzechami. 
Melodie zwróciła się w naszą stronę. Spodziewaliśmy się usłyszeć coś więcej o 
motywach jej postępowania wobec męża. Ale usłyszeliśmy tylko stwierdzenie: 

– Wstydzę się to powiedzieć, lecz nie mogę odwiedzić go, kiedy jest w takim stanie. 
– Co więc zamierzasz zrobić? – zapytał Bart cynicznie. Sączył swoją kawę, patrząc jej 
prosto w oczy. Gdyby nieco odwrócił głowę w bok, zauważyłby naszą przysłuchującą się 
trójkę. 
Odpowiedzią był udręczony lament. 

– Nie wiem już! Wewnątrz jestem rozdarta! Nienawidzę tego budzenia się ze 
świadomością, że Jory już nigdy nie będzie dla mnie prawdziwym mężem. Jeżeli nie masz nic
przeciwko temu, to chciałabym przeprowadzić się do pokoju po drugiej stronie holu, żeby nie 
przypominał mi tego, który dzieliliśmy. Twoja matka nie uświadamia sobie, że jestem równie 
jak 
on zagubiona i że noszę jego dziecko! 
Znowu zaczęła szlochać. Pochyliła głowę i oparła na rękach. 

– Ktoś musi o mnie pomyśleć, pomóc mi... ktoś... 
– Ja ci pomogę – powiedział miękko Bart, kładąc dłoń na jej ramieniu. Prawą ręką 
odstawił kawę i pogładził Melodie po rozpuszczonych włosach. – Kiedy będziesz mnie 
potrzebowała, choćby tylko po to, żeby wypłakać się na moim ramieniu, będę gotowy ci 
pomóc. 
Gdybym kiedyś słyszała Barta mówiącego tak współczująco do kogokolwiek innego niż 
Melodie, serce skoczyłoby mi z radości. A teraz tylko zamarło. To Jory potrzebował swojej 
żony. 

Wyszłam z cienia i zajęłam swoje miejsce przy stole śniadaniowym. Bart cofnął 
gwałtownie rękę, patrząc na mnie, jakbym przeszkodziła mu w czymś bardzo dla niego 
ważnym. 
Chris i Cindy dołączyli do nas. Zapadła cisza, którą musiałam przerwać. 

– Melodie, chcę zaraz po śniadaniu dłużej z tobą porozmawiać. Nie uciekaj więc tym 
razem, nie zatykaj uszu ani nie kwituj tego, co mówię, nieobecnym spojrzeniem. 
– Mamo! – wybuchnął Bart. – Czy nie potrafisz jej zrozumieć? Być może dojdzie do tego, 
że pewnego dnia Jory będzie wlókł się o kulach, ubrany w ciężki gorset na plecach i uprząż... 
możesz sobie wyobrazić takiego Jory’ego? Ja nie potrafię. 
Nawet nie chciałbym go takim widzieć. 
Melodie wydała przeraźliwy wrzask i poderwała się na równe nogi. Bart podskoczył 

również i chwycił ją opiekuńczo w ramiona. 

– Nie płacz, Melodie – uspokajał ją czułym, miękkim głosem. 
Melodie załkała jeszcze raz i uciekła z tarasu. Patrzyliśmy za nią, nic nie mówiąc. Gdy 
zniknęła, skierowaliśmy nasze spojrzenia na Barta, który usiadł, żeby dokończyć śniadanie, 
zupełnie nie zwracając na nas uwagi. 

– Bart – odezwał się Chris, korzystając z tego szczęśliwego momentu, że nie było między 
nami Joela – co wiesz o mokrym piasku w kolumnach z papier mache? 
– Nie rozumiem – powiedział spokojnie Bart, patrząc w roztargnieniu na drzwi, za 
którymi zniknęła Melodie. 
– A więc wytłumaczę ci dokładniej – ciągnął Chris. – Jest oczywiste, że piasek powinien 
być suchy, żeby mógł z łatwością wysypać się i nikomu nie zrobić krzywdy. Kto zmoczył 
piasek? 
Bart zmrużył oczy i odpowiedział gwałtownie: 

– A więc teraz będę oskarżony o spowodowanie wypadku Jory’ego i w konsekwencji 
rozmyślne zniszczenie najlepszego okresu swojego życia. No cóż, zawsze tak było, od kiedy 
skończyłem dziewięć czy dziesięć lat. Moja wina, wszystko zawsze było moją winą. Kiedy 
zdechł Clover, oboje uznaliście, że to ja zawiązałem mu drut wokół szyi, i nie tłumaczyliście 
wątpliwości na moją korzyść. Kiedy został zabity Jabłko, znowu pomyśleliście o mnie, 
chociaż 
wiedzieliście, że kochałem zarówno Clovera, jak i Jabłko. Nigdy nikogo nie zabiłem. Nawet 
jak 
już później odkryliście, że to zrobił John Amos, zdobyliście się tylko na powiedzenie, że jest 
wam przykro. Powiedzcie więc również i teraz, że jest wam przykro, bo niech mnie diabli 
wezmą, jeśli ponoszę odpowiedzialność za złamany krzyż Jory’ego! 
Tak chciałam mu uwierzyć, że łzy napłynęły mi do oczu. 

– Ale kto zmoczył piasek, Bart? – zapytałam, pochylając się do przodu i sięgając po jego 
rękę. – Ktoś to zrobił. 
Jego ciemne oczy posmutniały. 

– Wielu robotników nie lubiło mnie za to, że byłem zbyt wymagający... lecz naprawdę nie 
sądzę, żeby chcieli skrzywdzić Jory’ego. Poza tym mnie tam nie było. 
Z pewnych względów wierzyłam mu. Nic nie wiedział o mokrym piasku. Kiedy 
napotkałam spojrzenie Chrisa, wiedziałam, że on też jest o tym przekonany. Ale pytając, 
uraziliśmy Barta... znowu. 

Milcząc, bez uśmiechu, kończył posiłek. W cieniu, w gęstych krzakach ogrodu, 
spostrzegłam Joela. Stał, jakby przysłuchiwał się naszej rozmowie, udając, że podziwia 
kwitnące 
kwiaty. 

– Wybacz, jeśli uraziliśmy cię, Bart. Proszę, jeżeli możesz, pomóż nam dowiedzieć się, 
kto zmoczył piasek. Gdyby tego nie zrobiono, Jory miałby władzę w nogach. 

Cindy, rozsądnie, nie odzywała się. 

Bart chciał odpowiedzieć, ale w tym momencie podszedł Trevor i zaczął nas obsługiwać. 

W pośpiechu przełknęłam lekkie śniadanie i wstałam do wyjścia. 
Musiałam coś zrobić, żeby przywrócić Melodie poczucie odpowiedzialności. 

– Przepraszam was, Chris, Cindy. Nie spieszcie się i dokończcie śniadanie. 
Przyjdę do was później. 
Joel wynurzył się z cienia gęstych krzewów i usiadł obok Barta. Gdy spojrzałam przez 
ramię, zobaczyłam go pochylonego w stronę Barta i szepczącego mu coś, czego nie mogłam 
już 

usłyszeć. 

Z ciężkim sercem skierowałam się do pokoju Melodie. 

Melodie płakała z twarzą wtuloną w łóżko, które dzieliła kiedyś z Jorym. 

Przysiadłam na krawędzi i szukałam właściwych słów; ale jakie słowa mogły być tymi 

właściwymi? 

– On żyje, Melodie, i tylko to się liczy, czyż nie tak? Jest ciągle z nami. Z tobą. Możesz 
wyciągnąć rękę i dotknąć go, rozmawiać z nim, mówić mu to wszystko, co kiedyś ja 
mówiłam 
jego ojcu. Jedź do szpitala. Z każdym dniem twojej nieobecności on po trochu umiera. Jeżeli 
nie 
jeździsz do niego, jeśli zostajesz tutaj i użalasz się nad sobą, to pogłębiasz przepaść między 
wami. Jory może słuchać cię, Melodie. Nie zostawiaj go. On ciebie potrzebuje, teraz bardziej 
niż 
kiedykolwiek dotąd. 
Wściekle, histerycznie rzuciła się na mnie i zaczęła bić małymi piąstkami. 
Musiałam złapać ją za nadgarstki, żeby nie zrobiła mi krzywdy. 

– Ale ja nie mogę mu się pokazać, Cathy! On leży cicho i samotnie, a ja nie mogę 
porozumieć się z nim. Nie odzywa się, kiedy ty mówisz, dlaczego miałby odezwać się do 
mnie? 
Jeżeli pocałuję go, a on nie zareaguje, to ja się w sobie wypalę. Poza tym naprawdę nie znasz 
go 

tak jak ja. Jesteś jego matką, nie żoną. 
Nie zdajesz sobie sprawy, ile dla niego znaczy życie seksualne, którego teraz jest 

pozbawiony. Czy ty masz pojęcie, co ono znaczyło dla niego? Nie mówiąc już o utracie 
władzy 
w nogach i załamaniu się jego kariery. Tak chciał się sprawdzić ze względu na ojca, swojego 
prawdziwego ojca. Oszukujesz się, myśląc, że on żyje. 

On nie żyje. On opuścił cię, Cathy. Mnie również. Nie musi umierać. On już umarł, 
chociaż ciągle jeszcze żyje. 

Jakże dotknęły mnie te namiętne słowa. Może dlatego, że były tak prawdziwe. 

Przeraziłam się, uświadamiając sobie, że Jory może zrobić dokładnie to, co zrobił jego 
ojciec – znaleźć sposób na zakończenie życia. Ale przecież nie musi się tak stać. Jory nie jest 
podobny do swojego ojca, bardziej przypomina Chrisa. 

W końcu pozbiera się i wykorzysta wszystkie możliwości, jakie mu pozostały. 

Usiadłam na łóżku, patrząc na synową, i uświadomiłam sobie, że właściwie wcale jej nie 
znam. Nie znam tej dziewczyny, którą widywałam sporadycznie od czasu, gdy miała 
jedenaście 
lat. Widziałam piękną, wdzięczną dziewczynę, stale zachwyconą Jorym. 

– Jakiego rodzaju kobietą jesteś, Melodie? Jaka jesteś? Odwróciła się na plecy i 
popatrzyła na mnie ze złością. 
– Nie taka jak ty, Cathy! – prawie krzyknęła. – Ty zrobiona jesteś z czegoś szczególnie 
twardego. Ja nie. Zostałam zepsuta tak, jak wy psujecie waszą słodką małą Cindy. Byłam 
jedynym dzieckiem i miałam wszystko, czego tylko zapragnęłam. 
Już kiedy byłam mała, zorientowałam się, że życie nie wygląda tak jak na obrazkach w 
bajkach. Gdy podrosłam, poszukałam zapomnienia w balecie. 

Powiedziałam sobie, że tylko w świecie fantazji mogę znaleźć szczęście. Jory wydawał 
mi się księciem, na którego czekałam. Książęta nie upadają i nie uszkadzają sobie rdzenia 
kręgowego, Cathy, nigdy nie zostają kalekami. Jak mogę żyć z Jorym, kiedy już nie widzę w 
nim 
księcia? Jak, Cathy? Powiedz mi, jak mam oślepnąć i sparaliżować zmysły, żeby nie czuć 
odrazy, 
kiedy mnie dotknie. 

Wstałam. 

Patrzyłam na jej przekrwione oczy, opuchniętą od płaczu twarz i poczułam podziw dla jej 
upadku. Była słaba, po prostu była słaba. Naiwnie wierzyła, że Jory jest ulepiony z innej gliny
niż pozostali mężczyźni. 

– A załóżmy, że to ty zostałabyś okaleczona, Melodie. Czy chciałabyś, żeby Jory opuścił 
cię? 

Popatrzyła mi prosto w oczy. 

– Tak, chciałabym. 
Zostawiłam Melodie płaczącą na łóżku. Chris czekał na mnie na dole. 
– Byłoby dobrze, gdybyś pojechała rano, ja odwiedzę go po południu, a Melodie może 
pojechać do niego wieczorem z Cindy. Jestem pewien, że ją przekonałaś. 
– Tak, pojedzie, ale nie dzisiaj – powiedziałam, nie patrząc mu w oczy. – Chce poczekać, 
aż Jory otworzy oczy i zacznie mówić. Mam więc plan, żeby w jakiś sposób dotrzeć do niego,
żeby zaczął reagować. 
– Jeżeli ktoś może tego dokonać, to tylko ty – mruknął Chris, wtulony w moje włosy. 
Jory leżał nieruchomo w szpitalnym łóżku. Ponieważ kręgosłup miał uszkodzony bardzo 
nisko, istniała szansa, że pewnego dnia odzyska swoją potencję. Mógłby również wykonywać
pewne ćwiczenia. 

Kupiłam dwa wielkie kartony różnych kwiatów, żeby poukładać je w wysokich 
wazonach. 

– Dzień dobry, kochanie – powiedziałam wesoło, wchodząc do małego sterylnego pokoju. 
Jory nie odwrócił nawet głowy w moją stronę. Leżał tak, jak zostawiłam go ostatnio, 
wpatrzony w sufit. Pocałowałam go lekko w chłodny policzek i zaczęłam układać kwiaty. 

– Będziesz pewnie zadowolony, gdy powiem, że Melodie nie ma już rannych nudności. 
Ale prawie cały czas jest zmęczona. Pamiętam, że też odczuwałam ciągłe zmęczenie, kiedy 
byłam z tobą w ciąży. 
Ugryzłam się w język, bo straciłam Juliana wkrótce po tym, jak dowiedziałam się, że 
jestem w ciąży. 

– To jest dziwne lato, Jory. Nie mogę powiedzieć, żebym przepadała za Joelem. 
Zdaje się, że bardzo lubi Barta, ale za to ciągle krytykuje Cindy. I w jego, i w Barta 
oczach ona nic nie robi w sposób właściwy. Sądzę, że najlepszym wyjściem byłoby wysłanie 
Cindy na letni obóz, trwający do czasu rozpoczęcia szkoły na jesieni. Nie uważasz, że Cindy 
źle 
się zachowuje? 

Żadnej odpowiedzi. 
Starałam się nie zdradzać najmniejszego zniecierpliwienia. Przysunęłam krzesło bliżej 
łóżka i ujęłam rękę Jory’ego. Żadnej reakcji. Jakbym trzymała zdechłą rybę. 

– Jory, zaczną karmić cię dożylnie – ostrzegłam. – A jeśli nadal będziesz odmawiał 

jedzenia, wsadzą ci rurkę w inną żyłę i zastosują inne metody, aby utrzymać cię przy życiu. 

W końcu maszyna będzie napędzała cię tak długo, aż zrezygnujesz z uporu i wrócisz do 
nas. 

Nie odezwał się ani nawet nie mrugnął. 

– W porządku, Jory. Byłam dotąd cierpliwa, ale mam już dosyć! – Zaczęłam mówić 
ostrym głosem: – Za bardzo cię kocham, aby przyglądać się, jak leżysz, czekając na śmierć. 
Już 
na niczym więcej ci nie zależy, tak? 
A więc jesteś kaleką i będziesz musiał poruszać się na wózku, dopóki nie zaczniesz 
chodzić o kulach, jeśli w ogóle będziesz miał takie ambicje. Użalasz się nad sobą i 
zastanawiasz 
się, co będzie dalej. Inni poradzili sobie. Inni urządzili swoje życie, choć znajdowali się w 
gorszych warunkach niż ty. Ale ty powiedziałeś sobie: „Co mnie obchodzą inni, skoro to jest 
moje ciało i moje życie”, i być może masz rację. Nie ma znaczenia, czego dokonali inni, jeśli 
chcesz rozumować egoistycznie. 

Powiesz mi, że nie ma teraz dla ciebie żadnej przyszłości. Też tak myślałam w pierwszej 
chwili. Nie lubię widzieć cię leżącego nieruchomo, Jory. To łamie moje serce i serce twojego 
ojca, a Cindy zadręcza się z niepokoju. Bart jest tak w to zaangażowany, że nie może znieść 
tych 
wizyt i twojego widoku, gdy leżysz bez ruchu. Czy zdajesz sobie sprawę, co robisz Melodie? 
Ona nosi twoje dziecko, Jory. 

Całymi dniami płacze. Całkowicie zmieniła się pod wpływem rozmów o twoim braku 
reakcji i upartej odmowie pogodzenia się z tym, co się już nie odstanie. Jest nam przykro, 
straszliwie przykro, że utraciłeś władzę w nogach, ale co innego możemy zrobić, niż znaleźć 
najlepsze wyjście z tej nieszczęśliwej sytuacji? Jory, wróć do nas. Potrzebujemy cię. Nie 
mamy 
zamiaru bezczynnie przyglądać się, jak się zabijasz. Kochamy cię. Niech to licho weźmie, że 
nie 
możesz tańczyć ani chodzić. Chcemy cię tylko żywego, żebyśmy mogli widzieć cię, 
rozmawiać z 
tobą. 

Przemów do nas, Jory. Powiedz cokolwiek. Odezwij się do Melodie, gdy przyjdzie. 

Zareaguj, gdy cię dotknie... bo w przeciwnym razie utracisz i Melodie, i swoje dziecko. 
Ona cię kocha, wiesz o tym. Ale żadna kobieta nie może żyć miłością, gdy obiekt jej uczucia 
odwraca się i odrzucają. Nie przychodzi tutaj, bo nie może znieść faktu, że odrzucasz nas 
wszystkich. 

Podczas tej długiej i namiętnej przemowy nie spuszczałam oczu z jego twarzy, mając 

nadzieję na choćby najdrobniejszą reakcję. Jakby w nagrodę, zauważyłam drgnięcie mięśnia 
wokół jego zaciśniętych ust. 

Zachęcona tym, ciągnęłam: 

– Telefonowali rodzice Melodie i proponowali jej, żeby na poród przyjechała do nich. 
Czy chcesz, żeby pojechała przekonana, że nic więcej nie może dla ciebie uczynić? Jory, 
proszę, 
nie rób tego ani nam, ani sobie. Tak wiele możesz dać światu. Jesteś kimś więcej niż tylko 
tancerzem, czy nie wiesz tego? Masz wiele talentów, a taniec to tylko jedna gałąź 
rozłożystego 
drzewa. Dlaczego nigdy nie zacząłeś badać innych gałęzi? Kto wie, co jeszcze mógłbyś 
odkryć. 
Pamiętaj, że ja też zrobiłam z tańca cel mojego życia i kiedy nie mogłam już tańczyć, nie 
wiedziałam, co ze sobą począć. Usłyszałam muzykę i zobaczyłam was z Melodie tańczących 
w 
salonie. Zamarłam, chciałam wyłączyć muzykę, żeby nie prowokowała mnie do tańca. Dusza 
moja szybowała w powietrzu... a potem upadłam na ziemię i rozpłakałam się. Ale od kiedy 
zaczęłam pisać, przestałam myśleć o tańcu. Jory, znajdziesz coś interesującego, coś, co 
zastąpi ci 
taniec, wiem, że tak się stanie. 
Po raz pierwszy od czasu kiedy dowiedział się, że już nigdy nie będzie chodził ani 
tańczył, Jory odwrócił głowę. Już tylko to zaparło mi dech w piersiach z radości. 
Spojrzał na mnie przelotnie. W jego oczach zobaczyłam nieskrywane błyszczące łzy. 

– Czy Mel myśli o przeniesieniu się do rodziców? – zapytał ochrypłym głosem. 
Zaświtała we mnie nadzieja. Nie wiedziałam, co zrobi Melodie, nawet jeżeli wróciła już 
do równowagi. Jednak musiałam powiedzieć wszystko wprost, a tak rzadko mi się to 
udawało. 
Przegrałam z Julianem. Przegrałam z Carrie. 

Boże, proszę, nie pozwól mi przegrać z Jorym. 

– Ona cię nigdy nie opuści, jeżeli powrócisz do niej. Potrzebuje cię, chce cię. 
Odwróciłeś się od nas, a ona myśli, że odwróciłeś się również i od niej. Twoje 
przedłużające się milczenie i odmowa jedzenia były tak wymowne, Jory, że przeraziły 
Melodie. 
Ona nie jest podobna do mnie. Nie potrafi odskoczyć, kopnąć i wrzasnąć. Cały czas płacze. 
Prawie nic nie je... a przecież jest w ciąży, Jory. W ciąży z twoim dzieckiem. Przypomnij 
sobie, 
jak się czułeś, kiedy dowiedziałeś się, co zrobił twój ojciec, i rozważ, jaki wpływ na dziecko 
będzie miała twoja śmierć. Pomyśl o tym długo i spokojnie, zanim znowu powrócisz do 
rozważań, na których jest skupiony twój umysł. Pomyśl o sobie, o tym, jak bardzo chciałeś 
mieć 
własnego, rodzonego ojca. Jory, nie bądź taki jak twój ojciec i nie zostawiaj po sobie 
półsieroty. 

Nie niszcz nas, niszcząc siebie! 

– Ależ mamo! – zawołał z wielką rozpaczą. – Co ja mam robić? Nie chcę siedzieć w 
wózku inwalidzkim do końca życia! Jestem wściekły, tak cholernie wściekły, że chcę pobić 
wszystkich! Cóż ja takiego zrobiłem, żeby zasłużyć na taką karę? 
Byłem dobrym synem i wiernym mężem. A teraz nie mogę już być mężem. Nie czuję 
niczego poniżej pasa. Lepiej, żebym umarł, niż miał tak żyć! 
Schyliłam głowę i przytuliłam policzek do jego dłoni. 

– Może byłoby lepiej, Jory. Głodź się dalej i umrzyj. I nigdy nie siadaj na wózku 
inwalidzkim, i nie myśl o nikim z nas. Zapomnij o smutku, jaki nam sprawisz swoim 
odejściem. 
Zapomnij o tych wszystkich, których już z Chrisem utraciliśmy. Przystosujemy się, 
przyzwyczailiśmy się już do straty ludzi, których najbardziej kochamy. Po prostu dopiszemy 
cię 
do długiej listy osób, wobec których czujemy się winni... bo będziemy się czuli winni. 
Będziemy 
szukali i szukali, aż znajdziemy coś, co zaniedbaliśmy, i będziemy to rozdrapywać, aż 
przesłoni 
nam to świat i zabierze całą radość, i pójdziemy do grobu, winiąc się za jeszcze jedno 
zmarnowane życie. 
– Mamo! Przestań! Nie mogę już tego słuchać! 
– A ja nie mogę już wytrzymać tego, co ty nam robisz! Jory! Nie poddawaj się. 
Już nawet sama myśl o poddaniu się nie pasuje do ciebie. Walcz. Tylko spróbuj, a 
będziesz lepszy, silniejszy, przezwyciężyłeś bowiem takie przeciwności, jakich inni nie są w 
stanie nawet sobie wyobrazić. 

Słuchał. 

– Nie wiem, czy chcę walczyć. Leżę tutaj od tamtego wieczoru i myślę o tym, co mogę 
zrobić. Nie mów mi tylko, że nie muszę niczego robić, bo jesteśmy bogaci. 
Życie bez celu jest niczym, wiesz o tym. 

– A twoje dziecko... niech twoje dziecko stanie się twoim celem. Inny cel to 
uszczęśliwienie Melodie. Zostań, Jory, zostań... Nie zniosę jeszcze jednej straty, nie zniosę... 
– I 
zaczęłam płakać. 
A przecież postanowiłam nie okazywać słabości. Łkałam i mówiłam załamującym się 
głosem, nie patrząc na niego. 

– Po śmierci twojego ojca uznałam dziecko za najważniejszą rzecz w życiu. Może 
zrobiłam tak, żeby zagłuszyć w sobie poczucie winy, nie wiem. Ale kiedy pojawiłeś się w 
dniu 

świętego Walentego i położyli cię na moim brzuchu tak, żebym mogła cię widzieć, mało mi 
serce 
nie pękło z dumy. Byłeś silny i miałeś wesołe niebieskie oczy. Złapałeś mnie za palec i nie 
chciałeś puścić. Byli tam Paul i Chris. Obaj uwielbiali cię od samego początku. Byłeś 
szczęśliwym, grzecznym dzieckiem. Myślę, że wszyscy rozpuszczaliśmy cię, nigdy nie 
musiałeś 
płakać, żeby dostać to, co chciałeś. Jory, teraz już wiem, że nie można cię zepsuć. Przebija z 
ciebie taka wewnętrzna moc. W końcu będziesz szczęśliwy, że masz dziecko. Wiem to na 
pewno. 

Mówiłam to wszystko dosyć chaotycznie. Myślę, że Jory’emu było mnie żal. 

Podniósł rękę i brzegiem białego prześcieradła otarł mi łzy. 

– Czy masz jakiś pomysł na to, co mógłbym robić na wózku inwalidzkim? – zapytał nieco 
kpiącym głosem. 
– Tysiące pomysłów, Jory. Dnia by nie starczyło, żeby je wymienić. Możesz uczyć się 
gry na pianinie, studiować sztukę, uczyć się pisać. Możesz zostać instruktorem baletu. Żeby 
to 
robić, nie musisz sam wszystkiego demonstrować. 
Potrzebne są jedynie: bogate słownictwo i cierpliwość. Możesz też robić coś bardziej 
światowego, możesz zostać doradcą podatkowym, studiować prawo i trochę konkurować z 
Bartem. Tak naprawdę niewiele jest rzeczy, których nie mógłbyś robić. Wszyscy jesteśmy 
upośledzeni w taki czy inny sposób. Powinieneś o tym wiedzieć. Bart jest niesprawny w 
ukryty, 
niewidoczny sposób. Pomyśl o problemach, które miał wtedy, gdy ty tańczyłeś i wspaniale 
spędzałeś czas. Był torturowany przez psychiatrów, wdzierających się w jego najgłębsze „ja”.

Oczy miał teraz weselsze, pełne nadziei na znalezienie oparcia. 

– Pomyśl o basenie, który Bart kazał zbudować w ogrodzie. Twoi lekarze powiedzieli, że 
masz bardzo silne ramiona i po pewnych ćwiczeniach fizycznych mógłbyś znowu pływać. Co
więcej, jest cały świat elektroniki. Warto, żebyś się nim zainteresował. 
– A co TY byś chciała, żebym robił, mamo? – Głos miał cichy, miękki, ręką gładził moje 
włosy i patrzył na mnie czule. 
– Żebyś żył, Jory, to wszystko. Oczy miał pełne łez. 
– A co z tobą, tatą i Cindy? Nie wybieracie się na Hawaje? 
Od tygodni nie pomyślałam o Hawajach. Popatrzyłam drętwo przed siebie. Jak 
moglibyśmy wyjechać teraz, gdy Jory został ranny, a Melodie była w takiej rozpaczy? Nie 
mogliśmy się ruszyć. 

Foxworth Hall jeszcze raz złapał nas w pułapkę. 

NIECHĘTNA ZONA 

Razem z Chrisem zaniedbaliśmy niestety Cindy, większość czasu bowiem spędzaliśmy z 
Jorym w szpitalu. Cindy zaczynała robić się niespokojna w tym wrogim sobie domu, z Joelem
wyrażającym dezaprobatę, z Bartem, który tylko z niej szydził, i z Melodie, która na nikogo 
nie 
zwracała uwagi. 

– Mamo – jęczała Cindy – mam fatalne wakacje! To okropne lato, najgorsze. 
Bardzo mi przykro, że Jory jest w szpitalu i że nie będzie mógł chodzić ani tańczyć. Chcę 
zrobić dla niego wszystko, co tylko w mojej mocy, ale co ze mną? 
Pozwalają mu mieć tylko dwóch gości jednocześnie, a ty z tatą jesteście tam stale. Nawet 
jak jestem u niego, to przez połowę wizyty nie wiem, co powiedzieć ani co robić. Nie wiem 
również, co mam robić ze sobą, gdy tkwię tutaj. Ten dom jest tak odizolowany od świata, że 
żyje 
się tutaj jak na księżycu; nudno i nudno. 

Mówiliście, bym nie chodziła do wsi, bym nie chodziła na randki bez waszej wiedzy, a 
nigdy nie ma was na miejscu, żebym mogła zapytać o zgodę, kiedy ktoś mnie zaprosi. 
Prosiliście, 
żebym nie pływała, gdy Bart z Joelem są w pobliżu. 

Tak wielu rzeczy mi nie wolno... więc co ja mam robić? 

– Powiedz mi, co byś chciała robić? – spytałam ze współczuciem. 
Miała szesnaście lat i oczekiwała przyjemnych wakacji. Dom, który na początku 
podziwiała, okazał się, pod pewnymi względami, takim samym więzieniem dla niej, jakim 
stary 
Foxworth Hall był dla nas. 

Siedziała na podłodze ze skrzyżowanymi nogami. 

– Swoim wyjazdem nie chcę robić przykrości Jory’emu, ale tutaj chyba zwariuję. 
Melodie zamyka się całymi dniami w pokoju i nie chce mnie wpuścić. Joel przewierca 
mnie tym swoim starczym spojrzeniem. Bart udaje, że mnie nie widzi. 
Dzisiaj przyszedł Ust od mojej koleżanki, Bary Boswell. Jedzie ona na wspaniały letni 
obóz, kilkanaście kilometrów na północ od Bostonu. Niedaleko jest letni festiwal teatralny. 
Można pływać w pobliskim jeziorze, żeglować, tańczyć w każdą sobotę oraz uczyć się 
różnych 
rzemiosł. Lubię przebywać z dziewczętami w moim wieku i uważam, że taki właśnie obóz 
podobałby mi się. Możecie sprawdzić, czy ma dobrą opinię, ale pozwólcie mi tam pojechać, 
proszę, zanim zupełnie zwariuję. 

Tak chciałam, żebyśmy to lato spędzili wszyscy razem, żebyśmy się wzajemnie poznali, a 
ona chce wyjechać, zanim jeszcze zdołałam poświęcić jej trochę czasu. 

Ale rozumiałam to. 

– Porozmawiam z twoim ojcem dzisiaj wieczorem – obiecałam. – Chcemy, żebyś była 
szczęśliwa, Cindy, wiesz o tym. Przykro mi, że zajęci Jorym, zaniedbaliśmy cię. 
Porozmawiajmy teraz o tobie. Co z chłopcami, których poznałaś na przyjęciu Barta? 
Czy utrzymujesz z nimi kontakty? 

– Bart z Joelem pochowali kluczyki od samochodów, tak że nie mogę stąd odjechać. 
A zrobiłabym to bez względu na pozwolenie. Chciałam wymknąć się przez okno, ale 
wszystkie okna są tak wysoko nad ziemią, że bałam się, iż zrobię sobie krzywdę. 
Cały czas myślę o chłopcach. Brak mi ich towarzystwa, spotkań, potańcówek. Wiem, co 
myślisz, bo Joel stale mruczy, że nie mam zasad moralnych... Bardzo staram się ich 
przestrzegać, 
naprawdę staram się. Jednak nie wiem, jak długo uda mi się zachować dziewictwo. Mówię 
sobie, 
że mam być staromodna i dotrwać do ślubu, ale planuję nie wychodzić za mąż przed 
trzydziestką. 
Cóż, kiedy wychodzę z chłopakiem, który mi się podoba, i on zaczyna nalegać, to chcę się 
poddać. Lubię to uczucie podniecenia i to przyspieszone bicie serca. Moje ciało chce, żeby to 
się 
stało. Mamo, dlaczego nie mogę znaleźć tej siły, którą ty masz? Jak ja odnajdę siebie? 
Obracam 
się w świecie, który nie wie naprawdę, czego chce. Mówisz mi to cały czas. Więc jeżeli świat 
nie 
wie, to skąd ja mam wiedzieć? Chcę być taka, jaką pragniesz mnie widzieć, słodka i 
niewinna, 
ale jednocześnie chcę być pociągająca. To się wzajemnie wyklucza. Chcę, żebyście z tatą 
zawsze 
kochali mnie, tak więc staram się być taka słodka, za jaką mnie uważacie. Ale ja nie jestem 
tak 
niewinna, mamo. Zależy mi na tym, żeby wszyscy przystojni chłopcy kochali się we mnie, i 
któregoś dnia nie będę potrafiła się im oprzeć. 

Uśmiechnęłam się, widząc jej zatroskaną buzię i spojrzenie pełne obaw, że mnie 
zaszokowała. Domyśliłam się również, że się przestraszyła, iż mówiąc to, zaprzepaściła 
szansę 
na wyrwanie się z Foxworth Hall. Objęłam ją ramionami. 

– Przestrzegaj zasad moralności, Cindy. Jesteś zbyt utalentowana i zbyt piękna, żebyś 
mogła pozwolić sobie na zmarnowanie życia. Trzymaj się godnie, to i inni będą cię 
szanowali. 
– Ale, mamo, jak mogę mówić „nie” i nadal być lubiana przez chłopców? 
– Cindy, jest mnóstwo chłopców, którzy nie oczekują, że się im oddasz, i to tych ci 
potrzeba. Ci, którzy żądają tylko ciała, najprawdopodobniej porzucą cię, gdy otrzymają to, co 

chcieli. Jest coś takiego w mężczyznach, co powoduje, że chcą posiąść każdą kobietę, 
szczególnie tak wyjątkowo piękną jak ty. Pamiętaj również o tym, że kiedy nie są naprawdę 
zakochani, to później omawiają i komentują między sobą najbardziej intymne szczegóły. 

– Mamo! Z tego, co mówisz, wynika, że każda kobieta tkwi w pułapce! Ja nie chcę być 
złapana w pułapkę, ja chcę ich złapać! Ale muszę wyznać, że nie potrafię sprzeciwiać się. 
Przez 
Barta czuję się tak niepewna siebie. To przez niego chcę, aby chłopcy przekonali mnie, że jest
inaczej. Ale od dzisiaj za każdym razem, gdy jakiś oferma weźmie mnie na tylne siedzenie 
samochodu i powie, że będzie chory, jeśli nie zaspokoję jego chuci, przestanę go żałować. Po 
prostu pomyślę o tobie i o tacie i palnę go w łeb albo wsadzę mu kolano tam, gdzie zrobi mu 
sporą krzywdę. 
Rozśmieszyła mnie. Roześmiałam się pierwszy raz od tygodni. 

– W porządku, kochanie, wiem, że w końcu postąpisz tak, jak trzeba. 
Porozmawiajmy więc lepiej o tym letnim obozie, żebym mogła podać ojcu wszystkie 
szczegóły. 

– Czy to znaczy, że nie zaprzepaściłam swoich szans? – zapytała zachwycona. 
– Oczywiście, że nie. Myślę, iż Chris przyzna, że potrzebujesz trochę odpoczynku od tej 
tragedii. 
Chris zgodził się, uważając podobnie jak ja, że szesnastoletnia dziewczyna musi rozerwać 
się w czasie wakacji. Gdy Cindy dowiedziała się o tym, odwiedziła Jory’ego i wszystko mu 
opowiedziała. 

– To, że teraz wyjeżdżam, nie znaczy, że się nie przejmuję, ale jestem już tak cholernie 
znudzona, Jory. Będę często pisała i przysyłała ci małe prezenty. 
Uściskała go, ucałowała, a jej łzy kapnęły na jego gładko ogoloną twarz. 

– Nic nie może pozbawić cię tego, kim jesteś, Jory, tego czegoś, co czyni cię tak 
wyjątkowym, a co nie mieszka w twoich nogach. Chciałabym mieć cię na własność, gdybyś 
nie 
był moim bratem. 
– Tak, na pewno – powiedział z pewną ironią. – W każdym razie dziękuję. 
Zostawiliśmy Jory’ego pod opieką pielęgniarki i zawieźliśmy Cindy na najbliższe 
lotnisko. Ucałowaliśmy ją na pożegnanie. Chris wręczył córce kieszonkowe. 
Zadowolona z tej sumy, jeszcze raz pocałowała go, po czym cofnęła się, machając nam z 
zapałem. 

– Będę pisać prawdziwe listy, a nie tylko kartki, i przyślę wam zdjęcia. Dzięki za 
wszystko – obiecała. – Pamiętajcie, żeby pisać często i szczegółowo o wszystkim. A tak w 
ogóle 
to życie w Foxworth Hall podobne jest do jakiejś ponurej, mrocznej i tajemniczej powieści. 
Najgorsze, że to rzeczywistość. 
W drodze do szpitala Chris opowiedział mi o swoich planach. Nie mogliśmy przenieść się 
na Hawaje i zostawić Jory’ego na niepewnej łasce Barta i Joela. 

Melodie nie była w stanie zatroszczyć się o siebie, a co dopiero mówić o mężu w 
gorsecie, nawet gdyby wynajęła pielęgniarkę. Ani Jory, ani Melodie nie byli w formie 
pozwalającej na długą podróż samolotem i na wielomiesięczny pobyt na Hawajach. 

– Nie wiem, co ze sobą zrobię, gdy Jory wróci do Foxworth i będzie miał stałą opiekę. 
Nie będzie potrzebował mnie przez cały czas. Poczuję się niepotrzebny, chyba że znajdę sobie
coś ważnego, Cathy. Nie jestem starym człowiekiem. Mam jeszcze wiele dobrych lat przed 
sobą. 
Ze smutkiem odwróciłam głowę i popatrzyłam na niego. Nie odrywał wzroku od szosy. 

– Medycyna zawsze odgrywała ważną rolę w moim życiu – ciągnął, nie patrząc mi w 
oczy. – Nie znaczy to, że będę poświęcał więcej czasu wykonywaniu zawodu niż tobie i 
rodzinie. 
Przypomnij sobie tylko, co dla Jory’ego znaczyło przerwanie kariery... 
Przesunęłam się na siedzeniu i położyłam głowę na ramieniu Chrisa, mówiąc 
przerywanym głosem, żeby robił to, co uważa za właściwe. 

– Pamiętaj jednak – powiedziałam – że lekarz powinien mieć nieskazitelną przeszłość, a 
któregoś dnia mogą pojawić się plotki na nasz temat. 
Przytaknął, mówiąc, że rozważał już to. Tym razem zamierza zająć się pracą naukową. 
Nie będzie spotykać ludzi, którzy mogliby rozpoznać go jako Foxwortha. 

Przemyślał już całkowicie tę sprawę. Znudził się bezczynnym siedzeniem w domu. 

Musi zająć się czymś ważnym, bo w przeciwnym razie utraci swoją, tak mu potrzebną, 

tożsamość. Przybrałam pogodny wyraz twarzy, chociaż serce ścisnęło mi się, gdyż marzenia 
Chrisa o zamieszkaniu na Hawajach były również moimi marzeniami. 
Trzymając się pod rękę, weszliśmy do tego ogromnego domu, czekającego na nas niczym 
szeroko otwarta paszcza. 
Melodie tkwiła zamknięta w swoim pokoju. Joel w swoim małym, nieumeblowanym 
pomieszczeniu klęczał, modląc się przy pojedynczej świeczce. 

– Gdzie jest Bart? – zapytał Chris, rozglądając się wokoło. Wydawał się zdziwiony, że 

ktoś chce spędzać wiele godzin w tak ponurym miejscu. 

Joel skrzywił się, a potem słabo uśmiechnął, jakby przypomniał sobie, że ma wyglądać 
przyjaźnie. 

– Bart wyszedł upić się w jakimś barze. 
Nigdy nie przypuszczałam, że Bart robi takie rzeczy. Wyrzuty sumienia z powodu 
przedstawienia, które złamało bratu karierę? Żal z powodu wyjazdu Cindy? Czy Bart potrafił 
odczuwać żal? Nie wiedziałam. Przyglądałam się bezmyślnie Joelowi – był chyba bardzo 
zaniepokojony, ale co za różnicę mogło stanowić dla niego zachowanie Barta? 

Stary człowiek szedł za nami, tak jak zazwyczaj chodził za Bartem. 

– Powinien o tym wiedzieć – mruczał Joel. – W barach gnieżdżą się dziwki i nierządnice. 
Przecież ostrzegałem go przed nimi. 
Zaintrygowały mnie jego słowa. 

– Jaka jest różnica pomiędzy dziwką a nierządnicą, Joel? Skierował na mnie mgliste 
spojrzenie. Przesłonił oczy kościstą dłonią, jakby oślepiło go światło. 
– Czy kpisz ze mnie, siostrzenico? Biblia wspomina o obu, tak więc musi być jakaś 
różnica. 
– Może dziwka jest czymś gorszym od nierządnicy albo odwrotnie? Czy o tym myślałeś? 
Spojrzał na mnie, dając mi swoimi wyblakłymi oczami do zrozumienia, że męczę go 
głupimi pytaniami. 

– A więc to są ulicznice, Joel; dzisiaj mamy kurwy, cali girls i prostytutki. 
Czy one mieszczą się gdzieś pomiędzy dziwkami a nierządnicami, czy też na jedno 
wychodzi? 
Wzrok mu stwardniał, gdy przeszył mnie ostrym spojrzeniem świętego. 

– Nie lubisz mnie, Catherine. Dlaczego mnie nie lubisz? Co ja takiego zrobiłem, że mi nie 
dowierzasz? Zostanę tutaj, aby uchronić Barta przed jego najgorszymi cechami, albo jeszcze 
dzisiaj wyjadę, przez ciebie, a jestem Foxworthem bardziej niż ty. – Nagle zmienił się na 
twarzy, 
wykrzywił usta. – Nie, odwrotnie. Ty jesteś dwa razy bardziej Foxworth niż ja. 
Nienawidziłam go za to przypomnienie! Jednak zdołał mnie zawstydzić. Jakże błędnie 
tłumaczyłam sobie jego ciche sygnały. Nie broniłam się ani nie protestowałam, żeby go nie 
umacniać na zwycięskiej pozycji. Również Chris nie powiedział ani słowa, aby zapobiec 
konfrontacji, która – czuł to – prędzej czy później nastąpi. 

– Nie wiem, dlaczego miałabym ci nie dowierzać, Joel – powiedziałam głosem 
łagodniejszym, niż zazwyczaj odzywałam się do niego. – Może dlatego, że zbyt broniłeś 
swojego 
ojca i wzbudziłeś we mnie wątpliwości, czy różnisz się od niego choć trochę? 
Bez słowa, raczej z udawanym smutkiem na twarzy, odwrócił się i odszedł, powłócząc 
nogami, z rękami znowu schowanymi w niewidzialnych rękawach zakonnego habitu. 

Tego samego popołudnia, kiedy Melodie uparła się, żeby samotnie zjeść obiad w swoim 
pokoju, powzięłam decyzję. Nawet jeżeli nie będzie chciała, nawet jeżeli będzie się opierała, 
zabiorę ją do Jory’ego! 

Wkroczyłam do jej pokoju i bez słowa sprzątnęłam tacę z prawie nietkniętym obiadem. 
Melodie miała na sobie tę samą zmiętą suknię, której nie zdejmowała od kilku dni. 
Wyciągnęłam 
z garderoby jej najładniejszy letni kostium i rzuciłam na łóżko. 

– Weź prysznic, Melodie, i umyj włosy. Ubierz się gustownie. Jedziesz dzisiaj odwiedzić 
Jory’ego bez względu na to, czy ci się to podoba, czy też nie. 
Natychmiast podskoczyła i zaczęła protestować, krzycząc histerycznie, że nie może 
jeszcze pójść, że nie jest jeszcze gotowa, a ja nie mogę jej zmuszać do czegoś, czego ona nie 
chce 
robić. Zignorowałam to, co mówiła, i krzyknęłam, że ma się pospieszyć, bo nigdy nie będzie 
gotowa, i że nie pomogą żadne tłumaczenia, musi jechać. 

– Nie możesz mnie zmusić do niczego! – krzyczała Melodie z pobladłą twarzą, cofając 
się. Potem łkając błagała mnie, żeby dać jej więcej czasu na oswojenie się z myślą o 
kalectwie 
Jory’ego. Odpowiedziałam, że miała wystarczająco dużo czasu. Ja już się oswoiłam, i Chris, 
tak 
samo Cindy... a ona może udawać; w końcu jest zawodowo przygotowana do odgrywania ról.
Musiałam dosłownie zaciągnąć Melodie pod prysznic i wepchnąć do kabiny, bo chciała 
wziąć kąpiel w wannie. Ale znałam już te jej kąpiele w wannie. 
Siedziałaby tak długo, aż pomarszczyłaby się jej skóra i minęły godziny odwiedzin. 
Czekając przed drzwiami kabiny, ponaglałam Melodie do pośpiechu. 
Wyszła owinięta w ręcznik, ciągle zapłakana, w jej błękitnych oczach kryło się błaganie o 
litość. 

– Przestań ryczeć! – rozkazałam synowej, prowadząc ją do garderoby. – Będę suszyła ci 
włosy, a ty w tym czasie zrób sobie makijaż, i to tak dobrze, żeby nie było widać tych 
czerwonych obrzęków pod oczami, bo Jory jest bardzo spostrzegawczy. Musisz przekonać 
go, że 
twoja miłość do niego nie zmieniła się. 

Susząc jej piękne miodowe włosy, mówiłam, że musi znaleźć odpowiednie słowa i 
przybrać właściwy wyraz twarzy. 

Jej włosy miały wspaniały połysk i głęboki kolor, ale nie były tak rude jak moje. 

Poza tym były grubsze i zdrowsze. Delikatnie spryskałam Melodie ulubionymi 
perfumami Jory’ego, ona zaś stała jak w transie, nie wiedząc, co dalej ze sobą począć. 
Przytuliłam ją, a potem popchnęłam w kierunku drzwi. 

– Chodź, Melodie, nie będzie tak źle. Jory cię kocha i potrzebuje. Kiedy się tam już 
znajdziesz, a on spojrzy na ciebie, zapomnisz, że ma sparaliżowane nogi. 

Będziesz instynktownie wiedzieć, jak się zachować i co mówić. Wiem to, bo go kochasz. 

Blada pod makijażem, wciąż stała, patrząc na mnie pustym wzrokiem, widocznie miała co 
do tego wątpliwości. 

Tymczasem Bart wrócił z jakiegoś baru, gdzie został obsłużony wystarczająco dobrze, 
żeby uginały się pod nim kolana i żeby miał rozbiegane oczy. Opadł w głęboki fotel i 
wyciągnął 
przed siebie nogi. Za nim, jak umierająca palma, kołysał się Joel. 

– Dokąd jedziecie? – zapytał Bart niewyraźnym głosem, gdy próbowałam niepostrzeżenie 
przemycić Melodie przez hol do garażu. 
– Do szpitala – powiedziałam, ciągnąc Melodie w kierunku wielkiego garażu. – Uważam, 
że nadszedł czas, żebyś i ty znowu odwiedził swojego brata, Bart. Nie dzisiaj, ale jutro. Kup 
mu 
jakiś prezent, który ucieszy go... On tam wariuje, nic nie robiąc. 
– Melodie, nie musisz tam jechać, jeżeli tego nie chcesz – powiedział Bart, próbując 
wstać. – Nie pozwól wodzić się za nos mojej apodyktycznej matce. 
Cała drżała, cofała się, milcząco prosząc go o pomoc. Brutalnie pociągnęłam ją za sobą i 
wepchnęłam do samochodu. 
Bart, zataczając się, wszedł do garażu. Wołał do Melodie, że ją uwolni... potem stracił 
równowagę i upadł na podłogę. Nacisnęłam elektryczny przycisk otwierający wielkie drzwi 
garażowe i wyjechałyśmy. 

Całą drogę do Charlottesville, aż do momentu zaparkowania na przyszpitalnym parkingu, 
Melodie trzęsła się od płaczu i próbowała przekonać mnie, że jej wizyta może Jory’emu 
bardziej 
zaszkodzić, niż pomóc. Całą tę drogę próbowałam upewnić ją, że potrafi zapanować nad 
sytuacją. 

– Melodie, proszę, wejdź do pokoju z uśmiechem. Wejdź z tą królewską godnością, którą 

zawsze emanujesz. A kiedy znajdziesz się przy łóżku, uściskaj go i ucałuj. 

Przytaknęła, zupełnie jak przerażone dziecko. 

Wcisnęłam jej róże i inne starannie zapakowane prezenty, a wśród nich i ten, który 
wybrała, żeby dać go Jory’emu po przyjęciu urodzinowym Barta. 

– Powiedz mu, że nie byłaś u niego do tej pory dlatego, że byłaś osłabiona i chora. 
Tłumacz się zresztą, jak chcesz. Ale nawet nie wolno ci wspomnieć, że nie czujesz się już 
jego 
żoną. 
Przytaknęła sztywno jak robot, zmuszając się do dotrzymania mi kroku. 

Wychodząc z windy na szóstym piętrze, natknęłyśmy się na Chrisa idącego korytarzem. 
Rozpromienił się na widok Melodie. 

– Wspaniale, Melodie – powiedział i uściskał ją, potem zwrócił się do mnie. – 
Wyszedłem i kupiłem Jory’emu obiad i coś dla siebie. Jory jest w dosyć dobrej formie. Wypił
całe mleko i zjadł dwa kawałki placka orzechowego. Zawsze bardzo lubił placek orzechowy. 
Melodie, spróbuj, jeśli zdołasz, namówić go, żeby zjadł jeszcze ten placek. Traci na wadze, a 
ja 
chciałbym to zatrzymać. 

Stała bez słowa. Kiwnęła głową, patrząc w kierunku drzwi z numerem sześćset sześć, 
jakby za nimi znajdowało się krzesło elektryczne. Chris klepnął ją przyjacielsko w ramię, 
pocałował mnie i odwrócił się. 

– Idę porozmawiać z lekarzami. Przyjdę później i zabiorę was do domu. 
Starałam się, jak mogłam, ale nie byłam pewna siebie, gdy skierowałam Melodie w stronę 
zamkniętych drzwi pokoju Jory’ego. Miał obsesję na punkcie zamykania drzwi, tak aby nikt 
obcy 
nie mógł zobaczyć byłej gwiazdy baletu leżącej bezradnie w łóżku. Zapukałam w umówiony 
sposób: raz, a potem dwa razy. 

– Jory, to tylko ja, mama. 
– Wejdź, mamo! – zawołał weselszym niż zazwyczaj głosem. – Tata powiedział mi, że za 
chwilę będziesz. Mam nadzieję, że przyniosłaś mi dobrą książkę. 

Skończyłem... – Przerwał na widok wchodzącej Melodie. 

Ponieważ dzwoniłam do Chrisa i powiedziałam mu o swoich planach, Chris pomógł 

Jory’emu przebrać się. Jory miał teraz na sobie niebieską jedwabną górę od piżamy. Włosy 
miał 
starannie uczesane, twarz gładko ogoloną. Był, po raz pierwszy od wypadku, ostrzyżony. 
Wyglądał lepiej niż kiedykolwiek od czasu tego okropnego wieczoru. 

Próbował się uśmiechnąć. Nadzieja zabłysła w jego oczach na widok Melodie. 

Stanęła tam, gdzie ją popchnęłam, i nie zrobiła kroku w kierunku Jory’ego. 

Wyczekujący uśmiech zamarł mu na ustach, gdy próbował ukryć swoją tęsknotę... 
niepewny płomyk nadziei, gdy próbował spotkać jej spojrzenie. Unikała jego wzroku. 
Uśmiech 
zniknął mu z twarzy wraz z płomykiem nadziei w oczach. Teraz Jory miał już martwe oczy. 
Odwrócił twarz do ściany. 

Podeszłam z tyłu do Melodie, popchnęłam ją w kierunku łóżka, zanim jeszcze spojrzałam, 
jaki ona ma wyraz twarzy. Stała z rękami pełnymi czerwonych róż i prezentów, przyrośnięta 
do 
podłogi i trzęsąca się jak osika na wietrze. Dałam jej ostrego kuksańca. 

– Powiedz coś – szepnęłam. 
– Hej, Jory – powiedziała drżącym, słabym głosem. Popchnęłam ją bliżej. – Przyniosłam 
ci róże... – dodała. 

Nadal miał twarz zwróconą do ściany. 

Znowu trąciłam ją. Pomyślałam, że powinnam wyjść i zostawić ich samych; 

przestraszyłam się jednak, że kiedy to zrobię, ona odwróci się i ucieknie. 

– Przepraszam, że do tej pory nie odwiedziłam cię – powiedziała Melodie, jąkając się i 
przysuwając pomaleńku do jego łóżka. – Przywiozłam ci również prezenty... parę 
drobiazgów. 
Twoja matka mówiła, że ich potrzebujesz. 
Odwrócił gwałtownie głowę. Ciemne oczy miał pełne gniewu i oburzenia. 

– I moja matka zmusiła cię do przyjścia, tak? A więc nie musisz tu zostawać. 
Doręczyłaś mi te róże i prezenty, a teraz wynoś się już! 
Melodie załamała się; upuściła róże na łóżko, a prezenty na podłogę. Krzyknęła, gdyż 
chciała wziąć go za rękę, a on ją gwałtownie usunął. 

– Kocham cię, Jory... i jest mi przykro, tak przykro... 
– Ani przez chwilę nie wątpię, że jest ci przykro! – krzyczał. – Przykro widzieć, jak cała 
wspaniałość zniknęła w jednej chwili i zostałaś związana z mężem kaleką. A więc nie jesteś 
związana, Melodie! Możesz wystąpić jutro o rozwód i wyjechać stąd. 
Odwracając się w kierunku drzwi, byłam przepełniona współczuciem dla niego... i dla 
niej. Wymknęłam się cicho z pokoju, zostawiając drzwi uchylone na tyle, żeby słyszeć i 
widzieć, 
co się tam dzieje. Bałam się, że Melodie skorzysta z okazji i wyjdzie albo zrobi coś, co zabije 
w 
Jorym wolę życia. Z całej duszy chciałam temu zapobiec. 

Melodie pozbierała rozsypane kwiaty, wyrzuciła do kosza uschnięte rośliny, w 
przylegającej łazience nalała wody do wazonu, a potem poukładała w nim czerwone róże. 
Robiła 
to tak starannie i tak długo, jakby w ten sposób mogła powstrzymać Jory’ego od załamania 
się. 
Kiedy skończyła, odwróciła się w stronę łóżka i podniosła trzy prezenty. 

– Czy chcesz, żeby je otworzyć? – spytała niepewnie. 
– Niczego nie potrzebuję – powiedział stanowczo, znowu wpatrując się w ścianę, tak że 
widziała tylko tył jego zmierzwionej czupryny. 
Zaczerpnęła skądś odwagi. 

– Myślę, że spodoba ci się to, co jest w środku. Wiele razy słyszałam, jak mówiłeś, czego 
byś chciał... 
– Wszystko, czego kiedykolwiek chciałem, to tańczyć do czterdziestki – powiedział 
zdławionym głosem. – Teraz to już przeszłość i nie potrzebuję ani żony, ani partnerki do 
tańca, 
niczego nie chcę i nie potrzebuję. 
Położyła prezenty na łóżku i stała, wykręcając blade, szczupłe ręce, a z oczu zaczęły jej 
kapać łzy. 

– Kocham cię, Jory – załkała. – Chciałam wszystko zrobić dobrze, ale nie jestem tak 
dzielna jak twoja matka i ojciec i dlatego nie odwiedziłam cię do tej pory. 
Twoja matka chciała, bym powiedziała, że byłam chora i nie mogłam przyjść, ale ja 
mogłam. Siedziałam w domu i płakałam, i miałam nadzieję, że znajdę siłę, żeby uśmiechnąć 
się, 
kiedy w końcu tutaj przyjdę. Przyszłam, wstydząc się swojej słabości, tego, że nie robię 
wszystkiego, co powinnam, teraz, kiedy mnie potrzebujesz... Im dłużej nie przychodziłam, 
tym 
trudniej mi było przełamać się. 

Bałam się, że nie będziesz rozmawiał ze mną, nie będziesz patrzył na mnie i że zrobię coś 
głupiego, co spowoduje, że mnie znienawidzisz. Nie chcę rozwodu, Jory. 

Nadal jestem twoją żoną. Chris zaprowadził mnie wczoraj do ginekologa; nasze dziecko 
rozwija się normalnie. 

Nieśmiało sięgnęła po jego rękę. Szarpnął nią spazmatycznie, jakby jej ręka parzyła, ale 
nie odsunął jej. To Melodie odsunęła swoją. 

Z miejsca, gdzie stałam, widziałam wyraźnie twarz Jory’ego, widziałam również, że 
płacze i stara się to ukryć przed Melodie. Łzy napłynęły mi do oczu, gdy tak stałam, czując 
się 
jak intruz niemający prawa podglądać i podsłuchiwać. A mimo to nie mogłam się ruszyć. 

Pamiętałam, że kiedyś odeszłam na chwilę od Juliana, a gdy wróciłam, on już nie żył. Jaki 
ojciec, 
taki syn, jaki ojciec, taki syn – uderzał w mojej głowie bęben strachu. 

Spróbowała dotknąć jego włosów. 

– Nie odwracaj się ode mnie, Jory. Spójrz na mnie. Niech zobaczę, że nie znienawidziłeś 
mnie za to, iż nie było mnie przy tobie wtedy, kiedy najbardziej byłam potrzebna. Krzycz na 
mnie, bij mnie, ale nie odmawiaj rozmowy. Wszystko mi się pogmatwało. Nie mogę spać po 
nocach, czuję, że powinnam była powstrzymać cię od zatańczenia roli Samsona. Nigdy nie 
znosiłam tego właśnie baletu, ale nie chciałam ci tego mówić, bo opracowywałeś jego 
choreografię i byłeś z niej zadowolony. – Otarła łzy i uklękła obok łóżka. Ujęła ręce Jory’ego 
i 
pochyliła głowę. 
Jej niski głos z trudem dochodził do moich uszu. 

– Możemy urządzić nasze wspólne życie. Możesz nauczyć mnie, jak żyć. 
Gdziekolwiek poprowadzisz, Jory, pójdę za tobą... Powiedz mi tylko, że chcesz, abym 
została. 
Może dlatego, że Melodie miała twarz ukrytą w jego dłoniach, a jej łzy zmoczyły mu 
ręce, odwrócił głowę i popatrzył na nią z tragicznym cierpieniem w oczach. 
Przełknął ślinę i przemówił, wycierając jej łzy brzegiem prześcieradła. 

– Nie chcę, żebyś została, jeżeli życie ze mną miałoby stać się dla ciebie ciężarem. 
Zawsze możesz powrócić do Nowego Jorku i tańczyć z innymi partnerami. 
To, że jestem kaleką, nie oznacza, że ty również musisz być sparaliżowana. Masz swoją 
karierę i lata owocnej pracy przed sobą. Więc odejdź, Mel, z moim błogosławieństwem... nie 
potrzebuję cię teraz. 

Pękało mi serce, bo wiedziałam, że jest całkiem odwrotnie. 
Spojrzała na niego. Makijaż miała całkiem rozmazany od płaczu. 

– Jak mogłabym żyć sama, Jory? Zostanę. Będę ze wszystkich sił starała się być dobrą 
żoną. – Przerwała, a ja pomyślałam, że to źle, cholernie źle. Dała mu bowiem czas na to, żeby
uświadomił sobie, iż niepotrzebna mu żona, tylko pielęgniarka i towarzyszka, a także matka 
dla 
jego dziecka. 
Zamknęłam oczy i zaczęłam się modlić. Boże, pozwól jej znaleźć właściwe słowa. 
Dlaczego nie mówi mu, że balet bez niego nie ma dla niej żadnego znaczenia? 
Dlaczego nie powiedziała, że liczy się tylko jego szczęście? Melodie, Melodie, powiedz 

coś, co pozwoli mu uwierzyć, że jego kalectwo jest bez znaczenia, że zawsze zostanie tym 
mężczyzną, którego pokochała. Ale ona nie powiedziała niczego takiego. 

Odpakowała i pokazała mu prezenty, podczas gdy on przyglądał się jej coraz 
smutniejszymi oczami. 

Podziękował jej za powieść, którą mu przyniosła (wybraną przeze mnie); podziękował za 
podróżny zestaw do golenia, składający się z maszynki elektrycznej, zwykłej maszynki na 
żyletki 

o podwójnym ostrzu, piany do golenia i pędzla w srebrnym uchwycie oraz okrągłego lusterka 
z 
niezawodną przyssawką, umożliwiającą mocowanie w dowolnym miejscu. Był tam również 
zabawny srebrny kubek zawierający mydło, wodę kolońską i płyn po goleniu. Na koniec 
otworzyła najwspanialszy prezent – wielką mahoniową szkatułkę z farbami wodnymi. Chris 
zamierzał nauczyć Jory’ego malowania tą techniką zaraz po jego powrocie do domu. 
Jory dłuższą chwilę wpatrywał się w farby, jednak bez większego zainteresowania, po 
czym odwrócił głowę. 

– Masz dobry gust, Mel. Pochyliła głowę. 
– Czy potrzebujesz czegoś jeszcze? 
– Nie. Idź już. Jestem śpiący. Miło było znowu cię widzieć, ale jestem zmęczony. 
Cofnęła się z wahaniem, a mnie serce krwawiło za nich oboje. Tak bardzo byli zakochani 
przed wypadkiem, lecz cała ta namiętność utonęła w potopie jej szoku i jego upokorzenia. 
Wkroczyłam do pokoju. 

– Mam nadzieję, że niczego nie przerywam, ale myślę, że Jory jest już zmęczony, 
Melodie. – Uśmiechnęłam się wesoło do obojga. – Jory, zobaczysz, co zaplanowaliśmy na 
twój 
powrót do domu. Jeżeli malowanie nie interesuje cię w tej chwili, to zainteresuje cię później. 
W 
domu czeka na ciebie mnóstwo innych rzeczy. 
Będziesz pewnie ciekaw, ale nie mogę ci niczego powiedzieć. To ma być wielka 
powitalna niespodzianka. 
Chciałam go objąć, ale nie było to łatwe, gdyż z powodu gorsetu tułów miał duży i ciężki. 
Pocałowałam go w policzek, potarmosiłam za włosy i ścisnęłam palce. 

– Wszystko będzie dobrze, kochanie – szepnęłam. – Musi się nauczyć, tak jak i ty, 
akceptować to. Bardzo się stara, a jeśli nie powiedziała słów, których oczekiwałeś, to dlatego,
że 
jest jeszcze zszokowana i nie potrafi jasno myśleć. 
Uśmiechnął się ironicznie. 

– Tak, mamo, z pewnością. Po prostu kocha mnie tak samo jak wtedy, gdy mogłem 
chodzić i tańczyć. Nic się nie zmieniło. 
Melodie wyszła już z pokoju i czekała na mnie na korytarzu, tak że nic z tego nie słyszała. 
W drodze do domu stale powtarzała: 

– Och, Boże, mój Boże... och, mój Boże... co my teraz zrobimy? 
– Świetnie się spisałaś, Melodie, po prostu świetnie. Następnym razem będzie jeszcze 
lepiej – powiedziałam wesoło. 
Minął tydzień. Druga wizyta Melodie wypadła lepiej, a trzecia nawet jeszcze lepiej. Moja 
synowa już nie stawiała oporu, kiedy mówiłam jej, gdzie ma iść. 

Wiedziała bowiem, że opór na nic się nie zda. 

Pewnego dnia siedziałam w swojej gotowalni przed długim lustrem, starannie malując 

sobie rzęsy. Pojawił się Chris z rozradowaną miną. 

– Mam ci coś wspaniałego do powiedzenia – zaczął. – W ubiegłym tygodniu odwiedziłem 
zespół naukowy na uniwersytecie i złożyłem podanie o przyjęcie do grupy prowadzącej 
badania 
nad rakiem. Mają oni, oczywiście, świadomość, że jestem tylko biochemikiem amatorem. 
Jednak 
niektóre z moich odpowiedzi zainteresowały ich i poprosili mnie, żebym przyłączył się do 
zespołu. Cathy, drżę z radości na myśl, że będę miał coś konkretnego do roboty. Bart zgodził 
się, 
żebyśmy zostali tutaj tak długo, jak będziemy chcieli, albo dopóki on się nie ożeni. 
Rozmawiałem z Jorym – chce być blisko nas. Jego mieszkanie w Nowym Jorku jest bardzo 
małe. 
Tutaj są szerokie korytarze i przestronne pokoje, po których będzie mógł swobodnie 
poruszać się na wózku. Teraz mówi, że nigdy nie będzie go używał, ale zmieni zdanie, gdy 
tylko 
zdejmą mu gorset. 

Entuzjazm Chrisa do nowej pracy był zaraźliwy. Chciałam widzieć go zadowolonego, 
zajętego czymś, co odwróciłoby jego uwagę od problemów z Jorym. Posadził mnie na 
kolanach, 
aby szybko dokończyć historię. Niektórych rzeczy nie rozumiałam, bo często zapominał się i 
przechodził na medyczny żargon, co brzmiało dla mnie jak tureckie kazanie. 

– Czy będziesz szczęśliwy, Chris? To takie ważne, żebyś robił w życiu to, co chcesz. 
Szczęście Jory’ego jest również ważne, ale nie chciałabym, żebyś siedział tutaj, gdy Bart 
zacznie 
być nieznośny. Bądź szczery, Chris... czy będziesz tolerował Barta tylko ze względu na to, by 
Jory miał wspaniałe miejsce do mieszkania? 
– Catherine, moja droga, będę szczęśliwy tak długo, jak długo ty tutaj będziesz. 

Jeśli chodzi o Barta, to wytrzymałem z nim już tyle lat, że wytrzymam jeszcze tyle, ile 
będzie trzeba. Wiem, kto przeprowadzi Jory’ego przez ten krytyczny okres. Ja mogę trochę 
pomóc, ale to ty przynosisz mu radość swoim gawędziarstwem, wesołością, naręczami 
prezentów 
i ciągłymi zapewnieniami, że Melodie zmieni się. 

On każde twoje słowo rozważa tak, jakby pochodziło wprost od Boga. 

– Ale ty będziesz stale wyjeżdżał i niewiele będziemy cię widzieli – jęknęłam. 
– Hej, nie rób takiej miny. Będę codziennie wracał, i to przed zmrokiem. 
Zaczął mi tłumaczyć, że nie będzie musiał jeździć na uniwersytet do laboratorium przed 
dziesiątą rano, tak że pozostanie nam mnóstwo czasu na wspólne śniadanie. Nie będzie 
nagłych 
telefonów wzywających go w nocy, będą wolne weekendy i miesięczny płatny urlop, chociaż 
pieniądze nie mają dla nas znaczenia. Będziemy jeździli na spotkania, gdzie poznamy ludzi z 
nowymi ideami, ludzi twórczych, w których towarzystwie zawsze dobrze się czuję. 

Wychwalał i wychwalał zalety swojego nowego przedsięwzięcia, chcąc, żebym 
zaakceptowała coś, czego, wydaje się, bardzo pragnął. Mimo to spałam tej nocy w jego 
ramionach pełna obaw, życząc sobie, żebyśmy nigdy już nie powracali do tego domu, który 
przywoływał tyle straszliwych wspomnień i był przyczyną tak wielu tragedii. 

Około północy, nie mogąc zasnąć, wstałam i usiadłam w gabinecie przylegającym do 
naszej sypialni. Zaczęłam robić na drutach coś, co miało być dziecinną czapeczką. 

Gdy tak z zapałem dziergałam ani na chwilę nie przerywając pracy, czułam się chyba tak, 
jak musiała czuć się moja matka. Tak jak ona, nigdy nie odkładałam niczego, dopóki nie 
skończyłam. 

Rozległo się ciche pukanie do drzwi i Melodie spytała, czy może wejść. 

– Oczywiście, wejdź – odpowiedziałam, zadowolona z jej wizyty. – Cieszę się, że 
zobaczyłaś światło pod moimi drzwiami. Myślałam o tobie i o Jorym w trakcie tego 
dziergania. 
Nie potrafię przestać, jak już zacznę coś robić. 
Podeszła niepewnym krokiem i przysiadła obok mnie na krawędzi kanapki; jej 
niepewność natychmiast wzbudziła moją czujność. Zerknęła na robótkę i odwróciła głowę. 

– Muszę z kimś porozmawiać, Cathy, z kimś mądrym, takim jak ty. 
Zabrzmiało to żałośnie i dziecinnie, bardziej dziecinnie, niż gdyby to była Cindy. 
Odłożyłam robótkę, odwróciłam się i objęłam ją. 

– Płacz, Melodie, płacz. Masz wystarczające powody, żeby płakać. Byłam szorstka dla 

ciebie, wiem o tym. 
Opuściła głowę na moje ramię i załkała z rezygnacją. 

– Pomóż mi, Cathy, proszę, pomóż mi. Nie wiem, co robić. 
Stale myślę o Jorym, o tym, jak okropnie musi się czuć. Myślę o sobie, o swoich 
uczuciach. Cieszę się, że zmusiłaś mnie do odwiedzenia go, a jednocześnie nienawidzę cię za 
to. 
Dzisiaj, gdy poszłam tam sama, uśmiechnął się, jakby to coś dla niego oznaczało. Wiem, że to
dziecinne. Jednak za każdym razem zmuszam się, żeby wejść do niego. Nienawidzę tego 
widoku, 
jak leży nieruchomo na łóżku, poruszając jedynie głową i rękami. Całuję go, trzymam za 
rękę, 
ale gdy tylko zacznę mówić o jakichś drobnych, ważniejszych sprawach, odwraca głowę do 
ściany i nie odpowiada. Cathy... ty myślisz, że on uczy się akceptować swoje kalectwo, ale ja 
myślę, że on pragnie śmierci; i to jest moja wina, moja wina! Rozszerzyły mi się oczy ze 
zdumienia. 

– Twoja wina? To był wypadek. Nie możesz winić siebie. 
– Ty nie rozumiesz, dlaczego tak się czuję! – wyrzuciła jednym tchem. – To poczucie 
winy nie daje mi spokoju. To dlatego, że jesteśmy tutaj, w tym przeklętym domu! Jory nie 
chciał 
mieć jeszcze dziecka. Musiałam przed ślubem obiecać mu, że nie powiększymy rodziny, 
dopóki 
przynajmniej przez dziesięć lat nie będziemy na szczycie, a ja świadomie złamałam słowo i 
przestałam brać pigułki. Pragnęłam mieć pierwsze dziecko przed trzydziestką. Uważałam, że 
gdy 
dziecko zostanie poczęte, to już nie będzie chciał, żebym przerwała ciążę. Gdy mu o tym 
powiedziałam, oszalał! Krzyczał na mnie i żądał usunięcia płodu. 
– Och, nie... – Byłam wstrząśnięta myślą, że nie znałam Jory’ego tak dobrze, jak mi się 
wydawało. 
– Nie wiń go; ja jestem winna. Taniec jest jego światem – ciągnęła Melodie, łapiąc 
powietrze, jakby cały dzień biegła pod górę. – Nie powinnam była tego robić. Powiedziałam, 
że 
po prostu zapomniałam. Od dnia ślubu wiedziałam, że dla niego na pierwszym miejscu jest 
taniec, dopiero potem ja. Nigdy mnie nie okłamywał ani nie mówił nigdy inaczej, chociaż 
kochał 
mnie. A ponieważ byłam w ciąży, przerwaliśmy tournee, przyjechaliśmy tutaj... i zobacz, co 
się 
stało! To nie jest w porządku, Cathy, nie w porządku! Gdyby nie dziecko, bylibyśmy teraz w 
Londynie. Jory byłby na scenie, kłaniał się, przyjmował hołdy, kwiaty, robiłby to, do czego 
został stworzony. Oszukałam go i przez to spowodowałam ten wypadek. I co on będzie teraz 
robił? Jak mogę wynagrodzić to, co mu ukradłam? 

Trzęsła się w moich objęciach. Cóż mogłam powiedzieć? Zagryzłam wargi z żalu nad nią 
i nad Jorym. Pod pewnymi względami byłyśmy do siebie podobne; przecież ja 
doprowadziłam do 
śmierci Juliana, opuszczając go, wyjeżdżając do Hiszpanii, i to spowodowało jego koniec. 
Nie 
krzywdziłam rozmyślnie, po prostu podświadomie robiłam to, co czułam, że jest słuszne. Tak 
jak 
Melodie zrobiła to, co uznała za właściwe. 

Kto zliczy kwiaty, które uschły przy okazji wyrywania zielska? Potrząsnęłam głową, 
wyrywając się z mroków przeszłości i całkowicie koncentrując się na chwili obecnej. 

– Melodie, tak samo jest winien Jory. Nie możesz za wszystko winić siebie. Teraz jest 
uszczęśliwiony mającym narodzić się dzieckiem. Wielu mężczyzn sprzeciwia się, gdy ich 
żony 
pragną dziecka, ale gdy już ujrzą to, co stworzyli, zmieniają się. Jory leży tam w swoim 
łóżku, 
tak jak ty w swoim, i zastanawia się, jak będzie wyglądało jego małżeństwo teraz, gdy nie 
może 
tańczyć. To on jest sparaliżowany. To on musi zmierzyć się z codziennym życiem, wiedząc, 
że 
nie może podnieść się z łóżka; wiedząc, że nie może usiąść na normalnym krześle i wstać z 
niego, kiedy ma na to ochotę; że nie może spacerować w deszczu, biegać po trawie, a nawet 
normalnie pójść do łazienki. 
Wszystkie proste, zwykłe codzienne czynności będą teraz dla niego bardzo trudne. 

A pomyśl, kim on był. To jest straszny cios zadany jego dumie. Nawet nie próbował 
walczyć, obawiając się, że będzie dla ciebie zbyt dużym ciężarem. Ale posłuchaj tylko, tego 
popołudnia, kiedy byłam u niego, powiedział, że chce wydostać się z depresji. I zrobi to. 
Zrobi to 
w dużej mierze dzięki temu, że pomogłaś mu samymi tylko odwiedzinami i przebywaniem z 
nim. 
Za każdym razem, gdy tam jesteś, upewniasz go o swojej miłości. 

Dlaczego odsunęła się ode mnie i odwróciła twarz? Niecierpliwym ruchem otarła łzy z 
twarzy, potem wytarła nos i usiłowała powstrzymać łkanie. 
Zaczęła znowu mówić z pewnym wysiłkiem. 

– Nie wiem, co to jest, ale mam okropne sny. Budzę się przerażona, myśląc, że zaraz 
wydarzy się coś jeszcze straszniejszego. Jest coś przeklętego w tym domu. 
Coś dziwnego i strasznego. Kiedy lęk mija, kiedy Bart siedzi w swoim biurze, a Joel 
modli się w tym okropnym pustym pokoju, leżę w łóżku i mogę przysiąc, że słyszę, jak cały 
dom 
szepcze, woła mnie. Słyszę szum wiatru i zdaje mi się, że usiłuje coś mi powiedzieć. Słyszę 
skrzypienie podłogi przed progiem, zrywam się, biegnę otworzyć drzwi, lecz nikogo nie ma, 
nigdy nikogo nie ma. Podejrzewam, że to tylko moja wyobraźnia, ale mówiłaś, że i tobie się 
to 

zdarza. Tak dużo rzeczy niewytłumaczalnych. Czy ja tracę zmysły, Cathy? 

– Och, Melodie – szepnęłam, próbując przytulić ją znowu, ale odsunęła się, siadając na 
drugim końcu kanapki. 
– Cathy, dlaczego ten dom tak bardzo się różni? 
– Różni od czego? – spytałam zaniepokojona. 
– Od innych domów. 
Patrzyła ze strachem w kierunku drzwi. 
– Czy nie czujesz tego? Nie słyszysz? Czy wiesz, że ten dom oddycha, jakby miał własne 
życie? 
Oczy rozszerzyły mi się, a w salonie powiało chłodem. Z sypialni dochodził regularny, 
ciężki oddech Chrisa. Melodie, zazwyczaj małomówna, pospiesznie mówiła: 

– Ten dom chce wykorzystać ludzi w nim mieszkających do podtrzymania swojego życia. 
Jest jak wampir wysysający z nas całą życiodajną krew. Wolałabym, żeby nie był 
odbudowany. 
To nie jest nowy dom. Stoi tutaj od wieków. Tylko tapety, farba i meble są nowe, ale te 
schody w 
foyer? Nigdy nie zdarzyło mi się, żebym idąc tamtędy, nie spotkała duchów... 
Złapało mnie coś w rodzaju paraliżu. 
Każde jej słowo było przerażająco prawdziwe. Ja też słyszałam oddech tego domu! 
Próbowałam wrócić do rzeczywistości. 

– Posłuchaj, Melodie. Bart był jeszcze małym chłopcem, kiedy moja matka kazała 
odbudować ten dom na fundamentach starego dworu. Dom był gotów jeszcze przed jej 
śmiercią, 
ale niewykończony w środku. Kiedy odczytano testament, okazało się, że matka zostawiła 
posiadłość Bartowi. Chris miał być kuratorem zarządzającym majątkiem do czasu uzyskania 
przez Barta pełnoletniości. Stwierdziliśmy wtedy, że byłoby szkoda pozostawić dom 
niewykończony. Chris i jego adwokaci skontaktowali się z architektami i przedsiębiorcami 
budowlanymi. Doprowadzono prace do końca, zostawiając na później tylko drobne roboty w 
środku. Miało to poczekać do czasu, aż Bart przyjedzie tutaj jako student i każe dekoratorom 
wnętrz urządzić Foxworth Hall tak, jak był urządzony w dawnych czasach. Ale masz rację. Ja
też 
wolałabym, żeby ten dom pozostał w gruzach... 
– Być może twoja matka wiedziała, że mógł on dać Bartowi poczucie pewności siebie. 
Jest taki imponujący. Czy zauważyłaś, jak Bart się zmienił? Nie jest już podobny do tego 
małego 
chłopca, który lubił ukrywać się w cieniu i czaić pomiędzy drzewami. Jest tutaj panem na 

włościach. Albo może raczej królem gór, bo jest tak bogaty, tak strasznie bogaty... 

Jeszcze nie... jeszcze nie, pomyślałam. Jednak jej słaby, szepczący głos zaniepokoił mnie. 
Nie chciałam, żeby Bart był pyszny jak średniowieczny władyka. 

Ale ona ciągnęła: 

– Bart jest szczęśliwy, Cathy, nadzwyczaj szczęśliwy. Powiedział mi, że żal mu Jory’ego. 
Potem zadzwonił do notariusza z pytaniem, dlaczego odkładają ponowne odczytanie 
testamentu 
babki. Odpowiedzieli mu, że nie mogą odczytać dokumentu, dopóki nie zbiorą się wszystkie 
osoby w nim wymienione, tak więc odłożyli to do dnia powrotu Jory’ego ze szpitala. 
Odczytają 
testament w biurze Barta. 
– Skąd wiesz tak dużo o interesach Barta? – spytałam ostro z nagłymi podejrzeniami co 
do czasu spędzanego przez nią samotnie w domu mojego drugiego syna... i tego starego 
człowieka, który zazwyczaj przebywał w ciasnym, pustym pokoju, służącym mu za kaplicę. 
Joel z zadowoleniem przywitałby zniszczenie Jory’ego, gdyby to tylko mogło ucieszyć 
Barta. W oczach Joela tancerz eksponujący swoje ciało był nie lepszy od najgorszego 
grzesznika. 
Skaczący i tańczący przed kobietami, ubrany tylko w przepaskę na biodrach... Popatrzyłam 
znowu na Melodie. 

– Czy dużo czasu spędzasz z Bartem? Wstała szybko. 
– Jestem już zmęczona, Cathy. Powiedziałam wystarczająco wiele, żebyś wzięła mnie za 
wariatkę. Czy wszystkie kobiety oczekujące dziecka mają takie koszmarne sny? Czy ty 
miałaś? 
Boję się o dziecko, że przez to moje zamartwianie się o Jory’ego może urodzić się 
nienormalne. 
Uspokajałam ją, jak mogłam, ale cała trzęsłam się w środku i później w nocy zaczęłam 
rzucać się i przewracać, aby uwolnić się od koszmarów, aż Chris poprosił, żebym dała mu 
trochę 
pospać. Objęłam go ramionami i przylgnęłam jak do jakiejś niezatapialnej tratwy, jakbym 
łapała 
się ostatniej deski ratunku, która miała uchronić mnie przed utonięciem w okrutnym morzu 
zwanym Foxworth Hall. 

POWRÓT DO DOMU 

W końcu dekoratorzy, których najęłam do urządzenia apartamentów Jory’ego, skończyli 
pracę. Razem z Melodie sprawdzałyśmy, czy zostało zrobione wszystko, aby pokój był 
wesoły i 
przytulny. 

– Jory lubi żywe kolory i dużo światła w przeciwieństwie do tych, którzy wolą mrok, 
ponieważ uważają, że lepiej w nim wyglądają – tłumaczyła Melodie z dziwnym wyrazem 
oczu. 
Wiedziałam, oczywiście, że ma na myśli Barta. Rzuciłam jej żartobliwe spojrzenie, 
zastanawiając się znowu, ile czasu spędza z Bartem, o czym rozmawiają i jakie znaczenie 
przywiązuje ona do tych spotkań. Z pewnością smutek, który widziałam w jej oczach, mógł 
zachęcić Barta do zalotów. A kiedy byłby lepszy czas niż teraz, gdy nie ma Jory’ego, a 
Melodie 
jest w rozpaczliwej sytuacji? Otworzyłam więc mój zawór bezpieczeństwa... Melodie 
lekceważyła Barta. Mogła potrzebować rozmów z nim, ale to było wszystko. 

– Powiedz mi, w czym jeszcze mogę pomóc – powiedziałam, chcąc, żeby większość 
przygotowań robiła sama, żeby czuła się potrzebna, pożyteczna. 
W odpowiedzi pierwszy raz uśmiechnęła się z pewnym zadowoleniem. 

– Możesz mi pomóc posłać łóżko nową pościelą. Rozerwała plastykowe opakowanie. 
Przy tym ruchu zakołysały się jej pełniejsze już piersi, a dżinsy zaczęły ujawniać 
nieznaczną wypukłość brzucha. 
Martwiłam się o nią prawie tak samo jak o Jory’ego. Przyszła matka musi więcej jeść, pić 
mleko, brać witaminy. Ostatnio zmieniła się. 
Była całkowicie pogodzona z nieszczęściem Jory’ego. Chciałam tego, jednak nastąpiło to 
zbyt szybko i sprawiało wrażenie wyreżyserowanej pozy. 
Wkrótce pojawiło się wytłumaczenie jej pewności siebie. 

– Cathy, Jory wyzdrowieje i znowu będzie tańczył. Śniło mi się to ostatniej nocy, a moje 
sny zawsze się sprawdzają. 
Domyśliłam się, że zamierza zrobić to, co ja robiłam na początku: przekonać siebie, że 
Jory pewnego dnia wyzdrowieje, i na tej nadziei opierać życie swoje... i jego. 
Chciałam powiedzieć jej to, co opowiadał mi Chris, ale pojawił się w korytarzu Bart. Jego 
ciężkie kroki głucho dudniły w długim mrocznym holu. Popatrzył groźnie na niegdyś ciemne 
ściany, przemalowane teraz na biało, tak że obraz przedstawiający brzeg morza wyglądał na 
ich 

tle znakomicie. Widać było, że jest niezadowolony z naszych zmian. 

– Zrobiliśmy to ze względu na Jory’ego – powiedziałam, zanim zdążył zaprotestować, 
podczas gdy Melodie stała cicho i patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami, bezbronnym 
spojrzeniem dziecka złapanego na gorącym uczynku. – Wiem, że chcesz, by twój brat był 
szczęśliwy, a nikt bardziej od Jory’ego nie lubi morza, fal, piasku i ptaków morskich. Tak 
więc 
umieściliśmy tutaj odrobinę morza, aby uświadomić Jory’emu, że wszystkie ważne w życiu 
rzeczy są dla niego wciąż dostępne. U góry niebo, na dole ziemia, a pomiędzy nimi morze. 
Niczego nie może mu brakować, Bart. Musi mieć to, co będzie utrzymywało go przy życiu i 
dawało szczęście, i wiem, że chcesz mieć w tym swój udział. 
Patrzył na Melodie, prawie mnie nie słuchając. Jego spojrzenie przykuwały te duże piersi, 
potem przeniósł wzrok na zarys dziecka wypełniającego jej brzuch. 

– Melodie, mogłaś przyjść do mnie i zapytać, zanim zaczęłaś coś robić, ponieważ to ja 
płacę rachunki. 
Całkowicie mnie ignorował, zupełnie jakby mnie tam w ogóle nie było. 

– Och, nie – zaprotestowała Melodie. – Mamy z Jorym pieniądze. Możemy zapłacić za 
zmiany, które tu porobiliśmy... 
Nie myślałam, że będziesz miał coś przeciwko temu, tak się o niego troszczyłeś. 

– Nie musisz za nic płacić – powiedział Bart z zadziwiającą serdecznością. – W dniu, w 
którym Jory wróci do domu, wieczorem przyjadą notariusze przeczytać testament i wtedy 
poznam dokładnie moją wartość. Jestem już cholernie zmęczony odkładaniem tego terminu. 
– Bart – powiedziałam, wchodząc pomiędzy niego i Melodie – wiesz, dlaczego nie 
odczytali jeszcze testamentu. Chcą, żeby był obecny Jory, całkowicie świadomy tego, co się 
dzieje. 
Obszedł mnie celowo, żeby spotkać wzrokiem wielkie, smutne oczy Melodie. Odezwał 
się do niej i tylko do niej. 

– Powiedz mi jedynie, czego ci potrzeba, a dostarczę to na wczoraj. Możecie z Jorym 
zostać tu, jak długo będzie się wam podobało. 
Stali wpatrzeni w siebie. Ciemne oczy Barta badały jej niebieskie spojrzenie, zanim 
odezwał się miękko i zwycięsko: 

– Nie martw się tak bardzo, Melodie. Jeśli zechcecie, macie tu z Jorym dom. Nie wiem 
doprawdy, co zrobicie z tymi pokojami. Chcę, żeby Jory czuł się szczęśliwy i żeby było mu 
tutaj 

tak wygodnie, jak to jest tylko możliwe. 

Czy były to sformułowania mające zadowolić mnie, czy też wyrachowane słowa mające 
uwieść ją? Dlaczego Melodie zarumieniła się i zaczęła wpatrywać się w swoje stopy? 

Opowiadanie Cindy, jak odległy dzwon kościelny, zabrzmiało mi w pamięci. 

Ubezpieczenie wszystkich gości... od wypadku. Mokry piasek zamiast suchego. 

Piasek, który zbił się w twardą bryłę i przydał ciężaru kolumnom z papier mache. 

Przypomniałam sobie Barta, gdy miał siedem, osiem, dziewięć i dziesięć lat... 

Chciałbym mieć tak zgrabne nogi jak Jory. Chciałbym tak biegać i tańczyć jak Jory. 
Urosnę wyższy, będę o wiele większy, będę o wiele potężniejszy od Jory’ego. 

Kiedyś. Kiedyś. 

Bart mruczał te swoje chłopięce życzenia tak często, że przestałam zwracać na nie uwagę. 
Ale teraz, gdy jest starszy... 

Kto będzie mnie kochał, tak jak Melodie kocha Jory’ego? 

Nikt. Nikt. 

Potrząsnęłam głową, chcąc uwolnić się od kłopotliwych wspomnień o małym chłopcu, 
pragnącym dorównać swojemu starszemu i bardziej utalentowanemu bratu. 

Dlaczego patrzył tak znacząco na Melodie? Jej niebieskie oczy spotykały się przelotnie z 
jego spojrzeniem; potem spoglądała w bok, rumieniła się, a całe jej ciało przyjmowało 
postawę 
charakterystyczną dla tancerzy. Na scenie. Melodie była na scenie, grała rolę. 

Bart odszedł pewnym, mocnym krokiem, jakiego nigdy nie miał, będąc młodym 
chłopcem. Smutno mi się zrobiło, bo jego pewność siebie, nawet w koordynacji ruchów ciała,
była możliwa dopiero teraz, gdy Jory przestał być konkurentem. Cóż, postanowiłam zająć się 
teraźniejszością i tym wszystkim, co powinno być zrobione, aby rekonwalescencja Jory’ego 
przebiegała w idealnych warunkach. 

W nogach jego łóżka stał wielki kolorowy telewizor z pilotem do zmiany kanałów. 

Elektryk opracował dla Jory’ego system sterowania zasłonami. W zasięgu ręki znajdował 
się odbiornik stereofoniczny. Dzięki zmyślnej regulacji łóżko można było ustawić w 
dowolnej 
pozycji. Na półkach piętrzyły się książki. Razem z Melodie łamałyśmy sobie głowę, jak 
sprowadzić dla Jory’ego wszystkie nowoczesne urządzenia, umożliwiające uzyskanie jak 
największej samodzielności. Teraz pozostało już tylko czekać, aż Jory znajdzie sobie jakieś 
rzeczywiście ciekawe zajęcie, które pochłonie go i będzie wyzwaniem dla jego wrodzonych 

talentów. 

Dawno temu zaczęłam czytać książki z psychologii, gdyż chciałam pomóc Bartowi. 

Teraz mogłam pomóc Jory’emu i jego naturze konia wyścigowego wygrać wyścig. Nie 
znosiłam nudy, wylegiwania się i nieróbstwa. Ostatnio założono wzdłuż ścian poręcze, aby 
stworzyć Jory’emu nadzieję, że pewnego dnia wstanie, nawet jeśli musiałby nosić gorset 
połączony z protezami. Westchnęłam na myśl o moim pięknym, czarującym synu, 
posuwającym 
się jak koń w uprzęży; po twarzy pociekły mi łzy. Szybko wytarłam je, aby Melodie nie 
zdążyła 
ich dostrzec. 

Moja synowa wkrótce zmęczyła się i wyszła odpocząć. Dokończyłam porządki i 
pospieszyłam obejrzeć budowaną dla Jory’ego rampę, umożliwiającą zjazd wózkiem na 
tarasy i 
do ogrodów. Nie szczędziliśmy wysiłków, aby Jory nie musiał być przywiązany do swojego 
pokoju. W miejscu, gdzie kiedyś była przechowalnia naczyń stołowych, została zainstalowana
winda. 

W końcu nadszedł ten wspaniały dzień, kiedy zezwolono Jory’emu na opuszczenie 
szpitala i powrót do domu. Jory miał jeszcze założony gorset, ale jadł i pił normalnie, przybrał
nieco na wadze i zaróżowiły mu się policzki. Ścisnęło mi się serce z żalu, gdy ujrzałam, jak 
trafia 
do windy na noszach, on, który kiedyś przeskakiwał po trzy stopnie naraz. Zobaczyłam, że 
odwrócił głowę, by spojrzeć na gwiazdy, jakby zaprzedał duszę, żeby je znowu zobaczyć. 

Z uśmiechem rozglądał się po wielkiej amfiladzie przebudowanych pokoi i oczy mu 
błyszczały. 

– To, coście zrobiły, jest naprawdę wspaniałe. Moja ulubiona kombinacja kolorów: biel i 
błękit. Stworzyłyście tutaj morski brzeg; prawie czuję zapach fal i słyszę głos mew. To 
cudowne, 
jaki efekt można uzyskać dzięki obrazom, farbie, roślinom i właściwej aranżacji. 
Melodie stała w nogach wąskiego łóżka, którego miał używać do czasu zdjęcia gorsetu, 
ale unikała jego spojrzenia. 

– Dzięki, że podoba ci się to, co zrobiłyśmy. Twoja matka i ja, a także Chris naprawdę 
staraliśmy się, by ci dogodzić. 
Jego błękitne oczy zmieniły się, gdy spojrzał na nią, wyczuwając coś, co i ja czułam. 
Popatrzył w kierunku okna, zacisnął wargi i zaczął znowu zamykać się w skorupie. 
Natychmiast wysunęłam się do przodu, aby wręczyć mu wielkie pudło, specjalnie 
zachowane na taki krytyczny moment. 

– Jory, coś ważnego do roboty dla ciebie na ten okres, gdy jesteś jeszcze przykuty do 
łóżka. Nie chcę, żebyś cały czas patrzył na te głupie rury. 
Zadowolony, że nie musi mówić swojej żonie słów, których nie chciałaby usłyszeć, z 
dziecinnym zapałem potrząsnął wielkim pudłem. 

– Ściśnięty słoń? Niezatapialna deska surfingowa? – zgadywał, patrząc na mnie. 
Potarmosiłam mu włosy, uścisnęłam go, pocałowałam i kazałam pospieszyć się z 
otwarciem pudła. Umierałam z ciekawości, chcąc usłyszeć, co myśli o moim prezencie 
sprowadzonym aż z Nowej Anglii. 

Rozwiązał wreszcie wstążki, rozwinął piękne opakowanie i zajrzał do długiego pudełka, 
zawierającego coś, co wyglądało jak wiązki superdługich zapałek. Były tam jeszcze małe 
buteleczki farby, większe butelki kleju, szpulki cienkich nici, starannie zapakowane tkaniny. 

– Zestaw do sklejenia klipra – powiedział zdumiony i skonsternowany. – Mamo, tutaj jest 
dziesięć stron instrukcji! To jest tak skomplikowane, że zrobienie tego zajmie mi najlepsze 
lata 
życia. A gdy już to skończę, jeśli w ogóle skończę, to co z tym zrobię? 
– Co z tym zrobisz? Mój synu, gdy już to skończysz, to będziesz miał bezcenny spadek 
dla twojego syna lub córki. – Wszystko to powiedziałam z taką dumą, z taką pewnością, że 
mogłam przejść do spraw trudniejszych. – Masz pewne ręce, dobre oko, łatwość rozumienia 
słowa pisanego i determinację. Poza tym spójrz na tę pustą półkę nad kominkiem; aż się prosi,
żeby postawić tam jednomasztowiec. 
Śmiejąc się położył z powrotem głowę na poduszce, całkiem wyczerpany. Zamknął oczy. 

– W porządku, przekonałaś mnie. Zacznę to robić, ale nie mam wielkiego doświadczenia 
w budowaniu modeli, od czasu kiedy jako dziecko sklejałem samoloty z części. 
Och, tak, pamiętam dokładnie. Zwisały z sufitu, doprowadzając do szału Barta, który w 
owym czasie nie potrafił skleić czegokolwiek. 

– Mamo... jestem zmęczony. Dajcie mi zdrzemnąć się chwilę, zanim przyjdą notariusze 
odczytać testament. Nie jestem pewien, czy rozumiem całe to podniecenie Barta, wywołane 
„przejściem na swoje”... w końcu. 
W tym właśnie momencie Bart wszedł do pokoju. Jory wyczuł to i otworzył oczy. 

Spojrzenia ciemnobrązowych i ciemnoniebieskich oczu braci spotkały się, przywarły do 
siebie, wystawiając się na wzajemną próbę przez denerwująco długą chwilę. Cisza 
przedłużała 
się, aż zaczęłam obawiać się bicia własnego serca; zegar za moimi plecami tykał za głośno, 

Melodie ciężko oddychała. Słyszałam świergot ptaków na zewnątrz. Melodie zaczęła układać 
kwiaty w następnym wazonie, żeby tylko czymś się zająć. 

Nadal mocowali się spojrzeniami, a przecież to Bart powinien odezwać się i powitać 
brata, ponieważ w szpitalu odwiedził go zaledwie raz. Wciąż jednak stał bez słowa, 
wpatrzony w 
Jory’ego. 

Już otwierałam usta, aby przerwać to milczenie, kiedy Jory uśmiechnął się i odezwał 
ciepło, nie spuszczając oczu. 

– Cześć, bracie. Wiem, jak bardzo nienawidzisz szpitala, tak że było podwójnie miło z 
twojej strony, że odwiedziłeś mnie. Cieszę się, że mój wypadek nie zepsuł ci urodzinowego 
przyjęcia. Słyszałem od Cindy, że tylko na chwilę zakłócił ogólną wesołość, i przyjęcie 
toczyło 
się dalej, jakby nic się nie stało. 
Bart tkwił w tym samym miejscu, nic nie mówiąc. Melodie wsadziła ostatnią różę do 
wazonu i podniosła głowę. Kilka loczków jej jasnych włosów wymknęło się z ciasnego koka 
baletnicy, nadając jej czarujący wygląd i antyczną delikatność. 

Wydawała się znużona, jakby wbrew sobie poddała się biegowi życia ze wszystkimi jego 
zmiennościami. Czy przywidziało mi się, że wysłała do Barta jakieś milczące ostrzeżenie, a 
on je 
zrozumiał? Nagle uśmiechnął się dosyć sztywno. 

– Cieszę się, że wróciłeś. Witaj w domu, Jory. – Podszedł i uścisnął rękę brata. 
– Jeśli jest coś, co mogę zrobić, to powiedz mi. 
Wyszedł z pokoju, a ja patrzyłam za nim i zastanawiałam się... 
Dokładnie o czwartej po południu tego samego dnia, zaraz po tym, jak Jory obudził się i 
Chris z Bartem przenieśli go na nosze, przybyli trzej notariusze i zajęli miejsce w biurze 
Barta. 
Usiedliśmy wszyscy – z wyjątkiem Jory’ego, który leżał cicho i spokojnie na noszach – we 
wspaniałych fotelach obciągniętych skórą w kolorze mlecznej czekolady. Jory miał 
zmęczone, na 
wpół przymknięte oczy i wykazywał niewielkie zainteresowanie tym, co działo się wokół 
niego. 
Cindy przyleciała zgodnie z wymaganiami, bo również ona wymieniona była w testamencie. 

Przysiadła na oparciu mojego fotela, kiwając zgrabnymi nogami, traktując to wszystko 
jak żarty, podczas gdy Joel utkwił wzrok w jej niebieskich butach z wysokimi cholewkami. 
Siedzieliśmy całkiem jak na pogrzebie. Przekładanie papierów, zakładanie okularów i szepty 
pomiędzy prawnikami budziły w nas niepokój. 

Szczególnie zdenerwowany był Bart: podniecony, ale i podejrzliwy, co brało się ze 

sposobu, w jaki patrzyli na niego notariusze. Najstarszy z trójki, przewodniczący, słowo po 
słowie wyraźnie odczytał główną część testamentu mojej matki. Wszystko to słyszeliśmy już 
poprzednio. 

– ...kiedy mój wnuk, Bartholomew Winslow Scott Sheffield, który w końcu przyjmie 
swoje prawowite nazwisko Foxworth, osiągnie wiek lat dwudziestu pięciu – czytał zbliżający 
się 
do siedemdziesiątki mężczyzna w okularach zsuniętych na czubek nosa – będzie otrzymywał 
rocznie sumę pięciuset tysięcy dolarów aż do czasu ukończenia lat trzydziestu pięciu. W 
wymienionym wieku pozostałość mojego majątku, zwanego odtąd Majątkiem Powierniczym 
Corrine Foxworth Winslow, zostanie przekazana w całości mojemu wnukowi Bartholomew 
Winslowowi Scottowi Sheffieldowi Foxworthowi. Mój pierworodny syn, Christopher 
Garland 
Sheffield Foxworth, pozostanie na swoim stanowisku jako zarządca w wymienionym okresie. 
Jeżeli on, zarządca, nie dożyje czasu, kiedy mój wnuk Bartholomew Winslow Scott 
Foxworth osiągnie wiek lat trzydziestu pięciu, wtedy moja córka, Catherine Sheffield 
Foxworth, 
zostanie zastępczym zarządcą do czasu, gdy mój wymieniony wnuk osiągnie trzydzieste piąte 
urodziny. 

Było tam jeszcze dużo więcej, ale tego już nie słyszałam. Wstrząśnięta, spojrzałam na 
Chrisa, który stał jak osłupiały, po czym popatrzyłam na Barta. 

Jego blada twarz zmieniała swój wyraz niczym w kalejdoskopie. Bladł i purpurowiał na 
przemian. Wbił swoje długie, silne palce w starannie uczesaną czuprynę i zostawił ją 
rozczochraną. Popatrzył bezradnie, jakby oczekując wskazówek, na Joela, ale ten skrzywił 
usta w 
grymasie: „A nie mówiłem ci?” 

Następnie Bart spojrzał na Cindy, jakby jej obecność mogła w magiczny sposób zmienić 
testament babki. Przeniósł wzrok na Jory’ego, który leżał sennie na noszach, nie interesując 
się 
niczym z wyjątkiem Melodie. Ta zaś ze zbolałą miną gapiła się na Barta, drżąc jak słaby 
płomyk 
świecy na silnym wietrze jego rozczarowania. 

Bart szybko odwrócił wzrok, gdy jej głowa opadła na pierś Jory’ego. Melodie płakała 
bezgłośnie. 

Trwało to nieskończenie długo, nim wiekowy notariusz złożył testament, umieścił go w 
niebieskich okładkach i położył na biurku Barta. Stał z założonymi rękami, czekając na jego 
pytania. 

– Co się tu, do diabła, dzieje?! – wrzasnął Bart. Zerwał się na równe nogi, podszedł 

sztywno do biurka, rozwinął testament i przejrzał go szybko z wprawą eksperta. Skończył i 
cisnął 
na podłogę. 

– Niech ją piekło pochłonie! Obiecała mi wszystko, wszystko! Teraz muszę czekać 
jeszcze dziesięć lat... Czemu nie odczytano tej części poprzednio? Byłem tam wtedy. Miałem 
dziesięć lat, ale pamiętam postanowienie testamentu, że wszystko przejmę w wieku 
dwudziestu 
pięciu lat. Mam lat dwadzieścia pięć i jeden miesiąc, gdzie jest moja należność? 
Wstał Chris. 

– Bart – powiedział spokojnie – masz pięćset tysięcy dolarów rocznie. To nie są 
pieniądze, które można skwitować wzruszeniem ramion. A czy nie słyszałeś, że wszystkie 
twoje 
koszty utrzymania, koszty prowadzenia i konserwacji tego domu, będą pokrywane z 
pieniędzy 
powiernictwa? Będziesz miał zapłacone wszystkie podatki. A pięćset tysięcy dolarów rocznie 
przez dziesięć lat to więcej pieniędzy, niż dziewięćdziesiąt dziewięć przecinek dziewięć 
procent 
ludzi na świecie oglądało kiedykolwiek w całym swoim życiu. Ile możesz wydać na 
utrzymanie 
swojego stylu życia, jeżeli odpadną ci wszystkie inne wydatki? Poza tym te dziesięć lat 
szybko 
przeleci i wtedy wszystko będzie twoje i będziesz mógł robić z tym, co tylko zechcesz. 
– Ile tego jest? – spytał zapalczywie Bart, z chciwością w oczach tak intensywną, iż 
zdawało się, że wybuchnie. Twarz miał purpurową z wściekłości. – Pięć milionów otrzymam 
w 
czasie dziesięciu lat, ale ile jeszcze zostanie? 
Jeszcze dziesięć milionów? Dwadzieścia, pięćdziesiąt, miliard... ile? 

– Naprawdę nie wiem – chłodno odpowiedział Chris, podczas gdy notariusze przyglądali 
się Bartowi. – Ale mogę uczciwie powiedzieć, że w dniu, w którym wejdziesz w posiadanie 
całości, staniesz się, ponad wszelką wątpliwość, jednym z najbogatszych ludzi na świecie. 
– Ale do tego czasu będziesz ty! – wrzasnął Bart. – TY! Ze wszystkich ludzi ty jeden! 
Ten, który najbardziej zgrzeszył! To nie w porządku, to nie jest w porządku! Zostałem 
oszukany, 
wprowadzony w błąd! 
Piorunując nas wzrokiem, wybiegł, aby po chwili zajrzeć znowu. 

– Będziesz tego żałował, Chris! – zawołał z ogniem w oczach. – To ty musiałeś ją 
namówić do tak kuriozalnego zapisu... i namówić notariuszy, żeby nie odczytali go głośno w 
dniu, kiedy słyszałem testament po raz pierwszy, kiedy miałem dziesięć lat. To twoja wina, że
nie 
dostałem wszystkiego, co mi się należy! 
Zawsze była wina Chrisa... albo moja. 

BRATERSKA MIŁOŚĆ 

Większa część paskudnie gorącego sierpnia minęła, kiedy Jory był w szpitalu, wrzesień 
zaś przyniósł chłodniejsze noce, przedwcześnie zapowiadając jesień pełną kolorów. 
Grabiliśmy z 
Chrisem liście po wyjściu ogrodników, dziwiąc się, że tak wiele przeoczyli. Liście jednak nie 
przestawały opadać, a my oboje lubiliśmy to zajęcie. 

Zbieraliśmy je w głębokich parowach, rzucaliśmy zapałkę i przykucnąwszy blisko siebie 
na trawie, przyglądaliśmy się, jak ogień strzela wysoko, i ogrzewaliśmy zmarznięte ręce i 
twarze. 
Ten ogień w dole pod nami był tak bezpieczny, że mogliśmy po prostu cieszyć się jego 
widokiem 
i od czasu do czasu przyglądać się sobie, a blask ognia odbijał się w naszych oczach i lekko 
rumienił nasze twarze. 

Chris patrzył na mnie jak kochanek, głaskał mój policzek wierzchem dłoni, przeczesywał 
włosy czubkami palców, całował szyję, poruszając mnie do głębi swoją stałą miłością. W 
świetle 
tych płonących w nocy liści odnajdywaliśmy się na nowo w sposób bardziej dojrzały niż 
niegdyś, 
ale nadal nieprzeparcie czuły. 

Melodie, zamknięta jak zawsze w swoim pokoju, w tym straszliwym domu, z dnia na 
dzień robiła się coraz grubsza. 

Październik przyszedł do nas w takiej feerii kolorów, że zaparło mi dech w piersiach z 
zachwytu nad dziełem, jakie tylko natura potrafi stworzyć. To były te same drzewa, których 
wierzchołki z trudem dostrzegaliśmy z ukrytej na strychu klasy. Myjąc mansardowe okna na 
poddaszu, prawie widziałam całą czwórkę: pięcioletnie bliźniaki, skurczone do rozmiarów 
wielkookich skrzatów, nasze blade, małe twarze, tęsknie przyklejone do brudnej szyby, 
wyglądające na zewnątrz, tęskniące do wolności i do tego, co dzisiaj uważamy za rzeczy 
naturalne i oczywiste. 

Tam są duchy; tam są nasze duchy. 

Kolor naszych dni był szary. Dni Jory’ego też miały szarą barwę. Jory nie mógł bowiem 
zobaczyć piękna jesieni w górach, nie mógł włóczyć się po leśnych ścieżkach, tańczyć na 
zbrązowiałej trawie, położyć się i wąchać jesiennych kwiatów lub też biegać u boku Melodie. 

Korty tenisowe zostały zaniedbane przez Barta z braku partnera. Chris chętnie zagrałby 
partię w sobotę czy w niedzielę, ale Bart nadal go ignorował. 

Wielki basen pływacki, ulubione miejsce Cindy, został osuszony, wyczyszczony i 

przykryty. Spuszczono żaluzje, pomyto szyby przed założeniem podwójnych okien. 

Za garażami zgromadzono wiele sągów drewna opałowego, ciężarówki dowiozły węgiel 
na wypadek awarii naszego ogrzewania olejowego czy przerwy w dostawie prądu 
elektrycznego. 
Mieliśmy wprawdzie dodatkowy agregat prądotwórczy do oświetlenia i zasilania urządzeń 
elektrycznych, lecz mimo to bałam się tej zimy jak żadnej od czasu zim spędzonych na 
strychu. 

Na poddaszu panowało mroźne zimno, niczym w strefie arktycznej. Teraz mieliśmy 
doświadczyć, jak to było na dole, kiedy mama cieszyła się życiem wraz z rodzicami, 
przyjaciółmi 
i kochankami, podczas gdy jej niechciane dzieci zamarzały, głodowały i cierpiały tam, na 
górze. 

Najlepsze były niedzielne poranki. Cieszyliśmy się z Chrisem wspólnie spędzanym 
czasem. Zjadaliśmy śniadanie u Jory’ego, żeby nie czuł się odseparowany od rodziny, ale 
tylko 
parę razy zdołałam namówić Barta i Melodie, aby przyłączyli się do nas. 

– Idźcie już – nalegał Jory, widząc, jak spoglądam w okno – idźcie pospacerować. 
Nie myślcie, że zamierzam zazdrościć wam waszych nóg, ponieważ moje są niesprawne. 
Nie jestem egoistycznym dzieciakiem. 
Musieliśmy wychodzić, bo mógłby pomyśleć, że ze względu na niego zmieniliśmy swój 
styl życia. Wychodziliśmy więc z nadzieją, że Melodie będzie mu towarzyszyła. 
Pewnego dnia wstaliśmy tak wcześnie, że jeszcze gruby szron pokrywał ziemię, a dynie 
dojrzewały pod kopkami słomy, ułożonymi przez farmerów ledwo wiążących koniec z 
końcem. 
Szron wyglądał jak cukier puder, ale roztopił się, gdy tylko słońce wzeszło wyżej. 

W trakcie spaceru zatrzymaliśmy się, aby popatrzeć w niebo, po którym kanadyjskie gęsi 
leciały na południe, zapowiadając w tym roku zimę wcześniejszą niż zazwyczaj. Słyszeliśmy 
odległy melancholijny krzyk tych niestrudzonych ptaków, zamierający, w miarę jak znikały w
porannych chmurach. Leciały w kierunku Karoliny Południowej – tam gdzie i my 
polecieliśmy 
kiedyś, zanim zima na dobre zmroziła wszystko. 

W połowie października przyjechali ortopedzi i wielkimi elektrycznymi nożycami rozcięli 
do połowy gorset Jory’ego; dokończyli tę operację, używając nożyc ręcznych. Jory 
powiedział, 
że czuje się jak żółw pozbawiony pancerza. Jego silne ciało zwiędło wewnątrz gorsetu. 

– Kilka tygodni ćwiczeń mięśni rąk i pleców i twoja klatka piersiowa wróci do 
poprzedniego stanu – dodawał mu otuchy Chris. – Będziesz potrzebował silnych ramion, więc
ćwicz na trapezie. W salonie zainstalowaliśmy równoległe poręcze, tak że w końcu będziesz 
mógł podciągnąć się do pozycji stojącej. Nie myśl, że życie dla ciebie jest już skończone, że 

wszystkie wyzwania masz już za sobą, że nic nie ma znaczenia. Przed tobą są jeszcze 
kilometry 
marszu, nie zapominaj o tym. 

– Taak – mruknął słabym głosem Jory, patrząc pustym wzrokiem na drzwi, w których 
rzadko pojawiała się Melodie. – Kilometry drogi do przejścia, zanim znajdę inne ciało, 
działające 
tak, jak powinno. Zacznę chyba wierzyć w reinkarnację. 
Wkrótce chłodne dni zrobiły się dokuczliwie zimne, a jesienne noce – mroźne. 

Przestały latać nad nami wędrowne ptaki, wiatr gwizdał wśród wierzchołków drzew, wył 
wokół domu i buszował po naszych pokojach. Księżyc znowu żeglował wysoko – jak wiking 
w 
swojej łodzi – zalewając nasze łóżko światłem i rozniecając w nas nowy rodzaj uczuć. Czysta,
chłodna, jasna miłość rozjaśniła nasze dusze, mówiąc nam, że nie jesteśmy najgorszymi 
grzesznikami. Przecież nasza miłość nie mogłaby tak trwać, jak trwa, podczas gdy inne 
małżeństwa rozsypują się po kilku miesiącach czy latach. Nie moglibyśmy grzeszyć i darzyć 
się 
takim uczuciem. Czy krzywdziliśmy kogoś? Nikogo, naprawdę nikogo. Bart krzywdził sam 
siebie. 

Dlaczego więc prześladowały mnie nocne mary? Zostałam specjalistką od pozbywania się 
kłopotliwych myśli, uciekając w banalne szczegóły życia. Nie ma niczego bardziej 
pochłaniającego od piękna natury. Chciałam, żeby przyroda uleczyła rany moje i Jory’ego... a
może nawet Barta. 

Gorliwym okiem, jak rolnik, śledziłam wszystkie zmiany w przyrodzie i zdawałam z nich 
relacje Jory’emu. Króliki nagle zrobiły się grubsze. Wiewiórki zaczęły robić zapasy 
orzechów. 
Gąsienice wełniste wyglądały jak długie futrzane pociągi, zmierzające do bezpiecznej stacji, 
gdziekolwiek by ona była. 

Wyciągnęłam zimowe płaszcze, które wcześniej chciałam przekazać na cele 
dobroczynne; takich ciężkich swetrów i wełnianych spódnic nigdy bym nie nosiła na 
Hawajach. 
We wrześniu Cindy poleciała do swojego gimnazjum w Karolinie Południowej. To był jej 
ostatni 
rok w bardzo drogiej, prywatnej, „absolutnie wspaniałej” szkole. Listy od niej napływały jak 
deszcz – z prośbą o więcej pieniędzy na to lub owo. 

Niewyraźne dziewczęce pismo Cindy układało się w ciąg próśb o wszystko, mimo że 
bombardowałam ją stale prezentami. Miała tuziny chłopców. Potrzebowała specjalnych 
strojów, 
gdy jej chłopak lubił polować albo łapać ryby. Musiała mieć stroje wieczorowe dla chłopca 
lubiącego opery i koncerty. Dla siebie potrzebowała dżinsów i jakiejś ciepłej góry, 
luksusowej 

bielizny dziennej i nocnej, bo nie potrafiła po prostu zasnąć w czymś tanim. 

Jej listy wyrażały to wszystko, co ja straciłam jako szesnastolatka. Pamiętałam Clairmont 
i moje dni w domu doktora Paula, gdzie Henny uczyła mnie w kuchni gotowania. 
Praktycznie, 
nie teoretycznie. Kupiłam książkę kucharską traktującą o tym, jak zdobyć i zatrzymać przy 
sobie 
mężczyznę, gotując mu właściwe potrawy. Jakimż byłam dzieckiem. Westchnęłam. A może 
wtedy – po ucieczce z Foxworth Hall – było mi równie dobrze jak Cindy? Zanim odłożyłam 
jej 
list, powąchałam różowy, perfumowany papier listowy. Powróciłam do bieżących problemów
Foxworth Hall, zapominając o papierowych kwiatach na strychu. 

Każdy dzień uważnego obserwowania Barta, przebywającego w towarzystwie Melodie, 
upewniał mnie, że dają sobie wzajemnie bardzo dużo, podczas gdy Jory otrzymywał bardzo 
mało 
od swojej żony. Próbowałam uwierzyć, że Melodie usiłuje pocieszyć Barta po wstrząsie 
spowodowanym odczytaniem testamentu... ale na przekór samej sobie domyślałam się, że jest
tam coś więcej niż współczucie. 

Jak wierna maskotka, mająca tylko jednego przyjaciela, Joel podążał za Bartem krok w 
krok, z wyjątkiem biura i sypialni. Modlił się u siebie przed śniadaniem, obiadem i kolacją. 
Modlił się przed pójściem do łóżka i podczas spaceru, mrucząc stosowne fragmenty Biblii. 
Każda 
okazja była dobra do pobożnego bełkotu. 

Chris był w siódmym niebie, ciesząc się najlepszym okresem w swoim życiu, 
przynajmniej tak twierdził. 

– Kocham moją nową pracę. Ludzie, z którymi pracuję, są inteligentni, weseli i 
opowiadają niekończące się historie, co pozwala uniknąć monotonii w ślęczeniu nad 
preparatami. 
Każdego dnia idziemy do laboratorium, wkładamy białe fartuchy, sprawdzamy nasze 
kamienne 
naczynia, oczekujemy cudów i szczerzymy zęby w uśmiechu, gdy cuda się nie pojawiają. 
Dla Jory’ego Bart nie był ani przyjacielem, ani wrogiem. Był po prostu kimś, kto wtyka 
głowę w drzwi, mówi kilka słów i spieszy do czegoś, co uważa za ważniejsze od tracenia 
czasu z 
kalekim bratem. Zastanawiałam się, co też on robi z czasem, gdy nie studiuje rynków 
finansowych i nie kupuje czy też nie sprzedaje akcji na giełdzie. Podejrzewałam, że ryzykuje 
większość ze swoich pięciuset tysięcy po to, żeby udowodnić nam wszystkim, iż jest 
sprytniejszy 
od Chrisa i zręczniejszy od największego lisa spośród Foxworthów – Malcolma. 

Był późny listopad, wkrótce po wyjeździe Chrisa. Pospieszyłam do Jory’ego, aby 
sprawdzić, czy wszystko jest w należytym porządku. Chris wynajął pielęgniarza do opieki 
nad 

Jorym, ale przyjeżdżał on tylko co drugi dzień. 

Jory nie narzekał na uwiązanie w domu, lecz często odwracał głowę w kierunku okien, 
żeby popatrzeć na wspaniałości jesieni. 

– Lato przeminęło – powiedział tępo i bezsilnie, gdy wiatr bawił się wokół kolorowymi 
liśćmi – i zabrało ze sobą moje nogi. 
– Jesień dostarczy ci powodów do radości, Jory. Zima uczyni cię ojcem. Życie nadal 
chowa dla ciebie wiele miłych niespodzianek bez względu na to, czy w to wierzysz, czy nie. 
Ja 
wierzę, podobnie jak Chris, że najlepsze jest ciągle przed tobą. Teraz... musimy zobaczyć, co 
można zrobić w sprawie protez dla ciebie. 
Ponieważ jesteś już wystarczająco silny, żeby siedzieć, możemy wypróbować wózek, 
który twój ojciec sprowadził dla ciebie. Jory, proszę. Nienawidzę, jak leżysz w łóżku cały 
czas. 
Wypróbuj wózek, może nie będzie to takie przykre, jak myślisz. 

Uparcie pokręcił głową. 
Zignorowałam to i perswadowałam dalej. 

– Będziemy mogli z łatwością wyprowadzać cię na dwór. Kiedy tylko robotnicy uprzątną 
ścieżki ze wszystkiego, co mogłoby ci przeszkadzać, pojedziemy do lasu. 
Już teraz mógłbyś siedzieć na tarasie w słońcu i może zdążyłbyś się trochę opalić. 
Wkrótce będzie zbyt zimno na wychodzenie. A z czasem powiozę cię przez ogrody i lasy. 
Rzucił ciężkie, pogardliwe spojrzenie na wózek, stojący od pewnego czasu na widocznym 
miejscu. 

– To się może przewrócić. 
– Kupimy ci jeden z tych wózków elektrycznych, które są tak ciężkie i tak dobrze 
wyważone, że się nie przewracają. 
– Nie sądzę, mamo. Zawsze kochałem jesień, ale ta napawa mnie smutkiem. Czuję, że 
straciłem wszystko, co jest naprawdę ważne. Jestem jak uszkodzony kompas, kręcący się bez 
wskazywania kierunku. Nic nie wydaje się warte wysiłku. Zostałem oszukany i to mnie 
oburza. 
Nienawidzę dni. Jednak noce są jeszcze gorsze. Chcę szybko wrócić do lata i do tego, co 
miałem. 
Spadające liście są jak łzy, które skrywam w sobie, wiatr gwiżdżący po nocach jest moim 
krzykiem boleści, ptaki odlatujące na południe mówią mi, że lato mojego życia przyszło i 
odeszło, i nigdy, nigdy już nie będę czuł się szczęśliwy. Jestem nikim, mamo, nikim. 
Łamał mi serce. 

Gdy odwrócił się i spojrzał na mnie, dostrzegł mój ból. Zawstydził się. 

– Przepraszam, mamo – zwrócił się do mnie z poczuciem winy. – Jesteś jedyną osobą, do 
której mogę mówić w ten sposób. Z ojcem, choć jest wspaniały, mogę głównie coś robić. Gdy
wyleję ci wszystkie moje żale, przestaję tak bardzo gryźć się w środku. Wybacz, że moje 
smutki 
spływają na ciebie. 
– W porządku. Zawsze mów, co czujesz. Kiedy to zrobisz, będę wiedziała, jak ci pomóc. 
Po to tu jestem, Jory. Po to masz rodziców. Niech ci się nie wydaje, że twój ojciec nie 
zrozumie 
cię, bo tak nie jest. Rozmawiaj z nim tak, jak rozmawiasz ze mną. Mów wszystko, co 
pragniesz 
powiedzieć, niczego nie zatajaj. 
Proś o wszystko, a damy ci z Chrisem wszystko, co możemy; ale nie proś o niemożliwe. 
Skinął potakująco głową i zmusił się do bladego uśmiechu. 

– W porządku. Może, mimo wszystko, zmuszę się, żeby któregoś dnia usiąść na wózku 
elektrycznym. 
Przed nim, na stole umocowanym do rolek nad łóżkiem, leżały porozrzucane części 
mozolnie sklejanego klipra. Jory rzadko włączał stereo, jakby teraz, gdy nie mógł tańczyć, 
piękna 
muzyka sprawiała przykrość jego uszom. Telewizję uważał za stratę czasu i jeżeli nie czytał, 
to 
pracował nad modelem żaglowca. Trzymał pęsetką delikatne drewniane elementy i nakładał 
klej; 
potem, mrużąc oczy, oglądał pracę uważnie ze wszystkich stron i dalej budował kadłub. 

– Gdzie jest moja żona? – zapytał jakby przypadkiem, nie patrząc mi w oczy. – Rzadko 
zachodzi do mnie przed piątą. Co ona, u licha, robi przez cały dzień? 
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, wszedł pielęgniarz Jory’ego i powiedział, że wychodzi na 
wykłady. Pomachał serdecznie na pożegnanie i wyszedł. Podczas jego nieobecności 
miałyśmy z 
Melodie na zmianę obsługiwać i bawić Jory’ego. Najtrudniejsze było zajęcie go czymś. 
Dotychczas w jego życiu dominował wysiłek fizyczny, a teraz musiał zadowolić się 
aktywnością 
umysłową. Najbliższy wysiłkowi fizycznemu był montaż żaglowca. 

Wierzyłam, że w końcu Melodie przyjdzie i zrobi dla Jory’ego to, co będzie mogła. 

Bardzo rzadko ją widywałam. W tak obszernym domu nietrudno było unikać tych, 
których nie chciało się spotykać. Ostatnio Melodie zabierała do swojego pokoju po drugiej 
stronie holu nie tylko śniadania, ale i obiady. 

Chris przywiózł, zrobiony na zamówienie, elektryczny wózek inwalidzki sterowany 
joystickiem. Pielęgniarz natychmiast zaczął uczyć Jory’ego sposobów przekładania ciała na 

przywiązany obok łóżka wózek. 

Jory był sparaliżowany od przeszło trzech długich, smutnych miesięcy. Dla niego to były 
całe lata. Musiał zmienić się w inną osobę, taką, jakiej szczerze mówiąc, naprawdę nie lubił. 

Jeszcze jeden dzień minął bez wizyty Melodie, a Jory znowu spytał, gdzie ona jest i jak 
spędza czas. 

– Mamo, czy słyszałaś moje pytanie? Powiedz mi, proszę, co moja żona robi przez cały 
dzień. 
Jego zazwyczaj spokojny głos zabrzmiał ostrzej. 

– Nie spędza go ze mną, to wiem. 
W jego oczach czaiła się gorycz, gdy przewiercał mnie dociekliwym spojrzeniem. 
– Idź do Melodie i powiedz jej, że chcę ją widzieć; teraz! Nie później, kiedy będzie miała 
na to ochotę, ale teraz. Wydaje mi się, że nigdy jej nie ma! 
– Przyprowadzę ją – powiedziałam z determinacją. – Na pewno jest w swoim pokoju i 
słucha muzyki baletowej. 
Z drżeniem serca opuściłam Jory’ego pracującego nad modelem żaglowca. Gdy 
odwróciłam się, zobaczyłam, jak wiatr podrywa liście i zwiewa je w stronę domu. 
Złote, purpurowe i rdzawe liście, na które Jory nie chciał patrzeć, a kiedyś tak był 
wrażliwy na muzykę kolorów. 
Spójrz, Jory, spójrz teraz. To jest piękno, którego może już nie zobaczysz. Nie ignoruj go, 
podziwiaj piękno dnia tak, jak to zawsze robiłeś. 

Ale czy mam zawrócić? Czy muszę? 

Gdy tak stałam i patrzyłam na niego, niebo nagle pociemniało i wszystkie te wesoło 

spadające Uście zwiędły w zimnym deszczu, przyciskającym je do ziemi. 

– Kiedy mieszkaliśmy w Gladstone, prace porządkowe wykonywał zazwyczaj tata. 
Mama zwykle narzekała, że przez podwójne okna ma dwa razy więcej szyb do mycia... 
– Chcę mojej żony, mamo, TERAZ! 
Z trudnych do wytłumaczenia powodów nie miałam ochoty iść i szukać Melodie. Było 
ciemno, więc już od dawna Jory miał włączoną lampę. 

– Czy nie chciałbyś, żeby rozpalić w kominku? 
– Chcę tylko mojej żony. Czy mam to powtórzyć dziesięć razy? Jak tu przyjdzie, to 
rozpali ogień. 

Zostawiłam go samego. Wiedziałam, że moja obecność w chwili, kiedy potrzebuje tylko 
jej, denerwuje go. 

Spodziewałam się zastać Melodie w jej pokoju, ale nie było jej tam. 

Korytarz, którym szłam, wydawał się tym samym holem, którym wędrowałam kiedyś, w 
młodości. Mijane zamknięte drzwi wydawały się tymi samymi ciężkimi, masywnymi 
drzwiami, 
które ukradkiem otwierałam, mając czternaście, piętnaście lat. Za sobą czułam 
wszechwiedzącą 
obecność Malcolma. 

Skręciłam w zachodnie skrzydło, skrzydło Barta. Szłam automatycznie, nie zastanawiając 
się nad swoimi krokami. Przez większą część mojego życia kierowałam się intuicją i wydaje 
się, 
że tak też będzie w przyszłości. Dlaczego tu przyszłam? Dlaczego nie szukałam Melodie 
gdzie 
indziej? Dlaczego instynkt skierował mnie do pokojów drugiego syna, tam, dokąd nigdy nie 
chciałam chodzić? 

Przed szerokimi podwójnymi drzwiami, grubo obitymi kosztowną czarną skórą, z 
wytłoczonym złotym monogramem Barta i herbem rodowym, zawołałam cicho: 

– Bart, czy jesteś tam? 
Żadnej odpowiedzi. Wszystkie drzwi zrobione były z masywnego dębu, grubo obite 
dźwiękoszczelnym materiałem. Potrafiły dotrzymywać tajemnic, nic więc dziwnego, że tak 
łatwo 
było ukryć naszą czwórkę. Nacisnęłam klamkę, spodziewając się, że są zamknięte, ale tak nie 
było. 

Prawie ukradkiem wślizgnęłam się do salonu Barta, utrzymanego w nieskazitelnym 
porządku, bez jednego pisma czy też książki położonej nie na miejscu. Na ścianach wisiał 
jego 
sprzęt sportowy: rakiety tenisowe, wędki, torba do golfa, a w uchylonej szafce widać było 
wiosło. Popatrzyłam na zdjęcia jego ulubionych gwiazd sportu. Często myślałam, że Bart 
udaje 
podziw dla mistrzów piłki nożnej i baseballu tylko po to, żeby mieć coś wspólnego z resztą 
swojej płci. Według mnie, byłoby uczciwiej, gdyby wykleił swoje ściany zdjęciami tych, 
którzy 
zrobili fortuny na giełdzie, kierując przemysłem czy też zajmując się polityką. 

Wszystkie pokoje Barta utrzymane były w bieli i czerni z czerwonymi akcentami; 
zestawienie dramatyczne, jakkolwiek zimne. Usiadłam na białej skórzanej kanapie 
trzymetrowej 
długości, pod nogami miałam czerwony dywan. Plecami opierałam się o czarne welwetowe i 
satynowe poduszki. W rogu pokoju stał wspaniały bar, iskrzący się kryształowymi karafkami 
i 
rozmaitymi kieliszkami, wypełniony trunkami przeznaczonymi na użytek Barta. Stała tam też 

mała lodówka i maleńki piecyk do topienia serów i przyrządzania innych lekkich przekąsek. 

Wszystkie fotografie miały czarne lub czerwone tło i oprawione były w złote ramki. Trzy 
ściany pokryte były białym płótnem z morą. Czwarta – czarną pikowaną skórą. Była to 
fałszywa 
ściana. Jeden ze skórzanych guzików otwierał w niej duży sejf, w którym Bart przechowywał 
swoje akcje i obligacje. Demonstrował mi to z dumą zaraz po wykończeniu pokoju. Naciskał 
ukryte guziki, zadowolony ze stopnia skomplikowania całego mechanizmu. Sejf na dole, w 
jego 
biurze, służył do przechowywania podręcznych i mniej ważnych dokumentów. 

Odwróciłam głowę i spojrzałam na drzwi do jego sypialni, również obite czarną skórą. 
Piękne drzwi do wspaniałej sypialni o takim samym wystroju wnętrza jak ten pokój. Wydało 
mi 
się, że coś usłyszałam. Ciche odgłosy śmiechu mężczyzny i jeszcze cichszy chichot kobiety. 
Czyżbym się myliła? Czyżby Bart zdołał rozśmieszyć Melodie, gdy nikt z nas tego nie 
potrafił? 

Moja wyobraźnia pracowała cały czas, pokazując, co oni mogli tam robić. Czułam, jak 
ściska mi się serce na wspomnienie Jory’ego, czekającego z nadzieją na żonę, która nigdy już 
do 
niego nie wróci. Byłam przybita faktem, że Bart mógł mu to zrobić, swojemu własnemu 
bratu, 
którego bardzo kochał i przez krótką chwilę podziwiał, przez tak żałośnie krótką chwilę... 

Właśnie wtedy otworzyły się drzwi i wszedł Bart bez skrawka bielizny na sobie. 

Poruszał się zwinnie. Zakłopotana jego nagością, wtuliłam się w miękką kanapę z 
nadzieją, że mnie nie zauważy. Nie wybaczyłby mi nigdy. Nie powinnam być tutaj. 

Ponieważ z powodu nagłej burzy panował w salonie gęsty mrok, była szansa, że Bart nie 
zauważy mnie. Podszedł wprost do obficie zaopatrzonego baru i szybko, wprawnymi rękami 
przygotował drinki. Pokroił cytrynę, napełnił dwie koktajlowe szklaneczki, postawił je na 
srebrnej tacy i skierował się z powrotem do sypialni, kopnięciem zamykając za sobą drzwi. 

Alkohol z rana, przed dwunastą...? Co by pomyślał o tym Joel? 

Siedziałam, ciężko dysząc. 

Słychać było grzmoty piorunów, błyskawice przecinały niebo, deszcz stukał w parapety. 
Co kilka sekund błysk rozświetlał mrok pokoju. 

Przeniosłam się w zaciszniejszy kąt, wtopiłam w cień wielkiej rośliny i czekałam. 

Trwało to chyba wieczność, zanim znowu otworzyły się drzwi pokoju, a wiedziałam, że 
Jory czeka niecierpliwie, może nawet ze złością, na pojawienie się Melodie. Dwie 
szklaneczki, 
dwie. Była tam. 

Musiała tam być. 

W końcu w półmroku zobaczyłam, jak z sypialni Barta wychodzi Melodie, ubrana w 
przejrzysty peniuar, ukazujący, że nie ma nic pod spodem. Błysk pioruna oświetlił ją przez 
chwilę, podkreślając wypukłość brzucha, z którego na początku stycznia miało narodzić się 
dziecko. 

Och, Melodie, jak mogłaś zrobić to Jory’emu? 

– Wracaj! – zawołał Bart niewyraźnym, zadowolonym głosem. – Pada. Tutaj przy ogniu 
jest przytulniej, nie mamy nic lepszego do roboty... 
– Muszę wykąpać się, ubrać i odwiedzić Jory’ego – zawahała się w drzwiach, patrząc na 
niego z widoczną tęsknotą. – Chciałabym zostać, naprawdę, ale Jory potrzebuje mnie od 
czasu do 
czasu. 
– Czy on może dać ci to, co przed chwilą dostałaś ode mnie? 
– Bart, proszę. On mnie potrzebuje. Nie wiesz, jak to jest, gdy ktoś cię potrzebuje. 
– Nie, nie wiem. Tylko słaby oczekuje pomocy innych. 
– Nigdy nie byłeś zakochany, Bart – odpowiedziała ochryple – nie możesz więc 
zrozumieć. Wziąłeś mnie, wykorzystałeś, powiedziałeś, że jestem wspaniała, ale nie kochasz 
mnie ani naprawdę mnie nie potrzebujesz. Ktoś inny mógłby zaspokoić twoje potrzeby. 
Dobrze 
jest czuć się potrzebną, wiedzieć, że ktoś pragnie cię bardziej od innych. 
– Odejdź więc – powiedział, nadal dla mnie niewidoczny, a ton jego głosu zrobił się 
lodowaty. – Oczywiście, nie potrzebuję cię. Nie potrzebuję nikogo. Nie wiem, czy to, co 
czuję do 
ciebie, jest miłością czy tylko pożądaniem. Nawet w ciąży jesteś bardzo piękna i jeśli twoje 
ciało 
dostarczyło mi przyjemności teraz, to wcale nie znaczy, że będzie tak jutro. 
Widać było, że poczuła się dotknięta. Rozpłakała się żałośnie. 

– Dlaczego więc chcesz, żebym przychodziła każdego dnia, każdej nocy? Dlaczego 
zawsze wodzisz za mną spojrzeniem? Ty potrzebujesz mnie, Bart! Ty mnie kochasz! 
Wstydzisz się tylko przyznać do tego. Proszę, nie odzywaj się do mnie w tak okrutny 
sposób. To boli. Uwiodłeś mnie, gdy byłam słaba i przestraszona, gdy Jory ciągle jeszcze był 
w 
szpitalu. Wziąłeś mnie, gdy potrzebowałam jego, a wmówiłeś mi, że moim pragnieniem jesteś
ty! 
Widziałeś, jak się bałam, że Jory może umrzeć... że potrzebowałam kogoś. 

– Więc czym dla ciebie jestem?! – ryknął. – Potrzebą? Myślałem, że mnie kochasz, że 
naprawdę mnie kochasz! 
– Tak, kocham cię! 

– Nie, nie kochasz! Jak możesz mnie kochać i stale mówić o nim? Idź więc do niego. 
Zobacz, co on może ci teraz dać! 
Wyszła, powiewając delikatną bielizną, jak duch szalejący w poszukiwaniu życia. 
Trzasnęły za nią drzwi. 
Sztywno podniosłam się z krzesła, czując ból w kolanach, jak zwykle, gdy padał deszcz. 

Utykając trochę, zbliżyłam się do zamkniętych drzwi sypialni Barta. Nie wahając się ani 
chwili, 
otworzyłam je. Zanim zdążył zaprotestować, sięgnęłam do kontaktu i przekręciłam go, 
zalewając 
przytulny pokój, oświetlony tylko blaskiem ognia z kominka, jaskrawym światłem 
elektrycznym. 

Natychmiast uciekł na środek olbrzymiego łoża. 

– Mamo! Co, do diabła, robisz w mojej sypialni? Wyjdź stąd, wyjdź! 
Rzuciłam się naprzód, pokonując rozległą przestrzeń pomiędzy drzwiami i łóżkiem w 
ciągu sekundy. 

– Co ty, do cholery, wyrabiasz! Śpisz z żoną swojego okaleczonego brata? 
– Wynoś się stąd! – wrzasnął, okrywając starannie swoje podbrzusze, podczas gdy 
ciemne włosy na piersiach zdawały się jeżyć z oburzenia. – Jak śmiesz mnie szpiegować? 
– Nie krzycz na mnie, Barcie Foxworth! Jestem twoją matką, a ty nie masz jeszcze 
trzydziestu pięciu lat, nie możesz więc wyrzucić mnie z tego domu. 
Wyjadę wtedy, kiedy będę chciała, a ta chwila jeszcze nie nadeszła. Tak wiele mi 
zawdzięczasz, Bart, tak wiele. 

– Zawdzięczam ci coś, mamo? – zapytał sarkastycznie, gorzko. – Błagam, powiedz mi, 
dlaczego mam ci coś zawdzięczać. Czy mam podziękować ci za mojego ojca, którego 
pomogłaś 
zabić? Czy powinienem podziękować ci za te wszystkie żałosne dni, kiedy byłem młody, 
zapomniany i niepewny siebie? Czy mam podziękować ci za to, że nie czuję się normalnym 
mężczyzną, zdolnym do wzbudzenia miłości? Załamał mu się głos. 
Pochylił głowę. 

– Nie stój tutaj i nie oskarżaj mnie tymi przeklętymi błękitnymi oczami Foxworthów. W 
żaden sposób nie wzbudzisz we mnie poczucia winy. Już taki się urodziłem. Wziąłem 
Melodie, 
gdy płakała i potrzebowała kogoś, kto obejmie ją, obdarzy zaufaniem i miłością. Po raz 
pierwszy 
spotkałem taką miłość, o jakiej czytałem i słyszałem od nobliwych kobiet, które w życiu 
miały 
tylko jednego mężczyznę. Czy zdajesz sobie sprawę z tego, jaką ona jest rzadkością? Melodie
jest pierwszą kobietą, która sprawiła, że poczułem się człowiekiem. Przy niej mogę odpocząć,

odłożyć swoją tarczę, a ona nie próbuje mnie skrzywdzić. Ona kocha mnie, mamo. Nigdy nie 
byłem szczęśliwszy. 

– Jak możesz mówić coś takiego, kiedy dopiero co podsłuchałam słowa, które między 
sobą wymienialiście? 
Załkał, upadł na plecy i przetoczył się na swoją stronę, z dala ode mnie. 
Prześcieradło ledwie go okrywało. 

– Jestem w dołku i ona też. Ona czuje, że zdradza Jory’ego, kochając mnie. Ja czuję 
podobnie. Czasami zapominamy o winie i wstydzie i wtedy jest wspaniale. 
Kiedy Jory leżał w szpitalu, a ciebie z Chrisem nie było całymi dniami, nie potrzebowała 
wiele, żeby dać się skusić. Z niewielkimi oporami padła w moje ramiona, szczęśliwa, że ma 
kogoś, kto stara się zrozumieć jej odczucia. Nasze sprzeczki biorą się z poczucia winy. Bez 
Jory’ego na swojej drodze byłaby moją żoną. 

– BART! Nie możesz Jory’emu zabierać żony. On potrzebuje jej tak jak nigdy 
dotychczas! Źle zrobiłeś, uwodząc ją, gdy była zrozpaczona i osamotniona. Daj jej spokój. 
Przestań się z nią kochać. Bądź lojalny wobec Jory’ego, tak jak on był lojalny wobec ciebie. 
Jory 
zawsze wstawiał się za tobą, pamiętaj o tym. 
Obrócił się, owinięty w czarne prześcieradło. Coś delikatnego pękło w nim i 
spowodowało, że znowu wyglądał jak bezradne, wzruszające dziecko. Zranione małe dziecko,
nielubiące samego siebie. Głos miał zachrypnięty, kiedy powiedział: 

– Tak, kocham Melodie. Kocham ją na tyle mocno, żeby się ożenić. Kocham ją każdą 
kostką, każdym mięśniem swojego ciała. Ona obudziła mnie z głębokiego snu. 
Widzisz, jest pierwszą kobietą, którą pokochałem. Nigdy przez żadną kobietę nie byłem 
tak dotykany jak przez Melodie. Weszła do mojego serca i już nie wypuszczę jej stąd. Wkrada
się 
do mojego pokoju, ubrana w zwiewne szaty, z rozpuszczonymi, pięknymi, połyskującymi 
włosami, świeża, pachnąca po kąpieli, i stoi tak z błagającymi oczami, a wtedy moje serce 
zaczyna bić mocniej. Kiedy śnię, to śnię tylko o niej. Jest najwspanialszą istotą w moim 
życiu. 
Czy wiesz, dlaczego nie mogę jej porzucić? Ona obudziła we mnie żądzę miłości i seksu, 
jakiej 
się po sobie nawet nie spodziewałem. Uważałem, że seks jest grzechem, i zawsze po 
spotkaniu z 
kobietą czułem się brudny. Gdy kochałem się z innymi kobietami, miałem poczucie winy, 
jakby 
dwa nagie ciała spotykające się, żeby zaspokoić swoje pożądanie, były czymś diabelskim. 
Teraz 
wiem, że jest inaczej. Ona uświadomiła mi, jaką piękną rzeczą może być miłość. Nie wiem, 
co 

mógłbym robić bez niej. Jory nie będzie już nigdy prawdziwym kochankiem. Niech ja będę 
tym 
mężem, którego ona chce i potrzebuje. Pomóż mi zbudować normalne życie dla niej i dla 
siebie... 
albo... nie wiem... nie wiem po prostu, co się stanie... 

Jego ciemne oczy zwróciły się w moją stronę, błagając o zrozumienie. 

Och, wysłuchałam tego wszystkiego, co powiedział. Całe życie starałam się zdobyć jego 
zaufanie, a teraz, kiedy już je miałam, cóż mogłam zrobić? Kochałam Barta, tak jak kochałam
Jory’ego. Stałam, załamując ręce, męcząc się świadomością winy i faktem, że muszę coś z 
tym 
zrobić. Zaniedbywałam Barta, faworyzowałam Jory’ego, Cindy... 

Teraz ja i Jory musimy zapłacić... znowu. 

Mówił niskim, łamiącym się głosem. Wydawał się nawet młodszy i bezradniejszy, leżąc 
tam i próbując zamknąć swoje szczęście w jakimś bezpiecznym i niedostępnym dla mnie 
miejscu 
i w ten sposób uchronić je przed zniszczeniem. 

– Mamo, jeden raz w życiu popatrz na coś od mojej strony. Nie jestem taki zły, taki 
przeklęty ani nie jestem takim potworem, za jakiego, jak mi się czasami wydaje, mnie 
uważasz. 
Jestem tylko człowiekiem, który nigdy nie doświadczył niczego dobrego. Pomóż mi, mamo. 
Pomóż Melodie mieć męża, jakiego potrzebuje, teraz, gdy Jory już nigdy nie będzie 
prawdziwym 
mężczyzną. 
Deszcz bębnił o szyby okienne jak oszalały. Padał w rytmie uderzeń mojego serca. 

Wiatr gwizdał wokół domu, a w mojej duszy miotał się dziki nietoperz. Nie mogłam 
podzielić Melodie na dwie równe części i obdarować nimi Jory’ego i Barta. 

Musiałam trzymać się tego, co uważałam za słuszne. Miłość Barta do Melodie nie była 
dobra. Najbardziej potrzebował jej Jory. 

Stałam tam nadal, zapatrzona w dywan... przygnieciona rozpaczliwą potrzebą miłości 
mojego drugiego syna. W przeszłości tak często uważałam go za diabelskie nasienie, nie 
dopuszczałam myśli o jego niewinności. Czy świadomość winy, czyniąca z Barta rzeczywisty
obraz mojego grzechu, nie pozwalała mi widzieć w nim dobra? 

– Czy jesteś pewien, Bart? Czy naprawdę kochasz Melodie, czy też pożądasz jej tylko 
dlatego, że należy do Jory’ego? 
Odwrócił się na plecy i spojrzał na mnie z taką uczciwością, jakiej nigdy u niego nie 
widziałam. Jakże te ciemne oczy błagały o zrozumienie. 

– Na początku chciałem Melodie tylko dlatego, że należała do Jory’ego. Uczciwie to 

przyznaję. Chciałem zabrać mu to, co było jego największym skarbem. Ponieważ on zabrał 
mi to, 
czego najbardziej pragnąłem: CIEBIE! 

Skuliłam się jak od mocnego uderzenia, a on ciągnął: 

– Odrzucała moje zaloty tak wiele razy, że zacząłem szanować ją, różniła się bardzo od 
innych, łatwych do zdobycia kobiet. Im bardziej mnie odrzucała, tym bardziej rozpalała moje 
pożądanie, aż poczułem, że albo ją zdobędę, albo umrę. 
Kocham Melodie. Tak, ona znalazła mój słaby punkt... i nie wiem, jak żyć bez niej! 
Rozłożyłam szeroko ręce i usiadłam na brzegu jego olbrzymiego łóżka. 

– Och, Bart... jaka szkoda, że to nie mogła być inna kobieta. Każda inna, byle nie 
Melodie. Cieszę się, że doświadczyłeś miłości, że już nie widzisz w niej nic brudnego ani 
grzesznego. Czy Bóg stworzyłby mężczyznę i kobietę takimi, jakimi są, gdyby nie chciał, 
żeby 
się połączyli? Zaplanował to w ten sposób. Poprzez miłość stwarza nas na nowo. Ale, Bart, 
musisz przyrzec, że nie będziesz już spotykać się z nią sam na sam. Poczekaj, aż Melodie 
urodzi 
dziecko i sama coś postanowi. 
Oczy wypełniły mu się nadzieją i wdzięcznością. 

– Pomożesz mi? – zapytał z niedowierzaniem. – Nigdy nie przypuszczałem, że ty... 
– Poczekaj, poczekaj, proszę. Pozwól Melodie urodzić dziecko, potem idź do niej. 
Idź też do Jory’ego i stań przed nim. Powiedz mu, co czujesz do Melodie. Nie kradnij 
Jory’emu żony, poznaj jego zdanie. 

– A co on może takiego powiedzieć, mamo, co by mogło coś zmienić? On jest stracony. 
Nie może tańczyć, nie może nawet chodzić. Jest niesprawny fizycznie. 
Minęły sekundy, zanim znalazłam właściwe słowa. 

– Ale czy ona kocha cię uczciwie? Byłam w twoim salonie. Słyszałam ją. Nie 
powiedziała swojego zdania na ten temat. Z tego, co mogę sądzić, jest rozdarta pomiędzy 
miłością do Jory’ego i pożądaniem ciebie. Nie wykorzystuj jej słabości ani kalectwa Jory’ego.
Daj mu czas na zebranie sił. A potem rób, co musisz. To nie fair okradać Jory’ego, gdy nie 
może 
się bronić. Daj jej czas na przyzwyczajenie się do stanu Jory’ego. Wtedy, jeśli nadal będzie 
chciała ciebie, to weź ją, bo mogłaby go tylko bardziej skrzywdzić. Ale co zrobisz z 
dzieckiem 
Jory’ego? Czy zabierzesz mu dziecko tak samo jak żonę? Czy niczego nie chcesz mu 
zostawić? 
Patrzył na mnie, a w jego oczach pojawił się błysk podejrzenia. Odwrócił wzrok i 
popatrzył w sufit. 

– Nie zastanawiałem się jeszcze nad dzieckiem. Nie wybiegałem myślą tak daleko w 
przyszłość. Próbuję nie myśleć o dziecku, a ty nie musisz biec z tym do Chrisa i Jory’ego. 
Raz w 
życiu daj mi szansę mieć coś własnego. 
– Bart... 
– Teraz idź już, proszę. Zostaw mnie samego, żebym mógł pomyśleć. Jestem zmęczony. 
Możesz człowieka zamęczyć, mamo, tymi swoimi żądaniami, opiniami. Daj mi szansę 
udowodnienia ci, że nie jestem tak zły, jak sądzisz, ani tak zwariowany, jak sam kiedyś 
uważałem. 
Nie prosił mnie znowu, żeby nie mówić nic ani Chrisowi, ani Jory’emu. Jakby wiedział, 
że tego nie zrobię. Wstałam, odwróciłam się i wyszłam. 

Wracając myślałam o rozmowie z Melodie, ale byłam zbyt rozstrojona, żeby spotkać się z 
nią bez robienia scen. Była teraz całkiem rozbita, a ja musiałam mieć na uwadze zdrowie jej 
dziecka. 

W swoim pokoju usiadłam przed tlącym się na kominku pniem drewna i zastanawiałam 
się, co robić dalej. Na pierwszym miejscu były potrzeby Jory’ego. W ciągu trzech miesięcy 
jego 
niegdyś silne nogi zamieniły się w cienkie patyki, przypominające nogi Barta w dzieciństwie. 
Krótkie, cienkie nogi, całe w siniakach, wciąż podrapane. Bart ciągle przewracał się, ciągle 
łamał 
kości. Stale spotykała go kara za to, że urodził się i nie był tak udanym dzieckiem jak Jory. 
Takie 
myśli spowodowały, że podniosłam się i skierowałam do sypialni Jory’ego. 

Stanęłam w drzwiach, z twarzą otartą z łez, z oczami ochłodzonymi kompresami z lodu, 
tak żeby nie były czerwone, i uśmiechnęłam się wesoło do mojego pierworodnego. 

– Melodie jeszcze drzemie, Jory. Ale zobaczy się z tobą przed obiadem. Myślę, że będzie 
wam miło, gdy zjecie obiad razem przed kominkiem. Przy tym deszczu będzie wam tutaj 
bardzo 
przytulnie. Poprosiłam Trevora i Henry’ego, żeby przynieśli szczapy drewna i mały stolik do 
obiadu. Ułożyłam menu ze wszystkiego, co lubisz. Chciałabym pomóc ci się ubrać, żebyś 
wyglądał jak najlepiej. 
Wzruszył obojętnie ramionami. Przed wypadkiem lubił elegancko się ubierać, zawsze był 
starannie wypielęgnowany. 

– Co to teraz za różnica, mamo? Widzę, że nie przyszła z tobą. Dlaczego to tak długo 
trwało, żeby przyjść i powiedzieć mi, że ona jeszcze śpi? 
– Zadzwonił telefon... i, Jory, muszę jednocześnie zrobić wiele rzeczy. A więc jakie 

ubranie najbardziej ci odpowiada? 

– Żadne. Piżama i szlafrok wystarczą – powiedział obojętnie. 
– Posłuchaj mnie, Jory. Dzisiaj usiądziesz na tym elektrycznym wózku, ubrany w jedno z 
ubrań ojca, ponieważ nie przywiozłeś ze sobą zimowych rzeczy. 

Natychmiast zaprotestował, a ja nadal nalegałam. 

Posłaliśmy już do Nowego Jorku po rzeczy Jory’ego, choć Melodie nie widziała powodu, 

żeby przywozić ubrania, co bardzo mnie rozzłościło. 

– Kiedy będziesz dobrze wyglądał, poczujesz się lepiej, a to już połowa sukcesu. 
Zaniedbałeś swój wygląd. Mam zamiar ogolić cię, nawet jeśli chciałeś zapuścić brodę. 
Jesteś zbyt przystojny, żeby ukrywać się za szczeciniastym zarostem. Masz piękne usta i silne
szczęki. Tylko mężczyźni o słabych szczękach muszą zakrywać je brodą. 

W końcu poddał się i uśmiechając się ironicznie, zgodził się na wszystko, co chciałam z 
nim zrobić, żeby zaczął być bardziej podobny do siebie. 

– Mamo, jesteś nadzwyczajna. Tak bardzo się troszczysz, ale nie będę pytał dlaczego. 
Jestem po prostu wdzięczny, że ktoś dba o mnie. 
W tym czasie przyjechał z Charlottesville Chris i włączył się do pomocy. Ogolił 
przystojną twarz Jory’ego brzytwą, bo uważał, że tylko w ten sposób można zrobić to 
starannie. 
Usiadłam na łóżku, obserwując, jak Chris po goleniu smaruje Jory’emu twarz płynem i 
wodą kolońską. Jory znosił to cały czas cierpliwie. Nie mogłam pomagać, zastanawiałam się 
więc, co robi Bart i jak mam powiedzieć Melodie, że wiem, co zaszło pomiędzy nią i moim 
młodszym synem. 

Jory miał już na tyle silne ramiona, że bez trudu zdołał przenieść się na wózek. 

Staliśmy z Chrisem z boku, nie proponując pomocy, wiedząc, że musi sam sobie 
poradzić. Wydawał się nieco upokorzony, ale i w jakiś sposób dumny, że udało mu się to za 
pierwszym razem. Już na wózku, na przekór sobie, wyglądał na zadowolonego. 

– Nie tak źle – powiedział, oglądając się w trzymanym przeze mnie lusterku. 
Uruchomił wózek i zrobił próbną rundę po pokoju. Uśmiechnął się do nas. 
– To lepsze niż łóżko. Pewnie to głupie, co powiem, ale teraz będzie mi łatwiej skończyć 
żaglowiec przed świętami Bożego Narodzenia i, być może, tak się rozpieszczając, przetrwam 
to 
wszystko. 
– Jakbyśmy kiedykolwiek w to wątpili – powiedział uszczęśliwiony Chris. 

– Opanuj się teraz, Jory... idę po Melodie – powiedziałam zadowolona z jego wyglądu, z 
tego blasku szczęścia w jego oczach, z jego fascynacji możliwością poruszania się znowu, 
nawet 
jeśli zamiast nóg miał koła. – Melodie pewnie już się ubrała i jest gotowa do obiadu. Jak 
wiesz, 
nasz niegdyś zaniedbujący się Bart jest teraz przewrażliwiony na punkcie wszystkich 
szczegółów 
eleganckiego życia. 
– Powiedz jej, niech się pospieszy! – zawołał za mną głosem przypominającym tego 
dawnego Jory’ego. – Umieram z głodu. A widok płonącego ognia sprawia, że strasznie za nią 
tęsknię. 
Z drżeniem skierowałam się do pokoju Melodie, wiedząc, że muszę zapomnieć o tym, co 
odkryłam, bo kiedy tego nie zrobię, mogę równie dobrze rzucić ją prosto w oczekujące 
ramiona 
Barta. Podjęłam tę grę. 

Jeden brat musi wygrać. 
Drugi musi przegrać. 
A ja chcę, żeby wygrali obaj. 

ZDRADA MELODIE 

Delikatnie zapukałam do drzwi pokoju Melodie. Przez grube drewno dochodziły dźwięki 
muzyki z Jeziora łabędziego. Znowu zapukałam. Nie odpowiadała. 

Otworzyłam drzwi, weszłam do środka i cicho zamknęłam je za sobą. W pokoju panował 
bałagan. Na podłodze leżały porozrzucane ubrania. Kosmetyki zaśmiecały toaletkę. 

– Melodie, gdzie jesteś? 
Łazienka była pusta. Och, do diabła! Poleciała do Barta. Natychmiast stamtąd wypadłam i 
pobiegłam do skrzydła Barta. Waliłam w drzwi z wściekłością. 

– Bart, Melodie... nie możecie tego zrobić Jory’emu. Nie było ich tam. 
Zbiegłam kuchennymi schodami do jadalni, mając jeszcze nadzieję, że zaczęli jeść, nie 
czekając na Chrisa i na mnie. Trevor nakrywał do stołu na dwie osoby, wymierzając 
wzrokiem 
odległość talerza od krawędzi stołu z taką dokładnością, jakby używał miarki. Zwolniłam 
przed 
jadalnią. 

– Trevor, czy widziałeś mojego młodszego syna? 
– Och, tak – powiedział uprzejmie na swój angielski sposób, zaczynając rozkładać 
srebrne sztućce. – Pan Foxworth i pani Marquet dopiero co pojechali do restauracji. Pan 
Foxworth prosił, żebym powiedział pani, że wróci... wkrótce. 
– Co on naprawdę powiedział, Trevor? – zapytałam z bólem serca. 
– Proszę pani, pan Foxworth był odrobinę pijany. Nie tak bardzo, żeby obawiać się 
deszczu i wypadków. Jestem pewien, że może prowadzić samochód, a pani Marquet będzie 
całkowicie bezpieczna. Piękny wieczór do jazdy, jeśli ktoś lubi deszcz. 
Pobiegłam do garażu z nadzieją, że jeszcze zdążę ich zatrzymać. Za późno! I właśnie 
stało się tak, jak się tego obawiałam, Bart zabrał Melodie swoim małym, szybkim sportowym 
samochodem – czerwonym jaguarem. 

Z powrotem wlokłam się po schodach jak ślimak. Jory był zaróżowiony od szampana, 
który sączył, czekając na Mel. Chris poszedł przebrać się do obiadu. 

– Gdzie jest moja żona? – zapytał Jory, usadowiony przy małym stoliku przyniesionym 
przez Trevora i Henry’ego. Pośrodku stały świeże kwiaty z naszej szklarni, szampan chłodził 
się 
w srebrnym kubełku z lodem. Wszystko to stwarzało powabną i uroczystą atmosferę, 
szczególnie 
płonące na kominku szczapy drewna, usuwające z pokoju wilgotny chłód. Jory wyglądał jak 

niegdyś. Nogi miał schowane pod stołem, a wózek był prawie niewidoczny. 
Czy i tym razem powinnam skłamać? Cała wesołość w jego oczach zgasła. 

– Tak więc nie przyjdzie – powiedział bezbarwnym głosem. – Nie przyjdzie tu już nigdy 
więcej, przynajmniej nie do tego pokoju. Zatrzyma się w drzwiach i będzie mówiła do mnie z 
bezpiecznej odległości. 
Jego matowy głos załamał się. W końcu Jory zamilkł i zaczął płakać. 

– Staram się, mamo, naprawdę staram się pogodzić z tym i nie być zgorzkniały. 
Ale rozdziera moją duszę to, co stało się pomiędzy mną i moją żoną. Wiem, co ona myśli, 
nawet gdy nic nie mówi. Nie będę już nigdy prawdziwym mężczyzną i ona nie wie, jak sobie 
z 
tym poradzić. 

Upadłam na kolana obok niego i wzięłam go w ramiona. 

– Nauczy się, Jory, nauczy się. Wszyscy musimy nauczyć się, jak sobie radzić z tym, co 
nie da się zmienić. Daj jej czas. Poczekaj, aż urodzi się dziecko. Ona się zmieni. Przyrzekam 
ci, 
że się zmieni. Obdarzysz ją swoim dzieckiem. Nie ma niczego ponad własne dziecko, które 
możesz wziąć w ramiona Zdrada Melodie i przytulić do serca. Słodycz dziecka, rozczulająca 
maleńka drobina człowieczeństwa całkowicie zależna od ciebie, od tego jak ją ulepisz i 
uformujesz. Jory, po prostu poczekaj, a zobaczysz, jak się Melodie zmieni. 
Przestał płakać, lecz w jego oczach pozostała udręka. 

– Nie wiem, czy mogę czekać – szepnął ochryple. – Kiedy inni są wokół, uśmiecham się i 
udaję zadowolonego. Ale cały czas myślę o położeniu temu kresu i uwolnieniu Melodie od 
wszystkich zobowiązań. To nie fair oczekiwać, żeby to znosiła. Zamierzam powiedzieć jej 
dzisiaj 
wieczorem, że jeśli chce, to może odejść albo może pozostać do urodzenia dziecka i potem 
odejść i wystąpić o rozwód. Nie będę się sprzeciwiał. 
– Nie, Jory! – wybuchłam. – Nie mów nic, co by ją bardziej zdenerwowało. Daj jej po 
prostu czas. Pozwól Melodie przystosować się. Dziecko jej w tym pomoże. 
– Mamo, nie wiem, czy ja to wytrzymam. Cały czas myślę o samobójstwie. Myślę o 
moim ojcu i chciałbym mieć odwagę, żeby zrobić to, co on. 
– Nie, kochanie, zapomnij o tym. Nigdy nie zostaniesz sam. Usiedliśmy z Chrisem przy 
małym stoliku, żeby dotrzymać mu towarzystwa. Podczas posiłku nie powiedział więcej niż 
kilka 
słów. 
Przed pójściem spać ukradkiem pochowałam ostre przedmioty i wszystko, czym mógłby 

zrobić sobie krzywdę. Tej nocy spałam na kozetce u niego w pokoju z obawy, że jest tak 
przybity, iż może targnąć się na życie tylko po to, żeby uwolnić Melodie od poczucia winy. 
Nawet w trakcie drzemki dochodziły mnie jego jęki. 

– Mel... bolą mnie nogi! – wołał we śnie. 
Wstałam, żeby go uspokoić. Obudził się i patrzył na mnie półprzytomnie. 
– Co noc boli mnie krzyż i nogi – odpowiedział przez sen na moje pytanie. – Nie chcę 
użalać się nad urojonymi bólami. Chcę po prostu przespać noc. 
Przez całą noc skręcał się z bólu. Nogi, których nie czuł w trakcie dnia, męczyły go 
ciągłym bólem. W dolnych partiach krzyża cierpiał od powtarzających się ukłuć. 

– Dlaczego boli mnie w nocy, a niczego nie czuję w ciągu dnia?! – krzyczał z twarzą 
zlaną potem, z piżamą przylepioną do ciała. – Chciałbym mieć charakter mojego ojca, 
rozwiązałoby to wszystkie nasze problemy! 
Nie, nie, nie! Przywarłam do niego, obsypując jego twarz pocałunkami, obiecując mu 
wszystko, co tylko mogłoby zatrzymać go przy życiu. 

– To przejdzie, Jory, przejdzie! Wytrzymaj. Nie poddawaj się, staw czoło największemu 
wyzwaniu w swoim życiu. Masz mnie, masz Chrisa i prędzej czy później Melodie wróci i 
znowu 
będzie twoją żoną. 
Patrzył na mnie ponuro, jakbym mówiła o jakichś ulotnych sennych marzeniach. 

– Idź spać do swojego pokoju, mamo. Czuję się jak dziecko, gdy tutaj jesteś. 
Obiecuję ci, że nie zrobię niczego, przez co musiałabyś znowu płakać. 
– Kochanie, dzwoń natychmiast po ojca lub po mnie, gdybyś czegoś potrzebował. 
Każde z nas wstanie i tu przyjdzie. Nie wołaj tylko Melodie, bo może potknąć się i 
przewrócić w ciemnościach. Teraz już porusza się trochę niepewnie. Zawsze miałam lekki 
sen, 
więc łatwo mnie przebudzić. Czy ty mnie słuchasz, Jory? 

– Tak, oczywiście, słucham – powiedział. Spojrzenie miał puste i nieobecne. 
– Jeśli jest jakaś rzecz, w której jestem teraz dobry, to w słuchaniu. 
– Wkrótce przyjdzie fizykoterapeuta i zacznie z tobą ćwiczenia rekonwalescencyjne. 
– Rekonwalescencja, mamo? 
Miał zmęczone, przygasłe spojrzenie. 
– Masz na myśli dopasowywanie protezy? Istotnie, nie mogę się już jej doczekać. 
Zakładanie protez, to dopiero będzie zabawa. Czyż to nie szczęście, że nie będę ich czuł? 

Nie wspominam już nawet o tej pomysłowej uprzęży, w której będę wyglądał jak koń. Myślę,
że 
uchroni mnie ona od upadku... – Zakrył na moment twarz ręką, odchylił głowę i westchnął: – 
Boże, daj mi siłę przetrwania. Czy karzesz mnie za nadmierną pychę, za dumę z moich nóg i 
ciała? Wykonałeś cholernie dobrą robotę, sprowadzając mnie w dół. 

Opuścił ręce. Łzy zabłysły mu w oczach i spłynęły po policzkach. Ale za moment już 
przepraszał. 

– Wybacz mi to, mamo. Płacz nad samym sobą nie jest bardzo męską rzeczą, czyż nie 
tak? Nie mogę przez cały czas być silny i dzielny. Traktuj chwile mojej słabości jak wszystko 
inne. Wróć do swojego pokoju. Nie zamierzam zrobić niczego, co by was jeszcze bardziej 
zasmuciło. Doprowadzę to do końca. Dobranoc. Pożegnaj Melodie ode mnie, kiedy wróci. 
Rozpłakałam się w ramionach Chrisa, co wywołało tysiące pytań, na które odmawiałam 
odpowiedzi. Odwrócił się zniecierpliwiony i trochę zły. 

– Nie oszukuj mnie, Catherine. Ukrywasz coś, myśląc, że będzie to dodatkowym 
ciężarem, podczas gdy milczenie na temat tego, co się dzieje, jest największym brzemieniem! 
Czekał na moją odpowiedź. Ponieważ nie było jej, szybko zasnął po swojej stronie łóżka. 
Miał w najwyższym stopniu irytujący zwyczaj szybkiego zapadania w sen wtedy, gdy ja nie 
mogłam zasnąć. Chciałam, żeby obudził się i zmusił mnie do odpowiedzi na pytania, których 
przed chwilą uniknęłam. Ale on spał i spał, a potem obrócił się we śnie, objął mnie i wtulił 
twarz 
w moje włosy. 

Co godzinę wstawałam i sprawdzałam, czy Bart przywiózł już Melodie do domu i czy u 
Jory’ego jest wszystko w porządku. Jory leżał w swoim łóżku z szeroko otwartymi oczami, 
najwidoczniej, tak jak ja, czekając na powrót Melodie. 

– Czy ustąpił ci ból? 
– Tak, wracaj do łóżka. Wszystko jest świetnie. Spotkałam Joela w holu przed pokojem 
Barta. Zarumienił się, widząc mnie w białej koronkowej bieliźnie. 
– Joel – powiedziałam – sądziłam, że rozmyśliłeś się co do życia pod tym dachem i 
wróciłeś do tej małej celi nad garażem. 
– Przywykłem, Catherine, przywykłem – wymamrotał. – Bart kazał mi przenieść się do 
domu, mówiąc, że Foxworth nie powinien być traktowany jak służący. 
Popatrzył na mnie swoimi wodnistymi oczami z wyrzutem, że nie sprzeciwiliśmy się, gdy 
oświadczył nam, że woli celę garażową od przyjemnego pokoju w skrzydle domu 
zajmowanym 

przez Barta. 

– Nie wiesz, siostrzenico, jak to jest być starym i samotnym. Przez całe lata cierpiałem na 
bezsenność, prześladowany złymi snami i nieokreślonymi bólami pozbawiającymi tego 
wytęsknionego głębokiego snu. Wstawałem więc, żeby się zmęczyć, włóczyłem się... 
Włóczył się? Szpiegował, oto co robił! Ale kiedy popatrzyłam na niego uważniej, 
zawstydziłam się. Stojąc w mroku holu, wydawał się taki wątły, taki chorowity i słaby. Czy 
byłam niesprawiedliwa dla Joela? Czy nie lubiłam go tylko dlatego, że był synem Malcolma? 
I 
jeszcze ten wstrętny zwyczaj nieustannego mamrotania do siebie cytatów z Biblii, co cofało 
mnie 
w czasie do naszej babki i jej nalegania, żebyśmy każdego dnia nauczyli się fragmentu Pisma 
Świętego. 

– Dobranoc, Joel – powiedziałam dużo uprzejmiej niż zazwyczaj. 
Nadal stał tam, jakby chcąc przeciągnąć mnie na swoją stronę. Pomyślałam o Barcie, 
który jako chłopiec powiedział mi tak wiele bolesnych rzeczy, ale nigdy już jako dorosły. 
Teraz 
on również czytał Biblię, wykorzystując słowa tam napisane do udowodnienia spornych 
kwestii. 
Czy Joel ożywił w Barcie to, co w nim drzemało? Przyglądałam się staremu człowiekowi, 
który 
prawie ze strachem odsuwał się ode mnie. 

– Dlaczego tak się zachowujesz? – zapytałam ostro. 
– Jak, Catherine? 
– Jakbyś się mnie bał. Uśmiechnął się żałośnie. 
– Jesteś przerażającą kobietą, Catherine. Mimo delikatnej urody zachowujesz się czasami 
tak okrutnie jak moja matka. 
Spojrzałam na niego, zaskoczona, że mógł tak pomyśleć. Nie byłam chyba podobna do tej 
podłej starej kobiety? 

– Przypominasz mi także o twojej matce – wyszeptał cienkim, drżącym głosem, 
okrywając ciaśniej swoje wątłe ciało. – I wyglądasz o wiele za młodo jak na pięćdziesiątkę. 
Mój 
ojciec zwykł mawiać, że niegodziwcy zawsze dłużej pozostają młodsi i zdrowsi od tych, na 
których czeka miejsce w niebie. 
– Jeżeli twój ojciec tam poszedł, Joel, to ja z przyjemnością udam się w przeciwną stronę. 
Popatrzył na mnie, jak gdybym była żałosnym przedmiotem, który po prostu nic nie 
rozumie, i odszedł powoli. 
Znalazłam się znowu obok Chrisa, który obudził się na tyle dawno, że zdążył wysłuchać 

sceny pomiędzy mną i Joelem. 
Spojrzał na mnie w półmroku. 

– Catherine, to było niegrzeczne mówić do starego człowieka w ten sposób. 
Możesz go oczywiście wygonić. W pewnym sensie ma on tutaj więcej praw niż my 
wszyscy. Prawnie jest to dom Barta, nawet jeżeli mamy przywilej dożywotniego pobytu tutaj.
Wypełniła mnie złość. 

– Czy nie zorientowałeś się jeszcze, że Joel odgrywa rolę ojca, którego Bart szukał przez 
całe życie? 
I tutaj dotknęłam go. Zesztywniał i odwrócił się ode mnie. 

– Dobranoc, Catherine. Może powinnaś pozostać w łóżku i pomyśleć trochę o sobie. 
Joel jest samotnym starym człowiekiem, wdzięcznym za miejsce, w którym może spędzić 
resztę swojego życia. Przestań dopatrywać się Malcolma w każdym napotkanym starym 
mężczyźnie, bo w końcu, jeśli będę żył dostatecznie długo, również zostanę starym 
człowiekiem. 

– Jeżeli miałbyś wyglądać i zachowywać się jak Joel, to chętnie widziałabym twój 
wcześniejszy koniec. 
Och, jak mogłam tak powiedzieć do kochanego człowieka? Odsunął się dalej, nie 
reagując na mój dotyk. 

– Chris, przepraszam, nie to miałam na myśli. Pieściłam jego ramię, a potem wsunęłam 
rękę pod górę jego piżamy. 
– Uważam, że będzie lepiej, jak zatrzymasz ręce przy sobie. Nie mam teraz nastroju. 
Dobranoc, Catherine, i pamiętaj, że jeżeli szuka się kłopotów, to najczęściej się je znajduje. 
Obudziło mnie odległe trzaśniecie drzwiami. Zegarek wskazywał wpół do czwartej. 
Wślizgnęłam się do pokoju Melodie i zaczęłam czekać. Aż do czwartej zajęło jej 

pokonywanie drogi od garażu do sypialni. Czy zatrzymali się z Bartem na pieszczoty i 
pocałunki? Czy szeptali sobie miłosne słowa, z którymi nie mogli poczekać do jutra? Cóż 
innego 
mogłoby zatrzymywać ją tak długo? Nad grzbietami gór pojawiły się pierwsze blade oznaki 
świtu. W końcu usłyszałam, że nadchodzi. Trzymała w jednej ręce srebrne szpilki, a w drugiej
małą srebrną torebkę, wchodząc potknęła się w progu pokoju. 

Była w szóstym miesiącu ciąży, ale w długiej, luźnej czarnej sukience było to prawie 
niewidoczne. Wydała zdławiony okrzyk na mój widok i cofnęła się, gdy wstałam z krzesła. 

– No, Melodie – powiedziałam cynicznie – niezbyt to pięknie wygląda. 

– Cathy, czy z Jorym wszystko w porządku? 
– Czy naprawdę interesuje cię to? 
– Zdaje się, że jesteś na mnie zła. Patrzysz na mnie tak groźnie. Co ja takiego zrobiłam, 
Cathy? 
– Zupełnie jakbyś nie wiedziała – powiedziałam do niej wściekle, zapominając o 
zamierzonej grzeczności. – Wymykasz się w deszczowy wieczór z moim młodszym synem, 
wracasz po wielu godzinach z czerwonymi śladami na szyi, z rozmazaną szminką na twarzy, 
z 
włosami w nieładzie i jeszcze pytasz, co... ja... takiego... zrobiłam. Dlaczego więc nie 
mówisz... 
co takiego robiłaś? 
Patrzyła na mnie szeroko otwartymi nieufnymi oczami, trochę z wyrazem winy, trochę ze 
wstydem, ale również z jakąś nadzieją. 

– Jesteś zupełnie jak moja matka, Cathy! – zawołała, a jej błyszczące od łez oczy błagały 
o zrozumienie. – Proszę, nie opuszczaj mnie, gdy potrzebuję matki bardziej niż kiedykolwiek 
dotąd. 
– Ale zapominasz, że przede wszystkim jestem matką Jory’ego. Jestem również matką 
Barta. Kiedy zdradzasz Jory’ego, zdradzasz też i mnie. 
Melodie znowu zaczęła płakać, błagając, żebym ją wysłuchała. 

– Nie odwracaj się teraz ode mnie, Cathy. Tylko ty możesz mnie zrozumieć. Z pewnością 
ty jedna ze wszystkich możesz to zrozumieć! Kocham Jory’ego, zawsze będę go kochać... 
– I dlatego poszłaś do łóżka z Bartem? Cóż za wspaniały sposób okazywania miłości – 
przerwałam jej. Głos mój brzmiał ostro i zimno. 
Wtuliła twarz w moją suknię i objęła mnie ramionami. Przywarła do mnie. 

– Cathy, proszę, poczekaj, aż mnie wysłuchasz. Podniosła twarz mokrą od łez, pokrytą 
czarnymi plamami rozmazanego makijażu. Wyglądała żałośnie i bezradnie. 
– Jestem częścią świata baletu, Cathy, i ty wiesz, co to znaczy. Jesteśmy tancerzami, 
wprowadzamy muzykę do swoich ciał i dusz i przez nie dajemy ją innym ludziom. Płacimy za
to 
wysoką cenę. Znasz tę cenę. Tańczymy z duszami wystawionymi na powszechny widok i na 
powszechną krytykę, a kiedy taniec się kończy, słyszymy aplauz, przyjmujemy róże, 
kłaniamy 
się, kurtyna idzie wiele razy w górę, słyszymy okrzyki „brawo, brawo”. Na koniec schodzimy
ze 
sceny, zmywamy makijaż, wkładamy codzienne ubrania i wtedy uświadamiamy sobie, że to, 
co 
w nas najlepsze, nie jest rzeczywistością, tylko fantazją. Szybujemy na skrzydłach 
zmysłowości 

tak potężnej, że nikt nie zdaje sobie sprawy z tego, z jakim bólem odbieramy całą nieczułość, 
okrucieństwo i brutalność rzeczywistości. 

Zawahała się, żeby nabrać dalszych sił, a ja siedziałam oszołomiona jej wnikliwością, bo 
znałam tę usłyszaną przed chwilą prawdę. Kto mógł znać ją lepiej ode mnie? 

– Tam, na widowni, uważają, że większość z nas to zboczeńcy. Nie uświadamiają sobie, 
że wychowaliśmy się na muzyce, że ona nas podtrzymuje, unosi ponad codziennością. Nie 
mają 
pojęcia o tym, że aplauz, pochlebstwa i w końcu miłość fizyczna są naszym właściwym 
pożywieniem. Zazwyczaj w chwili kiedy zostawaliśmy sami, padaliśmy sobie z Jorym w 
ramiona 
i tylko w ten sposób znajdowaliśmy odprężenie, potrzebne nam, żeby zasnąć. Teraz ani ja, ani
on 
nie mamy tego odprężenia. On nie chce słuchać muzyki, a ja nie mogę jej wyłączyć. 
– Ale ty masz kochanka – powiedziałam cicho, w pełni rozumiejąc każde jej słowo. 
Kiedyś ja również unosiłam się na radosnych skrzydłach muzyki i stoczyłam się, 
ponieważ nie było nikogo, kto by mnie kochał i wyprowadził ze świata fantazji do 
rzeczywistości, która była tak nieuchronna. 

– Posłuchaj, Cathy, proszę. Daj mi szansę wytłumaczenia się. Wiesz, jak w tym domu jest 
nudno. Nikt nas nie odwiedza, a wszystkie telefony są do Barta. Ty, Chris i Cindy stale 
byliście 
w szpitalu u Jory’ego, a ja tchórzliwie zostawałam, bojąc się, że Jory zobaczy moje 
przerażenie. 
Próbowałam czytać, próbowałam, tak jak ty, zająć się robótkami na drutach, ale nie udawało 
mi 
się. Dałam temu spokój i czekałam na jakiś telefon. Nikt nie zadzwonił do mnie z Nowego 
Jorku. 
Spacerowałam, wyrywałam chwasty w ogrodzie. Płakałam w lesie, gapiłam się w niebo, 
obserwowałam motyle i jeszcze bardziej płakałam. W kilka nocy po tym, jak stwierdzono, że 
Jory nie będzie już nigdy chodził ani tańczył, przyszedł do mojego pokoju Bart. Zamknął za 
sobą 
drzwi i po prostu stał, przyglądając mi się. 

Leżałam na łóżku, jak zwykle płacząc. Puszczałam muzykę baletową, próbując 
przypomnieć sobie, jak to było z Jorym, a Bart tylko stał, patrząc na mnie swoimi ciemnymi, 
hipnotyzującymi oczami. Stał tak długo, aż przestałam płakać. 

Wtedy podszedł bliżej i otarł mi łzy z twarzy. Kiedy podniosłam się i spojrzałam na 
niego, w jego oczach była miłość. Nigdy jeszcze nie widziałam takiej dobroci w jego 
spojrzeniu, 
takiego współczucia i takiej wrażliwości. Dotknął mnie. 

Mojego policzka, włosów, warg. Na plecach poczułam dreszcze. Wsunął ręce w moje 
włosy i patrząc mi prosto w oczy, powoli, bardzo powoli zaczął pochylać głowę, aż jego usta 

musnęły moje. Nigdy nie przypuszczałam, że może być tak delikatny. 

Zawsze myślałam, że bierze kobiety siłą. Pewnie gdyby nie był tak delikatny, 
uciekłabym. Ale jego łagodność zgubiła mnie. Przypomniała mi o Jorym. 

Och, nie mogłam już tego słuchać. Musiałam przerwać, zanim zacznę im współczuć. 

– Nie chcę już tego więcej słuchać, Melodie – powiedziałam chłodno, podnosząc głowę 
tak, żeby nie patrzeć na miłosne ślady, pozostawione na jej twarzy. – Tak więc gdy Jory 
najbardziej cię potrzebuje, chcesz porzucić go i pójść do Barta – powiedziałam gorzko. – 
Jesteś 
wspaniałą żoną, Melodie. Załkała głośniej, kryjąc twarz w dłoniach. 
– Pamiętam wasz ślub, kiedy staliście przed ołtarzem i przysięgaliście sobie wierność na 
dobre i na złe... i już przy pierwszym nieszczęściu znalazłaś sobie kochanka. 
Melodie pociągnęła nosem i próbowała znaleźć odpowiedniejsze słowa, aby bronić 
swoich racji. Pomyślałam o tym, jak bardzo samotny jest ten dom w górach, jak bardzo 
odizolowany od całej okolicy. A myśmy zostawili w nim Melodie, sądząc, że jest zbyt 
załamana, 
żeby chciała dokądkolwiek jechać. Nie pomyśleliśmy o tym, co mogą robić z Bartem. Nie 
podejrzewaliśmy tej, która zdawała się tak nie lubić mojego młodszego syna. 

Nadal pociągała nosem i bezmyślnie bawiła się paskiem, ale w oczach jej pojawiła się 
pewna chytrość. 

– Jak możesz mnie potępiać, Cathy, przecież sama postępowałaś jeszcze gorzej. 
Wstałam, żeby wyjść. Miała rację. Ani trochę nie byłam lepsza. Ja również 
niejednokrotnie źle postąpiłam. 

– Czy zapomnisz o Barcie, odejdziesz od niego i upewnisz Jory’ego, że nadal go 
kochasz? 
– Ja rzeczywiście kocham Jory’ego, Cathy. Może to zabrzmieć dziwnie, ale Barta kocham 
inaczej, w sposób, który nie ma nic wspólnego z uczuciem żywionym do Jory’ego. Jory jest 
moją 
dziecięcą miłością i najlepszym przyjacielem. Jego młodszy brat jest kimś, kogo nigdy nie 
lubiłam, ale on się zmienił, Cathy, naprawdę się zmienił. Żaden mężczyzna nienawidzący 
kobiet 
nie może tak kochać jak on... 
Zacisnęłam usta. Stałam w otwartych drzwiach, potępiając ją tak, jak niegdyś moja matka 
potępiała mnie, patrząc swoim bezlitosnym stalowoszarym wzrokiem i mówiąc mi, że jestem 
najgorszą ze wszystkich grzesznicą. 

– Nie wychodź, zanim mnie nie zrozumiesz! – krzyknęła, wyciągając ręce i zaklinając 

mnie. 
Zamknęłam drzwi z myślą o Joelu i zwróciłam się do niej. 

– W porządku. Zostaję, ale i tak cię nie zrozumiem. 
– Bart mnie kocha, naprawdę mnie kocha. Kiedy to mówi, nic na to nie mogę poradzić, 
ale wierzę mu. Chce, żebym rozwiodła się z Jorym. Powiedział, że ożeni się ze mną. – Jej 
płaczliwy głos przeszedł w zachrypnięty szept. – Naprawdę nie wiem, czy potrafię przeżyć 
życie 
z mężem przykutym do wózka inwalidzkiego. 
Znowu łkając, rzuciła się z klęczek na podłogę. 

– Nie jestem tak silna jak ty, Cathy. Nie mogę dać Jory’emu, tak potrzebnego mu teraz, 
wsparcia. Nie wiem, co mam mu powiedzieć ani co mogę dla niego zrobić. 
Chciałabym cofnąć zegar i wrócić do Jory’ego takiego, jakiego znałam, bo tego nie znam 
wcale. Nie sądzę nawet, że chciałabym poznać... Jest mi wstyd, tak bardzo wstyd! Wszystko, 
co 
chciałabym teraz zrobić, to zniknąć. 

Mój głos stał się ostry jak brzytwa. 

– Nie uciekniesz od swoich obowiązków, Melodie. Jestem tutaj i dopilnuję, żebyś 
przestrzegała przysięgi małżeńskiej. Przede wszystkim usuniesz Barta ze swojego życia. 
Nigdy 
już nie pozwolisz mu się dotknąć. Ilekroć będzie podejmował jakieś próby, zawsze mu 
odmówisz. Zamierzam jeszcze raz spotkać się z nim. Tak, już go przestrzegałam, ale mam 
zamiar 
zrobić to ponownie. Jeżeli będę musiała, pójdę do Chrisa i opowiem mu, co się tu dzieje. Jak 
wiesz, Chris jest bardzo cierpliwym i wyrozumiałym człowiekiem, bardzo opanowanym, ale 
nie 
daruje ci tego, co wyprawiasz z Bartem. 
– Proszę, nie! – zawołała. – Kocham Chrisa jak ojca! Chcę, żeby mnie szanował. 
– Więc zostaw Barta w spokoju! Pomyśl o dziecku, ono jest najważniejsze. Poza tym nie 
powinnaś teraz uprawiać seksu, czasami bywa to niebezpieczne. 
Zamknęła swoje wielkie oczy, powstrzymując łzy; przytakiwała i obiecywała, że nigdy 
już nie będzie kochać się z Bartem. Nie ufałam jej. Nie wierzyłam również Bartowi, z którym 
rozmawiałam przed powrotem do łóżka. 

Nadszedł poranek, a ja w ogóle nie zmrużyłam oka. Wstałam zmęczona i apatyczna, 
przywołałam na twarz nieszczery uśmiech i zapukałam do Jory’ego. Poprosił, abym weszła. Z
jakichś powodów był w lepszym nastroju niż minionej nocy, jakby nocne przemyślenia 
uspokoiły 
go. 

– Cieszę się, że Melodie ma w tobie oparcie – powiedział, gdy pomagałam mu się 
obrócić. 

Każdego dnia Chris na zmianę z pielęgniarzem ćwiczyli i masowali Jory’emu nogi. 

W ten sposób nie zanikały mu mięśnie. Jego nogi zaczęły nawet odzyskiwać nieco z 

dawnej świetności. 
Był to olbrzymi krok naprzód. Nadzieja... w tym ponurym domu zawsze czepialiśmy się 
nadziei, malowaliśmy ją na żółto – jak rzadko oglądane słońce. 

– Spodziewam się, że Melodie wpadnie tutaj dziś rano – powiedział Jory z pewną 
tęsknotą. – Wczoraj wieczorem nawet nie zajrzała, by życzyć mi dobrej nocy. 
Mijały dni. Melodie z Bartem często znikali. Nie potrafiłam już patrzeć jej w oczy i 
uśmiechać się. Przestałam namawiać Barta, żeby dotrzymywał towarzystwa Jory’emu. Razem
oglądaliśmy telewizję, razem graliśmy w różne gry, rywalizowaliśmy w układaniu głupawej 
układanki. Po południu sączyliśmy wino, a około dziewiątej szliśmy na spoczynek, udając, że 
wszystko jest w porządku. 

Ciągłe leżenie w łóżku męczyło Jory’ego. 

– To z braku właściwych ćwiczeń – mówił, podciągając się na trapezie umocowanym nad 
głową. – Przynajmniej utrzymuję ramiona w dobrej formie. – Mówiłaś, że gdzie jest Melodie?
Odłożyłam właśnie skończony dziecinny pantofelek i sięgnęłam po włóczkę, żeby zacząć 
następny. Pomiędzy grami z Jorym robiłam na drutach i oglądałam telewizję. 
Gdy byłam sama, zamykałam się w pokoju i pisałam pamiętnik. To będzie moja ostatnia 
książka, mówiłam sobie. Co jeszcze mogłabym powiedzieć? Co jeszcze mogło się nam 
wydarzyć? 

– Mamo, czy ty mnie słuchasz? Pytałem, czy wiesz, gdzie jest Melodie i co robi. 
– Jest w kuchni, Jory – powiedziałam szybko. – Przygotowuje twój ulubiony obiad. 
Zobaczyłam ulgę na jego twarzy. 
– Martwię się o moją żonę, mamo. Przychodzi, coś tam dla mnie robi, ale nie wkłada w to 
serca. 
Cień przemknął przez jego twarz, ale szybko zniknął pod moim uważnym spojrzeniem. 

– Mówię ci to wszystko, co powinienem jej powiedzieć. To boli. Widzę, że oddala się ode 
mnie coraz bardziej. Chcę jej powiedzieć, że wewnątrz nie zmieniłem się, ale nie sądzę, by 
chciała o tym wiedzieć. Uważam, że ona chce wierzyć, iż jestem inny, bo nie mogę tańczyć 
ani 

chodzić, i że to ułatwi jej zerwanie łączących nas więzów. Nigdy nie rozmawia ze mną o 
przyszłości. Nie omawiała ze mną nawet wyboru imienia dla naszego dziecka. Szukałem w 
książkach właściwego imienia dla naszego syna lub córki. Powtarzam sobie, tak jak mówiłaś, 
że 
ciąża usprawiedliwia jej zachowanie. 

Przełknęłam ślinę i spróbowałam wykorzystać szansę. 

– Jory, myślałam o tym poważnie. Twój lekarz powiedział kiedyś, że lepiej byłoby dla 
ciebie, gdybyś został w szpitalu i tam ćwiczył, niż korzystał z pomocy dojeżdżającego 
rehabilitanta. Moglibyście, więc wynająć małe mieszkanko niedaleko szpitala i Melodie 
dowoziłaby cię codziennie na zajęcia rehabilitacyjne. Jest już prawie zima, Jory. Nie znasz 
zim w 
tej zachodniej, górzystej części Wirginii. Są bardzo mroźne. Wieją silne wiatry. Drogi często 
są 
zablokowane. Państwo utrzymuje przejezdne autostrady i drogi główne, ale lokalne 
prowadzące 
do tej posiadłości są często nieprzejezdne. Myślę o tych dniach, gdy ani twój pielęgniarz, ani 
terapeuta nie będą mogli tu dotrzeć. A ty musisz ćwiczyć codziennie. Jeżeli będziesz mieszkał
w 
pobliżu szpitala, nie będzie tych trudności. 
Spojrzał na mnie, boleśnie zdziwiony. 

– Mam rozumieć, że chcesz się mnie pozbyć? 
– Oczywiście, że nie. Musisz jednak przyznać, że nie lubisz tego domu. 
Skierował wzrok w stronę okien, za którymi szalała ulewa, strącając z drzew resztę 
suchych liści i przyginając do ziemi późno kwitnące róże. Całe letnie ptactwo już odleciało. 
Wiatr gwizdał wokół domu, wciskał się przez szpary do środka i wył tak samo jak w 
starym Foxworth Hall. 

– Podoba mi się, że tak urządziłyście z Mel te pokoje – odezwał się Jory za moimi 
plecami, gdy nadal wyglądałam przez okno. – Zbudowałyście mi bezpieczny port. Nie chcę 
go 
teraz opuszczać, żeby spotykać ludzi, którzy przywykli podziwiać mój wdzięk i sprawność. 
Nie 
chcę rozdzielać się z tobą i ojcem. Czuję, że jesteśmy sobie bliżsi niż kiedykolwiek do tej 
pory, 
poza tym zbliżają się święta. A jeśli drogi będą zamknięte dla mojego pielęgniarza i 
terapeuty, to 
będą zamknięte również dla ciebie i dla taty. Nie odsyłajcie mnie stąd, mamo, wolę tu zostać. 
Potrzebuję ciebie. Potrzebuję ojca. Potrzebuję nawet możliwości zbliżenia się z bratem. 
Ostatnio 
wiele rozmyślałem o Barcie. Czasami przychodzi, siada obok i rozmawiamy. Myślę, że w 
końcu 
zaczynamy być takimi przyjaciółmi jak kiedyś, zanim twoja matka przeniosła się do tego 
domu 
obok, kiedy on miał dziewięć lat... 

Poruszyłam się niespokojnie, myśląc o obłudzie Barta, przychodzącego zaprzyjaźnić się z 
bratem, a za plecami uwodzącego mu żonę. 

– Jeżeli to jest to, czego pragniesz, Jory, to zostań. Ale zastanów się jeszcze. 
Możemy z Chrisem przenieść się do miasta, być z wami, możemy też wszystko urządzić 
równie wygodnie jak tutaj. 

– Ale nie możesz już urodzić mi innego brata, prawda, mamo? Bart jest moim jedynym 
bratem. Chcę, żeby wiedział, iż troszczę się o to, co się z nim stanie. 
Chcę widzieć go szczęśliwego. Chcę, żeby miał takie życie małżeńskie, jakie mamy z 
Mel. Któregoś dnia obudzi się ze świadomością, że wszystkiego nie da się kupić za pieniądze,
a 
już na pewno nie da się kupić miłości. Przynajmniej nie takiej, jaka łączy nas z Mel. 

Zamyślił się, a ja w duszy płakałam nad nim i nad tą jego miłością. Nagle zarumienił się. 

– Przynajmniej, powinienem dodać, takie życie małżeńskie, jakie mieliśmy. Teraz, 
przykro to przyznać, ma to mało wspólnego z małżeństwem. 

Ale to nie jej wina. 

W tydzień później byłam sama w pokoju i zawzięcie pisałam w pamiętniku, gdy nagle 

usłyszałam kroki biegnącego Chrisa, który wpadł po chwili do pokoju. 

– Cathy – zawołał podniecony, zdejmując płaszcz i rzucając go na krzesło – mam 
wspaniałe nowiny! Pamiętasz te doświadczenia, w których brałem udział? Nastąpił w nich 
przełom. 
Wyciągnął mnie zza biurka i posadził w fotelu przed kominkiem, w którym płonął ogień. 
Pokrótce wyjaśnił mi szczegóły tego, nad czym wraz z innymi naukowcami pracował. 

– To oznacza, że teraz, gdy nadchodzi zima, nie będzie mnie w domu pięć nocy w 
tygodniu. Śnieg jest uprzątany dopiero koło południa, a to pozostawia mi zbyt mało czasu na 
laboratorium. Ale nie martw się, będę tutaj w weekendy. Jeśli masz coś przeciwko temu, to 
powiedz uczciwie. Muszę dbać najpierw o ciebie i naszą rodzinę. 
Jego ekscytacja nowymi badaniami była tak widoczna, że nie mogłam gasić jej swoimi 
obawami. Chris tak wiele z siebie dawał mnie, Jory’emu i Bartowi, a tak mało w zamian 
otrzymywał. Bezwiednie objęłam go za szyję. Przyjrzałam się uważnie jego twarzy. Wokół 
niebieskich oczu zobaczyłam drobne zmarszczki, których dotąd nie dostrzegałam. Moje palce 
znalazły w jego włosach srebro. W brwiach było kilka siwych włosków. 

– Jeżeli ma to ci sprawić przykrość, mogę to zawsze odwołać, zapomnieć o badaniach i 

poświęcić cały mój czas rodzinie. Ale będę bardzo szczęśliwy, jeśli dasz mi tę szansę. Gdy 
porzuciłem praktykę w Kalifornii, myślałem, że nie znajdę już niczego, co mnie poważnie 
zainteresuje, lecz myliłem się. Może to znaczyło... ale jeżeli to jest konieczne, rzucę wszystko
i 
zostanę z wami. 

Rzucić medycynę na zawsze? Większa część jego życia koncentrowała się wokół 
medycyny. Poczucie przydatności dodawało smaku jego życiu. Zatrzymać go przy sobie, 
odebrać 
mu przyjemność z pracy dla wspólnego dobra, teraz, w tym krytycznym okresie, gdy osiągnął
wiek średni, to byłoby dla niego zabójcze. 

– Cathy? – zaczął Chris, przerywając moje rozmyślania. Znowu wkładał swój ciężki 
wełniany płaszcz. – Czy wszystko w porządku? Dlaczego tak dziwnie wyglądasz? Tak 
smutno. 
Będę wracał w piątki wieczorem i wyjeżdżał dopiero w poniedziałek rano. Wytłumacz 
Jory’emu 
to wszystko, co ci powiedziałem. Chociaż nie, wpadnę do niego i sam mu to wyjaśnię. 
– Jeżeli to jest to, czego pragniesz, rób to. Ale będzie nam ciebie brakowało. 
Nie wiem, jak zdołam zasnąć w pustym łóżku. Widzisz, rozmawiałam z Jorym; on nie 
chce przenieść się do Charlottesville. Myślę, że bardzo polubił te pokoje. 
Prawie już skończył model klipra. Szkoda byłoby pozbawiać go wygód, które ma tutaj. 
Niedługo jest Boże Narodzenie. Cindy przyjeżdża na Święto Dziękczynienia i zostanie aż do 
Nowego Roku. Chris, obiecaj, że zrobisz wszystko, aby przyjeżdżać w każdy piątek. Jory 
potrzebuje twojej siły, tak jak i mojej, od kiedy Melodie ostatecznie go opuściła. 

Och, powiedziałam za dużo. Chris zmrużył oczy. 

– Co się takiego stało, o czym mi nie powiedziałaś? Ściągnął ciężki płaszcz i starannie 
powiesił. Przełknęłam ślinę, zaczęłam mówić niepewnym głosem, unikając jego spojrzenia. 
Ale 
niebieskie oczy Chrisa zmusiły mnie, żeby powiedzieć: 
– Czy byłoby to dla ciebie straszne, gdybyś dowiedział się, że Bart zakochał się w 
Melodie? 
Skrzywił usta. 

– Ach, tak. Wiem, że zawróciła Bartowi w głowie już od dnia przyjazdu. Wiele razy 
widziałem, jak się jej przyglądał. Pewnego dnia znalazłem ich siedzących w saloniku na 
kanapce. 
Bart rozpiął Melodie sukienkę i całował jej piersi. 
Poszedłem dalej. Cathy, przecież gdyby ona nie chciała go, to trzasnęłaby go w twarz i na 
tym koniec. Wprawdzie Bart kradnie Jory’emu żonę w chwili, gdy oboje powinni być razem, 
ale 

Jory nie potrzebuje żony, która go nie kocha. Cóż dobrego może ona teraz zrobić dla niego? 
Spojrzałam na Chrisa z niedowierzaniem. 

– Bronisz Barta! Czy uważasz, że to, co zrobił, jest w porządku? 
– Nie, nie uważam. Tylko kiedy życie jest sprawiedliwe, Cathy? Czy to jest sprawiedliwe, 
że Jory złamał kręgosłup i nie może chodzić? Nie, to nie w porządku. Długo zajmuję się 
medycyną, więc wiem, że sprawiedliwość rozdzielana jest nierówno. Dobry często umiera 
przed 
złym. Dzieci umierają przed dziadkami i kto powie, że to jest w porządku? Ale co możemy na
to 
poradzić? Życie jest darem, może śmierć jest innym darem? Któż z nas może to wiedzieć? 
Przyjmij do wiadomości to, co zaszło pomiędzy Bartem i Melodie, i dbaj o Jory’ego. Dbaj o 
niego, żeby czuł się szczęśliwy, aż przyjdzie dzień, gdy będzie mógł znaleźć sobie inną żonę. 
Kręciło mi się w głowie od jego słów, czułam się niewyraźnie. 

– A dziecko, co z dzieckiem? 
– Z dzieckiem to zupełnie inna sprawa. – Jego głos zabrzmiał twardo. – On, czy też ona, 
będzie należeć do Jory’ego, niezależnie od tego, którego z braci wybierze Melodie. Dziecko 
pozwoli Jory’emu przetrwać – on może już nigdy nie spłodzi innego. 
– Chris, proszę. Idź do Barta i powiedz mu, żeby dał Melodie spokój. Nie mogę znieść 
myśli, że Jory straci żonę właśnie teraz. 
Potrząsnął głową, mówiąc, że Bart nigdy nie liczył się z jego zdaniem, dlaczego więc 
teraz miałby go posłuchać. 

– Kochanie, spójrz na fakty. W głębi serca Melodie nie chce Jory’ego. Ona mu tego nie 
powie, ale za każdym niewypowiedzianym słowem, za każdym wykrętnym tłumaczeniem 
kryje 
się naga prawda, że ona po prostu nie chce być żoną człowieka, który nie może chodzić. 
Według 
mnie byłoby okrucieństwem zmuszać ją do pozostania, a w dalszej perspektywie byłoby to 
jeszcze trudniejsze dla Jory’ego. 
Jeśli spróbujemy zmusić ją, by została, to prędzej czy później będzie się na nim mściła za 
to, że nie jest takim mężczyzną jak kiedyś, a tego chciałbym Jory’emu zaoszczędzić. Lepiej 
pozwolić jej odejść, zanim skrzywdzi go bardziej niż tym romansem z Bartem. 

– Chris! – zawołałam, wstrząśnięta jego sposobem myślenia. – Nie możemy jej pozwolić, 
aby krzywdziła Jory’ego! 
– Cathy, kim my jesteśmy, żeby to osądzać? Słusznie czy nie, my, uważani przez Barta za 
grzeszników, czy możemy być jego sędziami? 

Chris odjechał, powiedziawszy mi, że wróci w piątek wieczorem, około szóstej. 

Patrzyłam z okna sypialni, dopóki samochód nie zniknął z pola widzenia. 

Jakże puste były dni bez Chrisa, jakże smutne noce bez jego wspierających ramion i 
uspokajających szeptów. Uśmiechałam się do Jory’ego, nie chcąc, by wiedział, iż każdej nocy
cierpię z powodu nieobecności Chrisa w moim łóżku. Jory śpi sam, mówiłam sobie, i jeżeli 
on to 
wytrzymuje, to wytrzymam i ja. Wiedziałam, że Melodie i Bart nadal są kochankami; byli 
jednakże na tyle dyskretni, że ukrywali to przede mną. Ze sposobu, w jaki Joel wpatrywał się 
w 
żonę Jory’ego, wnioskowałam, że uważa ją za dziwkę. Dziwne, że nie patrzył tak samo na 
Barta, 
który był winny w równym stopniu. Ale mężczyźni, nawet tak pobożni jak Joel, uważają, że 
co 
wolno gąsiorowi, nie przystoi gęsi. 

Minęły już dwa tygodnie listopada i nasze plany na Święto Dziękczynienia były gotowe. 
Pogoda pogorszyła się, szalały wiatry i śnieżyce, zasypujące drogi i zawiewające nasze drzwi.

Mieliśmy trudności z otwieraniem garażu i wyprowadzaniem samochodu. Jeden po 
drugim, uciekała nam służba, tak że w końcu został tylko Trevor, i tylko on przy mojej 
pomocy 
przygotowywał posiłki. 

Cindy przyleciała do domu i wprowadziła swoim śmiechem atmosferę wesołości. 

Miała wdzięk, którym czarowała wszystkich poza Bartem i Joelem. Nawet Melodie 
wydawała się odrobinę szczęśliwsza. Cały dzień leżała w łóżku, starając się utrzymać ciepło. 
Teraz często zdarzały się przerwy w dopływie prądu i przestawały działać nasze piece, 
sterowane 
elektrycznymi termostatami. 

Musieliśmy uruchamiać awaryjne piece węglowe. 

Bart zgromadził w swoim biurze górę drewna, zapominając, że pozostali również chętnie 
nacieszyliby się ciepłem kominka. 

Zamykał się z Joelem i szeptał mu o planowanym balu noworocznym, tak że sama 
musiałam nanosić drewna do kominka w pokoju Jory’ego. Cindy grała ze starszym bratem w 
karty. Jory siedział w fotelu, okręcony wełnianym szalem, z ramionami okrytymi swetrem i 
uśmiechał się na widok moich próżnych wysiłków, by rozpalić ogień. 

– Odsuń szyber, mamo, to zawsze trochę pomaga. Jak mogłam o tym zapomnieć? 
Po chwili ogień zapłonął. Żywy ogień rozgrzał pokój, który był wystarczająco ciepły w 
lecie, ale zbyt chłodny w zimie, dokładnie tak, jak to przewidywał Bart. 
Zrobiło się przytulniej. 

– Mamo – powiedział nagle poweselały Jory – myślałem o czymś od kilku dni. 
Głupio się zachowywałem. Masz rację, cały czas miałaś rację. Nie mam zamiaru użalać 
się nad sobą, że jestem samotny i że nikt mnie nie odwiedza, tak jak robiłem to od chwili 
wypadku. Chcę pogodzić się z tym, na co nie ma rady, i wykorzystać, co się da w tej trudnej 
sytuacji. Tak jak wy to robiliście z ojcem, gdy byliście zamknięci, chcę zamienić chwile 
bezczynności na chwile twórcze. 

Będę miał mnóstwo czasu na przeczytanie książek, których nie zdążyłem dotąd 
przeczytać. Zamierzam również powiedzieć „tak”, kiedy następnym razem ojciec zaproponuje
mi 
lekcje malowania akwarelami. Spróbuję malować pejzaże. Może nawet zaryzykuję olej i inne 
techniki. Chciałem podziękować wam obojgu za zachętę do tego. Jestem szczęściarzem, 
mając 
takich rodziców jak wy. 

Łzy dumy zakręciły mi się w oczach, uściskałam go, pogratulowałam powrotu do 
naturalnego, entuzjastycznego sposobu bycia. 

Cindy ustawiła stolik brydżowy na dwoje, ale Jory powrócił do prac przy żaglowcu, który 
postanowił wykończyć przed Bożym Narodzeniem. Mocował nici olinowania stałego, co 
stanowiło ostatni, przed malowaniem, etap prac. 

– Mam zamiar podarować go komuś bardzo szczególnemu, mamo – poinformował mnie. 
– Na święta jedna osoba w tym domu otrzyma moje pierwsze rękodzieło. 
– Kupiłam to dla ciebie, Jory, żebyś przekazał w spadku swoim dzieciom... – Zbladłam na 
dźwięk słowa „dzieciom”. 
– Wszystko w porządku, mamo, tym prezentem chcę odzyskać młodszego brata. On mnie 
kocha, Joel odmienił go. Bartowi podoba się ten żaglowiec; widzę to po jego oczach za 
każdym 
razem, gdy przychodzi i sprawdza postępy prac. Poza tym zawsze mogę zrobić inny dla 
mojego 
dziecka. Teraz chcę zrobić coś dla Barta. On uważa, że nikt z nas go nie lubi i nie potrzebuje. 
Nigdy nie widziałem człowieka tak niepewnego siebie... a to wielka szkoda. 

ŚWIĄTECZNE RADOŚCI 

Nadeszło Święto Dziękczynienia. Wczesnym rankiem przyjechał Chris. Pielęgniarz 
Jory’ego jadł z nami świąteczny obiad, ale cały czas, jak zaczarowany, wpatrywał się w 
Cindy. 
Ona zaś zachowywała się jak dama, co napawało mnie wielką dumą. 

Następnego dnia z zapałem przyjęła moje zaproszenie na zakupy w Richmond. 

Melodie odmówiła: 

– Przepraszam, ale nie czuję się na siłach. 
Chris, Cindy i ja wyjechaliśmy z czystym sumieniem, wiedząc, że Bart poleciał do 
Nowego Jorku i nie będzie go z Melodie. Pielęgniarz obiecał zostać z Jorym do naszego 
powrotu. 
Trzydniowe wakacje w Richmond odświeżyły nam dusze i umysły. Dowiedziałam się, że 
wciąż jestem piękna i bardzo zakochana, Cindy zaś miała swoją życiową uciechę, wydając, 
wydając i jeszcze raz wydając pieniądze. 

– Widzisz – powiedziała z dumą – nie przepuściłam kieszonkowego. Oszczędzałam, żeby 
kupić wspaniałe prezenty dla mojej rodziny... i poczekajcie tylko, a zobaczycie, co wam 
obojgu 
kupiłam. Mam nadzieję, że i Jory’emu spodoba się prezent. Co do Barta, to może wziąć, co 
mu 
dam, i albo będzie mu się podobało, albo nie. 
– A co z wujkiem Joelem? – zapytałam z ciekawością. Śmiejąc się uściskała mnie. 
– Poczekaj, to zobaczysz. 
Po kilku godzinach Chris skręcił w lokalną drogę prowadzącą serpentynami do Foxworth 
Hall. W jednym z pudeł wypełniających bagażnik i tylne siedzenie samochodu miałam 
kosztowną suknię na bal noworoczny. 

Podsłuchałam, że Bart urządza go przy pomocy tych samych dostawców, którzy 
zaopatrywali przyjęcie urodzinowe. Cindy w swoim pudle wiozła śmiałą, ale tym razem 
stosowną sukienkę. 

– Dziękuję ci, mamo, że się nie sprzeciwiałaś – szepnęła i pocałowała mnie. 
Nic nadzwyczajnego nie wydarzyło się w czasie naszej nieobecności, poza tym, że Jory 
ostatecznie złożył swój żaglowiec. Statek stał dumnie, starannie wykończony do ostatniego 
szczegółu, z błyszczącym kołem sterowym i żaglami wydętymi na niewidzialnym wietrze. 

– Usztywnione na cukier – wyjaśnił ze śmiechem Jory – i to się trzyma. Zgodnie z 
instrukcją uformowałem żagle na butelce. Teraz statek może już udać się w swoją dziewiczą 

podróż. 

Był dumny ze swojego dzieła, uśmiechał się, gdy Chris obchodził je wokoło, podziwiając 
z bliska skrupulatne rzemiosło. Potem pomogliśmy mu podnieść i umieścić żaglowiec na 
styropianowej podstawie, gdzie będzie bezpieczny do czasu przekazania w ręce nowego 
właściciela. 

Jory zwrócił na mnie swoje piękne oczy. 

– Dziękuję ci, mamo, że znalazłaś mi zajęcie na te długie nudne godziny. Kiedy pierwszy 
raz go zobaczyłem, byłem przygnębiony myślą, że nigdy nie będę w stanie zrobić czegoś tak 
trudnego. Ale krok po kroku zdołałem przebrnąć przez tę paskudnie skomplikowaną 
instrukcję. 
– W taki sposób wygrywa się wszystkie życiowe bitwy, Jory – powiedział Chris. – Nie 
należy patrzeć na całość. Trzeba zrobić pierwszy krok, potem następny, i następny... i tak aż 
do 
osiągnięcia celu. I muszę powiedzieć, zrobiłeś wspaniałą robotę przy tym statku. Żaden z 
tych, 
które oglądałem, nie był tak profesjonalnie wykończony. Jeśli Bart nie doceni twojego 
wysiłku, 
to naprawdę mnie rozczaruje. 
Chris spojrzał z zadowoleniem na Jory’ego. 

– Wyglądasz na zdrowszego i silniejszego. Nie porzucaj akwareli. To jest trudna technika, 
ale sądzę, że da ci więcej radości niż olej. 

Uważam, że kiedyś będziesz świetnym malarzem. 

Na dole Bart przez telefon polecał urzędnikowi bankowemu przejęcie upadającego 
przedsiębiorstwa. Potem z kimś innym rozmawiał o projektowanym balu, mającym zatrzeć 
wspomnienie tragedii z przyjęcia urodzinowego. Stałam w otwartych drzwiach jego pokoju, 
myśląc, że to dobrze, iż wszystko, co zamawia, nie obciąża jego osobistych funduszy, tylko 
Fundację Corrine Foxworth Winslow. Bart był bardzo niezadowolony z konieczności 
uzgadniania z Chrisem wydatków przekraczających orzeczone dziesięć tysięcy. 

Odłożył słuchawkę i spojrzał na mnie. 

– Mamo, czy ty musisz stać w drzwiach i podsłuchiwać? Czy nie mówiłem ci już, żebyś 
nie przeszkadzała mi, gdy jestem zajęty? 
– Kiedy więc będziesz wolny? 
– Czemu chcesz się ze mną spotkać? 
– A czemu każda matka chce spotkać się z synem? Jego ciemne oczy złagodniały. 
– Masz Jory’ego, zawsze wydawało mi się, że on ci wystarcza. 

– Nie, tutaj się mylisz. Gdybym cię nigdy nie miała, Jory musiałby wystarczyć. 
Mam jednak ciebie i dlatego jesteś ważną częścią mojego życia. 
Popatrzył na mnie niepewnie, podniósł się i podszedł do okna, odwracając się do mnie 
plecami. 

– Pamiętasz, jak chowałem pamiętnik Malcolma za koszulą? – usłyszałam jego burkliwy i 
melancholijnie smutny głos. – Malcolm dużo pisał o swojej matce, o tym, jak bardzo ją 
kochał, 
zanim uciekła z kochankiem i zostawiła syna z nielubianym ojcem. Obawiam się, że coś z tej 
nienawiści Malcolma do niej przeszło na mnie. Ilekroć widzę, jak razem z Chrisem 
wchodzicie 
na górę po tych schodach, czuję potrzebę oczyszczenia się ze wstydu, który ja odczuwam, a 
wy 
oboje nie. 
Tak więc nie zaczynaj mi wykładu na temat Melodie, bo to, co ja z nią robię, jest o wiele 
mniej grzeszne niż to, co ty robisz z Chrisem. 

Niewątpliwie miał rację, i to było najgorsze. 

Powoli zaczęłam przyzwyczajać się do oglądania Chrisa tylko w weekendy, chociaż 
bolało mnie serce, a łóżko wydawało mi się wielkie i puste. We wszystkie poranki tęskniłam 
za 
pogwizdywaniem przy goleniu, brak mi było serdeczności i optymizmu Chrisa. Zaczęłam 
nawet 
przyzwyczajać się i do tego, że czasem pogoda nie pozwalała przyjechać mu na weekend. Jak 
bardzo ludzka natura potrafi przystosować się, jak łatwo przecierpi każde wyrzeczenie, każdą 
stratę, żeby tylko zyskać kilka minut bezcennej radości. 

Gdy stawałam w oknie i czekałam na przyjazd Chrisa, byłam tak młodzieńczo 
podekscytowana, jak wtedy gdy czekałam na ojca Barta, żeby wykraść się z Foxworth Hall i 
spotkać z nim w małym domku. Z pewnością nie byłabym tak łagodna i zgodna, gdybym 
miała 
go na co dzień. Weekendy stały się czymś wyczekiwanym i wyśnionym. Chris był dla mnie 
zarówno mężem, jak i kochankiem, ale bardziej kochankiem niż mężem. Pominęłam brata – 
moją 
drugą połowę – i kochałam kochanka męża, który nie przypominał mi wcale brata, takiego 
jakiego pamiętałam. 

Teraz, kiedy przyjęłam go i uznałam za męża, wbrew pogardzie i zasadom społecznej 
moralności, nie było takich słów, które mogłyby nas rozdzielić. 

Moja podświadomość dokonywała osobliwych sztuczek, aby uspokoić świadomość. 

Zdecydowanie oddzielałam Chrisa mężczyznę od Chrisa chłopca, który był kiedyś moim 

bratem. Toczyła się podświadoma, niezaplanowana gra, w którą oboje zaczęliśmy grać z dużą

wprawą. Nie rozmawialiśmy o tym, nie musieliśmy. Chris nie nazywał mnie już „moja pani 
Catherine”. Nie dokuczał mi już, mówiąc: „Nie dawaj gryźć się pluskwom”. Wszystkich 
czarów 
tych dni, kiedy byliśmy zamknięci, i zaklęć, które miały odpędzać złe duchy, pozbyliśmy się 
z 
biegiem lat. 

W pewien grudniowy piątek Chris przyjechał do domu późno w nocy. Tupał w holu, a ja 
obserwowałam go, stojąc u góry schodów, w cieniu. Patrzyłam, jak zdjął płaszcz, powiesił go 
starannie w gościnnej szafie i pobiegł na górę, pokonując po dwa schody naraz, wołając mnie.
Wtedy wyszłam z cienia i rzuciłam się w jego stęsknione ramiona. 

– Znowu jesteś późno! – zawołałam. – Kogo ty masz w tym swoim laboratorium? 
Nikogo! Nikogo! – zapewniały mnie jego namiętne pocałunki. 
Weekendy były tak krótkie, tak straszliwie krótkie. 
Przedstawiłam mu wszystkie swoje żale, mówiąc o Joelu i jego dziwacznych wędrówkach 
po domu, o jego niezadowoleniu z tego, co robię. Opowiedziałam o Melodie i Barcie; o 
przygnębionym Jorym, tęskniącym za żoną, nienawidzącym jej obojętności, a mimo to 
kochającym ją; o tym, jak staram się stale przypominać Melodie o jej obowiązkach, bo te 
zaniedbania sprawiają Jory’emu większą przykrość niż utrata możliwości chodzenia. 

Chris leżał obok mnie i słuchał mojej tyrady z cichą irytacją, aż wreszcie powiedział 
sennie i z lekkim zniecierpliwieniem: 

– Catherine, z powodu twoich pretensji czasami nie chce mi się wracać do domu. 
– Odwrócił się plecami. – Wszystko, co wspaniałe między nami, psujesz opowieściami 
pełnymi domysłów i podejrzeń. Większość z tego, co cię martwi, to wytwory wyobraźni. Czy 
nie 
masz jej ciągle zbyt bujnej? Wyrośnij, Catherine. 
Twoja podejrzliwość udziela się również Jory’emu. Naucz się oczekiwać od ludzi tylko 
dobra, może to jest ci potrzebne. 

– Słyszałam już tę twoją filozofię, Christopherze – powiedziałam z błyskiem goryczy, 
który mignął mi w głowie jak promień laserowy, przywodząc na myśl wiarę Chrisa w naszą 
matkę i w dobro, którego oczekiwał od niej w swoich marzeniach. 
Chris, Chris, czy ty się kiedyś zmienisz? Ale nie powiedziałam tego. Nie śmiałam 
powiedzieć. 
Taki był Chris. Mężczyzna w średnim wieku, obdarzony chłopięcym optymizmem. 
Chociaż mogłam głośno zakpić z niego, w głębi duszy zazdrościłam mu tej zbawczej wiary w

ludzi... Dawała mu ona spokój, natomiast ja traciłam czas, przestępując z nogi na nogę, 
jakbym 
stała na rozżarzonych węglach. 

Bart siedział przed płonącym kominkiem, starając się skoncentrować na lekturze „The 
Wall Street Journal”, a ja i Jory zajęliśmy się pakowaniem świątecznych prezentów. Nagle w 
trakcie wiązania fantazyjnych kokard i cięcia kolorowego papieru uświadomiłam sobie, że 
Cindy 
od przyjazdu snuje się po domu jak we śnie, pogrążona w swoim własnym świecie, jakby 
nieobecna. Zajęta Jorym, prawie zapomniałam o jej potrzebach. Nie zdziwiłam się, kiedy 
zapragnęła pojechać z Chrisem do Charlottesville, aby dokończyć robienie zakupów, pójść do
kina i wrócić z ojcem w piątek. Chris miał w mieście małe, jednopokojowe, mieszkanie i 
zamierzał ulokować Cindy na kanapie. 

– Naprawdę, mamo, moja specjalna świąteczna niespodzianka ucieszy cię. 
Gdy tylko zniknęła, zaczęłam zastanawiać się, co też wywołało taki tajemniczy uśmiech 
na jej ślicznej buzi. 
Kiedy już zawinęliśmy z Jorym wszystkie jego prezenty, kiedy wszystkie miały 
przyczepione karteczki z imionami, usłyszałam na dole trzaśniecie drzwi samochodu, odgłosy
kroków przed wejściem, a następnie głos wołającego Chrisa. 

Było dopiero około drugiej po południu, gdy Chris wszedł do naszego ulubionego salonu 
razem z Cindy i, ku mojemu zdumieniu, z uderzająco przystojnym chłopcem w wieku około 
osiemnastu lat. Wiedziałam, że Cindy uważała chłopców starszych od niej o mniej niż dwa 
lata 
za zbyt młodych dla siebie. Im starszy i bardziej doświadczony, tym lepiej, zwykła mawiać, 
żeby 
mnie drażnić. 

– Mamo – powiedziała Cindy, uszczęśliwioną, z rozjaśnioną twarzą – to jest 
niespodzianka, o której mówiłam. 
Zaskoczona, stałam i uśmiechałam się. Cindy ani razu nie wspomniała, że ta 
niespodzianka jest gościem, którego zaprosiła, nie pytając nikogo o pozwolenie. Chris 
przedstawił kolegę Cindy. Nasza córka poznała go w Karolinie Południowej. Nazywał się 
Lance 
Spalding. Młody człowiek był dość zmieszany, gdy podawał rękę mnie, Jory’emu i groźnie 
spoglądającemu Bartowi. 

Chris pocałował mnie w policzek, uściskał przelotnie Jory’ego i skierował się do drzwi. 

– Cathy, wybacz mi, że już wyjeżdżam, ale jutro wrócę wcześniej. Cindy nie mogła się 
doczekać, żeby przyprowadzić do domu swojego gościa. Muszę jeszcze zapakować kilka 
rzeczy 

na uniwersytecie. I nie skończyłem jeszcze moich zakupów. 
Posłał mi czarujący uśmiech. 

– Kochanie, na święta mam dwa tygodnie wolne. Tak więc nie przejmuj się i trzymaj 
swoją wyobraźnię na wodzy. 
Potem odwrócił się do Lance’a. 

– Baw się dobrze, Lance. 
Cindy, bardzo z siebie zadowolona, pociągnęła przyjaciela w kierunku Barta, który nie 
miał najmniejszej ochoty na okazywanie serdeczności jej gościowi. 

– Bart, wiedziałam, że nie będziesz miał nic przeciwko temu, że zaprosiłam Lance’a. Jego 
ojciec jest prezesem sieci Chemical Banks w Wirginii. 
Magiczne słowa. Rozśmieszył mnie spryt Cindy. Niechęć Barta natychmiast zamieniła się 
w żywe zainteresowanie. Żenujący był sposób, w jaki Bart chciał uzyskać najmniejszy okruch
informacji od młodego człowieka, najwyraźniej bardzo zakochanego w Cindy. 

Ta zaś była czarująca jak nigdy dotąd, promieniała, niczym zimowa róża, w obcisłym 
białym swetrze przepasanym różowym paskiem i w opiętych spodniach z dzianiny. Miała 
wspaniałą figurę i potrafiła to podkreślić. 

Roześmiana i rozbawiona, złapała Lance’a za rękę i odciągała go od Barta. 

– Lance, poczekaj, aż obejrzysz cały dom. Mamy dwie autentyczne zbroje i obie byłyby 
dla mnie za małe. Może dobre na mamę, ale nie na mnie. I pomyśl tylko, uważa się, że 
rycerze 
byli wielkimi, potężnymi mężczyznami, a było zupełnie inaczej. Pokój muzyczny jest 
większy od 
tego, a mój jest najpiękniejszy ze wszystkich. 
Apartamenty zajmowane przez moich rodziców są niewiarygodne. Nie byłam zaproszona 
do zwiedzenia pokoi Barta, ale jestem pewna, że muszą być fantastyczne. – W tym momencie
przesłała Bartowi złośliwy uśmiech. 

Nachmurzył się jeszcze bardziej. 

– Trzymaj się z dala od moich pokoi! – rozkazał ochrypłym głosem. – Nie zbliżaj się do 
mojego biura. A ty, Lance, kiedy już tutaj jesteś, pamiętaj, że przebywasz pod moim dachem. 
Oczekuję, że będziesz traktował Cindy z szacunkiem. 
Chłopiec poczerwieniał, po czym potulnie powiedział: 

– Oczywiście, rozumiem. 
Sekundę później już ich nie było i tylko zachwyty Cindy sławiącej Foxworth Hall jeszcze 

dolatywały do naszych uszu. 

– Nie lubię go. Jest dla niej za stary i zbyt schludny – Bart wygłosił swoją opinię o 
przyjacielu Cindy. – Powinniście uprzedzić mnie o tej wizycie. Wiesz, że nie lubię, jak 
wpadają 
niespodziewani goście. 
– Bart, całkowicie zgadzam się z tobą. Cindy powinna uprzedzić nas, ale może obawiała 
się, że gdyby to zrobiła, mógłbyś odmówić. Na mnie Lance robi wrażenie sympatycznego 
młodego człowieka. Zwróć uwagę, jaka Cindy jest miła od Święta Dziękczynienia. Nie 
sprawiła 
ci najmniejszego kłopotu. Ona dorasta. 
– Miejmy nadzieję, że dalej będzie się tak zachowywać – mruknął, a potem dodał z 
niewyraźnym uśmiechem: – Czy widziałaś, jak on na nią patrzy? Całkiem zawojowała tego 
biednego dzieciaka. 
Odprężona, spojrzałam z uśmiechem na Barta, potem na Jory’ego, który majstrował przy 
światełkach choinkowych, a później zaczął rozkładać pod drzewkiem swoje prezenty. 

– Foxworthowie mają tradycję urządzania balu w noc bożonarodzeniową – powiedział 
miłym głosem Bart – i wujek Joel osobiście wysłał pocztą, dwa tygodnie temu, moje 
zaproszenia. 
Jeżeli utrzyma się przyzwoita pogoda, to spodziewam się co najmniej dwustu gości. Nawet 
jeśli 
będzie zamieć, to myślę, że połowa zdoła dotrzeć tutaj. Mimo wszystko nie mogą pozwolić 
sobie 
na zlekceważenie mnie, gdy dostarczam im tyle zajęcia. Są to bankierzy, adwokaci, brokerzy, 
lekarze, biznesmeni ze swoimi żonami i przyjaciółkami, jak również miejscowa śmietanka 
towarzyska. Pojawi się kilku moich kompanów z korporacji. Tak więc chociaż raz, mamo, nie
powinnaś narzekać, że prowadzimy samotnicze życie na tym pustkowiu. 
Jory powrócił do czytania książki, najwyraźniej zdecydowany, aby nie pozwolić Bartowi 
wyprowadzić się z równowagi. Na tle ognia w kominku rysował się jego doskonały, 
klasyczny 
profil. Ciemne kręcone włosy miękko okalały twarz, opadały na kołnierz sportowej 
bawełnianej 
koszulki. Bart ubrany był w garnitur, gotów w każdej chwili wstać i wyjechać na zebranie 
wspólników. Wtedy do pokoju wsunęła się Melodie, ubrana w workowatą szarą suknię, 
zwisającą z ramion i sterczącą z przodu, jakby pod nią tkwił arbuz. Spojrzała na Barta, ten zaś
poderwał się i unikając jej spojrzenia, w pośpiechu opuścił pokój. Pozostawił za sobą 
kłopotliwe 
milczenie. 

– Spotkałam Cindy na górze – powiedziała Melodie bezbarwnym głosem, unikając 
wzroku Jory’ego. 

Usiadła przy kominku i wyciągnęła ręce do ognia. 

– Jej przyjaciel robi wrażenie chłopca miłego i dobrze wychowanego, jest też bardzo 
przystojny. 
Patrzyła w ogień, Jory zaś usilnie starał się przyciągnąć jej spojrzenie. 
Bezskutecznie błądził za nią wzrokiem pełnym miłości. 

– Wydaje się, że Cindy lubi ciemnowłosych mężczyzn, podobnych do jej braci – ciągnęła 
Melodie obojętnym tonem, jakby to na nią spadł obowiązek podtrzymania rozmowy. 
Jory ze złością podniósł wzrok. 

– Mel, nie możesz nawet powiedzieć mi „cześć”? – zapytał ochryple. – Jestem tutaj. 
Jestem żywy. Staram się, jak mogę, żeby przetrwać. Czy mogłabyś coś powiedzieć albo coś 
zrobić, coś, co by znaczyło, że pamiętasz o swoich małżeńskich powinnościach? 
Niechętnie odwróciwszy głowę w jego stronę, Melodie uśmiechnęła się niewyraźnie. 

Coś w jej oczach mówiło, że już nie uważa Jory’ego za męża, którego kiedyś z takim 
oddaniem kochała i podziwiała. Teraz widziała tylko kalekę w wózku inwalidzkim, który ją 
niepokoi i wprawia w zakłopotanie. 

– Cześć, Jory – powiedziała z obowiązku. 
Dlaczego nie podeszła i nie pocałowała go? Dlaczego nie dostrzegała błagania w jego 
oczach? Dlaczego nie zdobyła się na wysiłek, nawet jeżeli go już nie kochała? Blada twarz 
Jory’ego powoli czerwieniała, po czym Jory spuścił głowę i popatrzył na swoje starannie 
zapakowane prezenty. 

Byłam bliska powiedzenia Melodie czegoś okrutnego, gdy Cindy z Lance’em wpadli z 
powrotem, oboje z roziskrzonymi oczami i rumieńcami na twarzach. Niedługo po nich 
przyszedł 
Bart. Ogarnął wzrokiem pokój, zobaczył, że Melodie jest jeszcze, i ponownie opuścił salon. 
Melodie natychmiast wstała i szybko znikła. Bart musiał zauważyć jej wyjście, bo wkrótce 
potem 
wrócił, usiadł i założył nogę na nogę. Wydawało się, że nieobecność Melodie dawała mu 
odprężenie. 

Chłopak Cindy popatrzył na Barta, uśmiechnął się szeroko i powiedział: 

– Słyszałem, że to wszystko należy do pana, panie Foxworth. 
– Mów do niego Bart – rozkazała Cindy. Bart skrzywił się. 
– Bart... – zaczął z wahaniem Lance – to jest naprawdę nadzwyczajny dom. 
Dziękuję za zaproszenie. 

Spojrzałam na Cindy, która dzielnie wytrzymywała wściekłe spojrzenie Barta, a Lance 
ciągnął niewinnie: 

– Cindy nie pokazała mi twoich apartamentów ani twojego biura, ale mam nadzieję, że 
sam to zrobisz. Myślę, że będę kiedyś posiadał coś takiego... pasjonuję się urządzeniami 
elektronicznymi, a Cindy opowiadała mi o twoich. 
Bart natychmiast wstał, wyraźnie dumny ze swojego elektronicznego wyposażenia. 

– Oczywiście, jeśli chcesz zobaczyć moje pokoje i biuro, z przyjemnością ci pokażę. Ale 
wolałbym, żeby Cindy nam nie towarzyszyła. 
Po wystawnym obiedzie podanym przez Trevora rozmawialiśmy z Jorym i Bartem w 
pokoju muzycznym. Melodie była już na górze w łóżku. Wkrótce Bart powiedział, że musi 
wstać 
wcześnie rano, więc idzie spać. Rozmowa urwała się i wszyscy skierowaliśmy się w stronę 
schodów. Zaprowadziłam Lance’a do przytulnego pokoju z przylegającą łazienką, 
znajdującego 
się we wschodnim skrzydle, niedaleko pokoi Barta. Pokój Cindy był obok mojego. Cindy 
uśmiechnęła się uroczo i pocałowała Lance’a Spaldinga w policzek. 

– Dobranoc, słodki książę – szepnęła. – Rozdzielenie się jest takim słodkim smutkiem. 
Bart stał z tyłu, z ramionami założonymi na piersi, co upodobniało go do Joela, i 
obserwował tę czułą scenę ze zgorszeniem. 

– Niech to będzie prawdziwe rozdzielenie – powiedział znacząco, patrząc najpierw na 
Lance’a, a potem na Cindy. Następnie majestatycznym krokiem ruszył do swojego 
apartamentu. 
Odprowadziłam Cindy do jej pokoju, zamieniając z nią po drodze kilka słów i całując na 
dobranoc. Potem zatrzymałam się na chwilę przed drzwiami Melodie, zastanawiając się, czy 
nie 
powinnam wejść i porozmawiać z nią. Westchnęłam, wiedząc, że to się na nic nie zda, skoro 
przedtem już tyle razy próbowałam bez rezultatu. Poszłam do pokoju Jory’ego. 

Jory leżał na łóżku, patrząc w sufit. Spojrzał na mnie błękitnymi oczami, błyszczącymi od 
nieskrywanych łez. 

– Tak dawno już Melodie nie przychodziła i nie pocałowała mnie na dobranoc. Ty i 
Cindy zawsze na to znajdziecie czas, ale moja żona ignoruje mnie, jakbym dla niej nie istniał. 
Nie ma już przeszkód, żebym spał w większym łóżku i żeby mogła spać obok mnie, ale nie 
zrobi 
tego, nawet gdybym ją poprosił. Skończyłem już mój żaglowiec i nie wiem, czym wypełnić 
czas. 
Naprawdę nie chcę zaczynać następnego statku dla naszego dziecka. Czuję się taki 
niespełniony, 
taki niepogodzony z życiem, ze sobą samym, a najbardziej ze swoją żoną. 

Chcę do niej wrócić, ale ona odwraca się ode mnie. Mamo... Bez ciebie, taty i Cindy nie 
wiedziałbym, jak przebrnąć przez te dni. 

Wzięłam go w ramiona, rozczesywałam mu włosy palcami, tak jak to robiłam, gdy był 
małym chłopcem. Powiedziałam mu to wszystko, co powinna powiedzieć Melodie. 

Współczułam jej i jednocześnie nie lubiłam jej za to, że była słaba. 

Nienawidziłam jej za to, że nie kochała wystarczająco, że nie umiała dawać, nawet jeśli 
było to bolesne. 

– Dobranoc, mój słodki książę – powiedziałam Jory’emu od drzwi. – Trzymaj się swoich 
snów, nie porzucaj ich, życie stwarza wiele szans na szczęście, Jory. Nie wszystko jest dla 
ciebie 
stracone. 
Uśmiechnął się, powiedział „dobranoc”, a ja ruszyłam do południowego skrzydła, które 
dzieliłam z Chrisem. 

Nagle pojawił się przede mną Joel, zastępując mi drogę. Miał na sobie wystrzępiony stary 
płaszcz kąpielowy w jakimś spranym kolorze, najbardziej przypominającym szary. Jego 
rzadkie 
wyblakłe włosy sterczały zlepione jak rogi, a jeden koniec sznurowego pasa wlókł się za nim 
niczym miękki ogon. 

– Catherine, czy ty wiesz, co w tej chwili robi ta dziewczyna? – zapytał ostro. 
– Ta dziewczyna? Jaka dziewczyna? – odpowiedziałam równie ostro. 
– Wiesz, kogo mam na myśli, ta twoja córka. Właśnie w tej chwili zabawia się z młodym 
człowiekiem, którego sprowadziła do domu. 
– Zabawia się? Co ty przez to rozumiesz? Uśmiechnął się chytrze i znacząco. 
– No cóż, jeśli ktoś miałby wiedzieć, to właśnie ty. Ma tego chłopca u siebie w łóżku. 
– Nie wierzę ci! 
– Więc idź i zobacz sama! – powiedział szybko z nieskrywaną satysfakcją. – Nigdy nie 
wierzysz mi, cokolwiek powiem. Byłem w tylnym korytarzu, gdy spostrzegłem tego chłopca 
skradającego się wzdłuż holu, i poszedłem za nim. 
Dotarł do drzwi Cindy, a ona otworzyła je i wpuściła go do środka. 

– Nie wierzę ci – powiedziałam znowu, tym razem już mniej pewnie. 
– Boisz się sprawdzić i przekonać, że mogę mówić prawdę? Może to cię przekona, że nie 
jestem wrogiem, za jakiego mnie uważasz? 
Nie wiedziałam, co powiedzieć ani co o tym myśleć. Cindy obiecała się pilnować. 

Była czysta, wiedziałam o tym. Tak doskonale się zachowywała, pomagała przy Jorym, 
powstrzymywała swoje skłonności do kłótni z Bartem. Joel musiał kłamać. 

Odwróciłam się i skierowałam do pokoju Cindy, z Joelem depczącym mi po piętach. 

– Kłamiesz, Joel, i mam zamiar udowodnić ci to – powiedziałam, prawie biegnąc. 
Przed drzwiami jej pokoju zatrzymałam się i nadsłuchiwałam. Panowała tam cisza. 
Podniosłam rękę, żeby zapukać. 
– Nie! – syknął Joel. – Nie ostrzegaj ich, jeśli chcesz poznać całą prawdę. Po prostu 
otwórz drzwi, wejdź do pokoju i sama zobacz. 
Wstrzymałam się, nie chcąc nawet myśleć, że mógłby mieć rację. Nie chciałam również, 
aby Joel dyktował mi, co mam robić. Spojrzałam na niego, potem zapukałam energicznie, 
odczekałam kilka sekund, otworzyłam drzwi i wkroczyłam do sypialni oświetlonej światłem 
księżyca, wpadającym przez okno. 

Dwa nagie ciała leżały splecione na dziewiczym łóżku Cindy! 

Patrzyłam zaszokowana, a krzyk uwiązł mi w gardle. Lance Spalding leżał na mojej 
szesnastoletniej córce, targany spazmatycznymi drgawkami. Czerwone paznokcie Cindy 
drapały 
jego pośladki, a z jej ust wydobywały się jęki rozkoszy, wskazujące, że nie robili tego po raz 
pierwszy. 

Co powinnam zrobić? Zamknąć drzwi bez słowa? Wpaść wściekła i wyrzucić Lance’a z 
domu? Stałam bezradna i niezdecydowana. Musiało upłynąć kilka sekund, zanim usłyszałam 
za 
sobą ciężki oddech. 

Odwróciłam się i zobaczyłam Barta wpatrzonego w Cindy, która teraz namiętnie 
ujeżdżała swojego partnera, wykrzykując pomiędzy jękami ekstazy wulgarne słowa, 
całkowicie 
pochłonięta grą miłosną. 

Bart nie wahał się. 

Rzucił się prosto do łóżka i złapał Cindy w talii. Z wysiłkiem ściągnął ją z chłopaka, 
który pozostał bezradny w swojej nagości i dopiero co przeżywanej rozkoszy. Bart brutalnie 
rzucił Cindy na podłogę. Krzyknęła, padając twarzą na dywan. 

Bart tego nie słyszał. 
Był zbyt zajęty młodzieńcem. Jego pięści raz za razem spadały na przystojną twarz 
Lance’a. Usłyszałam trzask łamanego nosa, krew tryskała na wszystkie strony. 

– Nie pod moim dachem! – ryczał Bart, masakrując twarz Lance’a. – Żadnego łajdactwa 

pod moim dachem! 
Jeszcze chwilę temu zrobiłabym to samo. Teraz podbiegłam ratować chłopca. 

– Bart, przestań! Zabijesz go! 
Cindy, krzycząc histerycznie, próbowała okryć swoją nagość porozrzucanym po podłodze 
ubraniem. Leżało ono pomieszane z bielizną Lance’a. Joel stał w pokoju, patrząc z pogardą na
Cindy, potem zwrócił się do mnie i uśmiechnął z satysfakcją, jakby powtarzał mi stale: 
Widzisz, 
mówiłem ci. Jaka matka, taka córka. 

– Widzisz, do czego doprowadziła twoja opieszałość? – powiedział Joel, jakby spoza 
sceny. – Było dla mnie oczywiste od pierwszej chwili, gdy ją zobaczyłem, że ta dziewczyna 
to 
nic innego jak ladacznica pod dachem domu mojego ojca. 
– Ty głupcze! – wrzasnęłam. – Kim ty jesteś, żeby kogokolwiek potępiać? 
– Ty jesteś głupia, Catherine. Podobnie jak twoja matka, tylko jeszcze bardziej. 
Ona również pożądała każdego mężczyzny, którego zobaczyła, nawet kuzyna. Była jak ta 
goła dziewczyna, czołgająca się sprośnie po podłodze... gotowa iść do łóżka z każdym, kto 
nosi 
spodnie. 

Niespodziewanie Bart zostawił Lance’a i rzucił się do Joela. 

– Przestań! Ani się waż mówić matce, że jest podobna do mojej babki! Tak nie jest! Nie! 
– Przekonasz się o tym w końcu, Bart – powiedział Joel cicho swoim świętoszkowatym 
tonem. – Corrine spotkało to, na co zasłużyła. 
Spotka to kiedyś także twoją matkę. A jeśli jest jeszcze sprawiedliwość i prawo na tym 
świecie, i Bóg jest w Niebiosach, to tę niegodziwą nagą dziewczynę na podłodze spotka 
koniec w 
ogniu piekielnym, tak jak na to zasługuje. 

– Nie mów nic takiego więcej! – wrzasnął Bart, tak wściekły na Joela, że prawie 
zapomniał o Cindy i jej chłopcu, którzy teraz w pośpiechu wkładali nocną bieliznę. Zawahał 
się, 
jakby zaskoczony tym, że dziewczyna, którą nieustannie ganił, była jego siostrą. – To jest 
moje 
życie, wujku – powiedział surowo – i moja rodzina jest przede wszystkim moją rodziną. I ja 
będę 
wymierzał sprawiedliwość, a nie ty. 
Joel, wyraźnie wstrząśnięty, oddalił się, powłócząc nogami, zgięty prawie we dwoje. 
Gdy tylko Joel zniknął z oczu, Bart skierował całą wściekłość na mnie. 

– Widzisz! – ryczał. – Cindy właśnie dowiodła tego, o co podejrzewałem ją od dawna! To 
nic dobrego, mamo! Nic dobrego! Cały czas grała rolę słodkiego dziewczątka, planując, jak 
się 

będzie zabawiać. Chcę, żeby zniknęła z tego domu i z mojego życia na zawsze! 

– Bart, nie możesz wyrzucić Cindy. Ona jest moją córką! Jeżeli chcesz kogoś ukarać, to 
wyrzuć Lance’a. Masz oczywiście rację. Cindy nie powinna robić tego, co zrobiła, ani Lance 
nie 
powinien nadużyć twojej gościnności. 
Nieco uspokojony, starał się zapanować nad sobą. 

– Zgoda, Cindy może zostać, ponieważ nalegasz na to. Ale ten chłopak dzisiaj wyjeżdża! 
– Wrzasnął na Lance’a: – Pospiesz się z pakowaniem swoich rzeczy, za pięć minut odwiozę 
cię 
na lotnisko. Jeśli kiedykolwiek jeszcze śmiesz tknąć Cindy, połamię ci resztę kości! I nie 
myśl, 
że się nie dowiem. Mam przyjaciół również w Karolinie Południowej! 
Pobladły Lance Spalding w pośpiechu wrzucał swoje rzeczy do dopiero co 
rozpakowanych waliz. Nawet na mnie nie patrząc, szeptał ochryple: 

– Tak mi przykro i tak mi wstyd, pani Sheffield... – Potem wyszedł, a za nim Bart, 
poganiając go gorączkowo. 
Zwróciłam się do Cindy, która zdążyła już włożyć skromną koszulkę i schowała się pod 
kołdrę, patrząc na mnie szeroko otwartymi przestraszonymi oczami. 

– Mam nadzieję, że jesteś zadowolona, Cindy – powiedziałam zimno. – Naprawdę 
rozczarowałaś mnie. Spodziewałam się po tobie czegoś więcej... Przyrzekałaś mi. 
Czy twoje obietnice w ogóle nic nie znaczą? 

– Mamo, proszę – zaszlochała. – Kocham go i pragnę, i uważam, że czekałam 
wystarczająco długo. To był mój świąteczny prezent dla niego... i dla mnie. 
– Nie okłamuj mnie, Cynthio! To nie był twój pierwszy raz z nim. Zostaliście już 
wcześniej kochankami. 
Jęknęła głośno. 

– Mamo, czy będziesz mnie jeszcze kochać? Nie możesz tak po prostu przestać mnie 
kochać. Jeśli to zrobisz, będę chciała umrzeć! Mam tylko jednych rodziców... i przysięgam, 
że 
się to już nie powtórzy. Przebacz mi, proszę! 
– Pomyślę o tym – powiedziałam chłodno i zamknęłam drzwi. 
Gdy ubierałam się następnego ranka, Cindy wpadła do mojego pokoju, krzycząc 
histerycznie: 

– Mamo, proszę, nie pozwól Bartowi zmuszać mnie do wyjazdu. Nigdy nie miałam 
szczęśliwych świąt, gdy Bart był w pobliżu. Nienawidzę go! Naprawdę go nienawidzę! 

Zmasakrował twarz mojemu chłopcu, całkiem ją zmasakrował. 

Miała rację. Powinnam nauczyć Barta, jak pohamować wściekłość. Złamał nos 
przystojnemu chłopakowi, podbił mu oczy i posiniaczył całą twarz. 

Natychmiast po wyjeździe Lance’a jakaś tajemnicza ręka dotknęła Barta i bardzo go 
wyciszyła. Na jego twarzy, od nosa do pięknie ukształtowanych ust, pojawiły się zmarszczki, 
których dotąd nie widziałam. Był zbyt młody na takie zmarszczki. 

Nie patrzył na Cindy ani nie odzywał się do niej. Mnie traktował jak powietrze. 

Usiadł, posępny i cichy, popatrzył na mnie, potem zerknął przelotnie na płaczącą Cindy. 
Nie pamiętałam już, kiedy ostatni raz pozwoliła sobie na płacz w naszej obecności. 

Przez głowę przemykały mi różne ponure myśli. Przypominałam sobie Biblię, którą 
musieliśmy czytać każdego dnia. Gdzie można znaleźć zrozumienie? Jest czas na siew, czas 
na 
dojrzewanie, czas na zbiory... gdzie był czas na radość? Czyż nie czekaliśmy już dość długo? 

Później, tego samego ranka, miałam rozmowę z córką. 

– Cindy, jestem rozczarowana twoim zachowaniem. Bart miał całkowite prawo wściec 
się, jakkolwiek nie pochwalam sposobu, w jaki potraktował tego chłopca. 
Mogę zrozumieć jego zachowanie, ale nie twoje. Każdy młody mężczyzna wszedłby do 
twojego pokoju, gdybyś otworzyła mu drzwi i zaprosiła go do środka. Cindy, musisz 
przyrzec, że 
nie zrobisz znowu niczego podobnego. Kiedy skończysz osiemnaście lat, będziesz panią 
samej 
siebie, ale do tego czasu i pod tym dachem nie będziesz uprawiała seksu z nikim, ani tutaj, ani
gdziekolwiek indziej. 

Rozumiesz? 
Jej błękitne oczy rozszerzyły się i zaszkliły łzami. 

– Mamo, ja nie żyję w osiemnastym wieku! Wszystkie dziewczyny to robią! I tak 
wytrzymałam dłużej niż większość z nich. Słyszałam również o tobie... też uganiałaś się za 
mężczyznami. 
– Cindy! – rzuciłam ostro. – Przestań wypominać mi moją przeszłość czy też 
teraźniejszość! Nie masz pojęcia, co musiałam znosić, mając tyle lat co ty. A ty? 
Miałaś szczęśliwe dni, wypełnione tym wszystkim, czego mnie pozbawiono. 

– Szczęśliwe dni? – zapytała gorzko. – Czy zapomniałaś już o tych wszystkich 
świństwach i podłościach, które wyrządził mi Bart? Może nie byłam zamykana, głodzona czy 
też 
bita, ale miałam własne problemy, nie myśl, że ich nie miałam. 

Bart uczynił mnie tak niepewną swojej kobiecości, że chcę się sprawdzić ze wszystkimi 
chłopcami, których spotykam... Nic na to nie poradzę. 

Byłyśmy w jej sypialni. Podeszłam i wzięłam Cindy w ramiona. 

– Nie płacz, kochanie. Rozumiem, jak musisz się czuć. Ale wiesz, spróbuj zrozumieć, co 
czują rodzice w stosunku do swoich córek. Pragniemy z ojcem dla ciebie wszystkiego, co 
najlepsze. Nie chcemy, abyś została skrzywdzona. Niech to doświadczenie będzie dla ciebie 
lekcją. Wstrzymaj się z miłością, aż ukończysz osiemnaście lat i będziesz w stanie reagować z
większą dojrzałością. Wytrzymaj nawet dłużej, jeśli możesz. Jeżeli seks zawładnie tobą zbyt 
wcześnie, może stać się dokładnie to, czego na pewno chciałabyś uniknąć. To właśnie 
zdarzyło 
się mnie. Słyszałam tysiące razy, jak mówiłaś, że chcesz zrobić karierę sceniczną i filmową, a
mąż i dzieci muszą poczekać. Wielu dziewczynom stanęły na przeszkodzie dzieci, będące 
owocem niekontrolowanej namiętności. 
Bądź ostrożna, zanim się komuś oddasz. Nie zakochaj się zbyt wcześnie, bo jeśli to cię 
spotka, będziesz narażona na wiele nieprzewidzianych wydarzeń. Spróbuj romansu bez seksu,
Cindy, i oszczędź sobie bólu płynącego z dawania zbyt dużo i zbyt wcześnie. 

Zacisnęła wokół mnie ramiona, jej spojrzenie nabrało miękkości i poczułam, że znowu 
jesteśmy matką i córką. 
Potem zeszłyśmy na dół. Wszystko było pobielone śniegiem, tajemniczo odległe, jeszcze 
bardziej izolujące nas od reszty świata. 

– Teraz już wszystkie drogi z Charlottesville będą zablokowane – powiedziałam do Cindy 
bezbarwnym głosem. – Co więcej, Melodie zachowuje się tak dziwnie, że zaczynam obawiać 
się 
o zdrowie jej dziecka. Jory nie opuszcza pokoju, jakby nie chciał spotkać ani jej, ani nikogo z 
nas. Bart zachowuje się tak, jakbyśmy byli jego własnością. Och, chciałabym, żeby był tu 
Chris. 
Nie znoszę, gdy go nie ma. 
Odwróciłam się i zauważyłam, że Cindy przygląda mi się z uwagą. Zaczerwieniła się, gdy 
napotkała moje spojrzenie. Kiedy spytałam ją o powód takiej reakcji, powiedziała półgłosem: 

– Po prostu zastanawiam się czasami, jak to się dzieje, że wy oboje jesteście tacy stali w 
swoich uczuciach, podczas gdy ja tak często zakochuję się i odkochuję. Mamo, musisz mi 
kiedyś 
zdradzić, co trzeba robić, żeby mężczyzna kochał mnie, a nie moje ciało. Chciałabym, żeby 
chłopcy patrzyli mi w oczy, tak jak tata patrzy w twoje, żeby chociaż od czasu do czasu 
popatrzyli na moją twarz, bo nie jest ona odrażająca, zamiast gapić się na biust. Chciałabym, 

żeby wodzili za mną wzrokiem, tak jak Jory za Melodie... 
Cindy objęła mnie i przytuliła twarz do mego ramienia. 

– Tak mi przykro, mamo, naprawdę mi przykro, że tyle kłopotu sprawiłam ostatniej nocy. 
Dziękuję, że nie zrobiłaś jeszcze większej awantury. 
Przemyślałam to, co mi powiedziałaś, i przyznaję ci rację. Lance zapłacił wysoką cenę, 
powinnam to przewidzieć. 
Spojrzała mi błagalnie w oczy. 

– Mamo, mówiłam poważnie, wszystkie dziewczyny w szkole zaczynały w wieku 
jedenastu, dwunastu i trzynastu lat, a ja kocham Lance’a. Dotąd powstrzymywałam się, 
chociaż 
chłopcy biegają za mną bardziej niż za innymi dziewczynami. 
Dziewczęta myślały, że ja to robię, podczas gdy tak nie było. Udawałam, ale któregoś 
dnia usłyszałam, jak chłopcy omawiają swoje podboje, i okazało się, że żaden mnie nie miał. 
Zaczęli uważać mnie za jakiś fenomen, a może nawet za lesbijkę. To wtedy postanowiłam, że 
oddam się Lance’owi w te święta. Taki szczególny prezent dla niego. 

Patrzyłam na nią twardym wzrokiem, zastanawiając się, czy powiedziała całą prawdę, 
podczas gdy ona dalej opowiadała, że jest jedyną dziewczyną w ich grupie, która dotrwała w 
cnocie do wieku szesnastu lat, i że to jest bardzo długo, jak na dziewczynę w dzisiejszym 
świecie. 

– Nie wpadaj w zakłopotanie, proszę, bo wtedy i ja zacznę się wstydzić. 
Pragnęłam już tego, gdy miałam dwanaście lat, ale powstrzymywałam się ze względów, o 
których mówiłaś. Musisz zrozumieć, że to, co robiłam wczorajszej nocy, nie było 
przypadkowe. 
Kocham go. I zanim weszliście z Bartem, było mi... było mi... tak dobrze. 

Cóż mogłam powiedzieć? 

Własną młodość miałam wyraźnie zapisaną w pamięci. Przed oczyma stanął mi Paul... 

Pamiętam, jak chciałam, żeby nauczył mnie wszystkich technik miłosnych, zwłaszcza że 
moje pierwsze doświadczenia seksualne były niewymownie przykre. Napawały mnie takim 
poczuciem winy, że nawet teraz zdarza mi się płakać, patrząc na księżyc, który był świadkiem
naszego grzechu, Chrisa i mojego. 

Około szóstej zadzwonił Chris. Powiedział, że cały dzień starał się dodzwonić, ale Unia 
była przerwana. 

– Zobaczymy się na wigilii – powiedział wesoło. – Wynająłem pług śnieżny, żeby 

utorował mi drogę do Foxworth. Co słychać? 

– Dobrze, wszystko świetnie – kłamałam. Powiedziałam mu, że ojciec Lance’a spadł ze 
schodów, więc chłopiec musiał natychmiast polecieć do domu. Potem trajkotałam o tym, że 
jesteśmy już gotowi do świąt, że prezenty popakowane, choinka ubrana, ale Melodie, jak 
zwykle, 
siedzi w swoich pokojach, jakby tylko one dawały jej schronienie. 
– Cathy – zaczął Chris oschle – jakby to było miło, gdybyś czasami była wobec mnie 
szczera. Lance nie poleciał do domu, bo wszystkie loty zostały odwołane. W tej chwili stoi 
nie 
dalej jak trzy metry od budki telefonicznej, z której rozmawiam. Przyszedł do mnie i 
wszystko mi 
wyznał. Opatrzyłem jego złamany nos i inne rany, cały czas klnąc Barta. Ten chłopak jest 
zmasakrowany. 
Następnego ranka usłyszeliśmy przez radio, że wszystkie drogi do wiosek i najbliższego 
miasta są zasypane śniegiem. Ostrzegano podróżnych, aby pozostali w domach. Przez cały 
dzień 
mieliśmy włączone radio i słuchaliśmy komunikatów o pogodzie, regulujących teraz nasze 
życie. 

– Nigdy dotąd nie było tutaj surowszej zimy – płynął męski głos, wychwalający zalety 
pogody. – Zostały pobite rekordy... 
Godzinami stałyśmy z Cindy w oknie, gapiąc się smętnie na bezustannie padający śnieg, 
który najwidoczniej chciał całkowicie odizolować nas od świata. Przed oczami miałam 
czwórkę 
dzieci zamkniętą na poddaszu, siebie szepczącą o świętym Mikołaju i opowiadającą 
bliźniętom, 
jak to on z pewnością nas odnajdzie. Chris napisał do niego list. Och, jakże było mi żal 
bliźniąt, 
gdy obudziły się w świąteczny ranek i nawet już nie wspominały o tym, co je ominęło. 

Odgłos kaszlu Jory’ego przeniósł mnie do rzeczywistości. Co kilka minut Jory cierpiał na 
ataki męczącego kaszlu. Patrzyłam na niego, pełna obaw. 
Wkrótce też skierował swój wózek do sypialni, mówiąc, że chce się położyć do łóżka. 
Miałam ochotę pójść za nim, ale wiedziałam, że chce robić wszystko samodzielnie. 

– Zaczynam nienawidzić tego miejsca – mruknęła Cindy. – Teraz Jory jest przeziębiony. 
Wiedziałam, że tak będzie, dlatego przywiozłam Lance’a. Miałam nadzieję, że co wieczór 
będziemy urządzać przyjęcia i że lekko wstawiona, łatwiej zniosę nudę życia w cieniu Barta i 
tego skradającego się starca. 
Oczekiwałam, iż obecność Lance’a uprzyjemni mi pobyt tutaj. Teraz mam tylko ciebie, 
mamo. Jory trzyma się samotnie z dala i uważa, że jestem zbyt młoda, by zrozumieć jego 
problemy. Melodie nie odzywa się ani do mnie, ani do nikogo. Bart krąży wokół ponuro, a ten

starzec przyprawia mnie o dreszcze. Nie mam żadnych przyjaciół. Nikt nie zadzwoni 
niespodziewanie. Jesteśmy wszyscy samotni i działamy sobie wzajemnie na nerwy. I to ma 
być 
Boże Narodzenie? Nie mogę doczekać się zapowiedzianego przez Barta balu. Da mi on 
przynajmniej szansę spotkania jakichś ludzi i wydostania się z tego grzęzawiska. 

Nagle wszedł Bart i wrzasnął na Cindy: 

– Nie musisz zostawać tutaj. Jesteś po prostu bękartem, który przytrafił się mojej matce. 
Cindy poczerwieniała. 
– Znowu próbujesz mnie obrazić, baranie? Już mnie nie obrazisz! Jestem ponad to! 
* 
– Nie nazywaj mnie nigdy baranem, bękarcie! 
– Lizus, baran, lizus, baran! – urągała mu, wymykając się i chowając za krzesła i stoły, 
rozmyślnie prowokując go do pościgu, aby urozmaicić sobie nudny dzień. 
– Cindy! – wrzasnęłam już wściekła. – Jak śmiesz odzywać się w ten sposób do Barta? 
Przeproś go natychmiast... słyszysz? 
– Nie, nie przeproszę, nie widzę powodu! – krzyknęła, ale nie do mnie, tylko do Barta. – 
On jest brutalem, maniakiem, wariatem i chce nas wszystkich doprowadzić do takiego 
samego 
szaleństwa! 

– Przestań! – zawołałam, widząc, jak Bart zbladł. 
Nagle pochylił się do przodu i chwycił ją za włosy. Próbowała wyrwać się, ale trzymał ją 
mocno. Rzuciłam się i złapałam go za wolną rękę, tak aby nie mógł uderzyć Cindy. Górował 
nad 
nią. 

– Jeśli jeszcze raz odezwiesz się do mnie w ten sposób, panienko, pożałujesz tego dnia. 
Jesteś bardzo dumna ze swojej figury, ze swoich włosów, ze swojej buzi. Jeszcze jedna 
zniewaga, a zamknę cię do szafy i potłukę wszystkie lustra. 
Ton głosu świadczył o tym, że nie żartował. Pomogłam Cindy wstać. 

– Bart, nie mów tak. Całe życie ją dręczyłeś. Czy możesz winić ją za to, że chce się teraz 
zrewanżować? 
– Trzymasz jej stronę po tym, co ona mi powiedziała? 
– Powiedz mu, że jest ci przykro, Cindy – zwróciłam się do niej. 
Potem skierowałam błagalne spojrzenie na Barta. 
– Ty też to zrób, proszę. 

Na widok mojej zmartwionej miny w gorejących oczach Barta pojawił się cień wahania, 
ale natychmiast zniknął, gdy Cindy zaczęła krzyczeć: 

– Nie! Nie jest mi przykro! I nie boję się go! Jesteś tak samo zgrzybiały jak ten stary 
osioł, który plącze się tutaj, gadając do siebie. Czym on jest dla ciebie? Może to twoja 
obsesja, 
braciszku! 
– Cindy! – wyszeptałam, całkowicie zaskoczona. – Przeproś Barta. 
– Nigdy, nigdy, nigdy! Nie po tym, co zrobił mojemu chłopcu. 
Wyraz wściekłości na twarzy Barta przeraził mnie. Wtedy do pokoju wszedł Joel. 
Stanął spokojnie, skrzyżował długie ręce na piersiach i spojrzał w dzikie oczy Barta. 
– Synu... daj spokój. Bóg widzi i słyszy to wszystko i we właściwym czasie wymierzy 
sprawiedliwość. Ona jest dzieckiem szczebioczącym jak ptak w lesie, prowadzona instynktem
nieznającym moralności. Działa, mówi, porusza się całkowicie bezmyślnie. Nie ma 
porównania z 
tobą, Bart. To tylko kłębek włosów, kości i szmat. Ty jesteś urodzony, aby przewodzić. 
Wściekłość uszła z Barta jak z przekłutego balonika. Wyszedł z pokoju za Joelem, nie 
patrząc w naszą stronę. Widok syna idącego za starcem tak posłusznie i bez dyskusji wywołał
we 
mnie nowe obawy. W jaki sposób Joel zyskał taki posłuch Barta? 

Cindy rzuciła się w moje ramiona i zaczęła płakać. 

– Mamo, co się stało ze mną i z Bartem? Dlaczego mówiłam mu takie okropne rzeczy? 
Dlaczego on tak do mnie mówił? Chciałam zrobić mu przykrość. Chciałam mu odpłacić 
za wszystkie przykrości, które mi wyrządził. 

Wypłakała w moich ramionach wszystkie swoje żale. 

Chwilami Cindy podobna była do mnie, tak bardzo chciała kochać i być kochaną, żyć 
pełnią życia, zanim jeszcze dojrzeje do przyjęcia emocjonalnej odpowiedzialności za 
problemy, 
które niesie ze sobą życie. 

Westchnęłam i przytuliłam ją mocniej. W przyszłości w jakiś cudowny sposób 
rozwiązane zostaną wszystkie rodzinne problemy. Trzymałam się tej wiary, modląc się o 
rychły 
przyjazd Chrisa. 

BOŻE NARODZENIE 

Wieczór wigilijny przyniósł ze sobą niezwyczajny czar. Świąteczny spokój zapanował w 
skołatanych duszach i nawet temu domowi nadał swoiste piękno. Nadal padał śnieg, na 
szczęście 
nie było już zamieci. W naszym ulubionym wspólnym pokoju Bart z Cindy, pod kierunkiem 
Jory’ego, ubierali olbrzymią choinkę. Cindy stała na drabinie z jednej strony drzewka, Bart – 
na 
drugiej drabinie z przeciwnej strony, a Jory, siedząc na wózku, manipulował przy zwojach 
lampek, mających utworzyć girlandę nad drzwiami. W innych pokojach pracowali 
dekoratorzy, 
nadając im uroczysty wystrój na powitanie setek gości, oczekiwanych z okazji balu. Bart był 
bardzo podniecony. Moje serce radowało się na widok szczęśliwego i śmiejącego się syna, a 
gdy 
w drzwiach pojawił się Chris, obładowany zakupami zrobionymi w ostatnim momencie, ja też
poczułam się szczęśliwa. 

Podbiegłam do Chrisa i, wygłodniała, obsypałam go pocałunkami, czego schowany za 
choinką Bart nie mógł widzieć. 

– Co cię zatrzymało tak długo? – zapytałam, a on roześmiał się, wskazując na pięknie 
zapakowane prezenty. 
– W samochodzie jest ich jeszcze więcej – powiedział z uśmiechem. – Wiem, że 
powinienem zrobić zakupy wcześniej, ale nigdy nie mam na to czasu. Potem jest już nagle 
Wigilia i kończy się na tym, że przepłacam dwukrotnie. Ale powinnaś być zadowolona, a 
jeżeli 
nie będziesz, nie mów mi o tym. 
Melodie przysiadła, skulona, na małym stołeczku przy kominku w salonie, zaraz obok 
wejścia. Wyglądała żałośnie. 
Rzeczywiście, gdy przyjrzałam się jej uważniej, doszłam do wniosku, że cierpi. 

– Dobrze się czujesz, Melodie? – zapytałam. 
Przytaknęła, a ja naiwnie jej uwierzyłam. Gdy Chris ponowił pytanie, wstała i 
zaprzeczyła, że coś jest nie w porządku. Rzuciła Bartowi błagalne spojrzenie, którego on nie 
dostrzegł, i skierowała się w stronę kuchennych schodów. W swojej bezkształtnej szarej 
sukni, 
zaniedbana, wyglądała tak, jakby od lipca przybyło jej z dziesięć lat. Jory, który nigdy nie 
spuszczał oka z Melodie, odwrócił się i popatrzył za nią ze strasznym smutkiem w oczach, 
zupełnie zapominając o swoim dotychczasowym zajęciu. Sznur lampek ześlizgnął mu się z 
kolan 
i zaplątał w kołach wózka. Nie zauważył tego, siedział z zaciśniętymi pięściami, jakby chciał 

uderzyć Los za to, że pozbawił go wspaniałego, sprawnego ciała i w konsekwencji skradł mu 
ukochaną kobietę. 

Idąc w stronę schodów, Chris zatrzymał się i serdecznie poklepał Jory’ego po plecach. 

– Dobrze wyglądasz. Nie martw się o Melodie. To normalne, że kobiety w ostatnich 
tygodniach przed rozwiązaniem stają się przewrażliwione i popadają w zmienne nastroje. Z 
tobą 
też by tak było, gdybyś musiał nosić ten dodatkowy ciężar. 
– Mogłaby przynajmniej odezwać się do mnie od czasu do czasu – poskarżył się Jory – 
albo spojrzeć na mnie. Już nawet nie przymila się do Barta. 

Spojrzałam na niego z trwogą. Czy mógł wiedzieć, że jeszcze niedawno Bart i Melodie 
tworzyli parę kochanków? Nie sądziłam, żeby nadal nimi byli, i to było prawdziwą przyczyną
kiepskiego samopoczucia Melodie. Próbowałam odczytać coś w jego oczach, ale opuścił 
powieki, skupiając się na dekorowaniu choinki. 

Już dawno temu ustanowiliśmy z Chrisem tradycję otwierania na Wigilię przynajmniej 
jednego prezentu. Gdy nadszedł wieczór, usiedliśmy oboje w najwspanialszym salonie, by 
spełnić toast szampanem. Podnieśliśmy wysoko kieliszki. 

– Za wszystkie wspólne, przyszłe dni – powiedział Chris, a jego oczy promieniały 
miłością i szczęściem. Powtórzyłam te same słowa, po czym Chris wręczył mi „specjalny” 
prezent. Otworzyłam małą szkatułkę i znalazłam w niej dwukaratowy diament, zawieszony na
ślicznym złotym łańcuszku. 
– Nie, nie protestuj i nie mów mi, że nie lubisz klejnotów – powiedział pospiesznie Chris, 
gdy stałam zapatrzona w ten drobiazg, rzucający ognie i błyszczący kolorami tęczy. – Nasza 
matka nigdy nie zakładała takiej biżuterii. 
Tak naprawdę to chciałem kupić ci długi sznur pereł, podobny do tego, który ona 
zazwyczaj nosiła, bo uważam, że jest jednocześnie elegancki i skromny. Ale znając ciebie, 
zapomniałem o perłach i zdecydowałem się na ten diament. Ma kształt łzy, Cathy, jak te łzy, 
które bym w głębi duszy wypłakał, gdybyś nie pozwoliła się kochać. 

Sposób, w jaki to powiedział, napełnił mi oczy łzami i zalał serce smutkiem dzielonej z 
nim winy. Więzy, które nas łączyły, przysparzały nam nie tylko radości, ale i bólu. Teraz ja 
wręczyłam mu „specjalny” prezent – piękny pierścień z szafirem na palec wskazujący. 
Roześmiał 
się, mówiąc, że jest okazały, ale i piękny. 

Powiedział to, gdy już dołączyli do nas Jory, Melodie i Bart. Jory uśmiechnął się, widząc 

blask w naszych oczach. Bart skrzywił się. Melodie utonęła w głębokim fotelu. Cindy 
przybiegła, 
potrząsając wesoło dzwoneczkami, w jaskrawoczerwonych spodniach i takim samym swetrze.
Na koniec Joel przekradł się przez pokój i stanął w kącie z rękami skrzyżowanymi na 
piersiach, 
owinięty w swoją zwykłą szatę, jak ponury sędzia nadzorujący złośliwe i niebezpieczne 
dzieci. 

Jory pierwszy podchwycił wesoły nastrój Cindy, wznosząc kieliszkiem szampana toast. 

– Wesołych świąt! Niech moja mama i tata zawsze patrzą na siebie tak jak dzisiaj, z taką 
miłością i czułością, z takim zrozumieniem. Żebym i ja znowu odnalazł taką miłość w oczach 
mojej żony... wkrótce. 
Było to bezpośrednie wyzwanie dla Melodie w naszej obecności. Niestety, Jory źle 
wybrał moment na taką konfrontację. Melodie skuliła się jeszcze bardziej i nie patrzyła mu w 
oczy; a wręcz przeciwnie, pochylona do przodu, patrzyła intensywnie w ogień. W oczach 
Jory’ego zgasła nadzieja. Ramiona opadły mu bezradnie. 

Ustawił swój wózek tak, żeby jej nie widzieć. Odstawił kieliszek szampana i utkwił 
wzrok w ogniu, prawie z taką samą intensywnością jak jego żona, tak jakby z płomienia 
chciał 
odczytać te same znaki, co ona. W odległym ciemnym kącie uśmiechał się Joel. 

Cindy próbowała podtrzymać wesoły nastrój. Bart poddał się niszczycielskiemu 
przygnębieniu, które – niczym szarą mgłę – emitowała Melodie. Nasze małe rodzinne 
spotkanie 
w świątecznie udekorowanym pokoju nie należało do udanych. 

Bart nie chciał nawet spojrzeć na zniekształconą już Melodie. Przypadkowo napotkał jej 
pełne nadziei spojrzenie, ale szybko odwrócił wzrok. Po kilku minutach Melodie wyszła, 
tłumacząc niskim głosem, że źle się czuje. 

– Czy mogę ci w czymś pomóc? – zapytał Chris, podrywając się z miejsca, żeby pomóc 
jej wejść po schodach. 
Stąpała ciężko. 

– Wszystko w porządku – rzuciła. – Nie potrzebuję twojej pomocy ani niczyjej! 
– Wesołych świąt – powiedział Bart, tonem przypominającym Joela, który nadal stał w 
kącie, obserwując, stale obserwując. 
W chwili gdy Melodie wyszła z pokoju, Jory ruszył wózkiem gwałtownie do przodu, 
mówiąc, że też jest zmęczony i nie czuje się zbyt dobrze. Długi atak kaszlu potwierdził to. 
– Mam potrzebne ci lekarstwo – powiedział Chris i poderwał się w kierunku schodów. – 
Nie możesz kłaść się do łóżka, Jory. Zostań jeszcze chwilę. Musimy poświętować. Zanim coś 
ci 

podam, muszę osłuchać twoje płuca. 

Bart wyjrzał zza kominka, obserwując, jakby z zazdrością, scenę między Jorym a 
Chrisem. Chris podszedł do mnie. 

– Może byłoby lepiej, gdybyśmy teraz odpoczęli, tak aby o świcie wstać, zjeść śniadanie, 
otworzyć prezenty i jeszcze zdrzemnąć się przed rozpoczęciem przygotowań do jutrzejszego 
wieczornego balu. 
– Och, gloria alleluja! – zawołała Cindy, kręcąc się w tańcu po pokoju. – Ludzie, tłumy 
ludzi, wszyscy pięknie ubrani, nie mogę doczekać się jutrzejszego wieczoru! Już dawno nie 
słyszałam niczyjego śmiechu. Żarty, rozmówki, jakże moje uszy za tym tęsknią. Tak jestem 
zmęczona poważnym zachowaniem, widokiem posępnych twarzy nieznających uśmiechu, 
słuchaniem smutnych rozmów. Mam nadzieję, że ci wszyscy sztywni staruszkowie 
przyprowadzą 
swoich synków w wieku studenckim – zresztą, obojętne w jakim, byle mieli ponad dwanaście
lat. 
Tak już jestem zdesperowana. 
Nie tylko Bart posłał jej spojrzenie pełne dezaprobaty, ale Cindy to zignorowała. 

– Będę tańczyła całą noc, będę tańczyła całą noc – śpiewała, wirując z niewidzialnym 
partnerem tak szybko, by nikt z nas nie zdołał przerwać jej euforii. – A potem zatańczę 
jeszcze... 
Chris i Jory byli oczarowani jej zachowaniem, jej wesołym, szczęśliwym śpiewem. 
Chris uśmiechnął się i powiedział: 

– Powinno być tutaj jutro wieczorem przynajmniej dwudziestu młodych ludzi. 
Spróbuj się opanować. A ponieważ Jory jest już zmęczony, idziemy do łóżka. Jutro czeka 
nas długi dzień. 
Był to dobry pomysł. 
Nagle Cindy opadła na fotel bezsilnie jak Melodie. Była smutna i bliska łez. 

– Chciałabym, żeby mógł być tutaj Lance. Wolałabym jego niż kogokolwiek innego. 
Bart rzucił jej wściekłe spojrzenie. 
– Ten młody człowiek nigdy już nie wejdzie do tego domu. Potem zwrócił się do mnie. 
– Niepotrzebna nam Melodie na przyjęciu – ciągnął ze złością – taka żałosna i chora. 
Pozwólmy jej dąsać się jutro rano w pokoju, abyśmy mogli spokojnie cieszyć się otwieraniem
prezentów. Uważam, że popołudniowa drzemka jest dobrym pomysłem, bo jutro wieczorem 
będziemy wypoczęci, weseli i szczęśliwi. 
Jory pojechał przodem i sam wjechał do windy, jakby chcąc udowodnić swoją 

niezależność. Pozostali wydawali się niechętni przyjęciu. Siedząc tutaj i słuchając kolęd 
odtwarzanych na stereofonicznej aparaturze Barta, rozmyślałam nad jego nowymi, 
dziwacznymi 
zwyczajami. 

Jako chłopiec lubił być nie tyle brudny, ile po prostu plugawy. Teraz bierze prysznic kilka 
razy dziennie, jest nieskazitelnie czysty i wypielęgnowany. Nie spocznie, dopóki nie obejdzie 
„swojego domu” od piwnic po dach, sprawdzając, czy zamknięte są drzwi i okna i czy kociak 
Trevor, jego nowa maskotka, nie poplamił dywanu (kot był mnóstwo razy wyrzucany przez 
Barta, ale wracał i Bart przestał już nalegać, aby odszedł). 

Nawet teraz Bart wstał, wstrząsnął poduszki, wyrównał rogi narzuty na kanapie, pozbierał 
magazyny i poukładał je w równy stosik. Robił wszystko to, o czym zapomniała służba. Rano
obarczał swoimi pretensjami Trevora i domagał się, żeby służące pracowały skrupulatniej, bo 
w 
przeciwnym razie mogą odejść bez zapłaty. 

Nic dziwnego, że nie mogliśmy utrzymać służby. Tylko Trevor pozostawał lojalny, 
ignorując grubiaństwo Barta i patrząc na niego z politowaniem, aczkolwiek Bart tego nie 
zauważał. 

Pamiętałam o tym wszystkim, odnotowując rosnący zapał Barta do jutrzejszego przyjęcia. 
Zerknęłam w kierunku okna i zobaczyłam, że śnieg nadal pada i na ziemi leży go już ponad 
pół 
metra. 

– Bart... jutro wieczorem drogi będą oblodzone, być może pozamykane i wielu twoich 
gości może nie dojechać na tradycyjny bal Foxworthów. 
– Nonsens! Tych, co zadzwonią, żeby odwołać przyjazd, sprowadzę drogą powietrzną. 
Helikopter wyląduje na trawniku przed domem. 
Westchnęłam, z jakichś powodów niespokojna. Może niepokój wywołało złośliwe 
spojrzenie Joela, który nareszcie zdecydował się udać na spoczynek? 

– Twoja matka ma rację, Bart – powiedział łagodnie Chris. – Nie czuj się zawiedziony, 
jeśli pojawi się tylko kilka osób. Miałem cholerne trudności z dotarciem tutaj kilka godzin 
temu, 
a teraz pada jeszcze bardziej. 
Chris z równym skutkiem mógł w ogóle się nie odzywać. 
Bart pożegnał mnie i poszedł na górę. Wkrótce potem Chris, Cindy i ja również 
opuściliśmy ten pokój. 
Chris poszedł zamienić kilka słów z Jorym, a ja poczekałam, aż Cindy wyjdzie z łazienki. 

Kolejny prysznic (przynajmniej dwa razy dziennie z szamponem) przywrócił jej świeżość i 
dobry 
humor. Wyszła ubrana w czerwoną, króciutką nocną koszulkę. 

– Mamo, nie pouczaj mnie znowu. Nie zniosę już tego. Kiedy pierwszy raz przyjechałam 
do tego domu, to wydawał mi się pałacem z bajki. Teraz uważam, że jest to ponura forteca, a 
my 
wszyscy jesteśmy jej więźniami. Jak tylko bal się skończy, wyjeżdżam, i do diabła z Bartem! 
Kocham ciebie i ojca, i Jory’ego, ale Melodie zmieniła się w męczącą nudziarę, Bart zaś nie 
zmieni się nigdy. Zawsze będzie mnie nienawidził, tak więc nawet nie będę próbowała być 
miła 
dla niego. 
Wsunęła się do pościeli, naciągnęła wysoko kołdrę i odwróciła się ode mnie. 

– Dobranoc, mamo. Proszę, zgaś światło wychodząc. Nie proś mnie, żebym jutro się 
dobrze zachowywała, bo zamierzam być wzorową, dystyngowaną damą. Obudź mnie na trzy 
godziny przed balem. 
– Innymi słowy, nie chcesz spędzić z nami świątecznego ranka? 
– Och – powiedziała obojętnie – mam nadzieję obudzić się dostatecznie wcześnie, żeby 
otworzyć prezenty... i przyjrzeć się, jak wy otwieracie swoje. Ale potem pójdę z powrotem do
łóżka, tak żeby jutro wieczorem być królową balu. 
– Kocham cię, Cindy – powiedziałam, gasząc światło, pochyliłam się, odgarnęłam jej 
włosy i pocałowałam ją w gorący kark. 
Szczupłe, młode ramiona zacisnęły się wokół mojej szyi. Cindy zaczęła płakać. 

– Och, mamo, ty jesteś najlepsza! Obiecuję, że od tej chwili będę już dobra. 
Żadnemu chłopakowi nie pozwolę na nic więcej, jak tylko potrzymać mnie za rękę. 
Ale pozwól mi uciec z tego domu i polecieć do Nowego Jorku na bal sylwestrowy, który 
mój najlepszy przyjaciel urządza w hotelowej sali balowej. 

– Zgoda – odparłam po chwili zastanowienia. – Jeśli chcesz się bawić w domu swoich 
przyjaciół, to dobrze, ale proszę, postaraj się nie rozzłościć jutro Barta. On ciężko pracował, 
żeby 
zrealizować te wszystkie pomysły, które powstały w jego głowie w młodości. Pomóż mu, 
Cindy. 
Niech uświadomi sobie, że ma popierającą go rodzinę. 
– Zrobię to, mamo, obiecuję, że zrobię. 
Zamknęłam drzwi i poszłam życzyć dobrej nocy Jory’emu. Był niezwykle spokojny. 
– Wszystko będzie dobrze, kochanie. Jak tylko pojawi się dziecko, Melodie wróci do 
ciebie. 

– Czyżby? – zapytał gorzko. – Wątpię w to. Dziecko będzie pochłaniało cały jej czas i 
myśli. Wtedy już w ogóle nie będę jej potrzebny. 
Pół godziny później Chris wziął mnie w ramiona, a ja chętnie poddałam się jedynej 
miłości w moim życiu, która trwała dostatecznie długo, bym przekonała się, że spotkało mnie 
szczęście... na przekór wszystkiemu, co mogło zrujnować nasze zrodzone i pielęgnowane w 
ukryciu uczucie. 

Światło poranka wpełzło skrycie do pokoju, wybijając mnie ze snu jeszcze przed 
dzwonkiem budzika. Poderwałam się szybko i wyjrzałam przez okno. Śnieg przestał padać. 
Dzięki Bogu. Bart będzie zadowolony. Pospieszyłam z powrotem do łóżka, żeby pocałunkiem
zbudzić Chrisa. 

– Wesołych świąt, doktorze Christopherze Sheffield – szepnęłam mu do ucha. 
– Wolałbym, żebyś po prostu mówiła do mnie „kochanie” – zamruczał, budząc się 
półprzytomny. 
Zdecydowana, żeby ten dzień był pomyślny, ściągnęłam go z łóżka. Wkrótce też byliśmy 
ubrani i kierowaliśmy się do jadalni na śniadanie. 
Przez dwa dni przychodzili do domu mężczyźni i kobiety, powtarzając te same czynności, 
co w lecie, tylko tym razem wejście na dole przystrojone było bożonarodzeniowymi 
dekoracjami. 
Obserwowałam z pewną obojętnością, jak robotnicy od wynajętego przez Barta dostawcy 
kończą zamieniać nasz dom w pałac cudów. Cindy stała obok mnie, patrząc, jak 
przekształcają 
oni pokoje w niezwykłe salony, pełne kolorów, świec, wieńców, girland, z górującą nad 
wszystkim choinką, przewyższającą nasze rodzinne drzewko o trzy metry. 

Wszystko, co widziała, przekonało ją, żeby nie spędzać lepszej części dnia w łóżku. 
Zapomniała o swoim chłopcu i o samotności, bo pierwszy dzień świąt zapowiadał się 
ciekawiej 
niż Wigilia. 

– Spójrz na tę szarlotkę, mamo! Jest ogromna! – zawołała, nagle ożywiona. – 
Przepraszam, jeśli źle się zachowuję. Myślę o tym, że będą tutaj wieczorem chłopcy i tłumy 
przystojnych bogatych mężczyzn. Och, może mimo wszystko ten dom da coś więcej niż tylko
niedolę i cierpienie. 

– Oczywiście, że tak – powiedział Bart, stając między nami. Jego oczy rozbłysły na 
widok tego wszystkiego, co zostało zrobione. 
Był bardzo przejęty. 

– Uważaj, włóż coś przyzwoitego i nie rób żadnych skandali. Potem podszedł do 
robotników, wydawał polecenia, śmiejąc się często. Jego nastrój udzielił się nam wszystkim. 
Dzień po dniu Joel łaził za Bartem jak mroczny cień i skrzeczącym głosem cytował 
fragmenty Biblii. Dzisiaj rano znowu zacytował: 

– „Łatwiej będzie wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogaczowi wejść do 
królestwa niebieskiego...” 
– Co, do diabła, chcesz przez to powiedzieć, starcze?! – krzyknął Bart. 
Wodniste oczy Joela momentalnie zapłonęły gniewem, jak iskra gotowa rozgorzeć od 
nagłego podmuchu. 

– Wyrzucasz tysiące dolarów, żeby zaimponować innym, ale to ci się nie udaje, bo inni 
też mają pieniądze. Niektórzy mieszkają w lepszych domach. Foxworth Hall był 
najwspanialszy 
w swoim czasie, ale jego dni już minęły. 
Bart zwrócił się do niego z furią. 

– Zamknij się! Dlaczego próbujesz zniszczyć każde moje szczęście? Cokolwiek zrobię, 
jest grzechem! Jesteś starym człowiekiem i przeżyłeś już swoje dni, a teraz próbujesz zepsuć 
moje. Jestem młody i cieszę się pełnią życia. Zachowaj swoje pobożne rady dla siebie. 
– Pycha poprzedza upadek. 
– Pycha poprzedza zniszczenie – poprawił go Bart, spoglądając, ku mojej satysfakcji, z 
wściekłością na swojego ciotecznego dziadka. 
Nareszcie Bart zaczął patrzeć na Joela jak na zagrożenie, a nie jak na godnego szacunku 
ojca, którego poszukiwał przez całe życie. 

– Pycha jest niezbywalną cechą głupców – stwierdził Joel, patrząc z odrazą na 
dotychczasowe przygotowania. – Zmarnowałeś pieniądze, które lepiej było przeznaczyć na 
cele 
dobroczynne. 
– Wynoś się! Idź do pokoju i szlifuj swoją dumę, wujku! W twoim sercu nie ma niczego 
poza zazdrością! 
Joel wyczłapał z pokoju, mrucząc pod nosem: 

– Pozna jeszcze prawdę. Nic nie zostaje przebaczone ani zapomniane w tych górach. Ja to 
wiem. Któż może to wiedzieć lepiej ode mnie? Gorzkie, gorzkie dni czekają Foxworthów bez 
względu na ich bogactwo. 
Podeszłam i uściskałam Barta. 

– Nie słuchaj go, Bart. To będzie wspaniałe przyjęcie. Zaświeciło słońce i topnieje śnieg, 
a więc przyjadą wszyscy. Dzisiaj Bóg jest po twojej stronie, tak więc ciesz się i baw się 
dobrze. 
Trzeba było widzieć wyraz jego oczu, gdy to mówiłam, to pełne wdzięczności spojrzenie. 
Patrzył na mnie, próbując coś powiedzieć, ale nie znajdował słów. Na koniec nagle przytulił 
mnie 
i odszedł, jakby zakłopotany. Pomyślałam sobie – tak wspaniale wyglądający mężczyzna i tak
się 
marnuje. Musi się znaleźć jakieś miejsce dla niego. 

Pokoje, które były pozamykane od początku zimy, zostały otwarte, pościągano pokrowce 
z mebli, a meble odświeżono, tak że nikt nie zorientowałby się nawet, że próbowaliśmy 
zaoszczędzić na opale i pieniądzach. Szczególną uwagę poświęcono łazienkom i 
gotowalniom, 
żeby wyglądały świeżo i atrakcyjnie. Zaopatrzono je w drogie mydła i puszyste gościnne 
ręczniki. 

Ustawiono wszystkie toaletowe drobiazgi, których mogliby potrzebować goście. Z 
kredensów powyciągano porcelanę i kryształy z wzorami o tematyce bożonarodzeniowej, 
zbyt 
kosztowne, żeby mógł je posiadać dostawca. 

Około godziny jedenastej zgromadziliśmy się wokół choinki. Bart był świeżo ogolony i 
starannie wypielęgnowany, podobnie Jory. Tylko Melodie wyglądała kiepsko w swojej 
wczorajszej ciążowej sukni. Starając się rozładować atmosferę, wyjęłam ze żłóbka i wzięłam 
na 
ręce Święte Dzieciątko. 

– Bart, nie widziałam tego przedtem. Czy kupiłeś je? Jeśli tak, to nie widziałam piękniej 
wyrzeźbionych postaci biblijnych. 
– Dopiero od wczoraj są w naszym domu, dzisiaj je rozpakowałem – odrzekł Bart. 
– Kupiłem to zeszłej zimy we Włoszech i wysłałem statkiem. 
– To Dzieciątko Jezus wygląda jak prawdziwe niemowlę, Dziewica Maryja jest 
absolutnie piękna, a Józef robi wrażenie dobrego i wyrozumiałego – ciągnęłam, szczęśliwa, 
że 
widzę go tak poruszonego. 
– Musiał być taki, czyż nie? – zapytał Jory, pochylając się i kładąc jeszcze prezenty pod 
choinkę. – Mimo wszystko musiało to być dla niego dość trudne: uwierzyć, że dziewica 
mogła 
zostać zapłodniona przez niewidzialnego, abstrakcyjnego Boga. 
– Nie wolno ci tego podawać w wątpliwość – odrzekł Bart, z czułością pieszcząc 
wzrokiem figury prawie naturalnej wielkości. – Ślepo przyjmij to, co zostało napisane. 
– Dlaczego więc sprzeczałeś się z Joelem? 

– Jory... nie ciągnij mnie za język. Joel pomógł mi odnaleźć się. To jest stary człowiek, 
który zgrzeszył w młodości i na starość odkupił swoje grzechy dobrymi uczynkami. Ja jestem 
młodym człowiekiem, który chce grzeszyć, bo czuje, że pełnym urazów dzieciństwem już je 
odpokutował. 
– Proponuję ci kilka orgii w jakimś dużym mieście, a potem wrócisz tutaj, stary 
hipokryto, zachowując się jak twój cioteczny dziadek Joel – powiedział śmiało Jory. – Nie 
lubię 
go. Byłoby rozsądnie, gdybyś go stąd odesłał, Bart. Daj mu kilkaset tysięcy i pożegnaj. 
Coś w spojrzeniu Barta mówiło, że chciałby on, być może, dokładnie tak zrobić. 
Pochylił się i spojrzał Jory’emu w oczy. 

– Dlaczego go nie lubisz? 
– Nie potrafię tego powiedzieć, Bart – powiedział Jory, który zawsze z łatwością 
przebaczał. – Rozgląda się po twoim domu jak po własnym. Złapałem go na tym, że gdy nie 
uważasz, to patrzy na ciebie z nienawiścią. Nie sądzę, żeby był twoim przyjacielem, raczej 
wrogiem. 
Głęboko dotknięty i zmartwiony, Bart wyszedł z pokoju, rzucając przez ramię cyniczną 
uwagę: 

– Czy będę miał kiedyś kogoś poza wrogami? 
Po chwili wrócił, niosąc górę prezentów. Jeszcze trzy razy musiał pójść do swojego 
gabinetu, żeby przynieść wszystkie i ułożyć pod choinką. 
Potem przyszedł Chris. Starannie poukładał prezenty. Góra prezentów sięgała metra 
wysokości i zajmowała większą część rogu pokoju. 
Melodie, ponura jak cień, wsunęła się do wesołego pokoju i usadowiła w pobliżu 
kominka, żeby się ogrzać. Nadal była bardziej zainteresowana tańczącymi płomieniami niż 
czymkolwiek innym. Była posępna, w ponurym nastroju, nieobecna duchem. Pod oczami 
miała 
ciemne sińce. Jej brzuch był straszliwie wielki, choć do rozwiązania pozostało jeszcze kilka 
tygodni. 

Wszyscy staraliśmy się być kochającą rodziną, a Cindy grała rolę świętego Mikołaja. Już 
dawno odkryłam, że Boże Narodzenie daje nam swoje własne prezenty. 

Gdy gromadzimy się wokół choinki, zapominamy urazy, wybaczamy nienawiść. 
Wszyscy, nawet Joel, potrząsają swoimi paczkami, zgadują, potem rozrywają opakowania, 
śmieją się, zagłuszani kolędami puszczanymi z taśmy. Potem cała podłoga jest zaśmiecona 

kolorowymi papierami i błyszczącymi wstążkami. 

Cindy w końcu wręczyła Joelowi swój prezent. Przyjął go bez przekonania, tak jak 
wszystkie inne, uważając nas za ciemnych pogan, którzy nie wiedzą, że prawdziwe znaczenie 
Bożego Narodzenia jest ważniejsze od prezentów. Wytrzeszczył oczy na widok białej nocnej 
koszuli i spiczastego nocnego czepka, za którym Cindy na pewno musiała się bardzo 
nachodzić. 
Gdyby się w to ubrał, wyglądałby jak krasnoludek. 

Do tego dołączona była hebanowa laska, którą natychmiast rzucił na podłogę wraz z 
koszulą i czepkiem. 

– Czy ty kpisz ze mnie, dziewczyno? 
– Chciałam tylko, żebyś miał ciepły nocny strój, wujku – powiedziała z przesadną 
powagą, spuszczając rozbawione spojrzenie – a laska pozwoliłaby ci przyspieszyć kroki. 
– Żeby szybciej odejść od ciebie? To miałaś na myśli? – Schylił się z trudem, podniósł 
laskę i zamachał nią wściekle w powietrzu. – Może zatrzymam to, mimo wszystko, laska jest 
świetną bronią, gdybym został kiedyś w nocy zaatakowany w czasie spaceru po ogrodzie... 
albo 
w długim korytarzu. 
Na chwilę zapadła cisza, nikt się nie odzywał. Potem Cindy roześmiała się. 

– Wujku, pomyślałam o tym zawczasu. Wiem, że pewnego dnia poczujesz się zagrożony. 
Joel opuścił pokój. 
Wkrótce wszystkie prezenty zostały rozpakowane i Jory popatrzył zaniepokojony na 
śmietnik na podłodze, a następnie rozejrzał się po pokoju. 

– Nie zapomniałem o tobie, Bart – powiedział z niepokojem. – Cindy z tatą pomagali mi 
go zapakować, ale potem rozpakowałem go, dokonałem ostatnich poprawek i znowu 
zapakowałem, a Cindy pomogła mi go tutaj przynieść. 
Rozglądał się pomiędzy porozrzucanymi papierami i wstążkami. 

– Dzisiaj rano, zanim jeszcze wstaliście, przyjechałem tutaj i położyłem go pod choinką. 
Zastanawiam się, gdzie, u Ucha, się zawieruszył? To jest wielka paczka opakowana w 
czerwony 
papier i przewiązana srebrnymi wstążkami – bez wątpienia największa paczka pod choinką. 
Bart nie powiedział ani słowa, jakby przyzwyczaił się już do rozczarowań i brak prezentu 
od Jory’ego nie miał większego znaczenia. 
Wiedziałam, oczywiście, że Jory całe miesiące przepracował nad modelem żaglowca, 
który po ukończeniu miał prawie metr długości i z całym olinowaniem blisko tyle samo 

wysokości. Zamawiał nawet specjalne miedziane mocowania i odlewane z mosiądzu koło 
sterowe. Jory rozpaczliwie rozglądał się wokół. 

– Czy ktoś widział duże pudło zapakowane w czerwoną folię z imieniem Barta na 
bileciku? – zapytał. 
Wstałam i zaczęłam przedzierać się przez stosy pudełek, papierów, wstążek i bibułek. 
Zaraz też Chris włączył się do poszukiwań. Cindy zaczęła szukać z drugiej strony pokoju. 

– Och! – zawołała. – Jest tutaj, za czerwoną kanapą. Przyniosła pudło do stóp Barta, 
pochylając się w przesadnych ukłonach. 
– Dla naszego pana, dla naszego mistrza – powiedziała słodko i wycofała się. – Myślę, że 
Jory robi głupio, dając ci ten prezent po olbrzymiej pracy, jaką w niego włożył, ale może 
chociaż 
raz to docenisz. 
Nagle zauważyłam, że Joel znowu wślizgnął się do pokoju i przyglądał się Bartowi. 
Jaki miał dziwny wyraz twarzy. 
Bart odrzucił swoją wyrafinowaną pozę i z dziecięcym zapałem zaczął otwierać ten 

szczególny prezent. Porozrywał pięknie zapakowaną przez Jory’ego paczkę. 
Podniósł głowę, uśmiechnął się szeroko i szczęśliwie, ciemne oczy błyszczały mu 
chłopięcym oczekiwaniem. 

– Dziesięć do jednego, że jest to ten złożony przez ciebie kliper, Jory. 
Naprawdę powinieneś zostawić go dla siebie... ale dzięki, serdeczne dzięki... – przerwał i 
wstrzymał oddech. 
Spojrzał do pudła, zbladł i podniósł głowę. Szczęście zniknęło z jego twarzy, gorycz 
wypełniła spojrzenie. 

– Jest zniszczony – powiedział bezbarwnym tonem. – Połamany na drobne kawałki. 
Tu są tylko połamane zapałki i poplątane olinowanie. – Głos załamał mu się. 
Bart wstał i upuścił pudło na podłogę. Kopnął je ze złością na bok i spojrzał ciężko na 
Melodie, która słowem się nie odezwała, otwierając swoje prezenty, a tylko podziękowała 
nam 
skinieniem głowy i nikłym uśmiechem. 

– Powinienem spodziewać się, że znajdziesz doskonały sposób, żeby odpłacić mi za 
spanie z twoją żoną – zwrócił się do Jory’ego. 
Cisza, jaka zapadła, głośniejsza była od grzmotów. Melodie siedziała nadal, patrząc 
ponuro przed siebie. Przypominała pustą muszlę. Oczy Jory’ego były całkowicie pozbawione 

wyrazu. 

Czy już domyślał się wszystkiego? Cała krew odpłynęła mu z twarzy, gdy w końcu 
zmusił się, żeby spojrzeć na Melodie. 

– Nie wierzę ci, Bart. Zawsze miałeś ten nieznośny, nienawistny zwyczaj uderzania tam, 
gdzie najbardziej boli. 
– Nie kłamię – rzucił Bart, nie zwracając uwagi na to, jaki sprawia ból Jory’emu, mnie i 
Chrisowi. – Kiedy ty leżałeś w szpitalnym łóżku, twoja żona dzieliła ze mną łoże i bardzo 
chętnie 
rozkładała dla mnie nogi. 
Chris poderwał się z takim gniewem, jakiego u niego nigdy nie widziałam. 

– Bart, jak śmiesz mówić takie rzeczy do swojego brata? Natychmiast przeproś Jory’ego i 
Melodie! Jak możesz robić mu taką przykrość, kiedy jest on już wystarczająco skrzywdzony? 
Czy mnie słyszysz? Powiedz mu, że każde twoje słowo było kłamstwem, cholernym 
kłamstwem! 
– To nie jest kłamstwo! – szalał Bart. – Jeśli mi nigdy dotąd nie wierzyliście, to uwierzcie 
teraz, gdy mówię, że Melodie jest bardzo aktywną partnerką w łóżku. 
Cindy zaskowyczała, podskoczyła i uderzyła Melodie w śmiertelnie pobladłą twarz. 

– Jak śmiałaś zrobić to Jory’emu?! – wrzasnęła. – Wiesz przecież, jak bardzo cię kocha! 
Wtedy Bart zaczął się śmiać. Śmiać histerycznie. 
– Uspokój się! – zagrzmiał Chris. – Spójrz, co się stało. Strata modelu żaglowca nie jest 
wystarczającym powodem do podjęcia próby zniszczenia małżeństwa brata. Gdzie twój 
honor, 
twoja uczciwość? 
Bart natychmiast przestał się śmiać. Twardym i zimnym spojrzeniem zmierzył Chrisa od 
stóp do głów. 

– Ty przestań mówić mi o honorze i uczciwości. Gdzie był twój honor, kiedy przyszedłeś 
do swojej siostry? Gdzie jest teraz, kiedy nadal z nią sypiasz? Czy jeszcze nie uświadomiłeś 
sobie, że twoje stosunki z nią tak mną wstrząsnęły, że moim jedynym pragnieniem jest 
widzieć 
was osobno? Chcę, by moja matka zakończyła życie jako przyzwoita, szanowana kobieta... i 
to ty 
jej w tym przeszkadzasz! Ty, Christopherze, właśnie ty! 
Na jego twarzy malowało się oburzenie, nie było śladu wyrzutów sumienia. 
Melodie wstała sztywno z tym samym zamiarem. Stała i trzęsła się z pochyloną głową, 
gdy Cindy wrzasnęła: 

– Spałaś z Bartem?! Spałaś z nim?! To nie w porządku. Przez ciebie Jory’emu krwawi 

serce. 
Źrenice podkrążonych oczu Melodie rozszerzyły się jakby ze strachu. 

– Dlaczego nie dacie mi spokoju? – Rozpłakała się żałośnie. – Nie jestem ze stali, jak wy 
wszyscy! Nie zniosę jednej tragedii po drugiej. Jory leżał przykuty do łóżka w szpitalu, nie 
mógł 
chodzić ani tańczyć, a Bart był tutaj. 
Był mi potrzebny. Pocieszał mnie. Zaniknęłam oczy i wyobrażałam sobie, że jest Jorym. 
Jory pochylił się do przodu w swoim krześle. Podbiegłam, żeby go podtrzymać. 
Rozpaczliwie łapał powietrze, nie mógł opanować drżenia rąk. Wzięłam go w ramiona, 

podczas gdy Chris próbował powstrzymać Melodie, aby nie biegła po schodach. 

– Bądź ostrożna! – zawołał. – Możesz przewrócić się i stracić dziecko! 
– Nie zależy mi na tym – jęknęła żałośnie, zanim znikła z pola widzenia. 
Przez ten czas Jory opanował się na tyle, że otarł łzy i zdobył się nawet na słaby uśmiech. 
– No więc teraz już wiem – powiedział łamiącym się głosem. – Już dawno domyślałem 
się, że zaszło coś pomiędzy nią i Bartem, ale miałem nadzieję, że to tylko wytwór mojej 
wyobraźni. Powinienem to wiedzieć najlepiej. Mel nie potrafi żyć bez mężczyzny u boku, 
szczególnie w łóżku... trudno mi ją za to winić, prawda? 
Wstrząśnięta do głębi, zaczęłam zbierać z podłogi opakowania, tak starannie 
przygotowane i tak brutalnie porozrywane. W życiu jest podobnie – bardzo staramy się 
podtrzymać nasze złudzenia, a rzeczywistość im przeczy. 

Wkrótce Jory poprosił, żeby zostawić go samego. 

– Kto mógł zniszczyć tak wspaniały statek? – szepnęłam. – Cindy pomagała Jory’emu 
zapakować ten prezent, a ja się temu przyglądałam. Żaglowiec został ostrożnie ustawiony w 
specjalnym plastykowym łożu. Nie powinno być jednego pęknięcia, jednej rysy. 
– Jak można wytłumaczyć to, co wydarzyło się w tym domu? – zapytał Chris, mając 
gardło ściśnięte bólem. 
Podniósł głowę i zobaczył Barta stojącego w drzwiach, na szeroko rozstawionych nogach, 
z rękami opartymi na biodrach. Bart patrzył na mnie. 

– Co się stało, to się nie odstanie – powiedział Chris głośniejszym tonem pod jego 
adresem – ale jestem pewien, że to nie z winy Jory’ego żaglowiec się rozpadł. Jory złożył go 
dobrze. Cały czas mówił, że składa go po to, żeby stał u ciebie w biurze, na kominku. 
– Jestem pewien, że Jory prawidłowo go zmontował – powiedział Bart spokojnie, panując 

już nad sobą. – Ale jest tutaj moja droga, mała, adoptowana siostrzyczka, która nienawidzi 
mnie i 
niewątpliwie chciała mnie ukarać za to, że dałem jej chłopakowi to, na co zasłużył. 

– Może to Jory upuścił pudło – powiedział Joel świętoszkowatym tonem. 
Spojrzałam na starego człowieka o błyszczących, bezbarwnych oczach i czekałam na 
okazję, kiedy nikogo nie będzie w pobliżu, żeby powiedzieć mu to, co miałam do 
powiedzenia. 

– Nie – zaprzeczył Bart. – To musiała być Cindy. Muszę przyznać bratu, że zawsze 
traktował mnie właściwie, nawet wtedy gdy na to nie zasługiwałem. 
Przez cały czas, gdy Bart mówił, obserwowałam Joela i ten jego głupkowaty uśmieszek, 
te błyszczące, zadowolone oczy. 
Na chwilę przed udaniem się na odpoczynek znalazłam okazję. Byliśmy w holu na 
pierwszym piętrze. 

– Joel, Cindy nie mogła zniszczyć całej pracy Jory’ego i pozbawić Barta prezentu. Ale ty 
lubisz wbijać klin pomiędzy członków naszej rodziny. Jestem pewna, że to ty rozbiłeś statek, 
a 
potem przepakowałeś go. 
Nic nie rzekł, tylko spojrzał na mnie z większą niż zazwyczaj pogardą. 

– Dlaczego wróciłeś, Joel?! – krzyknęłam. – Twierdziłeś, że nienawidziłeś ojca i byłeś 
szczęśliwy w klasztorze. Dlaczego więc tam nie zostałeś? Z pewnością przez te lata 
nawiązałeś 
jakieś przyjaźnie. Musiałeś wiedzieć, że tutaj przyjaciół nie znajdziesz. Moja matka mówiła 
mi, 
że zawsze nienawidziłeś tego domu. Teraz poruszasz się po nim jak po swoim. 
Nadal nie odzywał się. 

Po raz pierwszy poszłam za nim do jego pokoju i rozejrzałam się ciekawie. Na ścianach 
wisiały ilustracje z Biblii. W tanich ramkach umieszczone były biblijne cytaty. 

Przesunął się tak, że znalazł się za moimi plecami. Poczułam na karku gorący, 
astmatyczny oddech, jego starczy, mdły zapach. Poczułam, że mógł podnieść ręce i udusić 
mnie. 
Przerażona odwróciłam się i zobaczyłam go w odległości kilku centymetrów. 

Jak cicho i szybko potrafił się poruszać. 

– Matka mojego ojca miała na imię Corrine – powiedział możliwie najsłodszym głosem. 
– Mojej siostrze dano to samo imię, by przypominała ojcu niewierność matki, by umacniała 
go w 
przekonaniu, że nie można wierzyć żadnej pięknej kobiecie. Ileż jest w tym racji. 
Joel był starym człowiekiem, blisko osiemdziesiątki, a jednak uderzyłam go, uderzyłam 
go mocno. Cofnął się, stracił równowagę i upadł na podłogę. 

– Pożałujesz tego policzka, Catherine! – zawołał z większą niż dotąd złością. – Tak jak 
Corrine żałowała wszystkich swoich grzechów. Ty też pożyjesz dostatecznie długo, żeby 
żałować 
swoich! 
Wybiegłam z jego pokoju, bojąc się, że to, co powiedział, może się sprawdzić. 

W pierwszy dzień świąt obiad podano około piątej po południu, aby zostawić rodzinie 
czas na przygotowanie się do wielkiego wydarzenia, które miało się rozpocząć o wpół do 
dziesiątej. Bart promieniał szczęściem. Położył ciepłe dłonie na mojej ręce, sprawiając mi tym
wielką przyjemność, bo tak rzadko okazywał uczucia dotykiem. 

– Jeśli nie mogę otrzymać od razu całego majątku, to mogę przynajmniej cieszyć się 
szacunkiem należnym właścicielowi tego domu. 
Uśmiechnęłam się i nakryłam wolną dłonią jego rękę. 

– Tak, rozumiem, zrobimy wszystko, co można, aby twoje przyjęcie było wielkim 
sukcesem. 
Joel usiadł w pobliżu, rozsiewając niewidzialne fluidy obłudy. Uśmiechał się cynicznie. 

– Pan pomaga głupcom, którzy sami się oszukują – wymamrotał pod nosem. 
Bart zatkał uszy i udawał, że nie słyszy, ale ja byłam przerażona. Ktoś zniszczył model 
żaglowca, który miał być prezentem pojednania. To z pewnością Joel bezdusznie połamał 
model 
klipra, sklejany całymi miesiącami przez Jory’ego. 

Któż inny mógł to zrobić? 

Napotkałam wzrokiem spojrzenie Joela. Jedyne określenie, jakie przyszło mi na myśl, to 
świętoszkowatość. Stary człowiek skromnie sięgał po ciastko, kroił szarlotkę na małe 
kawałeczki 
i wkładał je do ust długimi palcami. Potem żuł w dużym skupieniu, używając tylko przednich 
zębów, podobnie jak królik jedzący marchewkę. 

– Idę teraz do łóżka – oświadczył Joel. – Nie pochwalam dzisiejszego przyjęcia, wiesz o 
tym, Bart. Przypomnij sobie, co się stało na twoim przyjęciu urodzinowym, i tym razem 
powinieneś być mądrzejszy. Powtarzam znowu, że zabawianie ludzi, których dobrze nie 
znasz, 
jest marnowaniem pieniędzy. Nie pochwalam również ludzi, którzy w dniu przeznaczonym na
modlitwę piją, skaczą i zachowują się jak dzikusy. Ten dzień należy do Boga i jego syna. Ten 
dzień od świtu do północy powinniśmy spędzić na kolanach, jak czyniliśmy to zwykle w 
klasztorze, w ciszy dziękując Bogu za to, że żyjemy. 
Ponieważ nikt z nas nie powiedział ani słowa, Joel ciągnął: 

– Wiem, że pijani mężczyźni i kobiety mogą próbować cudzołożyć z inną osobą niż ta, z 
którą przyszli. Pamiętam twoje przyjęcie urodzinowe i wiem, co tam się działo. Grzeszne 
nowoczesne życie uświadamia mi, jak czysty był świat mojej młodości. Nic nie jest takie 
samo 
jak kiedyś. Ludzie wiedzieli, jak zachowywać się publicznie, bez względu na to, co robili za 
zamkniętymi drzwiami. Teraz nikt nie dba o to, co inni widzą. Gdy byłem chłopcem, kobiety 
nie 
obnażały piersi ani nie podnosiły spódnicy dla każdego mężczyzny, który ich zapragnął. 
Utkwił swoje zimne niebieskie oczy we mnie, a potem w Cindy. 

– Ci, którzy stale grzeszą, zawsze drogo za to płacą, o czym niektórzy tutaj powinni już 
wiedzieć – powiedział, patrząc znacząco na Jory’ego. 
– Stary skurwysyn – mruknęła Cindy, widząc, jak Joel wymyka się z pokoju ukradkiem, 
podobnie jak wszedł. 
– Cindy, żebym więcej nie słyszał niczego podobnego! – wybuchnął Bart. – Nikt nie 
będzie mówił świństw pod moim dachem. 
– Dobrze, niech będę przeklęta! – krzyknęła Cindy. – Któregoś dnia podsłuchałam, jak to 
samo mówiłeś do Joela. Ale będę, Barcie Foxworth, nazywała rzeczy po imieniu, nawet pod 
twoim dachem! 
– Wynoś się do swojego pokoju i siedź tam! – wrzasnął Bart. 
– Wszyscy bawią się dalej – powiedział Jory, kierując wózek w stronę windy. – Jeśli o 
mnie chodzi, niech mnie szlag trafi, jeżeli nie chcę znowu nawrócić się na chrześcijaństwo. 
– Zacznijmy od tego, że nigdy nie byłeś chrześcijaninem! – zawołał Bart. – Nikt z nas nie 
chodzi do kościoła. Ale już niedługo przyjdzie dzień, kiedy wszyscy tam pójdą. 
Chris wstał i starannie odłożył swoją serwetkę. Rozkazujący wzrok utkwił w Barcie i 
Cindy. 

– Mam już dosyć tej dziecinady. Jestem zaskoczony, że wy wszyscy, uważający się za 
dorosłych, potraficie w mgnieniu oka zamienić się w dzieci. 
Ale tym razem Jory nie dał się powstrzymać. Podjechał gwałtownie wózkiem. 
Zazwyczaj opanowany, płonął gniewem, nozdrza miał rozszerzone. 

– Ojcze, przepraszam, lecz muszę powiedzieć swoje zdanie. Zwrócił się do stojącego 
Barta. 
– Posłuchaj mnie, mój mały braciszku. – Jego silne dłonie puściły drążki sterujące i 
zacisnęły się w pięści. – Ja wierzę w Boga... ale nie wierzę w religię. Religia jest 

wykorzystywana do manipulowania ludźmi i karania ich. Na tysiące sposobów wykorzystuje 
się 
ją dla zysku, bo nawet w kościele pieniądz jest ciągle prawdziwym Bogiem. 

– Bart – wtrąciłam błagalnie, w obawie, że znowu może zrobić przykrość Jory’emu – już 
czas, żebyśmy wszyscy udali się na górę. 
Bart zbladł. 

– Jeżeli wierzysz w to, co przed chwilą powiedziałeś, to nic dziwnego, że siedzisz teraz w 
tym wózku. Bóg cie ukarał, dokładnie tak jak mówi Joel. 
– Joel – zadrwił Jory. – Kto, u diabła, zwraca uwagę na to, co mówi taki stary głupiec jak 
Joel? Pokutuję dlatego, że jakiś idiota zmoczył piasek! Pan Bóg nie spuścił deszczu, żeby to 
zrobić. Wąż ogrodniczy zastąpił Boga i dlatego jestem na tym wózku, a nie tam, gdzie 
powinienem. Wyjeżdżam stąd, jak tylko się da najszybciej, Bart! Zapomnę, że jesteś moim 
bratem, którego zawsze starałem się pokochać i któremu chciałem pomóc. Nie zamierzam 
starać 
się znowu. 
– Hurrra, Jory! – krzyknęła Cindy, podrywając się na równe nogi i klaszcząc w dłonie. 
– Przestań! – wrzasnęłam, chwytając Cindy za ramię. Chris złapał za drugie i razem 
odciągnęliśmy ją od Barta. Wiła się i skręcała, żeby się uwolnić. 
– Ty cholerny, potworny hipokryto! – krzyczała za Bartem. – Słyszałam na twoim 
przyjęciu urodzinowym, że bywasz w miejscowym burdelu... 
Dzięki Bogu w tym momencie zamknęły się za nami drzwi windy i Bart nie zdążył 
sięgnąć Cindy. 

– Naucz się trzymać język za zębami – rzekł Jory. – To tylko pogarsza sprawę, Cindy. 
Żałuję tego, co przed chwilą powiedziałem. Widziałaś jego twarz. Nie sądzę, żeby udawał 
religijność. Jest śmiertelnie poważny. Wydaje mi się, że naprawdę wierzy. Jeśli Joel jest 
hipokrytą, to Bart nie. 
Chris przed opuszczeniem windy zwrócił obojgu uwagę. 

– Jory i Cindy, posłuchajcie mnie uważnie. Zróbcie wszystko, co w waszej mocy, żeby 
przyjęcie wydane przez Barta udało się. Zapomnijcie o swojej wrogości przynajmniej na ten 
jeden wieczór. Bart był kłopotliwym małym chłopcem i wyrósł na jeszcze bardziej 
kłopotliwego 
mężczyznę. Potrzebuje pomocy, i to bardzo. Nie następnych sesji z psychiatrami, ale pomocy 
od 
tych, którzy najmocniej i mimo wszystko go kochają. Wiem, że kochacie go, tak jak matka i 
ja, i 
martwicie się, jak oboje martwimy się o to, co się z nim stanie. Co do Melodie, odwiedziłem 
ją 

przed obiadem i wiem, że nie czuje się dość dobrze, żeby przyjść na przyjęcie. 

Nie pozwoliła mi się zbadać, chociaż nalegałem na to. Mówi, że czuje się zbyt gruba, zbyt 
niekształtna, i nie przyjdzie, żeby goście nie gapili się na jej olbrzymi brzuch. Pomyślałem, że
to 
może być dla niej najlepsze rozwiązanie. Ale gdybyście mogli, zajrzyjcie do niej i powiedzcie
jej 
kilka miłych słów dla otuchy, bo tę biedną dziewczynę dręczą obawy... 

Jory ruszył wózkiem wzdłuż korytarza, wprost do siebie, ignorując zamknięte drzwi do 
pokoju Melodie. Westchnęliśmy z Chrisem. 

Cindy z obowiązku próbowała powiedzieć przez zamknięte drzwi kilka słów, po czym 
wróciła do nas w podskokach. 

– Nie mam zamiaru popsuć sobie zabawy przez Melodie. Uważam, że zachowuje się jak 
cholerny egoistyczny głupiec. Co do mnie, to zamierzam bawić się dzisiaj świetnie – 
powiedziała 
na pożegnanie. – Nie zależy mi ani na Barcie, ani na przyjęciu, bylebym sama dobrze się 
bawiła. 
– Niepokoję się o Cindy – powiedział Chris, gdy leżeliśmy wyciągnięci na naszym 
szerokim łożu, próbując zdrzemnąć się chwilę. – Odnoszę wrażenie, że nie jest skąpa w 
obdarzaniu mężczyzn swoimi łaskami. 
– Chris, jak możesz tak mówić! To, że nakryliśmy ją z tym chłopcem, jeszcze nie znaczy, 
że jest rozpustna. Ogląda się za każdym młodym człowiekiem w nadziei, że to ten jedyny. 
Jeśli 
któryś mówi, że ją kocha, wierzy w to, bo chce wierzyć. Czy nie zauważyłeś, że Bart ukradł 
jej 
pewność siebie? Boi się, że jest taka, za jaką ją Bart uważa. Nie wie, czy jest tak zepsuta, jak 
on 
sądzi, czy też tak dobra, jak my byśmy chcieli. Cindy jest piękną młodą kobietą... a Bart 
traktuje 
ją jak coś nieczystego. 
Był to dla Chrisa długi dzień. Zamknął oczy i odwrócił się, żeby mnie objąć. 

– W końcu Bart pozbiera się – zamruczał. – Dzisiaj po raz pierwszy zobaczyłem w jego 
oczach chęć kompromisu. Czuje rozpaczliwą potrzebę znalezienia kogoś albo czegoś, w co 
mógłby uwierzyć. Któregoś dnia znajdzie to, czego szuka, i gdy to nastąpi, uwolni z siebie 
porządnego człowieka, którym jest pod tą nienawistną skorupą. 
Spij i śnij o rzeczach niemożliwych, takich jak zgoda w rodzinie, jak zakochani w sobie 
brat i siostra. Śnij, marzycielu... 

Usłyszałam, jak w holu na dole zegar dziadka wybija siódmą. Musieliśmy wstać, 
wykąpać się i ubrać. Potrząsnęłam Chrisem, żeby się obudził. Przeciągnął się, ziewnął, 
leniwie 
opuścił łóżko i powlókł się pod prysznic, podczas gdy ja wzięłam szybką kąpiel w wannie. 
Potem