Prolog
     

 Zastrzeżona dokumentacja, dostęp wyłącznie dla upoważnionych osób
Nazwa pliku 112:67B:AA6:Xad

Proszę o podanie kodu dostępu:  XXXXXXXXXX
Weryfikacja...

Dziękuję, inkwizytorze
Dokumentacja została udostępniona

Zapis werbalny dokumentu video
Lokalizacja: Maginor
Data: 239.M41
     Zapis wydobyty z modułu rejestracji video serwitora, odtworzony w formie werbalnej 
przez Savanta Eledixa z Ordo Hereticus w archiwum Inkwizycji na Fibos Secundus, 240.M41

     [początek zapisu video] Ciemność. Odległe dźwięki ludzkiego cierpienia. Rozbłyski 
światła [prawdopodobnie płomienie wylotowe broni]. Dźwięk pośpiesznego przemieszczania 
się.
     Źródło zapisu porusza się arytmicznie, skacze. W zbliżeniu widać kamienne ściany. 
Kolejny rozbłysk światła, silniejszy, bliższy. Krzyk bólu [źródło nieznane]. Ekstremalnie 
silny rozbłysk [utrata zapisu video na czas 2 minut i 38 sekund, w tle nierozpoznawalny zapis 
audio]. Ponowna czytelna rejestracja obrazu.
     Mężczyzna [obiekt A] w długich szatach krzyczy przebiegając obok źródła zapisu 
[niemożliwa translacja wypowiedzi]. Obraz otoczenia: ciemne kamienne ściany [podziemia ? 
grobowiec ?] Tożsamość A nieznana [zapis video uchwycił jedynie część jego profilu]. 
Źródło zapisu przemieszcza się tuż za A. Obiekt A zdejmuje młot mocy z pętli zawieszonej 
pod szatą. Zbli-żenie obrazu na dłonie A zaciskające się na uchwycie młota. Obraz sygnetu 
Inkwizycji. Obiekt A odwraca się w stronę źródła zapisu [twarz ukryta w półmroku]. Obiekt 
A mówi:
     Głos [A] – Szybciej ! Szybciej, w imię wszystkiego, co święte ! Ruszcie się i [wypowiedź 
zagłuszona hukiem wystrzału] tę przeklętą bestię !
     Kolejne rozbłyski światła, jednoznacznie zidentyfikowane jako wystrzały z broni 
laserowej. Antyoślepiacz źródła zapisu nie działa poprawnie [obraz staje się nieczytelny na 
czas 14 sekund, następnie powoli powraca wizja].
     Przejście przez kamienne drzwi wiodące do przestronnej komnaty. Budulec to szary 
kamień w formie regularnych bloków. Źródło zapisu przystaje. W przejściu leżą ciała, kolejne 
są widoczne w głębi położonych za wejściem schodów. Na zwłokach widać poważne 
obrażenia, wręcz zmiaż-dżenia. Podłoga mokra od krwi.
     Głos [A ?] – Gdzie jesteście ? Gdzie jesteście ? Pokażcie się !
     Źródło zapisu ponownie się przemieszcza. Dwa ludzkie kształty poru-szają się po lewej 
stronie kamery [zwolniony odczyt zapisu ujawnia, że pierwszy z nich [obiekt B] jest 
mężczyzną w wieku około czterdziestu lat, silnie zbudowanym, noszącym kamizelkę 
kuloodporną Imperialnej Gwardii bez insygniów jednostki ani identyfikatora, posiadającym 
cechę charakte-rystyczną w postaci licznych blizn na twarzy [starych], trzymającym w rękach 
ciężki karabin maszynowy z taśmowym podajnikiem; drugi kształt [obiekt C] to kobieta w 
wieku około dwudziestu pięciu lat, szczupła, o nie-bieskawym pigmencie skóry, tatuaże i 

1

pancerz osobisty zdradzają przynależ-ność do Kultu Śmierci Morituri, w ręku trzyma miecz 
mocy [szacunkowa długość ostrza 45 cm]].
     Obiekty B i C przemieszczają się poza pole rejestracji źródła zapisu. Kamera zwraca się w 
ich stronę  Obraz B i C zaangażowanych w nagłą konfrontację z użyciem broni białej w 
niższej części schodów. Przeciwnicy to sześciu ludzi posiadających implanty bojowe, dwa 
mutanty i trzej ofensywni serwitorzy [patrz załącznik w formie pliku graficznego]. B strzela z 
karabinu maszynowego [wystrzały zagłuszają resztę dźwięków otoczenia]. 
     Dwaj heretycy czystej ludzkiej krwi zostają uśmierceni strzałami ciężkie-go kalibru [dym 
wydzielany przez rozgrzaną broń częściowo zakłóca czytel-ność obrazu]. Obiekt C pozbawia 
cięciem głowy jednego mutanta, skacze do przodu [brak zapisu wizualnego tego manewru, 
odtworzono go na podstawie ścieżki dźwiękowej] i przebija ostrzem kolejnego heretyka. 
Źródło zapisu przemieszcza się w dół schodów.
     Głos  [nieznany] – Maneesha ! Z lewej, z lewej...
     Źródło zapisu rejestruje obraz obiektu C trafionego kilkakrotnie z broni energetycznej. 
Obiekt C miota się konwulsyjnie, po czym zostaje rozczłon-kowany w efekcie otrzymanych 
ran postrzałowych. Zarejestrowany przez kamerę obraz ulega zniekształceniu wskutek 
unoszącej się w powietrzu mgieł

mgiełki powstałej z ludzkiej krwi [obiektyw kamery zostaje oczyszczony]. Obiekt B 

wchodzi w pole rejestracji urządzenia, krzyczy, strzela z karabinu maszynowego.
     Rejestracja ognia krzyżowego z broni laserowej [obraz nieczytelny].
     [Brak zapisu video, ścieżka dźwiękowa zawiera szereg komunikatów słownych wydanych 
przez różne osoby, pośród nich wiele wypowiedzia-nych krzykiem].
     [Obraz ponownie staje się czytelny]. Obiekt A znajduje się tuż przed źródłem zapisu, 
wbiegając do dużej komnaty oświetlonej lampami chemicz-nymi [twarz mężczyzny zostaje 
podświetlona na czas 0.3 sekundy]. Obiekt A pozytywnie zidentyfikowany jako inkwizytor 
Hetris Lugenbrau.
     Lugenbrau – Quixos ! Quixos ! Wszystko rozstrzygniemy ostrzem miecza i świętym 
płomieniem. Chodź, ty potworze ! Chodź tu, sukinsynu !
     Głos [nieznany] – Jestem tutaj, Lugenbrau. Kharnagar czeka.
     Lugenbrau [A] wychodzi poza pole rejestracji kamery. Źródło zapisu wykonuje obrót. 
Kamera rejestruje szereg ciał leżących na posadzce [ana-liza przeprowadzona na podstawie 
stopklatek pozwala zidentyfikować pozostałości obiektu B leżące pośród dziewięciu 
zarejestrowanych na taśmie zwłok]. 
     [Obraz staje się nieczytelny na czas 1 minuty i 7 sekund. W tle słychać głośne dźwięki 
sugerujące toczącą się walkę].
     [Obraz powraca]. Lugenbrau jest częściowo widoczny na krawędzi obiektywu kamery po 
lewej stronie, zaangażowany w bezpośrednią kon-frontację. Poświata emitowana przez 
uderzenie wymierzone młotem mocy pali się przez kilka sekund na ekranie wyświetlacza 
[obraz zniekształcony].
     Źródło zapisu koncentruje się na Lugenbrau. Inkwizytor zaangażowany w walkę z 
niezidentyfikowanym przeciwnikiem. Antagoniści poruszają się zbyt szybko, by można było 
pozytywnie potwierdzić tożsamość przeciwnika Lugenbrau. Ludzkie sylwetki 
[przypuszczalnie członkowie świty inkwizy-tora] pojawiają się w prawej części obiektywu 
kamery. Głowy sylwetek eksplodują. Sylwetki padają na posadzkę.
     [Oślepienie urządzenia rejestrującego. Obraz nieczytelny. Nieznany czas braku zapisu 
wizualnego].
     [Obraz powraca, jest silnie zakłócony]. Widoczne rykoszety na ścianach pomieszczenia. 
Źródło zapisu wykonuje zbliżenie obrazu. Źródło zapisu rejestruje postać inkwizytora 
Lugenbrau walczącego z niezidentyfikowanym przeciwnikiem [kłęby dymu silnie ograniczają 
widoczność]. Konfrontacja jak poprzednio jest zbyt szybka, by można było potwierdzić 

2

tożsamość nie-przyjaciela. Pulsująca struga światła [prawdopodobnie broń biała] przebija 
Lugenbrau. Obraz podskakuje [część obrazu ulega rozmazaniu]. Lugenbrau ulega spopieleniu 
[ponownie całkowity zanik obrazu].
     [Pauza / brak zapisu przez nieznany okres czasu].
     [Obraz powraca]. Zbliżenie kamery na twarz spoglądającą w stronę źródła zapisu. 
Tożsamość postaci nieznana [obiekt D]. Obiekt D jest kla-sycznie przystojny, uśmiecha się. 
Ma pozbawione wyrazu oczy.
     Głos [D] – Witaj, mała istoto. Jestem Cherubael.
     Jaskrawy rozbłysk światła.
     Przeraźliwy krzyk [prawdopodobnie głos źródła zapisu].
     [Obraz znika. Koniec taśmy].

Rozdział I

Zimne przybycie.
Śmierć w hibernacyjnych grobowcach.
Kilka purytańskich refleksji.

     Ścigając recydywistę Murdina Eyclone dotarłem na Hubris w czasie Uśpienia roku 
240.M41 wedle kalendarza imperialnego.
     Uśpienie trwa przez jedenaście miesięcy składających się na liczący dwa-dzieścia jeden 
miesięcy cykl roczny planety. W okresie tym jedyne żywe istoty stąpające po tym świecie to 
Strażnicy odziani w ogrzewane kombine-zony i dzierżący latarnie, patrolujący dzielnice 
hibernacyjnych świątyń.
     Wewnątrz lodowatych budowli wzniesionych z bazaltu i ceramitu miesz-kańcy Humbrisu 
spali oczekując w swych pokrytych szronem sarkofagach na nadejście Odwilży, okresu 
przejściowego pomiędzy Uśpieniem i Życiem. 
     Nawet powietrze sprawiało wrażenie zestalonego lodu. Szron pokrywał grubą warstwą 
monumentalne krypty, a twarda lodowa skorupa skuła bez-kres równin całego świata. 
Wysoko w górze gwiezdne konstelacje błyszczały na pogrążonym w wielomiesięcznych 
ciemnościach nieboskło-nie. Jednym z tych migoczących punktów było słońce Hubrisu, 
niezwykle teraz odległe. Do chwili przejścia cyklu rocznego w okres Odwilży słońce 
ponownie miało przeistoczyć się w gorejącą życiodajną gwiazdę.
     Kiedyś miało stać się płonącą na niebie kulą ognia, teraz było zaledwie iskierką w 
ciemnościach kosmosu.
     Kiedy mój wahadłowiec podchodził do lądowania w Mieście Świątyn-nym, założyłem na 
siebie ogrzewany kombinezon i kilka warstw ciepłej bielizny, ale mimo to wciąż dotkliwie 
odczuwałem przenikające mnie zimne dreszcze. Łzawiły mi oczy, a same łzy niemal 
natychmiast zamarzały na policzkach i nosie. Pamiętając przygotowany przez mojego savanta 
raport poruszający kwestie kulturowe i klimatyczne Hubrisu szybko opuściłem przyłbicę 
ochronnego hełmu. Poczułem jak ciepłe powietrze zaczyna krążyć pod zakrywającą twarz 
plastikową maską. 
     Strażnicy, uprzedzeni o moim przybyciu za pomocą astropatycznych przekazów, 
oczekiwali na krańcu płyty lądowiska. Ich trzymane na długich uchwytach latarnie świeciły 
jasno pośród ciemności mroźnej nocy, a blask ten mieszał się z kłębami pary wydzielanej 
przez wywietrzniki ich ogrze-wanych kombinezonów. Ukłoniłem się i pokazałem ich 
dowódcy moją odznakę. Śnieżny ślizgacz już czekał - dwudziestometrowy ostronosy po-jazd 
koloru rdzy poruszający się na płozach oraz wyposażonych w kolce tylnych kołach.
     Kiedy wyjeżdżaliśmy z lądowiska, spojrzałem przez ramię dostrzegając niknące w mroku 
światła pozycyjne i przywodzącą na myśl sztylet sylwetę mojego wahadłowca.

3

     Pokrywające tylne opony kolce wyrzucały w powietrze tuman rozbitego lodu tworząc za 
pojazdem miniaturową śnieżycę. Rozświetlony reflektorami krajobraz sprawiał odstręczające, 
zimne wrażenie. Jechałem z Lores Vibben i trzema Strażnikami w kabinie rozjaśnianej 
jedynie szmaragdową poświatą pokładowych instrumentów. Termowentylatory wbudowane 
w podstawy foteli tłoczyły do wnętrza ślizgacza gorące powietrze.
     Jeden ze Strażników podał Vibben elektroniczny notes. Przesunęła po-bieżnie wzrokiem 
po jego wyświetlaczu i przekazała urządzenie w moje ręce. Uświadomiłem sobie, że moja 
przyłbica wciąż jest opuszczona. Pod-niosłem ją i zacząłem obmacywać kieszenie w 
poszukiwaniu okularów.
     Z lekkim uśmieszkiem na ustach Vibben wyjęła okulary z niewielkiej kieszonki w swym 
płaszczu. Wymamrotałem podziękowanie, założyłem okulary na nos i zagłębiłem się w 
lekturze.
     Kończyłem właśnie ostatni akapit tekstu, kiedy ślizgacz zahamował i zatrzymał się w 
miejscu.
 - Grobowiec Dwa-Dwanaście – oświadczył jeden ze Strażników.
     Wysiedliśmy opuszczając ponownie na twarze przyłbice hełmów.
     Niesione wiatrem płatki śniegu lśniły niczym wielkie klejnoty pośród czerni nocy 
rozjaśnianej snopami reflektorów ślizgacza. Słyszałem już wcześniej o zimnie przenikającym 
ciało do kości. Niech Imperator uchroni mnie przed ponownym doświadczeniem tego 
potwornego uczucia. Kąsają-cy, paraliżujący chłód zdawał się mieć wręcz namacalne 
kształty. Każdy mięsień mego ciała protestował rozpaczliwie przeciwko tak ekstremalnie 
niskiej temperaturze.
     Niemal straciłem czucie w rękach, otępiały umysł również odmawiał posłuszeństwa.
     Niedobrze, bardzo niedobrze.
     Grobowiec Dwa-Dwanaście był budowlą hibernacyjną wzniesioną na zachodnim krańcu 
wielkiej Alei Imperialnej. W jego wnętrzu spało dwanaś-cie tysięcy stu czterdziestu dwóch 
członków arystokratycznej elity rządzącej Hubrisem.

     Ruszyliśmy w kierunku 

budowli wspinając się po czarnych, pokrytych warstwą lodu schodach.
     Zatrzymałem się na chwilę.
 - Gdzie są Strażnicy tego grobowca ? – zapytałem.
 - Wykonują obchód – padła krótka odpowiedź.
     Rzuciłem okiem na Vibben i pokręciłem głową. Wsunęła dłoń pod swój futrzany płaszcz.
 - Wiedzą o naszym przybyciu ? – zapytałem ponownie – Wiedzą, że chcemy się z nimi 
spotkać ?
 - Sprawdzę to – oświadczył Strażnik, który w ślizgaczu wręczył nam elektroniczny notes. 
Ruszył w górę schodów, a fosforowa latarnia w jego ręce kołysała się rytmicznie rzucając 
wokół białą poświatę.
     Pozostali dwaj wartownicy pogrążyli się we własnych myślach.
     Przywołałem ruchem dłoni Vibben nakazując jej udanie się wraz ze mną śladami dowódcy 
naszej eskorty.
     Znaleźliśmy go na dolnym tarasie grobowca, gapiącego się w niemym milczeniu na 
zamarznięte ciała czterech Strażników. Leżące przy zwłokach latarnie wciąż paliły się słabym 
rachitycznym blaskiem.
 - Co... ? – zdołał wykrztusić przez ściśnięte grozą gardło.
 - Wycofaj się stąd – rozkazała Vibben i wyjęła spod ubrania broń. Mały szmaragdowy run 
sygnalizujący odbezpieczenie mechanizmu spustowego palił się w ciemności. Wyciągnąłem z 
pokrowca własne ostrze, włączyłem je. Miecz zaczął mruczeć basowo.
     Południowe wejście do grobowca było otwarte, zza wielkich hermetycz-nych wrót sączyła 
się złota poświata. Moje najgorsze podejrzenia szybko stawały się rzeczywistością.

4

     Weszliśmy do środka budowli, Vibben omiatała nasze flanki lufą swej broni. Korytarz był 
szeroki, o wysokim suficie. Oświetlały go zawieszone na ścianach chemiczne lampy. 
Wdzierający się z zewnątrz chłód zaczynał już inkrustować białą warstewką lodu 
wypolerowane bazaltowe płyty.
     Kilka metrów za drzwiami następny Strażnik leżał nieruchomo w kałuży krzepnącej krwi. 
Przeszliśmy cicho nad jego ciałem. Po obu stronach kory-tarza pojawiły się szerokie sale 
wiodące do pomieszczeń hibernacyjnych. Gdziekolwiek nie zwróciłbym wzroku, widziałem 
rzędy pokrytych lodem komór zapełniających bazaltowe aule.
     Czułem się jakbym przemierzał wnętrze gigantycznej krypty.
     Vibben skręciła bezszelestnie w prawą odnogę korytarza, ja wybrałem lewą. Muszę 
przyznać, że byłem podekscytowany perspektywą zamknięcia sprawy ciągnącej się od sześciu 
lat. Eyclone wymykał mi się przez pełne sześć lat ! Studiowałem jego akta każdego dnia, a 
każdej nocy widziałem w snach przeklętą twarz.
     Teraz mógłbym przysiąc, że czułem zapach tego człowieka.
     Podniosłem przyłbicę hełmu.
     Z sufitu kapała woda - woda powstała ze stopionego lodu. W grobowcu wyraźnie 
podnosiła się temperatura. Niektóre z rozmazanych sylwetek wi-docznych za plastikowymi 
pokrywami komór hibernacyjnych zaczynały poruszać się ospale. 
     Zbyt wcześnie ! O wiele za wcześnie !
     Pierwszy człowiek Eyclone wpadł na mnie z zachodniej strony w chwili, gdy dostałem się 
na niewielkie skrzyżowanie korytarzy. Uskoczyłem z mie-czem energetycznym w dłoni i 
ciąłem go ukośnie w bok szyi, zanim zdążył podnieść na mnie swój oskard do kruszenia lodu.
     Drugi wychynął z południowej strony, trzeci z wschodniej. Za nimi tłoczyli się następni. 
Wielu następnych.
     Wir błyskawicznych uników.
     Walcząc zaciekle usłyszałem dziką kanonadę w grobowcu na prawo od mojej pozycji. 
Vibben wpadła w kłopoty.
 - Eisenhorn ! Eisenhorn ! – w zawieszonym przy uchu komunikatorze sły-szałem jej 
zdyszany głos.
     Zwinąłem się w półobrocie i ciąłem mieczem. Moi przeciwnicy nosili na sobie ogrzewane 
kombinezony, w rękach trzymali narzędzia do kruszenia lodu świetnie sprawdzające się w roli 
podręcznej broni. Ich oczy były zimne i wyprane z wszelkich uczuć. Chociaż poruszali się 
szybko i zwinnie, coś nienaturalnego w ich ruchach pozwalało wnioskować, że atakowali 
mnie bezwolnie, działając na niemy rozkaz.
     Energetyczny miecz, starożytna bezcenna broń pobłogosławiona przez samego Provosta z 
Inxu, zawirował w mojej dłoni. Wykonując pięć płyn-nych ruchów zabiłem ich wszystkich, 
ale krwawa mgiełka jeszcze przez chwilę unosiła się w powietrzu.
 - Eisenhorn !
     Odwróciłem się i pobiegłem. Pod moimi butami rozpryskiwała się woda ściekająca po 
ścianach i tworząca na posadzce wielkie kałuże. Z przodu do-biegły kolejne strzały. I 
przeciągły krzyk.
     Znalazłem Vibben leżącą twarzą w dół na obłej tubie chłodziarki. Za-marznięta krew 
dziewczyny przykleiła ją do lodowatego ceramitu urządze-nia. Ośmiu ludzi Eyclone 
spoczywało nieruchomo na posadzce. Pistolet le-ża
żał tuż przy wyciągniętej desperacko dłoni Vibben, tuż za czubkami jej roz-wartych palców. 
Zużyta bateria wysunęła się częściowo z magazynka.
     Mam czterdzieści dwa lata, co według standardów Inkwizycji oznacza, że jestem 
stosunkowo młodym człowiekiem. Przez całe swe życie pracowa-łem na opinię osoby zimnej 
i nieczułej. Niektórzy zarzucali mi, że jestem bezlitosny czy nawet okrutny. Mylili się. Nie są 
mi obojętne ludzkie emocje ani głębsze uczucia. Posiadam jednak silną wolę, co moi 

5

przełożeni postrze-gają za godną szacunku zaletę. W trakcie mej kariery siła ta pozwalała mi 
umacniać charakter chroniąc go przed załamaniem się w obliczu całego zła wszechświata. 
Uczucia psychicznego bólu, strachu czy żalu zawsze były dla mnie luksusem, którego nader 
często musiałem sobie odmawiać.
     Lores Vibben pracowała ze mną od pięciu i pół roku. W okresie tym dwukrotnie uratowała 
mi życie. Postrzegała się za moją asystentkę i przy-boczną strażniczkę, w rzeczywistości 
jednak bardziej była zaufaną powier-niczką i towarzyszką broni. Kiedy przyjmowałem ją na 
służbę w klanowych slumsach Tornishu, robiłem to przez wzgląd na jej umiejętności bitewne 
i agresywny charakter. Szybko nauczyłem się cenić na równi z tymi cechami również jej 
bystry umysł, poczucie humoru i żywą inteligencję.
     Patrzyłem przez krótką chwilę na nieruchome ciało. Nie jestem pewien, czy wyszeptałem 
wtedy jej imię.

*  *  *  *  *

     Wyłączyłem zasilanie miecza i wsuwając ostrze z powrotem do pokrow-ca zawróciłem w 
kierunku cieni zalegających pod odległą ścianą komory hibernacyjnej.
     Nie słyszałem nic prócz odgłosu coraz silniejszego kapania wody. Wyją-łem z kabury pod 
lewą pachą pistolet, odbezpieczyłem go i włączyłem ko-munikator. Eyclone bez wątpienia 
monitorował wszystkie transmisje radio-we nadawane w obrębie kompleksu Dwa-Dwanaście, 
toteż użyłem Glossi, werbalnego kodu informacyjnego znanego wyłącznie członkom mojego 
zespołu. Większość inkwizytorów posiada własne sekretne formy komuni-kacji werbalnej, 
czasami bardzo zaawansowane. Glossia, opracowana prze-ze mnie dziesięć lat temu, 
przerodziła się w bardzo złożony język, który stale rozwijał się w organiczny sposób w 
trakcie prac zespołu.
 - Cierń życzy sobie Aegisa, gwałtowne bestie w dole.
 - Aegis, powstaje, kolory przestrzeni – odpowiedział natychmiast w ocze-kiwany przeze 
mnie sposób Betancore.
 - Różany Cierń, obfity, półksiężyc blasku płomieni.
     Chwila milczenia.
 - Półksiężyc blasku płomieni ? Potwierdź.
 - Potwierdzam.
 - Ścieżka brzytwa delphus ! Wzór kości słoniowej !
 - Wzór odrzucony. Wzór zasadniczy.
 - Aegis, powstaje.
     Wyłączyłem komunikator. Betancore był już w drodze. Przyjął wieści o śmierci Vibben z 
profesjonalnym chłodem. Ufałem, że tragedia ta nie wpły-nie negatywnie na jego działanie. 
Midas Betancore był pobudliwym gorąco-krwistym człowiekiem i te właśnie cechy budziły 
zarówno sporą część mej sympatii do niego jak i częsty niepokój.
     Wyślizgnąłem się spomiędzy mroku pomieszczenia z gotową do użycia bronią. Był to 
pistolet marki Scipio, używany przez oficerów marynarki kosmicznej, o chromowanej 
obudowie i rękojeści wyłożonej kością słonio-wą. Czułem wyraźnie jego ciężar w okrytej 
rękawicą dłoni. Magazynek mieścił dziesięć obłych pocisków ciężkiego kalibru. Cztery 
zapasowe ma-gazynki trzymałem w kieszeni płaszcza.
     Nie potrafiłem sobie przypomnieć, jak właściwie wszedłem w posiada-nie tego pistoletu. 
Był moją własnością od kilku lat. Pewnej nocy, trzy lata temu, Vibben zdjęła z rękojeści broni 
starte ceramitowe nakładki z wizerun-kiem Imperialnego Orła oraz mottem marynarki, po 
czym zastąpiła je włas-noręcznie wykonanymi nakładkami z kości słoniowej. W sposób 
powszech-nie przyjęty na Tornishu raczyła poinformować mnie o całej sprawie do-piero dnia 
następnego, oddając mi przerobiony pistolet. Nowe nakładki były szorstkie i doskonale 

6

trzymały się dłoni. Na każdej z nich widniał płaskoryt przedstawiający ludzką czaszkę 
przebitą cierniem róży, przechodzącym przez jeden z oczodołów. Z czubka ciernia kapały 
drobinki krwi. Vibben przykleiła do rytu malutkie kamienie karminu mające symbolizować 
krople krwi. Pod czaszką widniało moje imię wyrysowane na zwoju pergaminu. 
     Śmiałem się odbierając z jej rąk pistolet. Później wielokrotnie byłem zbyt zakłopotany 
noszącą gangsterskie emblematy bronią, aby z niej sko-rzystać w trakcie akcji.
     Dopiero teraz, kiedy Vibben już nie żyła, uświadomiłem sobie w pełni zaszczyt, jaki w 
formie tego prezentu spotkał mnie z jej strony. Obiecałem sobie w myślach: zabiję Eyclone z 
tej właśnie broni.

*  *  *  *  *

iden

     Jako oddany sługa Jego Wysokości Boskiego Imperatora oraz Inkwizycji jestem 

całym sercem związany z nurtem filozofii amalathiańskiej. Dla reszty imperialnego 
społeczeństwa nasza organizacja składa się z rzeszy identycznych osobników – inkwizytor to 
inkwizytor, postać uosabiająca strach i władzę. Wielu poczułoby zdumienie wiedząc, że 
Inkwizycja sama rozdarta jest przez zwalczające się wzajemnie obozy polityczne.
     Wiedziałem, że wiedza taka zaskoczyły Vibben. Poświęciłem kiedyś jeden długi wieczór 
na wyjaśnienie jej zawiłych różnic pomiędzy różnymi ideologiami wyznawanymi w 
strukturach naszej organizacji. Nie zdołałem wyłożyć tych faktów w dostatecznie zrozumiały 
sposób.
     Tłumacząc w ogromnym skrócie sedno sprawy należy wyjaśnić, że część inkwizytorów 
jest purytanami, część zaś radykałami. Purytanie wierzą w niezmienność tradycyjnej roli 
Inkwizycji i walczą z wszelkimi przejawami zagrożenia dla Imperium, zwłaszcza zaś 
triumwiratem zła: obcymi, mutan-tami i demonami. Wszystko, co kłóci się z naukami 
Ministorum i literą Prawa Imperialnego zwraca baczną uwagę purytańskiego inkwizytora. 
Upór, konserwatyzm, bezwzględność... oto jego przymioty.
     Radykałowie uważają, że działanie dla dobra Imperium usprawiedliwia wykorzystanie 
wszelkich metod i narzędzi. Niektórzy z nich, jak mi się wy-daje, prowadzą badania nad 
zakazaną wiedzą i naturą samej Osnowy, chcąc wykorzystać Chaos przeciwko niemu samemu 
i innym wrogom ludzkości.
     Słyszałem takie argumenty dostatecznie często. Budzą moją odrazę. Przekonania 
radykałów noszą w sobie piętno herezji.
     Jestem purytaninem z powołania i Amalathianinem z wyboru. Brutalnie proste założenia 
filozofii monodominacyjnej często budziły moje zacie-kawienie i częściową akceptację, 
jednak nigdy nie przyjąłem jej za swój wyznacznik życia ze względu na rażący brak 
subtelności działania.
     Amalathianie wzięli swą nazwę od konklawy na Mount Alamath. Naszą misją jest 
utrzymanie za wszelką cenę status quo Imperium, toteż pracujemy ustawicznie nad 
identyfikacją i prewencyjną eliminacją wszystkich osób i organizacji mogących zachwiać ład 
społeczny mocarstwa. Wierzymy w siłę wypływającą z jedności. Zmiany są największym 
wrogiem porządku. Uwa-żamy, że boski Imperator posiada swój tajemny plan, my zaś 
musimy utrzy-mać jedność mocarstwa do chwili, w której śmiertelnicy poznają szczegóły 
tego planu. Tropimy wewnętrzne rozłamy i zatargi i eliminujemy je sukce-sywnie, jednakże 
wielką ironią okazuje się fakt, że właśnie nasza formacja nader często ulega podziałom na 
różne frakcje zwalczające się wzajemnie, nie tylko politycznymi metodami.
     Jesteśmy sprężystym kręgosłupem Imperium, jego przeciwciałami, zwal-czającymi 
choroby, szaleństwo, obrażenia, infekcje.
     Nie sądzę, by istniała służba bardziej odpowiedzialna od tej, nie sądzę, bym mógł być w 
życiu kimś innym niż inkwizytorem.

7

     Zatem wiecie już o mnie sporo. Gregor Eisenhorn, inkwizytor, purytanin, Amalathianin, 
wiek czterdzieści dwa lata, pełnoprawny inkwizytor od lat osiemnastu. Jestem wysoki, dobrze 
zbudowany w ramionach, wytrzymały, inteligentny. Opowiedziałem już o swojej 
samokontroli i silnej woli, pozna-liście również mą biegłość w posługiwaniu się orężem. 
     Cóż jeszcze mogę rzec ? Czy jestem gładko ogolony ? Rzecz jasna ! Mam ciemne oczy i 
gęste czarne włosy. Te akurat cechy niewiele znaczą.
     Zbliżcie się, a opowiem wam, jak zabiłem Eyclone.

Rozdział II

Przebudzenie śniących.
Gniew Betancore.
Objaśnienia Aemosa.

     Przemykałem  wśród półmroku grobowca starając się czynić jak najmniej hałasu. 
Przerażający dźwięk narastał w chłodnych korytarzach grobowca hibernacyjnego Dwa-
Dwanaście. Pięści i stopy uderzające szaleńczo w po-krywy kapsuł kriogenicznych. Zduszone 
zawodzenie. Chrapliwe pomruki.
     Śniący w grobowcu ludzie powracali do życia, ich osłabione śpiączką hibernacyjną ciała 
tkwiły uwięzione w ciasnych klatkach komór. Tym razem ich przebudzenia nie oczekiwała 
straż honorowa, nie było lekarzy gotowych zaaplikować arystokratycznym organizmom płyny 
odżywcze czy dożylne stymulatory.
     Dzięki zbrodniczym machinacjom Eyclone dwanaście tysięcy stu czterdziestu dwóch 
członków elity władz Hubrisu zostało wyrwanych ze śpiączki w środku okresu mroźnego 
Uśpienia, bez odpowiedniego nadzoru i opieki medycznej.
     Zdawałem sobie sprawę z losu, jaki czekał tych ludzi w przeciągu najbliższych minut.
      Próbowałem przypomnieć sobie błyskawicznie wszystkie informacje przygotowane przez 
mojego savanta. W grobowcu znajdował się pokój kontrolny, z którego mógłbym 
przynajmniej odblokować zamki komór i uwolnić tych nieszczęśników. Tylko jaki miało to 
sens ? Bez wsparcia ekip medycznych ludzie ci i tak skazani zostali na śmierć.
     A czas zmarnowany na poszukiwanie pokoju kontrolnego dawał Eyclone szansę ucieczki.
     Posługując się Glossią poinformowałem Betancore o zaistniałej sytuacji i kazałem mu 
zaalarmować Strażników. Odpowiedział mi po krótkiej chwili. Zespoły ratunkowe były już w 
drodze.
     Dlaczego ? To pytanie wciąż nie dawało mi spokoju. Dlaczego Eyclone usiłował zrobić 
coś takiego ?
     Masowy mord nie był czymś niezwykłym dla czciciela Chaosu, ale w tym przypadku 
wyczuwałem jakiś ukryty motyw, dalece wykraczający poza śmierć skazanych.
     Myślałem o tym przemierzając korytarz w zachodnim skrzydle budowli. Dzikie odgłosy 
stukania dobiegały z wszystkich stron, a z odpływów kapsuł wyciekały kaskady wody 
zmieszanej z płynami organicznymi.
     Usłyszałem wystrzał. Z lasera. Wiązka energii przecięła powietrze na odległość dłoni ode 
mnie i trafiła prosto w pokrywę jednej z komór krioge-nicznych. Desperacki łomot 
dobiegający z wnętrza tej kapsuły umilkł, a tryskająca z odpływu woda przybrała natychmiast 
różową barwę.
     Wypaliłem ze Scipio w głąb szerokiego mrocznego korytarza.
     Odpowiedziały mi dalsze dwa wystrzały z broni laserowej.
     Chowając się za masywną kamienną kolumnę opróżniłem pociągnięcia-mi spustu resztę 
magazynka, posyłając pociski na całą długość ciemnej galerii. Łuski spadały z metalicznym 
szczękiem na posadzkę. Nozdrza pełne miałem gorącego zapachu kordytu.

8

     Wcisnąłem się głębiej pod osłonę wymieniając magazynek na pełny.
     W powietrzu syknęło jeszcze kilka laserowych wiązek.
 - Eisenhorn ? Czy to ty ?
     Eyclone. Od razu poznałem ten wysoki głos. Nie odpowiedziałem.
 - Jesteś martwy, dobrze o tym wiesz, Gregor. Martwy jak wszyscy pozo-stali. Martwy, 
martwy, martwy. Wyjdź stamtąd i pozwól szybko to zakoń-czyć.
     Był dobry, muszę to przyznać. Moje nogi poruszyły się kierowane men-talnym impulsem, 
gotowe przemieścić ciało na odkrytą przestrzeń korytarza. Eyclone zasłynął w tuzinie 
systemów swym psionicznym talentem i mesme-ryczną aurą głosu. Jakże inaczej mógłby 
zmusić do posłuszeństwa tych pozbawionych wszelkich uczuć i emocji przybocznych ?
     Ja jednak posiadałem podobne zdolności. I ustawicznie je ćwiczyłem.
     Bywają chwile, kiedy trzeba ubiec się do mentalnych sztuczek, by wywa-bić przeciwnika z 
kryjówki. Bywają takie chwile, kiedy psionicznej mocy trzeba użyć niby pistoletu 
przystawionego do ciała ofiary. 
     Przyszedł taki czas. Skoncentrowałem się i uspokoiłem umysł.
 - Pokażcie się pierwsi !
     Eyclone nie uległ, ale też wcale tego nie oczekiwałem. Podobnie jak ja miał za sobą lata 
ćwiczeń w kontrolowaniu umysłu. W przeciwieństwie do dwójki swoich przybocznych.
     Pierwszy z nich wszedł na środek galerii, z hałasem ciskając pod nogi laser. Scipio wyrwał 
mu wielką dziurę w czole i przeszedł na wylot przez czaszkę tworząc w powietrzu 
groteskową różową mgiełkę. Drugi ochroniarz zakołysał się chwiejnie, pojął swój błąd i 
zaczął strzelać.

     Jedna z wiązek przepaliła rękaw mojego kombinezonu. Pociągnąłem 

za spust pistoletu i Scipio podskoczył z hukiem w mojej dłoni.
     Pocisk trafił w twarz człowieka poniżej nosa roztrzaskując górną szczę-kę, zmienił tor lotu 
i wyszedł bokiem czaszki. Trup runął bezwładnie na posadzkę, wciąż kurczowo zaciskając 
palce na spuście broni. Laserowy ka-rabin strzelał raz za razem penetrując wiązkami energii 
pobliskie kapsuły. Mętna woda, płyny ustrojowe i kawałki ceramitu pryskały na wszystkie 
strony, a niektóre ze zdławionych krzyków przybrały znienacka na sile.
     Ponad krzykami pochwyciłem uchem dźwięk pośpiesznych kroków. Eyclone uciekał.
     Ruszyłem w ślad za nim, długimi mrocznymi korytarzami i salami, mijając jedną 
kriogeniczną kryptę za drugą.
     Przerażające skowyty, grzechot pięści o plastik... wciąż nie potrafię tego zapomnieć, niech 
mnie Imperator wspomoże. Tysiące ogarniętych grozą dusz budzących się po to, by stanąć 
twarzą w twarz z mękami powolnej śmierci. 
     Przeklęty Eyclone. Przeklęty po trzykroć.
     Wpadając do trzeciej galerii dostrzegłem go w końcu, biegnącego drugą galeryjką 
równolegle do mnie. On również mnie dostrzegł. Przekręcił się w biegu i strzelił.
     Uskoczyłem za jeden z filarów i wiązki laserowego pistoletu minęły mnie tnąc 
nieszkodliwie powietrze. 
     Pochwyciłem wzrokiem zaledwie krótki obraz: niskiego, krępego męż-czyznę ubranego w 
brązowy ogrzewany kombinezon, z przystrzyżoną bród-ką i oczach płonących szaleństwem.
     Odpowiedziałem strzałem, ale Eyclone już nie było. Uciekł.
     Pobiegłem do najbliższego skrzyżowania korytarza, dostrzegłem na chwilę jego sylwetkę i 
wypaliłem w jej kierunku. Spudłowałem.
     Przy wejściu do następnej galerii przystanąłem na moment ostrożnie. Odczekałem chwilę, 
zdjąłem i odrzuciłem wierzchni płaszcz. W grobowcu robiło się ciepło i duszno.
     Kiedy upłynęła kolejna minuta, a ja wciąż nie dostrzegałem śladu niebez-pieczeństwa, 
ruszyłem w głąb galerii z gotową do strzału bronią. Zdołałem przejść zaledwie dziesięć 
kroków, gdy Eyclone wychynął z półmroku kry-jówki i zaczął do mnie strzelać.
     Umarłbym tej nocy, gdyby nie niezwykły zbieg okoliczności.

9

     W momencie, gdy Eyclone naciskał spust, kilka kapsuł nie wytrzymało w końcu naporu 
miotających się w środku rezydentów i wyjący, nadzy ludzie wpadli na środek galerii drapiąc 
powietrze rozwartymi szeroko palcami, wymiotując, próbując coś dostrzec przez zaklejającą 
oczy warstwę śluzu. Eyclone zastrzelił na miejscu trzech z nich, czwartego śmiertelnie zranił. 
Gdyby nie ta nieoczekiwana żywa tarcza, to mnie spotkałby ten los.
     Pośpieszny stukot butów na posadzce. Znów uciekał.
     Ruszyłem biegiem w głąb pomieszczenia przeskakując nad ciałami tych nieszczęśników, 
którzy nieświadomie uratowali mi życie. Ranna rezydentka, naga kobieta w średnim wieku 
leżąca w zabarwionej krwią kałuży wody, chwyciła mnie rozpaczliwie za nogawkę błagając o 
pomoc. Wystrzelona przez Eyclone wiązka lasera przepaliła na wylot jej korpus.
     Ogarnęła mnie rozterka. Coup de grace oszczędziłby tej kobiecie mę-czarni, ale nie 
mogłem tego dla niej zrobić. Po swym nieuniknionym prze-budzeniu reszta arystokracji 
Hubrisu bez wątpienia zażąda szczegółowego śledztwa, a wątpię, by ktoś zrozumiał wtedy 
kwestię strzału litości. Mógł-bym latami tkwić na tej planecie uwikłany w postępowania 
sądowe i pro-cesy apelacyjne. 
     Wyszarpnąłem ubranie z jej uścisku i pobiegłem dalej.
     Sądzicie, że jestem słaby ? A może nienawidzicie mnie za zdecydowanie, z jakim 
przedkładam obowiązki inkwizytora ponad potrzeby umierającej ofiary ?
     Jeśli słabość mi zarzucacie, jestem gotów to zaakceptować. Wciąż zdarza mi się myśleć o 
tej kobiecie i wciąż boli mnie świadomość, że zostawiłem ją samą w chwili śmierci. Lecz jeśli 
żywicie do mnie nienawiść, mówi to o was wiele... nie rozumiecie przesłania Inkwizycji. Nie 
posiadacie żelaznej woli.
     Mogłem ją zabić i oszczędzić sobie późniejszej zgryzoty, ale taki gest współczucia być 
może oznaczałby zarazem fiasko mojej misji. A ja zawsze muszę myśleć o tysiącach... być 
może nawet milionach potencjalnych ofiar skazanych na dalece gorszą zagładę wskutek mojej 
błędnej decyzji.
     Czy to arogancja ?
     Być może, lecz wówczas przyjąć należy, że to właśnie arogancja jest naj-większą cnotą 
Inkwizycji. Potrafiłem bez zmrużenia oka zignorować męki jednej osoby, aby za ich cenę 
uratować setki czy tysiące...
     Ludzkość musi cierpieć, by zdołała przetrwać. To proste. Zapytajcie Aemosa, on wam to 
wytłumaczy.
     Mimo to wciąż śnię czasami o tej kobiecie i jej krwi barwiącej gładkie płyty bazaltowej 
posadzki. Jeśli potraficie, okażcie mi chociaż odrobinę zrozumienia.
     
     Przemierzałem biegiem rozległe komnaty grobowca, ale po następnych dwóch galeriach 
musiałem zwolnić. Setki rezydentów zdołały wydostać się z komór kriogenicznych i 
korytarze pełne były cierpiących ludzi. Starałem się omijać ich tak szybko jak to tylko było 
możliwe, wymykając się wycią-ganym w moją stronę rękom, przeskakując nad ciałami 
podrygującymi kon-wulsyjnie na podłodze. Zgiełk przerażonych głosów i jęków bólu niemal 
odbierał mi rozum. W powietrzu unosił się gęsty, duszny odór rozkładu i odchodów. 
Kilkakrotnie musiałem wyszarpywać się z ludzkiego uścisku.
     Pomimo tego przerażającego tłoku mój pościg w groteskowy sposób został ułatwiony. Co 
kilka metrów kolejny człowiek leżał martwy lub umie-rający, ugodzony strzałami 
uciekających morderców.
     Na końcu korytarza odnalazłem małe metalowe drzwi prowadzące do wnętrza klatki 
schodowej pnącej się w górę grobowca. Były otwarte. Che-miczne lampy wiszące na ścianach 
oświetlały schody. Gdzieś z góry dobiegły mnie odgłosy strzałów, toteż zacząłem wspinać się 
pośpiesznie z wysoko podniesioną lufą pistoletu, kontrolując każde półpiętro w sposób, 
jakiego nauczyła mnie Vibben.

10

     Dotarłem do miejsca, gdzie na ścianie wisiała tablica informująca o wejściu na poziom 
ósmy. Słyszałem teraz łoskot pracujących machin. Przez kolejne drzwi dla służb technicznych 
dostałem się do korytarzyka wiodą-cego na szereg galeryjek. W bocznej ścianie dostrzegłem 
właz z szarego adamandytu, pokryty stylizowanymi literami informującymi o wejściu do hali 
generatora kriogenicznego. Zza źle domkniętego włazu buchały kłęby dymu.
     Komnata kriogeneratora była ogromna, jej wysoko sklepiona kopuła wyrastała ponad 
piramidalną bryłę grobowca Dwa-Dwanaście. Pracujące  wewnątrz maszyny sprawiały 
wrażenie niebywale starożytnych. Zapiski zgromadzone w notesie elektronicznym, otrzymane 
od dowódcy grupy Strażników w śnieżnym ślizgaczu mówiły, że pierwotnie kriogeneratory 
były integralną częścią gigantycznych statków kolonizacyjnych prze-noszących na Hubris 
pierwszych osadników. Po lądowaniu zostały wycięte i przetransportowane na powierzchnię 
świata, a następnie obudowane monumentalnymi kamiennymi grobowcami. Bractwo 
technomagów wywo-dzących się z rodzin inżynierów pracujących na statkach 
kolonizacyjnych przez tysiące lat dbało o poprawne funkcjonowanie i naprawy urządzeń.
     Ten generator miał sześćdziesiąt metrów wysokości, wykonano go z że-laza i brązu i 
pokryto matowoczerwoną farbą. Z korpusu machiny wyrastały liczne rury i przewody 
biegnące do znikających w suficie kominów. Gorące powietrze wibrowało w rytm pracującej 
maszynerii, wszędzie unosiły się kłęby dymu i pary. Poczułem krople potu cieknące po mym 
czole i grzbie-cie zaraz po wejściu do pomieszczenia.
     Rozejrzałem się pośpiesznie i wykryłem wzrokiem skrzynkę kontrolną o zerwanych 
plombach. Z wyłamanych zamków wciąż zwisały liczące kilka-set lat święte pieczęcie 
technomagów. Zajrzałem do środka i dostrzegłem rzędy baterii zasilające szereg tłustych od 
brudnego oleju przekładni. Do niektórych baterii podłączone były metalowe żabki łączące je 
kablami z małym, nowiutkim ceramitowym modułem wciśniętym do wnętrza kontrol-nej 
skrzynki. Mały runiczny panel błyskał na bocznej ściance modułu kolo-rowymi diodami.
     W ten sposób ludzie Eyclone przełączyli tryb pracy kriogeneratora. Podejrzewałem, że 
akcja taka wymagała od jej organizatorów przekupienia któregoś z lokalnych technomagów 
lub sprowadzenia eksperta spoza tego świata. Bez względu na przedsięwziętą metodę, 
spiskowcy zainwestowali w operację budzące respekt zasoby techniczne i finansowe.
     Przeszedłem przez pomieszczenie i wspiąłem się po metalowej drabince na biegnącą 
wzdłuż jednej ze ścian platformę. Znajdował się tam dziwny przedmiot: obły pojemnik 
mierzący w najdłuższym miejscu prawie półtora metra. Stał na czterech nóżkach w postaci 
szponiastych metalowych łap, a po jego bokach widniały uchwyty służące do przenoszenia 
całego przed-miotu z miejsca na miejsce. Pokrywa pojemnika była otwarta, wychodziły spod 
niej dziesiątki kabli i przewodów wijących się po podłodze w stronę innej otwartej skrzynki 
kontrolnej kriogeneratora.
     Zajrzałem do środka pojemnika, ale nie potrafiłem pojąć przeznaczenia tego obiektu. 
Widziałem układy scalone, okablowanie i szereg nieznanych mi instrumentów 
elektronicznych. W samym środku pojemnika znajdowało się wolne miejsce, ewidentnie 
przeznaczone na komponent wielkości zaciś-niętej ludzkiej pięści. Luźne kable i wtyczki 
leżały na dnie pojemnika cze-kając na podłączenie do brakującego elementu. Byłem pewien, 
że kluczowa część tego urządzenia nie została jeszcze do niego włożona.
     Mój komunikator pisnął krótko. Zgłosił się Betancore. Ledwie rozu-miałem jego słowa 
pośród huku pracującego generatora.
 - Aegis, niebiosa, potrójna siódemka, korona z gwiazdami. Niesławny anioł, bezimienny, do 
Ciernia na osiem. Wzór ?
     Zamyśliłem się na chwilę. Nie zamierzałem dać Eyclone żadnej szansy.
 - Cierń, wzór sokoła.
 - Potwierdzam wzór sokoła – odparł z mściwym zadowoleniem.      Pół sekundy po 
zerwaniu połączenia z Betancore pochwyciłem kątem oka jakieś poruszenie: jeden z ludzi 

11

Eyclone przecisnął się przez główny właz pomieszczenia ze starego typu laserowym 
pistoletem w ręce.
     Jego pierwszy strzał – jaskrawa krecha światła – urwał z metalicznym szczękiem jeden z 
zaczepów mocujących drabinkę. Drugi i trzeci przeleciały nad moją głową, gdy padałem na 
platformę, zrykoszetowały od obudowy kriogeneratora.
     Odpowiedziałem ogniem leżąc na brzuchu, ale miałem bardzo kiepską pozycję. Padły dwa 
następne strzały, jeden wypalił dziurę w podłodze plat-formy tuż przy moim ciele. Strzelec 
był już niemal przy podstawie drabiny.
     Drugi napastnik wpadł do pomieszczenia krzycząc coś do swego towa-rzysza. W rękach 
trzymał ciężki karabin automatyczny. Dostrzegł mnie i zaczął podnosić broń w górę. Tym 
razem moja pozycja okazała się wystar-czająco dobra. Powaliłem go dwoma pociskami 
wbitymi głęboko w górną część klatki piersiowej. 
     Pierwszy morderca był już prawie pode mną. Wypalił z pistoletu i wyr-wał dziurę tuż przy 
mojej prawej stopie. Nie miałem chwili do stracenia. Przetoczyłem się pod barierką na skraju 
platformy i spadłem prosto na prze-ciwnika. Grzmotnęliśmy z łomotem w podłogę komnaty, 
mój Scipio wypadł z ręki i poleciał gdzieś stromym łukiem, chociaż z całych sił próbowałem 
go utrzymać w dłoni. Napastnik wykrzykiwał mi w twarz potok bezsensow-nych słów 
zaciskając ręce na kołnierzu kombinezonu. Jedną dłonią ściska-łem go za gardło, drugą 
próbowałem złamać nadgarstek uzbrojonej w pisto-let ręki. Morderca pociągnął dwa razy za 
spust, posyłając wiązki energii wysoko ku sufitowi.
 - Dość ! – rozkazałem wysyłając mentalny impuls, który wwiercił mu się w umysł – Rzuć 
broń !
     Wykonał powolnie polecenie, jakby niezmiernie nim zdumiony. Psio-niczne sztuczki 
często oszałamiają padających ich ofiarą ludzi. Gdy tylko odrzucił broń, uderzyłem go pięścią 
w głowę pozbawiając przytomności.
     Kiedy na kolanach szukałem swojego Scipio, w komunikatorze ponow-nie zgłosił się 
Betancore.
 - Aegis, wzór sokoła, niesławny anioł odprawiony.
 - Cierń potwierdza odbiór. Powrót do wzorca zasadniczego.
     Pobiegłem w kierunku wyjścia z komnaty kriogeneratora.

*  *  *  *  *

     Eyclone wydostał się schodami na górny poziom budowli, na lądowisko wbudowane w 
stromą ścianę grobowca Dwa-Dwanaście. Na zewnątrz wiał potwornie silny lodowaty wicher. 
Eyclone i ośmiu ludzi z jego ochrony czekało na platformie na orbitalny prom mający zabrać 
ich ze Świątynnego Miasta. Żaden nie podejrzewał, że ostatnia deska ratunku spiskowców 
pło-nęła teraz w głębokim kraterze jakieś osiem kilometrów na północ od gro-bowca, 
zestrzelona przez Betancore. 
     Ciemny kształt, który pośród ryku silników korekcyjnych wychynął z ciemności nocy nad 
platformą, nie był oczekiwanym promem orbitalnym. Był to mój wahadłowiec. Czterysta 
pięćdziesiąt ton pancernej blachy o dłu-gości osiemdziesięciu metrów, od ostrego nosa po 
podwójne stateczniki na ogonie. Unosił się w powietrzu z opuszczonym podwoziem, 
iluminując okolicę poświatą błękitnych płomieni buchających z wylotów silników. Ba-teria 
reflektorów zamontowana pod kabiną pilota zapłonęła oślepiającym blaskiem kąpiąc w 
białym świetle kultystów.
     Działając w ślepej panice, niektórzy z nich otworzyli ogień.
     Betancore nie potrzebował poważniejszej prowokacji. Rozwścieczony śmiercią Vibben 
człowiek pałał żądzą odwetu.

12

     Wieżyczki strzeleckie na trójkątnych skrzydłach wahadłowca obróciły się i zasypały 
platformę lawiną ognistej stali. W powietrze tryskały kawałki odłupanego od lądowiska 
ceramitu. Ciała pochwyconych pociskami ludzi zmieniały się w krwistą miazgę. 
     Eyclone, bystrzejszy od swoich podwładnych, opuścił platformę w chwili pojawienia się 
wahadłowca. Biegł do drzwi wyjściowych.
     Tam właśnie wpadł prosto na mnie.
     Otworzył szeroko usta z zaskoczenia i natychmiast to wykorzystałem wpychając mu w nie 
lufę pistoletu. Widziałem, że chciał powiedzieć coś ważnego. Nie dbałem o to. Wcisnąłem 
lufę jeszcze głębokiej, aż metalowa osłona spustu złamała jeden z zębów mordercy. Eyclone 
grzebał rękami przy pasie próbując coś wyciągnąć.
     Pociągnąłem za spust.
     Pocisk przebił na wylot czaszkę heretyka, przemknął ponad platformą lądowiska i 
zrykoszetował pośród deszczu iskier od opancerzonego kadłuba wahadłowca, tuż poniżej 
okna kokpitu.
 - Przepraszam – powiedziałem do komunikatora.
 - Przeprosiny przyjęte – odparł Betancore.

*  *  *  *  *

     - Bardzo niepokojące – oświadczył Aemos. Było to jego ulubione sfor-mułowanie. Kucał 
na podłodze zaglądając do metalowego cylindra stoją-cego na platformie w komorze 
kriogeneratora. Co chwila wkładał do środka rękę, by czegoś dotknąć lub pochylał się, by 
uważniej obejrzeć intrygujący go element. Mechaniczne szkła korekcyjne tkwiące na jego 
haczykowatym nosie wydawały cichy pomruk płynnie poprawiając ostrość obrazu.
     Stałem za Aemosem patrząc mu przez ramię w pełnym wyczekiwania milczeniu. 
Przesunąłem wzrokiem po łysej czaszce starca. Jego skóra była pomarszczona i cienka, tylko 
w obrębie potylicy bielał jeszcze niewielki wianuszek siwych włosów.
     Uber Aemos był moim savantem i najstarszym współpracownikiem za-razem. Przeszedł 
pod moje rozkazy pierwszego miesiąca mojej regularnej pracy w Inkwizycji, oddelegowany 
przez inkwizytora Hapshanta, który umierał w tym czasie na raka mózgu. Aemos miał 
dwieście siedemdziesiąt osiem lat terrańskich i przede mną służył swą pomocą trzem innym 
inkwi-zytorom. Żył tak długo tylko dzięki cybernetycznym modyfikacjom układu 
pokarmowego, krwionośnego i moczowego oraz wzmocnienia nanoidami struktury kostnej 
bioder i lewej nogi.
     W służbie Hapshanta został postrzelony z broni automatycznej. Operując go medycy 
natrafili na niezwykle zaawansowaną i wcześniej niezauważoną chorobę wirusową żołądka. 
Gdyby savant nie został ranny, zmarłby w prze-ciągu kilku tygodni. Dzięki ranie postrzałowej 
zatrucie zostało odkryte i wyleczone, a poddane rekonwalescencji ciało wyposażono w 
ceramitowe i stalowe substytuty naturalnych organów. 
     Aemos nazywał całe to wydarzenie „szczęśliwym wejściem na linię ognia” i nigdy nie 
rozstawał się z noszonym na łańcuszku pociskiem, który niemal odebrał mu życie, a przy tym 
nieoczekiwanie je uratował.
 - Aemos ?
     Podniósł się i wyprostował z cichym jękiem serwomotorów cybernetycz-nej kończyny, 
zmiatając ciemnozielonym płaszczem kurz z powierzchni platformy. Wielkie okulary na 
teleskopowych uchwytach zasłaniały więk-szą część jego starej twarzy. Wiekowy savant 
przypominał mi czasami kuriozalnego insekta z wyłupiastymi oczami i kanciastymi, 
kompozytowy-mi fragmentami szczęk. 

13

 - Dekoder nieznanego przeznaczenia. Zaawansowany technologicznie pro-cesor. Zbliżony 
konstrukcją do sterowanych mentalnie jednostek kontrol-nych, używanych czasem przez 
nawiedzonych techkapłanów Adeptus Mechanicus w celu łączenia ludzkich umysłów z 
cyfrową matrycą Boskiej Maszyny.
 - Widziałeś już kiedyś coś takiego ? – zapytałem cofając się machinalnie o kilka kroków od 
cylindra.
 - Raz, w trakcie pewnej podróży. Bardzo pobieżnie. Nie oczekuje się ode mnie posiadania 
wiedzy specjalistycznej. Jestem pewien, że Adeptus Me-chanicus będą niezwykle 
zainteresowani tym urządzeniem. Może to być konstrukcja oparta na nielegalnych 
technologiach albo pochodząca z kra-dzieży z zastrzeżonego źródła. Tak czy inaczej, pewnie 
będą zachwyceni.
 - Tak czy inaczej, nigdy się o tym nie dowiedzą. Ten przedmiot należy do Inkwizycji.
 - Jak sobie życzysz – zgodził się dobrodusznie Aemos.
      Widziałem wyraz zainteresowania na twarzy savanta, zapisującego swoje uwagi i wnioski 
w małym notesie elektronicznym przymocowanym do przedramienia. W wieku czterdziestu 
lat Aemos padł ofiarą memo-wirusa, który znacznie przekształcił jego komórki nerwowe, 
zmuszając mózg do ustawicznego zbierania informacji – wszelkiego rodzaju informacji – 
kiedy tylko nadarzała się ku temu stosowna okazja. Starzec patologicznie pożądał wiedzy, stał 
się od niej niemal uzależniony. Cecha ta czyniła z Aemosa nieco irytującego, łatwo 
zbaczającego z tematu towa-rzysza rozmów, ale zarazem i wybornego savanta, docenionego 
przez czterech inkwizytorów.
 - Nitowane stalowe cylindry – wymamrotał oglądając wiszące pod sufitem komory 
wymienniki ciepła – Czy to ma za zadanie wzmocnić odporność konstrukcji na wysoką 
temperaturę czy też może to rezultat zastosowanej linii technologicznej ? Poza tym, jaki jest 
zakres dopuszczalnych tempera-tur, jeżeli...
 - Aemos, proszę.
 - Hmm ? – spojrzał na mnie jakby sobie przypomniał o mej obecności.
 - Pojemnik ?
 - Oczywiście. Proszę o wybaczenie. Zaawansowany technologicznie proce-sor... czy już o 
nim wspominałem ?
 - Tak. Przetwarzający co ? Informacje ?
 - Tak pomyślałem w pierwszej chwili, potem jednak przyszła mi na myśl opcja mentalnego 
przekaźnika. Po dokładnych oględzinach zwątpiłem także w taką możliwość. 
     Wskazałem palcem wnętrze pojemnika.
 - Czego tu brakuje ?
 - Och, więc ty też na to zwróciłeś uwagę ? To bardzo niepokojące. Wciąż nie

nie jestem 

całkowicie pewien, ale jest to coś kanciastego, o niestandardo-wym kształcie, z własnym 
źródłem zasilania.
 - Jesteś tego pewien ?
 - Zobacz, w środku nie ma wolnego okablowania doprowadzającego zasila-nie, są za to 
przekaźniki transferujące energię na zewnątrz. I jest coś dziw-nego w tych wtyczkach. 
Niestandardowe. Cały ten przedmiot jest jakiś nie-standardowy.
 - Konstrukcja obcego pochodzenia ?
 - Nie, to ludzki produkt... po prostu niestandardowy, ręcznie wykonany.
 - W jakim celu ? – zapytał Betancore wspinając się po drabince w naszą stronę. Wyglądał na 
posępnego, niesforne czarne włosy okalały zaciętą ciemnoskórą twarz, którą zazwyczaj 
rozjaśniał zawadiacki uśmieszek.
 - Muszę przeprowadzić bardziej szczegółowe badania, Midasie – odparł Aemos.
     Betancore podszedł do mnie. Był tego samego wzrostu co ja, ale szczup-lejszy. Jego buty, 
spodnie i tunikę wykonano z delikatnej czarnej skóry obramowanej czerwonymi wszywkami 

14

materiału – stary glaviański mundur pilota-łowcy. Na ramiona narzucił noszoną często kurtkę 
z jedwabnym szamerunkiem.
     Okryte lekkimi rękawiczkami ze skóry blleka dłonie pilota tańczyły w powietrzu 
niebezpiecznie blisko kolb dwóch przytroczonych do bioder pistoletów igłowych.
 - Dużo czasu zmarnowałeś, żeby się tu dostać – zauważyłem.
 - Kazano mi zabrać wahadłowiec na główne lądowisko w Mieście Świątyn-nym. Platforma 
była potrzebna dla pojazdów ekip ratunkowych. Dostałem się tu na piechotę. Potem 
znalazłem Lores.
 - Zginęła dzielną śmiercią, Betancore.
 - Być może. Czy coś takiego w ogóle jest możliwe ?
     Nie odpowiedziałem. Rozumiałem dobrze bezmiar jego depresji. Kochał się w Lores 
Vibben od dobrego roku, a przynajmniej pewien był, że ją ko-cha. Świadom byłem faktu, że 
przez jakiś czas będę z nim miał więcej kło-potów niż pożytku.
 - Gdzie jest ten obcoświatowiec ? Ten Eisenhorn ?
     Stanowcze pytanie dobiegło z głębi pomieszczenia. Spojrzałem przez barierkę w kierunku 
podłogi. Jakiś mężczyzna wszedł do środka komory w asyście czterech Strażników 
dźwigających wysoko swe ceremonialne latar-nie. Był wysoki, bladoskóry, o szarych włosach 
i aroganckiej aparycji. Miał na sobie bogato zdobiony ogrzewany kombinezon koloru czystej 
żółci. Nie wiedziałem, któż to taki, ale instynktownie wyczułem kłopoty.
     Aemos i Betancore również przyglądali się przybyłemu.
 - Masz pojęcie, co to za człowiek ? – zapytałem Aemosa.
 - Cóż, jak zapewne widzisz, ma on na sobie żółte szaty, co podobnie jak latarnie Strażników 
symbolizuje powrót słońca, a wraz z nim ciepła i życia. Fakt ten zdradza jego przynależność 
do wysokiej rangą grupy dostojników Strażniczego Komitetu Uśpienia.
 - Tego sam bym się domyślił – burknąłem.
 - Dobrze. Nazywa się Nissemay Carpel i pełni tu funkcję Wielkiego Straż-nika, więc taką 
właśnie formułą powinieneś się do niego zwracać. Urodził się na Hubrisie, w Vital 235, 
pięćdziesiąt lat terrańskich temu, jako syn...
 - Wystarczy ! Jego drzewo genealogiczne mnie nie interesuje.
     Podszedłem do drabinki i spojrzałem z góry na przybyłych.
 - Ja jestem Eisenhorn.
     Podniósł głowę mierząc mnie wzrokiem, z trudem powstrzymując rozsa-dzającą go 
wyraźnie wściekłość.
 - Aresztować tego człowieka ! – rozkazał swoim przybocznym.

Rozdział III

Nissemay Carpel.
Światełko w bezkresnej ciemności.
Pontius.

     Posłałem Betancore ostrzegawcze spojrzenie, po czym z kamienną miną zszedłem po 
drabince i zbliżyłem się do Carpela. Strażnicy otoczyli mnie, ale zachowywali niewielki 
dystans.
 - Wielki Strażniku – ukłoniłem się nieznacznie.
     Dostojnik zmierzył mnie ostrym zimnym spojrzeniem i oblizał szybko kąciki ust.
 - Zostaniesz zatrzymany do czasu...
 - Nie – przerwałem mu zdecydowanie – Jestem inkwizytorem Boskiego Imperatora 
ludzkiego mocarstwa, Ordo Xenos. Będę współuczestniczył w każdym postępowaniu 
wyjaśniającym, jakie tutejsze władze uznają za słuszne i wskazane, udzielając wszelkiej 

15

pomocy i ujawniając niezbędne informacje, ale nikt mnie nie ma prawa zatrzymać. Czy to 
zrozumiałe ?
 - In... inkwizytor ?
 - Czy to zrozumiałe ? – powtórzyłem pytanie. Nie zamierzałem ubiegać się do swej 
mentalnej mocy, przynajmniej jeszcze nie teraz. Zrobiłbym to bez wahania, gdyby zaszła taka 
konieczność, ale chciałem nakłonić tego czło-wieka do wysłuchania mnie bez ubiegania się 
do mesmerycznych sztuczek. 
     Jakby zmiękł na moment. Jak pierwotnie założyłem, znaczna część jego wściekłości 
spowodowana była szokiem na wieść o tragedii, która spotkała tak wielu notabli 
powierzonych jego opiece. Desperacko szukał kogoś, ko-mu mógłby przyczepić akt 
oskarżenia. Świadomość konfrontacji z człon-kiem budzącej największy lęk imperialnej 
instytucji natychmiast powściąg-nęła jego gniewne plany.
 - Tysiące ofiar – zaczął lekko drżącym głosem – Ta zbrodnicza desekracja, szlachetnie 
urodzeni Hubrisu... wymordowani przez... przez...
 - Przez seryjnego zabójcę, czciciela Ciemności, człowieka, który dzięki mej interwencji leży 
teraz pod plastikową płachtą na platformie lądowiska. Opłakuję szczerze tragiczny cios, jaki 
zadano dzisiejszej nocy społeczności Hubrisu Wielki Strażniku, i wiele oddałbym za to, by 
móc temu zapobiec. Lecz jeśli nie dostałbym się tutaj na czas, nie podniósł alarmu... czy 
zdajesz sobie sprawę ze skali dramatu, jaki rozegrał by się tu wówczas ?
     Przerwałem na chwilę, by moje słowa zapadły mu w pamięć.
 - Nie tylko ten grobowiec, lecz wszystkie pozostałe... któż może wiedzieć, jak ogromnego 
mordu zamierzał dopuścić się Eyclone ? Kto wie, jaki plan zamierzał zrealizować ?
 - Eyclone, recydywista ?
 - On tego dokonał, Wielki Strażniku.
 - Musisz zaznajomić mnie z przebiegiem całej tej sprawy.
 - Pozwól mi przygotować pełny raport i dostarczyć go do twego biura. Bez wątpienia 
będziesz chciał zadać mi wiele pytań. Za kilka godzin wyślę prośbę o udzielenie oficjalnej 
audiencji. Sądzę, iż w chwili obecnej zbyt wiele innych obowiązków wymaga twej 
niezwłocznej interwencji.
     Ruszyliśmy w kierunku wyjścia. Betancore przedstawił młodszemu stopniem Strażnikowi 
wykaz obiektów znajdujących się w wyłącznej dys-pozycji naszego zespołu. Lista 
obejmowała zagadkowy pojemnik oraz ciała Eyclone i jego pomocników. Żadne zwłoki nie 
mogły być przeszukiwane ani poddawane sekcji bez mojego uprzedniego zezwolenia. 
Najemnik, któ-rego pozbawiłem przytomności w komorze kriogeneratora, jedyny ocalały z 
bandy spiskowców, miał pozostać w izolatce do chwili przesłuchania prze-ze mnie lub moich 
towarzyszy. Betancore kilkakrotnie upewnił się, że wy-dane Strażnikom polecenia zostały 
poprawnie zrozumiane.
     Zabraliśmy ze sobą Vibben. Ponieważ Aemos był zbyt osłabiony, razem z Betancore 
podniosłem okryte białą płachtą ciało spoczywające nierucho-mo na dolnym poziomie 
budowli.
     Wyszliśmy z grobowca Dwa-Dwanaście przez główne wejście, prosto w ciemność 
lodowatej nocy, niosąc Vibben w dół schodów do czekającego na nas śnieżnego ślizgacza. 
Mijaliśmy setki ciał składanych przez grupy Straż-ników wprost na zamarzniętej ziemi.

*  *  *  *  *

     Ze względu na powagę sytuacji mój zespół udał się do akcji na Hubrisie wprost z orbity. 
Ponieważ obecnie wydawało się, że pozostaniemy na tym świecie przynajmniej przez tydzień, 
a może i dłużej, jeśli Carpel uzna taki pobyt za niezbędny. Kiedy jechaliśmy ślizgaczem z 

16

powrotem do głów-nego lądowiska Świątynnego Miasta, Aemos za pomocą radia 
przygotowy-wał nam kwatery.
     W trakcie hubrisjańskiego Uśpienia, kiedy dziewięćdziesiąt dziewięć aaani

procent 

populacji świata drzemie pogrążone w głębokiej hibernacji, jedno miejsce na mroźnej 
planecie wciąż pozostaje oazą aktywnego życia. Straż-nicy i technomagowie chronią się 
przed długą, lodowatą nocą w mieście zwanym Słonecznym Domem.

*  *  *  *  *

     Pięćdziesiąt kilometrów od poznaczonych grobowcami Równin Uśpienia pośród zimowej 
nocy majaczy ciemnoszara kopuła Słonecznego Domu. Jest to schronienie dla pięćdziesięciu 
dziewięciu tysięcy ludzi, niewielkie miasto w porównaniu z monumentalnymi pustymi 
metropoliami drzemiącymi za linią horyzontu w oczekiwaniu na nadejście pory letniej i 
powrót śpiących mieszkańców. 
     Patrzyłem z kokpitu wahadłowca na kopułę Domu, ledwie widoczną wśród tumanów 
szalejącej śnieżycy. Małe czerwone lampy sygnalizacyjne błyskały na powierzchni kopuły 
oraz wznoszących się ponad nią antenach.
     Betancore leciał w milczeniu, skoncentrowany i skupiony. Zdjął z dłoni skórzane 
rękawiczki, by glaviańskie obwody neuralne wbudowane w nad-garstki i czubki jego palców 
stykały się bezpośrednio z przekaźnikami im-pulsów na drążku sterowniczym. 
     Aemos siedział w tylnej kabinie, studiując sterty dokumentów. Dwaj samodzielni 
wielozadaniowi serwitorzy oczekiwali na rozkazy w ładowni. Mieliśmy na pokładzie pięć 
takich mechanoidów. Dwa z nich były pozba-wionymi kończyn stacjonarnymi tworami 
obsługującymi wieżyczki strze-leckie. Ostatni, wysoce wyspecjalizowany model zwany przez 
nas Uclidem, nigdy nie opuszczał swego stanowiska w sekcji napędowej.
     Lowink, mój astropata, drzemał w swojej kabinie, podłączony do szere-gu instrumentów 
komunikacyjnych, gotowy do natychmiastowego nadania dowolnej wiadomości.
     Okryta prześcieradłem Vibben spoczywała na podłodze swej kajuty.
     Betancore obniżył wysokość kierując wahadłowiec w stronę Słonecznego Domu. Po 
wymianie radiowych komunikatów między pilotem i lokalnym centrum kontroli lotów w 
kopule otworzył się wielki właz wlotowy. Z jego głębi wystrzeliła oślepiająco jaskrawa 
poświata. Betancore opuścił na szyby kokpitu pokrywy antyoślepiaczy i wleciał do środka.
     Wewnętrzna powierzchnia kopuły pokryta była lustrami. Zasilana plaz-mową energią 
gigantyczna bateria energetyczna płonęła tuż pod sklepieniem kopuły zalewając jaskrawym 
blaskiem widoczne w dole miasto. Budowle sprawiały wrażenie wykonanych ze szkła.
     Wylądowaliśmy na wielkiej metalowej platformie liczącej blisko dwa-dzieścia hektarów, 
górującej ponad miastem. Jej powierzchnia lśniła równie oślepiająco jak lustrzane ściany 
kopuły. Masywni jednozadaniowi serwito-rzy przeciągnęli wahadłowiec do jednego z 
wydzielonych miejsc postojo-wych, gdzie inne modele mechanoidów przygotowywały już 
pompy paliwo-we i narzędzia diagnostyczne. Betancore nie cierpiał, gdy ktoś obcy dotykał 
jego statku, toteż wydał Modo i Nilquitowi, naszym niezależnym serwito-rom, polecenie 
samodzielnego wykonania drobnych napraw i odprawienia miejscowych pomocników. 
Słyszałem jak obaj zaczęli krążyć wzdłuż kadłu-ba z warczeniem serwomotorów i sykiem 
hydraulicznych siłowników, wymieniając dziesiątki wierszy kodu maszynowego między sobą 
i pracują-cym w sekcji napędowej Uclidem.
     Aemos zaproponował wynajęcie mieszkań w mieście, ale odrzuciłem ten pomysł. 
Platforma startowa w zupełności mi wystarczała dla celów noclegu. Wahadłowiec był 
dostatecznie duży, by zapewnić wypoczynek całemu zespołowi. Zdarzało nam się spędzać na 
jego pokładzie całe tygodnie czy nawet miesiące.

17

     Zszedłem do malutkiej kabiny Lowinka znajdującej się tuż pod kokpi-tem, obudziłem go 
stanowczo. Nie znaliśmy się jeszcze zbyt dobrze: mój poprzedni astropata zmarł sześć 
tygodni temu próbując złamać zaszyfro-waną kodem Chaosu wiadomość.
     Lowink był młodym człowiekiem o niezdrowego koloru skórze opinają-cej ciasno kościstą 
sylwetkę. Jego ciało zaczynało zdradzać pierwsze efekty mentalnego wyniszczenia. 
Chromowane gniazda interfejsów błyszczały na gładko ogolonej czaszce, pokrywały niczym 
ślady po ospie przedramiona. Kiedy podszedł do drzwi, część podpiętych kabli powlokła się 
za nim po podłodze. Każdy z przewodów oznaczony był niewielką plakietką i biegł do 
kompleksowego komunikatora zajmującego jedną ze ścian kabiny. Cały pokój obiegały 
tysiące wijących się niczym węże kabli, ale Lowink instynktownie rozpoznawał 
przeznaczenie każdego z nich i potrafił podłą-czyć się do potrzebnego mu w danej chwili 
urządzenia w przeciągu kilku se-kund. W pomieszczeniu unosił się wszechobecny zapach 
ludzkiego potu i korzennych trociczek.
 - Mistrzu – powiedział. Jego usta były wąską różową linią w bladej twarzy, a jedno oko 
mrużył nieświadomie w sposób nadający mu pozory pewnego  siebie człowieka, choć w 
rzeczywistości był nieśmiały.
 - Bądź tak uprzejmy i wyślij wiadomość dla Regal Akwitane.

     Regal był statkiem Wolnej Floty wynajętym przez nas w celu przewie-zienia wahadłowca 
na Hubris. Kupiecka jednostka czekała teraz na orbicie, gotowa do wykonania następnego 
skoku w Osnowę.
 - Przekaż mistrzowi kupieckiemu Golkwinowi moje wyrazy szacunku i po-informuj go, ze 
zostajemy tu dłużej. Może podjąć dalszą podróż, nie ma ta-kiej potrzeby, byśmy marnotrawili 
jego czas. Pobędziemy tutaj tydzień, może dłużej. Podziękuj mu za współpracę i przekaż 
nadzieję, że być może spotkamy się jeszcze w przyszłości.
     Lowink skinął głową.
 - Wyślę to natychmiast.
 - Potem będę miał dla ciebie następne zadanie. Skontaktuj się z główną Enklawą 
Astropathicusu na Hubrisie i zażądaj udostępnienia pełnego wyka-zu wszystkich 
zarejestrowanych transmisji transorbitalnych z okresu ostat-nich sześciu tygodni. Również 
komunikatów nadanych przez nielicencjono-wane źródła. Wyciągnij wszystko, co tylko 
zdołasz. Nie zaszkodzić chyba wspomnieć, że o informacje te ubiega się imperialny 
inkwizytor. Wątpię, by miejscowi astropaci chcieli się narazić na zarzut ukrywania przed 
pracowni-kiem Inkwizycji istotnych danych.
     Ukłonił się ponownie.
 - Czy będziesz sobie życzył seansu mentalnego, mistrzu ?
 - Teraz nie, ale być może w niedługiej przyszłości. Poinformuję cię o tym z odpowiednim 
wyprzedzeniem.
 - Czy to wszystko, mistrzu ?
 - Tak, Lowink – odwróciłem się w kierunku wyjścia.
 - Mistrzu... – urwał na moment – Czy to prawda, że kobieta Vibben nie żyje ?
 - Tak, Lowink.
 - Ach. Zauważyłem, że zrobiło się cicho – zamknął drzwi.
     Jego komentarz nie zawierał w sobie cienia złośliwości. Wiedziałem, co miał na myśli, 
chociaż moje własne zdolności mentalne przy nim sprawiały wręcz dziecinne wrażenie. Lores 
Vibben posiadała talent psioniczny i kiedy przebywała w naszym towarzystwie, 
wyczuwaliśmy delikatny subtelny szum w aurze otoczenia, generowany przez jej młody 
żywiołowy umysł.

*  *  *  *  *

18

     Odnalazłem Betancore na zewnątrz statku. Stał w cieniu jednego ze skrzydeł wahadłowca, 
gapiąc się pod nogi i paląc skręta z liści lho. Nie popierałem nigdy korzystania z narkotyków, 
ale nic nie powiedziałem na ten widok. W ciągu ostatnich lat Midas oczyścił swój organizm z 
toksyn. Kiedy spotkałem go po raz pierwszy, był pozornie beznadziejnym przy-padkiem 
uzależnienia od obscury.
 - Cholernie jasne miejsce – wymamrotał mrużąc oczy.
 - Typowa reakcja. Mają do przeżycia jedenaście miesięcy ciągłej nocy, dla-tego oświetlają to 
miejsce w sposób przekraczający wszelkie zdrowo-rozsądkowe normy.
 - Mają tu podział doby na cykl dzienny i nocny ?
 - Nie sądzę.
 - Nic dziwnego, że sprawiają wrażenie pomyleńców. Ekstremalne światło, ekstremalna 
ciemność, ekstremalne zmiany otoczenia zewnętrznego. Ich zegar biologiczny musi ulegać 
ciągłemu przestrojeniu.
     Pokiwałem głową. Przebywając na zewnątrz zaczynałem ulegać depresji na myśl o tym, że 
atramentowa noc nie ma końca. Teraz podobne uczucie wzbudzała we mnie świadomość 
niekończącego się dnia pod lustrzaną ko-pułą. W swoim raporcie Aemos wspomniał, że świat 
ten został nazwany przez kolonistów Hubrisem po trwającej siedemdziesiąt lat terrańskich 
podróży, która zakończyła się odkryciem błędów w zapisach sond rozpoz-nawczych. 
Pozbawiony regularnej orbity wokół swego słońca świat trwał w cyklicznym stanie 
przejściowym pomiędzy upalnym sezonem letnim i okresem wielomiesięcznej zimowej nocy. 
Pomimo tych ekstremalnych anomalii osadnicy postanowili wylądować na Hubrisie, 
wykorzystując metody kriogeniczne w sposób, który po upływie wielu lat stał się inte-gralną 
częścią ich kultury. W mojej prywatnej opinii popełnili błąd.
     Nie przybyłem tu jednak w celu krytykowania lokalnej kultury.
 - Zauważyłeś coś ciekawego ? – zapytałem Betancore.
     Machnął ze zniechęceniem ręką.
 - Nie mają teraz zbyt wielu gości. Handel praktycznie zamarł, kiedy cały świat pogrążył się 
we śnie.
 - Dlatego właśnie Eyclone uznał tę planetę za bezbronną.
 - Tak. Większość statków na platformie należy do miejscowych. Z części korzystają 
Strażnicy, reszta dokuje tu na czas Uśpienia. Oprócz nas naliczy-łem jeszcze trzy inne obce 
jednostki. Dwa kupieckie klipry i jeden prywat-ny ścigacz.
 - Popytaj trochę wokół. Spróbuj dowiedzieć się, do kogo należą i czego ten ktoś tutaj szuka.
 - Jasne.

 - Prom Eyclone, ten, który zestrzeliłeś. Mógł lecieć stąd ?

     Pilot wciągnął w płuca dawkę narkotycznego dymu i potrząsnął głową.
 - Albo z orbity albo z prywatnej lokalizacji. Lowink przechwycił wysyłane przez załogę 
komunikaty przeznaczone dla Eyclone.
 - Przejrzę je niedługo. Lecz jeśli przyleciał z orbity ? Eyclone wciąż jesz-- Nie martw się o 
to, już sprawdziłem. Jeśli ktoś był na orbicie, dawno znik-nął nawet się nie żegnając.
 - Dużo bym dał za wiedzę o tym jak ten sukinsyn się tutaj dostał i jak stąd zamierzał uciec.
 - Dowiem się tego – odparł Betancore ciskając niedopałek pod nogi. Zgniótł go obcasem 
buta. Wiedziałem, że mówi ze śmiertelną powagą.
 - Co z Vibben ? – zapytał.
 - Czy wiesz, jakie były jej ostatnie życzenia ? Nigdy mi nic na ten temat nie mówiła. Czy 
chciała, by jej ciało odesłać na Tornish w celu pochówku ?
 - Zrobiłbyś to ?
 - Gdyby tego chciała. A chciała ?
 - Nie mam pojęcia, Eisenhorn. Mnie też nigdy o tym nie wspomniała.

19

 - Trzeba będzie przejrzeć jej prywatne rzeczy, być może zostawiła jakiś testament lub 
pośmiertne instrukcje. Zrobisz to ?
 - Chętnie – odparł.

*  *  *  *  *

     Byłem zmęczony. Spędziłem godzinę w towarzystwie Aemosa w jego zawalonym 
książkami i holograficznymi dyskami pokoju, przygotowując raport dla Carpela. Umieściłem 
w nim wszystkie podstawowe informacje, starannie usuwając z treści rzeczy, o których nie 
powinien był wiedzieć. Kazałem Aemosowi przejrzeć lokalne kodeksy prawa, by 
przygotować się na ewentualne formalne zarzuty Carpela. Niespecjalnie się martwiłem taką 
możliwością, bo też i byłem całkowicie nietykalny dla przedstawicieli lokalnego wymiaru 
sprawiedliwości, ale chciałem uzyskać pewność. Ama-lathianie dumni są z tego, że pracują 
wewnątrz imperialnych struktur spo-łecznych, nie obok nich. Lub ponad, jak to miewają w 
zwyczaju czynić monodominanci. Chciałem mieć Carpela i innych wysokich rangą dostoj-
ników Hubrisu po swojej stronie w trakcie tego śledztwa.
     Kiedy ukończyłem raport, udałem się do swego pokoju. Przystanąłem na chwilę pod 
drzwiami kabiny Vibben, wszedłem do środka i delikatnie wło-żyłem Scipio w jej 
skrzyżowane na piersiach dłonie. Zasłoniłem całunem nieruchome ciało. Broń należała do 
niej, spełniła swe zadanie. Zasłużyła sobie na to, by spocząć na wieczność wraz z tą kobietą.

*  *  *  *  *

     Po raz pierwszy od sześciu lat nie śnił mi się Eyclone. Śniłem o bez-kresnej ciemności i 
odległym światełku, które uparcie nie chciało zgasnąć. Wyczuwałem coś mrocznego w tym 
świetle. Nonsensowne stwierdzenie, zdaję sobie z tego sprawę, jednakże tylko w ten sposób 
potrafię wyrazić swe wrażenie. Podejrzewałem, że jest ono zwiastunem jakiejś nieznanej mi 
prawdy, niosącej złowieszcze przesłanie. Dostrzegałem rozbłyski przywo-dzące na myśl 
błyskawice, tańczące na obrzeżach mojej świadomości. Ujrzałem przystojnego mężczyznę o 
pozbawionych wyrazu oczach, nie pustych jak oczy pomocników Eyclone, tylko dziwnie 
odległych, jakby spoglądających na mnie z kosmicznie odległego miejsca. 
     Mężczyzna uśmiechał się do mnie.
     Wtedy nie miałem jeszcze najmniejszego pojęcia, kim on jest.

*  *  *  *  *

     Udałem się do Carpela następnego dnia w południe. W Słonecznym Domu co prawda 
wiecznie panowało południe, jednak tym razem był to chronometryczny środek dnia. Do tego 
czasu Lowink, Aegis i Betancore przynieśli mi nowe informacje.
     Ogoliłem się i ubrałem na czarno. Wyjątkiem w moim stroju była tylko brązowa kurtka z 
łuskowatej skóry. Na szyi powiesiłem łańcuszek z inkwi-zytorską rozetą. Nie zamierzałem 
pozwalać Carpelowi na żadne polityczne gierki.
     W towarzystwie Aemosa zjechałem z platformy startowej na poziom mieszkalny Domu, 
korzystając w tym celu z windy pasażerskiej. Na dole czekali już na nas odziani w 
jaskrawożółte szaty Strażnicy. Pomimo jaskra-wego światła kąpiącego w białym blasku całe 
miasto wciąż dzierżyli zapa-lone latarnie. Nasze postacie rzucały krótkie cienie na płyty 
chodnika, który pokonaliśmy w drodze do podstawionej limuzyny. Była to potężna bestia o 
chromowanych zderzakach i otwartej kabinie, przystrojona chorągiewkami w barwach 
hubrisjańskiej arystokracji. Za umieszczonym na środku wozu fotelem kierowcy znajdowały 
się cztery rzędy obitych skórą siedzeń. 

20

     Przemierzaliśmy ulice miasta tocząc się szybko na ośmiu szerokich opo-aa
nach limuzyny. Bulwary były szerokie i co tu dużo ukrywać – jaskrawo oświetlone. Po obu 
stronach jezdni pokryte warstwą szkła frontony budyn-ków wznosiły się wysoko w górę ku 
płonącej na sztucznym niebie plazmo-wej baterii, przywodząc na myśl kwiaty wysuwające się 
w kierunku słonecznego światła. Rozmieszczone co trzydzieści metrów uliczne latarnie paliły 
się jasnym blaskiem.
     Ruch uliczny nie należał do szczególnie natężonych, a na chodnikach kręciło się zaledwie 
kilka tysięcy mieszkańców. Zauważyłem, że wielu z nich nosi żółte jedwabne szarfy. 
Girlandy żółtych kwiatów zwisały z każdej ulicznej latarni.
 - Kwiaty ? – zapytałem.
 - Z hydroponicznych farm w habitacie siódmym – wyjaśnił jeden ze Straż-ników.
 - Co symbolizują ?
 - Żałobę.
 - Podobnie jak szarfy – wyszeptał mi do ucha Aemos – Wydarzenia ostat-niej nocy to wielka 
tragedia dla tego świata. Żółć jest ich świętym kolorem. Wydaje mi się, że lokalna religia 
opiera się na kulcie solarnym.
 - Imperator utożsamiany ze słońcem ?
 - Coś w tym rodzaju. Tutaj rzecz jasna przybrało to ekstremalny poziom, z wiadomych 
przyczyn.
     Siedziba Strażników mieściła się w centrum miasta. Była to szklana wie-życa 
ornamentowana płaskorzeźbami prezentującymi tarczę słoneczną z wkomponowanym w nią 
emblematem dwugłowego orła. Tuż obok wzno-siła się kaplica Eklezjarchii i kilka budynków 
należących do imperialnego Administratum. Zdziwiłem się na widok ich czarnych, 
wykonanych z ka-mienia ścian, całkowicie pozbawionych okien. Najwyraźniej pracujący tu 
przedstawiciele mocarstwa podobnie jak ja mieli kłopoty z przystosowa-niem się do 
ustawicznego blasku sztucznego słońca.
     Po przejściu pod szklanym portykiem weszliśmy do głównej sali gma-chu. Pomieszczenie 
pełne było ludzi. Większość z nich nosiła żółte unifor-my Strażników, część szaty lokalnych 
dygnitarzy i techmagosów, była też spora grupa urzędników i serwitorów. Sala przypominała 
rozmiarami imperialną kaplicę, jej dach wykonano ze złotego szkła osadzonego na ramie z 
czarnego metalu. Złocista poświata przenikała do wnętrza auli. Szliśmy po szerokim czarnym 
dywanie z wyhaftowanymi emblematami słonecznej tarczy.
 - Inkwizytor Eisenhorn ! – zaanonsował mnie jeden z członków eskorty posługując się w tym 
celu małym megafonem. W sali zapadła cisza i oczy wszystkich zebranych skupiły się na 
mojej postaci. Wielki Strażnik Carpel spoczywał na antygrawitacyjnym tronie ozdobionym 
wstęgami pergami-nów. Jaskrawo świecąca lampa jarzyła się na wysięgniku ponad jego 
głową. Ruchomy mebel ruszył w mym kierunku poprzez rozstępujący się tłum.
 - Wielki Strażniku – ukłoniłem się kurtuazyjnie.
 - Wszyscy umarli – poinformował mnie natychmiast – Dwanaście tysięcy sto czterdzieści 
dwie ofiary. Grobowiec Dwa-Dwanaście jest wymarły. Nikt nie przeżył szoku wyjścia z 
hibernacji.
 - Pragnę przekazać swe szczere kondolencje, Wielki Strażniku.
     Sala eksplodowała wrzawą rozwścieczonych głosów, krzyczących coś, gwiżdżących, 
pohukujących gniewnie.
 - Kondolencje ? Twoje przeklęte kondolencje ?! – Carpel wrzasnął ponad zgiełkiem tłumu – 
Znacząca część naszej arystokratycznej kasty umiera jed-nej nocy, a ty próbujesz nas 
uspokoić kondolencjami ?!
 - To wszystko, co mogę ofiarować, Wielki Strażniku – czułem jak Aemos drży nerwowo u 
mojego boku, notując w swoim podręcznym notesie infor-macje o wyglądzie zebranych, 

21

lokalnej modzie, sposobie wysławiania się... wszystkim co mogło odwrócić jego uwagę od 
nieuniknionej konfrontacji.
 - To nie wystarczy ! – warknął młody człowiek stojący przy mnie. Należał bez wątpienia do 
młodszej części tutejszej szlachty. Jego skóra miała dziw-nie blady, wilgotny wygląd, a kiedy 
ruszył w mym kierunku, Strażnicy po-chwycili go ratując przed upadkiem.
 - Kim jesteś, panie ? – zapytałem.
 - Vernall Maypell, dziedzic kantonu Dallowen ! – jeżeli oczekiwał, że na dźwięk tego tytułu 
padnę na kolana, srodze się rozczarował.
 - Ze względu na powagę tego tragicznego wydarzenia obudziliśmy ze stanu uśpienia część 
naszych możnowładców – oświadczył Carpel – Brat czci-godnego Maypella i jego dwie żony 
zmarły w Grobowcu Dwa-Dwanaście.
     Zatem blada skóra była symptomem zapaści pohibernacyjnej. Dostrzeg-łem w tłumie 
około pięćdziesięciu osób zdradzających podobne objawy wyczerpania. Odwróciłem się w 
stronę Maypella.
 - Wasza godność, raz jeszcze pragnę przekazać kondolencje.
     Maypell omal nie pękł rozerwany atakiem wściekłości.
 - Twoja arogancja budzi mój wstręt, obcoświatowcu ! Sprowadziłeś tego potwora na nasz 
świat, walczyłeś z nim w naszym najdroższym sanktu-arium, w prywatnej wojnie 
wyniszczyłeś chlubę społeczeństwa Hubrisu, a teraz zamierzasz...  - Milcz ! – użyłem mocy. 
Nie dbałem o konsekwencje tego czynu. May-pell zamarł w bezruchu z otwartymi ustami, 
reszta sali pogrążyła się w głębokiej ciszy – Przybyłem tu, by was ocalić i pokrzyżować plany 
Eyclo-ne. Gdyby nie wysiłki moje i moich towarzyszy, ten zbrodniarz mógł otwo-rzyć więcej 
hibernacyjnych grobowców. Nie złamałem żadnych waszych praw. Przez cały czas 
kierowałem się lokalnymi procedurami. Co ma oznaczać zarzut, jakobym sprowadził tego 
potwora tutaj ?
 - Poczyniliśmy pewne rozpoznanie – oświadczyła starsza kobieta. Podob-nie jak Maypell 
zdradzała objawy choroby pohibernacyjnej. Siedziała na fotelu dźwiganym przez czterech 
serwitorów 
 - Jakie rozpoznanie ?
 - Ten długi zatarg z mordercą Eyclone. Ile to już czasu, pięć lat ?
 - Sześć, pani.
 - Zatem sześć. Zapędziłeś go tutaj. Zaszczułeś. Sprowadziłeś na Hubris tak jak to zarzucił 
czcigodny Maypell.
 - W jaki sposób ?
 - Nie zarejestrowaliśmy w granicach systemu obecności żadnego statku od dwudziestu dni, 
żadnego z wyjątkiem twego, inkwizytorze Eisenhorn – wy-jaśnił Carpel rozkładając na 
kolanach jakieś dokumenty – Regal Akwitane. Ten statek musiał przywieźć go tutaj tak samo 
jak ciebie, byście na naszym świecie mogli dokończyć swą prywatną wojnę. Na naszych 
trupach. Czy wybrałeś Hubris ze względu na jego oddalenie od reszty okolicznych ko-lonii ? 
Czy okazał się idealny do wyrównania wieloletnich porachunków ze względu na wygodną dla 
takich poczynań niekończącą się noc ?
     Poczułem rosnący gniew i z trudem go pohamowałem.
 - Aemos ?
     Savant stał za mną mrucząc nieustannie pod nosem.
 - I co oznaczają te wtopione w szkło wstęgi ? Czy te tafle są opancerzone ? Wsporniki i filary 
przypominają stylem okres wczesnego gothicu, ale...
 - Aemos ! Raport !
     Otrząsnął się i podał mi wyjęty z torby elektroniczny notes.
 - Przeczytaj to, Carpel. Przeczytaj to bardzo dokładnie – podałem notes dostojnikowi, po 
czym cofnąłem raptownie rękę, zanim zdążył go zabrać z mej dłoni – A może lepiej odczytam 

22

go na głos całej zebranej tu widowni ? Może to odpowiedni moment, by wyjaśnić, jak w 
ostatniej chwili zdobyłem wieści o podróży Eyclone na Hubris ? Uzyskałem te informacje 
wyłącznie dzięki złamaniu szyfrowanego przekazu mentalnego nadanego przez Eyclo-ne dwa 
miesiące temu. Przekazu, który zabił mojego astropatę w trakcie próby rozszyfrowania jego 
zawartości !
 - Inkwizytorze, ja... – zaczął Carpel.
     Podniosłem notes wysoko w górę, by wszyscy mogli dostrzec pulsujące na jego ekranie 
linijki tekstu, po czym za pomocą przycisków zacząłem przewijać zawartość prezentowanego 
raportu.
 - A co powiecie o tym ? To dowody dokumentujące fakt, iż Eyclone plano-wał zbrodnię na 
Hubrisie od ponad roku ! A tutaj znajdują się informacje zgromadzone przez mój zespół 
ostatniej nocy. Niezidentyfikowany statek kosmiczny wszedł na orbitę planety, po czym ją 
opuścił, trzy dni temu. Przywiózł tutaj Eyclone i jego kult, a wasze służby monitoringu 
planetarne-go i Strażnicy nawet go nie zauważyli ! A może lepiej postudiować zapis 
transmisji astropatycznych zarejestrowanych przez waszą Enklawę i zigno-rowanych pomimo 
ich nieznanego źródła ? - cisnąłem notes w ręce Carpela. Setki zszokowanych oczu gapiły się 
na mnie w milczeniu.
 - Wystawiliście się niczym na tacy, a on to wykorzystał. Nie próbujcie mnie o nic oskarżać z 
wyjątkiem zarzutu spóźnienia się na miejsce zbrodni. Raz jeszcze pozostaje mi zapewnić 
wszystkich zabranych, że szczerze ubolewam nad tragedią, która miała tu miejsce.
 - A jeśli następnym razem znów poważycie się na konfrontację z imperial-nym inkwizytorem 
– dodałem – postarajcie się okazać nieco więcej szacun-ku. Potrafię wiele zrozumieć i 
wybaczyć, ponieważ wiem, że większość złych słów powodowana jest waszym gniewem i 
szokiem, niemniej jednak moja cierpliwość nie jest nieograniczona... lecz nie moje 
kompetencje.
     Odwróciłem się w stronę Carpela.
 - Czy teraz, Wielki Strażniku, możemy porozmawiać ? Prywatnie, tak jak o to uprzednio 
zabiegałem.

*  *  *  *  *

     Udaliśmy się w ślad za latającym tronem Carpela do jego gabinetu, pozostawiając za sobą 
szepczący ze wzburzeniem i grozą tłum. Tylko jeden członek świty dygnitarza podążył za 
nami, wysoki jasnowłosy mężczyzna w ciemnobrązowym mundurze, którego nie potrafiłem 
rozpoznać. Ochroniarz, uznałem w końcu. 
     Carpel opuścił tron na dywan i przywołał ruchem dłoni panel kontrolny, wysuwający się 
na żądanie z pobliskiej szklanej ściany. Nacisnął kilka przy-cisków i część lamp w 
pomieszczeniu litościwie przygasła. Tym gestem dał mi do zrozumienia, że zostanę 
potraktowany z właściwą powagą.
     Machnął ręką zapraszając mnie do zajęcia miejsca na pobliskim krześle. Aemos przystanął 
w półmroku za moimi plecami. Mężczyzna w brązowym mundurze zajął miejsce przy oknie 
obserwując nas bez słowa.
 - Co nastąpi teraz ? – zapytał Carpel.
 - Oczekuję waszej całkowitej współpracy na czas śledztwa jakie zamierzam tu 
przeprowadzić.
 - Sprawa jest przecież zamknięta – powiedział mężczyzna w mundurze.
     Nie odrywałem wzroku od oczu Carpela.
 - Oczekuję dobrej woli w naszej kooperacji. Eyclone może nie żyć, ale on był tylko 
czubkiem długiego ostrza, nadal niezwykle niebezpiecznego.
 - O czym pan mówi ? – parsknął mundurowy.

23

     Wciąż nie poświęciłem mu nawet krótkiego spojrzenia. Przewiercając wzrokiem Carpela 
oświadczyłem:
 - Jeżeli on odezwie się ponownie bez uprzedniego przedstawienia swej toż-samości, wyrzucę 
go za okno. I nie zamierzam okna wcześniej otwierać.
 - To oficer śledczy Fischig, Adeptus Arbites. Poprosiłem o jego obecność w trakcie naszej 
rozmowy.
     Przyjrzałem się uważnie człowiekowi w brązowym uniformie. Był silnie zbudowanym 
mężczyzną z siateczką różowych szram szpecących okolice mlecznobiałego oka. Ze względu 
na zdrową skórę i jasne włosy w pierwszej chwili uznałem go za młodzieńca, teraz jednak 
spostrzegłem swój błąd. Był w co najmniej tym samym wieku co ja.
 - Oficerze śledczy – wstałem i skłoniłem się lekko.
 - Inkwizytorze – odpowiedział tym samym gestem – Moje pytanie pozosta-je aktualne.
     Usiadłem z powrotem na krześle.
 - Murdin Eyclone był realizatorem operacyjnym. Niezwykle błyskotliwym, oddanym sprawie 
człowiekiem, jednym z najniebezpieczniejszych w mej karierze. Upolowanie takiej zdobyczy 
w większości przypadków potrafi unicestwić jej diabelskie plany. Jak mniemam, podobne 
wnioski potrafi pan sformułować na podstawie własnych doświadczeń.
 - Nazwał go pan realizatorem operacyjnym.
 - Tutaj tkwiło źródło największego zagrożenia ze strony tego człowieka. Wierzył, że najlepiej 
przysłuży się swym bluźnierczym władcom oferując pomoc i usługi tajemnym sektom i 
kultom potrzebującym wsparcia. Nigdy nie poczynił żadnych specyficznych paktów i aktów 
oddania wybranej z Czterech Potęg. Poświęcał się wyłącznie realizacji planów stworzonych 
przez innych. Jego operacja na Hubrisie jest elementem zaawansowanej akcji będącej 
pomysłem innych ludzi. Zginął, a jego plany zostały pokrzy-żowane i za to powinniśmy być 
wdzięczni losowi. Moja misja jednak tutaj się nie kończy. Muszę po nici kończącej się na 
Eyclone, jego ludziach i wszelkich skrawkach informacji pozostawionych przez niego na 
Hubrisie dotrzeć do okrytych tajemnicą zleceniodawców tej zbrodni.
 - W tym celu żądasz pełnej współpracy władz Hubrisu ? – zapytał Carpel.
 - Władz, mieszkańców, lokalnych autorytetów, ciebie samego... To misja najwyższej wagi. 
Czy chcesz odmówić pomocy ?
 - Nie, sir, nie zamierzam ! – zastrzegł się pośpiesznie dygnitarz.
 - Doskonale.
     Carpel podał mi masywną odznakę w postaci złotej tarczy słonecznej. Była ciężka i stara, 
osadzona w oprawce z wyprawionej czarnej skóry.
 - Ta legitymacja zapewni ci wszelką pomoc, jakiej zażądasz. Posiadasz me pełnomocnictwa. 
Wypełnij swe obowiązki gruntownie i szybko. W zamian żądam dwóch przysług.
 - Jakich ?
 - Chcę wglądu we wszystkie uzyskane podczas śledztwa materiały. I wy-razisz zgodę na to, 
by oficer śledczy towarzyszył twemu zespołowi.
 - Pracuję własnym trybem...
 - Fischig potrafi otwierać drzwi i rozwiązywać języki, których nie pokona nawet rządowa 
odznaka. Potraktuj go jako lokalnego przewodnika.
     A także twoje oczy i uszy, dodałem w myślach. Zdawałem sobie jednak sprawę z 
ogromnej presji politycznej, pod jaką znajdował się Carpel, presji wywieranej na nim przez 
żądnych pomsty arystokratów.
 - Będę zaszczycony wsparciem z jego strony.
 - Gdzie najpierw ? – zapytał Fischig prosto z mostu, z drapieżnym gryma-sem na twarzy. 
Ależ oni pożądają krwi, pomyślałem. Chcieli dopaść za wszelką cenę winowajców zbrodni 
lub przynajmniej partycypować w suk-cesach mojego zespołu, by móc rzucić coś 
czekającemu niecierpliwie na wyniki establishmentowi. Wiedzieli, że za kilka miesięcy reszta 

24

obudzonej ze stanu wielomiesięcznej śpiączki społeczności rozliczy ich z postępów śledztwa. 
Nie znalazłem powodów, dla których miałbym ich za to potępiać.
 - Wpierw prosektorium – odparłem.

*  *  *  *  *

     Eyclone sprawiał wrażenie śpiącego. Jego głowa została owinięta w niemal komicznie 
wyglądający plastikowy worek zakrywający śmiertelną aa ranę. Rysy twarzy były spokojne, 
szpecił ją jedynie niewielki siniak przy ustach.
     Leżał na kamiennym postumencie w lodowatych podziemiach Arbites Prosektorium. Jego 
towarzysze spoczywali wokół, na podobnych numero-wanych postumentach. Byli to ci zabici, 
którzy nie odnieśli zbyt znaczących obrażeń. Złożone pod jedną ze ścian plastikowe worki 
zawierające brejo-watą substancję skrywały w swych wnętrzach szczątki morderców rozerwa-
nych na platformie startowej ogniem broni pokładowej wahadłowca.
     Prosektorium rozświetlała zimna błękitna poświata jarzeniowych lamp, a pokryte warstwą 
szronu wentylatory tłoczyły do wnętrza sali mroźne powietrze wprost zza kopuły 
Słonecznego Domu. Przed zejściem do tych podziemi Fischig zaopatrzył nas wszystkich w 
ogrzewane kombinezony.
     Zaskoczyła mnie widoczna dbałość o odpowiednie zabezpieczenie zwłok oraz fakt, że nikt 
ich nie dotknął, zgodnie z moim nakazem. Pomimo pozornej prostoty tego zalecenia już 
nieraz w przeszłości wchodziłem w zatargi z niecierpliwymi chirurgami żądnymi 
natychmiastowego przepro-wadzenia sekcji.
     Głównym intendentem prosektorium okazała się niska kobieta około sześćdziesiątki o 
nazwisku Tutrone. Na starym i znoszonym ogrzewanym kombinezonie nosiła czerwony 
plastikowy fartuch. W jednym jej oczodole błyszczał metalicznie optyczny implant, w grzbiet 
prawej dłoni miała wbudowany zestaw lśniących zimno ostrzy i miniaturową piłę tarczową. 
 - Zrobiłam wszystko zgodnie z pańskimi instrukcjami – oświadczyła pro-wadząc nas w dół 
spiralnych schodów – Muszę zastrzec, że jest to niezgodne z naszymi procedurami. Przepisy 
nakazują wykonanie badań po-śmiertnych w jak najszybszym terminie, przynajmniej 
obdukcji zewnętrznej.
 - Dziękuję za wyrozumiałość, intendentko. Nie zajmę ci wiele czasu, potem będziesz mogła 
dopełnić protokołu.
     Założyłem chirurgiczne rękawice i zacząłem krążyć wokół blisko dwu-dziestu ciał 
dyktując uwagi i komentarze chodzącemu za mną Aemosowi. W rzeczy samej oględziny 
zmarłych niewiele przyniosły efektów. Na pod-stawie budowy ciała oraz pigmentu 
zidentyfikowałem kilku z nich jako obcoświatowców, ale żaden ze złożonych w kostnicy 
trupów nie miał doku-mentów ani podskórnych identyfikatorów. Nawet ich ubrania były 
czyste – ktoś rozmyślnie spruł wszystkie metki i naszywki. Mógłbym co prawda wszcząć 
osobne badania mające na podstawie składu chemicznego materiału zidentyfikować 
producenta odzieży, ale oznaczałoby to gigantyczne marno-trawstwo środków i czasu.
     Na dwóch ciałach znalazłem świeże blizny zdradzające niedawne usu-nięcie 
wszczepionych pod skórę ofiar identyfikatorów. Znakowanie takie nie leżało w zwyczaju 
lokalnej społeczności, toteż uznałem, że obaj mężczyźni pochodzą spoza Hubrisu. Ale skąd ? 
Setki imperialnych światów powszech-nie stosowały tego rodzaju identyfikatory, a ich 
noszenie było normalnie akceptowanym standardem. Ja sam posiadałem taki wszczep przez 
kilka lat dzieciństwa, przed przybyciem Czarnej Arki, która zmieniła me życie.
     Jedno z ciał miało na ramionach ślady po poparzeniu, niezbyt głębokie, ale rozległe.
 - Ktoś użył palnika termicznego w celu usunięcia gangsterskich tatuaży – oświadczył Aemos.
     Miał rację. Śledztwo nadal tkwiło w martwym punkcie.

25

     Spojrzałem na Eyclone – obiekt, w którym pokładałem największe na-dzieje. Z pomocą 
Tutrone rozebrałem denata do naga odkładając na bok roz-cięte ubranie, równie anonimowe 
jak ubiory jego współpracowników. Prze-wróciliśmy ciało na bok szukając... szukając 
czegokolwiek.
 - Tutaj ! – powiedział Fischig pochylając się do przodu. Wskazał niewielki tatuaż powyżej 
lewego pośladka.
- Serafin z Laoacusu. Stary symbol Chaosu. Eyclone zrobił ten tatuaż dwadzieścia lat temu 
dla uczczenia swych byłych zleceniodawców. Stary kult, stara sprawa. Nie ma związku z 
naszym dochodzeniem.
     Fischig spojrzał na mnie podejrzliwie.
 - Znasz tak dobrze tajemnice jego ciała ?
 - Posiadam odpowiednie źródła informacji – odparłem. Nie chciałem wda-wać się w bolesne 
wyjaśnienia. Eamanda, jedna z moich pierwszych współ-pracownic, genialna, piękna, 
wytrwała. To ona zdobyła dla mnie tę wiedzę. Od pięciu lat przebywała w azylu dla 
obłąkanych. W ostatnim przesłanym mi raporcie znajdowała się informacja, że pomimo 
ścisłej opieki zdołała własnoręcznie odgryźć i skonsumować swoje palce.
 - Znakował się ? – zapytał Fischig – Pracując dla każdego nowego kultu tatuował sobie na 
skórze symbol lojalności wobec zleceniodawcy ?
     Oficer mógł mieć rację. Dlaczego sam o tym nie pomyślałem ? Zaczęliś-my drobiazgowo 
badać ciało znajdując przynajmniej sześć wypalonych blizn świadczących o usunięciu starych 
tatuaży. Za lewym uchem odkry-liśmy pasek srebra wszyty pod skórę w formie Buboe 
Chaotica. 
 - To ? – zapytała Tutrone odgarniając chirurgicznym ostrzem włosy denata, by nie zasłaniały 
wszywki.
 - Stare, podobnie jak reszta.

     Cofnąłem się kilka kroków od postumentu i zacząłem analizować gorącz-kowo przebieg 
niedawnych wydarzeń. Kiedy zabijałem Eyclone, ten pró-bował coś zdjąć z pasa, a 
przynajmniej takie wrażenie sprawiał swymi chaotycznymi ruchami.
 - Jego rzeczy osobiste ?
     Leżały na blacie metalowego stolika obok postumentu. Laserowy pisto-let, miniaturowy 
komunikator, wykładana macicą perłową skrzyneczka zawierająca sześć tub obscury i 
zapalniczkę, karta kredytowa, zapasowe baterie do broni, plastikowy klucz. Oraz pas z 
czterema kieszonkami.
     Zacząłem opróżniać je po kolei: trochę lokalnych monet, malutki lasero-wy nożyk, trzy 
paski wysokokalorycznej pasty do żucia, stalowy obcinacz do paznokci, płynna obscura w 
strzykawce, mały notes elektroniczny. Po  którą z tych rzeczy mógł sięgać w obliczu 
nieuniknionej śmierci ? Nóż ? Zbyt mały i nieporęczny przeciwko napastnikowi 
wpychającemu lufę swej broni do gardła ofiary. Niemniej, Eyclone działał w desperacji.
     Ale dlaczego nie sięgnął wówczas po tkwiący w kaburze pistolet ?
     Może notes ? Podniosłem go i włączyłem, ale urządzenie zażądało poda-nia kodu dostępu. 
Notes mógł skrywać w swym wnętrzu najrozmaitsze mroczne sekrety, jednakże raczej nie po 
niego wyciągnąłby rękę człowiek znajdujący się na krawędzi śmierci.
 - Ślady nakłuć wzdłuż ramion – Tutrone kontynuowała oględziny zwłok. Nakłucia nie 
wzbudziły mego zaskoczenia zważywszy na zasoby narko-tyków odkryte w kieszeniach 
denata.
 - Żadnych pierścieni ? Bransolet ? Kolczyków ?
 - Nie.
     Wyjąłem plastikowy worek z szuflady biurka i wsypałem do niego wszystkie osobiste 
przedmioty Eyclone. 

26

 - Zamierzasz to zabrać inkwizytorze ? – zapytała Tutrone podnosząc wzrok znad trupa.
 - Oczywiście.
 - Musiałeś go bardzo nienawidzić, prawda ? – odezwał się nagle Fischig.
 - Co ?
     Stał oparty o postument, ze skrzyżowanymi na piersiach rękami. 
 - Był zdany na twoją łaskę i wiedziałeś doskonale, że w jego umyśle kryje się mnóstwo 
tajemnic, a mimo to rozwaliłeś mu czaszkę. Nie mam zastrze-żeń moralnych w kwestii 
usankcjonowanego zabijania, ale wiem doskonale, czym jest marnotrawstwo ołowiu. Czy to 
efekt wściekłości ?
 - Jestem inkwizytorem. Nie kieruję się w działaniu wściekłością.
 - Czym zatem ?
     Jego cyniczny ton zaczynał mi działać na nerwy.
 - Nie masz najmniejszego pojęcia o tym, jak niebezpieczny był ten człowiek. Nie 
zamierzałem dać mu żadnej szansy.
 - Jak dla mnie, nie wygląda na specjalnie groźnego – odparł Fischig mie-rząc wzrokiem 
trupa.
 - Mam coś ! – oświadczyła Tutrone. Podeszliśmy do niej pośpiesznie. Pracowała lewą ręką, 
dzierżącą kilka ostrzy i próbników, jej cybernetyczne palce poruszały się w sposób 
przywodzący na myśl złożone z wielu stawów odnogi insekta.
 - Palec wskazujący lewej dłoni. Jest nienaturalnie ciężki i sztywny – podświetliła palec 
niewielkim skanerem.
 - Ceramitowy paznokieć. Sztuczny. Wszczep.
 - Co jest w środku ?
- Nie wiem. Zakłócony odczyt. Może jest... o, tutaj jest... miniaturowy zatrzask otwierający. 
Potrzebuję czegoś do jego podważenia.
     Zmieniła ustawienia swej cyberdłoni i wysunęła z zasobnika podłużne metalowe 
narzędzie. Narzędzie przypominające...
     ...obcinacz do paznokci.
 - Cofnąć się ! Cofnąć się ! – wrzasnąłem.
     Zbyt późno. Tutrone nacisnęła zatrzask. Fałszywy paznokieć odskoczył do tyłu i coś 
wypadło z pustej komory wewnątrz sztucznego palca. Srebrny robak przypominający 
dżdżownicę śmignął w powietrzu niczym zerwany naszyjnik.
 - Gdzie to poleciało ?!
 - Nie wiem – krzyknąłem wpychając ręką za siebie Aemosa i Tutrone – Fischig, widzisz to ?
 - Gdzieś tutaj – odpowiedział wyszarpując z kabury matowoczarny automa-tyczny pistolet. 
     Sięgnąłem do własnej kabury i wtedy sobie przypomniałem, że oddałem broń ciału 
Vibben. Chwyciłem leżący na stoliku chirurgiczny nóż.
     Robak wślizgnął się z powrotem w obszar podłogi rozświetlony poświatą lamp. Mierzył 
teraz dobry metr długości, a jego korpus miał kilka centy-metrów grubości. Nie miałem 
pojęcia, jakiego rodzaju plugawa technologia odpowiadała za tak szybko rozrost stwora. Ciało 
robaka składało się z segmentowanego metalu, a pozbawiona oczu głowa była w zasadzie 
wielką paszczą najeżoną ostrymi jak brzytwa kłami.
     Tutrone krzyknęła, kiedy to coś rzuciło się w naszą stronę. Przycisnąłem a

ją do posadzki i metaliczna smuga przeleciała nad naszymi głowami tra-fiając prosto 

w ciało innego denata leżące na pobliskim postumencie. Roz-legł się przerażający odgłos 
mlaskania i trzasku kości, po czym robal znik-nął pod skórą zabitego.
     Martwe ciało trzęsło się konwulsyjnie i miotało, ponad postumentem wyrosła mgiełka 
rozdartej tkanki i drobin zakrzepłej krwi. Robak przegryzł się przez zwłoki i spadł na 
posadzkę po drugiej stronie postumentu. Sekundę później Fischig otworzył ogień i kilkoma 
pociskami strącił zmasakrowanego trupa na podłogę. Robaka dawno już tam nie było.

27

- Mechanizm aktywowany przez dotknięcie – wymruczał Aemos – Bardzo dyskretny, 
prawdopodobnie produkt obcej rasy. Broń strażnicza z wbudo-wanym systemem zwiększania 
masy działającym w kontakcie z powietrzem lub po ręcznej aktywacji, polująca w oparciu o 
rejestrator dźwięku...
 - Więc zamknij się ! – rozkazałem. Wepchnąłem savanta i Tutrone do rogu pomieszczania, 
po czym ruszyłem wraz z Fischigiem wzdłuż postumentów, rozglądając się uważnie wokół.
     Robak pojawił się znowu. Niemal mnie dopadł, zanim zdążyłem po-chwycić wzrokiem 
srebrzysty błysk metalu. W ułamku sekundy pojąłem, że właśnie taką śmierć gotował mi 
Eyclone. Tego stwora zamierzał uwolnić ze schowka na lądowisku Grobowca Dwa-
Dwanaście.
     To mój gniew pozbawił go wtedy ostatniej szansy przeżycia. Pchnąłem przed siebie ręką i 
ostrze noża trafiło prosto w rozwartą paszczękę robaka. Impet zderzenia ze stworem zwalił 
mnie z nóg. Dwumetrowa już bestia z ciężkiego metalu miotała się szaleńczo na końcu mego 
noża niczym żywy bicz.
     Nad głową gwizdnęły mi pociski. Fischig próbował trafić robaka z pisto-letu.
 - Zabijesz mnie ! – wrzasnąłem.
 - Trzymaj to ! 
     Z przerażającym metalicznym chrzęstem robak zaczął rozgryzać ostrze i rękojeść noża 
przysuwając się w kierunku mojej dłoni.
     Tutrone wyrosła nade mną, wspólnymi siłami powlekliśmy wijącego się stwora w stronę 
pustego postumentu. Włączyła tarczową piłę wbudowaną w jej cyberdłoń i przeciągnęła 
wirującym ostrzem po lśniącym karku robaka. 
     Odcięty odwłok wciąż rzucał się spazmatycznie. Intendentka chwyciła go i wrzuciła z 
odrazą do pełnego kwasu zbiornika, odpowiedzialnego za usuwanie organicznych śmieci. 
Sycząca głowa stwora cały czas gryząca resztki noża powędrowała do kadzi w ślad za resztą 
bestii.
     Staliśmy w czwórkę przy zbiorniku obserwując rozpuszczający się srebrzysty metal.
     Spojrzałem kątem oka na Tutrone i Fischiga.
 - Już wiem, kogo z was nie chciałbym mieć za przeciwnika – wymru-czałem.
     Intendentka roześmiała się cicho. Fischig nic nie powiedział.

*  *  *  *  *

     - Co to było ? – zapytał mnie Aemos, kiedy wiozący nas ślizgacz mknął ulicami w 
kierunku komendy Adeptus Arbites.
 - Więcej potrafiłbyś wydedukować niż usłyszeć ode mnie – odparłem – Bez wątpienia dar 
wręczony Eyclone przez jego władców.
 - Jacy władcy tworzą takie rzeczy ?
 - Potężni, Aemosie. Ci najgorsi.

*  *  *  *  *

     Nasza wizyta w spartańskich biurach Arbites nie trwała długo. Na moje żądanie Fischig 
wezwał do gabinetu Magosa Palestemesa, najwyższego przełożonego techmagów 
zajmujących się kriogeniką. 
     Magos rzucił okiem na pojemnik ustawiony w centrum pokoju.
 - Nie mam pojęcia, co to takiego – oświadczył.
 - Dziękuję, to wszystko – podziękowałem mu szybko i odwróciłem się do Fischiga – Proszę 
natychmiast odesłać ten obiekt na pokład mojego statku.
 - To jest kluczowy dowód... – zaczął protestować.

28

 - Dla kogo pracujesz, Fischig ?
 - Dla Imperatora.
 - Im szybciej zaczniesz go z mną utożsamiać, tym mniej błędów popełnisz. Wykonaj 
polecenie.

*  *  *  *  *

     Hadam Bonz czekał na nas w pokoju przesłuchań. Został rozebrany do naga, ale Fischig 
zapewnił mnie, że w jego ubraniu nie znaleziono żadnych istotnych przedmiotów.
     Bonz był najemnikiem obezwładnionym przez mnie w komorze krioge-neratora, jedynym 
członkiem zespołu Eyclone, który przeżył dramatyczną aa
     
noc. Jego twarz opuchła po moim ciosie. Pilnującym go funkcjonariuszom podał jedynie swe 
personalia.
     Wszedłem do celi wraz z Fischigiem i Aemosem. Pomieszczenie było niewielkie, o 
kamiennych ścianach. Przerażony Bonz siedział przykuty kaj-dankami do metalowego 
krzesła.
     Miał wszelkie powody ku temu, by czuć przerażenie.
 - Opowiedz mi o Murdinie Eyclone – zażądałem.
 - O kim ? – mentalne więzy Eyclone przestały już działać, w oczach więź-nia ponownie 
pojawiły się ślady emocji. Wyglądał na zmieszanego, naj-wyraźniej nie rozumiał pytania.
 - Zatem opowiedz mi o ostatniej rzeczy, którą pamiętasz.
 - Byłem na Thracian Primaris. To mój dom. Jestem ładowaczem w dokach. Szedłem do 
knajpy z przyjacielem. To wszystko, co pamiętam.
 - Przyjacielem ?
 - Nadzorcą dokerów Wynem Eddonem. Byliśmy chyba trochę pijani.
 - Czy Eddon wspominał ci o Eyclone ?
 - Nie. Posłuchaj, gdzie ja jestem ? Te skurwiele nie chcą mi nic powiedzieć. O co mnie 
oskarżacie ?     Uśmiechnąłem się złowieszczo.
 - Na początek o zamach na moje życie.
 - A kim ty jesteś ?
 - Imperialnym inkwizytorem.
    W ułamku chwili bez reszty stracił nad sobą panowanie. Krzyczał, pła-kał, błagał o litość, 
zasypywał nas potokiem całkowicie bezużytecznych in-formacji. 
     Od początku pewien byłem, że nic z niego nie wyciągniemy. Ogłupiony mesmerycznie 
niewolnik, wybrany ze względu na swoje przymioty fizycz-ne, nic nie pamiętający. Mimo to 
przez dwie godziny kontynuowaliśmy przesłuchanie. Fischig powoli opuszczał dźwignię 
wentylatora tłoczącego do celi mroźne powietrze z zewnątrz Słonecznego Domu. Ukryci w 
ogrze-wanych kombinezonach, powtarzaliśmy raz za razem te same pytania.
     Kiedy ciało Bonza przymarzło do metalowego stołka, wiedziałem już, że dalsze 
wypytywanie nie ma sensu.
 - Ogrzejcie go i dobrze nakarmcie – polecił Fischig swym podwładnym wychodząc z celi – 
Wyrok śmierci zostanie wykonany o świcie.
     Nie zapytałem, czy termin ten jest związany z cyklem dziennym w har-monogramie 
Arbites czy też egzekucja miała się odbyć dopiero za sześć miesięcy, o świcie pierwszego 
dnia Odwilży.
     Było mi to obojętne.

*  *  *  *  *

29

     Fischig pozostawił nas samych sobie, toteż wspólnie z Aemosem zjadłem obiad w małym 
bistro położonym niemal dokładnie pod wiszącą u szczytu kopuły plazmową baterią. Jedzenie 
było pozbawione smaku, ponieważ pochodziło z odmrożonych racji żywnościowych, ale 
przynajmniej było gorące. Małe fontanny tworzyły migotliwe ściany wokół lokalu, dzięki 
czemu promienie sztucznego słońca tworzyły w jego wnętrzu plątaninę tęczowych pasm 
powietrza. W tym żałobnym dniu nikt oprócz nas nie posilał się w pustym bistro.
     Aemos miał dobry humor. Gadał bez przerwy analizując na głos wszelkie potencjalne 
możliwości rozwoju śledztwa. Oprócz irytującego charakteru savant posiadał też genialny 
umysł. Konsumował rybę z ryżem studiując jednocześnie ekran włączonego notesu.
 - Przyjrzyjmy się długościom transmisji Eyclone namierzonych przez Lowinka, nadanych z 
Hubrisa i tutaj przyjętych.
 - Wszystkie są zakodowane. Lowink nie złamał jeszcze szyfru.
- Tak, tak, ale popatrz na czas ich nadawania. Ta dla przykładu... osiem sekund... to ze statku 
na orbicie... czas jej nadania pokrywa się idealnie z przewidywanym okresem pobytu na 
orbicie tajemniczego statku Eyclone. Ale tutaj... w czasie walk ostatniej nocy. Transmisja 
trwająca dwanaście i pół minuty. Musi pochodzić z innego systemu.
     Nabiłem na widelec podłużny kawałek mięsa i podniosłem jedzenie do ust. Nigdy 
wcześniej nie poświęcałem uwagi szczegółom związanym z astropatycznymi transmisjami.
 - Dwanaście i pół, jesteś pewien ?
 - Lowink to potwierdził.
 - Co zatem daje nam znajomość czasu transmisji ?
     Aemos uśmiechnął się widząc rosnące zadowolenie na mej twarzy.
 - Trzy światy. Wszystkie położone między jedenastoma, a piętnastoma minutami transferu 
astropatycznego na Hubris. Thracian Primaris, Kobalt II i Gudrun.
     Thracian Primaris nie budziło mego zaskoczenia. W tym miejscu podjęliśmy trop Eyclone, 
stamtąd przylecieliśmy na Hubris. Tam też, zgodnie z zeznaniami Bonza, zbrodniarz 
zwerbował przynajmniej część swych pomocników.
 - Kobalt się nie liczy, już sprawdziłem. To mała imperialna stacja moni-aaaa

toringu. Ale Gudrun...

 - Pierwszoliniowy świat kupiecki. Stara kultura, stare rody...
- Stare trucizny – dokończył z uśmiechem Aemos. Otarłem rękawem usta. 
- Czy możemy uzyskać większą pewność ? - Czy możemy uzyskać większą pewność ?
 - Lowink nad tym pracuje. Kiedy już złamiemy szyfr, będziemy wiedzieli.
 - Gudrun – wymruczałem do siebie samego.
    Tkwiący w mym uchu komunikator pisnął cichutko. Zgłosił się Betan-core.
 - Słyszeliście kiedyś o czymś zwącym się Pontius ?
 - Nie. Dlaczego pytasz ?
 - Ja też nie słyszałem, ale Lowink odczytał część starych transmisji. Kilka tygodni przed 
przylotem Eyclone ktoś nadał wiadomości z identycznego źródła do lokacji w Słonecznym 
Domu. Ich treść w zasadzie ogranicza się do informacji o planowanym przesłaniu Pontiusa. 
Mnóstwo niejasności i niedomówień w tekście. 
- Znasz tę lokację ?
- A jak myślisz, po co nas zatrudniasz ? Promenada Odwilży 12011, pod zachodnią częścią 
kopuły. Dzielnica dla zamożniejszej grupy społeczeństwa. Arystokratyczna enklawa.
 - Jakieś nazwiska ?
 - Nie, byli bardzo ostrożni w tej kwestii.
 - Już ruszamy.
     Wstaliśmy pośpiesznie od stołu. W wejściu tkwił nieruchomo Fischig. Miał na sobie 
kamizelkę przeciwodłamkową, opancerzony karapaks i ciężki hełm Arbites z przysłaniającą 
twarz przyłbicą. Muszę przyznać, że swym wyglądem robił należne wrażenie.

30

 - Wybiera się pan gdzieś beze mnie, inkwizytorze ?
 - Mówiąc szczerze, właśnie zamierzałem cię poszukać. Zabierz nas na Pro-menadę Odwilży.

Rozdział IV

Szaleńcza podróż przez Słoneczny Dom.
Promenada Odwilży 12011.
Przesłuchanie Saemona Crotesa.

     Najzamożniejsi Hubryci posiadają zimowe pałace na zachodnich krańcach Słonecznego 
Domu. Oficer śledczy Fischig wyjaśnił nam, że w ten sposób celebrują zarówno światłość jak 
i mrok. W wystających poza kopułę ścianach jaskrawo oświetlonych domów znajdują się 
chronione przesuw-nymi płytami okna, pozwalające kontemplować pogrążony w ciemności 
długiej nocy krajobraz planety. Aemos zasugerował mi, że zwyczaj ten bez wątpienia posiada 
religijne korzenie.
     Fischig wyłączył pokładowy system nawigacyjny ślizgacza i zwiększył pułap lotu 
śmigając ponad ulicznymi korkami. Ciężki antygrawitacyjny po-jazd mknął między 
szklanymi wieżycami budynków kierując się na zachód.
     Jestem pewien, że oficer umyślnie prowadził w tak karkołomny sposób.
     Przypięty pasami do tylnego fotela Aemos zamknął oczy i mamrotał coś płaczliwie pod 
nosem. Siedziałem z przodu, w kokpicie, obok Fischiga. Kątem oka dostrzegałem drapieżny 
uśmieszek na jego ustach, ledwie wi-doczny spod dolnej krawędzi przyłbicy hełmu. 
     Ślizgacz był standardowym imperialnym modelem w barwach matowego brązu, zdobiły 
go emblematy w postaci solarnej tarczy oraz insygnia Arbites i numer ewidencyjny na ogonie. 
Solidnie opancerzony pojazd poruszał się niezgrabnie i opornie, antygrawitacyjny napęd z 
trudem utrzymywał go w powietrzu. Przed moim fotelem wisiał na obrotowym zaczepie 
ciężki bolter. Rozglądając się wokół dostrzegłem rząd automatycznych strzelb tkwiących w 
stojaku za tylnymi fotelami.
 - Daj mi jedną z nich ! – krzyknąłem ponad świstem powietrza i rykiem motorów.
 - Co ?
 - Potrzebuję broni !
     Fischig skinął głową i wstukał kod na małym panelu wbudowanym w szczyt drążka 
sterowego. Przeźroczysta płyta chroniąca stojak przez dostę-pem ze strony niepożądanych 
osób rozsunęła się natychmiast. 
 - Weź sobie jedną !
     Aemos podał mi strzelbę. Zacząłem ładować do komory naboje. 

*  *  *  *  *

     Promenada Odwilży wyrosła przed nami znienacka – konstrukcja tara-sów i luksusowych 
apartamentów o ścianach ze szkła oraz ceramitu, wbudo-wana bezpośrednio w krzywiznę 
kopuły. Lecieliśmy teraz nisko nad pięk-nymi ogrodami, podmuch powietrza kołysał 
wierzchołkami palm i ozdob-nych krzewów.
     Fischig pociągnął za jedną z dźwigni i rotory ślizgacza zmieniły tryb pracy opuszczając 
pojazd na szeroką platformę parkingową, jakieś osiem pięter nad poziomem miasta. 
     Wyskoczył z kokpitu sprawdzając swoją strzelbę. Ruszyłem za nim.
 - Zostań w środku – poleciłem Aemosowi. Nie potrzebował dalszej zachęty.
 - Jaki adres ? – zapytał Fischig.
 - 12011.

31

     Pobiegliśmy wzdłuż platformy przeskakując kwietniki i niskie barierki. 
     Budynek 12011 miał przeszklony fronton, do środka prowadziły wielkie drzwi wykonane 
z lustrzanych płyt. Fischig podniósł ostrzegawczo dłoń i wyjął z kieszonki na pasie monetę. 
Cisnął ją w powietrze ponad chodnik prowadzący do drzwi. W ułamku sekund dziewięć 
wystrzelonych z różnych miejsc wiązek lasera rozbiło monetę na atomy.
     Fischig włączył swój komunikator.
 - Oficer śledczy Fischig do centrum kontroli Arbites, odbiór.
 - Słucham, oficerze śledczy.
 - Podłączcie się do centralki domu 12011 na Promenadzie Odwilży i zgaście automatyczne 
systemy obronne. W trybie natychmiastowym.
     Chwila ciszy.
 - Autoryzacja potwierdzona.
     Fischig zrobił krok do przodu. Złapałem go za ramię, po czym rzuciłem w stronę drzwi 
własnym pieniążkiem.
     Moneta odbiła się dwa razy od bazaltowego tarasu i znieruchomiała.
 - Wolałem się upewnić – wyjaśniłem.
     Podkradliśmy się z obu stron lustrzanych drzwi. Fischig spróbował je pchnąć, ale nawet 
nie drgnęły. Cofnął się kilka kroków do tyłu, najwyraźniej zdecydowany rozbić je strzałami z 
broni palnej.
 - To armapleks – syknąłem stukając knykciami w powierzchnię lustrzanej płyty – Nie bądź 
głupcem.

     Sięgnąłem po noszony przy sobie worek z drobiazgami Eyclone i zaczą-łem 

grzebać w nim szukając laserowego nożyka. Natrafiłem palcami na plastikowy klucz.
     Szanse niewielkie, lecz cóż szkodzi spróbować – jak mawiał mój mentor, inkwizytor 
Hapshant.
     Wsunąłem klucz do zamka i drzwi pojechały w górę przesuwając się na metalowych 
szynach.
     Zastygliśmy w bezruchu. Z głębi budynku dobiegał zapach egzotycznych aromatów i 
dźwięki symfonicznej muzyki.
 - Adeptus Arbites ! Przedstawcie swoją tożsamość ! – krzyknął Fischig, a wbudowany w jego 
hełm wzmacniacz spotęgował wezwanie.
     Mieszkańcy domu niemal natychmiast na nie odpowiedzieli. 
     Serie z broni automatycznej zerwały jedną z prowadnic drzwiowych, rozwaliły kilka donic 
z kwiatami stojących na tarasie i ścięły maszt sygna-lizacyjny na platformie lądowiska.
 - Zróbmy to po waszemu ! – wrzasnął Fischig i padł na brzuch strzelając w otwór wejściowy 
do budynku ze swej strzelby. Huk śrutowego automatu był ogłuszający.
     Wdrapałem się po rynnie na balkon na drugim piętrze, przewieszona przez ramię strzelba 
obijała mi się o plecy. W dole słyszałem wściekłą kano-nadę.
     Wpadłem przez zakryte draperią drzwi balkonowe do sypialni.
     W pokoju było gorąco i ciemno, wszędzie królował kolor czerwieni. Z ukrytych głośników 
płynęła łagodna muzyka. Pościel na łóżku leżała w nie-ładzie. W jednym rogu, na kredensie, 
stał przenośny komunikator. Podesz-łem do niego studiując panel kontrolny. Echo 
wystrzałów Fischiga i jego przeciwników dobiegało z dolnego piętra niczym dźwięk odległej 
burzy.
     Dziewczyna wybiegła z bocznego pomieszczenia, prawdopodobnie ła-zienki, krzyknęła ze 
strachu na mój widok. Była naga, toteż natychmiast sięgnęła po leżące w zasięgu jej ręki 
prześcieradło.
     Wymierzyłem w nią lufę strzelby.
 - Ilu was jest ?
     Zakrztusiła się i potrząsnęła głową.

32

 - Inkwizycja – wysyczałem – Ilu was jest ?
     Zaczęła chlipać i kręcić ponownie głową.
 - Zostań tutaj. Wejdź pod łóżko, jeżeli możesz.
     W sąsiednim pomieszczeniu usłyszałem jakieś hałasy. Ktoś wołał głośno czyjeś imię.
 - Nie odpowiadaj – rozkazałem płaczącej dziewczynie.
     Podkradłem się ostrożnie do niedomkniętych drzwi łazienki. Sączyło się zza nich światło i 
kłęby wodnej pary, powietrze przesycał zapach olejków do kąpieli. Wołanie ucichło.
     Był przezorny, muszę mi to przyznać. Nie rzucił się bezmyślnie do przo-du strzelając do 
wszystkiego, co się rusza.
     Stojąc obok framugi pchnąłem lekko lufą strzelby drzwi. Niemal zaraz pięć kul przebiło z 
hukiem drewnianą płytę.
     Padłem na kolana i posłałem trzy pociski w szczelinę między drzwiami i framugą.
 - Inkwizycja ! Rzuć broń !
     Dwie kolejne kule przedziurawiły powierzchnię drzwi.
     Odtoczyłem się od wejścia do łazienki i stanąłem na ugiętych nogach mierząc w drzwi ze 
strzelby.
 - Wyjdź stamtąd ! – zawołałem używając mentalnego nacisku.
     Wielki wytatuowany nagi mężczyzna wytoczył się z łazienki. Połowa jego twarzy była 
ogolona, drugą połowę pokrywała biała warstwa kremu. W jednej ręce wciąż ściskał 
automatyczny pistolet Tronsvasse HP.
 - Rzuć broń na podłogę – poleciłem.
     Zawahał się jakby moja moc nie zdołała nim do końca zawładnąć. Żelaz-na wola godna 
uznania, pomyślałem. Nie mogłem zaryzykować.
     Lufa pistoletu zaczynała się już podnosić w moją stronę, gdy wypaliłem mu prosto w 
częściowo ogoloną twarz posyłając drgające ciało z powrotem do łazienki.
     Dziewczyna wciąż klęczała naga za skrajem łóżka, drżąc konwulsyjnie. Zaskoczył mnie 
nieco fakt, że nie wyskoczyła z kryjówki na dźwięk mego mentalnego rozkazu. Obróciłem się 
na pięcie w jej kierunku.
 - Jak się nazywasz ?
 - Lise B.
 - Pełna tożsamość ! – warknąłem. Nie koncentrowałem na niej uwagi, ale czułem coś 
dziwnego w tej kobiecie. W jej aurze. W jej tonie.
 - Alizebeth Bequin ! Dziewczyna do towarzystwa ! Pracuję w Słonecznym Domu od czterech 
Uśpień !
 - Co tutaj robisz ?
 - Zapłacili z góry ! Chcieli się zabawić ! Och, bogowie... – głos jej się zała-mał, usiadła na 
łóżku.
- Ubierz się. Zostań tutaj. Będę chciał z tobą porozmawiać.
     Podszedłem do drzwi wyjściowych pokoju i spojrzałem za próg. W dole a

wiodących na parter schodów migały płomienie wylotowe broni. Ponad kanonadą górowały 
ludzkie krzyki.
     Widząc w progu moją sylwetkę ktoś zaczął biec w górę schodów.
 - Wylk ! Wylk ! Znaleźli nas ! Zna... – na moment przed zdemaskowaniem mej prawdziwej 
tożsamości powaliłem oszołomionego człowieka kolbą broni. Spadł z piętra niczym worek 
kamieni.
     Dwa pociski wbiły się w ścianę pokoju tuż przy futrynie. Cofnąłem się z powrotem do 
wnętrza łazienki ściskając kurczowo strzelbę. 

33

     Kolejne pociski przebiły ścianę nad łóżkiem. Bequin krzyknęła przeraź-liwie i wślizgnęła 
się za mebel. Odpowiedziałem ogniem wyrywając dwie wielkie dziury w drzwiach 
wejściowych.
     Dwaj mężczyźni wpadli do sypialni, zdeterminowani i ogarnięci szaleń-stwem bitewnej 
gorączki. Ubrani byli w lekkie stroje. Jeden trzymał lasero-wy pistolet, drugi automatyczny 
karabin.
     Zabiłem posiadacza lasera jednym śrutowym ładunkiem, który cisnął je-go ciało na ścianę 
sypialni. Facet z karabinem zaczął strzelać ogniem ciąg-łym, szatkując kulami pościel łóżka. 
Rzuciłem się na podłogę pośród desz-czu podartego materiału, rozbitych luster i rozłupanych 
kawałków drewna.
     Tocząc się po podłodze desperacko szukałem osłony.
     Mój niedoszły zabójca przewrócił się twarzą do przodu, prosto na łóżko. Dziewczyna 
wyciągnęła z podstawy jego karku ostrze długiego noża.
 - Uratowałam ci życie – oświadczyła – To stawia mnie w lepszym świetle, prawda ?

*  *  *  *  *

     Kazałem jej pozostać w sypialni i z przestraszonego wyrazu twarzy po-jąłem, że zastosuje 
się bez sprzeciwu do otrzymanego polecenia.
     Wszedłem na szczyt schodów. Piętro niżej panowała cisza. 
 - Fischig ? – rzuciłem do komunikatora.
 - Zejdź – odparł krótko.
     Kręte schody prowadziły w dół do rozległego pomieszczenia. W powiet-rzu wciąż unosiły 
się kłęby gęstego dymu, uciekające na zewnątrz przez uchylone lustrzane drzwi wyjściowe. 
Sztuczne światło dzienne Słonecznego Domu sączyło się przez drzwi w przeciwnym 
kierunku, tworząc w zady-mionym pokoju migotliwą siateczkę promieni. Przeciwną ścianę 
sali stano-wiła segmentowana pokrywa będąca bez wątpienia przesuwaną kurtyną. Jej 
uruchomienie odsłoniłoby widoczną za pancernymi oknami zimową pano-ramę Hubrisu.
     Dziesiątki pocisków zdemolowały całkowicie ekskluzywny wystrój po-mieszczenia. W 
różnych miejscach podłogi leżało nieruchomo pięć ciał. Fischig sadowił właśnie szóstego 
mężczyznę na wysokim fotelu z poręcza-mi. Więzień, postrzelony w prawe ramię, krzyczał z 
bólu i jęczał. Fischig przykuł go do mebla.
 - Co na górze ? – zapytał nie podnosząc wzroku.
 - Czysto – odparłem obchodząc pomieszczenie, oglądając zwłoki i porzu-cone w nieładzie 
przedmioty.
 - Znam niektórych z nich – oświadczył śledczy – Tych dwóch przy oknie. Miejscowi, 
laboranci niskiego stopnia. Ciążyła na nich długa lista zarzutów kryminalnych.
 - Wynajęte mięśniaki.
 - Ulubiona taktyka twojego Eyclone. Reszta pochodzi spoza świata.
 - Znalazłeś ich dokumenty ?
 - Nie, to tylko przeczucie. Żaden z nich nie ma identyfikatorów i papierów.
 - Co z tym ? – podszedłem do skutego więźnia. Mężczyzna kaszlał i jęczał, przewracał 
oczami. O ile nie korzystał z podnoszących siłę narkotyków lub ukrytych wszczepów 
bojowym, nie można go było zaliczyć do kategorii najemnych mięśni. Był starszy wiekiem, 
chudy, o pomarszczonej twarzy.
 - Nie zabiłbyś kogoś takiego z miejsca, prawda ? – zapytałem Fischiga. Oficer uśmiechnął się 
lekko zadowolony z mojego spostrzeżenia.
 - Ja... ja mam prawa ! – wyrzucił z siebie więzień.
 - Znajdujesz się w mocy Inkwizycji – pouczyłem go zimnym tonem - Nie posiadasz żadnych 
praw.

34

     Umilkł przestraszony.
 - Obcoświatowiec – zauważył Fischig. Podniosłem pytająco brew.
 - Akcent – dodał.
     Sam nigdy bym tego nie zauważył. Oto jeden z powodów, dla których staram się zawsze 
zatrudniać na czas śledztw miejscowych, nawet takich potencjalnych mącicieli jak oficer 
śledczy Fischig. Moja praca wiąże się z podróżami na różne światy, to zaś oznacza kontakty z 
różnymi kulturami. Nieznaczne różnice dialektów czy slangów wciąż uchodzą mej uwadze, 
ale Fischig wyłapał to od razu. I prawdopodobnie miał rację. Jeśli to był przy-wódca grupy, 
jeden z poruczników Eyclone, bez wątpienia musiał pocho-dzić z innego świata.
 - Jak się nazywasz ? – zapytałem.
 - Nie będę odpowiadał.

- Więc nie będziemy opatrywać twojej rany.

     Potrząsnął głową. Rana była poważna i wyraźnie cierpiał z jej powodu, ale stawiał opór. 
Zyskałem pewność, że człowiek ten musiał przewodzić rozbitej grupie spiskowców. Nie drżał 
już i nie jęczał. Bez wątpienia wpra-wił się w mentalny trans łagodzący ból, pewnie 
wyuczony przez Eyclone.
 - Psioniczne sztuczki niewiele ci pomogą – oświadczyłem – Jestem w tej kwestii znacznie 
lepszy od ciebie.
 - Pieprz się.
     Spojrzałem z ukosa na Fischiga.
 - Odsuń się nieco – słysząc polecenie zrobił kilka kroków do tyłu.
 - Powiedz mi, jak się nazywasz – zażądałem używając mocy. Człowiek na fotelu drgnął 
spazmatycznie.
 - Saemon Crotes – wysapał.
 - Godwyn Fischig – wyrzucił z siebie oficer śledczy. Zaczerwienił się sły-sząc własne słowa i 
odszedł pośpiesznie w odległy kąt pokoju.
 - Dobrze, Saemonie Crotesie, skąd pochodzisz ? – zapytałem ponownie, tym razem nie 
ubiegając się już do mentalnego nacisku. Z doświadczenia wiedziałem, że wolę ofiary 
zmiękcza dostatecznie mocno pierwszy cios.
 - Thracian Primaris.
 - Co tutaj robiłeś ?
 - Jestem przedstawicielem handlowym Gildii Kupieckiej Sinesias.
     Nazwa ta nie była mi obca. Gildia Sinesias należała do największych organizacji 
kupieckich w sektorze, posiadała placówki na ponad setce impe-rialnych światów i spore 
wpływy wśród lokalnej arystokracji. Do niej też należał, zgodnie z informacjami udzielonymi 
mi rano przez Betancore, jeden z kupieckich kliprów parkujących w Słonecznym Domu.
 - Jaka misja sprowadziła cię na Hubris ?
 - Standardowe zadanie. Przedstawicielstwo handlowe.
 - W czasie Uśpienia ?
 - Handel nigdy nie zamiera całkowicie. Długoterminowe kontrakty zawarte z władzami tego 
świata wymagają regularnych osobistych wizyt.
 - Czy w razie takiej konieczności Gildia potwierdzi twe zeznania ?
 - Oczywiście.
     Zacząłem okrążać fotel więźnia.
 - Co sprowadziło cię tutaj, do tych prywatnych apartamentów ?
 - Zostałem zaproszony.
 - Przez kogo ?
 - Nambera Wylka, miejscowego kupca. Zaprosił mnie na uroczystość pół-metka Uśpienia. 
 - Mieszkanie jest zarejestrowane na Nambera Wylka – dodał Fischig – To rzeczywiście 
tutejszy kupiec. Ma czystą kartotekę.

35

 - Co z Eyclone ? – zapytałem Crotesa spoglądając mu w oczy. Dostrzegłem w nich błysk 
strachu.
 - Z kim ?
 - Z Murdinem Eyclone. Twoim prawdziwym zleceniodawcą. Nie każ mi powtarzać tego 
pytania.
 - Nie znam żadnego Eyclone ! – w jego zaprzeczeniu nie wychwyciłem fałszu. Lecz mógł nie 
znać Eyclone pod jego prawdziwymi personaliami.
     Przyniosłem sobie drugie krzesło i usiadłem naprzeciw więźnia.
 - W twojej opowieści pełno jest nieścisłości. Zostałeś znaleziony w towa-rzystwie 
spiskowców powiązanych z planetarną konspiracją, obciążonych zarzutem masowego 
ludobójstwa. Możemy kontynuować to przesłuchanie w znacznie mniej komfortowych 
warunkach, możesz też jednak zyskać mą przychylność dzięki uczciwej kooperacji.
 - Ja... nie wiem, co... co powiedzieć...
 - Cokolwiek wiesz. Na początek może coś o Pontiusie ?
     Na twarzy więźnia pojawił się dziwny grymas. Poruszył szczęką próbu-jąc coś 
powiedzieć. Zadrżał. Rozległ się miękki trzask i głowa Crotesa opad-ła bezwładnie na jego 
pierś.
 - Tronie Światła ! – wrzasnął zszokowany Fischig.
 - Cholera – dodałem podnosząc za brodę głowę kupca. Nie żył. Eyclone asekurował się 
pozostawiając w ciałach swych współpracowników ukryte pułapki, aktywowane mentalnie 
przez nieświadomą zagrożenia ofiarę. Sło-wo „Pontius” bez wątpienia było takim właśnie 
aktywatorem.
 - Samobójstwo. Zaprogramowane psionicznie.
 - Więc niczego się nie dowiedzieliśmy ?
 - Nie wiemy ? Czyżbyś nie słuchał ? Na początek wiemy, że Pontius to ich najczujniej 
strzeżony sekret. 
 - To powiedz mi coś o nim.
     Właśnie zamierzałem zwieść go wykrętną odpowiedzią, gdy ceramitowa kurtyna chroniąca 
pokój przed upiornym mrozem Hubrisu wyleciała w powietrze. Ukryte ładunki eksplodowały 
równocześnie i szczątki pokrywy wyleciały w mrok zimowej nocy. Siła wybuchu rzuciła 
nami o podłogę.
     Milisekundę później roztrzaskane drobiny pancernego szkła wpadły z powrotem do pokoju 
niesione potwornym pędem śnieżycy szalejącej na zewnątrz – bilion malutkich i ostrych jak 
brzytwa igiełek.

Rozdział V

Odkryty trop.
Glawowie z Gudrun.
Nieoczekiwane towarzystwo.

     Ogłuszony wybuchem, zdążyłem złapać Fischiga za ramię i pchnąć go na taras przed 
budynkiem. Przetoczyliśmy się w ostatniej chwili pod opa-dającymi z góry awaryjnymi 
drzwiami, osadzonymi w szynach wewnątrz ściany. Leżeliśmy na plecach, dyszący ciężko i 
na wpół oślepieni, a gorące światło sztucznego słońca ogrzewało nasze przenicowane 
lodowatym doty-kiem zimy ciała.
     We wszystkich rezydencjach wzdłuż Promenady wyły syreny i klaksony alarmowe. 
Jednostki Arbites były już w drodze do dzielnicy.
     Pozbieraliśmy się z tarasu. Nasze ubrania oraz nadzwyczajny łut szczęś-cia ochroniły nas 
przed najgorszymi efektami szklanej burzy, ale i tak miałem głębokie rozcięcie na lewym 

36

policzku wymagające zszycia, Fischig zaś krwawił z rany na udzie przebitym podłużnym 
fragmentem szkła. Reszta obrażeń okazała się na szczęście powierzchowna.
 - Ładunek z opóźnionym zapłonem ? – zapytał oficer śledczy.
 - Detonatory zostały uruchomione tym samym spazmem, który zabił Crotesa.
     Fischig rozejrzał się wokół i podniósł z tarasu jedną ze swoich rękawic. Widziałem, że 
myślał intensywnie. Jego twarz przybrała barwę popiołu, zapewne z powodu szoku. Uznałem, 
że powoli zaczyna do tego człowieka docierać świadomość ogromnych możliwości naszych 
przeciwników. Już potworna zbrodnia w Grobowcu Dwa-Dwanaście pozwalała oszacować 
skalę działania tej przestępczej grupy, ale Fischig najwyraźniej nie zwrócił na to wcześniej 
należnej uwagi. Teraz wreszcie zrozumiał, że przyszło nam zmierzyć się z ludźmi fanatycznie 
oddanymi zbrodniczej ideologii, zdecy-dowanych walczyć aż do śmierci. Pojął też, jak 
brutalnie ludzie ci potrafią działać, by zatrzeć swoje ślady, nie cofając się przed użyciem 
broni mentalnych oraz psionicznie programowanych pułapek. Metody te mówiły wiele o 
zasobach spiskowców oraz ich efektywności.
     Zespoły bojowe Arbites weszły do budynku i zabezpieczyły go w czasie, gdy medyczni 
serwitorzy opatrywali nasze obrażenia. Funkcjonariusze wypro-wadzili na taras przemarzniętą 
do szpiku kości Bequin. Owinięta była szczelnie w ścienne narzuty, a jej twarz przybrała 
niebieskawej barwy z wyziębienia. Po okazaniu swej odznaki poleciłem odwieźć ją do 
aresztu. Drżąc spazmatycznie nie zdołała wykrztusić ani słowa.
     Wróciliśmy z Fischigiem do rezydencji po uprzednim założeniu ogrzewanych 
kombinezonów. Pracujący przy rozbitym oknie inżynierzy oszacowali, że naprawa pokrywy 
potrwa jeszcze dwie do trzech godzin. Opuściliśmy oświetlony jaskrawo taras przechodząc 
przez trzy przenośne śluzy do mrocznego wnętrza budynku. Tylna ściana pokoju znikła, 
dzięki czemu mogliśmy spojrzeć prosto w czystą mroźną noc Hubrisu, z rzadka rozjaśnianą 
światełkami rozstawionych wokół Słonecznego Domu lamp ostrzegawczych. Kolejny raz 
zostałem wystawiony na chłód Uśpienia, moim ciałem wstrząsnęły niekontrolowane dreszcze.
     Pomieszczenie, w którym przesłuchiwałem Crotesa, było zdemolowaną ruderą pełną 
płatków sadzy i błyszczących jak klejnoty drobin szkła. Warstwa szronu pokrywała meble i 
twarze martwych ludzi. Rozpryśnięta krew pochodząca z poszatkowanych szklaną chmurą 
zwłok zakrzepła na kształt malutkich rubinów.
     Omiataliśmy ciemność mglistymi snopami światła latarek. Wątpiłem, byśmy znaleźli 
cokolwiek ciekawego. Wszystkie istotne dokumenty i nagra-nia bez wątpienia zostały 
skasowane przez ten sam impuls, który wysadził w powietrze ścianę i zabił Crotesa. 
Wszystko wskazywało też na to, że ludzie ci przenosili ważniejsze informacje w 
podświadomości, zakodowane w sposób zarezerwowany zazwyczaj dla wyższych rangą 
pracowników kor-pusu dyplomatycznego, Administratum i elit organizacji kupieckich.
     Ta hipoteza zwróciła mą uwagę na pracodawcę Crotesa – Gildię Sinesias.

*  *  *  *  *

      - To bardzo popularne imię w tym podsektorze – oświadczył Aemos, pracujący w 
komfortowym półmroku na pokładzie wahadłowca nad hasłem „Pontius” – Zlokalizowałem 
pół miliona mieszkańców używających go w charakterze pierwszego imienia, dwieście 
tysięcy w charakterze drugiego imienia oraz jakieś czterdzieści czy pięćdziesiąt tysięcy 
odmian dialektycz-nych.
     Podał mi notes. Machnąłem przecząco głową i zacząłem studiować w lusterku swą twarz, 
oszpeconą rzędem metalowych klamer łączących roz-cięty policzek.

 - Co z nazwami własnymi ?

37

 - Mam jakieś dziewięć tysięcy pozycji wiążących się z tym określeniem – westchnął savant i 
zaczął czytać z notesu – Akademia Szkolna Pontius Swellwin, Biuro Translacji Pontius 
Praxitelles, Pośrednictwo Finansowe Pontius Gyvant Ropus, Szpital im. Pontiusa Spiegela...
 - Wystarczy – usiadłem przy komputerze i zacząłem segregować wykaz nazw w grupy 
tematyczne. Pulsujące znaki runiczne przemieszczały się po powierzchni ekranu. 
Przesuwałem spojrzeniem po tekście trzymając wciś-nięty klawisz przewijania. 
 - Pontius Glaw – powiedziałem. 
     Aemos zamrugał i spojrzał na mnie pytająco. Na jego twarzy pojawił się ślad uśmiechu.
 - Nie ma go na mojej liście – oświadczył.
 - Ponieważ nie żyje ?
 - Ponieważ nie żyje.
     Savant spojrzał ponad moim ramieniem na ekran urządzenia.
 - Nie zaprzeczę, że jest w tym założeniu pewien sens.
     Rzeczywiście, był to ten rodzaj braku logiki, który skrywał w sobie ziarno prawdy. 
Przypadek postrzegany instynktownie przez inkwizytora po wielu latach doświadczeń i 
ciężkiej pracy.
     Ród Glawów należał do starej arystokracji, błękitnokrwistej dynastii posiadającej ogromne 
wpływy w tym podsektorem od blisko tysiąca lat. Siedziba rodu oraz jej najważniejsze 
przedstawicielstwa znajdowały się na Gudrun – świecie, który już zwrócił naszą uwagę w 
trakcie tego śledztwa. Wpisałem kilka komend na klawiaturze komputera. Tak, Dom Glaw 
był głównym udziałowcem i inwestorem w Gildii Kupieckiej Sinesias.
 - Pontius Glaw – mruknąłem pod nosem do siebie samego.
     Pontius Glaw nie żył od ponad dwustu lat. Siódmy syn Oberona Glawa, jednego z 
patriarchów rodu, padł ofiarą wielodzietności swej rodziny. Jako najmłodszy potomek głowy 
rodu nie zdołał osiągnąć znaczącej w nim pozycji. Jego starszy brat, również noszący imię 
Oberon, został następcą patriarchy, drugi przejął kontrolę nad działalnością kupiecką rodziny, 
trzeci komendę nad pałacową milicją, dwaj inni zawarli małżeństwa polityczne zapewniając 
sobie wysokie stanowiska w Administratum... 
     Studiując w latach młodości biografię Pontiusa Glawa poznałem go jako dyletanta 
marnotrawiącego swe życie, energię, charyzmę oraz błyskotliwy, doskonale wyedukowany 
umysł na pościg za ulotnymi przyjemnościami. Utopił w grach hazardowych znaczącą część 
swej fortuny, by szybko od-budować ją poprzez inwestycje w handel niewolnikami i walki 
gladiatorów. W biografii tego człowieka nieustannie czaił się ślad brutalnej bezwzględ-ności.
     W wieku czterdziestu lat, wyniszczony życiem na wysokich obrotach, Pontius Glaw 
zwrócił swą uwagę na sprawy, którymi nie powinien był się interesować. Autorzy jego 
biografii podejrzewali, że odpowiedzialnym za to czynnikiem musiało być jakieś wydarzenie 
losowe: kontakt z artefaktem lub dokumentami przypadkowo przekazanymi w jego ręce czy 
też zaintere-sowanie specyficznymi wierzeniami któregoś z bardziej barbarzyńskich 
gladiatorów. Instynkt podpowiadał mi, że żądza zakazanej wiedzy od dawna trawiła duszę 
Glawa czekając tylko na okazję do ujawnienia się w całej okazałości. W którym momencie 
życia jego apetyt na licencjonowaną ezoteryczną pornografię przemienił się w pragnienie 
zgłębienia wierzy heretyckiej i bluźnierczej ?
     Pontius Glaw stał się wyznawcą Chaosu, dewotą najgorszego, najbardziej odrażającego 
rodzaju. Zgromadził wokół siebie grupę wyznawców i w ciągu piętnastu lat dopuścił się 
szeregu potwornych aktów zbrodni. Został zabity wraz z całym swym bractwem na 
Lamsarrote, podczas operacji Inkwizycji prowadzonej przez samego Absaloma Angevina. 
Dom Glaw aktywnie uczestniczył w tej pacyfikacji desperacko próbując odciąć się od 
heretyckiej przeszłości jednego ze swych członków. Prawdopodobnie tylko to uratowało tę 
dumną rodzinę przed zagładą.

38

     Potwór, notoryczny potwór. W dodatku martwy, czego nie omieszkał mi natychmiast 
wytknąć Aemos. Martwy od ponad dwóch wieków.
     Ale jego imię oraz kilka innych nie budzących wątpliwości i powiązanych ze sobą faktów 
nie pozwalało mi zignorować tego nierealnego tropu.

*  *  *  *  *

     Poszedłem do kokpitu wahadłowca i usiadłem na fotelu obok Betancore.
 - Będziemy potrzebowali środka transportu. Na Gudrun.
 - Załatwię to. Daj mi dzień albo dwa.
 - Zrób to tak szybko, jak to tylko możliwe.

*  *  *  *  *

     Wysłałem pismo do Wielkiego Strażnika Carpela informujące go w ogólnikowy sposób o 
postępach śledztwa oraz moim rychłym wyjeździe na Gudrun.  Studiowałem właśnie 
dokumentację pochodzącą ze sprawy inkwi-zytora Angevina, kiedy dwaj funkcjonariusze 
Arbites zgodnie z poleceniem wysłanym wcześniej do aresztu przyprowadzili na platformę 
startową Bequin.
     Stała skuta kajdankami w przedziale desantowym statku, najwyraźniej czując się 
niepewnie w półmroku pomieszczenia. Miała na sobie przy-legającą do ciała suknię oraz 
lekki płaszcz i mimo widocznego zmęczenia nie sposób było zignorować jej fizycznej urody. 
Doskonale zbudowana, o pełnych ustach, błyszczących oczach i długich czarnych włosach. 
Ponownie pochwyciłem zmysłami coś dziwnego w aurze otaczającej tę kobietę. Chociaż bez 
wątpienia była niezwykle atrakcyjna, sprawiała nieświadomie wręcz odpychające wrażenie. 
Wiedziałem, że to kuriozalne, ale podejrze-wałem już przyczynę takich odczuć z mojej 
strony.
     Poderwała głowę widząc jak wchodzę do ładowni, na jej twarzy rysowała się mieszanina 
strachu i niepewności.
 - Pomogłam ci ! – wyrzuciła z siebie pośpieszne oświadczenie.
 - Owszem. Chociaż wcale cię o pomoc nie prosiłem ani też jej nie potrze-bowałem.
     Przełknęła ślinę. Poczułem nagłą ochotę na podniesienie głosu, wypę-dzenie jej z pokładu, 
pozbycie się tej kobiety raz na zawsze ze swego otoczenia.
 - Arbites mówią, że oskarżą mnie o morderstwo i konspirację.
 - Arbites desperacko szukają kozła ofiarnego. Zostałaś nieszczęśliwie wplą-tana w ten 
incydent, chociaż podejrzewam, że nie ma w tym twojej winy...
 - Oczywiście, że nie ma ! – parsknęła – Ta sprawa mnie zniszczyła, całe moje życie tutaj ! I 
to właśnie wtedy, kiedy wszystko w końcu zaczęło się układać.
 - Miałaś ciężkie życie ?
     Zmierzyła mnie spojrzeniem kwestionującym otwarcie mą inteligencję. 
 - Jestem dziwką, obiektem seksualnym, najniższą z najniższych istot na tym świecie... jak 
sądzisz, czy miałam ciężkie życie ?
     Zrobiłem krok do przodu i zdjąłem jej kajdanki. Roztarła zdrętwiałe dłonie patrząc na 
mnie pytająco.
 - Usiądź – poleciłem stanowczo korzystając z mentalnego nacisku.
     Spojrzała na mnie ponownie, jakby zastanawiając się nad przyczyną lekkiego tonu 
rozbawienia w mym głosie, po czym usiadła na skórzanym siedzeniu wmontowanym w 
ścianę ładowni.

39

 - Mogę oddalić stawiane ci zarzuty – oświadczyłem – Posiadam odpo-wiednią władzę. 
Mówiąc szczerze, tylko dzięki mojej protekcji nie zostałaś jeszcze formalnie oskarżona ani 
poddana przesłuchaniu.
 - Skąd ta protekcja ?
 - Jak sądzę, jesteś przekonana, że mam wobec ciebie zobowiązanie ?
 - Moje przekonania i tak nie mają znaczenia – odparła buntowniczym to-nem szacując mnie 
ponownie wzrokiem. Poczułem rosnące zaintrygowa-nie. Cały czas prowadziłem konwersację 
z kobietą piękną i budzącą pożą-danie każdego normalnego mężczyzny, a mimo to... mimo to 
wciąż miałem ochotę wykrzyczeć się na nią i przepędzić precz. Coś ustawicznie budziło mą 
irracjonalną niechęć do tej osoby.
 - Nawet jeśli oczyścisz mnie z zarzutów, i tak będę tu spalona. Zaszczują mnie. To koniec 
mojej pracy tutaj, muszę się stąd zabierać – wlepiła wzrok w podłogę ładowni i wymruczała 
jakieś przekleństwo – Akurat teraz, gdy wszystko zaczynało się układać...
 - Skąd pochodzisz ? Nie z Hubrisu ?
 - Z tej żałosnej dziury ?
 - Skąd zatem ?
 - Przyleciałam tu z Thracian Primaris cztery lata temu.
 - Urodziłaś się na Thracian ?
     Zaprzeczyła ruchem głowy.
 - Na Bonaventure.
     Ten świat znajdował się pół sektora dalej. 
 - Jak dostałaś się z Bonaventure na Thracian ?
 - Różnymi sposobami. Tędy i tamtędy. Dużo podróżowałam. Nigdzie nie zostawałam na 
dłużej.
 - Bo życie wszędzie się komplikowało ?
      Parsknęła ponownie.
 - To prawda. Tutaj i tak mieszkałam dłużej, niż gdziekolwiek indziej. I wszystko się 
spieprzyło.
 - Wstań – syknąłem znienacka ponownie używając mocy.
     Spojrzała na mnie i wzruszyła ramionami.
 - Mógłbyś się zdecydować – powiedziała podnosząc się z siedzenia.
- Muszę zadać ci kilka pytań związanych z ludźmi, którzy opłacili twe usługi na Promenadzie 
Odwilży 12011.
 - Tak też sądziłam.
- Jeśli okażesz się pomocna, być może dobijemy interesu.   - Jakiego interesu ?
 - Zabiorę cię na Gudrun i dam szansę na rozpoczęcie nowego życia. Albo mogę ci 
zaoferować zatrudnienie, jeżeli taka opcja cię interesuje.
     Uśmiechnęła się lekko, po raz pierwszy w trakcie naszej znajomości. Uśmiech ten uczynił 
ją jeszcze piękniejszą, ale w żadnym stopniu nie zmniejszył mojej niechęci do niej.
 - Zatrudnienie ? Ty chcesz mnie zatrudnić ? Inkwizytor ?
 - Owszem. Sądzę, że możesz mi zaoferować pewne usługi.
     Zrobiła dwa płynne kroki do przodu i oparła dłonie o moją pierś.
 - Rozumiem – powiedziała – Nawet duzi źli inkwizytorzy mają swoje potrzeby. To miłe.
 - Źle zrozumiałaś me intencje – odparłem odsuwając ją tak delikatnie jak tylko zdołałem. 
Kontakt fizyczny z tą kobietą tylko spotęgował wrażenie irytacji – Usługi, które mam na 
myśli, są dla ciebie czymś nowym, nie mają nic wspólnego z twoją dotychczasową pracą. 
Jesteś nadal zainteresowana ?
     Przechyliła nieznacznie głową zastanawiając się w milczeniu.
 - Naprawdę jesteś dziwnym człowiekiem. Wszyscy inkwizytorzy są do ciebie podobni ?
 - Nie.

40

*  *  *  *  *

     Wezwałem serwitora Modo i poleciłem mu zaopiekować się Bequin, po czym zostawiłem 
ją w ładowni. Betancore stał w półmroku korytarza za fra-mugą drzwi, obserwując 
zmrużonymi oczami kobietę.
 - Jest niezła – mruknął do mnie jakby sądził, że sam tego nie zauważyłem.
 - Tak szybko zapomniałeś o Vibben ?
     Zesztywniał raptownie, sposępniał.
 - To cios poniżej pasa, Eisenhorn. Pozwoliłem sobie na zwykły komentarz.
 - Twoja sympatia do niej zmaleje, kiedy się bliżej poznacie. Jest Nietknięta.
 - Naprawdę ?
 - Naprawdę. Psionicznie pusta. To naturalny talent i nie znam jeszcze jego granic. Zrobiłem 
wszystkie badania możliwe w takich polowych warunkach.
 - Jaka szkoda – westchnął Betancore spoglądając ponownie na Bequin.
 - Może być dla nas użyteczna. Jeżeli przejdzie odpowiednie testy, jestem zdecydowany ją 
zatrudnić.
     Glavianin skinął głową. Nietknięci pojawiali się niezwykle rzadko i nie istniała 
praktycznie żadna możliwość inicjowania tej nienaturalnej zdolności sztucznymi metodami. 
Osobnicy tacy posiadali negatywne odbicie w Osno-wie, dzięki czemu stawali się całkowicie 
odporni na moce psioniczne, to zaś czyniło z nich wyborną broń na mentatów. Efektem 
ubocznym psionicznej czystości umysłu było nieprzyjemne wrażenie generowane 
nieświadomie przez Nietkniętych – wrażenie irracjonalnego strachu i niechęci budzone we 
wszystkich mających z nimi bezpośredni kontakt osobach.
     Nic dziwnego, że w jej życiu brakowało przyjaźni i ludzkiego ciepła.
- Coś nowego ? – zapytałem Betancore.
 - Nawiązałem kontakt z szybkim statkiem kupieckim Essene. Jego kapitan nazywa się Tobius 
Maxilla. Specjalista od niewielkich dostaw towarów luksusowych. Wejdzie na orbitę za dwa 
dni, ma tutaj wyładować partię drogich win z Hesperusa. Potem leci na Gudrun. Za stosowną 
opłatą zrobi w ładowni miejsce dla naszego wahadłowca.
 - Dobra robota. Kiedy dotrzemy na Gudrun ?
 - Za dwa tygodnie.

*  *  *  *  *

     Poświęciłem następną godzinę na skrupulatne przesłuchanie Bequin. Tak jak sądziłem, nie 
wiedziała praktycznie nic o swych klientach. Zakwatero-waliśmy ją w małym magazynku 
obok kabiny Betancore. Była to niewielka klitka, a Nilquit musiał wpierw usunąć z niej stertę 
skrzynek z zapasami, dziewczyna sprawiała jednak wrażenie zadowolonej. Kiedy zapytałem 
ją, czy chce pójść do Słonecznego Domu po jakieś rzeczy osobiste, pokręciła przecząco 
głową.

*  *  *  *  *

     Analizowałem z Aemosem kolejną stertę dokumentów, gdy pojawił się Fischig. Miał na 
sobie służbowy brązowy mundur, a na ramionach dźwigał dwie ciężkie walizki. Cisnął je na 
platformę z demonstracyjnym hałasem, po czym wszedł na pokład.
 - Czemu zawdzięczam tę nagłą wizytę, oficerze śledczy ? – zapytałem.
     Podał mi pismo zwieńczone nagłówkową pieczęcią Carpela.

41

 - Wielki Strażnik udziela pozwolenia na odlot w celu kontynuowania dochodzenia. W 
związku z powyższym...
     Przeczytałem pismo do końca i westchnąłem.
 - Lecę z wami – dokończył Fischig.

Rozdział VI

Mentalny seans.
Sen.
Lądowanie na Essene.

     Wysłałem formalne podziękowania za współpracę do Wielkiego Strażni-ka Carpela. Był to 
czysto kurtuazyjny gest, ale wolałem go okazać. Carpel mógł mi przysporzyć mnóstwo 
proceduralnych kłopotów, gdybym opono-wał przeciwko towarzystwu jego oficera śledczego. 
Rzecz jasna mogłem Fischiga ze sobą nie zabierać. Właściwie mogłem zrobić wszystko, co 
tylko mi się żywnie podobało, niemniej jednak Carpel potrafiłby opóźnić mój odlot, a poza 
tym nie wiedziałem, czy nie będę jeszcze w przyszłości po-trzebował pomocy jego oraz 
hubrisjańskich władz, jeśli prowadzone śledzt-wo miałoby skończyć się formalnym procesem.
     Carpel wiedział też, że wybieram się na Gurdun i bez wątpienia posłałby tam Fischiga jako 
przedstawiciela Adeptus Arbites, by ten działał na własną rękę w przypadku mojej odmowy 
współpracy. Po dłuższym namyśle uznałem, że wolę mieć oficera śledczego cały czas na oku.

*  *  *  *  *

     Po południu dnia naszego odlotu poprosiłem Lowinka o przygotowanie mentalnego 
seansu. Wątpiłem, byśmy odkryli jakiekolwiek dodatkowe in-formacje, ale chciałem 
dokładnie sprawdzić każdą ewentualność.
     Jak zwykle wykorzystaliśmy w tym celu moją kabinę. Drzwi zostały za-ryglowane, a 
stojący na korytarzu Betancore otrzymał zakaz wpuszczania do środka kogokolwiek bez 
mojego uprzedniego pozwolenia. Usiadłem w fotelu z wysokimi oparciami na łokcie i przez 
kwadrans odprężałem się próbując wprawić umysł w stan leniwego transu. Była to stara 
technika, jedna z pierwszych poznanych przeze mnie w czasie, gdy przełożeni w Inkwizycji 
odkryli mój psioniczny talent. Na przykrytym obrusem stoliku stojącymi między nami 
Lowink rozłożył dowody kluczowe śledztwa: parę osobistych przedmiotów Eyclone, kilka 
rzeczy zabranych z Promenady Od-wilży 12011 i z Grobowca Dwa-Dwanaście. Był tam też 
tajemniczy pojem-nik znaleziony w komorze kriogeneratora.
     Gdy Lowink uznał, że jestem już gotów do seansu, otworzył swój umysł na Osnowę i 
zaczął filtrować przepływ jej mentalny energii swymi wysoce rozwiniętymi psionicznymi 
zmysłami. Ten moment w seansie zawsze był dla mnie szokiem, toteż zadrżałem silnie. 
Temperatura w kabinie spadła raptownie, a wiszące na jednej ze ścian okrągłe lustro 
zatrzeszczało głośno. Lowink mruczał coś przewracając oczami, jego ciało dygotało 
nieznacznie.
     Zamknąłem oczy, ale wciąż widziałem swój pokój. Była to wizualizacja mojego otoczenia 
stanowiąca odbicie materialnego wymiaru w Osnowie. Wszystko skąpane było w 
bladoniebieskim świetle, a solidna struktura przedmiotów stała się przeźroczysta. Kształt 
kabiny zmieniał się troszeczkę, falował.
     Przyjrzałem się przedmiotom leżącym na stoliku. Lowink wzmocnił ich psychometryczne 
właściwości otwierając mój umysł na zapis sygnatur i rezonansów tych rzeczy istniejący w 
Osnowie.

42

     Większość była pusta, czysta, pozbawiona rezonansu. Niektóre posia-dały wokół siebie 
nikłą aurę, pozostałość po kontaktach z ludzkimi rękami i ludzkimi umysłami. 
Radiokomunikator Eyclone mruczał cichutko wyrzu-cając z siebie niezrozumiałe echa 
dawnych transmisji, ale nie stanowił dla mnie żadnej wartości. 
     Pistolet heretyka użądlił mnie niczym skorpion, kiedy go dotknąłem i obaj z Lowinkiem 
westchnęliśmy głośno. Poczułem nagły kontakt z aurą śmierci. Postanowiłem nie dotykać 
więcej tej broni.
     Elektroniczny notes, wciąż jeszcze niedostępny dla próbującego złamać jego kody dostępu 
Aemosa, wydawał się wręcz ociekać aurą przywodzącą na myśl gęsty żel. Stopień 
skondensowania tego mentalnego echa był tak wysoki, że niemal całkowicie uniemożliwiał 
odczyt zawartości urządzenia. Poczułem rosnącą frustrację. Lowink wzmocnił moje zmysły i 
w końcu zdołałem wyłapać jedno słowo, szepnięcie niemalże – daesumnor.
     Ostatnim przeznaczonym do skanowania przedmiotem był pojemnik. Rezonował jaskrawo 
mentalną aurą. Kontakt z nim musieliśmy z koniecz-ności ograniczyć do minimum, tak 
bowiem silną energię Osnowy emitował.
     Wstępne badanie wykazało trzy poziomy psychometrycznej aktywności przedmiotu. 
Pierwszy był ostry i twardy, przywodził na myśl metal. Lowink uznał, że to pozostałość po 
intelekcie lub intelektach odpowiedzialnych za stworzenie pojemnika. Bez wątpienia 
genialna, ale i złowieszcza aura.
     Pod nią – zimniejszy, mniejszy, gęściejszy – unosił się mentalny ślad przypominający 
pozbawione światła serce umierającej gwiazdy, wiodący do centrum obwodów 
elektronicznych tkwiących w pojemniku.

     Wokół tych aur trzepotały niczym mgliste ptaki echa agonii ofiar z Gro-bowca 

Dwa-Dwanaście. Ich rozpaczliwe psioniczne zawodzenie burzyło naszą koncentrację i szybko 
wyczerpywało energię życiową. Dusze zmar-łych w kapsułach hibernacyjnych ludzi 
odcisnęły swe piętno na przedmio-cie odpowiedzialnym za ich cierpienie i śmierć.
     Właśnie mieliśmy wycofać się i zakończyć seans, gdy drugi ślad – ten odległy, zimny, 
gęsty – zaczął przebijać się ku powierzchni. Wpierw poczułem zaintrygowanie, zaraz potem 
zdumienie jego szybkością i mocą. Wypełnił mój umysł lepką, odrażającą żądzą głodu.
     Głodu, łaknienia, apetytu...
     Wznosił się z głębi pojemnika, zawodząc i pulsując: mroczna jaźń roz-dzierająca stojące 
jej na drodze inne psioniczne aury. Czułem jej ukryte zło, czułem potrzebę konsumpcji 
doznań...
     Lowink zerwał połączenie. Rozparł się w fotelu dysząc ciężko, na jego skórze pojawiły się 
drobne krwawe stygmaty, ślad zbyt silnego obciążenia mentalnego.
     Ja też czułem się źle. Miałem wrażenie, że mój mózg zamarzł skuty lo-dem znacznie 
zimniejszym od hubrisjańskiego Uśpienia. Po długiej chwili myśli zaczęły znów płynąć w 
swobodny sposób, niczym woda powstała z topiącego się wewnątrz rury lodu.
     Wstałem i nalałem sobie kieliszek amasecu. Po chwili namysłu napeł-niłem drugi dla 
Lowinka. Żaden z nas nigdy nie czuł się dobrze po seansie mentalnym, ale tym razem było 
znacznie gorzej niż zazwyczaj.
 - To było niebezpieczne – wysapał w końcu Lowink – Bardzo niebezpiecz-ne. W tym 
pojemniku...
 - Poczułem to.
 - Ale cały ten seans był jakiś dziwny, mistrzu. Jakby rozpraszany przez jakiś... jakiś 
czynnik...
     Westchnąłem. Znałem dobrze źródło jego niepokoju.
 - To akurat mogę wytłumaczyć. Dziewczyna, którą zabraliśmy na pokład jest Nietknięta.
     Lowink zadygotał wstrząśnięty.
 - Trzymajcie ją z dala ode mnie !

43

*  *  *  *  *

     Przekazałem słowo daesumnor Aemosowi, ponownie przymierzającemu się do próby 
złamania kodów zabezpieczających elektroniczny notes, po czym udałem się do swej kabiny 
na spoczynek. Lowink zniknął w swojej klitce pod kokpitem wahadłowca. Wątpiłem, by 
przez dłuższą chwilę był mi do czegokolwiek przydatny.
     Pozbierałem ze stolika ułożone na nim przedmioty, zapakowałem w woreczki i schowałem 
do ściennego sejfu – wszystkie z wyjątkiem pojem-nika, który był zbyt duży. Trzymaliśmy go 
w tylnej ładowni, oplecionego łańcuchami biegnącymi do zaczepów mocujących. Kiedy 
podniosłem ciężki przedmiot z zamiarem odniesienia go do ładowni, poczułem dreszcz na 
wspomnienie jego diabelskiej aury. Nie mogłem się oprzeć wrażeniu, że tym seansem 
obudziliśmy ze snu jakiś intelekt. Uznałem swój niepokój za wy-bryk przemęczonego 
umysłu, ale pojemnik odniosłem dopiero po założeniu pary grubych roboczych rękawic.
     Betancore dołączył do mnie w drodze powrotnej z tylnej ładowni. Prze-szukał kabinę 
Vibben, ale nie znalazł żadnego testamentu. Ponieważ potrze-bowaliśmy tego pomieszczenia 
dla Fischiga, przenieśliśmy jej przedmioty osobiste i ubrania do małego magazynku w 
przedziale desantowym. Ciało dziewczyny zdołaliśmy przemieścić we dwójkę do pokoiku 
medycznego. Wychodząc z kabiny starannie zamknąłem jej drzwi.
 - Co zamierzasz zrobić z ciałem ? – zapytał Betancore – Nie mamy czasu na odprawienie 
pochówku.
 - Powiedziała mi kiedyś, że wybrała nasze towarzystwo, by zobaczyć z bliska gwiazdy. Tam 
pozwolimy jej spocząć.

*  *  *  *  *

     Położyłem się w kabinie, skrajnie wyczerpany silnymi przeżyciami. Kie-dy sen w końcu 
przyszedł, okazał się zimny i odstręczający. Atramentowo-czarne chmury przemykały po 
nieznanym mi niebie, rozpalając je strobo-skopowym blaskiem elektrycznych wyładowań. 
Ciemne drzewa i jeszcze ciemniejsze mury wznosiły się w półmroku na obrzeżach mojej 
percepcji. Czułem obcy intelekt, głód obudzony w pojemniku, czający się w ślepym punkcie, 
którego moje oko nie potrafiło dojrzeć. 
     Padlinożerne ptaki spadły rozkrzyczaną chmarą z nieba i przeleciały nad mą głową 
zabierając ze sobą wszystkie kolory. Świat skąpany był teraz w odcieniach szarości, wyjątek 
stanowił jedynie malutki czerwony punkcik iskrzący się w bezbarwnej ziemi przede mną.
     Z każdym krokiem w jego stronę cofał się dalej. Zacząłem biec. Przecząc logice snu punkt 
uciekał jeszcze szybciej.
     Stanąłem w końcu dysząc ciężko. Czerwony punkt zniknął. Poczułem znów głód, tym 
razem jednak krył się on we mnie, szarpał wnętrznościami, ściskał gardło. Pędzące nad moją 
głową chmury zatrzymały się w miejscu, nawet błyskawice zastygły niczym na zatrzymanym 
filmie oświetlając cały świat białym blaskiem. 
     Jakiś głos wypowiedział moje imię. Myślałem, że to Vibben, ale gdy od-wróciłem się za 
siebie, nie spostrzegłem niczego prócz rozwiewającej się niczym dym sugestii czyjejś 
obecności. 
     Ocknąłem się. Rzut oka na zegar powiedział mi, że spałem tylko kilka godzin. Bolało mnie 
gardło, czułem pragnienie. Wypiłem dwie karafki wo-dy i ponownie położyłem się na łóżku. 
Bolała mnie głowa, a myśli wiro-wały szaleńczo. Nie zdołałem już zasnąć ponownie.

*  *  *  *  *

44

     Pokładowy komunikator odezwał się cztery godziny później. Był to Betancore.
 - Essene właśnie weszła na orbitę – oświadczył – Możemy startować, kiedy tylko sobie 
zażyczysz.

*  *  *  *  *

     Essene tkwiła na orbicie stacjonarnej Hubrisu niczym czarna bryła zasła-niająca światło 
gwiazd. 
     Opuściliśmy Słoneczny Dom wpadając prosto w monumentalną śnieżycę. Wahadłowiec 
trząsł się dziko, gdy Betancore walczył ze sterami wyprowadzając go ponad poziom śnieżnej 
burzy. Wkrótce ujrzeliśmy w dole zarys białego żywiołu, przywodzącego swą tytaniczną siłą 
na myśl centryfugę.
 - Tam – powiedział Betancore wskazując dłonią za przednie szyby kokpitu. Dostrzegł cel 
naszej podróży z dziewięćdziesięciu kilometrów, wciąż jesz-cze lecąc w górnych warstwach 
atmosfery Hubrisu.
     Potrzebowałem na to dłuższej chwili. W końcu ujrzałem pas czerni zakrywający perłową 
panoramę kosmosu. Po dalszej minucie pas ten nabrał wyraźniejszych kształtów. Jeszcze 
sześćdziesiąt sekund i zdołałem pochwy-cić wzrokiem migoczące w oddali światełka 
ostrzegawcze. Zaczął wypeł-niać okna niczym kolosalna wieża wyrwana z ziemi i ciśnięta w 
kosmos, unosząca się bezgłośnie w lodowatej próżni.
 - Piękny – mruknął Betancore, zawsze żywiący sentyment do takich wido-ków. Jego nagie 
palce biegały po pokładowych panelach programując wektor lotu. Wahadłowiec i masywny 
statek automatycznie wymieniały między sobą pakiety cyfrowych danych. Na ekranach 
monitorów przesuwa-ły się kolumny znaków.
 - Ciężki kliper, klasyczny model Isolde, ze stoczni orbitalnych Ur-Haven lub Tancreda. 
Majestatyczny... – oświadczył cicho Aemos zapisując swe spostrzeżenia w notesie.
     Oceniłem długość Essene na jakieś trzy kilometry, zaś jej przekrój w najszerszym miejscu 
wynosił co najmniej siedemset metrów. Jej dziób przypominał podłużną wieżę katedry o 
gotyckich kształtach. Za tym przy-wodzącym na myśl ostrze nosem statku znajdował się 
kanciasty kadłub pokryty rdzawoczerwonymi płytami poszycia i poznaczony pasami metalu 
tworzącymi ramy. Mniejsze wieżyczki wyrastały po bokach kadłuba. Stu-metrowej długości 
maszty wznosiły się na wierzchniej części statku, inne zaś – mniejsze – po jego bokach i na 
spodzie. Na wszystkich paliły się lampy ostrzegawcze. Tylna część kolosa składała się z 
czterech osmalonych ogromnym żarem wylotów plazmowych turbin, dostatecznie wielkich, 
by w każdym z nich przepadł bez śladu na raz cały tuzin wahadłowców takich jak mój.
     Betancore zaczął lecieć wzdłuż burty frachtowca. Odnieśliśmy wrażenie, że to kolos, a nie 
my zmienia swą pozycję obracając się ospale na bok. 
     Świetlny punkt oddzielił się od kadłuba Essene i zaczął lecieć przed na-mi. Emitował na 
przemian czerwone i zielone błyski. Był to automat napro-wadzający.
     Betancore ścigał zwinnie dronę stosując się do jej wizualnych instrukcji. Przelecieliśmy 
między dwoma masywnymi masztami i zatrzymaliśmy się w końcu nad wielkim włazem 
pomalowanym w żółto-czarne pasy. Był to jeden z sześciu włazów tkwiących w dolej części 
kadłuba statku, ale tylko ten jeden był otwarty. Z wnętrza ładowni sączyło się ostre światło.
     Wymieniając kilka zwięzłych komentarzy z pracującym w maszynowni Uclidem 
Betancore poderwał wahadłowiec w górę za pomocą silniczków korekcyjnych, zmierzając 
prosto w czeluść włazu. Patrzyłem w niemym napięciu, jak odsunięte na bok klapy włazu, 
grube na dwa metry i w wielu miejscach odarte do żywego metalu, przesuwają się 
przerażająco blisko burt wahadłowca.
     Mój stateczek zadrżał silnie i usłyszałem kilka donośnych metalicznych trzasków 
dobiegających z zewnątrz wahadłowca. Szmaragdowa poświata ska

skąpała wnętrze 

45

kokpitu. Wyjrzałem przez okno próbując dostrzec coś w zielonkawym blasku, ale 
pochwyciłem wzrokiem zaledwie zarys przedmio-tów przypominających suwnice 
załadunkowe i metalowe palety.
     Kolejny wstrząs. Betancore przesunął w dół kilka dźwigni i dźwięk pracujących 
serwomechanizmów zaczął zniżać swój ton, aż umilkł całko-wicie. Pilot wstał z fotela i 
zaczął wciągać na dłonie rękawiczki.
     Uśmiechnął się do mnie.
 - Nie musisz robić takiej zmartwionej miny – powiedział z politowaniem.

*  *  *  *  *

     Mówiąc szczerze, nie cierpię rzeczy, nad którymi nie sprawuję kontroli. Chociaż posiadam 
podstawowe umiejętności w dziedzinie pilotażu i potrafię poprowadzić maszynę 
stratosferyczną, nie uważam się za pilota, zwłaszcza takiego, który mógłby się równać z 
Midasem Betancore. Dlatego właśnie go zatrudniałem i dlatego skomplikowane procedury 
dokowania zawsze spra-wiały wrażenie dziecinnie prostych. Czasami jednak wyraz mej 
twarzy zdra-dzał nieuniknione napięcie demaskując strach, który odczuwałem w chwili, gdy 
stawałem się od kogoś całkowicie zależny.
     Byłem naprawdę zmęczony. Co gorsza, wiedziałem, że w najbliższym czasie i tak nie 
zdołam zasnąć, pomijając już fakt, iż czekały na mnie pilne sprawy do załatwienia. 
     Aemos, Bequin i Lowink mieli pozostać na pokładzie wahadłowca do odwołania. Zaraz po 
zamknięciu zewnętrznych wrót ładowni i wtłoczeniu do jej wnętrza czystego powietrza 
otworzyłem właz wahadłowca wychodząc na zewnątrz w towarzystwie Fischiga i Betancore.
     Przestronna ładownia robiła wrażenie i musiałem sobie przypomnieć, że to zaledwie jedna 
z sześciu. Powierzchnie ścian i podłoga były matowo-czarne, a wiszące pod sufitem sodowe 
lampy dostarczały wielkiemu po-mieszczeniu pomarańczowej iluminacji. Wszędzie wokół 
dostrzegałem kształty ładowarek, wózków transportowych i jednozadaniowych serwi-torów, 
tkwiące w bezruchu z wyłączonym zasilaniem. Na podłodze ponie-wierały się resztki 
zużytych opakowań zbiorczych. Wahadłowiec tkwił tuż za zasuniętym włazem, pochwycony 
siecią wysięgników i hydraulicznych przewodów.
     Zeszliśmy w dół rampy stukając głośno butami. Powietrze w ładowni było lodowate, 
wciąż jeszcze zmrożone dotykiem kosmicznej pustki.
     Betancore miał na sobie kombinezon glaviańskiego pilota i kolorową kurtkę. Sprawiał 
wrażenie niezmiernie czymś rozweselonego. Fischig wbił się w swój brązowy mundur, do 
piersi przypiął odznakę w postaci złotej tarczy słonecznej.
     Ja włożyłem sweter i spodnie z szarej wełny, czarne skórzane buty i rękawice oraz długi 
granatowy płaszcz z wysokim kołnierzem. Z pokłado-wej zbrojowni wyjąłem automatyczny 
pistolet, spoczywający teraz dyskret-nie w kaburze pod lewą pachą. Pudełko z inkwizytorską 
rozetą schowałem do wewnętrznej kieszeni płaszcza. W przeciwieństwie do Fischiga nie 
odczuwałem potrzeby afiszowania się ze swą władzą.
     W ścianie ładowni zaszczękał metalicznie właz i zalało nas światło wlewające się do hali z 
wewnętrznego korytarza. Jakaś postać wyszła nam na spotkanie.
 - Witam na pokładzie Essene, inkwizytorze – powiedział Tobius Maxilla.

Rozdział VII

Spotkanie z kapitanem Essene.
Pożegnanie.
Kontrola.

46

     Maxilla był doświadczonym kosmicznym kupcem, przemierzającym szlaki handlowe 
między Thracian Primaris i Grand Banks od dobrych pięć-dziesięciu lat. Z jego opowieści 
wynikało, że początkowo zajmował się frachtem masówki, zaś specjalizację w towarach 
luksusowych wybrał do-piero wtedy, gdy duże kartele kupieckie zaczęły dominować na 
rynkach całego sektora.
 - Essene to szybki statek, kosmiczny ekspres. Opłaca mi się latanie z nie-wielkimi partiami 
drogich rzeczy, nawet jeśli nie mam zapełnionych ładow-ni.
 - Przemierzasz regularnie te okolice ?
 - Przez ostatnie kilka dekad. W zależności od sezonu. Sameter, Hesperus, Thracian, Gudrun, 
czasami też Messina. Kiedy Uśpienie na Hubrisie dobieg-nie końca, będę miał tutaj znacznie 
więcej roboty. 
     Siedzieliśmy w ociekającej przepychem bawialni kapitana, sącząc z wielkich 
kryształowych kieliszków wyborny amasec. Maxilla bez wątpienia chełpił się swą 
zamożnością, ale jego zachowanie mieściło się w granicach dobrego smaku, posiadał bowiem 
statek i reputację, z której mógł być szcze-rze dumny.
 - Więc znasz dobrze te trasy ? – podjął pytanie Fischig.
     Maxilla uśmiechnął się. Był krępym mężczyzną o bliżej nieokreślonym wieku, ubranym w 
ciemnoczerwony garnitur z ekstrawaganckim czarnym krawatem. Jego uśmiech odsłonił zęby 
pokryte perłową macicą. Osten-tacyjny wygląd był zjawiskiem powszechnym wśród 
kosmicznych kupców, stanowił integralny element ich subkultury. Zapomnij o genealogii 
rodu i szlacheckiej krwi, powiedział mi kiedyś jeden z nich, nowa arystokracja Imperium 
wyraża swą potęgę w przebiegach statków i ich technicznej kondycji. To kapitanowie Wolnej 
Floty zaczynali kłaść podwaliny pod prawdziwą arystokrację dzisiejszego mocarstwa.
     Tak przynajmniej uważał Maxilla. Jego twarz była biała od pudru, na policzku nosił 
kolczyk z przepięknym szafirem. Ciężkie pierścienie zastu-kały w szkło kieliszka, kiedy 
podnosił naczynie.
 - Tak, oficerze śledczy, znam je dobrze.
 - Nie sądzę, byśmy musieli z marszu przesłuchiwać kapitana Maxillę, Fischig – 
powiedziałem spokojnym tonem. Betancore parsknął, Maxilla zachichotał. Fischig skupił 
uwagę na swym amasecu.
     Serwitor o torsie w postaci figury zdobiącej w starożytnych czasach dzioby morskich 
statków, pięknej kobiety o włosach z wijących się węży, przemieszczał się wzdłuż 
drogocennego selgiońskiego stołu oferując gościom przekąski. Wziąłem z tacy jedną z nich 
świadom faktu, że wymaga tego grzeczność. Był to wyśmienity filecik z ryby ketel, doprawdy 
prze-pyszny. Betancore bez cienia skrupułów skonsumował całą ich stertę.
 - Jesteś Glavianinem ? – zapytał pilota Maxilla. Obaj mężczyźni natych-miast pogrążyli się w 
dyskusji na temat glaviańskich technik pilotażu. Stra-ciłem szybko zainteresowanie tematem 
rozmowy i zacząłem kontemplować bawialną. Pomiędzy zdobiącymi ściany bezcennymi 
obrazami olejnymi szkoły sameterskiej i marmurowymi cokolikami z popiersiami znanych 
postaci mocarstwa wisiały świetlne kompozycje Jokaero, antyczne bronie białe oraz 
wykonane ze szkła ceremonialne zbroje vitriańskie. Pomyślałem, że zawartość tej sali 
wzbudziłaby dziką radość Aemosa. Podróż miała trwać tydzień z okładem. Byłem pewien, że 
stary savant wykorzysta pierwszą okazję, by się dostać do bawialni.
 - Znasz Gudrun ? – zapytał mnie Maxilla. Pokręciłem przecząco głową.
 - To będzie moja pierwsza wizyta. Pracuję w tym podsektorze dopiero od roku.
 - Piękne miejsce, chociaż może ci się wydać nieco zbyt ożywione. Trwa tam właśnie 
miesięczny festiwal celebrujący fundację nowego regimentu Gwardii. Jeśli znajdziesz chwilę 
czasu, polecam szczerze wizytę w Impe-rialnej Akademii Sztuk Pięknych oraz muzeach 
Gildii w Dorsay.

47

 - Obawiam się, że będę zajęty.
     Wzruszył ramionami.
 - Zawsze staram się znaleźć trochę czasu na rozrywki nie związane z moją pracą, ale zdaję 
sobie sprawę z faktu, że twoje obowiązki znacząco przera-stają moje.
     Próbowałem w duchu oszacować tego człowieka, ale na razie moje wysiłki spełzały na 
niczym. Zgodził się przyjąć nas na pokład i to za drobną część kwoty, jaką mógł spokojnie 
zażądać. Wielu kapitanów Wolnej Floty stawiało opór wobec żądań inkwizytora, czasami 
nawet tych formalnych. Czy Maxilli zależało na utrzymywaniu pozytywnych stosunków z 
Ordo czy też był po prostu uczciwym i dobrodusznym człowiekiem ?

też był po prostu uczciwym i dobrodusznym człowiekiem ?

     A może próbował coś ukryć ?
     Dałem sobie spokój z tymi jałowymi rozmyślaniami, które nie wnosiły nic istotnego do 
mojej sprawy. Istniała też prosta i wysoce prawdopodobna możliwość, że kapitan 
wyświadczał mi grzeczność licząc na jej odwzajem-nienie w przyszłości w formie nieznanego 
mi jeszcze profitu.
     Jeśli tak właśnie kalkulował, nie mógł się bardziej pomylić.

*  *  *  *  *

     Essene opuściła orbitę Hubrisu w godzinach wieczornych, bez przeszkód weszła w 
Osnowę i rozpoczęła tranzyt na Gudrun. Maxilla zapewnił nam wszystkich wygodne kwatery 
w swoich apartamentach, ale większość czasu spędzaliśmy na pokładzie wahadłowca, 
pracując intensywnie. Betancore i towarzyszący mu serwitorzy kontrolowali stan techniczny 
statku. Lowink spał. Wraz z Aemosem i Fischigiem przebijałem się przez sterty materiałów 
analizując ich zawartość pod kątem naszego śledztwa. Wciąż jeszcze ukry-wałem przez 
Fischigiem skąpą wiedzę na temat Pontiusa, ale nie wątpiłem, że już wkrótce oficer sam 
wpadnie na trop wiodący do rodziny Glawów. 
     Bequin sama organizowała sobie czas. Znalazła komplet czystych ubrań roboczych w 
magazynku i widywałem ją przesiadującą w różnych miejscach statku, pogrążoną w lekturze 
książek wypożyczonych z mojej prywatnej biblioteczki – głównie poezji oraz kilku dzieł 
historycznych i filozoficznych. Byłem wdzięczny losowi za jej zainteresowania. Dzięki 
książkom trzymała się z daleka ode mnie.

*  *  *  *  *

     Trzeciego dnia tranzytu spotkałem się ponownie z Maxillą. Spacero-waliśmy wspólnie po 
górnym pokładzie gościnnym. Kapitan sprawiał wrażenie niezmiernie zadowolonego z 
możliwości zaprezentowania swoich zbiorów muzealnych, opowiadając barwne historie ich 
pochodzenia. Od czasu do czasu dostrzegałem pracującego w korytarzach statku serwitora, 
ale jak dotąd nie natrafiłem jeszcze na żadnego żywego członka załogi Essene.
 - Twój przyjaciel Fischig... nie jest zbyt subtelnym człowiekiem – wtrącił jakby od 
niechcenia Maxilla.
 - Nie jest moim przyjacielem. I faktycznie, nie jest zbyt subtelny. Znów próbował cię 
przesłuchiwać ?
 - Spotkałem go wczoraj na przednim pokładzie. Pytał mnie o człowieka zwanego Eyclone, 
pokazywał nawet zdjęcie.
 - Co mu odpowiedziałeś ?
     Błysnął perłowymi zębami w przekornym uśmiechu.
 - I kto tu teraz przesłuchuje ?
 - Wybacz mi zawodową natrętność.

48

     Machnął upierścienioną dłonią. 
 - Zapomnij o tym ! Pytaj o cokolwiek ! Zadaj otwarcie pytania, by nie szkodziły 
przyjacielskiej atmosferze.
 - Doskonale. Co mu powiedziałeś ?
 - Że nie znam tego człowieka.
     Skinąłem głową.
 - Dziękuję ci za otwartość.
 - Okłamałem go.
     Odwróciłem się w stronę kapitana patrząc na niego badawczo. Wciąż się uśmiechał. W 
ułamku sekundy pojąłem, że być może wpadliśmy bezmyślnie w pułapkę i pożałowałem tego, 
iż nie zabrałem ze sobą broni.
 - Nie martw się. Okłamałem go, bo to arogancki dupek. Tobie powiem prawdę. Nigdy nie 
chciałbym narazić się imperialnej Inkwizycji.
 - To bardzo rozsądne podejście z twojej strony.
     Maxilla usiadł na jednym ze stojących pod ścianą eleganckich krzeseł i wygładził fałdy 
swego płaszcza.
- Dwa miesiące temu byłem na Thracian Primaris. Toczyły się rozmowy na temat ładunków, 
miałem kilka umówionych spotkań. Zwykła codzienność kupca. Wtedy pojawił się ten 
Eyclone. Rzecz jasna nie przedstawił się takim nazwiskiem. Wybacz, inkwizytorze, ale nie 
pamiętam już personaliów, jakie mi podał. To na pewno ten człowiek. Miał ze sobą grupę 
innych ludzi. Jeden z nich, niejaki Crotes, był przedstawicielem handlowym Gildii. Próbował 
mnie przekonać, że twój człowiek posiada autoryzację Gildii Sinesias, ale zorientowałem, że 
wciska mi kit, chociaż jego papiery wyglądały na autentyczne.
- Czego chciał ?
 - Pustego kursu na Gudrun, podjęcia tam przesyłki i dostarczenia jej na Hubris.
 - Jakiej przesyłki ?
 - Tak daleko w negocjacjach nie doszliśmy. Spławiłem go, bo propozycja nie była zbyt 
atrakcyjna. Dawał sporą zapłatę, ale ja mogłem w tym samym a

czasie zarobić dziesięć razy tyle na swojej robocie.
 - Nie zdobyłeś żadnego nazwiska kontaktowego na Gudrun ?
 - Drogi inkwizytorze, ja jestem kupcem, a nie detektywem. 
 - Wiesz, kto w końcu przyjął te zlecenie ?
 - Wiem, kto go nie przyjął – wyprostował się na krześle – Rozmawiałem na ten temat z 
innymi kapitanami Wolnej Floty. Kilku z nas popędziło tego Eyclone z pustymi rękami, 
większość z tego samego powodu.
 - Jakiego ?
 - Zlecenie śmierdziało kłopotami.

*  *  *  *  *

     Piątego dnia podróży moje sny najwyraźniej powróciły do normalności. Przesadnej wręcz 
normalności, bo ponownie pierwszą rolę zaczął w nich grać Eyclone. Nawiedzał mnie w 
nocnych majakach grożąc i wyzywając. Nie pamiętałem żadnych szczegółów jego 
wypowiedzi, jedynie mgliste wspomnienie wykrzywionej złością twarzy każdego poranka.
     Czasami zastanawiałem się, czy aby na pewno to jego uśmiechniętą złośliwie twarz 
widziałem w snach czy też należała ona do kogoś innego.

*  *  *  *  *

49

     O świcie ósmego dnia tranzytu Essene wyskoczyła z Osnowy wchodząc w wymiar 
materialny na obrzeżach systemu Gudrun. Maxilla poinformował mnie, że wszystkie systemy 
statku pracują na optymalnym poziomie. Ustaliłem z nim wcześniej, że opuścimy 
podprzestrzeń przed granicami systemu, w miejscu rzadko uczęszczanym przez lokalne 
jednostki handlowe. Zgodził się bez zastrzeżeń. Obiecałem, że przerwa w podróży nie potrwa 
długo.
 - Kim ona była ? – zapytała Bequin obserwując przez okno widokowe jasny kształt ciała 
Vibben, opatulony szczelnie w białą folię i obracający się powoli w kosmicznej pustce. 
 - Przyjaciółką. Towarzyszką – odparłem.
 - Tak właśnie chciała odejść ? 
 - Nie sądzę, by w ogóle chciała odchodzić – powiedziałem. Przy sąsiednim oknie stali w 
milczeniu Aemos i Betancore. Twarz savanta była bezna-miętną maską, pilot natomiast nie 
skrywał żalu i smutku.
     Lowink nie uczestniczył w tej przykrej uroczystości, podobnie jak Fischig. Lecz kiedy 
odwróciłem się patrząc za siebie, ujrzałem Maxillę stojącego z respektem w końcu korytarza. 
Kupiec miał na sobie żałobny płaszcz z czarnego jedwabiu i pozbawiony ozdób skromny 
surdut. Podszedł bliżej widząc moje spojrzenie.
 - Mam nadzieję, że nie przeszkadzam. Moje wyrazy współczucia.
     Podziękowałem mu skinięciem głowy. Nie musiał okazywać takiego gestu, chociaż nagle 
wydała mi się dziwnie właściwa obecność kapitana statku w trakcie pogrzebu. 
 - Nie jestem pewien, czy dopełniłem formalnych obowiązków pochówku, Maxilla – 
oświadczyłem – chociaż uważam, że właśnie tego sobie życzyła. Odmówiłem Imperialne 
Credo i Litanię za Zmarłych.
 - Zatem zrobiłeś wszystko zgodnie ze zwyczajem. Jeśli można... ?
     Przywołał ruchem ręki jednego z pozłacanych serwitorów. Na trzymanej przez sługę tacy 
znajdowała się duża karafa i komplet kieliszków.
- Istnieje zwyczaj żegnania zmarłych toastem.
     Wzięliśmy wszyscy kieliszki.
 - Za Lores Vibben – powiedziałem.

*  *  *  *  *

     Po minucie ciszy wszyscy powoli rozeszli się do swoich obowiązków. Poprosiłem 
Maxillę, by rozpoczął podchodzenie do orbity Gudrun. Kapitan oszacował czas tej operacji na 
dwie godziny.
     Wracając na pokład wahadłowca wdałem się w rozmowę z Bequin. Wciąż miała na sobie 
stary kombinezon roboczy wyciągnięty z naszego magazynu, ale ubiór ten wydawał się raczej 
dodawać jej uroku, a nie szpecić.
 - Prawie dotarliśmy na miejsce – powiedziała.
 - Owszem.
 - Jakiego rodzaju usługi będę ci musiała wyświadczyć ?
     Nie wyjaśniłem jej do tej pory prawdziwego charakteru jej osobowości ani też nie 
zdradziłem przyczyn angażu. Przyznaję, że miałem na to sporo czasu w trakcie podróży, ale 
podświadomie starałem się odciągnąć nieunik-nioną rozmowę. Kontemplowałem wraz z 
Aemosem dzieła sztuki Maxilli, grywałem w szachy z Betancore. Sądziłem, że zdołam 
wyzbyć się nie-naturalnej niechęci do dziewczyny poprzez zwykłe ograniczanie wzajem-nych 
kontaktów.
     Zabrałem ją na pokład spacerowy i zacząłem tłumaczyć. 

     Nie wiedziałem, jakiej właściwie reakcji powinienem się spodziewać. Kiedy 

wyraźnie załamała się pod ciężarem okrutnej prawdy, poczułem tylko narastającą irytację. 

50

Wiedziałem doskonale, że to jej aura powoduje takie odczucia, toteż walczyłem ze złymi 
emocjami starając się znaleźć dla tej kobiety chociaż cząstkę sympatii, na jaką bez wątpienia 
zasługiwała.
     Siedziała z płaczem na krześle ustawionym pod jednym z olejnych obra-zów Maxilli: 
myśliwską sceną z życia arystokratów. Poprzez jej szloch wy-rywało się od czasu do czasu 
zdławione przekleństwo albo słowa żalu do samej siebie.
     Wiedziałem, że to nie charakter pracy w moim zespole tak negatywnie na nią wpłynął. 
Chodziło jej po prostu o fundamentalną prawdę, o świadomość, że nie jest... normalna. 
Pozbawione przyjaźni, pozbawione miłości życie pełne kopniaków i porażek nagle znalazło 
wyjaśnienie, a wyjaśnieniem tym okazała się jej własna natura. Sądzę, że w przeszłości 
zawsze podchodziła do swego losu ze stoickim przekonaniem, iż to cały wszechświat uwziął 
się na nią. Teraz pozbawiłem ją tej kruchej tarczy nieświadomości.
     Przekląłem sam siebie w głębi duszy za źle przemyślaną formę wyjaś-nień. Nie sądziłem, 
że prostymi słowami obedrę ją z resztek estymy i poczu-cia własnej wartości. Teraz 
zrozumiała, że jej wszystkie wysiłki, jej uparte poszukiwanie miejsca w życiu, spokoju, 
miłości i szacunku skazane były z góry na porażkę.
     Próbowałem odwrócić jej uwagę od tego przykrego faktu omawiając szczegóły pracy, jaką 
dla niej przewidziałem. Nie okazała większego zainte-resowania. W końcu wziąłem drugie 
krzesło, postawiłem obok niej i usiad-łem z ciężkim sercem, patrząc w milczeniu jak próbuje 
poukładać sobie w głowie wszystkie fakty.
     Wciąż tak siedziałem, gdy odezwał się mój przenośmy komunikator. Maxilla.
 - Czy mógłbym prosić na mostek, inkwizytorze ? Potrzebuję twojej pomo-cy.

*  *  *  *  *

     Mostek Essene okazał się przestronną salą o podłodze z czerwono-czarnych marmurowych 
płyt. Srebrni serwitorzy, bogato ornamentowani i zdobieni, stali przy konsoletach 
rozmieszczonych w całym pomieszczeniu, podłączeni do nich za pomocą sieci przewodów. 
Powietrze było chłodne i rześkie, a dominującym dźwiękiem okazał się pomruk pracujących 
instru-mentów pokładowych. 
     Maxilla, wciąż jeszcze ubrany w żałobny strój, siedział w wielkim skórzanym fotelu na 
obrotowym postumencie w centrum mostku. Ruchome wysięgniki wbudowane w oparcie 
fotela przysuwały w zasięg rąk kapitana szereg ekranów kontrolnych i panelów sterujących, 
ale uwaga mężczyzny skupiona była na panoramicznym oknie widokowym zastępującym 
przednią ścianę pomieszczenia. 
     Przeszedłem przez salę. Każdy mijany serwitor nosił maskę ze złota, odlaną w formie 
perfekcyjnie odtworzonej ludzkiej twarzy o klasycznej uro-dzie.
 - Inkwizytorze – ukłonił się Maxilla wstając z fotela.
 - Cała twoja załoga składa się z serwitorów – zauważyłem ze zdziwieniem.
 - Tak – odparł – Są bardziej niezawodni od ludzi.
     Powstrzymałem się od komentarza. Interakcja Maxilli z Essene nie-zmiennie przywodziła 
mi na myśl więzi łączące członków Adeptus Mecha-nicus z ich Boską Maszyną. Właśnie 
ustawiczne przebywanie w otoczeniu urządzeń mechanicznych odpowiadało za przekonanie 
tych ludzi o wysokiej zawodności i słabościach układów organicznych.
     Podążyłem za wzrokiem kapitana spoglądając za pancerną szybę panoramicznego okna. 
Dostrzegłem lśniącą sferę Gudrun, otuloną śmietan-kową powłoką chmur, spod których 
wyzierały zielone połacie wielkich puszcz. Chmary czarnych punktów zapełniały przestrzeń 
pomiędzy Essene i planetą. Zrozumiałem, że patrzę na zgrupowania kosmicznych statków. 
Masywne kolosy tkwiące na wysokiej orbicie, konwoje kupieckich frach-towców, mrowie 
mniejszych jednostek przemieszczających się na wyzna-czone do parkowania pozycje pod 

51

nadzorem załóg orbitalnych holowników. Nieczęsto miałem okazję widywać w jednym 
miejscu tak ogromną armadę kosmicznej floty handlowej.
- Mamy jakiś problem ? – zapytałem.
     Spojrzał na mnie z ukosa, w jego oczach dostrzegłem na chwilę błysk wahania.
 - Wykonałem standardowe podejście do wewnętrznej strefy systemu i wy-brałem odpowiedni 
korytarz lotu. Kontrola lotów Gudrun wyznaczyła mi pozycję na wysokiej orbicie. Wszystkie 
dokumenty statku są poprawne, opłaciłem w terminie należne cła. Mimo to właśnie 
otrzymałem wiadomość, że zostanę poddany kontroli.
 - Czy to coś niezwykłego ?
 - Ostatni raz sugerowano kontrolę mojego statku jakieś dziesięć lat temu.
 - Uzasadnienie ?
 - Twierdzą, że to względy bezpieczeństwa. Wspominałem ci, że na dole od-bywa się 
planetarny festiwal. Na orbicie dokuje spora część Floty Scarus. Sądzę, że wojskowi 
przesadni podeszli do swoich obowiązków.
 - Prosiłeś o moją obecność.
 - Prom z grupą kontrolerów jest już w drodze. Uznałem, że ich wizyta łatwiej przebiegnie, 
jeżeli zostaną powitani przez kapitana statku i towarzy-szącego mu inkwizytora.
 - Nie mogę pociągać za żadne sznurki, Maxilla.
     Zaśmiał się bez cienia wesołości w głosie i spojrzał mi prosto w oczy.
 - Oczywiście, że możesz. Ale nie o to mi chodzi. Pomyślałem, że w obecności inkwizytora 
okażą Essene trochę więcej szacunku. Nie chcę, żeby banda kontrolerów bezmyślnie 
rozwalała mi w trakcie przeszukania cały statek.
     Zamyśliłem się na moment. Słowa kapitana niemile kojarzyły mi się z potencjalną 
przysługą, jakiej mógł ode mnie żądać za współpracę. Zaszko-dziłoby to bez wątpienia mojej 
opinii na jego temat.
 - Zgadzam się towarzyszyć ci w trakcie tej inspekcji w celu dopilnowania formalnych 
kwestii, o ile możesz mnie zapewnić o swej niewinności.
 - Inkwizytorze Eisenhorn, ja...
 - Powstrzymaj się z komentarzami do czasu kontroli, Maxilla. Poprosiłeś mnie o pomoc. Jeśli 
odkryję, że zrobiłem to w celu ochronienia jakiegoś ciemnego interesu albo nielegalnego 
ładunku, będziesz miał na głowie znacznie poważniejszy problem od imperialnej marynarki 
kosmicznej.
     Na jego twarzy pojawił się grymas bezbrzeżnego rozczarowania. Albo był naprawdę 
wyśmienitym aktorem albo ciężko go uraziłem.
 - Nie mam nic do ukrycia – wycedził przez zęby – Polubiłem cię i miałem nadzieję, że w 
trakcie tej podróży staliśmy się... jeśli nie przyjaciółmi, to przynajmniej dobrymi znajomymi. 
Okazałem ci gościnność i szczerze odpowiadałem na wszystkie pytania. Bardzo mi przykro z 
powodu twoich podejrzeń.
 - Podejrzliwość jest moją drugą naturą, Maxilla. Jeśli cię źle oceniłem, po-proszę o 
wybaczenie.
 - Nie mam nic do ukrycia – powtórzył sam do siebie, gdy opuszczaliśmy wspólnie mostek.

*  *  *  *  *

     Prom marynarki, matowoszary stateczek o kanciastym kadłubie, zrównał pozycję z Essene 
i zacumował przy jej przedniej prawoburtowej śluzie. Czekałem na gości w pomieszczeniu za 
komorą ciśnieniową, stojąc w towa-rzystwie Maxilli, Fischiga oraz dwóch wykonanych 
niemal całkowicie ze złota i srebra serwitorów.

52

     Poprosiłem Fischiga o przyjście uznając, że skoro widok imperialnego inkwizytora ma 
pomóc zaliczyć szybko inspekcję, obecność oficera Arbites na pewno w tym nie zaszkodzi. 
Betancore otrzymał rozkaz ukrycia się wraz z resztą zespołu w wahadłowcu.
     Drzwi komory ciśnieniowej otworzyły się z sykiem, buchnęły zza nich kłęby pary. Z 
wnętrza wyszedł tuzin masywnych postaci. Wszyscy kontro-lerzy mieli na sobie szaroczarne 
pancerze osobiste oddziałów bezpieczeń-stwa marynarki, z insygniami jednostki oraz 
symbolem Zgrupowania Floty Scarus na napierśnikach i pozłacanych epoletach. Wszyscy 
skrywali twarze pod kompozytowymi hełmami o opuszczonych wizjerach i włączonych 
filtrach powietrza. W rękach trzymali automatyczne karabinki o krótkich lufach. 
     Dowódca grupy ruszył przodem, podwładni podążyli w ślad za nim. Nie utrzymywali 
ścisłego szyku. Rutyna, pomyślałem, rozprzężenie dyscypliny rzadko spotykane w 
osławionych oddziałach bezpieczeństwa marynarki. Kontrolerzy najwyraźniej byli zmęczeni i 
chcieli jak najszybciej wykonać niewdzięczny obowiązek. 
 - Tobius Maxilla ? – warknął dowódca grupy. Jego głos był zniekształcony przez filtr hełmu i 
niewielki wzmacniacz.
 - Ja jestem Maxilla – oświadczył kapitan Essene robiąc krok do przodu.
 - Zostałeś poinformowany o obowiązku poddania się kontroli. Proszę udostępnić listę 
pasażerów i manifesty towarowe. Oczekuję pełnej współ-pracy.
     Maxilla machnął ręką i jeden z serwitorów podszedł bliżej podając do-wódcy kontrolerów 
elektroniczny notes ze stosownymi informacjami.
     Wojskowy nawet nie raczył zerknąć na ekran urządzenia.
 - Czy przed rozpoczęciem kontroli chcesz dobrowolnie zgłosić fakt nie-dopełnienia jakiegoś 
przepisu importowego ? Taki gest dobrej woli może wpłynąć na poziom urzędowych 
restrykcji w przypadku wykrycia kontra-bandy.
     Przysłuchiwałem się w milczeniu tej rozmowie. W pomieszczeniu znaj-dowało się 
dwunastu żołnierzy. Jakoś nie potrafiłem uwierzyć, że naprawdę zamierzali tak mizernymi 
siłami przeszukać statek rozmiarów Essene. aaaaaa

     Gdzie mieli serwitorów, moduły skanujące, łamacze zamków, zestawy 

uniwersalnych kluczy, detektory ciepła ?
     Nie byli w stanie określić mojego statusu ze względu na anonimowy strój, ale dlaczego 
zignorowali stojącego w służbowym mundurze oficera Arbites ?
     Mój mikrokomunikator był włączony. Nic nie powiedziałem, ale dyskret-nie nacisnąłem 
trzy razy przycisk nadawania. Betancore znał doskonale niewerbalną część Glossii.
 - Wciąż nie przedstawiłeś swej tożsamości – powiedziałem do dowódcy grupy kontrolnej.
     Wojskowy spojrzał w moim kierunku. Ujrzałem odbicie własnej twarzy na gładkiej 
przyłbicy jego hełmu.
 - Słucham ?
 - Nie przedstawiłeś swej tożsamości i nie pokazałeś nakazu inspekcji. Taki jest wymóg 
procedury kontrolnej.
 - Jesteśmy oddziałem bezpieczeństwa... – odparł gniewnym tonem robiąc krok w moją 
stronę.
 - Możesz być kimkolwiek – przerwałem mu wyjmując inkwizytorską rozetę   
 - Jestem Gregor Eisenhorn, imperialny inkwizytor. Dopełnimy wszystkich procedur tej 
kontroli albo nie przeprowadzimy jej wcale.
 - Ty jesteś Eisenhorn ? – zapytał.
     Żadnego zaskoczenia w głosie, żadnego zdziwienia. W moim umyśle zapłonęła jaskrawa 
lampka alarmowa.
     Nie zdążyłem krzyknąć. Lufy broni kontrolerów poderwały się w górę.

53

Rozdział VIII

Tuzin morderców.
Prokurator.
Kupcy zbożowi z Hesperusa.

     Maxilla krzyknął zdumiony. Sekundę później dowódca kontrolerów i dwaj stojący po jego 
bokach żołnierze pociągnęli za spusty.
     Automatyczne karabinki używane przez oddziały służb bezpieczeństwa zaprojektowano z 
myślą o walce na pokładach kosmicznych statków oraz w środowisku o zerowej grawitacji. 
Posiadały znikomy odrzut, a ich pociski osiągały niewielką prędkość wylotową gwarantującą 
pozostawienie kadłuba okrętu w nienaruszonym stanie w przypadku bezpośredniego trafienia.
     Wciąż jednak były w stanie przestrzelić na wylot ludzkie ciało.
     Rzuciłem się w bok, kiedy pierwsze pociski uderzyły śpiewnie w ścianę gdzieś po lewej 
krzesząc rykoszetem iskry. W ułamku sekundy pomieszcze-nie ogarnął istny chaos. Strzelali 
już wszyscy żołnierze oddziału bezpieczeń-stwa, niektórzy krótkimi seriami. W 
rozświetlanym błyskami płomieni wy-lotowych korytarzu unosił się ostry zapach kordytu. 
     Jeden z serwitorów Maxilli został pozbawiony głowy, a następnie wręcz rozerwany na 
drobne kawałki. Drugi próbował zasłonić kapitana, ale kule podziurawiły jego tors i 
uszkodziły sekcję gąsienicową stanowiącą jego środek transportu.
     Dwa pociski otarły się o mnie rozrywając ubranie, ale zdołałem dosko-czyć do drzwi za 
mymi plecami. Wyszarpnąłem z kabury pistolet.
     Fischig trzymał w wyciągniętych do przodu rękach swój pistolet, strzela-jąc cofał się w 
moim kierunku. Zdołał powalić kilkoma kulami jednego z zabójców, ale zaraz potem został 
trafiony w brzuch. Impet wystrzelonych z bliska pocisków uniósł go w powietrze i cisnął w 
kąt korytarza. Oficer upadł na podłogę i znieruchomiał.
     Maxilla z wściekłym rykiem poderwał w górę upierścienioną dłoń. Stru-mień 
oślepiającego światła wystrzelił z noszonego na środkowym palcu sygnetu i znajdujący się 
najbliżej kapitana żołnierz dosłownie eksplodował, a jego klatka piersiowa zmieniła się w 
osmaloną ruinę. Gdy dymiący ludzki wrak runął na podłogę, stojący za nim towarzysz 
przeciągnął po Maxilli długą serią. Wielokrotnie trafiony kulami kapitan wpadł przez 
roztrzaskane szklane drzwi do małego magazynku po prawej stronie korytarza.
     Mordercy zwrócili się w moim kierunku. Pociągnąłem za spust i pocisk przedziurawił 
przyłbicę hełmu najbliższego z nich. Martwy zamachowiec upadł na twarz.
     Mały automatyczny pistolet, zaprojektowany z myślą o łatwym jego ukryciu, miał w 
magazynku zaledwie cztery pociski, dochodził do tego za-pasowy magazynek schowany w 
kieszeni mojej kurtki. Zostało siedem kul, a morderców było dziewięciu.
     Na szczęście pistolet miał odpowiedni kaliber, by do zabicia człowieka wystarczył jeden 
pocisk. Tkwiące w magazynku naboje miały rozmiary mojego palca. Broń huknęła ponownie 
i kolejny żołnierz przewrócił się na podłogę bryzgając krwią.
     Uciekałem w głąb następnej sekcji korytarza, trzymając się blisko ściany. Pomieszczenie 
było szerokie, oświetlały je jedynie rzędy małych lamp na środkach ścian. Tłoczący się przy 
drzwiach komory żołnierze puścili za mną kilka pojedynczych strzałów. Odpowiedziałem 
kulą, ale chybiłem. Dłuższa seria trafiła w skrzynkę rozdzielczą obok mojej głowy, kąpiąc 
urządzenie w deszczu wyładowań elektrycznych. Część lamp przygasła. Ukryłem się w cieniu 
i poczułem, że plecami napieram na jakiś rygiel.
     Odwróciłem się, otworzyłem właz i wskoczyłem do środka ścigany gra-dem pocisków 
kontrolerów.
     Po drugiej stronie włazu znajdował się niewielki tunel inspekcyjny pro-wadzący do 
maszynerii odpowiedzialnej za poprawne funkcjonowanie ko-mory ciśnieniowej. Podłogę 

54

stanowiły perforowane płyty, a blisko siebie położone ściany wręcz uginały się od ogromu 
okablowania. Na końcu tune-lu dostrzegłem metalową drabinkę, wiodącą w dół pod podłogę 
lub w górę, do paneli sterujących pracą dekompresorów. 
     Nie miałem czasu na wspinaczkę. Pierwszy żołnierz już przepychał się przez właz 
próbując jednocześnie wycelować we mnie karabin. Strzeliłem poprzez korytarzyk 
przebijając kulą jego napierśnik, po czym skoczyłem w dół drabinki.
     Wylądowałem pięć metrów niżej na małej czworokątnej platformie. Na dole było ciemno, 
paliło się tylko kilka czerwonych lamp pomocniczych. Pamiętałem, że hełmy żołnierzy mają 
opcję elektronicznego wzmocnienia obrazu.
     Wślizgnąłem się pomiędzy tłoki i przekładnie sterujące jednym z burto-wych zaczepów 
dokujących, zgięty wpół i skurczony. Z wywietrzników buchały kłęby pary, na posadzce 
czerniały plamy tłustego oleju skapującego z 

z wielkich łańcuchów napędowych. Powietrzem wstrząsał regularny łomot 

pracujących nieprzerwanie ciężkich kompresorów i regulatorów tlenu.
     Skryłem się w jednym z zakamarków. Na kolbie pistoletu płonęły czer-wienią cztery 
malutkie ikonki. Wyrzuciłem pusty magazynek i włożyłem do broni nowy. Ikony zmieniły 
swój kolor na zielony.
     Od strony drabinki dobiegł jakiś hałas. Dwa ciemne kształty schodziły nią w dół 
zasłaniając sączące się z góry światło.
     Ich hełmy miały też wbudowane skanery termiczne – pojąłem to w chwi-li, gdy zabójcy 
dotarli na platformę i zaczęli z miejsca strzelać w kierunku mojej kryjówki. Schowałem się za 
opasłym dźwigarem, ale jedna z kul ześlizgnęła się po mokrym od oleju metalu i trafiła mnie 
powierzchownie w ramię, dostatecznie mocno, bym się przewrócił. Uderzyłem twarzą w 
meta-lową siatkę pokrywającą dno pomieszczenia, a impet tego zderzenia rozer-wał nie 
zagojoną jeszcze ranę na policzku. 
     Więcej pocisków zaświstało mi nad głową. Jakiś rykoszet wbił się w podeszwę mojego 
buta, inny trafił mnie w rękę odrzucając ją w bok, prosto na metalową ścianę.
     Impet tego uderzenia wytrącił mi z dłoni pistolet. Broń odbiła się ze szczękiem od podłogi 
i wylądowała poza moim zasięgiem. Cztery zielone ikony sygnalizujące pełny magazynek 
jarzyły się kusząco w półmroku.
     Na dole było teraz przynajmniej trzech napastników, przeciskających się wąskim 
przejściem między maszynerią, strzelających krótkimi seriami w moją stronę. Wgramoliłem 
się na czworakach za masywny serwomotor obsługujący jeden z zewnętrznych 
manipulatorów dokujących. Wszędzie wokół kule żołnierzy krzesały z metalicznym jękiem 
snopy iskier.
     Pomyślałem o wykorzystaniu mocy, ale w obecnym położeniu nie mog-łem sobie 
pozwolić na żadne bardziej zaawansowane sztuczki mentalne.
     Za wielkim serwomotorem znalazłem osłonę pod równie masywnymi amortyzatorami 
mającymi za zadanie złagodzić impet uderzenia kadłuba innego statku podczas procedury 
cumowania do śluzy. Zielona poświata otaczała mały panel kontrolny widniejący między 
amortyzatorami. Urządze-nie obudowane było plastikową pokrywą przypominającą publiczne 
panele informacyjne. Dokładniejszy rzut okiem powiedział mi, że mam przed sobą terminal 
testujący i resetujący status wysięgników dokujących. Nacisnąłem na próbę kilka przycisków, 
ale na ekranie urządzenia zapalił się tylko komu-nikat Terminal zablokowany. Automatyczne 
bezpieczniki odcięły dostęp do urządzenia ze względu na obecność po drugiej stronie kadłuba 
promu mary-narki, przycumowanego do prawoburtowej śluzy.
     Usłyszałem za plecami głośne szuranie. Pierwszy żołnierz przeciskał się już wzdłuż 
serwomotoru próbując dotrzeć do stanowiących moją kryjówkę amortyzatorów. 
     Wyjąłem z kieszonki inkwizytorską rozetę. Była to nie tylko moja odzna-ka służbowa, ale 
i praktyczne narzędzie. Naciśnięciem kciuka wysunąłem z niej miniaturowy łamacz kodów i 

55

wsunąłem jego czubek do czytnika kart panelu. Ekran zgasł. Rozeta miała poziom autoryzacji 
magenta. Modliłem się w myślach, by Maxilla nie wprowadził na całym statku prywatnych 
ko-dów dostępu.
     Ekran rozbłysnął ponownie. Wstukałem na klawiaturze polecenie zrese-towania 
parametrów cumowniczych.
 - Procedura resetu w trybie aktywnym – na ekraniku zapłonęła zielonymi literkami 
odpowiedź. Uderzyłem palcem wskazującym w ostatni klawisz.
     Pośród przeraźliwego huku i zgrzytu metalu mechanizmy dokujące zaczęły powracać na 
swoje miejsca. Zadudniły amortyzatory. Gdzieś w gó-rze buchnęła z sykiem para. Usłyszałem 
dźwięk alarmowych klaksonów.
     Najbliższy żołnierz zdążył tylko wrzasnąć agonalnie, gdy ważący dzie-sięć ton 
serwomechanizm przycisnął go do ściany i zmiażdżył od pasa w dół. Gdzieś z oddali, od 
strony śluzy, dobiegła mnie seria stłumionych wy-buchów i zgrzyt dartego metalu. Ledwie je 
słyszałem ponad rykiem pracują-cej maszynerii.
     Kiedy syk i pisk serwomotorów ucichł, a kłęby pary się rozwiały, wy-pełzłem ze swojej 
kryjówki pod amortyzatorami. Cała struktura pomieszcze-nia uległa zmianie po 
przemieszczeniu urządzeń dokujących na pozycje wyjściowe. Dwaj żołnierze służb 
bezpieczeństwa zginęli zmiażdżeni cięża-rem wysięgników, trzeciego żywcem ugotował 
strumień niewiarygodnie rozgrzanej pary tryskającej ze ściennego wywietrznika.
     Podniosłem leżący na posadzce karabinek zamachowca i pobiegłem w kierunku drabinki.

*  *  *  *  *

     Zgodnie z moimi obliczeniami brakowało jeszcze czterech żołnierzy. Przebiegłem przez 
tunel inspekcyjny i dotarłem z powrotem do korytarza prowadzącego do komory 
ciśnieniowej. Na ścianach paliły się światła ostrzegawcze, słyszałem też cichy dźwięk syren 
alarmowych. Jakaś postać wyrosła w półmroku opodal mnie. Odwróciłem się w jej kierunku. 
Betan-core. Pilot zdawał się patrzeć przeze mnie, w podniesionej ręce trzymał je-den

den ze swoich eleganckich igłowych pistoletów. Pociągnął za spust.
     Smukły pocisk przeciął powietrze tuż obok mojego echa. Żołnierz od-działów 
bezpieczeństwa marynarki zatoczył się chwiejnie wypadając z kry-jówki na końcu korytarza. 
Pistolet Midasa syknął ponownie. Pod rannym mordercą ugięły się nogi, runął z łoskotem na 
posadzkę.
 - Ruszyłem natychmiast po otrzymaniu rozkazu – oświadczył Betancore.
 - Ilu zdjąłeś ?
 - Razem z tym czterech.
 - Więc to chyba wszyscy, ale nie trać czujności – uśmiechnąłem się do się-bie samego. 
Zwracać Midasowi uwagę na zachowanie czujności...
 - Wyglądasz okropnie – odparł – Co się tu do cholery stało ?
     Krew ściekała mi po policzku płynąc swobodnie z rozdartej rany, poru-szałem się 
chwiejnie z powodu bólu wywołanego rykoszetami, a moje ubra-nie było wręcz przesiąknięte 
olejem i smarem. 
 - To nie była inspekcja. Szukali mnie.
 - Służby bezpieczeństwa marynarki ?
 - Wątpię. Tym ludziom wyraźnie brakowało odpowiedniej dyscypliny, nie znali też procedur 
kontrolnych.
 - Ale mieli odznaki, broń... prom marynarki, na Imperatora !
 - To właśnie najbardziej mnie martwi.

56

*  *  *  *  *

     Wróciliśmy z powrotem do pokoju przylegającego do komory ciśnieniowej. Rezerwowy 
właz zabezpieczył uszkodzenia kadłuba w miejs-cu, gdzie odczepiona dzięki ręcznemu 
zwolnieniu zaczepów jednostka marynarki zderzyła się z Essene. Wyglądając przez jeden z 
bulajów dostrzegłem szary kadłub promu unoszący się tuż przy frachtowcu. Z Essene łączył 
go wciąż jakiś ocalały pogięty manipulator, ale kadłub stateczku był wyraźnie zgruchotany. 
Pokładowa komora ciśnieniowa promu została wyrwana podczas procedury rozdzielenia 
statków i miałem moż-liwość spojrzenia przez wielką wyrwę do środka ładowni pasażerskiej 
stat-ku. Jeśli załoga zdołała przeżyć wypadek, mogła się schronić jedynie w sto-sunkowo 
nienaruszonym kokpicie, a tam nie stanowiła dla nas żadnego zagrożenia. Błyszczące 
metalicznie szczątki, kawałki zaczepów dokujących i strzępy kabli unosiły się w próżni 
opodal bulaju.
     Przyklęknąłem obok Fischiga. Wciąż żył. Służbowy uniform Arbites pokryty był warstwą 
wzmocnionego ceramitu, ale wystrzelone z bliska pociski miały dostatecznie wysoką 
prędkość wylotową, by impetem trafie-nia spowodować obrażenia wewnętrzne ofiary. Fischig 
był nieprzytomny, z kącika jego ust ciekła strużka krwi.
     Betancore znalazł Maxillę w magazynku przeznaczonym do składowania skafandrów 
próżniowych. Kapitan doczołgał się po podłodze do jednej z szafek, oparł się o nią plecami. 
Od klatki piersiowej w dół jego drogie ubra-nie było rozdarte na strzępy. Nie miał nóg.
     Ale od klatki piersiowej w dół kapitan nie był człowiekiem.
 - Tak więc... poznałeś w końcu nagie fakty, inkwizytorze... – spróbował się uśmiechnąć. 
Pojąłem, że ogromnie cierpi albo znajduje się w stanie cięż-kiego szoku. W celu pełnej 
kontroli nad mechaniczną połową swego ciała musiał bez wątpienia korzystać z podłączonych 
do mózgu neuralnych prze-kaźników.
 - Jak mogę ci pomóc, Tobiusie ?
     Pokręcił przecząco głową.
 - Wezwałem już serwitorów. Szybko postawią mnie na nogi.
     W głowie kłębiły mi się dziesiątki pytań. Czy ta cybernetyczna rekon-strukcja dolnej 
części ciała była rezultatem obrażeń, choroby, podeszłego wieku ? A może, jak 
podejrzewałem, poddał się jej dobrowolnie i na własne życzenie ? Zatrzymałem te pytania dla 
siebie. To była prywatna sprawa kapitana i nie miała ona nic wspólnego z moim 
dochodzeniem.
 - Potrzebuję dostępu do twojego komunikatora astropatycznego. Muszę skontaktować się z 
Dowództwem Floty i zamknąć tę sprawę. Napadli nas lu-dzie nie mający nic wspólnego z 
oddziałami bezpieczeństwa marynarki.
- Przekazałem na mostek instrukcje nakazujące udostępnić ci wszystko, czego zażądasz. 
Dobrze byłoby wyciągnąć zapis transmisji nakazującej poddanie się inspekcji, jest zapisana w 
pamięci pokładowego dziennika lotu.
     To powinno pomóc. Nie sądziłem, by dowódcy Zgrupowania Scarus próbowali 
kwestionować jakiekolwiek moje działania.

*  *  *  *  *

     W ciągu pół godziny znalazłem się na mostku Essene i dzięki pomocy serwitorów 
astropatycznych zgłosiłem incydent oficerom dyżurnym mary-narki. Chwilę później 
rozmawiałem już drogą radiową z asystentami admi-rała Lorpala Spatiana, którzy nakazali 
Essene pozostać na zajmowanej po-zycji i oczekiwać przybycia oddziału bezpieczeństwa pod 
komendą przed-stawiciela wojskowej prokuratury.

57

     Pomysł biernego oczekiwania na następny wyładowany żołnierzami prom 

niespecjalnie przypadł mi do gustu.

*  *  *  *  *

     - Dezerterzy, sir – oświadczył dwie godziny później prokurator Olm Ma-dorthene. Był to 
wysoki mężczyzna o poznaczonych siwizną włosach i sta-rym cybernetycznym wszczepie 
poniżej lewego ucha. Miał na sobie śnież-nobiałą kurtkę z wysokim kołnierzem, czarne 
spodnie, czarne skórzane buty oficerskie oraz ciemnoczerwone rękawiczki. Na uniformie 
dostrzegłem in-sygnia Wydziału Dyscyplinarnego Floty.
     Madorthene był dla mnie niezwykle uprzejmy od chwili wejścia na po-kład frachtowca, 
salutując z respektem na powitanie i trzymając pod pachą swą obramowaną złotem białą 
czapkę. Towarzyszący mu żołnierze byli ubrani i wyekwipowani identycznie jak moi 
niedoszli zabójcy, ale od razu dostrzegłem ich zdyscyplinowanie i chłodny profesjonalizm.
 - Dezerterzy ?
     Madorthene miał niewyraźną minę. Najwidoczniej świadomość konwer-sacji z 
inkwizytorem nie sprawiała mu przyjemności.
 - Z gwardyjskiego zaciągu. Jak pan zapewne wie, na Gudrun trwa mobi-lizacja nowego 
regimentu. Na rozkaz naszego Lorda Militanta do służby po-wołano siedemset pięćdziesiąt 
tysięcy mężczyzn. Pięćdziesiąty regiment IG Gudrun. Zważywszy na rozmiary pobory oraz 
fakt, iż jest to jubileuszowy zaciąg, władze ogłosiły globalny festiwal połączony z 
ceremonialnymi uroczystościami wojskowymi.
 - Ci ludzie zdezerterowali z Gwardii ?
     Madorthene odciągnął mnie delikatnie na bok robiąc przejście dla żoł-nierzy służb 
bezpieczeństwa wynoszących z korytarzy ciała zabitych zama-chowców. Pod nadzorem 
Betancore zwłoki morderców składane były w pomieszczeniu przylegającym do komory 
ciśnieniowej.
 - Mieliśmy pewne kłopoty – oświadczył ściszonym głosem prokurator – Zaciąg miał 
pierwotnie objąć pół miliona rekrutów, ale Lord Militant pod-wyższył tę liczbę tydzień przed 
rozpoczęciem poboru w związku z przy-gotowaniami do krucjaty w podsektorze Ophidian. 
Nie spotkało się to z aprobatą miejscowych. Mówiąc między nami, wszystkie te festiwale 
zorga-nizowano raczej po to, by odwrócić uwagę lokalnej społeczności od całej sprawy. 
Odnotowaliśmy zamieszki w koszarach i przypadki dezercji. Na dole wciąż jest sporo roboty.
 - Potrafię to sobie wyobrazić. Więc jesteś pewien, że ci ludzi byli dezer-terami z Gwardii ?
     Skinął głową i podał mi elektroniczny notes. Na wyświetlaczu urządzenia widniała lista 
dwunastu nazwisk wraz z odnośnikami do plików zawierają-cych życiorysy i zdjęcia. 
 - Zbiegli z koszar 74 na zewnątrz murów miejskich Dorsay, skradli mun-dury i sprzęt w 
arsenale kosmoportu, po czym weszli na pokład promu orbi-talnego. Nikt nie próbował 
zatrzymać oddziału służb bezpieczeństwa mary-narki.
 - Nikogo nie zdziwił ich brak znajomości procedur i kodów startowych ?
 - Urządzenia pokładowe promu zostały wcześniej zaprogramowane w celu wyprowadzenia 
jednostki na wysoką orbitę, w strefę stacjonowania floty. Dezerterzy musieli to odkryć po 
uprowadzeniu promu. Nieszczęśliwy zbieg okoliczności. Bez wątpienia szukali cywilnego 
statku, takiego jak ten.
 - Regularni rekruci ? Żołnierze piechoty ?
 - Tak.
 - Kto pilotował prom ?
 - Przywódca grupy – prokurator zajrzał do notesu – Niejaki Jonno Lingaart, 
wykwalifikowany pilot orbitalny. Latał wcześniej na holownikach. Jak już wspomniałem, cała 
ta sprawa to wyjątkowo nieszczęśliwy zbieg okolicz-ności.

58

     Nie zamierzałem tak łatwo odpuścić. Madorthene nie kłamał, tego byłem pewien, jednakże 
przedstawione przez niego informacje pełne były luk i nieścisłości.
 - Co z żądaniem poddania się inspekcji ?
 - Wysłano je z pokładu promu. Absolutnie nieautoryzowany rozkaz. Zamie-rzali wejść na 
wasz pokład i przejąć statek. Przypuszczamy, że rozkaz nada-no poprzez radiokomunikator 
promu.
 - Nie – zaprzeczyłem. Oficer cofnął się o krok słysząc narastający w mym głosie gniew.
 - Sir ?
- Sprawdziłem zapisy w komputerze komunikacyjnym Essene. Nic nie mó-wiły o źródle 
nadania żądania, ale ujawniły fakt, że nadesłano je astropa-tycznie, nie drogą radiową. Na 
pokładzie promu nie było astropaty.
 - To...
 - Posłużono się tym samym przekaźnikiem astropatycznym, który wyzna-czył Essene 
pozycję na wysokiej orbicie. Zapisy sprawiają wrażenie auten-tycznych. Poza tym ci ludzie 
mnie szukali. Mnie, prokuratorze. Chcieli mnie zabić. Znali moje nazwisko.

zabić. Znali moje nazwisko.
     Madorthene pobladł zauważalnie. Najwyraźniej nie wiedział, co odpo-wiedzieć.
     Oderwałem od niego spojrzenie, zacząłem lustrować wzrokiem korytarz.
 - Nie wiem, kim byli ci ludzie, być może rzeczywiście to wojskowi dezer-terzy. Ktoś jednak 
tak nimi pokierował, by dotarli do mnie, ktoś ubezpieczał ich, zapewnił ekwipunek i środek 
transportu oraz autoryzował misję promu. Ktoś służący w marynarce lub mający dostęp do jej 
mechanizmów kontroli. Inne wytłumaczenie nie istnieje.
 - Pan mówi... o konspiracji.
 - Takie pojęcie nie jest mi obce, Madorthene. Nie są mi również obce za-machy na moje 
życie. Posiadam wrogów i oczekuję takich działań z ich strony. Ten incydent udowodnił mi, 
że moi wrogowie posiadają znacznie większe wpływy, niż myślałem.
 - Sir, ja...
 - Jaki jest twój status służbowy, prokuratorze ?
 - Poziom pierwszy, stopień autoryzacji magenta. Ekwiwalent dowódcy eskadry marynarki. 
Odpowiadam bezpośrednio przed Lordem Prokuratorem Humboltem – wiedziałem o tym 
wcześniej, bo przyjrzałem się naszywkom na uniformie oficera, chciałem jednak usłyszeć to z 
jego ust.
 - Oczywiście. Twój przełożony nie powierzyłby tak delikatnej misji młod-szemu rangą 
oficerowi. Nie chciałby też okazać mi braku szacunku. Sądzę, że ta sprawa nadal okryta jest 
najgłębszą tajemnicą ?
 - Tak, sir ! Lord Prokurator docenił jej... delikatność. Poza tym obowiązuje obecnie 
rozporządzenie Lorda Militanta nakładające cenzurę na wszelkie tego rodzaju informacje w 
celu uniknięcia pogłębiania niepokojów społecz-nych na Gudrun. Szczegóły zamachu znam 
tylko ja i mój oddział oraz Lord Prokurator i jego doradcy.
 - Niech tak zatem pozostanie. Chcę, by moi wrogowie tak długo jak to tylko możliwe 
uważali, iż zamach zakończył się ich sukcesem. Czy mogę liczyć na pańską kooperację, 
prokuratorze ?
 - Oczywiście, inkwizytorze.
 - Zabierze pan zaszyfrowaną wiadomość dla swojego przełożonego. Będzie ona zawierać 
informacje o podłożu całej sprawy oraz moje żądania i sugestie. Podam panu również 
utajniony kanał radiowy, za pomocą którego będzie pan przekazywał mi wszelkie nowe 
wiadomości w tej sprawie. Wszystkie wiadomości, Madorthene, również te, które pan uzna za 
bez-wartościowe.

59

     Skinął gorliwie głową. Nie musiałem już dodawać, że w przypadku zła-mania tajemnicy 
spadnę na kark jemu, Lordowi Prokuratorowi i wszystkim jego doradcom niczym upiór 
Rogala Dorna. Madorthene miał dość oleju w głowie, by samemu się tego domyślić.

*  *  *  *  *

     Kiedy prokurator i jego oddział bezpieczeństwa odlecieli z Essene, pod-szedłem do 
czekającego w milczeniu Betancore.
 - Co teraz zrobimy ? – zapytał.
 - Jakie to uczucie być martwym, Midasie ? – odparłem.

*  *  *  *  *

     Opuściliśmy Essene o północy, na pokładzie mojego wahadłowca. Fis-chig, wyrwany w 
końcu ze śpiączki, pozostał na statku Maxilli, w doskonale wyposażonym laboratorium 
medycznym, wciąż dochodząc do siebie po bolesnej konfrontacji z mordercami.
     Maxilla zgodził się pozostać na orbicie Gudrun do odwołania. Poczy-niłem już starania, by 
zrefundowano mu wszystkie straty poniesione z tytułu tego przestoju. Podejrzewałem, że 
mogę znaleźć się niedługo w sytuacji, gdy niezbędny będzie mi szybki kosmiczny statek, 
poza tym nagły odlot Essene podważyłby wiarygodność naszej śmierci z rąk dezerterów.
     Rozmawiałem z Maxillą na mostku klipra. Siedział na swym wielkim fo-telu popijając 
amasec, podczas gdy serwitorzy rekonstruowali pieczołowi-cie jego cybernetyczne ciało. 
 - Przykro mi, że zostałeś w tę sprawę tak mocno wplątany, Tobiusie.
 - A mnie nie – odparł – To najbardziej emocjonująca przygoda od wielu lat.
 - Pozostaniesz tutaj do czasu, kiedy się ponownie skontaktujemy ?
 - Doskonale płacisz, inkwizytorze – roześmiał się – Mówiąc szczerze, cieszę się, że mogę ci 
pomóc. Poza tym Fischig potrzebuje lepszej pomocy medycznej niż ta, którą może zapewnić 
ta twoja izolatka na wahadłowcu, a możesz być pewny, ze nie odlecę, dopóki nie zabierzesz 
go z mojego pok-ładu.

*  *  *  *  *

     Opuszczałem mostek głęboko poruszony zachowaniem kapitana. Mogło istnieć 

wiele motywów tłumaczących jego gorliwą pomoc – strach przed Inkwizycją mógł być bez 
wątpienia jednym z nich – niemniej jednak podej-rzewałem, iż głównym czynnikiem takiego 
postępowania było powtórne odkrycie przez Maxillę przyjemności czerpanej z kontaktów 
międzyludz-kich. Wyczuwałem to w jego chęci do rozmów, chwalenia się muzealnymi 
zbiorami, w skorej pomocy, w sympatii...
     Zbyt długo przebywał w towarzystwie samych maszyn.

*  *  *  *  *

     Przed opuszczeniem ładowni Essene Betancore przeprogramował sygna-lizatory 
identyfikacyjne wahadłowca. W pamięci urządzeń przechowy-waliśmy kilka odmiennych 
tożsamości jednostki. W ciągu ostatnich mie-sięcy i podczas akcji na Hubrisie używałem 
oficjalnego identyfikatora Ink-wizycji, ponieważ nie istniała żadna potrzeba utajnienia 
prawdziwej natury statku.
     Teraz staliśmy się delegacją kupiecką z Sameteru, zajmującą się genetycznie 
modyfikowanymi nasionami roślin uprawnych. Mieliśmy nadzieję zainteresować 
możnowładców Gudrun sprzedażą nowego rodzaju ziaren, pozbawionych skaz genetycznych 

60

i nie posiadających wysokich wymagań w pielęgnacji – co było szczególnie istotne w 
sytuacji, gdy pobór do Gwardii znacząco uszczuplił siłę roboczą tego świata.
     Betancore połączył się z kontrolą lotu Gudrun, przedstawił naszą fałszywą tożsamość i 
poprosił o pozwolenie na lądowanie w północnej stolicy planety, Dorsay. Otrzymaliśmy 
natychmiast dostęp do stosownego korytarza powietrznego. Kolejny żądny zysków kupiec w 
ogarniętej karnawałowym nastrojem metropolii.

*  *  *  *  *

     Wahadłowiec przeleciał obok tkwiących na wysokiej orbicie okrętów Zgrupowania Floty 
Scarus: rzędów opasłych statków transportowych; masywnych niszczycieli o podłużnych 
taranach na dziobach i wielkich emblematach Imperialnego Orła na burtach; ogromnych 
pancerników o najeżonych bateriami artyleryjskimi kadłubach; smukłych szybkich fregat 
przywodzących na myśl osy; eskadr patrolujących system myśliwców.
     Obszar niskiej orbity był wręcz zapchany latającymi tam i z powrotem wahadłowcami 
pasażerskimi, promami zaopatrzeniowymi, holownikami, małymi statkami handlowymi i 
platformami naprawczymi. Po prawej stronie dostrzegłem gromadę kupieckich frachtowców, 
statków kurierskich i gigantycznych jednostek Gildii. Tam właśnie miała pierwotnie zająć 
pozycję Essene.
     Liczne boje świetlne sygnalizujące wolne i zajęte miejsca na orbicie tworzyły istną barwną 
konstelację zakrywającą mieszkańcom Gudrun blask prawdziwych gwiazd.
     Betancore przemknął poprzez ten kosmiczny tłok, wprowadził wahadłowiec w oślepiająco 
jasną jonosferę planety i zanurzył się pośród opalizujących chmur. Dostrzegłem wysuwające 
się zza krawędzi globu słońce, wieszczące stolicy nadejście nowego świtu. Lecieliśmy w 
kierunku Dorsay, gdzie rozpoczynał się właśnie kolejny dzień planetarnego święta.

Rozdział IX

Dorsay.
Kupieckie rozgrywki.
Pościg za Tanokbrey.

          Dorsay bynajmniej nie budziło się ze snu. Metropolia ostatnimi czasy wcale nie spała. 
Wielkie głośniki radiowe na starych ulicach, alejkach i nad kanałami rzecznymi wylewały z 
siebie niekończący się strumień pochwal-nych hymnów, a bogato zdobione sztandary i wstęgi 
łopotały na każdym skrawku stołecznych budowli.
     Przeczytałem skrócony raport Aemosa na temat tej planety. Gudrun, stolica podsektora 
Helican w sektorze Scarus, Segmentum Obscurus. Ludz-ka społeczność istniała tu od trzech i 
pół tysiąca lat pod feudalnymi rządami arystokratycznej kasty możnych Domów 
obejmujących swymi wpływami trzy tuziny innych imperialnych światów w podsektorze 
Helican. Thracian Primaris, ten skażony przemysłowo moloch, mógł być uważany za naj-
gęściej zaludniony i posiadający największy potencjał produkcyjny świat regionu, ale to 
Gudrun było sercem administracyjnym i kulturalnym pod-sektora. Bogactwo lokalnych 
możnowładców przyćmiewało nawet wpływy komercyjnych magnatów Thracian Primaris.
     Widziana z pokładu wahadłowca, stolica lśniła bielą. Dorsay wzniesiono na morskim 
wybrzeżu, w pełnej wysp delcie wielkiej rzeki Drunner. Z okienek statku widzieliśmy mrowie 
żagli łopoczących w pobliskiej lagunie. Poza granicami śnieżnobiałych budowli metropolii 
wznosiły się na zielo-nych wzgórzach niedawno zbudowane tymczasowe koszary dla 
rekrutów gwardyjskiego zaciągu.

61

     Betancore wylądował na Polach Giova, głównym porcie Dorsay. Lądo-wisko zbudowano 
na wielkiej wyspie leżącej pośrodku laguny. Mniejsze jednostki takie jak mój wahadłowiec 
były po lądowaniu opuszczane na wielkich platformach w głąb hangarów wykutych w 
trzewiach skalistej wyspy.
     Lowink pozostał na pokładzie statku. Midas, Bequin, Aemos i ja sam szybko poczyniliśmy 
przygotowania do wizyty w mieście. Założyliśmy wszyscy proste, gwarantujące 
anonimowość stroje: ciemnoniebieskie szaty dla Aemosa, czarne kombinezony oraz czarne 
płaszcze dla mnie i Midasa, długą błękitną suknię z krepy dla Alizebeth Bequin. Betancore z 
pewnymi oporami otworzył szafki Vibben, by Bequin wybrała sobie coś z ubrań na-szej 
towarzyszki.
     Nie sprawiała wrażenia specjalnie przejętej faktem, iż wkłada na siebie rzeczy martwej 
kobiety.
     Przystrojona łopoczącymi na porannym wietrzyku czerwonymi propor-cami przystań 
pełna była tłoczących się w oczekiwaniu na taksówkę pasa-żerów. Wmieszaliśmy się w tłum 
kupców, dygnitarzy wszelkiej maści i ma-rynarzy korzystających z przepustek. Uliczni 
grajkowie i kuglarze zabawiali zgromadzonych na brzegu laguny turystów.
     Po dłuższej chwili wynajęliśmy jedną z antygrawitacyjnych taksówek kursujących między 
lądowiskiem i miastem. Była to podłużna jednostka w kształcie grotu, o barwie wściekłego 
fioletu. Pozbawiona zamkniętej kabiny, zapewniała wygodne fotele dla sześciu pasażerów. 
Sternik siedział wysoko w tyle, nad bulwiastą obudową antygrawitacyjnego generatora. 
Taksówka ruszyła poprzez lagunę, unosząc się w powietrzu jakieś dwa metry ponad 
migotliwą taflą wody.
     Dorsay rosło przed naszymi oczami. Dopiero z poziomu ziemi mogliśmy docenić majestat 
tego miasta. Zbudowane na wyrastających z wody bazalto-wych podporach budynki 
wykonano ze starannie wypolerowanych kamien-nych bloków. Ich niskie dachy pokryte były 
lśniącymi mosiężnymi płyt-kami. Wyrzeźbione w kamieniu gargulce szczerzyły zęby na rogu 
każdego domu lub czepiały się rynien. Na wyższych piętrach znajdowały się obszer-ne 
balkony zabezpieczone barierkami z pozłacanego metalu. Większość tych balkonów miała 
własne zadaszenie. Łukowate kamienne mosty i metalowe klatki schodowe łączyły znajdujące 
się po obu stronach kanałów domy. Wzdłuż kanałów biegły na wysokości poziomu wody 
kamienne podesty sta-nowiące przystań dla tradycyjnych łodzi.
     Wokół było pełno łodzi. Stolica wręcz tętniła życiem, ruchem i feerią ko-lorów. Kiedy już 
dotarliśmy w obręb metropolii, prędkość naszej taksówki znacznie zmalała ze względu na 
obecność innych antygrawitacyjnych pojaz-dów, wodnych autobusów, prywatnych 
motorówek i zwykłych łodzi wiosło-wych.
     Nad naszymi głowami w ulicznych korytarzach powietrznych przemyka-ły 
antygrawitacyjne ślizgacze i konwencjonalne maszyny atmosferyczne. Wszędzie powiewały 
wielkie sztandary Floty Scarus i gudrunickich regi-mentów Gwardii, w szczególności zaś 
Pięćdziesiątego.
     Aemos mruczał do siebie pod nosem, zapisując w notesie wszelkie infor-

macje o 

otoczeniu, trawiony nienaturalną żądzą gromadzenia wiedzy. 
     Klawiatura wysłużonego notesu prawie zaczynała dymić.
     Midas Betancore siedział czujny i ostrożny na przednim fotelu taksówki.    Szczegóły 
rejestrowane przez jego bystry umysł miały znacznie praktycz-niejsze zastosowanie od 
danych gromadzonych w notesie starego savanta. 
     Bequin siedziała na ostatnim fotelu w tyle kabiny, roześmiana i szczęśli-wa. Morska bryza 
rozwiewała jej długie włosy. Wątpiłem, by kiedykolwiek zdołała dotrzeć tu na własną rękę. 
Gudrun było sercem podsektora, wielkim błyszczącym światem, o którym zawsze marzyła, 
lecz który pozostawał po-za zasięgiem jej rąk. 
     Pozwoliłem jej cieszyć się chwilą. Czas ciężkiej pracy miał nadejść później.

62

*  *  *  *  *

     Wynajęliśmy pokoje w dzielnicy Dorsay Regency. Uznałem, że sytuacja wymaga 
założenia bazy operacyjnej na stałym lądzie. Betancore wywiercił otworki w futrynach drzwi 
poszczególnych pokojów i naszpikował je mikro-ładunkami błyskowymi. Drzwi zewnętrze 
zostały podłączone do systemu monitoringu pasywnego. Domowi serwitorzy otrzymali 
rygorystyczny zakaz odwiedzania wynajętych mieszkań w trakcie naszej nieobecności.
 
*  *  *  *  *

     Stałem na wielkim balkonie, w cieniu rzucanym przez wykonane z pur-purowego 
materiału zadaszenie. Słuchałem Marszu Adeptów rozbrzmie-wającego w licznych 
rozwieszonych na całej długości ulicy głośnikach.
     Kanał wodny poniżej balkonu tętnił życiem. Dostrzegłem przeciążony skif pełny pijanych 
gwardzistów w nowiutkich złotoczerwonych unifor-mach. Rekruci z Pięćdziesiątego 
Regimentu Strzelców Gudrunickich darli się niczym opętani i skakali po pokładzie łodzi 
ryzykując wpadnięcie do ka-nału i pójście na dno. Świętowali ostatnie godziny pobytu na 
swym macie-rzystym świecie. Za kilka dni mieli znaleźć się na pokładach wojskowych 
liniowców w drodze do nieznanego jeszcze piekła strefy frontowej w innym podsektorze. 
     Jeden z nich wypadł za balustradę i plusnął w wodę kanału. Pod-chmieleni kamraci 
wciągnęli go z powrotem na pokład i pośród głośnego śmiechu skąpali w strumieniach lanego 
z butelek alkoholu. 
     Aemos dołączył do mnie niosąc w ręce holograficzny mapnik.
 - Gildia Kupiecka Sinesias – powiedział – Siedziba znajduje się pięć ulic dalej.

*  *  *  *  *

     Gildia Sinesias posiadała jedne z najbardziej ekskluzywnych budynków w komercjalnym 
dystrykcie Dorsay. Odcinek Wielkiego Kanału przebiegał pod wykonanymi z kolorowego 
szkła portykami głównego gmachu, toteż odwiedzający Gildię ludzie interesu wpływali do 
niej swymi skifami cumując w eleganckiej rozległej przystani sąsiadującej z wyłożoną 
drogimi dywanami salą recepcyjną. 
     Wysiedliśmy z wynajętej łodzi wchodząc w tłum interesantów i gości Gildii: wysokich 
szczupłych kupców z Messiny noszących tradycyjne sutan-ny, handlarzy z Sameteru w 
szerokich kapeluszach oraz bankierów z thra-ciańskich metropolii. 
     Opuszczając pokład łodzi podałem rękę Bequin. Dygnęła wdzięcznie dziękując za 
kurtuazyjny gest. Nie ustalałem wcześniej żadnych szczegółów naszej maskarady, 
arystokratyczne zachowanie było jej spontaniczną improwizacją. Chociaż wciąż czułem do 
niej irracjonalną niechęć, uczucie to słabło w porównaniu z rosnącym dla tej kobiety 
uznaniem. Perfekcyjnie wczuła się w swą rolę.
 - Państwa tożsamość i cel wizyty ? – zapytał uprzejmie szambelan Gildii Sinesias 
podchodząc bliżej. Człowiek ten odziany był w niezwykle eleganc-kie złote szaty. Krótkimi 
ruchami dłoni wydawał polecenia krążącym wokół pomocnikom. W miejscu uszu mężczyzny 
dostrzegłem cybernetyczne im-planty. W jednej ręce szambelan trzymał staroświeckie pióro, 
w drugiej notatnik.
 - Nazywam się Farchaval, kupiec z Hesperusa. To jest pani Farchaval. Przybyliśmy tutaj z 
propozycją zawarcia kontraktów handlowych w dzie-dzinie płodów rolnych. Słyszałem, że 
Gildia Sinesias może zapewnić nam stosowne usługi brokerskie.
 - Czy posiada pan już pracownika kontaktowego Gildii, sir ?

63

 - Oczywiście. Mój konsultant to Saemon Crotes.
 - Crotes ? – szambelan umilkł na chwilę.
 - Och, Gregor, jestem taka zmęczona – oświadczyła znienacka Bequin – To wszystko trwa za 
długo i jest okropnie nudne. Chcę znowu popływać po kanałach. Dlaczego nie możemy 
wrócić do tych miłych panów z Gildii Mensurae ?

Mensurae ?
 - Chwileczkę, kochanie – odparłem zachwycony jej improwizacją.
 - Czy państwo... odwiedzili już inną Gildię ? – zapytał szybko szambelan.
 - Oni byli dla nas tacy mili. Poczęstowali mnie nawet soliańską herbatą – uśmiechnęła się 
słodko Bequin.
 - Pozwolą państwo za mną – oświadczył jeszcze szybciej szambelan – Sae-mon Crotes to 
jeden z naszych najlepszych agentów handlowych. Natych-miast zaaranżuję dla państwa 
stosowną audiencję. W międzyczasie proszę odprężyć się w tamtym pokoju. Zaraz przyślę 
państwu soliańską herbatę.
 - I nafaryjskie biszkopty ? – zasugerowała niewinnie Bequin.
 - Ależ oczywiście, madam.
     Wprowadził nas do eleganckiej poczekalni i zamknął za sobą podwójne drzwi. Bequin 
spojrzała na mnie z ukosa i zachichotała. Przyznaję, że sam też nie mogłem powstrzymać 
śmiechu.
 - Co w ciebie wstąpiło ? – zapytałem cicho.
 - Powiedziałeś, że jesteśmy bogatymi kupcami oczekującymi od życia wszystkiego, co 
najlepsze. Ja tylko zarabiam na moją pensję.
 - Oby tak dalej.
     Rozejrzałem się po poczekalni. Piękne drogocenne firany przysłaniały przestronne, blisko 
dziesięciometrowej wysokości okna wychodzące na Wielki Kanał. Okna wykonano z 
dźwiękoszczelnego materiału. Na ścianach wisiały obrazy autorstwa sameterskich mistrzów, 
które wywołałyby atak pożądania kapitana Maxilli.
     Chromowany serwitor wszedł do pokoju niosąc tacę pełną przekąsek i słodyczy. Postawił 
ją delikatnie na marmurowym blacie wielkiego stołu i opuścił bez słowa poczekalnię.
 - Soliańska herbata ! – pisnęła Bequin podnosząc porcelanowy czajniczek – I nafaryjskie 
biszkopty ! – dodała z uroczym uśmiechem chrupiąc pierwszy z łakoci.
     Wziąłem z jej rąk przeznaczoną dla mnie filiżankę herbaty i stanąłem przy ekskluzywnym 
kominku sącząc drogi napój w pozie zblazowanego bogacza.
     Przedstawiciel Gildii wpadł do poczekalni chwilę później. Był to niski człowieczek o 
kędzierzawych włosach i przesadnej ilości biżuterii. Nosił powłóczyste długie szaty cechowe. 
Na jego czole widniał dumnie tatuaż w postaci emblematu Gildii Sinesias. 
     Był to, jak wskazywał rodzaj tatuażu, miejscowy broker.
     Nazywał się Macheles.
 - Sir Farchaval ! Madam ! Gdybym wiedział wcześniej o państwa przy-byciu, odwołałbym 
mniej ważne spotkania. Proszę wybaczyć mi to spóźnie-nie !
 - Wybaczam – odparłem dobrodusznie – Obawiam się jednak, że pani Farchaval niebawem 
straci swą cierpliwość.
     Bequin ziewnęła dyskretnie.
 - Och, to niedobrze ! To bardzo niedobrze ! – Macheles klasnął w dłonie przywołując 
czekających za drzwiami serwitorów.
 - Spełnijcie wszelkie życzenia tej pani – polecił im broker.
 - Hmm... vorderskie liście ? – zastanowiła się głośno Bequin.
 - Natychmiast ! – wyrzucił z siebie Macheles.
 - I taca trufli birri ? Moczonych w winie ?

64

     Jęknąłem bezgłośnie.
 - Natychmiast ! Natychmiast ! – zapewnił Macheles i wypchnął wręcz serwitorów za drzwi.
     Podszedłem do stołu i odłożyłem swoją filiżankę.
 - Będę szczery, sir. Reprezentuję kartel producentów zbóż z Hesperusa, bardzo wpływowy 
kartel.
     Podałem pośrednikowi mały holograficzny projektor. Była to rzecz jasna fałszywka, 
spreparowana przez Betancore i Aemosa w oparciu o rozległą wiedzę savanta o Hesperusie, 
uzupełnioną dodatkowo uwagami latającego tam czasem Maxilli.
     Macheles sprawiał wrażenie onieśmielonego moim trójwymiarowym identyfikatorem.
 - O jakiej... wielkości kartelu rozmawiamy, sir ?
- Cały zachodni kontynent.
 - Co chciałby pan zaoferować ?
     Wyjąłem z kieszeni niewielką probówkę.
 - Zmodyfikowane genetycznie ziarno niezwykle łatwe w uprawie i nie posiadające wysokich 
wymagań klimatycznych. Idealne dla waszych produ-centów żywności w sytuacji 
skurczonego rynku pracy. To prawdziwe cudo.
     Serwitorzy opuścili poczekalnię pozostawiając w rękach Bequin przynie-sione smakołyki.
- Inne Gildie bardzo zabiegają o ten produkt, panie – oświadczyła podnosząc do ust truflę – 
Wierzę, że Gildia Sinesias nie przegapi takiej okazji.
     Macheles zabrał z mojej dłoni probówkę i obejrzał ją uważnie.
- Czy to jest produkt stworzony w oparciu o technologię obcych ? – zapytał zniżając nieco 
głos.

- Czy to stanowi jakiś problem ? – odpowiedziałem pytaniem.

 - Nie, sir. Inkwizycja jest oczywiście bardzo wrażliwa na tym punkcie, ale właśnie dlatego 
specjalizujemy się w takich dyskretnych formach pośred-nictwa. Cała siedziba Gildii jest 
zabezpieczona przed podsłuchem.
 - Bardzo mnie to cieszy. Zatem stworzone w oparciu o technologię obcych ziarno będzie 
można sprzedać bez większych trudności ?
 - Żadnych kłopotów. Mamy wielu potencjalnych nabywców tego produktu, zwłaszcza kilku 
zagorzałych wielbicieli nowinek pochodzących spoza na-szej cywilizacji. 
 - Świetnie – skłamałem – Nie ukrywam, że chcę osiągnąć na tej transakcji maksymalne 
zyski. Saemon sugerował mi zwrócenie się z propozycją w pierwszej kolejności do Domu 
Glaw.
 - Saemon ?
 - Saemon Crotes. Przedstawiciel Gildii Sinesias, którego spotkałem na Hes-perusie.
 - Doskonale. Życzy pan sobie, bym zaaranżował spotkanie między panem i rodem Glaw ?
 - Czyż nie to właśnie przed momentem sugerowałem ? – zapytałem z wy-niosłym 
politowaniem.

*  *  *  *  *

     Opuściliśmy siedzibę Gildii Sinesias dwadzieścia minut później. Bequin wciąż oblizywała 
usta z pozostałości po truflach. 
     Natychmiast po wypłynięciu z części Kanału biegnącej pod siedzibą Gildii odezwał się 
mój komunikator. 
 - Eisenhorn.
     Szukał mnie Lowink.
 - Właśnie otrzymałem wiadomość od Tobiusa Maxilli. Przekazać ją w pełnej formie ?
 - Tylko streszczenie.

65

 - Kapitan twierdzi, że statek, który przewiózł Eyclone z Gudrun na Hubrisa cumuje na 
orbicie parkingowej. Kapitan poczynił odpowiednie rozpoznanie. To frachtowiec Wolnej 
Floty Scaveleur. Jego właściciel, niejaki Effries Tanokbrey, jest już w stolicy.
 - Połącz się z Maxillą i podziękuj mu za informacje – poleciłem.
     Tak oto poznałem w końcu nazwę tajemniczego statku Eyclone.

*  *  *  *  *

     Jedliśmy właśnie lunch w tawernie opodal Mostu Carnodonów, gdy w pobliżu pojawiła się 
sonda komunikacyjna wysłana przez Machelesa do sir Farchavala. 
     Sonda, niewielka metalowa sfera wielkości owocu cytrusowego, wpadła na taras lokalu i 
zaczęła unosić się na wysokości głów klientów, przelatując od stolika do stolika. Kiedy mnie 
znalazła, zawisła w powietrzu, pisnęła i wyświetliła holograficzną wiadomość. Poniżej 
emblematu Gildii Sinesias ujrzałem formalne zaproszenie na spotkanie w siedzibie Domu 
Glaw popołudniu następnego dnia. Mieliśmy udać się na godzinę czwartą do centrali Gildii, 
gdzie oczekiwał nas Macheles i przygotowany przez niego środek transportu.
     Sonda powtarzała wyświetlanie wiadomości, dopóki nie machnąłem przed jej projektorem 
dłonią i nie podałem krótkiej odpowiedzi, nagranej natychmiast przez rejestrator dźwięku. 
Odleciała szybko unosząc mój prze-kaz.
 - Jak to nas znalazło ? – zapytała Bequin.
 - Feromony – wyjaśnił Aemos – System ochrony Gildii Sinesias przeska-nował was w 
trakcie wizyty i pobrał próbki wzorców zapachowych. Zapro-gramowana odpowiednio sonda 
latała tak długo po okolicy, aż namierzyła odpowiedni rodzaj feromonów. 
     Urządzenia tego rodzaju były bardzo popularne na rozwiniętych techno-logicznie 
światach. Podsunęło mi to pewien pomysł.
 - Więc twierdzisz, że pracownicy Gildii bez skrupułów pośredniczą w obro-cie produktami 
obcych ? – zapytał Betancore podnosząc do ust kieliszek wina.
     Skinąłem twierdząco głową.
 - W chwili obecnej koncentrujemy się na Domu Glaw i tej sprawie podpo-rządkowujemy 
wszystkie działania, ale nie zamierzam zapomnieć tego, co robi Gildia Sinesias. Kiedy już 
skończymy swoją robotę, weźmiemy się bardzo skrupulatnie do kontroli jej działalności.
     Bequin kontemplowała wzrokiem piękny ornamentowany most przerzu-cony nad 
Drunnerem.
 - Co to za stwory ? – zapytała. Kamienne płaskorzeźby pokrywały wszyst-kie filary mostu 
prezentując sylwetki wielkich czteronożnych drapieżników o potężnie umięśnionych 
cielskach, długich ogonach i podłużnych pyskach najeżonych garniturem kłów.

- Carnodony – odparł ponownie Aemos, zadowolony z możliwości popisa-nia się swą 
ogromną wiedzą – Heraldyczne zwierzę Gudrun. Występują w wielu miejscowych herbach i 
insygniach rodowych, symbolizując potęgę i władzę. Obecnie bardzo rzadkie, niemal 
całkowicie wytępione. Sądzę, że kilka dzikich osobników żyje jeszcze gdzieś w tundrze na 
dalekiej północy.
 - Mamy resztę dnia przed sobą – urwałem tę jałową rozmowę – Wy-korzystajmy ją dobrze. 
Poszukajmy kapitana Tanokbrey.
     Betancore zmarszczył czoło i chyba zamierzał uświadomić mi, jak trudne będzie to 
przedsięwzięcie. Nie dałem mu dojść do słowa przedstawiając swój pomysł.

*  *  *  *  *

66

     W niewielkim biurze nad Kanałem Ooskin opłaciliśmy sondę komuni-kacyjną. 
Przygotowałem krótką zwięzłą wiadomość dla kapitana Scave-leura, zapytując o możliwość 
wynajęcia jego statku w celu kursu poza granice systemu. Obsługujący mnie urzędnik przyjął 
treść przekazu i pie-niądze bez zbędnych pytań, zaprogramował jedno z trzydziestu leżących 
na półce za jego plecami urządzeń. Po podłączeniu sondy do rejestru wzorców zapachowych 
mężczyzna wyszukał zapis feromonów pobrany od Tanokbrey w stołecznym urzędzie 
imigracyjnym.
     Zaprogramowane urządzenie uniosło się w powietrze, zapiszczało i popędziło w swoją 
drogę. Czekający na ulicy Betancore odpalił silnik wy-najętego antygrawitacyjnego ślizgacza 
i pomknął śladem sondy. Istniała spora szansa na zlokalizowanie kapitana Scaveleura. Był w 
końcu czło-wiekiem interesu szukającym całe życie źródeł zarobku.
     Leciałem w towarzystwie Aemosa i Bequin na pokładzie powietrznej taksówki, 
utrzymując stały kontakt radiowy z Betancore. Na kanałach panował większy ruch niż 
zazwyczaj, a miejscowe jednostki Arbites i oddziały służb bezpieczeństwa marynarki krążyły 
po całym mieście. Póź-nym popołudniem przez stolicę miała przepłynąć wielka ceremonialna 
ka-walkada, czyniono ostatnie do niej przygotowania. Grupy widzów już zbierały się na 
mostach i balkonach. Wszędzie powiewały sztandary girlandy kwiatów.
     Betancore czekał na nas w Tersegold, dzielnicy słynącej z licznych pubów i restauracji. 
Wysiadłem z taksówki każąc pozostać w środku Aemo-sowi i Bequin. 
 - Jest w środku – powiedział pilot wskazując dłonią drzwi do jednego z lokalów – Zajrzałem 
tam. Piąty stolik po lewej. Tanokbrey to wysoki męż-czyzna w czerwonej kurtce. Ma ze sobą 
dwóch ochroniarzy.
 - Zostań tutaj, bądź czujny – poleciłem.
     Tawerna była ciemna i zatłoczona. Na niskim suficie pulsowały różno-kolorowe lampy, z 
głośników sączyła się muzyka. Powietrze przesycała woń ludzkiego potu, dymu, alkoholu i 
obscury.
     Moja sonda niemal zderzyła się ze mną w drzwiach wejściowych lokalu. Zatrzymała się w 
miejscu  wyświetlając odpowiedź, po czym odleciała do biura. Kapitan Scaveleura nie był 
zainteresowany wynajęciem statku.
     Przepychając się przez tłum zlokalizowałem go wzrokiem. Tanokbrey miał na sobie 
czerwoną kurtkę z drogiego materiału, a długie czarne włosy związał w warkocz ozdobiony 
kolorowymi wstążkami. Jego posępna nie-przyjazna twarz nie budziła sympatii. Pił alkohol w 
towarzystwie dwóch równie ponurych marynarzy noszących czarne skórzane kaftany.
 - Kapitan Tanokbrey ?
     Spojrzał na mnie powoli, ale nic nie powiedział. Jego kompani gapili się na mnie wrogo.
 - Możemy porozmawiać w cztery oczy ? – zasugerowałem.
 - Możesz się odpieprzyć ?
     Nie zrażony odpowiedzią usiadłem przy stoliku. Marynarze zesztywnieli zaskoczeni moim 
zachowaniem. Tanokbrey osadził ich w miejscu ledwie zauważalnym ruchem głowy.
 - Zacznijmy od łatwego pytania – zaproponowałem.
 - Zacznij od szybkiego wyjścia z tego lokalu – odparł. Mierzył mnie teraz wyjątkowo 
niemiłym spojrzeniem. Nie przerywając kontaktu wzrokowego z jego oczami dostrzegłem 
prawą dłoń kapitana wsuwającą się dyskretnie pod kurtkę.
 - Wyglądasz na spiętego. Dlaczego ?
     Brak odpowiedzi. Marynarze robili się coraz bardziej nerwowi.
 - Masz coś do ukrycia ?
- Chciałbym się czegoś napić. Bez natrętów. Spadaj stąd.
 - Bardzo niegrzecznie. No dobrze, skoro ci dżentelmeni nie chcą nas opuś-cić, wyłożę sprawę 
otwarcie. Mam nadzieję, że cię to przesadnie nie zmart-wi.
 - Kim ty u diabła jesteś ?

67

     Teraz to ja nie odpowiedziałem. Cały czas patrzyłem mu prosto w oczy.
 - Twoje podejście na wysoką orbitę naruszyło procedury kontrolne – oświadczyłem w końcu.

- To kłamstwo !

     Oczywiście, że było to kłamstwo, podobnie jak moje następne słowa. Nie miało to 
znaczenia. Chciałem wybadać odporność tego człowieka na stres.
 - Twoje dokumenty pokładowe są niekompletne. Kontrola lotów Gudrun chce objąć 
Scaveleura dozorem do chwili wyjaśnienia wszystkich nie-ścisłości.
 - Ty kłamliwy skurwielu...
 - To nie byle jaka sprawa. Wykonałeś lot na Hubris, którego nigdzie nie odnotowano, nie 
przedłożyłeś odpowiedniego protokołu stanu ładowni. Jak kontrola lotów ma rozliczyć 
procedury importowe ?
     Poszedłbym w zakład, że włosy na głowie kapitana zjeżyły się zauwa-żalnie.
 - Po co byłeś na Hubrisie ?
 - Nie byłem. Kto tak twierdzi ?
 - Sam sobie wybierz. Saemon Crotes. Namber Wylk.
 - Nie znam ich. Chyba znalazłeś niewłaściwego człowieka, sukinsynu. Od-pierdol się !
 - Zatem Murdin Eyclone. Co z nim ? Czy to nie on cię wynajął ?
     To pytanie przeważyło w końcu szalę. Nieznaczny ruch głowy kapitana.
     Marynarz siedzący obok mnie zerwał się z krzesła, krótka pałka wstrzą-sowa wypadła z 
jego rękawa wślizgując się prosto w otwartą dłoń.
 - Połóż to – rozkazałem nie używając ani jednego słowa.
     Pałka zaiskrzyła się spadając na blat stołu.
     Sekundę później trzymałem ją już w ręce. Wyrżnąłem właściciela pałki w twarz powalając 
go na podłogę, po czym natychmiast wymierzyłem cios w głowę drugiego marynarza, tuż nad 
lewym uchem. Przewrócił się razem z krzesłem i znieruchomiał pozbawiony przytomności.
     Usiadłem z powrotem z pałką w ręce, patrząc uważnie na kapitana. Jego twarz była szara 
niczym popiół, rozszerzone oczy błyszczały paniką.
 - Eyclone. Opowiedz mi o nim.
     Wsunięta pod kurtkę ręka renegata poruszyła się, toteż natychmiast dźgnąłem go w ramię 
czubkiem pałki. Niestety, dopiero wtedy zorientowa-łem się, że Tanokbrey nosi pod kurtką 
kamizelkę ochronną. 
     Syknął z bólu pod wpływem uderzenia, ale i tak wyciągnął spod ubrania niewielki 
laserowy pistolet z krótką lufą. 
     Kopnąłem od spodu blat stołu rzucając meblem prosto w kapitana. Zas-koczony nie 
wycelował dobrze i jego strzał poszedł w bok, trafiając między łopatki stojącego opodal 
gościa. Martwy mężczyzna runął na twarz prze-wracając inny stolik.
     W tawernie wybuchł chaos. Strzał i agonalny krzyk ofiary wywołał panikę reszty klientów.
     Nie traciłem czasu. Tanokbrey strzelił ponownie zza przewróconego na bok stołu, ale ja 
już wpychałem się między miotanych przerażeniem ludzi.
     Kapitan zerwał się z klęczek i rzucił w stronę wyjścia, kopiąc i okładając pięściami 
stojących mu na drodze klientów. Dostrzegłem znajdującego się przy drzwiach Betancore, ale 
ogarnięty paniką tłum uniemożliwił pilotowi przechwycenie uciekającego zabójcy.
 - Uciekać ! – wrzasnąłem dziko i tłum niczym na zawołanie wystrzelił przez otwarte szeroko 
drzwi tawerny. Wydostałem się na zewnątrz.
     Tanokbrey uciekał wzdłuż nabrzeża biegnąc w stronę znajdującej się na jego końcu małej 
przystani. Odwrócił się, strzelił w moim kierunku. Ludzie na nabrzeżu zaczęli krzyczeć, 
szukać desperacko kryjówki. Ktoś został przy-padkiem zepchnięty do kanału.
     Tanokbrey skoczył z nabrzeża na pokład wodnej taksówki. Zastrzelił bez chwili namysłu 
protestującego głośno kierowcę, wyrzucił za burtę jego ciało i usiadł za sterami. Łódź 
pomknęła kanałem nabierając z każdą sekundą szybkości. 

68

     Antygrawitacyjny motor Betancore stał na tarasie tuż obok mnie. Uruchomiłem go i 
rzuciłem się w pościg.
 - Zaczekaj ! Zaczekaj ! – dobiegł mnie krzyk Betancore.
     Nie miałem czasu.

*  *  *  *  *

     Dzika jazda kapitana Scaveleura wprowadziła zamęt na całej długości kanału. Taranował i 
spychał na boki inne pojazdy zmuszając je do ustąpie-nia mu drogi. Złote dekoracje na 
czarnych burtach taksówki były pogięte i nadłamane od licznych kolizji. Ludzie na brzegach 
kanału i na łodziach złorzeczyli i rzucali za zbiegiem odpadkami. W miejscu, gdzie kanał 
krzy-żował się z inną odnogą rzecznej sieci, Tanokbrey przyśpieszył gwałtownie. 
Nadpływająca z drugiej strony szybka łódź kurierska skręciła w ostatniej chwili w bok 
unikając zderzenia i wpadła na nabrzeże rozdzierając kadłub od dzioba po rufę. Jej sternik 
wywinął salto w powietrzu i plusnął w wodę. 
     Śmigałem motorem poprzez chaos wywołany przejściem taksówki zbie-ga. Chciałem 
zwiększyć wysokość i znaleźć się na pułapie o niższym praw-dopodobieństwie kolizji, ale 
motor posiadał wbudowany ogranicznik nie pozwalający maszynie lecieć wyżej niż trzy 
metry
pozwalający maszynie lecieć wyżej niż trzy metry nad powierzchnią ziemi. Nie miałem czasu 
na lokalizowanie ogranicznika ani próby jego wyłączenia. Miotałem się szaleńczo pomiędzy 
skifami, wodnymi autobusami i innymi antygrawitacyjnymi skuterami.
     Gdzieś z przodu dobiegły mnie przytłumione dźwięki wojskowej or-kiestry.
     Tanokbrey wystrzelił prosto na wody Wielkiego Kanału, mknąc w stronę płynącej leniwie 
popołudniowej parady. Rzędy wojskowych barek eskorto-wanych przez antygrawitacyjne 
ślizgacze sunęły ospale na całej szerokości kanału. Na ich pokładach tłoczyli się rekruci i 
oficerowie Gwardii, wojs-kowe orkiestry i zaproszeni na paradę dostojnicy. Na masztach 
powiewały sztandary kompanii, imperialne orły i gudrunickie carnodony. Jedna z barek 
przewoziła wielką pozłacaną podobiznę carnodona obwieszoną śpiewają-cymi coś 
gwardzistami. Girlandy kwiatów zdobiły lufy tysięcy laserowych karabinów. Nabrzeża i 
mosty Wielkiego Kanału były zapchane wiwatują-cymi tłumami gapiów.
     Taksówka zbiega uderzyła z rozpędu w burtę jednej z barek. Na głowę kapitana posypały 
się przekleństwa rozgniewanych żołnierzy. Łódź obróciła się w miejscu. Tłum zaczął ciskać 
w intruza ogryzkami i kamieniami.
     Odpowiadając pasażerom barki równie barwnymi wyzwiskami Tanok-brey naparł na jej 
rufę dziobem taksówki próbując przepchnąć się na drugą stronę kanału. Byłem już blisko 
zbiega, klucząc maszyną w tak sposób, by uniknąć niezadowolenia tłumu. Syreny i gwizdki 
paradnych łodzi ścigały mieszającego szyk świątecznej parady natręta. Jakiś gwardzista 
skoczył z pokładu mijanej barki na taksówkę, ale Tanokbrey strącił go kopniakiem do wody, 
zanim waleczny rekrut zdołał znaleźć uchwyt dla rąk. To jeszcze bardziej rozjuszyło widzów. 
Ryk oburzonego tłumu wręcz ogłuszał. Gwar-dziści tłoczyli się przy burtach swych barek 
krzycząc i gwiżdżąc przeraźli-wie.
     Tanokbrey skręcił w bok chcąc wyjść poza zasięg wysuwanych ku niemu bosaków i 
najechał na tratwę wiozącą orkiestrę kompanii. Część muzyków poprzewracała się 
upuszczając instrumenty, a grany przez nich hymn Impe-rium zmienił się w dziką kakofonię. 
     Rozwścieczeni żołnierze płynący mniejszą łodzią motorową rzucili się w pościg za 
szaleńcem grasującym na wodach kanału. Kilku z nich stanęło na ugiętych nogach szykując 
się do abordażu taksówki. Widząc nowe niebez-pieczeństwo Tanokbrey sięgnął po pistolet.
     To był jego ostatni błąd. Wyhamowałem delikatnie i posadziłem motor na krańcu 
nabrzeża. Dalszy pościg nie miał już sensu.

69

     Tanokbrey oddał dwa chaotyczne strzały w kierunku swych prześladow-ców. Sekundę 
później z pokładu pobliskiej barki wypaliło równocześnie dwadzieścia nowiutkich laserów, 
dziurawiąc niczym sito ciało zbiega i jego łódź. Silnik taksówki eksplodował z hukiem sypiąc 
na wszystkie strony kawałkami kadłuba, kłęby dymu wykwitły ponad łopoczącymi na wietrze 
sztandarami Gwardii.
     Młodzi rekruci z Pięćdziesiątego Regimentu Strzelców Gudrunickich zaliczyli pierwsze w 
swej militarnej karierze zwycięstwo.

Rozdział X

Konflikt jurysdykcji.
Dom Glaw.
Mroczne sekrety.

     Próbowałem bezskutecznie zasnąć, chociaż było już po północy. Bequin i Aemos kilka 
godzin temu udali się do swoich pokojów. Refleksy księżyco-wego światła rzucane przez 
kołyszące się fale pobliskiego kanału tańczyły na suficie sypialni.
 - Aegis do Ciernia – ożył znienacka tkwiący w mym uchu mikrokomuni-kator. Szeptał 
Betancore.
 - Cierń.
 - Spektrum, ekspansywne, spirala winorośli.
     Nim jeszcze dokończył frazę, wciągałem już spodnie i buty. Na nagi tors narzuciłem 
pośpiesznie kurtkę. Wślizgnąłem się do biegnącego wzdłuż pokojów sypialnych korytarza z 
wyjętym z pokrowca mieczem w dłoni.
     Światła w całym domu były zgaszone, ale i tutaj docierał blask księżyca potęgowany 
odbiciami wodnych refleksów.
     Betancore stał na końcu przedpokoju, w obu dłoniach ściskał swoje igło-we pistolety. 
Wskazał ruchem głowy wejściowe drzwi.
     Byli dobrzy i bardzo cisi, ale zdołaliśmy dostrzec cień ich postaci w szczelinach między 
drzwiami i futryną. Lekkie drgnięcie klamki powiedzia-ło mi, że ktoś manipuluje przy zamku. 
Cofnęliśmy się z Betancore pod ścia-nę po obu stronach drzwi, zamknęliśmy oczy i zakryli 
uszy. Każda próba sforsowania drzwi skazana była na odpalenie ładunków ogłuszających, a 
my nie chcieliśmy zostać przypadkowo oślepieni ani ogłuszeni.
     Drzwi uchyliły się lekko. Żaden mikroładunek nie wybuchł. Nasi nocni goście zdołali 
zneutralizować wszystkie założone systemy obrony. Byli znacznie lepsi, niż początkowo 
sądziłem.
     Wąski teleskopowy przewód wsunął się przez szparę w drzwiach. Optyczny sensor na jego 
końcu zaczął się powoli obracać oglądając po-mieszczenie. Machnąłem palcami na Betancore 
i ująłem za przewód ręką, po czym szarpnąłem silnie. W tym samym momencie włączyłem 
swój ener-getyczny miecz.
     Jakaś postać uderzyła w drzwi pociągnięta szarpnięciem za szpiegowski instrument, 
wpadła do przedpokoju. Skoczyłem w stronę intruza próbując zbić go z nóg, ale mimo swego 
zaskoczenia zareagował z niezwykłą trzeź-wością umysłu kopiąc i klnąc jednocześnie. Był to 
wysoki, dobrze zbudo-wany mężczyzna w dopasowanym do ciała czarnym kombinezonie.
     Zwarliśmy się siłując, kopiąc i gryząc. Nieproszony gość trzymał mnie kurczowo za 
nadgarstek dzierżącej miecz ręki.
     Uderzyłem go kantem dłoni prosto w gardło.
     Upadł na podłogę charcząc konwulsyjnie. Wyprostowałem się i...
 - Odłóż natychmiast broń – powiedział silny męski głos.

70

     Niska zakapturzona postać stała w drzwiach przedpokoju. Betancore pró-bował wymierzyć 
w nią pistolety, ale ręce same mu opadły.
     Drugi intruz posługiwał się mocą. Zdołałem zablokować jego mentalny impuls, ale dla 
Midasa okazał się on zbyt silny. Pistolety wypadły ze zdręt-wiałych dłoni pilota i wylądowały 
na dywanie.
 - Teraz ty – powiedział mężczyzna w kapturze patrząc w moją stronę – Wy-łącz zasilanie 
miecza.
     Rzadko miewałem wcześniej okazję spotkać się z tak silną techniką manipulacji mentalnej. 
Odbiegała znacznie od moich własnych metod. Człowiek w kapturze dysponował 
niezwykłym talentem. Z trudem odpycha-łem psioniczne sondy próbujące wniknąć w mój 
umysł.
 - Opierasz się ? – zapytał intruz. W mojej głowie eksplodowała jaskrawa gwiazda mentalnej 
energii. Pojąłem w ułamku chwili, że nie stanowię dla tego człowieka równorzędnego 
przeciwnika. Miałem do czynienia z doś-wiadczonym, potężnym i dobrze wyszkolonym 
umysłem.
     Druga wiązka energii wzmocniła pierwszą. Mężczyzna, którego powali-łem ciosem w 
gardło był już na nogach. Drugi mentat. Jeszcze silniejszy od poprzedniego, ale nie 
posiadający nad swoim talentem tak doskonałej kont-roli jak jego towarzysz. Krzyknąłem z 
bólu, ale zdołałem odeprzeć z trudem jego atak. 
     Fale psionicznej energii trzaskały okiennicami i wprawiały w drżenie meble. Gdzieś 
trzasnęło rozbijane szkło, Betancore upadł na podłogę jęcząc cicho. Zakapturzona postać 
postąpiła krok do przodu i dźgnęła mnie ponow-nie mentalnym ostrzem. Upadłem na kolana, 
z nosa pociekła mi strużka krwi. Myślałem, że głowa zaraz mi pęknie, ale nawet na chwilę nie 
rozluźni-łem zaciśniętych na rękojeści miecza palców.
     Znienacka ostry ból minął bez śladu. Obudzeni hałasem, Bequin i Aemos wpadli do 
przedpokoju. Bequin wrzasnęła przeraźliwie. Jej mentalna pustka pojawiła się raptownie w 
samym środku psionicznej konfrontacji dosłownie          Betancore pozbierał swoje pistolety i 
zapalił światło.

wsysając przenikającą powietrze energię.
     Zakapturzony napastnik krzyknął zaskoczony. Skoczyłem do przodu, chwyciłem intruza 
za ubranie i cisnąłem o ścianę. Jego ciało sprawiało wra-żenie kruchego, ale okazało się 
dziwnie ciężkie jak na osobę tej postury.
     Betancore pozbierał swoje pistolety i zapalił światło.
     Mężczyzna siłujący się ze mną przy drzwiach okazał się młodym czło-wiekiem o byczym 
karku i gładko ogolonej czaszce. Leżał pod jednym z okien ledwie przytomny. Miał na sobie 
czarny skórzany kombinezon z kil-koma pasami narzędziowymi. Bequin szybko wyjęła z 
jego kabury pod pa-chą ukryty tam pistolet.
     Drugi napastnik, człowiek w kapturze, wstał powoli z podłogi, bolesnymi ruchami 
prostując kończyny. Ubrany był w długie ciemne szaty, jego dłonie skrywały rękawiczki z 
czarnej satyny. Zdjął z głowy kaptur.
     Był stary, niewiarygodnie wręcz wiekowy, jego twarz zmarszczkami przywodziła na myśl 
rodzynek. Odsłonięte w wycięciu szaty gardło zdra-dzało swym kanciastym kształtem 
obecność podskórnych wszczepów, bez wątpienia chroniących cały korpus mężczyzny. W 
głębokich oczodołach płonęły pełne lodowate furii źrenice.
 - Popełniłeś błąd – oświadczył z wysiłkiem starzec – Fatalny błąd, możesz tego być pewien. 
     Wyjął z kieszeni niewielki amulet i wyciągnął go w moją stronę. Nie sposób było nie 
rozpoznać widniejącego na nim emblematu.
 - Jestem inkwizytor Commodus Voke.
     Uśmiechnąłem się uprzejmie.

71

 - Witaj w moich progach, bracie.

*  *  *  *  *

     Commodus Voke przez dłuższą chwilę studiował moją rozetę, potem zaczął 
kontemplować w milczeniu ściany pomieszczenia. Czułem wyraźnie kotłującą się w jego 
umyśle wściekłość.
 - Wynikł zatem... konflikt jurysdykcji – wykrztusił w końcu poprawiając swe szaty. Jego 
asystent stał w kącie pokoju łypiąc na mnie nieprzyjaźnie wzrokiem.
 - Rozpatrzmy go – zaproponowałem – Wyjaśnij mi, dlaczego w środku nocy napadłeś na mój 
apartament.
- Przyleciałem na Gudrun osiem miesięcy temu. Skomplikowane śledztwo, bardzo złożona i 
wielowątkowa sprawa. Moją uwagę zwrócił pewien kapi-tan Wolnej Floty, niejaki Effries 
Tanokbrey. Zacząłem zaciskać wokół nie-go sieć, gdy ten nagle wpadł w panikę i dał się 
zabić. Proste rozpoznanie ujawniło, że w incydent zamieszany był w jakiś sposób kupiec 
zbożowy Farchaval.
 - Farchaval to moja przykrywka na Gudrun.
 - Posługujesz się fałszywą tożsamością ? – zapytał z wyniosłą odrazą Voke.
 - Każdy z nas posiada własne metody, inkwizytorze – odparłem.
     Nigdy wcześniej nie miałem okazji poznać osobiście wielkiego Commo-dusa Voke, ale 
doskonale znana mi była jego reputacja. Niewzruszony pury-tanin, który spełniałby wszystkie 
wymogi stawiane twardogłowym mono-dominantom, gdyby nie jego ogromne uzdolnienia w 
dziedzinie mocy men-talnych. Wierzyłem skrycie, że za przekonaniami tego człowieka 
musiała kryć się nuta filozofii thoriańskiej. Służył w randze nowicjusza pod komen-dą 
legendarnego Absaloma Angevina trzysta lat temu i odegrał znaczącą rolę we wszystkich 
późniejszych znanych powszechnie operacjach Inkwi-zycji na obszarze całego sektora. Jego 
metody były proste i przejrzyste. Po-tępiał pracę operacyjną w ukryciu, posługiwanie się 
fałszywą tożsamością i dezinformację. Zawsze posługiwał się autorytetem naszej instytucji i 
stra-chem przez nią wzbudzanym, otrzymując wszystko, czego zażądał i udając się tam, gdzie 
sobie zażyczył.
     W mojej prywatnej opinii metoda terroryzowania społeczeństwa zamy-kała równie wiele 
drzwi jak otwierała, toteż wcale nie zdziwił mnie fakt, że Voke pracował na Gudrun całe 
osiem miesięcy.
     Spojrzał na mnie jakbym był insektem, którego omal nie nadepnął.
 - Odczuwam niesmak widząc inkwizytorów stosujących sztuczki radyka-łów. W ich głębi 
czai się herezja, Eisenhorn.
     Zdenerwował mnie nieco. Jak już wcześniej wspominałem, bardzo sobie cenię purytańskie 
dogmaty, ale staram się działać elastycznie, by szybko rozwiązywać problemy. A Voke 
określał mnie mianem radykała ! Pod wpływem jego spojrzenia poczułem się nagle niczym 
skrajnie niebezpieczny Horusjanin.
     Spróbowałem zignorować niemiłe myśli.
 - Musimy wymienić między sobą informacje, inkwizytorze. Jestem pewien, że twoje 
śledztwo jest w jakiś sposób związane z Domem Glaw.
     Voke nawet nie mrugnął okiem, ale wyczułem, że jego asystent zesztyw-niał słysząc moje 
oświadczenie.
- Nasza praca faktycznie się ze sobą zazębia – ciągnąłem dalej – Ja również jestem 
zainteresowany rodem Glawów.

     Krótko i zwięźle opowiedziałem o wydarzeniach na Hubrisie, Eyclone oraz 

powiązaniach tej zbrodni z Gudrun i Domem Glaw opartych na pod-stawie informacji o 
tajemniczym Pontiusie. Cała ta historia wyraźnie go zaintrygowała.

72

 - Pontius to tylko imię, Eisenhorn. Sam Pontius Glaw dawno już nie żyje. Uczestniczyłem 
wraz z czcigodnym Angevinem w pacyfikacji jego bractwa. Na własne oczy widziałem trupa.
 - A mimo to też zwróciłeś uwagę na Glawów.
     Oddychał chwilę głęboko zbierając myśli.
 - Po unicestwieniu Pontiusa Glawa jego ród poczynił ogromne starania mające na celu 
odżegnanie się od tej herezji. Lecz Angevin, niech spoczywa w pokoju jego nieśmiertelna 
dusza, zawsze podejrzewał, że skażenie wniknęło głębiej w arystokratyczny ród i reszta 
rodziny nie jest bynajmniej wolna od moralnej korupcji. To bardzo stary ród i bardzo 
wpływowy. Niezwykle trudno zgłębić jego tajemnice. Ale teraz, po blisko dwustu latach, 
ponownie wzbudził moje zainteresowanie. Piętnaście miesięcy temu, pod-czas likwidacji 
komórki Chaosu na Sader VII, odkryłem powiązania tamtej-szych agentów oraz kilku innych 
pomniejszych zakazanych kultów z pewną tajemną organizacją nadrzędną, sprzysiężeniem o 
ogromnych wpływach i władzy działającym na wielu oddalonych od siebie światach. Pewne 
dowody jednoznacznie wskazywały na Gudrun. Fakt, że na Gudrun znajduje się się-dziba 
rodu Glawów budził rzecz jasna uzasadnione podejrzenia.
 - Nareszcie jakiś postęp – oświadczyłem siadając na krześle i wciągając na tors podkoszulek 
przyniesiony mi w międzyczasie przez Bequin. Aemos napełnił amasecem sześć kieliszków. 
Voke przyjął jeden z nich, usiadł obok mnie i delektował się z przyjemnością trunkiem.
     Jego asystent odmówił poczęstunku i nadal tkwił w kącie pokoju.
 - Siadaj, Heldane – powiedział Voke – Mamy tutaj sprawy do omówienia.
     Asystent zabrał kieliszek i krzesło i usiadł w swoim kącie.
 - Polowałem na grupę spiskowców kierowanych przez bardzo skutecznego agenta 
terenowego – powiedziałem – Grupę zaangażowaną w wyjątkowo zbrodniczy plan. 
Zgromadzone w trakcie śledztwa dowody wskazują na Gudrun i Glawów. Ty ze swojej strony 
odkryłeś to samo w trakcie likwi-dacji innej komórki...
 - W zasadzie trzech innych – poprawił mnie.
 - Zatem trzech. Dostrzegłeś istnienie znacznie większej organizacji. Widzę teraz jasno, że 
natrafiliśmy na te samo ukryte zło, tylko podeszliśmy do nie-go z dwóch różnych stron.
     Voke oblizał usta wąskim językiem i pokiwał twierdząco głową.
 - Od chwili przybycia na Gudrun rozpracowałem i zlikwidowałem dwie tu-tejsze agentury 
kultu. Jestem pewien istnienia dziewięciu innych, w tym trzech w samej stolicy. Prowadziłem 
staranną obserwację ich działalności. Od miesięcy członkowie agentur trwali w gorączkowym 
oczekiwaniu do jakiegoś wielkiego wydarzenia. Potem znienacka ich zachowanie całkowicie 
się zmieniło. Zakres dat pozwala powiązać tę zmianę z wydarzeniami zaszłymi na Hubrisie.
 - Eyclone zaangażował w operację ogromne środki logistyczne, poprze-dzone starannymi 
przygotowaniami. I nagle, za pięć dwunasta, cały plan wziął w łeb. Albo coś nie wypaliło 
albo nastąpiła zmiana rozkazów. Chociaż zdołałem dostać się na Hubris i zlikwidować 
Eyclone, tak naprawdę nie zrealizował on swego zadania tylko dlatego, że nie dostarczono mu 
Pon-tiusa. Jak przyjął twoje postępowanie wyjaśniające Dom Glaw ?
 - Odwiedziłem ich dwukrotnie w przeciągu ostatnich trzech miesięcy. Za każdym razem 
poczynili wszelkie wysiłki, by odpowiedzieć na wszystkie moje pytania. Pozwolili 
skontrolować siedzibę i przejrzeć rodowe archi-wum. Nic nie znalazłem.
 - Być może dlatego, że świadomi byli od początku konfrontacji z inkwi-zytorem. Jutro sir 
Farchaval ma spotkanie handlowe z członkami rodu Glaw w ich siedzibie.
     Wydął w zadumie usta.
 - Inkwizycja ma obowiązek stać ramię w ramię przeciwko wrogom ludz-kości. W duchu 
kooperacji wstrzymam swe działania, by zobaczyć, jakie efekty przyniesie twoja wątpliwa 
taktyka. Jak mniemam, mizerne.
 - W duchu kooperacji, Voke, obiecuję przekazać ci wszelkie zdobyte infor-macje.

73

 - Zrobisz dla mnie coś więcej. Glawowie znają mnie, lecz nie moich współ-pracowników. 
Heldane uda się z tobą.
 - Nie jestem do tego pomysłu przekonany.
 - Nalegam. Nie pozwolę zniszczyć efektów mojej długiej pracy przez po-rywcze działania 
kogoś takiego jak ty. Żądam obecności w twoim zespole mojego obserwatora albo nie wyrażę 
zgody na współpracę.
     Zaszachował mnie i doskonale o tym wiedział. Odmowa współpracy utwierdziłaby w jego 
oczach opinię o moim radykalizmie, a nie miałem najmniejszej ochoty na konfrontację z 
inkwizytorem tak wpływowym i szanowanym jak Commodus Voke.
- Dobrze, ale niech robi dokładnie to, co mu rozkażę.

     Opuściliśmy Dorsay o czwartej po południu. Ponownie ubrałem siebie i Bequin na modę 
bogatych, ale nie ostentacyjnie chełpiących się zamożnoś-cią kupców. Towarzyszyli nam 
Aemos, Betancore i Heldane. Ku memu za-dowoleniu asystent Voke prezentował się 
wiarygodnie w cywilnym ubraniu. Razem z Midasem pozował na naszą osobistą ochronę, 
podczas gdy Aemos grał rolę biologa-genetyka.
     Macheles oraz czterech innych bogato wystrojonych pośredników Gildii Kupieckiej 
Sinesias oczekiwało na nas w siedzibie instytucji. Mała szybka aerodyna już grzała silniki.
     Pojazd, lśniąca strzała z emblematami Gildii na burtach, poderwał się z platformy 
startowej na dachu głównego budynku i wzbił w powietrze. Ma-cheles poinformował nas, że 
lot potrwa dwie godziny. Broker krążył po luksusowej kabinie pasażerskiej aerodyny 
roznosząc poczęstunek. Przed-stawił też pokrótce porządek wizyty: formalny bankiet z 
udziałem przed-stawicieli Domu Glaw dzisiejszego wieczoru, nocleg i wycieczka po posiad-
łości możnowładców następnego poranka. Potem, jeśli obie strony byłyby wciąż 
zainteresowane, rozpoczęcie negocjacji.
     Polecieliśmy na zachód, w głąb lądu, pozostawiając za sobą kapryśną nadmorską pogodę. 
Pod samolotem przemykały łagodne zielone wzgórza, rozległe pola i połacie lasów. Gdzieś z 
boku połyskiwała srebrna wstęga Drunneru. Gdzieniegdzie dostrzegałem małe wioski lub 
pojedyncze farmy, raz przelecieliśmy nad niewielkim miasteczkiem z lśniącą w promieniach 
słońca kopułą świątyni Eklezjarchii. W trakcie podróży widziałem przez chwilę tylko jeden 
inny samolot.
     Na zachodnim horyzoncie pojawił się pas wyższych wzniesień. Nadcią-gający zmierzch 
zasnuwał z wolna przestworza. Przestrzeń pod nami spra-wiała teraz wrażenie bardziej 
odludnej, dzikie, widziałem sporo gęstych la-sów i głębokich wąwozów. Macheles 
poinformował mnie, że lecimy nad posiadłościami rodu Glaw.
     Kilka minut później ujrzeliśmy siedzibę arystokratycznej rodziny. Trzy-piętrowy masywny 
budynek wzniesiony w stylu neogotyckim górował nad głęboką doliną obserwując ją setką 
wielkich okien. Polerowane kamienne bloki lśniły w promieniach zachodzącego słońca. 
Budowla posiadała dwa boczne skrzydła, bez wątpienia wzniesione w późniejszym okresie. 
Jedno skrzydło sąsiadowało ze stajniami oraz ciągiem pomieszczeń gospodarczych 
zbudowanych na skraju pobliskiego lasu. Uznałem, że to część posiadłości zamieszkiwana 
przez służbę. Drugie skrzydło znajdowało się na wysokim uskoku skalnym. Uwagę zwracał 
jego kopulasty dach złocony słonecznym blaskiem. Cała posiadłość była rzeczywiście 
rozległa i musiała stanowić prawdziwy labirynt. W ściany tego domu można by bez trudu 
wpędzić spo-łeczność zamieszkującą niewielkie miasteczko.
     Aerodyna wylądowała na wyłożonym kamiennymi płytami lądowisku na tyłach 
posiadłości. Na skraju placu parkingowego dostrzegłem trzy inne maszyny pionowego startu, 
schowane w doskonale wyposażonych hanga-rach.

74

     Wysiedliśmy z samolotu na płytę lądowiska. Robiło się ciemno, koły-szący konarami 
drzew wiatr niósł ze sobą pierwsze krople deszczu. Ciężkie mroczne chmury nadciągały znad 
wysokich wzgórz.
     Słudzy w ciemnozielonych liberiach podbiegli pośpiesznie niosąc wielkie rozpięte 
parasole, towarzyszyła im grupa umundurowanych strażników gwardii pałacowej rodu. 
Zdecydowani i pewni siebie, noszący długie szma-ragdowe płaszcze oraz grzebieniaste hełmy 
ze srebra żołnierze zrobili na mnie wrażenie doświadczonych weteranów.
     Słudzy odprowadzili nas do atrium o podłodze wyłożonej szachownicą z czarnobiałego 
marmuru. Tuzin wielkich kryształowych kandelabrów roz-świetlał łagodnym blaskiem 
rozległe pomieszczenie. Przy drzwiach wejścio-wych stali kolejni strażnicy. Milicja Glawów 
była rzeczywiście liczną for-macją. 
 - Witamy w Domu Glaw – powiedział kobiecy głos.
     Zadbana elegancka kobieta wysokiego rodu podeszła do nas nieśpiesz-nym krokiem. Jej 
ozdobiona lekkim makijażem twarz miała dumne arysto-kratyczne rysy. Ubrana była w długą 
do podłogi czarną suknię szamerowaną srebrem, we włosy wpięła siateczkę ozdobioną 
perłami.
     Macheles i jego towarzysze skłonili się głęboko okazując swój szacunek. Nasza piątka 
powitała panią domu bardziej konwencjonalnymi gestami.
 - Pani Fabrina Glaw – oświadczył z emfazą Macheles. Kobieta stanęła przed nami, grupa 
ubranych w zielone liberie służących tłoczyła się za jej plecami.
 - Moja pani – ukłoniłem się raz jeszcze.
 - Sir Farchaval. Bardzo się cieszę, że mogę pana poznać.

*  *  *  *  *

     Zaoferowała nam szybkie zwiedzenie głównego budynku posiadłości. Rzadko oglądałem 
taki splendor i przepych poza murami największych imperialnych instytucji, przepych 
mogący wprawić w zakłopotanie Maxillę.       W wycieczce towarzyszyły nam pochodzące z 
drogiej hodowli psy łow-cze. Fabrina Glaw zwracała uwagę gości na zdobiące ściany 
rezydencji obrazy, w większości olejne, chociaż ujrzałem kilka hologramów oraz fotografii 
mentalnych. Cała czcigodna rodzina... stryjowie, dziadkowie, ku-zyni. Vernal Glaw w 
polowym mundurze pałacowej gwardii. Orchese Glaw odwiedzająca królewski dwór 
Sameteru. Lutine i Gyves Glaw, bracia na polowaniu. Wielki Oberon we własnej osobie, w 
stroju imperialnego guber-natora, z jedną ręką wspartym na wielkim globusie 
przedstawiającym Gud-run.
     Przedstawiciele Gildii Sinesias wyrażali głośno swoje uznanie i zachwyt. Sama Fabrina 
sprawiała raczej wrażenie ogarniętej rutyną przewodniczki. Pełniła rolę wysoko urodzonej 
hostessy. Jakby na to nie spojrzeć, byliśmy tylko zamożnymi kupcami zbożowymi. Spełniała 
swój obowiązek. Bez wąt-pienia nużący obowiązek.
     Kątem oka widziałem notującego coś bezustannie Aemosa. Ja sam również czyniłem 
liczne spostrzeżenia, głównie na temat architektury rezy-dencji. W jednym z długich 
korytarzy podłoga wyłożona była wyprawio-nymi skórami carnodonów. Wielkie futra 
zwieńczone były wypreparowa-nymi łbami pełnymi ostrych kłów. Nawet w tak żałosnym 
położeniu te zwierzęta wciąż budziły strach i respekt.
 - Polujemy na nie od czasu do czasu, ale niewiele już ich pozostało – powiedziała Fabrina 
dostrzegając moje zainteresowanie skórami – Znak starych czasów, dawno minionych. Życie 
miało wtedy nieco bardziej feudal-ny charakter. Teraz Dom Glaw patrzy wyłącznie w 
przyszłość.

*  *  *  *  *

75

     Bankiet wyprawiono w ogromnej sali jadalnej. Przy posiłku towarzyszył nam Urisel Glaw, 
dowódca pałacowej gwardii oraz jego starszy brat Obe-ron, głowa rodu. Jak się okazało, 
kolacji tej nie urządzono wyłącznie z myś-lą o nas. Przy stole pojawił się również pochodzący 
spoza Gudrun daleki kuzyn Glawów i jego świta, zamożny kapitan Wolnej Floty Gorgone 
Locke oraz kilka innych kupieckich delegacji.
     Nie byłem tym faktem zaskoczony. Wizyta handlarzy zbożem, nawet tych anonsowanych 
przez Gildię Sinesias, nie wymagała wydania formal-nego bankietu. Domyślałem się od 
początku, że mieliśmy uczestniczyć w większej imprezie. Bez wątpienia fakt ten miał nas 
onieśmielić i zaskoczyć swym zaszczytnym charakterem.
     Poszedłem na bankiet z Aemosem i Bequin. Ponieważ do sali jadalnej nie mieli wstępu 
członkowie służby, Betancore i Heldane pozostali w udo-stępnionych nam pokojach, gdzie 
podano im osobny posiłek. 
     W sali znajdowało się pięć długich stołów, wręcz uginających się pod ciężarem 
pieczonego mięsa, owoców i niezliczonych rzeszy cukierniczych wypieków. Kelnerzy krążyli 
po całym pomieszczeniu roznosząc drinki i zbierając opróżnione naczynia. Żołnierze w 
ceremonialnych mundurach z brokatu i srebrnych hełmach prężyli się dumnie w rogach sali.
     Siedzieliśmy przy trzecim stole wraz z członkami kupieckiej delegacji z Gallinate, dużej 
metropolii na południowym kontynencie Gudrun. Nasz sta-tus liczących się gości podkreślała 
obecność przy stole pani Fabriny, kapi-tana pałacowej gwardii Terronce oraz niezmiernie 
gadatliwego osobnika o nazwisku Kowitz, przedstawiciela ds. kontaktów handlowych Domu 
Glaw. 
     Lord Oberon i jego brat Urisel usiedli przy pierwszym stole dotrzymując towarzystwa 
swemu dalekiemu kuzynowi, kapitanowi Locke oraz starszemu wiekiem kapłanowi 
Eklezjarchii zwanemu Dazzo. Kowitz ochoczo wyjaśnił mi, że Dazzo jest przełożonym 
placówki misjonarskiej Kościoła na leżącym na pograniczu podsektora świecie Damask. 
Działalność tej misji sponsoro-wana była przez ród Glawów.
     Mówiąc szczerze, nie mogłem nawet na moment uwolnić się od potoku wypowiedzi 
Kowitza. Kiedy kelnerzy napełniali ponownie jego kieliszek, wskazał mi i przedstawił 
pozostałych uczestniczących w bankiecie gości. Dom Glaw inwestował w przedsięwzięcia na 
niemal wszystkich światach podsektora Helican i bankiety te rodzaju wyprawiano 
stosunkowo regularnie w celu pogłębiania kontaktów handlowych oraz smarowania w 
zakamuflo-wany sposób trybików kręcącej się ustawicznie maszynki do robienia pie-niędzy.
     W końcu zdołałem rzucić Kowitza w objęcia jedynego mogącego mu sprostać 
gadatliwością człowieka – Aemosa. Obaj niemal natychmiast po-grążyli się w niezmiernie 
skomplikowanej dyskusji na temat niuansów równowagi finansowej podsektora.
     Nie spuszczałem wzroku z pierwszego stołu. Urisel Glaw, otyły męż-czyzna w kapiącym 
złotem uniformie, rozmawiał ustawicznie z Gorgone Locke. Przyjrzałem się uważniej bratu 
głowy rodu. Było coś w tym czło-wieku, co niezmiennie przypominało mi portrety 
przedstawiające jego nie-sławnego przodka, przy czym nie miałem bynajmniej na myśli 
szerokiej pulchnej twarzy i przetłuszczających się kędzierzawych włosów. Pił bez umiaru 
alkohol i śmiał się z żartów Locke wydając z siebie niskie wilgotne     Dazzo.

dźwięki. Jego tłuste palce nieustannie ciągnęły za wysoki kołnierz uniformu próbując 
poluzować nieco uciskający szyję materiał. 
     Lord Oberon był wyższym, szczuplejszym mężczyzną o dumnych twar-dych rysach 
twarzy. Zachowywał się powściągliwie i dumnie, w niczym nie przypominając swą pozą 
beztroskiego brata. Spędzał wieczór na cichej rozmowie ze swym kuzynem, pompatycznym 
głupcem o donośnym chicho-cie i przesadnie akcentowanych manierach, ale zauważyłem, że 
większą uwagę poświęcał nielicznym wymianom zdań z cichym klerykiem Dazzo.

76

     Nie omieszkałem też przyjrzeć się uważnie kapitanowi Wolnej Floty. Gorgone Locke był 
prawdziwym olbrzymem o głęboko zapadniętych oczach. Miał długie rude włosy spięte w 
koński ogon, a jego dolną szczękę zdobiły liczne srebrne kolczyki. Zastanawiał mnie będący 
w posiadaniu tego człowiek statek oraz jego przeszłość i reputacja. Należało skontaktować się 
w tej sprawie z Maxillą.
     Bankiet trwał do północy. Krótko potem rozeszliśmy się do swoich poko-jów na 
spoczynek.
     Glawowie udostępnili nam kilka pomieszczeń w zachodnim skrzydle rezydencji. Na 
zewnątrz murów wielkiego domostwa szalał wiatr, świsz-czący jękliwie na szczytach 
skalistych wzgórz i w gardzieli doliny leżącej poniżej budowli. Krople deszczu bębniły w 
dach, a drewniane okiennice huśtały się na zawiasach.
     W apartamencie zastaliśmy siedzącego samotnie Heldane. Studiował ja-kieś rozłożone na 
blacie stolika dokumenty. Podniósł głowę słysząc otwie-rane drzwi wejściowe.
 - I jak ? – zapytałem.
     Podczas gdy my bawiliśmy się na bankiecie, Heldane i Betancore prze-prowadzili 
rozpoznanie zachodniego skrzydła rezydencji. Asystent Voke pokazał mi wyniki swej pracy. 
Większość pomieszczeń w tej części domostwa była naszpikowana aparaturą podsłuchową 
oraz wysoce zaawan-sowanym systemem alarmowym, na korytarzach pracowało też kilka 
senso-rów optycznych. Heldane zabezpieczył nasze pokoje za pomocą miniaturo-wych 
ekranów fal radiowych, uniemożliwiających podsłuchanie prowadzo-nych wewnątrz rozmów.
 - Analiza porównawcza – oświadczył wskazując dłonią dwie leżące na blacie stoły mapy – 
Zielony kolor oznacza pomieszczenia, do których mój mistrz miał dostęp w trakcie swych 
wizyt. Czerwonym kolorem oznaczy-liśmy strefy zbadane dziś wieczorem.
     Pochyliłem się nad mapami. Voke zdołał otworzyć wiele drzwi, ale od razu dostrzegłem 
puste obszary rezydencji pominięte przez niego z jednego prostego powodu: stary inkwizytor 
nie miał pojęcia o ich istnieniu.
 - To podziemia ? – zapytałem.
 - Bez wątpienia ciąg pomieszczeń zbudowanych pod powierzchnią ziemi – potwierdził 
Heldane. Miał miękki, chorobliwie słaby głos, który wydawał się sączyć przez wąskie usta 
mężczyzny – Przylega do składów win.
     Draperie zakrywające okno pokoju rozsunęły się bezszelestnie. Przemo-czony deszczem 
Betancore zeskoczył z parapetu, zdjął rękawice i buty do wspinaczki oraz skórzaną uprząż.
 - Co znalazłeś ?
 - Dach jeży się od czujników alarmowych. Nie próbowałem tam wchodzić, nawet nie 
skanowałem niczego pasywnie. We wschodnim skrzydle są po-mieszczenia, których 
inkwizytor Voke nie oglądał. Sieć podziemnych kory-tarzy łączy je z zachodnim skrzydłem. 
Tunele biegną pod płytami dzie-dzińca. 
     Poświęciłem kilka minut na zapoznanie się ze szczegółami, po czym udałem się do swego 
pokoju zmienić ubranie.
     Założyłem pochłaniający ciepło matowoczarny kombinezon z dużym kapturem, później 
cienkie rękawiczki. Obwinąłem ciało uprzężą do wspi-naczki i powkładałem do licznych 
kieszonek niezbędne drobiazgi: składaną lunetę, pęk uniwersalnych kluczy, sprężynowy nóż, 
dwa zwoje monokrysta-licznego drutu, laserowy palnik, dwa zestawy zagłuszające i niewielki 
skaner. Poprawiłem tkwiący w uchu mikrokomunikator, schowałem do przewieszonej przez 
pierś kabury automatyczny pistolet, umieściłem dwa zapasowe magazynki w uchwycie na 
pasie i pieczołowicie ukryłem w wewnętrznej kieszeni kombinezonu inkwizytorską rozetę.
     Zadanie, którego zamierzałem się podjąć groziło dekonspiracją. Rozeta mogła okazać się 
w takim przypadku moją najważniejszą kartą przetargową. 
     Wróciłem do pokoju gościnnego i podniosłem z podłogi rękawice do wspinaczki oraz buty 
zdjęte przez Betancore. 

77

 - Jeżeli nie wrócę w ciągu godziny, możecie zacząć się martwić – powiedziałem członkom 
zespołu.

*  *  *  *  *

     Na zewnątrz panowały ciemność, deszcz i wichura. 
     Ściana domostwa była zniszczona upływem czasu i mokra, gdzieniegdzie porośnięta 
mchem i bluszczem. Musiałem uważnie kontrolować każdy swój ociekających wodą 
kamiennych blokach. 

ruch, by zyskać pewność, że kolczaste buty nie ześlizgną się na ociekają-cych wodą 

kamiennych blokach. 
     Przesuwałem się wzdłuż ściany skrzydła aż do kamiennej półeczki przy rynnie. 
Włączyłem klepnięciem dłoni niewielki komputerek przymocowany do lewego przedramienia 
i na malutkim ekraniku pojawił się trójwymiarowy model rezydencji. Wbudowany w 
urządzenie lokalizator cały czas wyświet-lał moje położenie i centrował odpowiednio 
wyświetlany obraz.
     Ponad szumem ulewy pochwyciłem dźwięk żwiru zgrzytającego pod bu-tami, dwa piętra 
niżej. Przywarłem do ściany gasząc jednocześnie komputer, by poblask jego ekranu nie 
zdradził mej pozycji.
     Dwaj mężczyźni należący do pałacowej gwardii przeszli wolno wzdłuż ściany, ich 
zziębnięte ciała spowijały szczelnie przeciwdeszczowe płaszcze. Sylwetki strażników 
rysowały się wyraźnie na tle blasku padającego zza okien wielkiego domu. Obaj przystanęli 
pod niewielkim gzymsem dającym osłonę przed deszczem. Kątem oka pochwyciłem błysk 
zapalniczki. Nawet przesycone wilgocią powietrze nie zdołało zagłuszyć słodkawego zapachu 
obscury.
     Palili używkę niemal dokładnie pode mną, toteż nie mogłem nawet drgnąć w obawie przed 
zdradzeniem swej obecności. Czekałem. Czułem jak sztywnieją mi palce, zarówno pod 
wpływem chłodu jak też niewygodnej pozycji i ciężaru ciała, jaki na nich spoczywał. 
     Ulewa przybrała na sile, wiatr szarpał czubkami czarnych drzew maja-czących opodal 
rezydencji. Ledwie słyszałem przyciszoną rozmowę war-towników, krótki śmiech.
     Nie mogłem dłużej czekać. Czas uciekał bezlitośnie, podobnie jak siła mych kończyn.
     Skoncentrowałem się, oczyściłem myśli i sięgnąłem w dół mocą.
     Bez trudu odnalazłem dwa ciepłe umysły zawieszone w zimnej pustce poniżej. Były 
zamglone i podatne na manipulację, wyraźnie osłabione dzia-łaniem narkotyku. Natrafiłem na 
umysły opornie akceptujące konkretny nacisk mentalny, ale bardzo wrażliwe na paranoję.
     Delikatnie pogrzebałem w głowach obu strażników.
     W ciągu kilku sekund wyskoczyli spod gzymsu, parskając i sycząc ni-czym koty. 
Okazując sobie wyraźną wrogość pobiegli w przeciwne strony dziedzińca.
     Odetchnąłem z ulgą i zacząłem opuszczać się w dół ściany wykorzystu-jąc w formie 
oparcia metalową rynnę i framugę jednego z okien. Kiedy już znalazłem się na dziedzińcu, 
wślizgnąłem się w cień rzucany przez bryłę zachodniego skrzydła rezydencji. Drobiazgowe 
rozpoznanie terenu przepro-wadzone przez Betancore ujawniło obecność laserowych 
czujników alarmo-wych przy drzwiach wejściowych do domu oraz wokół trawników i fontan-
ny zdobiącej fronton rezydencji. Chociaż nie dostrzegałem ich gołym okiem, zostały 
zaznaczone na elektronicznej mapie, toteż ostrożnie przekroczyłem każdy z nim z wyjątkiem 
ostatniego. Ten emitował promień na wysokości mojej klatki piersiowej, dlatego pokonałem 
go na kuckach.
     Celem mojej wyprawy były hangary na obrzeżu płyty lądowiska, na ty-łach rezydencji. 
Ręczne skanery zlokalizowały podziemną strukturę pod powierzchnią hangarów, pozwalając 
wysnuć wniosek, iż tamtędy właśnie wiedzie jedno z sekretnych przejść do ukrytej części 

78

siedziby Glawów. Be-tancore znalazł kilka innych tajemnych przejść, ale znajdowały się one 
w prywatnych częściach rezydencji lub pomieszczeniach służby takich jak chłodnia czy 
rzeźnia, gdzie zbyt wiele kręciło się świadków mogących na mój widok podnieść alarm.
     Wrota hangarów były zatrzaśnięte, w środku panowały ciemności. Wdra-pałem się na 
płaski dach najbliższego budynku i podkradłem do lufcika, któ-ry pełnił zarazem rolę 
wywietrznika. Za pomocą ostrza noża podważyłem klapę lufcika i otworzyłem go ostrożnie. 
Droga do środka stała otworem.
     Opuściłem się w głąb wywietrznika, nogami w dół. Patrząc pod siebie dostrzegłem w 
półmroku dach zaparkowanego wewnątrz hangaru samolotu. Krótki skok i wylądowałem na 
klęczkach na metalowym kadłubie maszyny.
     Zeskoczyłem po skrzydle z samolotu i zacząłem myszkować za jego ogonem. Niewielkie 
drzwi prowadziły do pomieszczenia naprawczego, za nim zaś znajdował się magazyn części 
zamiennych. Kompozytowa podłoga hangaru pokryta była plamami oleju, toteż poruszałem 
się ostrożnie i czuj-nie, omijając też wszelkie stojaki i zwoje łańcuchów.
     Zerknąłem na ekranik komputera lokalizacyjnego. Wejście do podziemi znajdowało się w 
tylnej ścianie magazynu części zapasowych. 
     Pierwszym problemem okazały się właśnie drzwi – wykonane z wzmoc-nionego ceramitu, 
wyposażone w system alarmowy i niewielki panel z kla-wiaturą umożliwiającą wprowadzenie 
kodu dostępu.
     Westchnąłem, chociaż spodziewałem się takich przeszkód. Postanowiłem przykleić do 
powierzchni drzwi zagłuszacz, by ekranować wszelkie sygnały alarmowe wysyłane z hangaru 
do centrali rezydencji. Potem w ruch miał pójść ręczny skaner i oprogramowanie do łamania 
elektronicznych kodów. Dziesięć minut pracy przy wyjątkowym łucie szczęścia. Całe 
godziny w przypadku jego braku.
     Zdjąłem rękawice, by móc swobodniej manipulować narzędziami i wtedy uderzyła mnie 
pewna myśl. Mój mentor, wielki Hapshant, nie posiadał natu-ralnego talentu mentalnego. 
Monodominanta z krwi i kości, potrafił jednak posłużyć się niezwykłym instynktem. Nauczył 
i mnie kierowania się głosem umysłu. Szczerze wierzył, że to sam Imperator stał za tymi 
przeczuciami.
     Wystukałem na klawiaturze słowo daesumnor. Zamek szczęknął i drzwi otworzyły się z 
cichym jękiem serwomotorów.

*  *  *  *  *

     Czysta, ogrzewana i dobrze wentylowana klatka schodowa, zdecydowa-nie nowsza od 
głównej części domostwa, zaprowadziła mnie do kompleksu podziemi. Co trzy metry na 
ścianach korytarza płonęły silne lampy. Posłu-gując się lokalizatorem i własną oceną 
uznałem, że znajdowałem się jakieś dziesięć metrów poniżej poziomu dziedzińca, pod 
wschodnim skrzydłem re-zydencji. Zdjąłem kaptur, by nie ograniczał mi zasięgu słuchu.
     Daesumnor otworzył kolejne drzwi. Przedostałem się przez nie do dłu-giego korytarza z 
rzędem włazów na jednej ze ścian. Ujrzawszy otwarty właz podkradłem się do niego bliżej. 
Usłyszałem ludzkie głosy, w nozdrza pochwyciłem specyficzny zapach dymu.
     Przystanąłem tuż za włazem tak, bym mógł wyjrzeć zza jego krawędzi.
 - ...za dwa tygodnie – powiedział czyjś męski głos.
 - Mówiłeś to miesiąc temu ! – parsknął z irytacją inny mężczyzna – O co chodzi, chcesz 
podwoić swoje profity ?
     Pokój pełnił chyba rolę biblioteki lub pracowni. Księgi i elektroniczne notesy stały w 
idealnym porządku na szklanych szafach biegnących wzdłuż ścian. Delikatne światło rzucane 
przez kilka wiszących pod sufitem lamp odbijało się od szklanych pokryw zasłaniających 

79

dostęp do księgozbioru. Widziałem już kiedyś takie zabezpieczenia w kilku imperialnych 
bibliote-kach, mające za zadanie chronić szczególnie cenne i wartościowe dzieła.
     Podłoga pokoju wyłożona była dywanami. Zaglądając w jego głąb doj-rzałem czterech 
mężczyzn siedzących przy niskim stole na krzesłach o rzeźbionych oparciach. Jeden z nich 
zajął miejsce plecami do mnie, ale po charakterystycznej sylwetce od razu rozpoznałem 
Urisela Glawa. Na wprost dowódcy pałacowej gwardii siedział kapitan Wolnej Floty Gorgone 
Locke. Dwóch pozostałych uczestników rozmowy nie znałem, ale przypominałem sobie ich 
twarze zauważone na wieczornym bankiecie. Wszyscy trzymali w rękach kieliszki z likierem, 
a jeden z obcych mi mężczyzn palił wodną fajkę wypełnioną obscurą. Na blacie stołu leżały 
liczne przedmioty, niektóre za-winięty w materiał, inne odkryte. Przypominały mi kamienne 
tablice, jakieś nieznane starożytne relikty.
 - Cały czas próbuję ci wytłumaczyć przyczyny opóźnienia, Glaw – oświad-czył Locke – To 
zbyt odmienna od nas kultura, byśmy mogli pochopnie za-łatwić sprawę.
 - Za to ci płacimy – sarknął Urisel i pochylił do przodu, jego palce biegały po powierzchni 
jednej z tablic – Nie będziemy dłużej tolerować opóźnień. Zbyt wiele zainwestowaliśmy w to 
przedsięwzięcie. Czasu, pieniędzy, zaso-bów rzeczowych. Zostaliśmy zmuszeni do 
wstrzymania lub zaprzestania in-nych inwestycji, wielu z nich niezwykle dla rodu ważnych.
 - Nie będziesz rozczarowany, mój panie – skłonił się mężczyzna z fajką. Miał na sobie prosty 
czarny strój, który kontrastował z jego ogoloną do go-łej skóry czaszką i wodnistymi 
niebieskimi oczami – Natura tych tablic mó-wi sama za siebie. Saruthi poważnie traktują nasz 
pakt.
     Urisel wstał z krzesła rozpoczynając dłuższą wypowiedź. Cofnąłem się od włazu i 
ruszyłem w głąb korytarza. Słowo kodowe wydobyte z notesu Eyclone otworzyło drzwi na 
końcu pomieszczenia. 
     Znalazłem się w okrągłej komnacie. Po prawej i po lewej stronie miałem zamknięte włazy 
prowadzące do nieznanych mi lokalizacji. Na wprost znaj-dował się portyk strzeżony tarczą 
włączonego pola siłowego.
     Skoczyłem za ścianę obok przejścia, gdy ktoś znajdujący się w jego głębi wyłączył pole od 
środka. Mężczyzna przekroczył próg i odwrócił się, by ponownie uruchomić barierę. Kowitz.
     Chwyciłem go od tyłu, jedną dłoń zaciskając na gardle, drugą zaś wykrę-cająć jego prawą 
rękę. Charczał i wierzgał zaskoczony. Szarpnąłem mocno całym ciałem i wyrżnąłem głową 
Kowitza w ścianę.
     Upadł bezwładnie na podłogę. Chwyciłem go za kołnierz i wciągnąłem do pomieszczenia 
za portykiem. Mały panel kontrolny wiszący na ścianie obok przejścia pozwolił ponownie 
uruchomić pole siłowe.
     Komnata była podłużna, o niskim sklepieniu. Powietrze wewnątrz miało dziwnie suchy 
posmak, świadczący o wielokrotnym filtrowaniu. Pojąłem, że trafiłem do jakiegoś rodzaju 
kaplicy, o podłodze wyłożonej ciemnymi ka-miennymi płytami. Nawa wiodła ku 
znajdującemu się w głębi pomieszcze-nia ołtarzowi. Nigdzie nie dostrzegałem żadnych 
krzeseł ani ławek, żadnych innych mebli. Z wtopionych w sufit lamp padało lekko 
przydymione świat-ło. Pozostawiłem Kowitza na podłodze i ruszyłem w stronę ołtarza chcąc 
przyjrzeć się mu dokładniej.      Ołtarz miał blisko dwa metry wysokości i sprawiał wrażenie 
wykutego z pojedynczego bloku obsydianu. Szklisty kamień wydawał się pulsować własną 
poświatą. Na rzeźbionej półeczce dostrzegłem bogato wysadzaną klejnotami skrzynkę 
ofiarną, długą i szeroką na jakieś trzydzieści centymet-rów. Podważyłem ostrożnie wieczko 
ostrzem noża.
     Na wyściółce z welwetowego materiału spoczywała zadziwiająca sfera. Wyglądała niczym 
źle oszlifowany kawał kwarcu wielkości zaciśniętej ludz-kiej pięści. Oplatała ją siateczka 
pozłacanych drutów i przewodów zakoń-czonych wtyczkami. 
     Odwróciłem się na pięcie słysząc za plecami jakiś dźwięk.

80

     Kowitz stał przy tarczy pola siłowego. Krew ciekła z jego rozciętego czoła, w ręku 
dzierżył jednak pewnie wymierzony we mnie laserowy pisto-let. Był bardzo blady, wściekły, 
zdezorientowany.
 - Cofnij się od Pontiusa, skurwysynu – wycedził przez zęby.

Rozdział XI

Rewelacje.
Arystokratyczne rozrywki.
Pacyfikacja obiektu 505.

     Nie mogłem pozwolić na ujęcie w tym miejscu. Zebrałem w ułamku se-kundy wszystkie 
psioniczne rezerwy i nie poruszając się w miejscu uderzy-łem z całej siły Kowitza prosto 
między oczy.
     Wiązka mentalnej energii o takim stopniu koncentracji, zwłaszcza emito-wana na tak 
niewielkim dystansie, powinna była powalić go niczym bezpo-średnie trafienie młotem 
wstrząsowym. Kowitz nawet nie mrugnął.
 - Nie każ mi powtarzać – podniósł lufę broni wyżej, w moją twarz.
     Pokój musiał być mentalnie ekranowany. Albo ekranowany albo coś wy-sysało psioniczną 
energię wprost z powietrza.
 - To tragiczne nieporozumienie, Kowitz – powiedziałem – Wybrałem się na spacer i 
zabłądziłem.
     Nie sposób było wymyślić bardziej idiotyczną i naiwną bajeczkę, ale nie dbałem o logikę 
tej wypowiedzi. Chciałem tylko zająć jego umysł, zmusić go do rozmowy.
 - Nie sądzę – wysyczał. Macał po ścianie za swymi plecami, szukając des-peracko panelu 
kontrolnego. Musiał tam znajdować się przycisk alarmowy.
     Czekałem. Byłem pewien, że lada sekundę odwróci się lekko w tył chcąc wzrokiem 
wyszukać wiszącą na ścianie klawiaturę.
     Kiedy dostrzegłem ten oczekiwany gest, rzuciłem się do przodu i w bok, wyszarpując z 
kabury swój pistolet.
     Krzyknął i pociągnął za spust, ale strzelił zbyt wysoko. Wiązka energii z sykiem nadtopiła 
jedną ze ścian kaplicy.
     Z przyklęku posłałem dwa pociski. Oba trafiły Kowitza w szyję tuż poni-żej brody, cisnęły 
trupem w pole siłowe. 
     Ciało odbiło się od bariery pośród snopu iskier, runęło na podłogę prosto na twarz. 
Dostrzegłem rozlewającą się po posadzce kałużę krwi.
     Doskoczyłem do panelu kontrolnego. Na jego powierzchni migotała bursztynowa lampka. 
Sukinsyn zdążył coś nacisnąć. Uderzyłem palcami w przycisk dezaktywujący pole siłowe. 
     Nic.
     Wstukałem na klawiaturze słowo daesumnor.
     Nic.
     Pojąłem, że znalazłem się w głębokich tarapatach.
     Tuż przed śmiercią Kowitz zdołał nacisnąć przycisk alarmowy, a system zabezpieczający 
kaplicę odciął osobom w niej przebywającym dostęp do ter-minalu. Wpadłem w pułapkę.
     Za migotliwą tarczą pola siłowego dostrzegłem Urisela Glawa i człon-ków pałacowej 
gwardii, gestykulujących z ożywieniem i krzyczących coś do siebie.
     Cofnąłem się od przejścia i podniosłem upuszczony pistolet Kowitza. Kiedy bariera 
zostanie wyłączona z zewnątrz, użyję obu broni po to, by roz-prawić się z każdym głupcem 
próbującym wejść do środka kaplicy.

81

     Wtedy właśnie coś mrocznego i potwornie potężnego wdarło się od tyłu do mego umysłu. 
Pochłonęła mnie ciemność nieświadomości.

*  *  *  *  *

     Jakaś twarz obserwowała mnie, kiedy odzyskiwałem przytomność. Przy-stojna twarz o 
pustych oczach. Mężczyzna poruszył ustami zamierzając coś powiedzieć. Wtedy jego obraz 
rozmył mi się w oczach i odpłynął w nicość. Pojąłem, że to tylko sen. Obudziłem się 
powracając do świata, który wyda-wał się składać wyłącznie z fizycznego cierpienia.

*  *  *  *  *

     - Dosyć tego. Nie zabij go – powiedział czyjś głos. Ktoś inny zaśmiał się i fala potwornego 
bólu zapłonęła w moich skroniach, płucach i wnętrznoś-ciach.
 - Dosyć, powiedziałem ! Locke !
     Zdławione, pełne rozczarowania przekleństwo. Porażający ból zelżał, ale nadal ogromnie 
cierpiałem. 
     Leżałem z rozkrzyżowanymi rękami na drewnianej konstrukcji w postaci teownika, 
przytrzymywany w miejscu przez masywne obręcze zatrzaśnięte na nadgarstkach i kostkach. 
Zdjęto ze mnie cały ekwipunek: uprząż, kaptur, mikrokomunikator – wszystko z wyjątkiem 
spodni i butów. Czułem na po-liczkach, ustach, brodzie i w gardle grudki, które mogły być 
wyłącznie za-krzepłą krwią. Strużka świeżej krwi ciekła mi z nosa. 
     Otworzyłem oczy. Ktoś potrząsał mi przed twarzą moją rozetą. - Poznajesz to, Eisenhorn ?
     Splunąłem pełną krwi flegmą.
 - Sądziłeś, że wślizgniesz się tutaj, a potem wyjmiesz tę odznakę i zmusisz nas wszystkich do 
padnięcia ze strachu na kolana ?
     Urisel Glaw cofnął sprzed mego nosa rozetę i spojrzał na mnie z góry.
 - Ta sztuczka nie zadziała w Domu Glaw. My nie boimy się ludzi twego pokroju, 
inkwizytorze.
 - Zatem... jesteście wyjątkowymi głupcami – odparłem.
     Przyłożył mi z otwartej dłoni z taką siłą, że omal nie pękła mi potylica uderzająca pod 
impetem tego ciosu w więzienny teownik.
 - Myślisz, że twoi przyjaciele zjawią się, by ci pomóc ? Wyłapaliśmy ich wszystkich. Siedzą 
już w kazamatach.
 - Potraktuj swą sytuację poważnie – wykrztusiłem – Inni też wiedzą, że tu jestem. Naprawdę 
nie powinieneś zadzierać z przedstawicielem Inkwizycji, nawet jeśli ten zdany jest całkowicie 
na twoją łaskę.
     Glaw zakołysał się lekko na nogach, skrzyżował na piersi ręce.
 - Bez obaw, nie lekceważę imperialnej Inkwizycji. Niemniej również się jej nie boję. A teraz, 
jeśli pozwolisz... są pewne pytania, na które musisz nam udzielić odpowiedzi.
     Odsunął się, cofnął w bok. Ujrzałem kamienne sklepienie pomieszczenia, drzwi o 
podwójnym zamku w jednej ze ścian, prowadzące do nich schodki. Przy ostatnim schodku 
stali lord Oberon Glaw i mężczyzna z fajką, obser-wując mnie w milczeniu. Kapitan Gorgone 
Locke siedział wyprostowany na brudnym drewnianym krześle opodal teownika. W prawej 
ręce trzymał jakiś dziwny instrument przypominający rękawicę z segmentowanego metalu o 
pięciu palcach zakończonych różnej długości i różnego kształtu igłami.
 - Mylisz się, Glaw. To ty powinieneś udzielać odpowiedzi.
     Urisel Glaw skinął głową w stronę kapitana. Locke wstał z krzesła i pod-szedł do mnie 
poruszając ukrytymi w rękawicy palcami.

82

 - To jest strousiński wypalacz neuralny. Nasz przyjaciel, pan Locke, to prawdziwy mistrz w 
posługiwaniu się tym narzędziem perswazji. Chętnie przyjęliśmy jego propozycję 
poprowadzenia tego przesłuchania.
     Locke złapał mnie nagą dłonią za gardło, wykręcił głowę. Jego rękawica znikła z mojego 
pola widzenia. Sekundę później bolesny spazm targnął moim sercem i płucami. Zacząłem się 
dusić.
 - Osobnicy tak doskonale wyedukowani jak ty wiedzą wszystko o krytycz-nych punktach 
ludzkiego ciała – powiedział tonem luźnej konwersacji Loc-ke – Podobnie jak strousii. Lecz 
oni znają nie tylko sposób nacisku na te punkty, oni potrafią je dosłownie wypalić. 
Poświęciłem rok życia na studia pod kierunkiem jednego z ich świętych mistrzów tortur. Ten 
chwyt dla przykładu, ten pozbawiający cię powietrza. Paraliżuje układ oddechowy i zakłóca 
pracę serca.
     Ledwie słyszałem jego słowa. Krew tętniła mi w uszach, a przed oczami wirowała feeria 
kolorów.
     Cofnął rękawicę. Ból ustał natychmiast.
 - W taki właśnie sposób mogę zatrzymać twoje serce, uszkodzić mózg, oś-lepić. Bądź 
rozsądny.
     Pomimo cierpienia skrzywiłem usta w grymasie uśmiechu i powiedzia-łem mu, co myślę o 
jego matce.
     Rękawica uderzyła mnie w twarz, igły wbiły się w policzki. Na moment ponownie 
straciłem przytomność.
 - ...nie zabiłem go ! – usłyszałem syknięcie Locke, kiedy odzyskiwałem świadomość. Tępy 
ból zdawał się emanować z każdej komórki nerwowej na skórze twarzy.
 - Popatrzcie na niego ! Popatrzcie na niego ! I gdzie jest teraz ten twój arogancki uśmieszek, 
skurwielu ?
     Nie odpowiedziałem.
     Locke pochylił się nade mną tak nisko, że niemal stykaliśmy się czołami. Jego oczy były 
wszystkim, co widziałem.
 - Rzeźba igłami – wysyczał. Czułem na twarzy jego ciepły, przesycony odorem obscury 
oddech – Troszeczkę poszatkowałem twoją gębę. Już nigdy więcej się nie uśmiechniesz.
     Wpierw chciałem mu odpowiedzieć, że nie widzę nic śmiesznego w jego położeniu, ale 
porzuciłem ten zamiar. Poderwałem głowę w górę i wgryzłem się w jego twarz.
     Locke wrzeszczał szarpiąc się konwulsyjnie. Na mój kark i potylicę spadł grad wściekłych 
ciosów. Czułem smagnięcia rozpuszczonych rudych wło-sów. W końcu zdołał się ode mnie 
oderwać. Splunąłem oczyszczając pełne krwi usta. Na podłodze wylądował też spory kawałek 
odgryzionej dolnej wargi kapitana.
     Sadysta zacisnął nagą dłoń na broczącej krwią ranie. Cofnął się ogarnięty ślepą furią, a 
potem runął na mnie. Kopnął mnie w brzuch i biodro, przy-łożył z pięści w szczękę z tak siłą, 
iż omal nie skręcił mi karku. Poczułem igły wbite w lewą stronę klatki piersiowej i potworny 
ból ponownie zapłonął w umęczonym ciele. Locke wykrzykiwał mi w twarz jakieś 
wulgaryzmy. Ponownie straciłem przytomność.

     Kiedy ją odzyskałem, Urisel właśnie wlókł kapitana do tyłu, odciągając go od teownika.
 - Chcę go żywego ! – krzyczał Urisel.
 - Zobacz, co mi zrobił ! – parsknął Locke ocierając dłońmi zakrwawioną brodę.
 - Nie zachowałeś dostatecznej ostrożności – oświadczył lord Oberon pod-chodząc w moją 
stronę. Stanął przy teowniku, spojrzał na mnie z góry. Ujrzałem wyraźnie jego dumną, 
władczą twarz o starannie wypielęgnowanej bródce.
 - Jedną nogą stoi w grobie – warknął Oberon – Powiedziałem wam, głupcy, że potrzebne mi 
są jego odpowiedzi.

83

 - Sam zapytaj – zaproponowałem chrapliwie.
     Lord Oberon uniósł brwi namyślając się przez chwilę.
 - Co sprowadziło cię do mojego domu, inkwizytorze ?
 - Pontius – zaryzykowałem, bo chociaż nie robiłem sobie zbyt wielkich na-dziei, zawsze 
istniała pewna szansa, że również w umysłach tych ludzi znaj-dowała się zaprogramowana 
sekwencja samobójcza podobna do tej ukrytej w mózgu Saemona Crotesa, aktywowana na 
dźwięk słowa kluczowego. Zgodnie z moimi przeczuciami nic się nie stało.
 - Przyleciałeś z Hubrisu ?
 - Zlikwidowałem tam Eyclone i jego siatkę.
 - I tak odwołaliśmy tamtą operację – Oberon cofnął się o krok.
 - Czym jest Pontius ? – zapytałem walcząc z rozwichrzonymi myślami. Wszystko mnie 
bolało.
 - Jeśli tego nie wiesz, nie licz na moje wyjaśnienia – mruknął Oberon Glaw.
     Lord spojrzał na Urisela, Locke i człowieka z fajką.
 - Nie sądzę, by on wiedział cokolwiek o naszej sprawie, ale muszę mieć w tej kwestii 
pewność. Możesz załatwić to w profesjonalny sposób, Locke ?
     Kapitan skinął twierdząco głową i zbliżył się ponownie poruszając zło-wieszczo ukrytymi 
w rękawicy palcami. Wbił jedną z igieł w moją czaszkę tuż za uchem. Poczułem odrętwienie, 
straciłem niemal całkowicie możli-wość koncentracji.
 - Igła wskazująca penetruje teraz twój ośrodek prawdomówności – wyjaśnił Locke – Nie 
zdołasz teraz skłamać, nie dasz rady. Co wiesz o naszym prawdziwym przedsięwzięciu ?
 - Nic – wymamrotałem.
     Poruszył igłą i czaszkę przeszyła mi fala bolesnych dreszczy.
 - Jak się nazywasz ?
 - Gregor Eisenhorn.
 - Gdzie się urodziłeś ?
 - Świat DeKere.
 - Inicjacja seksualna ?
 - Miałem szesnaście lat. Dziewczyna z akademii...
 - Twoje najczarniejsze lęki ?
 - Człowiek z pustymi oczami !
     Wyrzucałem z siebie szczere odpowiedzi niczym pozbawiona własnej woli marionetka, 
jednakże ostatnia z nich zadziwiła nawet mnie samego.
     Locke bynajmniej nie skończył. Pokręcił trochę igłą i wbił mi pozostałe w kark paraliżując 
kończyny.
- Co wiesz o naszym prawdziwym przedsięwzięciu ?
 - Nic.
     Wbrew sobie samemu zacząłem płakać z bólu.

*  *  *  *  *

     Gorgone Locke torturował mnie przez cztery godziny, wciąż powtarzając w kółko swe 
pytania. A przynajmniej o czterech godzinach wiedziałem... nie mam pojęcia jak często 
traciłem wtedy przytomność.

*  *  *  *  *

     Ocknąłem się ponownie czując pod plecami chłód kompozytowej posadzki. Kąsający ból i 
skrajne wyczerpanie paliły żywym ogniem każdą komórkę mego ciała. Ledwie zdołałem się 

84

poruszyć. Jeszcze nigdy w swym życiu nie stanąłem przed tak ogromną dawką cierpienia. 
Jeszcze nigdy nie znalazłem się tak blisko śmierci.
 - Leż spokojnie, Gregorze... jesteś z przyjaciółmi – ten głos. Aemos.
     Otworzyłem oczy. Uber Aemos, mój zaufany savant, patrzył na mnie z góry z taką troską 
na twarzy, iż nawet cybernetyczne wszczepy nie zdołały jej zatrzeć. Był posiniaczony, a jego 
eleganckie szaty wisiały w strzępach.
 - Leż spokojnie, stary druhu – pouczył mnie ponownie.
 - Znasz mnie przecież, Aemosie – odparłem i z bolesnym wysiłkiem usiad-łem na podłodze. 
Omal nie podołałem temu wysiłkowi. Niektóre mięśnie odmawiały posłuszeństwa, kręciło mi 
się w głowie i miałem ochotę wymio-tować.
     Potoczyłem wokół błędnym wzrokiem.

     Siedziałem na podłodze okrągłej metalowej celi. Po jednej jej stronie znajdował się 

niewielki właz, po drugiej sporych rozmiarów wrota. Aemos klęczał tuż przy mnie, obok 
kucała Alizebeth Bequin, w podartej i brudnej sukni, patrząca na mnie z budzącym 
wzruszenie niepokojem. Kawałek dalej stał ze skrzyżowanymi na piersi rękami Heldane, a za 
nim chował się Ma-cheles i czterej inni przedstawiciele Gildii Sinesias pośredniczący w spot-
kaniu z Glawami. Wszyscy mieli blade jak papier twarze i podkrążone, za-puchnięte od łez 
oczy. Nigdzie nie widziałem Betancore.
     Aemos pochwycił moje pytające spojrzenie.
 - Niematerialny Aegis, odejście – wyjaśnił posługując się Glossią.
     Betancore w sobie tylko znany sposób zdołał umknąć prześladowcom. Wreszcie dobra 
wiadomość.
     Podniosłem się na nogi, po części dzięki swej determinacji, po części zaś pomocy Aemosa 
i Bequin. Wciąż pozostawałem rozebrany do pasa. Cały tors i głowę miałem pokryte 
zakrzepłą krwią, spod której wyzierały dzie-siątki malutkich nakłuć. Gorgone Locke bardzo 
się nade mną natrudził.
     Gorgone Locke drogo mi za to zapłaci.
 - Co już wiecie ? – zapytałem, gdy mój wywołany nagłym wysiłkiem od-dech nieco się 
uspokoił.
 - Jesteśmy trupami – odparł krótko Heldane – Nic dziwnego, że mój mistrz pozostawia takie 
metody działania wyłącznie radykalnym samobójcom. Ża-łuję, że zgodziłem się towarzyszyć 
wam w tej misji.
 - Dziękuję ci za dobre słowo, Heldane. Czy jest tutaj ktoś, kto mógłby udzielić mi bardziej 
konkretnych informacji ?
     Aemos uśmiechnął się pod nosem.
 - Jesteśmy w celi więziennej w zachodnim skrzydle, niemal na samym koń-cu tej części 
rezydencji, przy lesie. Wpadli do naszych kwater trzy godziny po twoim wyjściu, z bronią w 
rękach. Zapamiętałem dokładnie trasę, którą nas poprowadzono i porównałem ją w pamięci z 
mapą Midasa, toteż jestem pewny trafności naszej lokalizacji.
 - Co oni ci zrobili ? – zapytała Bequin przecierając rany na mej piersi ka-wałkiem materiału 
oderwanego od jej sukni.
     Pojąłem, dlaczego jej ubranie było w tak opłakanym stanie. Podczas gdy leżałem w celi 
nieprzytomny, ona opatrywała moje rany. Sterta poklejonych krwią skrawków sukni leżąca 
opodal dobitnie świadczyła o zasadności tej hipotezy.
 - Przyszli godzinę temu i wrzucili cię do środka. Nikt nic nie mówił – oświadczył Heldane.
 - Czy pan jest naprawdę inkwizytorem, sir Farchaval ? – zapytał zalęknio-nym głosem 
Macheles.
 - Tak, jestem. Nazywam się Eisenhorn.
     Macheles zaczął chlipać, w jego ślad poszli pozostali brokerzy.
 - Zatem jesteśmy zgubieni. Przywiodłeś nas na śmierć !

85

     Poczułem ukłucie współczucia dla tych ludzi. Gildia Sinesias była na wskroś przeżarta 
korupcją, ale tych pięciu pośredników znalazło się w pu-łapce bez wyjścia tylko z mojej 
winy.
 - Zamknijcie się ! – warknął Heldane.
     Asystent Voke podszedł bliżej i wyjął coś z kieszeni swego ubrania. Nie-wielką czerwoną 
kapsułkę.
 - Co to jest ?
 - Admylladox, dziesięciogramowa dawka. Wyglądasz na człowieka, który tego potrzebuje.
 - Nie używam narkotyków.
     Wepchnął kapsułkę do mojej dłoni.
- Admylladox uśmierza ból i oczyszcza umysł. Nie obchodzi mnie twój stosunek do 
narkotyków, masz to mieć w krwioobiegu, kiedy wrota zostaną otwarte.
     Spojrzałem kątem oka na masywną bramę.
 - Dlaczego ?
 - Nigdy ci się nie zdarzyło wystąpić na arenie ?

*  *  *  *  *

     Dom Glaw wyciągnął ze mnie wszystkie potrzebne renegatom infor-macje. Teraz chcieli 
mojej śmierci. Mojej i mych towarzyszy.
     To zaś oznaczało zabawę.
     Wrota otworzyły się ze szczękiem o porze, która na zewnątrz musiała być świtem. Zalała 
nas jaskrawa poświata jarzeniowych lamp.
     Żołnierze Domu Glaw wpadli do celi przez mniejsze wejście i wypędzili nas za bramę 
posługując się wprawnie tarczami wstrząsowymi i neuralnymi biczami.

*  *  *  *  *

     Znaleźliśmy się na rozległej odkrytej przestrzeni, wciąż jeszcze oślepieni nagłym 
światłem. Wrota celi zatrzasnęły się za nami z głośnym hukiem.

     Mrużąc oczy rozejrzałem się wokół. Ujrzałem ogromny amfiteatr, przy-kryty od góry 
wielką kopułą, bez wątpienia owym złotym dachem zwracają-cym na siebie uwagę podczas 
lądowania w posiadłości Glawów. Dno areny tworzyła porośnięta trawą ziemia, a bluszcz i 
mech zdobiły zielonym ko-biercem jej wysokie na dobre dziesięć metrów kamienne ściany. 
     W górze, na rzędach ławek, siedziała niecierpliwiąca się już widownia. Dostrzegłem 
Urisela Glawa, lorda Oberona, Locke, panią Fabrinę, kapłana Dazzo, człowieka z fajką. 
Terronce, kapitan gwardii pałacowej, który towa-rzyszył mi w trakcie bankietu, dowodził 
honorową wartą złożoną z czter-dziestu żołnierzy. Wszyscy mieli na sobie zielone pancerze 
osobiste, grze-bieniaste srebrne hełmy, przez ramiona przewiesili karabinki automatyczne. 
Ponad dwustu członków rodu Glaw, służących, najemników i gości two-rzyło resztę 
publiczności. Bawili się przez całą noc czekając na nadejście świtu, a buzujący w ich żyłach 
alkohol i inne nieznane mi używki przeist-oczyły tych ludzi w krwiożercze hieny pożądające 
widoku śmierci.
     Ignorując pomruk tłumu rozejrzałem się uważniej po arenie. W kilku miejscach rosły 
zagajniki drzew, w kilku innych piętrzyły się bryły skał przydające budowli wrażenie 
dzikiego odludzia. Opodal bramy leżała na ziemi sterta przerdzewiałych broni. Macheles i 
jego towarzysze kręcili się już przy niej przebierając wśród krótkich mieczy i dzid.
     Dołączyłem do nich podnosząc długi sztylet i dziwnie zakrzywioną kosę o zębatej 
krawędzi ostrza. Zważyłem obie bronie w dłoniach.

86

     Heldane wybrał dla siebie sztylet i topór na długim trzonku, Bequin okrągłą tarczę i nóż. 
Aemos zadrżał tylko lękliwie, broni nawet nie dotknął.
     Krzyki i gwizdy publiczności górowały od dłuższej chwili ponad areną, znienacka jednak 
przeszły w burzę urwanych westchnień, po czym umilkły całkowicie.
     Carnodon mierzył sześć metrów od pyska po chłoszczący ziemię ogon. Dziewięćset kilo 
mięśni, żył, futra i kłów. 
     Wypadł zza kępy drzew ciągnąc za sobą długi masywny łańcuch przy-mocowany do 
tkwiącej na szyi obroży. Skoczył i wylądował na Machelesie.
     Macheles, pośrednik Gildii Sinesias, krzyczał przeraźliwie kiedy drapież-nik pożerał go 
żywcem. Wył i wrzeszczał znacznie dłużej niż wydawało się to fizycznie możliwe 
zważywszy na ogromne kawały jego ciała odrywane przez carnodona. Bez wątpienia 
przyczyną tego była moja chora wyobraź-nia, bo odniosłem wyrażenie, że ten potworny krzyk 
umilkł dopiero wtedy, gdy z Machelesa pozostała już tylko zakrwawiona klatka piersiowa 
tarmo-szona przez drapieżnika na zbryzganej organicznymi płynami trawie.
     Pozostali brokerzy wrzasnęli jednym głosem i rzucili się do ucieczki. Jeden zemdlał.
 - Jesteśmy trupami – powtórzył Heldane ujmując mocniej broń.
     Połknąłem otrzymaną od niego kapsułkę. Wcale nie poczułem się lepiej.
Z rozwartą paszczą carnodon ruszył w stronę pozostałych pośredników, jego ciągnięty po 
kamieniach łańcuch dźwięczał metalicznie.
     Bequin krzyknęła przeraźliwie.
     Drugi carnodon wypadł z kryjówki, w której czaił się dotąd niepostrze-żenie. Zauważyłem, 
że był nieco większy od swego pobratymca. Runął prosto na mnie.
     Rzuciłem się w prawo i pazury drapieżnika zryły ziemię w miejscu, gdzie jeszcze ułamek 
sekundy temu stałem. Jego łańcuch świsnął mi nad głową. Oba carnodony wydawały z siebie 
niskie basowe pomruki, od któ-rych wręcz wibrowało powietrze. 
     Większa bestia zawróciła w miejscu i skoczyła ponownie w moją stronę. Korzystając z 
odwróconej uwagi drapieżnika Heldane rzucił się na niego z boku tnąc toporem po 
masywnych żebrach. Carnodon zasyczał przerażająco i uderzył intruza łapą. Asystent 
Commodusa Voke wyleciał w powietrze, wywinął salto i runął na arenę niczym worek 
kamieni. Na jego torsie lśniły czerwienią głębokie ślady po pazurach zwierzęcia. Uskoczyłem 
do tyłu, pomiędzy kilka drzew.
     Pierwszy carnodon dopadł innego pośrednika, przygniótł go do ziemi swym cielskiem. 
Impet uderzenia pozbawił nieszczęśnika przytomności, to-też tym razem darciu na strzępy 
ludzkiego ciała nie towarzyszyły żadne ago-nalne krzyki. 
     Drapieżniki były wygłodzone, widać to było wyraźnie po ich wystają-cych żebrach. 
Pierwszy pozytywny czynnik... zabiwszy wybraną ofiarę carnodony zainteresowała przede 
wszystkim konsumpcja pożywienia. Dłu-gie łańcuchy przymocowane do obroży oraz 
metalowych pali wbitych w zie-mię opodal legowisk obu bestii pozwalały im poruszać się 
swobodnie w obrębie całej areny, uniemożliwiały natomiast przedostanie się za pomocą 
skoku na górny poziom amfiteatru.
     Uderzając na boki ogonem większy carnodon okrążył arenę obserwując zmrużonymi 
ślepiami potencjalne ofiary. Bequin wepchnęła się wraz z Aemosem do zagłębienia w ścianie 
areny i wystawiła przed siebie tarczę próbując w ten sposób zapewnić sobie i savantovi 
kruchą ochronę, ale motłoch siedzący na widowni ciskał w nich butelkami i kawałkami 
jedzenia. Publiczność chciała rozrywki. Publiczność chciała ludzkiej krwi.

     Carnodon 

przyśpieszył, z jego pyska buchnęły kłęby pary, spomiędzy kłów ściekała ślina. Pędził prosto 
na Bequin i Aemosa. Wiedziałem, że już samo uderzenie tego cielska zmiażdży ich oboje na 
śmierć. Wyskoczyłem spomiędzy drzew zamierzając przeciąć drogę drapieżnika. Tłum 
podniósł pełną ekscytacji wrzawę.

87

     Bestia musiała dostrzec mnie kątem oka, bo zwolniła i zaczęła obracać się w mym 
kierunku. Zamachnąłem się kosą, a długie ostrze ze zgrzytem ześlizgnęło się po porośniętym 
grubym futrem boku zwierzęcia żłobiąc w nim czerwoną szramę. Carnodon wyrzucił do 
przodu łeb, zatrzasnął przedwcześnie paszczę. Odskoczyłem uderzając z desperacją obiema 
rę-kami, łudząc się nadzieją, że poharatam mu pysk. Skoczył na mnie z wib-rującym rykiem.
     Przewróciłem się na plecy unikając zderzenia z łbem drapieżnika i nieuchronnego 
połamania żeber. Potwór stanął nade mną i spuścił łeb w dół z zamiarem odgryzienia mojej 
głowy. Świadom beznadziejnego położenia, zamknąłem oczy i machnąłem bronią starając się 
ugodzić bardziej wrażliwą na ciosy dolną część cielska potwora. 
     Przygniatający mnie ciężar znikł raptownie. Zawodząc chrapliwie carno-don odskoczył w 
bok. Nie miałem już w ręce sztyletu.
     Dostrzegłem rękojeść broni sterczącą spod dolnej szczęki drapieżnika. Ostrze przebiło się 
na wylot przez skórę i jęzor carnodona, utkwiło w jego górnej części paszczy, gdy próbował 
ją zacisnąć. Machał i drapał łapami próbując usunąć bolesną zadrę, rzucał na boki łbem 
niczym koń usiłując przepędzić natrętną muchę. 
     Zerwałem się na równe nogi. Krwawiłem z licznych zadrapań na piersi. Heldane pojawił 
się znienacka w moim polu widzenia, jego podarty płaszcz łopotał za biegnącym mężczyzną. 
Ciął z całej siły w grzbiet zajętego sobą carnodona naruszając jego kręgosłup. Wielki zwierz 
runął w konwulsyjnych spazmach, tarzając się po ziemi i rozdrapując ją pazurami. Heldane 
zamachnął się ponownie toporem i rozpłatał łeb drapieżnika.
     Tłum na widowni oszalał, na nasze głowy posypał się deszcz prowizo-rycznych pocisków. 
Heldane spojrzał w moją stronę z grymasem morder-czego tryumfu na ustach.
     Wtedy drugi carnodon runął na niego od tyłu i rozpłaszczył na dnie areny.
     Bestia zdążyła wypatroszyć pozostałych pośredników Gildii z wyjątkiem nieszczęśnika, 
który zemdlał i wciąż leżał przy bramie celi zignorowany przez wielkiego drapieżnika. 
Przywaliła bezbronnego Heldane do ziemi i zaczęła rozdzierać go pazurami. Na moich oczach 
carnodon zerwał wielki kawał skóry z czaszki mężczyzny i rozharatał mu plecy.
     Z chrapliwym krzykiem gniewu rzuciłem się w stronę potwora, wbiłem mu koniec kosy w 
ciało tuż za uchem i szarpnąłem bronią. Udało mi się na chwilę odciągnąć wielki łeb od ciała 
Heldane, ale w tym samym momencie w głowę ugodziła mnie rzucona z widowni butelka. 
Wstrząs oszołomił mnie na kilka sekund, wypuściłem z rąk kosę. 
     Zwierzę uskoczyło w bok pozostawiając na ziemi zakrwawione ciało Heldane. Kopnąłem 
z całej siły w jedną z tylnych łap.
 - Eisenhorn ! – krzyknęła Bequin obiegając carnodona z drugiej strony. Cisnęła ponad 
grzbietem potwora swoim nożem. Pochwyciłem broń w powietrzu. Zaniepokojony krzykiem 
dziewczyny drapieżnik odwrócił się w jej stronę i uderzył łapą. Zakrzywione pazury rozwaliły 
drewnianą tarczę w drzazgi, a impet ciosu powalił Bequin na ziemię. 
     Łapiąc garściami za zmierzwione futro wskoczyłem na grzbiet carnodona i zacząłem 
dźgać go desperacko po karku. Ostrze noża z trudem przebijało grubą skórę.
     Drapieżnik skakał i miotał głową próbując mnie zrzucić. Pochwyciłem kosę wiszącą wciąż 
za jego uchem i wbiłem ją z rozmachem pod obrożę. 
     Carnodon wpadł w istny szał, rzucając się na krawędzi zasięgu swego łańcucha. Wbiłem 
ostrze noża w zaczep łączący łańcuch z obrożą, wepch-nąłem głębiej, w ciało zwierzęcia, po 
czym szarpnąłem z całej siły.
     Oczko pękło. Łańcuch został przerwany.
     Carnodon przebiegł jeszcze kilka metrów, odbił się od ziemi i skoczył. 
     Bez trudu pokonał wysoką ścianę lądując pośród zdjętego grozą tłumu na widowni. Wciąż 
wisiałem na jego grzbiecie, gdy skakał, uczepiony despe-racko uchwytu kosy. Kiedy 
drapieżnik spadł na rzędy foteli, śmignąłem w powietrzu lądując pomiędzy uciekającymi 
widzami.

88

     Bestia przeistoczyła się w prawdziwego berserkera. Parła przez tłum wyrzucając w 
powietrze oderwane kończyny i rozprute torsy, rozbryzgiwała wokół krew. Pandemonium 
ludzkich wrzasków wstrząsnęło wielką halą.
     Pozbierałem się z podłogi potrącany przez ogarniętych paniką ludzi. Ponad ich 
zdławionymi przerażeniem krzykami górowała kanonada z broni automatycznej. Stojący w 
wyższych rzędach amfiteatru żołnierze gwardii pałacowej strzelali krótkimi seriami do 
szalejącego wśród widzów carno-dona podczas gdy kapitan Terronce ubezpieczał ewakuację 
znaczniejszych rangą obserwatorów widowiska. Kule zbierały krwawe żniwo wśród pub-
liczności.

     Skacząc po fotelach pokonałem kilka rzędów siedzeń, odrzuciłem na boki dwóch 
blokujących mi przejście mężczyzn w liberiach służby domo-wej. Tuż nade mną dwaj 
żołnierze strzelali do carnodona, nieświadomi mojej obecności. 
     Wypaliłem umysł jednego z nich wiązką mentalnej energii podsyconej dziką furią i 
wściekłością, wyszarpnąłem z zaciśniętych kurczowo martwych dłoni broń. Nim drugi 
żołnierz zdążył się odwrócić, przeciągnąłem po nim krótką serią. Potoczył się w dół widowni, 
uderzył w barierkę okalającą arenę i spadł pod nią na dno wybiegu.
     Poderwałem głowę patrząc w kierunku miejsc zajmowanych przez dygnitarzy. Lord Glaw, 
Locke i człowiek z fajką znikli bez śladu, a kilku żołnierzy wlokło właśnie w stronę wyjścia 
panią Fabrinę i milkliwego kapłana. Urisel Glaw wciąż znajdował się na swoim miejscu, 
wykrzykując zwięzłe rozkazy swym podwładnym. Zauważył mnie.
 - Nie licz na łaskę Inkwizycji ! – wrzasnąłem, chociaż wątpiłem, by zdołał mnie usłyszeć.
     Mierzył mnie przez kilka sekund wzrokiem, po czym wykrzyczał kilka następnych 
rozkazów i powrócił do obserwacji poczynań carnodona. Zwie-rzę szalało w sektorze 
przeznaczonym dla służby, patrosząc właśnie jednego z pochwyconych łapami żołnierzy. 
Futro poznaczone było krwią cieknącą z licznych ran postrzałowych.
     Urisel chwycił myśliwski karabin podany mu przez jednego z pomoc-ników. Przyłożył 
broń do ramienia, wycelował pieczołowicie i pociągnął za spust.
     Karabin wypalił z hukiem i masywny drapieżnik runął na pysk. W jego piersi ziała wielka 
wyrwa. Upadające cielsko zmiażdżyło nogi innego żoł-nierza pałacowej straży.
     Tłum wciąż uciekał, ale jego wrzawa opadła dostatecznie, bym zdołał pochwycić uchem 
dźwięk dzwoniących gdzieś w oddali klaksonów. Elektrycznych klaksonów alarmowych. W 
głębi rozległego domostwa odpo-wiedziały niemal natychmiast inne syreny. Urisel opuścił 
broń i przywołał gestem dłoni jednego z podwładnych, najwyraźniej polecając mu wyjaśnić 
przyczynę alarmu włączonego na terenie całej rezydencji. Ci członkowie publiczności, którzy 
nie wpadli w skrajne przerażenie podczas rzezi po-czynionej przez carnodona, rozglądali się 
teraz z niepokojem wokół.
     Dźwięk klaksonów przestał mnie interesować. Urisel ponownie przyłożył broń do 
ramienia i tym razem to ja znajdowałem się na jego celowniku.
     Rzuciłem się płasko między siedzenia i kilka foteli za mną eksplodowało z donośnym 
trzaskiem.
     Wyjrzałem ostrożnie z kryjówki. Urisel przeładowywał karabin, Terron-ce wraz z kilkoma 
żołnierzami zbiegał w moim kierunku. 
     Widząc moją głowę kapitan strzelił, ale chybił. Odpowiedziałem serią z automatu, pociski 
oderwały mu pół czaszki wraz z przepysznym grzebie-niastym hełmem. 
     Urisel był gotowy do następnego strzału. Lufa jego broni wytropiła mnie pośród 
umykającej tłuszczy.
     Usłyszałem gdzieś w górze charakterystyczny syk wystrzałów. Trzej żołnierze przy 
krawędzi widowni upadli na podłogę, zaś Urisel Glaw cofał się chaotycznie do tyłu strzelając 

89

ku kopule dachu. Pozostali żołnierze dołączyli do niego ścigając ogniem z karabinków 
nowego intruza.
     Obejrzałem się przez ramię i z miejsca go spostrzegłem. Midas Betan-core klęczał na 
niskim zadaszeniu biegnącym ponad fotelami po drugiej stronie areny. Trzymane w obu 
dłoniach igłowe pistolety zasypały gradem śmiercionośnych pocisków widownię. Członkowie 
domowej służby i żoł-nierze ochrony przewracali się szpikowani metalowymi igłami, jeden 
ze strażników spadł na arenę. Część próbujących opuścić strefę ostrzału widzów zaczęła 
tratować się wzajemnie. Barierka biegnąca wzdłuż areny pękła pod naciskiem ciał i 
kilkanaście osób runęło dziesięć metrów w dół. Jakiś kuchcik wisiał przez chwilę na 
przekrzywionym pręcie machając nogami, ale fragment balustrady wyślizgnął mu się w 
końcu z rąk.
     Żołnierze zlokalizowali pozycję Midasa i zaczęli ostrzeliwać zaciekle zadaszenie, na 
którym się chował. Eleganckie dachówki rozlatywały się na kawałki, ale glaviański pilot biegł 
już ku krawędzi terakotowej osłony. Wsunął oba pistolety do kabur, chwycił dłońmi za brzeg 
daszku i wykonał perfekcyjny wymyk, dzięki któremu znalazł się w ułamku sekundy na 
fotelach widowni.
     Żołnierze nadal ścigali go kulami, kosząc bezlitośnie tych nieszczęsnych widzów, którzy 
mieli pecha znaleźć się pomiędzy Midasem i jego niedosz-łymi zabójcami. 
     Podbiegłem do balustrady.
 - Schowajcie się ! Schowajcie się ! – krzyknąłem do widocznych w dole Aemosa i Bequin. 
Oboje próbowali przeciągnąć bezwładne ciało Heldane pod ścianę areny. Doskoczyłem do 
trupa żołnierza i zerwałem z jego pasa parę zapasowych magazynków.
     Jakieś kule gwizdnęły mi koło głowy, ale większość ludzi ochrony polo-wała na 
chowającego się po drugiej stronie areny Midasa. Ukryłem się za rze

rzędem foteli, 

wystawiłem ponad oparcia lufę automatu i zacząłem strzelać krótkimi seriami do stojących 
powyżej żołnierzy. Szybko odpowiedzieli gradem kul demolując otoczenie mej kryjówki, ale 
to dla odmiany pozwoliło działać Midasowi.
     Klaksony alarmowe wciąż zawodziły, teraz jednak dołączył do nich dźwięk licznych 
wystrzałów i głuchych stłumionych eksplozji. 
     Widownia była już praktycznie pusta, dostrzegałem tylko garstkę żołnierzy ochrony 
uwikłaną się w wymianę ognia z Midasem. Dźwięki za-ciekłej konfrontacji na zewnątrz 
rezydencji nasilały się coraz bardziej.
     Dotarłem do loży zajmowanej przez głowy rodu. Glawów i ich honorowych gości już 
dawno nie było. Karabin myśliwski Urisela leżał na podłodze, na fotelu obok dostrzegłem 
ślady krwi. Przynajmniej jedna igła Midasa zdołała ugodzić cel.
     Przebiegłem wzdłuż loży do drzwi prowadzących na niewielką klatkę schodową, 
przewieszony przez ramię automat oparłem kolbą o biodro. W progu leżały zwłoki dwóch 
służących stratowanych w ciżbie przez uciekają-cy tłum. 
     Urisel Glaw nie zdołał uciec daleko, musiała mu bardzo doskwierać rana postrzałowa. 
Usłyszał moje kroki, bo odwrócił się i strzelił kilka razy z ma-łego pistoletu. Potem zniknął w 
półmroku niskiego tunelu odchodzącego w bok od dna klatki schodowej.
     Wślizgnąłem się do kamiennego tunelu z gotową do strzału bronią. Przejście po lewej 
stronie wyglądało na drzwi wiodące do podziemnego kompleksu więziennego przylegającego 
do areny. Po prawej stronie dostrze-głem właz strzegący schodów prowadzących do głównej 
części domostwa.
     Odsunąłem przymknięty właz lufą automatu.
     Urisel wypadł zza drzwi więzienia wrzeszcząc dziko, uderzył mnie z rozpędu w plecy.
     Wyrżnąłem twarzą w framugę włazu, szarpnięty karabin wystrzelił trzy-krotnie w mojej 
dłoni. 

90

     Nie próbując się odwracać wyrzuciłem do tyłu dłonie, zacisnąłem je na uniformie Urisela i 
przerzuciłem go przez plecy wprost na ścianę korytarza. Krzyknął głośno z bólu.
     Ogłuszyłem go lewym sierpowym i zaraz dołożyłem z prawej pięści wybijając kilka 
zębów. Mimo widocznego cierpienia objął mnie niedźwie-dzim uściskiem i szamotaliśmy się 
tak obaj do chwili, gdy podciąłem go zdradliwym kopniakiem uderzając jednocześnie w 
brzuch.
     Te ciosy najwyraźniej pozbawiły go ochoty do dalszej konfrontacji. Za-cisnąłem dłonie na 
gardle renegata i uderzyłem kilkakrotnie jego głową o kamienną ścianę. 
 - Nie będzie dla ciebie przebaczenia, grzeszniku – naplułem mu w twarz – ani dla twojego 
zdradzieckiego rodu ! Wykorzystaj resztkę życia dobrze i gadaj wszystko szczerze albo 
Inkwizycja nauczy cię takiego cierpienia, przy którym Gorgone Locke kojarzy się z 
miłosnymi pieszczotami.
 - Ty... – wycharczał przez ślinę, krew i kawałki wybitych zębów – ty nie jesteś nawet w 
stanie wyobrazić sobie skali zniszczeń, jakie Dom Glaw wyrządzi Imperium. Jesteśmy dla 
was zbyt potężni. Zrzucimy ze Złotego Tronu tego strawionego zgnilizną Imperatora, każemy 
mu żywić się ekskrementami. Lojalistyczne światy będą płonąć przed Oberonem i Pon-tiusem 
! Niechaj będzie pochwalona Boska Ciemność Slaanesha...
     Zazwyczaj nie przykładałem dużej wagi do heretyckich bełkotów, jed-nakże te 
bluźnierstwa omal nie przyprawiły mnie o wymioty. Pozbawiłem Urisela przytomności 
jednym wściekłym ciosem pięści, po czym zacząłem szukać jakiegoś sznurka w celu 
skrępowania jego kończyn.
     Wysoko ponad tunelem rezydencja Glawów wibrowała i drżała niczym otwarta strefa 
frontowa.

*  *  *  *  *

     Na końcu tunelu pojawił się Midas Betancore. Podszedł bliżej patrząc jak przywiązuję 
Urisela Glawa do biegnącej wzdłuż ściany rury jego własnym paskiem od spodni. Schował do 
kabur pistolety i stanął przy mnie. Usłyszałem jak podaje do komunikatora naszą pozycję. W 
głośniku urządze-nia zatrzeszczała krótka odpowiedź
 - Co się dzieje ? – zapytałem.
 - Rutynowa operacja Zgrupowania Floty Scarus – odparł.

*  *  *  *  *

     Midasa nie było w oddanych do naszej dyspozycji pokojach, gdy ludzie Glawów przyszli 
uwięzić Aemosa, Bequin i Heldane. Od chwili mojego wyjścia minęły dwie godziny i 
zaniepokojony pilot postanowił mnie poszu-kać. Żołnierze ochrony przetrząsnęli całą 
budowlę próbując wytropić Gla-vianina, Midas należał jednak do ludzi, których nie sposób 
znaleźć, jeśli oni sami sobie tego nie życzyli. Wymknął się obławie, przekradł do centrum 
radiowego rezydencji i wysłał krótki zaszyfrowany raport prosto do czeka-aa

jącego w Dorsay Commodusa Voke.
     Voke zaczął działać natychmiast, w charakterystyczny dla siebie sposób. Ród Glawów 
uwięził i przytrzymywał przedstawiciela Inkwizycji oraz członków jego zespołu. Stary łotr 
nie potrzebował żadnych innych pretek-stów do pacyfikacji arystokratycznej rodziny.
     Lista kategorycznych żądań i zaleceń przeszła przez ręce admirała Spa-tiana wprost do 
samego Lorda Militanta. Naczelny dowódca podsektora w ciągu trzydziestu minut przydzielił 
pod wyłączną komendę Voke elitarny oddział komandosów marynarki kosmicznej.

91

     Jako inkwizytor posiadałem prawo do żądania tego rodzaju pomocy od instytucji 
imperialnych, nawet samego Lorda Militanta, kilkakrotnie sko-rzystałem nawet z tego 
przywileju, niemniej jednak wciąż zadziwiał mnie szacunek i strach, jakie w ludziach o tak 
wysokiej pozycji społecznej budził stary inkwizytor.
     Takiego rodzaju działanie było charakterystyczne dla Commodusa Voke, lubiącego 
rozwiązywać swe problemy twardymi metodami. Potrzebował drobnego pretekstu, by runąć 
na Dom Glaw niczym inkarnacja samego Ma-chariusa, a ja mu ten pretekst dałem.
     A przynajmniej moje uwięzienie. W pewnym stopniu przekonany byłem, że skala działań 
podjętych przez Voke rozmyślnie miała podkreślić jego status Alfa w kręgach Inkwizycji.
     Nie dbałem o to ani trochę. Więcej, wręcz się z tego cieszyłem. Rzeźnia w amfiteatrze 
mogła pozwolić nam podjąć ucieczkę, ale bez nagłego sztur-mu lojalistów nigdy nie 
uszlibyśmy z życiem poza rezydencję Glawów.
     Operacja nosiła miano „Pacyfikacji 505”. Numer 505 oznaczał topo-graficzną sygnaturę 
siedziby Glawów. Członkowie służb bezpieczeństwa marynarki nadlecieli tuż przed świtem w 
czterech czarnych, ciężko opan-cerzonych ślizgaczach, mknących tuż nad powierzchnią ziemi 
w celu unik-nięcia wykrycia przez system wczesnego ostrzegania rezydencji.
     Ślizgacze ukrywały się za pobliskim lasem do wschodu słońca. W czasie, gdy my 
rozmawialiśmy w celi, grupa komandosów dotarła pieszo do zewnętrznego ogrodzenia 
posiadłości i wyłączyła za pomocą elektronicz-nych łamaczy czujniki alarmowe. Ponieważ 
oddział znalazł się w ten sposób w zasięgu przenośnego komunikatora Betancore, pilot mógł 
przekazać szykującym się do ataku komandosom istotne informacje na temat roz-mieszczenia 
miejscowego garnizonu.
     Mniej więcej w tym samym czasie, gdy pierwszy carnodon wypadał ze swej kryjówki, 
statki desantowe obleciały tuż przy ziemi las i nabierając szybkości pomknęły gardzielą 
doliny wprost na rezydencję Glawów. Lekka fregata klasy Intruder Defence of Stalinvast, 
skierowana przez admirała Spatiana na orbitę geostacjonarną ponad punktem 505, unicestwiła 
precy-zyjną salwą ze swych laserowych baterii znajdujące się za domostwem han-gary. 
     Dwa statki desantowe odpaliły granaty dymne oraz ładunki przeciw-piechotne tuż przed 
lądowaniem na dziedzińcu rezydencji. Z okien wiel-kiego domu wyleciały wszystkie szyby. 
Czterdziestu noszących czarne pancerze osobiste profesjonalistów wdarło się do rezydencji 
przez główne wejście. Opór stawiło im około siedemdziesięciu przerażonych śmiertelnie 
mieszkańców.
     Dwa pozostałe ślizgacze okrążyły dom i usiadły na lądowisku, oświet-lonym stojącymi w 
ogniu hangarami. W przeciągu trzech następnych minut w korytarzach i apartamentach 
siedziby Domu Glaw rozpętała się zaciekła walka. Wszędzie wyły przeraźliwie syreny 
alarmowe.
     Dom Glaw utrzymywał prywatny garnizon liczący ponad czterystu najemnych żołnierzy, 
do tego należało doliczyć dziewięćset osób personelu pomocniczego zdolnych posługiwać się 
bronią. Wszyscy najemnicy byli doświadczonymi weteranami, noszącymi zielone pancerze 
osobiste, wypo-sażonymi w karabinki automatyczne, ciężką broń maszynową i granaty. Była 
to w pewnym sensie prawdziwa armia. Znałem niejednego oficera Imperialnej Gwardii, który 
takimi siłami zajmował miasta... ba, zdobywał nawet całe planety ! Najemnicy mieli też tę 
przewagę, że walczyli na swoim terytorium. Znali doskonale wszystkie silne i słabe punkty 
rozległej rezy-dencji.
     Oddział bezpieczeństwa marynarki rozniósł ich na strzępy. Elita jed-nostek specjalnych 
Zgrupowania Scarus, uzbrojona w matowoczarne ciężkie lasery i żelazną dyscyplinę, pokój 
po pokoju oczyszczała wielki dom.
     W kilku miejscach obrońcy stawili zaciekły opór. Komandosi stracili trzech ludzi w 
labiryncie pomieszczeń kuchennych, gdzie przeciwnicy strzelali do siebie praktycznie z 
przystawienia. Samobójcza szarża dwóch żołnierzy Domu Glaw obwieszonych pasami 

92

ładunków wybuchowych unicestwiła dalszych czterech komandosów i zrównała z ziemią 
dwadzieścia metrów krańca wschodniego skrzydła.
     Dwadzieścia dwie minuty po rozpoczęciu ataku nie żyło już ponad trzy-stu najemników. 
     Wielu domowników i gości rodu Glaw uciekło w lasy i doliny za rezy-dencją. Tylko 
garstka zdołała zbiec, resztę zatrzymał zacieśniający się coraz bardziej kordon Imperialnej 
Gwardii.

bardziej kordon Imperialnej Gwardii. Blisko trzydziestu uciekinierów zosta-ło w 

trakcie tej łapanki zastrzelonych. Kordon tworzyło dwa tysiące rekru-tów z świeżo 
powołanego do służby regimentu strzelców gudrunickich, wyciągniętych tuż przed świtem ze 
swych koszar i wysłanych w głąb konty-nentu z niespodziewaną misją specjalną.
     Krwawy opór stawiany przez straż pałacową Glawów miał w zamyśle oficerów kupić 
cenny czas głowom rodu. Kuzyn lorda Oberona został wraz ze swoją świtą otoczony na tyłach 
rezydencji. Gwardziści wezwali grupę do poddania się, po czym zmasakrowali ją widząc, że 
renegaci próbują sięgnąć po broń. Delegaci organizacji kupieckich biorący udział w bankiecie 
pozwo-lili się aresztować nie stawiając oporu. 
     Z ukrytych w lesie na tyłach rezydencji tajnych hangarów wystartowało kilka 
wahadłowców. Jeden został zestrzelony zaraz po starcie przez żoł-nierza uzbrojonego w 
naramienną wyrzutnię rakiet, dwa inne zdołały umknąć pięć kilometrów w dół doliny, nim 
czuwający w górze oficerowie bojowi Defence of Stalinvast rozbili je na atomy celnymi 
strzałami z laserowych baterii.
     Czwarta maszyna, wyjątkowo szybki i ciężko opancerzony model, zdołała wyjść z zasięgu 
broni pacyfikatorów i pomknęła na zachód konty-nentu. Z pokładu Defence of Stalinvast 
wystartowały trzy myśliwce, które po dłuższym pościgu dopadły uciekinierów nad otwartym 
morzem. Wahad-łowiec został zestrzelony. Dopiero tygodnie żmudnych akcji poszukiwaw-
czych mogłyby przynieść nam informacje o tym, kto znajdował się na pok-ładzie 
poszczególnych maszyn. Stawiałem na lorda Oberona, panią Fabrinę, Gorgone Locke, Dazzo 
i bezimiennego człowieka z fajką. Żadnej z tych osób nie było wśród więźniów spędzonych 
na dziedziniec rezydencji przez uczestniczących w akcji komandosów i gwardzistów.
     Dziewięćdziesiąt minut po rozpoczęciu „Pacyfikacji 505” dowodzący operacją major Joam 
Joakells z oddziału służb bezpieczeństwa marynarki ogłosił wykonanie zadania.
     Dopiero wtedy przyleciał prom wiozący Commodusa Voke.

Rozdział XII

W ruinach wielkiego domu.
Pogłoski i plotki.
Rewolta.

     Dochodziło południe, ale nocna ulewa wciąż nie chciała przejść, zmieniła się tylko w 
uciążliwą mżawkę dogaszającą pożary w kilku częściach się-dziby Glawów. Na szczycie 
wzgórza stały przerażające czarne ruiny, z wy-bitymi oknami, dziurawym dachem, licznymi 
wyrwami w kamiennych ścia-nach, przez które sączyły się kłęby siwego dymu.
     Siedziałem na lądowisku za rezydencją, oparty plecami o gąsienicę gwar-dyjskiego 
transportera, pociągając co chwilę z buteleczki pełnej amasecu. Potwornie bolała mnie głowa. 
Potrzebowałem pomocy medycznej, środków znieczulających, ciepłego jedzenia, kąpieli, 
czystych ubrań...
     Przede wszystkim potrzebowałem snu.
     Przez lądowisko maszerowała kolumna żołnierzy Gwardii, ich ciężkie buty stukały na 
mokrych kamiennych płytach. W powietrzu ustawicznie krzyżowały się krótkie rzeczowe 

93

rozkazy. Co kilka minut niebo nad moją głową przecinał z hukiem silników jeden z 
patrolujących okolicę myśliw-ców.
     Kręciło mi się w głowie. Próbowałem uporządkować myśli, ale wciąż przyłapywałem się 
na przysypianiu. W majakach widziałem człowieka o pustych oczach, chociaż nie 
dostrzegałem żadnego związku pomiędzy nim i niedawnymi wydarzeniami. W pewnym 
momencie moja rozgorączkowana wyobraźnia dostrzegła go na skraju dziedzińca, w 
otwartych drzwiach jakie-goś magazynku. Zamrugałem i zniknął bez śladu.
     Wciąż pokrywała mnie gruba warstwa krwi, potu i brudu. Ból fizyczny i niewiarygodne 
zmęczenie utrudniały najmniejszy nawet ruch. Kapral z oddziału komandosów marynarki 
przyniósł mi znalezione w jednym z apar-tamentów bagaże, toteż wciągnąłem na siebie 
koszulę i swój czarny płaszcz. Żołnierz odzyskał również moją inkwizytorską rozetę. 
Siedziałem otępiały ściskając ją oburącz w dłoniach niczym leczniczy amulet.
     Podekscytowani żołnierze z Pięćdziesiątego Regimentu Gwardii Gudrun eskortowali 
idących do punktu zbiorczego mieszkańców rezydencji. Więź-niowie trzymali ręce złożone za 
głowami, niektórzy z nich płakali bez-głośnie.
     Ktoś usiadł na chłodnych kamieniach obok mnie, wyciągnął się opierając plecy o burtę 
transportera.
 - To była ciężka noc – zauważył Midas.
     Podałem mu bez słowa butelkę. Upił z niej duży łyk.
 - Gdzie Aemos ? Dziewczyna ?
 - Savant buszuje gdzieś w pobliżu, widziałem go robiącego jakieś notatki. Alizebeth znikła 
mi z oczu po wyciągnięciu jej z areny.
     Pokiwałem z ulgą głową.
 - Jesteś ledwie żywy, Gregorze. Pozwól wezwać statek i odwieźć się do Dorsay.
 - Jeszcze nie skończyliśmy – odparłem.
     Prokurator Madorthene zasalutował podchodząc do nas. Nie miał na so-bie paradnego 
oficerskiego munduru. W czarnym niczym węgiel pancerzu osobistym służb bezpieczeństwa 
marynarki sprawiał wrażenie znacznie większego i masywniejszego niż w rzeczywistości. 
 - Dokonujemy właśnie oględzin zwłok – poinformował nas uprzejmie.
 - Oberon Glaw ?
 - Ani śladu.
 - Gorgone Locke ? Kleryk Dazzo ?
     Potrząsnął przecząco głową.
     Zaoferowałem mu butelkę. Ku memu zaskoczeniu wziął ją, usiadł obok nas i napił się z 
westchnieniem..
 - Prawdopodobnie znajdowali się w statkach, które zestrzeliliśmy – oświad-czył – Ale muszę 
wam coś powiedzieć w tajemnicy. Przed strąceniem dwóch maszyn lecących w głąb doliny 
skanery Defence of Stalinvast nie wykryły na ich pokładach śladu żywych istot.

 - Pozoratory – powiedział Midas.
 - Myślę, że Glavianin ma rację – mruknął prokurator, ale zaraz wzruszył ramionami – Z 
drugiej strony, odpowiednio gruby pancerz potrafi ekrano-wać emisję cieplną ludzkich ciał. 
Nigdy się nie dowiemy, jak było napraw-dę.
 - Dowiemy się, Madorthene – obiecałem mu.
     Pociągnął jeszcze jeden łyk z butelki, oddał mi ją i wstał poprawiając za-pięcia pancerza.
 - Cieszę się, że służby bezpieczeństwa marynarki mogły pomóc, inkwizy-torze Eisenhorn. 
Mam nadzieję, że odbudowaliśmy w ten sposób pańską wiarę w flotę kosmiczną.

     Spojrzałem w górę na jego twarz dziękując skinięciem głowy.

 - Jestem mile zaskoczony, że wziął pan osobiście udział w tej operacji – od-powiedziałem 
równie formalnie.

94

 - Żartujesz ? Po tym, co stało się na Essene, admirał urwałby mi łeb, gdy-bym czegoś tu nie 
dopilnował !
     Poszedł w swoją stronę. Polubiłem go. Uczciwy człowiek próbujący wykonywać swe 
obowiązki w strefie krzyżujących się interesów politycz-nych Dowództwa Floty i Inkwizycji. 
W późniejszych latach miałem obda-rzyć szacunkiem również błyskotliwy umysł i ogromną 
dyskrecję tego czło-wieka.
     Krucha zakapturzona sylwetka przecięła lądowisko zmierzając powoli w moją stronę. 
 - I czyje metody okazały się praktyczniejsze ? – zapytał z sarkazmem Commodus Voke.
 - Pewnie i tak zaraz mi powiesz – odparłem podnosząc się z ziemi.

*  *  *  *  *

     Voke sprowadził ze sobą blisko pięćdziesięciu asystentów w czarnych roboczych 
kombinezonach, wielu z nich wyposażonych w cybernetyczne wszczepy. Rozbierali 
rezydencję deska po desce i kamień po kamieniu, gromadząc wszelkie ślady potencjalnie 
cennych dowodów. Skrzynki pełne dokumentów, książek, elektronicznych notesów, 
artefaktów i obrazów były odnoszone do czekającego na dziedzińcu promu. 
     Nie miałem ochoty na jałowe protesty, ból i zmęczenie odbierały mi ochotę do 
jakiejkolwiek konfrontacji. Niech Voke wykorzysta swój zespół i jego zasoby do rozwikłania 
zagadek ukrytych w zgromadzonych materia-łach.
 - Wiele dokumentów zostało skasowanych lub spalonych – oświadczył z ponurą miną Klysis, 
savant Voke, towarzyszący nam w trakcie wędrówki przez zrujnowany osmalony dom – 
Znaczna część tych, które przejęliśmy, została wcześniej zaszyfrowana.
     Zeszliśmy do podziemi. Zaprowadziłem Commodusa do chronionej polem siłowym 
kaplicy, w której zostałem złapany w pułapkę. Krew Ko-witza wciąż znaczyła brunatnymi 
plamami podłogę. Artefakt przechowy-wany w ofiarnej skrzynce zniknął. 
 - Mówił o nim jako o Pontiusie – wyjaśniłem staremu inkwizytorowi. Men-talne ekrany 
chroniące kaplicę już nie działały, toteż logika podpowiadała mi, że za ich istnienie 
odpowiadał właśnie ów tajemniczy Pontius. Podobnie jak za nagły psioniczny atak, który 
pozbawił mnie w tej komnacie przy-tomności.
     Oparłem się o ścianę kaplicy i dokładnie wyłożyłem Voke wszystkie sformułowane w 
myślach wnioski.
 - Misja Eyclone na Hubrisie, ściśle powiązana z Pontiusem, miała dla nich ogromne 
znaczenie, ale Oberon Glaw poinformował mnie bardzo ogólni-kowo, że została przerwana... 
odwołana ze względu na znacznie ważniejszą sprawę. Określał ją mianem „prawdziwej 
sprawy”.
 - To tłumaczy, dlaczego Eyclone został porzucony na Hubrisie – mruknął Voke – Po 
wielomiesięcznych przygotowaniach Glawowie zawiedli go nie dostarczając na miejsce 
Pontiusa.
 - Owszem. Dazzo i Locke bez wątpienia są głęboko związani z „prawdziwą sprawą”. 
Musimy zgromadzić więcej informacji na temat tych ludzi. Jestem pewien, że wszystko to 
powiązane jest w jakiś sposób z obcymi. Glawowie wspominali o saruthi.
 - To rasa obcych mieszkająca poza granicami podsektora – powiedział Kly-sis – Niewiele 
wiadomo na ich temat, a wszelkie kontakty są zakazane. Inkwizycja miała swego czasu 
rozpatrzyć kilka wniosków postępowań śledczych w tej kwestii, ale nie posiadamy żadnych 
map terytorium zajmo-wanego przez saruthi, a przy tym zawsze pojawiała się jakaś sprawa 
wyma-gająca pilniejszej interwencji.
 - Ale renegat pokroju kapitana Locke mógł nawiązać z nimi kontakt ?
     Klysis i Voke pokiwali zgodnie głowami.

95

 - Sprawa wymaga dokładniejszego zbadania – powiedział Voke – Ordo Xe-nos musi się jak 
najszybciej zająć tematem saruthi. Niemniej jednak nasze postępowanie wyjaśniające na 
Gudrun zostało zamknięte.
 - Czym chcesz to uzasadnić ? – zapytałem z chrapliwym sarkazmem.
     Voke zmierzył mnie lodowatym wzrokiem.
 - Dom Glaw został zniszczony, jego przywódcy i współdziałający z nimi konspiratorzy nie 
żyją. Wraz z nimi zagładzie uległy istotne dla spiskowców artefakty. Nie mogą nam już w 
żaden sposób zagrozić.
     Nie zamierzałem wdawać się w męczącą dyskusję. Voke był całkowicie pewien swych 
argumentów.
     Uważałem, że się myli.

*  *  *  *  *

     Mylił się. Pierwszy namacalny dowód zdobyłem dziesięć dni później. Powróciłem w 
międzyczasie do Dorsay, gdzie spędziłem kilka dni pod opie-ką personelu Imperialnego 
Szpitala przy Wielkim Kanale. Większość obrażeń okazała się powierzchowna. Niestety, 
Locke pozostawił mi głębsze pamiątki. Mój układ nerwowy odniósł szereg poważnych 
uszkodzeń, wiele z nich o charakterze nieodwracalnym. Specjaliści z Officio Medicalis mary-
narki przeprowadzili szereg zabiegów chirurgicznych próbując zregene-rować połączenia 
nerwowe w kręgosłupie, gardle i czaszce. Wszyli mi ponad sześćdziesiąt sztucznych włókien 
nerwowych, ale i tak straciłem częściowo zmysł smaku i zakres postrzeganej palety barw, 
szwankowała też szybkość reakcji lewych kończyn. Nie zdołali też pomóc mojej twarzy. 
Końcówki nerwowe sterujące mięśniami uległy całkowitemu zniszczeniu. Złowieszcza 
obietnica Locke okazała się prawdą. Już nigdy nie miałem się uśmiechnąć, nigdy nie okazać 
żadnego emocjonalnego grymasu. Moja twarz przeistoczyła się w beznamiętną maskę.
     Aemos odwiedzał mnie każdego dnia, znosząc coraz więcej książek i notatników do 
prywatnego pokoju przydzielonego mi w szpitalu. Nawiązał bliskie stosunki z savantami 
Voke – Klysis był bowiem jednym z siedem-nastu analityków pracujących dla starego 
inkwizytora – i cały czas posiadał dostęp do gromadzonych przez nich danych. Próbowaliśmy 
skonsolidować dane związane z sojusznikami Glawów, ale było ich żałośnie mało i nawet 
harujący ciężko pluton savantów Voke nie potrafił wyciągnąć nic więcej. Locke okazał się 
tajemniczą, w pewnych kręgach wręcz mistyczną postacią, znaną w całym podsektorze 
Helican, a jednocześnie niezwykle anonimową. Nie mieliśmy żadnych informacji o jego 
biografii, przebiegu kariery, współ-pracownikach, nie znaliśmy nawet nazwy jego statku. 
Podobnym przypad-kiem okazał się Dazzo.
     Kościelny dostojnik nie figurował w żadnych rejestrach Eklezjarchii, ale przypomniałem 
sobie, co Kowitz powiedział mi w trakcie bankietu. Dazzo był rzekomo przełożonym zakonu 
misjonarskiego działającego dzięki fun-duszom Glawów na Damasku. Damask okazał się 
rzeczywiście istniejącym światem, planetą pograniczną leżącą na samym krańcu podsektora 
Helican, jednym z setki miejsc pozbawionych praktycznej wartości i niezmiernie rzadko 
przez kogokolwiek odwiedzanych. W kwestii astrogeograficznej, Damask położony był 
zaledwie kilka miesięcy lotu w wymiarze rzeczy-wistym od terytorium tajemniczych saruthi.
     W trakcie jednej z wizyt Aemosa pojawił się również Lowink. Czułem się już dostatecznie 
silny, by poddać się zabiegowi mentalnego skanowania. Astropata wyciągnął z mojego 
umysłu podobiznę człowieka z fajką, umiesz-czoną psychometrycznie na przygotowanej 
uprzednio płytce. Uzyskany obraz był odrobinę rozmyty, ale wciąż czytelny, toteż poleciłem 
skopiować go natychmiast i rozesłać do mogących nam pomóc instytucji. Nigdzie nie 
uzyskaliśmy pozytywnej identyfikacji.

96

     W identyczny sposób Lowink sporządził mentalną fotografię Pontiusa. Artefakt ten 
zdumiał wszystkich z wyjątkiem Aemosa. Mój savant stwier-dził bez większego namysłu, że 
pod względem rozmiarów i kształtu przed-miot pasuje idealnie do pojemnika Eyclone 
zdobytego przez nas w Grobow-cu Dwa-Dwanaście. Zyskaliśmy pewność, że na ten właśnie 
artefakt czekał Eyclone przygotowując masowe ludobójstwo na Hubrisie.
 - Urisel Glaw mówił o Pontiusie w sposób sugerujący, jakoby ten wciąż jeszcze żył – 
powiedziałem Aemosowi – W kaplicy, gdzie spoczywał Pon-tius, powaliło mnie coś o 
niezwykle silnym potencjale mentalnym. Czy on może w pewnym pokrętnym tego słowa 
znaczeniu wciąż żyć ? Może jakaś jego cząstka, może fragment duchowej esencji, 
pochwycony i zamknięty w tym przedmiocie ?
     Aemos pokiwał twierdząco głową.
 - Nie jest poza zasięgiem imperialnej technologii podtrzymanie świado-mości śmiertelnika 
po odniesieniu krytycznych obrażeń czy nawet fizycznej śmierci. Ale świadomość faktu, że ta 
niezwykle zaawansowana i pieczo-łowicie strzeżona technologia mogła znaleźć się w rękach 
nawet tak wpły-wowego rodu jak Dom Glaw...
 - Wspominałeś, że kojarzy cię się to w pewien sposób z tajemnicami Adeptus Mechanicus.
 - Tak – przyznał – To bardzo niepokojące. Czy ta masowa zbrodnia na Hu-brisie miała za 
zadanie zgromadzić ludzką esencję wewnątrz pojemnika ? W formie syfonu mogącego 
zapewnić Pontiusowi masywny ładunek energii ?

*  *  *  *  *

     Trzeciego poranka odwiedził mnie również Fischig. Jego własne obra-żenia zostały już 
wyleczone i biedny oficer śledczy nie potrafił ukryć swego rozczarowania na wieść o 
przygodzie, jaka ominęła do w rezydencji Gla-wów. Przyniósł ze sobą niezwykle cenny 
elektroniczny notes zawierający zbiór wersetów autorstwa Jurisa Sathascine, osobistego 
konfesora jednego z generałów Machariusa. Prezent pochodził od Maxilli.
     Opóźniony incydentem z Domem Glaw pobór do Gwardii został wzno-w--iony. 

wiony. Rekrutów przerzucono na pokłady czekających na orbicie okrętów marynarki, 

odprawiono finałowe ceremonie kończące procedurę werbun-kową. Lord Militant 
niecierpliwił się już pragnąc jak najszybciej rozpocząć ekspedycję pacyfikacyjnym w 
sprawiającym kłopoty podsektorze Ophidian i nie ukrywał swego przekonania, iż przeznaczył 
dostatecznie wiele czasu i zasobów na rozwiązanie niewielkiego lokalnego problemu.
     Dziesiątego dnia mej rekonwalescencji w Dorsay cała sprawa w niczym nie przypominała 
już lokalnego problemu. Dzięki komunikacji astropatycz-nej na bieżąco otrzymywaliśmy 
informacje napływające z całego pod-sektora: seria zamachów bombowych na Thracian 
Primaris, porwanie i wysadzenie w powietrze pasażerskiego liniowca lecącego na Hesperus, 
wyniszczenie za pomocą wirusowych trucizn całej metropolii na Messinie.
     Dziesiątego dnia wieczorem czarne niebo nad stolicą rozświetlił upiorny blask. Ultima 
Victrix, kolos klasy Ironclad o wadze czterystu tysięcy ton znajdujący się na orbicie 
parkingowej Gudrun eksplodował z nieznanych przyczyn. Gigantyczny wybuch uszkodził 
krytycznie cztery inne dokujące w pobliżu jednostki.
     Godzinę później okazało się, że sytuacja jeszcze uległa pogorszeniu. Chociaż nawet 
wywiad marynarki nie potrafił określić szczegółów całego zajścia, podejrzewano, że wybuch 
Ultima Victrix został omyłkowo zinter-pretowany przez załogi części okrętów jako nagły atak 
nieznanej floty. Skrzydło fregat dowodzone przez kapitana Estruma rozpoczęło manewr 
przechwytujący, w odpowiedzi na który kilka stacjonujących w innej części systemu 
niszczycieli odpowiedziało ogniem identyfikując fregaty jako okrę-ty napastników. Przez 
dwadzieścia siedem przerażających minut Zgrupo-wanie Floty Scarus prowadziło wojnę z 
fantomami i sobą wzajemnie. Zniszczeniu uległo sześć okrętów marynarki. Pół godziny 

97

później kapitan Estrum uznał, że jego wyimaginowany nieprzyjaciel jest zbyt silny i odsko-
czył w Osnowę. Admirał Spatian posłał w ślad za nim eskadrę ośmiu ciężkich krążowników. 
Reszta jednostek marynarki próbowała opanować szalejący na orbicie chaos. 
     Dowiedziałem się z pewnego źródła, że Lord Militant wpadł w tak potworny atak 
apopleksji, iż jego osobiści medycy zostali zmuszeni do zaaplikowania dygnitarzowi silnej 
dawki środków usypiających.

*  *  *  *  *

     - To się po prostu nie mogło wydarzyć – powiedział Betancore. Siedzie-liśmy w moim 
prywatnym pokoju, przy wielkim oknie, kontemplując wie-czorną panoramę stolicy. Na 
nieboskłonie migotały rozbłyski eksplozji, jakaś jaskrawa kula ognia spadała niczym meteor 
w kierunku horyzontu ciągnąc za sobą warkocz płomieni. 
 - Imperialna marynarka kosmiczna to jedna z najbardziej zdyscyplino-wanych formacji 
wojskowych we wszechświecie. Coś takiego po prostu nie miało prawa się wydarzyć.
 - Podobnie jak zwykli dezerterzy nie mieli prawa wejść bez problemu w posiadanie broni i 
mundurów służ bezpieczeństwa oraz pojazdu orbitalnego. Nie dodam też, że nie powinni byli 
znać nazwy statku, na którego pokładzie przebywaliśmy. Nasz ukryty wróg pociąga za bardzo 
liczne sznurki. Voke wspominał o istnieniu jakiegoś kultu nadrzędnego, sprawującego 
sekretną kontrolę nad rzeszą mniejszych agentur i sekt. Uważał, że na szczycie tej piramidy 
stał ród Glawów. Obawiam się, że nie miał racji. W obecnej rozgrywce może uczestniczyć 
jeszcze potężniejszy gracz.

*  *  *  *  *

     Urisel Glaw był przetrzymywany w podziemiach imperialnej bazyliki. Od chwili pojmania 
przeszedł wiele godzin wyrafinowanych tortur. Nie powiedział ani słowa.
     Poleciałem do bazyliki dziesiątego dnia przed północą. Voke i jego ofice-rowie śledczy 
cały czas pracowali nad więźniem. Wyczuwałem ich rosnącą frustrację i niepokój podsycany 
ostatnimi wydarzeniami.
     Trzymali go w miejscu, do którego pasowało wyłącznie określenie lochu, wykutego w 
skale dziewięćdziesiąt metrów poniżej bazyliki. Wszyscy inni ludzie pochwyceni w trakcie 
pacyfikacji rezydencji Glawów również zna-leźli się w tych podziemiach. W celu 
zapewnienia płynności procedur śled-czych Voke zapędził do przesłuchań więźniów 
wszystkich miejscowych funkcjonariuszy Adeptus Arbites oraz żołnierzy miejscowego 
garnizonu i pracowników Ministorum. Pomocnicy starego inkwizytora pracowali pod ścisłym 
nadzorem członków jego przybocznej świty.
     Na lądowisku przy bazylice przywitał mnie wysoki szarowłosy mężczyz-na w długim 
płaszczu, ubezpieczany przez dwóch uzbrojonych serwitorów. Poznałem go od razu. 
Inkwizytor Titus Endor był moim rówieśnikiem i ra-zem studiowaliśmy pod opieką 
Hapshanta.
 - Dobrze się czujesz, Gregorze ? – zapytał ściskając mą dłoń.
- Wystarczająco dobrze, by wrócić do pracy. Nie spodziewałem się tutaj twej obecności, 
Titusie.

twej obecności, Titusie.
 - Sprawozdanie Voke wzbudziło niepokój naszej centrali. Lord Inkwizytor Rorken ogłosił 
konieczność całkowitego wyjaśnienia tej sprawy. Brak postępów Commodusa w 
przesłuchaniu Urisela Glawa rozczarował mistrza. Zostałem tu skierowany w charakterze 
asysty. I nie tylko ja. Jest tu też Schongard, a Molitor już leci.

98

     Westchnąłem. Endor był Amalathianinem z krwi i kości, toteż mogłem z nim 
bezkonfliktowo współpracować, chociaż już uważałem, że w śledztwo zaangażowanych jest 
zbyt wielu inkwizytorów. Schongard miał opinię twar-dego monodominanty, w mojej opinii 
czasami wręcz szkodliwego, nato-miast Konrad Molitor był radykałem tego rodzaju, który nie 
budził we mnie najmniejszej chęci zawarcia bliższej znajomości.
 - To bardzo nietypowe – stwierdziłem.
 - Chodzi o wspólny mianownik tej sprawy – odparł Endor – Informacje uzyskane przez 
ciebie i Voke okazały się fragmentami większej układanki, będącej w międzyczasie tematem 
innych postępowań śledczych. Dwa ty-godnie temu spaliłem heretyka na Mariamie, a w jego 
dokumentach zna-lazłem dowody mogące powiązać działalność tego człowieka z Domem 
Glaw. Schongard ścigał odbiorców bluźnierczych ksiąg, które w jego mnie-maniu dostawały 
się do podsektora na pokładach statków kupieckich Gildii Sinesias. A Molitor... cóż, nie 
wiem, co takiego on wytropił, ale bez wąt-pienia jest to również związane z naszą wspólną 
sprawą.
 - Czasami... – odwróciłem głowę w stronę Titusa – Czasami odnoszę wra-żenie, że naszym 
stylem pracy wciąż sobie wzajemnie szkodzimy. Tajem-nica wyszła na jaw i spójrz tylko ! 
Wszyscy trzymaliśmy w rękach skrawki tej sprawy. Przecież mogliśmy zlikwidować tę 
konspirację miesiąc temu czy nawet dwa, gdybyśmy tylko wymieniali między sobą 
informacje.
     Endor zaśmiał się szczerze.
 - Kwestionujesz uświęcone metody działania Inkwizycji, Gregorze ? Meto-dy ustanowione 
tysiące lat temu jako obowiązujący dogmat ? I podważasz zasadność technik stosowanych 
przez swych braci-inkwizytorów ?
     Wiedziałem, że żartuje, ale dla mnie kwestia ta wciąż pozostawała po-ważna.
 - Krytykuję tylko system, w którym nawet my sami sobie nie ufamy.
     W asyście milczących strażników zaczęliśmy schodzić w głąb kazamat. 
 - Co z Glawem ?
 - Wciąż milczy – odparł Endor – Przetrzymał męki, które złamałyby każ-dego innego 
człowieka, a przynajmniej skłoniłyby go do błagania o szybką śmierć. Mógłbym przysiąc, że 
jest wręcz w dobrym humorze. Jego arogan-cja sugeruje, jakoby był dogłębnie przekonany o 
tym, że nadal będzie żył.
 - I ma rację. Nigdy nie podpiszemy wyroku śmierci mając świadomość, że jego umysł wciąż 
skrywa niezbędne nam informacje.
     Ludzie Commodusa Voke pracowali nad Glawem w cuchnącej krwią celi o 
pomalowanych na czerwono ścianach. Urisel był żywym wrakiem, pod-trzymywanym przy 
życiu wyłącznie dzięki ogromnemu doświadczeniu me-dycznemu jego oprawców.
     Wydobycie informacji z umysłu heretyka jest jednym z największych wyzwań dla 
inkwizytora i ja sam w tym celu nie odrzuciłbym żadnej znanej mi metody, ale ten przypadek 
był beznadziejny. Moim zdaniem tortur fizycznych można było zaprzestać już kilka dni temu. 
Pierwszy rzut oka na więźnia powiedział mi, że Glaw nic nam nie zdradzi.
     Osobiście skazałbym go na całkowitą izolację od zewnętrznego świata, zamknął samego 
na cztery spusty w tej celi. Pomimo potwornego cierpienia Urisel dostrzegał naszą desperację 
i to właśnie dawało mu wolę przetrwania. Cisza i samotność złamałyby go dużo szybciej.
     Inkwizytor Schongard cofnął się od stołu, na którym rozciągnięto Glawa i zdjął 
chirurgiczne rękawiczki. Był rozrośniętym w barach mężczyzną o rzadkich brązowych 
włosach i masce z czarnego metalu wszczepionej w twarz. Nikt nie wiedział, czy maska ta 
zakrywała jakieś przerażające okale-czenia czy też pełniła wyłącznie rolę narzędzia 
zastraszenia. Ciemne, prze-krwione, gorzejące niezdrową gorączką oczy śledziły nas zza 
wyciętych w masce wąskich szczelin.

99

 - Bracia – wyszeptał. Jego zdławiony, chrapliwy głos nigdy nie podnosił się ponad poziom 
szeptu – Opór stawiany przez tego człowieka jest dla mnie czymś niespotykanym. Voke i ja 
uważamy, że ktoś dokonał monumentalnej manipulacji w umyśle tego człowieka zakładając 
mu potężną blokadę. Uży-liśmy już sond psionicznych, ale wszystkie zawiodły.
 - Być może powinniśmy poprosić Astropathicus o przydzielenie nam do pomocy jednego z 
ich psioników klasy alfa ? – zaproponował stojący z boku Voke.
 - Nie sądzę, czy przyczyna milczenia tkwiła w psionicznej blokadzie – oświadczyłem – 
Widzicie przecież stan jego zdrowia. Gdybyśmy mieli do czynienia z blokadą, Glaw wyłby 
teraz jak zwierzę prosząc nas o cios łaski, świadomy faktu, że fizycznie nie może zdradzić 
nam przechowywanych w swym umyśle tajemnic.
- Nonsens – wyszeptał Schongard – Żaden ludzki umysł nie jest w stanie przetrzymać 
dobrowolnie takich zabiegów.

przetrzymać dobrowolnie takich zabiegów.

 - Czasami powątpiewam w wiedzę moich braci na temat ludzkiej natury – odparłem z lekkim 
sarkazmem w głosie – Ten człowiek to wcielony diabeł. Ten człowiek to dumny arystokrata. 
On spojrzał w ciemność, której tak się obawiamy i dostrzegł ukrytą w niej potęgę. Usłyszane 
tam obietnice wystarczą, by do końca strzegł sekretów swych współspiskowców. 
     Podszedłem do stołu i spojrzałem w pozbawione powiek oczy Glawa. Krew pociekła z 
jego obdartych ze skóry warg, gdy się do mnie uśmiechnął.
 - Przepowiadał zniszczenie całych światów, unicestwienie bilionów żywych istot. Wręcz 
pławił się w tej wizji. Sekret Glawów posiada tak ogromne zna-czenie, że te dręczące go 
tortury nic dla niego nie znaczą. Prawda, Uriselu ?
     Wycharczał coś niezrozumiale.
 - To próżna fatyga – powiedziałem odwracając się z niesmakiem od okale-czonego 
potwornie renegata – Będzie milczał jak zaklęty, bo wie, że nagro-da jest tego warta.
 - A cóż to takiego może być ? – parsknął z dezaprobatą Voke.
 - Eisenhorn może mieć rację – poparł mnie Endor – Glaw nic nam nie powie, bo wierzy, że 
dochowanie tajemnicy zostanie mu wynagrodzone po tysiąckroć.
     Maska Schongarda przechyliła się w geście powątpiewania.
 - Stoję po stronie brata Voke. Jaka nagroda może być warta świętych katuszy zadawanych 
przez najlepszych mistrzów skalpela Inkwizycji ?
     Nie odpowiedziałem. Nie znałem na to pytanie pełnej odpowiedzi, ale potrafiłem sobie 
wyobrazić skalę tej nagrody.
     I myśl ta mroziła mi serce żelaznymi cęgami.

*  *  *  *  *

     Jeśli wierzyłem jeszcze choć trochę w to, że nasza akcja nadwerężyła potencjał Domu 
Glaw, w ciągu następnego tygodnia wyzbyłem się resztek wątpliwości. Kampania terroru 
wybuchła na wszystkich światach podsek-tora: zamachy bombowe, rozpylanie toksyn, 
sabotaż psioniczny. Odnosiłem wrażenie, że wszystkie sekretne agendy zła ukryte starannie 
wewnątrz imperialnego społeczeństwa znienacka ujawniły się pomimo ryzyka de-konspiracji, 
wykonując rozkazy nieznanej mi siły. Lord Glaw i jego współ-pracownicy musieli umknąć z 
pułapki na Gudrun albo też stanowili tylko część większej grupy spiskowców sprawującej 
niepodzielną władzę nad kul-tami Chaosu szerzącymi destrukcję na blisko trzydziestu 
imperialnych świa-tach.
 - Istnieje jeszcze jedno wyjaśnienie – powiedział Titus Endor, gdy uczestni-czyliśmy w 
imperialnej mszy odprawianej w stołecznej katedrze – Pomimo swych ogromnych wpływów i 
władzy Glawowie nie stali wcale na szczycie tej sekretnej organizacji. Być może ktoś jeszcze 
znajdował się ponad nimi ?

100

Zastanawiałem się wcześniej nad taką możliwością, ale miałem okazję oso-biście poznać ród 
Glawów. To nie byli ludzie, którzy zwykli kłaniać się innemu panu. Przynajmniej ludzkiemu 
panu.
     Niepokoje dotarły również na Gudrun. Seria zamachów bombowych sparaliżowała życie 
w jednym z miast południa, a duża rolnicza osada na za-chodzie uległa całkowitej zagładzie 
po zatruciu neutralną toksyną jej ujęć wody pitnej. Zgrupowanie Floty Scarus wciąż 
podnosiło się z nóg po zadanym sobie samemu ciosie. Misja admirała Spatiana mająca za 
zadanie przywrócić pod rozkazy Dowództwa rozproszone elementy floty spełzła na niczym. 
Eskadra kapitana Estruma przepadła bez śladu. Wymieniłem kilka wiadomości z 
prokuratorem Madorthene i dowiedziałem się, że nikt w Do-wództwie Floty nie brał już pod 
uwagę innej przyczyny zniszczenia Ultima Victrix oprócz sabotażu. Wpływy naszego 
nieprzyjaciela sięgały samej ma-rynarki.
     Wtedy dwie wielkie metropolie na Thracian Primaris zbuntowały się w akcie otwartej 
rewolty. Tysiące ogarniętych zesłanym przez Chaos szaleń-stwem robotników wyległo na 
ulice podpalając, grabiąc i mordując. Here-tycy w biały dzień obnosili się z emblematami 
swych bluźnierczych patro-nów.
     Lord Militant całkowicie zarzucił plany krucjaty w podsektorze Ophi-dian. Flota Scarus 
opuściła wysoką orbitę Gudrun zmierzając z maksymalną prędkością w stronę Thracian 
Primaris. 
     Lecz to dopiero był początek. Otwarta rewolta pogrążyła w ogniu stolicę Sameteru, a dzień 
później wojna domowa wybuchła na Hesperusie. W obu przypadkach prowodyrami buntu 
okazali się agenci Chaosu.
     Ten straszny, szokujący swą brutalnością okres w historii Imperium zna-ny jest pod nazwą 
Schizmy Helicańskiej. Trwał osiem miesięcy, w trakcie których miliony ludzi zginęło w 
regularnej wojnie toczonej na trzech wiel-kich światach podsektora, przy czym nie 
wspominam tu o ofiarach setek mniejszych incydentów i zamieszek na innych planetach, w 
tym również Gudrun. Lord Militant miał wreszcie swą wytęsknioną świętą krucjatę, cho-ciaż 
wątpię, aby budził jego entuzjazm fakt, iż przyszło mu pacyfikować mieszkańców własnego 
podsektora.

     Władze Helicanu, również i moi bracia-inkwizytorzy, zostały skrajnie za-skoczone skalą 
przerażających wydarzeń, wręcz sparaliżowane w stopniu powodującym zaniechanie 
jakichkolwiek skoordynowanych działań. Nie-przyjaciel ludzkości często działa w sposób 
otwarty i okrutny, ale ten ciąg nagłych wydarzeń zdawał się całkowicie przeczyć 
jakiejkolwiek logice. Dlaczego po setkach lat drobiazgowego, niezwykle starannego 
infiltrowania naszych struktur społecznych przez tajemne sekty wszyscy ich agenci jedno-
cześnie wychynęli z ukrycia ściągając na siebie nieuchronnie sprawiedliwą zemstę aparatu 
militarnego Imperium ?
     Podejrzewałem, iż odpowiedzią na to pytanie była „prawdziwa sprawa”. Nieomal pogodny 
opór stawiany katom przez Urisela Glawa tylko mnie w tym przekonaniu upewniał. 
Nieprzyjaciel skupił swą uwagę na czymś tak dla niego niezwykle ważnym, że gotów był 
poświęcić bez wahania wszyst-kie sekretne agentury w obrębie podsektora, byle tylko 
odwrócić od swoich poczynań uwagę Imperium.
     W obliczu tej prawdy uznałem, że lepiej pozwolić na strawienie ogniem wojny domowej 
kilku imperialnych światów, niżeli dopuścić, by spiskowcy dopięli swego tajemniczego celu.
     Dlatego właśnie poleciałem na Damask.

Rozdział XIII

Damask.

101

North Qualm.
Sanctum.

     Pod rdzawym pustym niebem kołysały się na wietrze kuliste drzewa.
     Wyglądały niczym groteskowe stada bulwiastych zwierząt wędrownych przemierzających 
omiatane wichrem pustkowia z dziwacznym stukotem przywodzącym na myśl dźwięk 
końskich kopyt.
     A jednak były to drzewa: włochate globy z celulozy wypełnione lżejszym od powietrza 
gazem powstałym wskutek zachodzących wewnątrz bulw che-micznych procesów. 
Dryfowały na wietrze ciągnąc za sobą długie warkocze poplątanych korzeni. Tu i ówdzie 
zderzeniu dwóch kul towarzyszył głośny syk ulatniającego się gazu.
     Wdrapałem się na szczyt niewielkiego płaskowyżu porośniętego żółta-wym mchem i 
kępkami trawy. Kilka niewielkich kulistych drzew prze-taczało się nad skalistą powierzchnią 
wzniesienia. W jego centrum wznosił się samotny pylon – obelisk mający upamiętnić miejsce 
lądowania pierwszej grupy imperialnych kolonistów. Upływ czasu starł bezpowrotnie 
wszystkie inskrypcje wyrzeźbione niegdyś na pomniku. Stojąc przy pylonie zacząłem obracać 
się w miejscu obserwując okolicę. Ciemne pasmo wzgórz na zacho-dzie, pełna kulistych 
drzew rzeczna kotlina na północy, bezmiar ciernistych zarośli na wschodzie – opodal miejsca 
lądowania wahadłowca – oraz zwień-czone płomieniami kratery wulkanów daleko na 
południu, zasnuwające przestworza chmurami gorącego popiołu. Stada małych ptaków 
krążyły nad ruchomymi lasami szukając legowiska na czas zbliżającej się nocy. Zza linii 
horyzontu wychynęła już owalna tarcza bladego księżyca.
 - Eisenhorn – w komunikatorze odezwał się Midas.
     Zszedłem z płaskowyżu sznurując swój kaftan. Robiło się zimno. Midas i Fischig czekali 
przy ślizgaczu, wyciągniętym dwie godziny temu z ładowni wahadłowca i poddanym 
następnie dokładnej kontroli. Był to stary nieuz-brojony model, którego nie używaliśmy od 
dobrych trzech lat.
     Midas zatrzasnął pokrywę sekcji napędowej.
 - Widzę, że zmusiłeś go do posłuszeństwa – zauważyłem.
     Betancore wzruszył ramionami.
 - To dobra maszyna. Kazałem Uclidowi wprowadzić kilka innowacji. Nie znajdziesz tu 
nawet kawałka zbędnego okablowania.
     Fischig nie okazał śladu zachwytu nad mechanicznym cudem Midasa.
     Nieczęsto korzystałem z tego pojazdu, bo na większości odwiedzanych światów wolałem 
posługiwać się lokalnymi środkami transportu. Nie sądzi-łem, że Damask okaże się taki... 
bezludny.
     Imperialne rejestry mówiły o co najmniej pięciu osadach na tej planecie, ale skanowanie 
orbitalne nie wykazało śladu żadnej z nich. Nie otrzymaliś-my też odpowiedzi na wysyłane 
komunikaty radiowe i astropatyczne. Czy społeczność zamieszkująca Damask wymarła 
wskutek jakiegoś nieszczęścia w przeciągu pięciu lat od ostatniej wizyty imperialnych 
archiwistów ?
     Wylądowaliśmy na brzegu szerokiej rzeki. Towarzyszyli nam Aemos, Bequin i Lowink. 
Statek został natychmiast zakamuflowany siatkami mas-kującymi. Midas wybrał na miejsce 
lądowania lokalizację położoną w pobli-żu kilku osad, ale dostatecznie odległą, by żaden 
niepożądany świadek nie dostrzegł wahadłowca. Tobius Maxilla oczekiwał na wysokiej 
orbicie plane-ty na wyniki naszej wyprawy.
     Midas odpalił kapryśne silniki ślizgacza i szybko zaczęliśmy oddalać się od ukrytego 
wahadłowca, zmierzając w kierunku najbliższej figurującej na mapach osady kolonistów. 
     Jechaliśmy przez równinę porośniętą niskimi drzewkami o bulwiastych pniach 
wypełnionych gazem, sprawiających wrażenie ledwie trzymających się ziemi rachitycznymi 

102

korzeniami. Miejscowe ptaki, przywodzące na myśl nietoperze istoty o skórzastych 
skrzydłach, uwijały się wśród ich gałęzi. Większe stwory latające, płaszczki o długich 
ogonach, unosiły się leniwie wysoko w górze dryfując dzięki licznym prądom powietrznym. 
Okolica była dzika i nieprzyjazna, a powietrze ciężkie i nieprzyjemne, toteż co jakiś czas 
sięgaliśmy po respiratory.
     Trzymaliśmy się przez dobre dwadzieścia kilometrów brzegu płynącej ospale rzeki, po 
czym odbiliśmy w bok, na skaliste bezdroża porośnięte ma-łymi krzewami, połaciami 
żółtawego mchu i porostami targanymi wiatrem. Brzydka tarcza księżyca zaczęła piąć się w 
górę nieboskłonu, chociaż wciąż jeszcze nie zapadł zmierzch.
     Midas musiał zmniejszyć nieco prędkość w miejscu, gdzie wpadliśmy na stado lokalnych 
roślinożerców, przerażonych dźwiękiem pracujących sil-ników. Były to porośnięte szarą 
sierścią olbrzymy o wysokich grzbietach, trąbiastych pyskach i długich nogach zakończonych 
płaskimi stopami. Nogi te sprawiały wrażenie zbyt słabych i długich, by zdołały utrzymać 
ciężar cia-

ciała całego zwierzęcia, ale podejrzewałem, że podobnie jak w przypadku lokalnych roślin 
wewnątrz korpusów zwierząt znajdowały się skórzaste pę-cherze wypełnione lżejszym od 
powietrza gazem.
     Stwory parskały głośno umykając w cierniste krzewy. Silniki ślizgacza zgasły, pojazd 
opadł na ziemię. Midas zmełł w ustach przekleństwo, wysiadł i zaczął grzebać pod 
podniesioną pokrywą sekcji napędowej. Dopiero po kilku minutach urządzenie powróciło do 
życia. Korzystając z chwili przerwy postanowiliśmy z Fischigiem rozprostować nieco nogi. 
Oficer śledczy wspiął się na sporych rozmiarów głaz i usiadł na nim przykładając do ust 
respirator. Patrzył w górę na zachodnią część przestworzy, naznaczoną ognistymi smugami 
spadających meteorów. 
     Przechadzałem się pośród ciernistych zarośli obserwując małe ptaki lata-jące z piskiem 
między gałęziami drzewek. Wiatr zmienił swój kierunek i stada ruchomych kolistych drzew 
przetaczały się obok zarośli ciągnąc za sobą z hałasem długie korzenie. 
     Przelecieliśmy dalsze dziesięć kilometrów zatrzymując się w rozległej rzecznej dolinie, 
gdzie ziemia sprawiała wrażenie żyźniejszej od gleby spot-kanej na równinach. Roślinność 
była tu gęściejsza i bardziej urozmaicona: bulwiaste krzewy o żywych kolorach, bagienne 
lilie, wysokie trawy, trzciny i dużo polnych kwiatów. Chmary malutkich insektów uwijały się 
nad wodą, a większe, osom podobne owady polowały na nie tnąc powietrze niczym 
błyszczące sztylety. 
 - Tam – powiedział Fischig mrużąc czujne oczy. 
     Zatrzymaliśmy ślizgacz i wysiedliśmy. Błotnista przecinka opodal nasze-go pojazdu 
okazała się zapuszczonym polem uprawnym. Zardzewiałe wraki dwóch rolniczych maszyn 
wciąż wystawały spod grubej warstwy błota.
     Kilkanaście metrów dalej znalazłem spory kamień graniczny. Na jego powierzchni widniał 
wyrzeźbiony w niskim gothicu napis „Gillan Acre”.
     Minęliśmy osadę nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Midas zawrócił ślizgacz. Po 
kolonii nie zostało nic prócz kilku całkowicie porośniętych mchem i bluszczem ścian. Według 
rejestrów pięć lat temu mieszkało tu ośmiuset osadników. Skanowanie okolicy wykazało 
obecność zagrzebanych w ziemi metalowych śmieci i elementów zniszczonych maszyn.
     Fischig odkrył drewniany znacznik stojący na północnym krańcu osady. Słup porośnięty 
był grubą warstwą mchu, ale z miejsca rozpoznałem w jego kształcie jeden z odrażających 
totemów Chaosu.
 - Oznakowanie terenu ? Ostrzeżenie ? – zastanawiał się głośno Fischig.
 - Spal to natychmiast – rozkazałem.
     Komunikator pisnął cicho. Zgłosił się Maxilla.

103

 - Przeszukałem powierzchnię kontynentu zgodnie z twoimi wskazówkami, inkwizytorze, 
sekcja po sekcji. Skład atmosfery nieco utrudnia pracę instru-mentów, ale jakoś sobie 
poradziłem. Właśnie skończyłem badać aktywny tektonicznie obszar na południe od waszej 
strefy lądowania. Jestem pewien, że mam stamtąd odczyty struktur mieszkalnych i 
pracujących maszyn.
     Kapitan przesłał zmodyfikowaną w oparciu o odczyty mapę do pamięci pokładowego 
systemu nawigacyjnego ślizgacza. Jakieś siedemdziesiąt kilo-metrów od naszej bieżącej 
pozycji, mniej więcej tyle samo, ile dzieliło nas od kolejnej zaznaczonej na mapie osady 
kolonistów.
 - To spory kawałek drogi, a robi się ciemno – zauważył Midas.
 - Wracaj do wahadłowca. Pojedziemy na południe jutro rano.

*  *  *  *  *

     W nocy, kiedy wszyscy spaliśmy głęboko, ktoś lub coś zbliżyło się do wahadłowca 
uruchamiając rozstawione na zewnątrz czujniki alarmowe. Wy-biegliśmy na zewnątrz z 
gotową do użycia bronią, ale poszukiwania intru-zów nie przyniosły rezultatu. Nigdzie nie 
było też lasu wędrujących drzew.

*  *  *  *  *

     O świcie pojechaliśmy na południe. Wulkaniczny masyw rósł przed na-szym pojazdem, 
jego okolone płaszczem dymu szczyty wznosiły się coraz wyżej ku niebu. Wszędzie rosły 
gęste skupiska kolczastych zarośli. Było też bardzo gorąco, wręcz parno. Nad powierzchnią 
okolicznych jeziorek unosiły się kłęby śmierdzącej metalicznie pary. Uznałem, że woda w 
tych zbiorni-kach musi być podgrzewana gazem uciekającym spod wulkanów skalnymi 
kominami wentylacyjnymi. Po trzydziestu minutach jazdy przez tę okolicę wszyscy 
ociekaliśmy potem i cały czas korzystaliśmy z respiratorów.
     Za grzbietem jednego z większych masywów górskich pokładowy skaner ślizgacza wykrył 
ślady jakiejś aktywności. Wysiedliśmy z maszyny ruszając w stronę szczytu grzbietu. Na 
samej górze padliśmy na brzuch przykładając do oczu lornety.
     W cieniu wielkiej góry przycupnęła duża osada... w większości złożona z kamiennych i 
drewnianych budynków, wyraźnie zniszczonych upływem czasu, dostrzegłem też jednak 
kilka nowych modułowych habitatów z cera-mitu. W dole pracowało sporo ciężkich maszyn, 
głównie generatorów prądu.      Wielkie siatkowe parasole rozpięte nad budynkami chroniły 
ulice osady przed wulkanicznym popiołem. Zauważyłem trzy antygrawitacyjne ślizga-cze i 
dwa ciężkie ośmiokołowe transportery zaparkowane opodal nowszych budowli. Jacyś ludzie 
kręcili się w ich pobliżu, ale znajdowali się zbyt dale-ko, bym zdołał rozpoznać bliższe 
szczegóły.
 - Ostatnia wizyta komisji kontrolnej nie odnotowała śladu aktywności wul-kanicznej w tej 
okolicy – przypomniał mi Midas cytując fragment przygoto-wanego przez Aemosa raportu.
 - Popatrz tam – odparłem wskazując fragment osady położony bezpośred-nio na zboczu góry 
– Stare budynki osady są częściowo przysypane popio-łem. Zbudowano je przed pierwszymi 
erupcjami.
     Midas włączył elektroniczny mapnik i zaczął studiować jego indeks.
 - North Qualm – oświadczył – Jedna z kolonii osadników, miasteczko gór-nicze.
     Obserwowaliśmy osadę przez dalsze piętnaście, dwadzieścia minut, dos-tatecznie długo, 
by poczuć w pewnym momencie zauważalne drganie grun-tu. Nad jednym z pobliskich 
szczytów wykwitła ognista korona. W osadzie zaczęły wyć klaksony alarmowe, ale szybko 
ucichły. Deszcz płatków po-piołu spadł na ochronne parasole niczym czarny śnieg.

104

 - Dlaczego pracują w tym miejscu mimo ryzyka wylewu lawy ? – wymru-czał do siebie 
samego Fischig.
 - Przyjrzyjmy się bliżej – zaproponowałem.
     Po przykryciu gałęziami ślizgacza ruszyliśmy w dół porośniętej krzewa-mi doliny. Wśród 
kolczastych zarośli rosły liczne grzyby i chociaż bardzo staraliśmy się zachować dyskrecję, co 
rusz deptaliśmy butami wielkie pur-chawki. 
     Ja miałem na sobie czarny płaszcz, Fischig swój brązowy pancerz oso-bisty i przytroczony 
do pasa hełm, Midas zwyczajowe ubranie, chociaż ko-lorowy kaftan zamienił na 
ciemnoniebieską kamizelkę. Wszyscy wtapia-liśmy się w półmrok roślinności.
     Wciąż nie byłem do końca pewien motywów towarzyszącego nam Fis-chiga. Po 
incydencie na Gudrun pełnomocnictwa udzielone mu przez Wiel-kiego Strażnika Carpela 
utraciły ważność, ale oficer śledczy uparcie odma-wiał powrotu na Hubris. Najwyraźniej 
podzielał mą opinię, że sprawie da-leko jeszcze było do końca.
     Przebrnęliśmy przez płytki, wypełniony gorącą wodą strumień dociera-jąć w pobliże 
północnej granicy osady. Z tego miejsca słychać już było łos-kot pracujących generatorów i 
górniczych świdrów. Strażnicy w panterkach i nałożonych na nie kompozytowych pancerzach 
osobistych krążyli wzdłuż usypanego z ziemi wału odgradzającego osadę od porastających 
dolinę za-rośli. Na długich łańcuchach trzymali wielkie ogary, istne bestie o płowych 
grzywach i spienionych pyskach. Wszyscy mieli przy sobie nowoczesne laserowe karabiny o 
kompaktowych obudowach. Ich twarze zasłaniały cięż-kie czarne respiratory. Grupy 
ubrudzonych robotników, wielu z nich roze-branych do pasa, trudziły się czyszczeniem z 
warstwy popiołu ochronnych parasoli.
     Midas wskazał mi dłonią te peryferia osady, które zabezpieczone były czujnikami 
zbliżeniowymi i minami przeciwpiechotnymi. Wszystkie syste-my defensywne okazały się 
wyłączone. Nieustanne wstrząsy tektoniczne czyniły tego rodzaju zabezpieczenia całkowicie 
bezużytecznymi. 
     Coś innego zwróciło mą uwagę, gdy zbliżaliśmy się do doliny i teraz zyskałem już w tej 
kwestii niewzruszoną pewność. Całą górską depresję okrywała szczelnie psioniczna tarcza. 
     Wyjąłem z pokrowca lornetę i zacząłem przepatrywać okolicę. Więcej strażników - dużo 
więcej - i dziesiątki robotników odpoczywających przy wejściu do szczególnie okazałego 
habitatu. Kilku nadzorców krążyło wśród siedzących na ziemi ludzi prowadząc zwięzłą 
konwersację i zapisując coś w swoich elektronicznych notatnikach. Ośmiu robotników wyszło 
z habitatu dźwigając podobne do noszy konstrukcje o wysokich ściankach obwiąza-nych 
szeroką taśmą pakunkową. Przesunąłem pokrętła lornetę chcąc lepiej przyjrzeć się twarzom 
nadzorców. Nie rozpoznałem żadnego z nich. Byli to posępni ludzie w szarych 
kombinezonach i płaszczach.
     Coś pojawiło się znienacka w moim polu widzenia. Zanim zdążyłem za-reagować i 
zmienić skalę powiększenia, zauważony obiekt zniknął pomię-dzy budynkami. Zdołałem 
pochwycić wzrokiem jedynie jaskrawy, niemal tęczowy błysk metalu i powiewający na 
wietrze równie barwny płaszcz.
 - Co to do diabła było ? – wysyczałem.
     Midas odłożył swoją lornetkę i spojrzał na mnie z grymasem strachu na twarzy. Fischig 
również miał niepewną minę.
 - Olbrzym, rogaty olbrzym z lśniącego metalu – powiedział Midas – Wy-szedł z tego 
habitatu po lewej i przeszedł prosto do składu, z którego wyno-sili paczki robotnicy. Na 
Imperatora, ależ on był wielki !
 - Prawdziwy potwór – zgodził się z pilotem Fischig.
     Kratery wulkanów zaryczały znów przeciągle i kolejna fala popiołu spadła na osadę. 
Cofnęliśmy się głębiej pomiędzy krzewy, ponieważ war-townicy wyraźnie zwiększyli swą 
aktywność.

105

 - Cierń, zgłoś się – zatrzeszczał mój komunikator.
 - To nie jest dobry czas na rozmowy – syknąłem.
     Na linii był Maxilla. Nim się rozłączył, powiedział jeszcze jedno słowo.
 - Sanctum.
     Pochodzące z Glossii słowo kodowe Sanctum przekazałem Maxilli krót-ko przed 
opuszczeniem pokładu Essene. Chciałem, by przebywał na niskiej orbicie planety 
zapewniając nam wsparcie w postaci swoich pokładowych systemów śledzących, ale kazałem 
mu umykać w poszukiwaniu kryjówki natychmiast po wykryciu jakiejkolwiek obecności 
innych statków wewnątrz systemu Damask. Komunikat Sanctum oznaczał, że Maxilla wykrył 
wycho-dzący z Osnowy obiekt lub obiekty i wycofał się na bezpieczną pozycję za lokalnym 
słońcem. 
     To zaś oznaczało, że byliśmy teraz zdani wyłącznie na siebie.
     Midas pociągnął mnie za rękaw i wskazał dłonią w dół doliny. Olbrzym pojawił się 
ponownie. Stał teraz w wejściu do wielkiego habitatu. Miał po-nad dwa metry wzrostu. 
Otaczał go płaszcz sprawiający wrażenie wykona-nego z jedwabiu i warstwy dymu zarazem, 
a bogato ornamentowana zbroja i rogaty hełm pokryte były szokującą oczy mieszaniną 
błyszczącego złota, jadowitej żółci, głębokiej purpury oraz jasnej krwistej czerwieni. Okryty 
starożytnym pancerzem siłowym, potwór stał w miejscu niczym nieruchomy relikt sprzed 
dziesięciu tysięcy lat. Już sam rzut okiem na tę postać budził grozę i głęboki dreszcz lęku, 
którego nawet ja nie potrafiłem powstrzymać
     Kosmiczny Marine, pochodzący ze skorumpowanych i przeklętych Le-gionów Astartes.
     Marine Chaosu.
Rozdział XIV

Opowieść o represjach.
Przewodnik.
Powrót do ognistych gór.

    - Nie próżnowaliśmy – oświadczyła z tajemniczym uśmieszkiem Bequin, kiedy wróciliśmy 
do wahadłowca. Dochodziło południe. W basenie rzeki unosiło się mrowie kolistych drzew 
przygnanych do wody silnym wiatrem. Unosiły się nad powierzchnią rzeki muskając jej fale 
końcami korzeni.
     Bequin miała na sobie roboczy kombinezon i przewieszony przez ramię respirator, w ręce 
trzymała automatyczny pistolet. W czasie, gdy Midas i Fischig przykrywali siatką maskującą 
ślizgacz, dziewczyna zaprowadziła mnie do przedziału pasażerskiego wahadłowca, gdzie na 
jednym z foteli siedział skuty kajdankami niski mężczyzna. Miał zmierzwione włosy, a je-go 
obszarpane ubranie wręcz lepiło się od brudu. Mierzył mnie rozgorącz-kowanym 
niespokojnym wzrokiem.
 - Było ich trzech, może czterech – powiedziała Bequin – Przyszli nas obej-rzeć korzystając z 
osłony tych latających drzewek. Reszta uciekła, ale tego złapałam.
 - Jak ? – zapytałem.
     Odpowiedziała mi urażonym spojrzeniem dając do zrozumienia, bym nie traktował jej w 
protekcjonalny sposób.
 - Nasi nocni goście ? – zastanowiłem się na głos. Bequin wzruszyła ramio-nami. Podszedłem 
do więźnia chcąc go przepytać.
 - Jak się nazywasz ?
 - Nie chce mówić – poinformowała Bequin. Kazałem jej cofnąć się na ko-niec ładowni.
 - Imię i nazwisko ? – zapytałem ponownie.
     Więzień milczał. Patrzyłem na niego przez chwilę relaksując umysł, po czym wwierciłem 
mu w głowę mentalną sondę.

106

 - Tymas Rhizor – wymamrotał.
     Dobrze. Jeszcze jedno delikatne ukłucie mentalnej mocy. Wyraźnie postrzegałem strach i 
zdenerwowanie mężczyzny.
 - Z Gillan Jego Acre, błogosławionej ziemi.
     Przeszedłem na zwykłą mowę, tym razem nie używając już mentalnego przymusu.
 - Gillan Acre ? 
 - Seythee Gillan Jego Acre.
 - Gillan Acre ?
     Skinął głową.
 - To dialekt protogotycki – powiedział zbliżający się do mnie Aemos – Na Damasku ludzie 
pojawili się dobre pięćset lat temu, a przez długi okres cza-su świat ten pozostawał w stanie 
izolacji. Społeczność niezbyt tu prospero-wała, ale używany przez nią język owszem. 
Powstała jego lokalna odmiana.
 - Zatem ten człowiek jest miejscowym osadnikiem ?
     Aemos skinął twierdząco głową. Więzień obserwował na przemian to mnie, to savanta, 
najwyraźniej próbując zrozumieć sens naszej rozmowy.
 - Urodziłeś się tutaj, na Damasku ?
     Zesztywniał przestraszony.
 - Urodzony tutaj ?
 - Te, Gillan Jego Acre. Nit je błogosławiona ziemia na pracę.
     Spojrzałem z westchnieniem na Aemosa. To mogło się ciągnąć w nie-skończoność. 
 - Mogę tłumaczyć – odparł savant – Zadawaj pytania.
 - Spytaj go, co stało się z Gillan Acre.
 - Prejame, 
     Opowieść tego człowieka była tragicznie prosta, przedstawiona słowami 
niewykształconego kolonisty trudzącego się całe życie pracą na nieurodzaj-nej roli. 
Farmerskie rodziny, które jak sądzę wywodziły się z klanów rodo-wych pierwszych 
osadników, uprawiały ziemię na Damasku od początku istnienia imperialnej kolonii. Lokalna 
społeczność liczyła pięć osad farmer-skich oraz dwa miasteczka górnicze zapewniające 
reszcie osadników do-pływ surowców mineralnych i paliw w zamian za żywność. Byli to 
oddani wierze ludzie, trudzący się w pocie na ziemi uważanej za błogosławieństwo samego 
Imperatora. Nieco ponad cztery lata temu, po wizycie ostatniej ko-misji kontrolnej, populacja 
Damasku liczyła dziewięć tysięcy kolonistów.
     Wtedy przybyli misjonarze. Rhizor twierdził, że miało to miejsce trzy la-ta temu. 
Kosmiczny statek przywiózł na Damask niewielką grupę kapłanów z Messiny. Klerycy 
postawili sobie za zadanie umacnianie wiary lokalnych obywateli. Było ich około trzydziestu. 
Rhizor pamiętał jedno nazwisko: Dazzo. Określał kleryka mianem Wielkiego Kapłana Dazzo. 
Na pokładzie statku przybyli też inni obcoświatowcy, nie misjonarze jak Dazzo i jego bracia, 
tylko ich świeccy współpracownicy. Z przedstawionego mi opisu wy-
wywnioskowałem, że byli to inżynierowie górniczy i metalurdzy. Uwaga przybyszów 
koncentrowała się na górskich masywach w pobliżu miasteczka North Qualm. Po upływie 
roku aktywność obcych wzrosła. Kolejne statki przylatywały i odlatywały. Silni fizycznie 
mężczyźni byli werbowani do prac w górach, często wręcz przemocą odrywano ich od zajęć 
na farmach. Kapłani nie reagowali na te brutalne przypadki łamania prawa. W miarę jak 
populacja osad topniała, popadały one w coraz większą nędzę. Zaraza, praw-dopodobnie 
przywleczona przez obcoświatowców, zabiła wielu miejsco-wych. Potem wzrosła znienacka 
aktywność wulkaniczna regionu. Wszyscy pozostali farmerzy zostali spędzeni do górskiego 
miasteczka i zmuszeni do niewolniczej pracy w kopalniach. Obcy zwiększyli tempo działań, 
jakby nagle niezwykle zaczęło im się śpieszyć. Rhizor i jego towarzysze harowali do chwili, 

107

w której padali z nóg ze zmęczenia. Jakiś czas potem udało im się uciec na pustkowia, gdzie 
żyli niczym zwierzęta.
     Zatem Dazzo i jego misjonarze przybyli na Damask, zniewolili lokalną społeczność i 
prowadzili obecnie intensywne prace wydobywcze w rejonie North Qualm. Podejrzewałem, 
iż to właśnie ich działalność spowodowała wzrost aktywności tektonicznej w górach.

     Sięgnąłem ponownie w głąb umysłu jeńca. Zadygotał czując dotyk ob-cych myśli. 
Pokazałem mu portret Dazzo. Pokiwał gorliwie głową potwier-dzająć tożsamość kapłana 
Eklezjarchii. Potem Locke – kolejna znana mu twarz. Tego akurat renegata Rhizor darzył 
głęboką i nieskrywaną nienawiś-cią. Locke był dowódcą oddziałów łapaczy niewolników, a 
jego okrucień-stwo doskonale wryło się w pamięć zbiega. Pokazałem mu twarze Uridela i 
Oberona Glawów, ale obaj magnaci okazali się dla niego obcy. Na samym końcu przesłałem 
wizualizację człowieka z fajką.
 - Malahite – oświadczył natychmiast Rhizor. Miłośnik obscury o wodnis-tych niebieskich 
oczach nazywał się Girolamo Malahite. Był głównym kie-rownikiem zespołów inżynierskich 
pracujących w górach.
     W trakcie tej konwersacji dołączył do nas Fischig. Oficer Arbites zapytał o drewniany 
znacznik, który spaliliśmy w Gillan Acre. Rhizor skrzywił usta w grymasie gniewu. Słupy 
takie znakowały masowe groby, w których obco-światowcy grzebali wszystkich 
niepokornych osadników. 
     Midas poprosił mnie do kokpitu. Wychodząc z ładowni kazałem Aemo-sowi nakarmić 
Rhizora i wypytać go o inne istotne szczegóły.

*  *  *  *  *

     Midas siedział na skórzanym fotelu pilota, na kolanach trzymał zwoje papierowej taśmy 
wysuwające się z niewielkiej drukarki na pulpicie sterow-niczym. 
 - Nic dziwnego, że Maxilla się ukrył – oświadczył na mój widok – Popatrz.
    Wydruk okazał się transkrypcją komunikatów radiowych i astropatycz-nych emitowanych 
przez znajdujące się na orbicie statki. Midas przesuwał szybko palcem wskazującym po 
kolumnach wyrazów i cyfr.
 - Zlokalizowałem dwanaście okrętów, być może jest ich więcej. Trudno określić precyzyjnie 
liczbę jednostek. Dla przykładu, ten zapis może ozna-czać transmisję pomiędzy dwoma 
statkami albo też emitowany w eter ko-munikat w formie pętli.
 - Kodowanie ?
 - Ciekawa sprawa. Wszystkie komunikaty mają standardowy format impe-rialny. Używają 
kodu tekstowego marynarki.
 - To raczej powszechna praktyka.
    Pokręcił głową.
 - Spójrz tutaj. Emisja komunikatów kontrolnych oraz odpowiedzi na nie sugeruje, że okręt 
flagowy kolejno sprawdzał stan każdej jednostki wcho-dzącej w skład flotylli. Typowa 
procedura imperialna. To wojskowi... jedni z naszych.
 - Sojusznicza flota ?
 - Albo i nie. Popatrz na identyfikator okrętu flagowego. W nagłówku komu-nikatu przewija 
się wielokrotnie pewne nazwisko. Estrum.
 - Zaginiony kapitan.
 - Zaginiony kapitan... być może wcale nie zaginiony. Być może... zbunto-wany. Cały ten 
incydent na orbicie Gudrun, ta szaleńcza wymiana ognia z nieistniejącym przeciwnikiem, 
rzekoma panika nabiera teraz sensu. Być może miało to posłużyć ułatwieniu ucieczki Estruma 
i lojalnych wobec nie-go jednostek.

108

 - Ale wciąż posługuje się standardowymi kodami imperialnej marynarki.
 - Jeżeli w spisku uczestniczą tylko wtajemniczeni oficerowie, będzie za wszelką cenę starał 
się ukryć prawdę przed resztą załogi.

*  *  *  *  *

     Godzinę później wielki statek transportowy w eskorcie myśliwców opuś-cił orbitę 
Damasku i wylądował w North Qualm. Skrzydło myśliwców za-toczyło dwa kręgi nad 
górskim miasteczkiem, po czym powróciło na pokład

macierzystego okrętu na orbicie. 

Kiedy przelatywały w pobliżu naszej kry-jówki, słyszeliśmy wyraźnie głuchy ryk ich 
włączonych dopalaczy, przeta-czający się przez okoliczne wzgórza i wąwozy. Midas 
przezornie wyłączył wszystkie elektroniczne systemy wahadłowca, by pokładowe skanery 
myś-liwców nie zdołały przez przypadek namierzyć naszego pojazdu.

*  *  *  *  *

     Aemos rozmawiał z Rhizorem przez resztę popołudnia. Osadnik rozluź-nił się zauważalnie 
po solidnym posiłku i sprawiał wrażenie znacznie chęt-niejszego do współpracy. Kiedy 
słońce zaczęło znikać za linią horyzontu, Aemos przyszedł do mnie z pewną propozycją.
 - Jeżeli chcesz tam wrócić, ten człowiek może okazać się przydatny.
 - Mów dalej.
 - Zna kopalnie i miejscowy układ jaskiń. Pracował tam przez długi czas. Rozmawiałem z nim 
na ten temat i jest absolutnie pewien, że może cię przeprowadzić przez ciąg podziemnych 
tuneli, który łączy się z kopalniany-mi chodnikami.

*  *  *  *  *

     Wyruszyliśmy po zapadnięciu zmroku na pokładzie ślizgacza. Prowadził Fischig, 
korzystający z braku reflektorów z pokładowego skanera. Zakaz używania świateł zwolnił 
nieco nasze tempo podróży, ale zarazem czynił ją bardziej dyskretną. Siedziałem z przodu 
obok Fischiga, tylne fotele zajęli Rhizor i Bequin. Przed wyjazdem wybuchła zażarta dysputa 
na temat tego, kto powinien wziąć udział w wyprawie, ale ostatecznie sam o tym zadecy-
dowałem. Ślizgacz mieścił tylko cztery osoby, a chociaż Midas był dosko-nałym żołnierzem – 
w mej prywatnej opinii lepszym nawet od oficera śled-czego -  wolałem raczej, by czekał na 
moje rozkazy w kokpicie wahadłow-ca. Poza tym zamierzałem skorzystać z unikalnych 
zdolności Bequin.
     Podróż faktycznie bardzo się dłużyła i w okolice North Qualm dotarliś-my dopiero po 
północy. Na czarnym niebie kłębiły się chmury zasłaniające blask księżyca i jedynym 
światłem iluminującym nocny krajobraz była poświata unosząca się nad kraterami wulkanów. 
Powietrze wypełniały gęste wyziewy ziemnego gazu i obłoczki dymu.
     Schowaliśmy ślizgacz w niewielkim jarze oznakowanym następnie serią znaczników, po 
czym ruszyliśmy na zachód, w stronę obrzeży pasma „og-nistych gór” - nazywanych tak 
przez Rhizora. Nocne stworzenia uwijały się z piskiem i trzepotem skrzydeł w ciemnościach. 
Gdzieś w oddali jakiś więk-szy zwierz zawył przeciągle. Przeciskając się ostrożnie wśród 
ciernistych zarośli dostrzegaliśmy wyraźnie poświatę lamp i reflektorów unoszącą się nad 
całą doliną. Kratery wulkanów wciąż mruczały basowym tonem.
     Rhizor stracił nieco czasu na szukanie sobie tylko znanego miejsca: zbio-rowiska małych 
jeziorek wypełnionych gorącą wodą o metalicznym za-pachu. Powierzchnia wody burzyła się 
z sykiem i drgała, latały nad nią chmary małych insektów zwabionych ciepłym powietrzem. 
Rhizor wszedł ostrożnie do największego z tych zbiorników i przebrnął w stronę masyw-nego 

109

głazu opierającego się o strome zbocze góry. Popękaną skałę pokry-wała gruba warstwa 
żółtawych porostów. Za głazem, pod zasłoną z pnączy i bluszczu, znajdowała się czarna 
czeluść podziemnego tunelu. Ze słów prze-wodnika wywnioskowałem, iż właśnie tędy 
wydostał się z kopalni ucieka-jąc przed nadzorcami niewolników.
     Przed wejściem w głąb tunelu sprawdziliśmy starannie broń i ekwipunek. Otworzyłem 
wcześniej zbrojownię na wahadłowcu pozwalając członkom zespołu dobrać sprzęt wedle 
własnego uznania. Ja zabrałem swój energe-tyczny miecz, do kabury pod płaszczem 
schowałem automatyczny pistolet, a przez plecy przewiesiłem laserowy karabin z 
przymocowaną do lufy latarką. Resztę ekwipunku schowałem do plecaka. Bequin zabrała 
swój mały automat, nóż o długim płaskim ostrzu oraz latarkę. Fischigowie dałem wy-służony, 
ale starannie zakonserwowany karabin maszynowy, który niezmier-nie go ucieszył swym 
kalibrem. Oficer miał przy pasie służbowy pistolet, a do plecaka wepchnął zapasowe bębny z 
pociskami do broni ciężkiej. Rhizor odmówił przyjęcia jakiegokolwiek uzbrojenia dając nam 
do zrozumienia, że opuści nasze towarzystwo natychmiast po doprowadzeniu we wskazane 
miejsce.
     Rozmiary tunelu zmusiły nas do marszu gęsiego. Szedłem na czele gru-py, tuż za mną 
Rhizor i Bequin. Fischig ubezpieczał tyły. W skalnym przejś-ciu panował nieznośny upał, a 
drapiące w gardle wyziewy gazu wymuszały natychmiastowe założenie respiratorów. Rhizor 
nie miał na ustach filtra, okręcił wokół dolnej części twarzy kawał płaszcza. Z takiej właśnie 
ochrony korzystali niewolnicy zmuszeni do pracy w kopalni.
     Tunel skręcał ustawicznie w obie strony, w pewnym momencie zaczął też wznosić się ku 
górze. W kilku miejscach okazał się tak stromy, że mu-sieliśmy wspinać się skalnymi 
kominami, dwukrotnie zaś niezwykle wąskie ściany zmusiły nas do zdjęcia plecaków i 
pociągnięcia ich za sobą. 

     Po godzinie nużącej wędrówki poczułem pierwsze objawy psionicznej zasłony wiszącej 
nad North Qualm. Zmierzając w jej głąb nasłuchiwałem śladów alarmu, ale nic takiego nie 
dotarło do mych uszu. Chociaż jeszcze o tym nie wiedziała, Bequin pracowała już 
nieświadomie na naszą korzyść tworząc w przestrzeni ślepy punkt kryjący mentalne ślady 
całej grupy. Cały czas pilnowałem, by nikt z pozostałych członków nie oddalił się od niej 
zbytnio.
     Wulkaniczne korytarze pełne były lokalnych form życia przystosowa-nych do egzystencji 
w ekstremalnie wysokiej temperaturze. Widziałem ślepe ropuchopodobne drapieżniki, wielkie 
lśniące chrząszcze, ważki-albi-nosy i pająki sprawiające wrażenie wykonanych ze złota. 
Tłusta biaława gą-sienica rozmiarów mojej ręki przepełzła w pewnej chwili po ścianie 
znikając za jednym z większych kamieni.
     Co kilka minut ziemia dygotała zauważalnie. Kawałki skał i drobiny ku-rzu sypały się z 
sufitu na nasze głowy, a gorące opary gazów parzyły skórę.
     Tunel poszerzył się przechodząc w obrobiony ludzkimi rękami korytarz. Wykonane z 
twardego drewna stemple podpierały sufit, a co szósty z nich miał przybitą tabliczkę z 
numerem porządkowym. Rhizor próbował wyjaś-nić naszą lokalizację. Używał zarówno słów 
jak i gestów i z jego wypowiedzi bez trudu pojąłem, iż byliśmy w części kopalni opuszczonej 
po krótkim okresie eksploatacji. Przewodnik mówił coś jeszcze, ale sensu pozostałej 
wypowiedzi nie zdołałem zrozumieć. Pokazał ręką jeden ze śle-pych bocznych korytarzyków. 
Poświeciłem tam latarką wyłuskując z ciem-ności zawalony gruzem przodek. Bequin 
przyklękła i oczyściła dno kory-tarza rękami, odsłaniając niezwykle stare z wyglądu płytki 
wykonane z matowego metalicznego surowca, którego nie potrafiłem rozpoznać. Płytki 
przylegały do siebie perfekcyjnie pomimo faktu, że wszystkie były wielościanami o 
nieregularnych kształtach. Zadziwiała mnie ich wyraźna asymetria, lecz nie mogłem 

110

zaprzeczyć, że idealnie pokrywały całą posadz-kę. Tworzony przez nie wzór był nietypowy i 
dziwaczny, budzący nieprzy-jemne odczucia.
     Na samym przedzie korytarzyka snop światła latarki omiótł widniejące na ścianach skalne 
ryty. Nie byłem ekspertem w dziedzinie mineralogii, ale użyty do tego celu materiał – blady 
twardy kamień o połyskujących dro-binach miki – nie sprawiał wrażenia lokalnego surowca. 
Wszędzie dostrze-gałem ślady po świdrach górniczych i palnikach użytych do wycięcia 
dużych fragmentów płaskorzeźb.
 - To jest bardzo stare – powiedział Fischig przeciągając dłonią po kamien-nej ścianie – ale 
uszkodzenia wyglądają na świeże.
 - Grobowcowe koła – odezwała się nagle Alizebeth Bequin. 
     Spojrzałem na nią pytająco.
 - Na Bonaventure znajdują się starożytne budowle, daleko w zachodnim paśmie gór. Nie 
wznieśli ich ludzie. Mają kształt okręgów wykutych w skale. Chodziłam tam czasami będąc 
dzieckiem. Kiedyś też były udekoro-wane, ale za moich czasów wszystkie ściany zostały już 
dawno odarte przez kogoś. Przypominają mi to coś tutaj.
 - Wielu przestępców w Imperium para się grabieżą obiektów archeolo-gicznych – zauważył 
Fischig – Jeśli znalezisko klasyfikuje się do kategorii wytworów obcej cywilizacji, jego cena 
wydatnie wzrasta.
     Pamiętałem rozmowę Glawa i jego współpracowników o archeologicz-nych odkryciach. 
Jeśli byliśmy właśnie w takim miejscu, bez wątpienia ściśle powiązanym z tajemniczymi 
saruthi, tłumaczyło ono gorączkowe pra-ce prowadzone bez skrupułów w tak niebezpiecznym 
i aktywnym tektonicz-nie rejonie. 
     Co takiego tu wydobywali ? Jaką to miało dla nich wartość ? Jaką wartość miało dla 
saruthi ?
     Wycofaliśmy się do głównego korytarza, ruszyliśmy w jego głąb mijając trzy dalsze 
boczne tunele. W każdym z nich można było dostrzec pozosta-łości po skalnych 
płaskorzeźbach, wszystkie też zostały obrabowane w po-dobny do pierwszego sposób. W 
ścianę na końcu korytarza wprawiona była metalowa drabinka, wiodąca do czarnego otworu 
innego tunelu dziesięć metrów w górze.
     Po wspięciu się na wyższy poziom usłyszałem odległy warkot pracują-cych świdrów. 
Powietrze w korytarzu nie było już tak zasnute wyziewami gazu jak w opuszczonej części 
kopalni, toteż mogliśmy bez przeszkód zdjąć respiratory. Chłodny przeciąg, bez wątpienia 
pochodzący z powierzchni, zapewniał stałą cyrkulację powietrza w tunelu. Poruszając się z 
niezwykłą ostrożności przekradliśmy się do wielkiej jaskini będącej kiedyś podziem-nym 
zbiornikiem lawy. Jej strome ściany sprawiały wrażenie lanego szkła. Dopełzłem na 
czworakach do końca tunelu i wyjrzałem ostrożnie. Grupy mężczyzn i kobiet, bez wątpienia 
pobratymców Rhizora, pracowały w pocie czoła wzdłuż ścian jaskini. Strzegł ich co najmniej 
tuzin strażników w czar-nych pancerzach osobistych. Jeden z wartowników spacerował 
leniwie wzdłuż pieczary poganiając niewolników ciosami elektrycznego bata.
     Zmrużyłem oczy próbując odkryć sens pracy robotników. Dwaj damas-kańscy niewolnicy 
kruszyli za pomocą świdrów warstwę stopionej skały od-sł--a-niając

słaniając pasy 

ukrytych pod nią starożytnych płaskorzeźb. Inni górnicy, w większości kobiety, oczyszczały 
te artefakty z mniejszych kawałków skał za pomocą pilników, dłut i pędzli.
     Cofnęliśmy się w głąb tunelu słysząc raptowne okrzyki dobiegające gdzieś z głębi 
pieczary. W górze pojawiły się światła latarek i grupa ludzi zaczęła schodzić na dno jaskini 
skalnym ustępem biegnącym wzdłuż jej ściany i prowadzącym do widocznego pod sufitem 
korytarza. Trzech człon-ków grupy było strażnikami, dwóch nadzorcami w szarych 
płaszczach. Towarzyszyli im Gorgone Locke i ściskający w zębach fajkę Girolamo Malahite .

111

     A więc moje podejrzenia okazały się słuszne ! Najważniejsi spiskowcy Domu Glaw uszli z 
Gudrun z życiem. Bez wątpienia istotną w tej ucieczce rolę odegrała eskadra kapitana 
marynarki Estruma.
     Locke miał na sobie skórzany kombinezon z metalowymi wszywkami. Na twarzy wciąż 
nosił ślady po moim ugryzieniu. Z jego miny wywniosko-wałem, iż nie był w najlepszym 
humorze.
     Malahite ubrany był w czerń, podobnie jak w trakcie naszego wcześ-niejszego spotkania. 
Stanął na dnie pieczary i naradzał się przez dłuższą chwilę z nadzorcami i dowódcą 
strażników, studiując jednocześnie zawar-tość elektronicznego notesu. Kiedy skończył 
rozmowę, podszedł do frag-mentu skalnych rytów. Niewolnicy pośpiesznie usuwali się z jego 
drogi.
     Wymienił kilka słów z współpracownikami i dowódca strażników na-tychmiast udał się 
gdzieś na bok, po powrócić z trzymaną w rękach łańcu-chową piłą. Za potężnym urządzeniem 
ciągnęła się plątanina kabli biegnąca do stojącego pod jedną ze ścian generatora prądu. 
Wystające z obudowy aparatu przewody i rury z zimną wodą biegły w górę ściany i po suficie 
w kierunku górnego korytarza. 
     Włączona piła zawyła przeciągle, strumień wody ze zraszacza obmył jej łańcuch. 
Dowódca straży ostrożnie przytknął czubek ostrza do ściany i za-czął ją nacinać. W ciągu 
kilku sekund odłupał w ten sposób spory fragment płaskorzeźb. Z miejsca, w którym 
klęczałem, mogłem stwierdzić jedynie, że skalne ryty zostały wykonane na osobnych blokach 
z czarnego kamienia, a strażnik odcinał je kawałek po kawałku pozostawiając jedynie 
spodnią, jasną warstwę skały. Oddzielił od ściany dwa dalsze fragmenty i podał je Malahite, 
który po dokładnym przestudiowaniu płaskorzeźb polecił zapa-kować je do skrzynki opasanej 
taśmami pakunkowymi i metalowymi klam-rami. Wycięte kawałki skał do złudzenia 
przypominały stare kamienne tab-lice, które miałem sposobność zobaczyć w podziemnej 
bibliotece siedziby Glawów.
     Usłyszałem głośny trzask. Dowódca straży odcinał kolejny fragment rytów, kiedy ten pękł 
i rozsypał się na kawałki. Mężczyzna cisnął na ziemię piłę i zaczął gorączkowo zgarniać 
szczątki tablicy. Reszta grupy zaczęła kląć i pokrzykiwać gniewnie. Locke ruszył w kierunku 
strażnika.
     Kopnął mężczyznę w bok i przewrócił go na ziemię. Posypały się dalsze kopniaki, 
wymierzone w różne części ciała zasłaniającej desperacko głowę ofiary. Słyszałem wyraźnie 
zdławione strachem prośby o litość. Malahite zbierał kawałki pękniętej tablicy.
 - Powiedziałem ci, żebyś był ostrożny, skurwysynu ! – wrzeszczał z furią Locke.
 - Da się naprawić – oświadczył uspokajającym tonem Malahite – Posklejam to w całość.
     Rudowłosy kapitan nie zwracał uwagi na słowa towarzysza. Kopnął strażnika raz jeszcze, 
potem chwycił go za kombinezon, postawił na nogi i pchnął na ścianę. Zaklął w plugawy 
sposób i przestraszony winowajca raz jeszcze zaczął przepraszać za nieostrożność.
     Locke odwrócił się od zakrwawionego strażnika, podniósł leżącą na ziemi piłę, włączył ją 
i błyskawicznym ruchem zaczął rozczłonkowywać nieostrożnego podwładnego. 
     Był to potworny widok. Agonalne wrzaski mordowanego człowieka od-bijały się echem 
od sufitu jaskini. Niewolnicy krzyczeli w grozie i chowali się po kątach, reszta strażników 
odwróciła głowy nie potrafiąc ukryć odrazy i lęku. Locke wyszczerzył w maniakalnym 
uśmiechu zęby. Cały jego kombinezon zbryzgany był krwią.
     Kiedy skończył, cisnął dymiącą piłę pod nogi najbliższego strażnika i wskazał urządzenie 
dłonią.
 - Zrób to lepiej – wycharczał.
     Ociągając się i wahając wyznaczony do pracy najemnik podniósł piłę i zaczął odcinać 
kolejny fragment płaskorzeźby.

112

*  *  *  *  *

     Locke, Malahite i ich współpracownicy opuścili jaskinię po dalszych dziesięciu minutach 
prac, zabierając ze sobą dźwigane przez pracujących dotąd w pieczarze niewolników skrzynie 
z kamiennymi tablicami. Odcze-kaliśmy jeszcze kilka minut, po czym ruszyliśmy w ślad za 
nimi. 
     Gdzieś z przodu dostrzegłem światło dzienne, rozproszone i słabe. Tunel piął si
piął się w górę wychodząc na powierzchnię wewnątrz budowli, która na-tychmiast skojarzyła 
mi się z wielkim modułowym habitatem zauważonym podczas rekonesansu. Robotnicy 
odpoczywali pod ścianami hali jedząc pośpiesznie posiłek, strażnicy i nadzorcy wymieniali 
jakieś uwagi. Narzę-dzia górnicze zostały złożone w niewielkiej, kiepsko oświetlonej przy-
budówce. Fischig odkrył niewielkie drzwiczki w ścianie habitatu tuż za składzikiem i 
wyłamał dyskretnie ich zamek. Nasza czwórka wyślizgnęła się w ten sposób z hali na tyły 
miasteczka bez konieczności wychodzenia głów-nym wejściem. 
     Znaleźliśmy się na krańcu North Qualm, praktycznie na stromym stoku wulkanu, u 
którego podstawy wzniesiono osadę. Wszędzie wokół widziałem stare, rozlatujące się 
budynki, z nieba sypały się płatki popiołu i sadzy. Starałem się trzymać tuż przy ścianach 
domów, uchodząc z pola widzenia każdej podchodzącej w pobliże osoby. 
     Za dzielnicą pustych mieszkalnych domów znaleźliśmy oczyszczoną przestrzeń chronioną 
przed opadami popiołu dzięki wzniesionym na wyso-kich wspornikach płytom z siatki. Pod 
prowizorycznym zadaszeniem stały dwa pojazdy: duży statek transportowy z emblematami 
marynarki kosmicz-nej oraz mniejszy, zdecydowanie starszy prom. Na kadłubie promu 
widniała gruba warstwa brudu i sadzy. 
     Ludzie kręcili się z ożywieniem przy opuszczonych rampach załadunko-wych obu 
statków. Strażnicy i robotnicy wnosili na pokład transportowca marynarki skrzynie z 
kamiennymi tablicami Locke i Malahite stali opodal, rozmawiając o czymś z trzema 
mężczyznami w oficerskich mundurach floty. Jeden z nich, wysoki człowiek o wysuniętej 
nieznacznie szczęcie i okrągłych oczach, nosił na rękawach naszywki kapitańskie. Nasz 
zaginiony renegat Estrum. Kątem oka dostrzegłem kleryka Dazzo wychodzącego z 
sąsiedniego budynku i zmierzającego w stronę dyskutantów. Starszy wie-kiem kapłan ujął w 
obie dłonie fałdy swej bogato ornamentowanej sukni podnosząc ją w górę, aby nie ubrudziła 
się popiołem. 
     Znienacka przez lądowisko przetoczyły się jakieś krzyki. Gniewny ludzki głos mieszał się 
z głębszym, bardziej dzikim pomrukiem, na dźwięk którego zjeżyły mi się włosy.
     Lord Oberon Glaw, ubrany w pancerz osobisty i długi płaszcz, wyszedł z tego samego 
budynku, który przed momentem opuścił Dazzo. Sekundę później przez drzwi wypadła w 
ślad za nim potężna postać Marine Chaosu, pokrzykująca z furią i klnąca. 
     Glaw odwrócił się na pięcie i wywrzeszczał coś prosto w twarz ol-brzyma. Pomimo swej 
masywnej postury przywódca Domu Glaw wydawał się karłem stojąc tak przed żywym 
opancerzonym bluźnierstwem. Zdra-dziecki Marine zdjął swój hełm: jego twarz okazała się 
białą, pokrytą warstwą pudru maską nienawiści. Drobinki złotego proszku i pasy purpurowej 
farby okalały zapadnięte oczy, a wąskie bezkrwiste wargi rozszerzyły się ukazując wyłożone 
macicą perłową zęby. W niewielkim stopniu przypominające ludzkie oblicze rysy twarzy 
zdawały się wtapiać w czaszkę tworzoną w większości przez fragmenty pozłacanego metalu. 
Potwór roztaczał wokół siebie przerażającą mieszaninę subtelnych perfum i moralnej 
zgnilizny. Nie potrafiłem sobie wyobrazić ogromu odwagi lub szaleństwa pozwalającego 
zwykłemu śmiertelnikowi poważyć się na kon-frontację słowną z tym gigantem.
     Wiatr nie wiał w naszą stronę, toteż słyszałem tylko rozmazane echo wy-powiedzi obu 
antagonistów, nie potrafiąc wychwycić poszczególnych słów. Dazzo i Malahite stanęli 
pośpiesznie u boków Glawa, strażnicy i niewolnicy pierzchli natomiast za granice lądowiska. 

113

     Kierunek wiatru zmienił się nieco.
 - ...nie lekceważ mnie dłużej, śmiertelniku ! – usłyszałem nagle basowy głos Marine.
 - Będziesz mi okazywał szacunek, Mandragore ! Szacunek, słyszysz ?! – wrzasnął Oberon 
Glaw głosem donośnym, lecz dziwnie kruchym i słabym w porównaniu z barytonem Marine.
     Astartes powiedział coś, ale zrozumiałem tylko końcówkę jego słów:
 - ...zabić was wszystkich i dokończyć to samemu ! Moi władcy czekają, a oni oczekują 
perfekcyjnego wykonania tego zadania ! Marnujecie ich czas, żałosne szczury !
 - Jesteś zobowiązany warunkami paktu ! Będziesz trzymał się ściśle na-szych ustaleń !
     Pojąłem znienacka, że ujrzany widok niemal mnie zahipnotyzował. Pat-rząc na 
monstrualną postać  i nie mogąc oderwać od niej oczu z powodu aury czystej grozy zbyt 
długo obserwowałem obsceniczne runy zdobiące na-kolanniki pancerza i jego napierśnik. 
Wpadłem w rodzaj transu, przykuty do miejsca widokiem kołyszących się nieznacznie 
złotych łańcuchów oplatają-cych ciasno jaskrawą zbroję, wprawionych w ceramit klejnotów, 
zwiewnego i migotliwego płaszcza oraz wyrzeźbionych w pancernych płytach słów, obcych i 
niezrozumiałych, poruszających się ledwie zauważalnie, kuszących tajemnicami starszymi od 
czasu... odwiecznymi sekretami... subtelnymi kłamstwami.

     Z trudem zmusiłem się do oderwania wzroku od Mandragore. W emble-matach i 

ikonach Chaosu kryło się szaleństwo czyhające na każdego zbyt długo wpatrującego się w nie 
nieszczęśnika.
     Mandragore zawył z dziką furią i podniósł masywną pancerną rękawicę najeżoną 
zardzewiałymi kolcami, zamierzając zmiażdżyć nią lorda Glawa.
     Cios nie został zadany. Zadrżałem czując rozchodzącą się w powietrzu falę mentalnej 
energii.
     Mandragore cofnął się o krok. Dazzo postępował w jego kierunku. Znacznie mniejszy od 
Oberona i Locke, kapłan sprawiał wrażenie jeszcze bardziej kruchego w obliczu Marine niż 
jego towarzysze, ale z każdym kro-kiem starca opancerzony olbrzym cofał się dalej na skraj 
lądowiska.
     Kapłan nie wypowiedział ani jednego słowa, ale doskonale słyszałem w myślach jego głos. 
Wrażenie obcej ingerencji w mój umysł oraz dźwięk słów Dazzo przyprawiał mnie o 
wymioty.
 - Mandragore, synu Fulgrima, czcicielu Slaanesha, bohaterze Dzieci Impe-ratora, zabójco 
żywych, profanatorze umarłych, strażniku tajemnic. Twa obecność tutaj jest dla nas 
zaszczytem i cieszymy się z paktu zawartego między nami i twym bractwem... lecz nigdy 
więcej nie będziesz próbował skrzywdzić nas ponownie. Nigdy więcej nie podnoś na nas ręki. 
Nigdy.
     Dazzo okazał się najpotężniejszym psionikiem, jakiego kiedykolwiek w życiu miałem 
sposobność poznać. Siłą swego umysłu spacyfikował i zmusił do odwrotu jednego z 
najbardziej diabolicznych agentów zła, Kosmicznego Marine służącego Chaosowi.
     Mandragore odwrócił się i odszedł z lądowiska. Dopiero teraz dostrzeg-łem bladość na 
twarzy Oberona Glawa. Wyniosły arystokrata zachwiał się na ugiętych nogach, gdy opuściła 
go wzmocniona desperacją odwaga. Wielu obecnych na placu robotników płakało z 
przerażenia i szoku, a dwóch strażników otwarcie wymiotowało.
     Trzęsąc się niczym w delirium spojrzałem na swych towarzyszy. Fischig był blady jak 
ściana, zaciskał kurczowo oczy. Rhizor zwinął się w kłębek na błotnistej ziemi, przyciskając 
grzbiet do ściany budynku.
     Nigdzie nie było Bequin.

Rozdział XV

114

W samym środku obozu wroga.
Nierówna walka.
Odlot.

     Miałem zaledwie sekundy na przyjęcie do wiadomości jednej myśli – gdziekolwiek była 
teraz Bequin, my znajdowaliśmy się poza zasięgiem jej ochronnej aury. Usłyszałem krzyk, 
pełne zaskoczenia ostrzeżenie starego kapłana Eklezjarchii, które niemal natychmiast utonęło 
pośród ryku urucho-mionych syren alarmowych.
     Przebywający na lądowisku strażnicy zaczęli biec w naszą stronę. Za ich plecami 
dostrzegłem Dazzo, wskazującego palcem dokładne miejsce ukry-cia mojej grupy. Locke 
wyszarpnął z kabury laserowy pistolet. Ponad krzy-kami ludzi niosło się ujadanie cygnidów.
 - Fischig ! – wrzasnąłem – Fischig ! Rusz się albo jesteśmy trupami !
     Zamrugał nieprzytomnie, wciąż pobladły, zaczął gapić się na mnie pus-tym wzrokiem.
     Wymierzyłem mu siarczysty policzek.
 - Rusz się, oficerze !
     Pierwsi strażnicy dobiegali już do ruin stanowiących nasze schronienie, jeden z nich 
wyważył kopniakiem zabite deskami drzwi. Ujrzałem napiętą twarz widoczną pod brudną, 
częściowo opuszczoną przyłbicą hełmu. On również mnie dostrzegł, bo zaczął podnosić broń.
     Omiotłem futrynę drzwi i stojącego w nich człowieka serią z laserowego karabinu. 
Rozłupane kamienie i kawałki drewna latały w powietrzu niczym grad.
     Wiązki laserowej energii wpadły do pomieszczenia przez szczeliny w rozsypującej się 
ścianie frontowej i uderzyły z trzaskiem w mur za moimi plecami.
     Karabin maszynowy Fischiga ożył w końcu. Hubrisjański oficer prze-ciągnął długą serią 
po niszczejących zabudowaniach z lewej strony naszej kryjówki. Strumień pocisków 
świetlnych rozdarł ciała dwóch nadbiegają-cych z tamtej strony strażników. 
     Kolejni napastnicy próbowali zajść mnie od prawej. Wystawiłem lufę karabinu przez 
dziurę w ścianie i zastrzeliłem w przeciągu kilku sekund trzech z nich.
     Nie zdejmując palca ze spustu Fischig cofał się w głąb zniszczonego budynku. 
 - Szybciej ! – krzyknął. Doskoczyłem do jego ramienia i razem omietliśmy raz jeszcze 
krawędź lądowiska, obracając w perzynę gradem kul i energe-tycznych wiązek ściany 
budynków, sterty desek i stare meble, rozpryskując na wszystkie strony kamień, drewno i 
ludzką tkankę. Całkowicie owładnięty ślepą paniką Rhizor leżał na ziemi niczym worek 
kartofli. Chwyciłem go za obszarpany kołnierz i zacząłem ciągnąć za sobą. Walczył i rzucał 
się jak dziki kot najwyraźniej mnie nie rozpoznając. 
     Jakaś postać wpadła do budynku przez wybite okno, zza którego obser-wowaliśmy zajście 
na lądowisku. Locke. Renegat przetoczył się przez ramię lądując na zmurszałej podłodze, 
ściskany w jego dłoni pistolet rzygnął stru-gami światła.
     Jedna wiązka przepaliła mi rękaw, trzy następne trafiły Rhizora między łopatki. 
Przewodnik wyprężył się i runął na mnie, zbijając ciężarem swego ciała z nóg. 
     Fischig dostrzegł Locke i nie przerywając ognia obrócił lufę karabinu w stronę 
maniakalnego kapitana. Mechanizm spustowy ciężkiej broni wydawał z siebie ogłuszający 
metaliczny terkot.
     Fragment ściany tuż przy Locke został dosłownie zdezintegrowany pociskami dużego 
kalibru. Kapitan wrzasnął przeciągle i rzucił się szczu-pakiem w otwór wejściowy wiodący do 
innego pokoju budynku. Skacząc desperacko w powietrzu zdołał tak wykręcić swe ciało, by z 
tej pozycji oddać jeszcze jeden strzał. Fischig jęknął z bólu czując jak silna wiązka energii 
nadtapia jego pancerz osobisty.
 - Eisenhorn ! Ty pieprzony bękarcie ! – wrzeszczał zza osłony Locke. Wydostałem się spod 
zwłok Rhizora, szczerze poruszony nagłą śmiercią człowieka, którego zmuszono do 

115

zapłacenia najwyższej ceny za pomoc udzieloną inkwizytorowi. Jeszcze jedna zbrodnia 
ciążąca na Gorgone Locke.
     Przeklinając pod nosem nazwisko kapitana zerwałem z pasa odłamkowy granat, 
odbezpieczyłem go i cisnąłem w kierunku kryjówki mordercy. Zaraz potem razem z 
Fischigiem pobiegliśmy przez pełne dymu pomieszczenie w kierunku tylnego wyjścia.
     Wybuch granatu wstrząsnął budynkiem. Miałem nadzieję, że eksplozja rozerwała 
przeklętego sadystę na strzępy.
     Kaszląc i spluwając pod nogi Fischig wskoczył do wykopu obiegającego zniszczoną 
dzielnicę North Qualm i skupisko nowszych budowli. Podąży-łem w jego 

łem w jego 

ślady. Boki wykopu chroniły pochylone nad nim kompozytowe płyty zwieńczone siatką 
zatrzymującą opady popiołu.
     Laserowe wiązki liznęły kilka płyt tuż przy nas, usłyszałem podekscyto-wane krzyki. 
Jakieś dwadzieścia metrów za nami strażnicy wskakiwali pośpiesznie do wykopu, szczekające 
wściekle cygnidy szarpały smycze. 
     Fischig przemienił wykop w istną strefę śmierci opróżniając całkowicie drugi bęben z 
amunicją. Ludzie i czworonożne drapieżniki przeistoczyli się w krwawą bezkształtną masę. 
Rzuciliśmy się w przeciwnym kierunku. Bieg-nący Fischig klął pod nosem próbując 
wymienić bęben na nowy. 
     Strażnicy strzelali do nas chaotycznie z mijanych budynków i bocznych ulic, ale wiązki 
ich laserów wzbijały tylko obłoczki ziemi.
     Wykop kończył się wyjściem na niewielki placyk, gdzie parkował ciężki ośmiokołowy 
transporter. Wymieniliśmy strzały z pilnującymi pojazdu strażnikami zabijając na miejscu 
trzech, ale czwarty przed śmiercią zdążył spuścić z łańcucha trzy trzymane przez siebie 
cygnidy. Wyjąc i charcząc bestie pomknęły w naszą stronę. Przestrzeliłem jednej z nich łeb, 
ale pozo-stałe dwie wyszły z mojego pola widzenia znikają za transporterem. Wielki pojazd 
zakołysał się na resorach, gdy jeden z drapieżników wskoczył na jego maskę i runął na nas z 
góry. W ostatniej chwili zdążyłem go zabić strzałem w głowę, muskularne cielsko grzmotnęło 
z hukiem w ziemię tuż przy moich nogach. Drugi cygnid wystrzelił spod transportera, jego 
jasne futro było ubrudzone od smaru. Jednym susem dopadł Fischiga i przewrócił go szarpiąc 
zębami za opancerzone przedramię. 
     Wyszarpnąłem z pokrowca energetyczny miecz i przeciągnąłem trzesz-czącym ostrzem po 
zwierzęciu, rozcinając je na dwie połowy.
     Nieprzyjacielskie pociski zagrzechotały o burtę transportera.
 - Wstawaj ! – krzyknąłem zwlekając z leżącego Fischiga truchło drapież-nika.
     Ruszyłem sprintem do znajdującego się na końcu placyku modułowego magazynu i 
wyłamałem z zawiasów jego drzwi.
     Był to skład sprzętu, zawalony wymiennymi wiertłami do górniczych świdrów, zwojami 
kabli, akumulatorami i całą masą nieznanych mi bliżej przedmiotów. Przepychaliśmy się 
ostrożnie między paletami skrzynek. Z zewnątrz dobiegał mnie krzyk ludzi i tupot 
zbliżających się butów. 
     Przystanąłem na moment zmieniając baterię w karabinie i włączając mikrokomunikator.
 - Cierń życzy sobie aegisa, gwałtowne bestie w dole.
 - Aegis, powstaje, kolory przestrzeni – padła natychmiast odpowiedź.
 - Ścieżka delphus – rozkazałem – Wzór kości słoniowej !
 - Wzór potwierdzony. Za sześć. Aegis, powstaje.
     Jacyś strażnicy wbiegli do magazynu, ale czuwający opodal drzwi Fis-chig przeciągnął po 
nich serią. Impet pocisków wyrzucił zakrwawione trupy na zewnątrz wraz z fragmentami 
rozwalonej ściany. Rozglądając się wokół spostrzegłem paletę czarnych skrzynek stojącą w 
jednym z kątów. Nakle-jone na ich boki nalepki były stare i wyblakłe, toteż zerwałem wieko 
jednej ze skrzynek chcąc upewnić się co do ich zawartości.

116

 - Przygotuj się do gonitwy – ostrzegłem Fischiga odbezpieczając drugi granat. 
 - Och, kurwa ! – jęknął oficer śledczy odgadując moje zamiary. Nim poło-żyłem granat na 
palecie, zdążył już dotrzeć do drzwi.
     Wypadliśmy na placyk strzelając w biegu, całkowicie zaskakując tym manewrem 
naradzających się gorączkowo strażników. Większość z nich na-leżała do kopalnianego 
nadzoru i nosiła brzydkie czarne pancerze, ale dostrzegłem też kombinezony trzech żołnierzy 
służb bezpieczeństwa mary-narki, bez wątpienia członków kontyngentu kapitana Estruma. 
     Strzelaliśmy obaj z biodra. Zapalnik granatu miał dziesięciosekundowe opóźnienie. Fakt, 
iż wpadliśmy znienacka w sam środek grupy strażników działał na naszą korzyść, bo żaden z 
nich nie miał czystego pola strzału. 
     Skoczyliśmy za niski rozsypujący się mur odgradzający od ulicy gmach dawnego centrum 
handlowego North Qualm. 
     Granat eksplodował, a wraz z nim wyleciały w powietrze skrzynki pełne górniczych 
ładunków wybuchowych. 
     Fala uderzeniowa przewróciła każdy mur w promieniu trzydziestu met-rów. Siła wybuchu 
dźwignęła cały habitat na dobre dwadzieścia metrów w górę, po czym rozrzuciła na okoliczne 
dachy deszcz ognistych szczątków.
     Kawałki blach, drewna i kamieni posypały się gradem na nasze głowy. Przez ułamek 
chwili zapanowała przeraźliwa wręcz cisza, rozdarta zaraz rykiem klaksonów alarmowych, 
wrzaskami rannych i krzykami szukających nas strażników. Wszędzie unosiły się kłęby 
gęstego dymu. Biegliśmy przed siebie oddychając ciężko w założonych na twarze 
respiratorach.
     Poczułem ukłucie bólu w głowie. Głębokie, natrętne, palące swym doty-kiem. Dazzo 
poszukiwał nas za pomocą swego potężnego umysłu.
     Popędziliśmy przez dym wąską uliczką rozdzielającą dwa rzędy moduło-wych habitatów. 
W mijanych budynkach fala uderzeniowa wybuchu wybiła wszystkie szyby.
     Ból stawał się coraz silniejszy, bardziej intensywny.
     Eisenhorn. Nie możesz się ukryć. Pokaż się.
     Jęknąłem cicho czując rozżarzone igły wbijające się w umysł, raptownie jednak ból zelżał, 
a potem ustał całkowicie.
 - Fischig ! Tutaj !
     Chwyciłem go za ramię i wepchnąłem do starego kamiennego budynku, pełniącego kiedyś 
chyba rolę miejskiej łaźni. Bequin kuliła się w kącie, śmiertelnie przerażona, zapłakana. 
Widok Dziecka Imperatora wprawił ją w stan ślepej paniki. Podobnie jak ja popełniła błąd 
wpatrując się zbyt długo w runiczne znaki na bluźnierczym pancerzu heretyka, ona jednak nie 
wie-działa, kiedy powinna przestać patrzeć. 
     Nie potrafiła wykrztusić słowa, chyba nas nawet nie rozpoznawała, ale mimo to 
znaleźliśmy się już pod jej ochronną aurą i mentalny talent Dazzo okazał się znienacka dla 
kapłana bezużyteczny.
 - Co teraz ? – zapytał Fischig – Oni myślą bardzo szybko.
 - Midas już leci. Musimy przedostać się z powrotem na lądowisko. To jedyny dostatecznie 
rozległy obszar, gdzie może siąść wahadłowiec.
     Fischig popatrzył na mnie jakbym był szaleńcem.
 - On chce tutaj przylecieć ? Rozwalą go ! A jeśli nawet zdołamy dostać się na pokład, 
przecież tamci mają myśliwce przechwytujące ! Zrzucą je z orbity jak tylko podkręci silniki !
 - Nie twierdzę, że będzie łatwo – odparłem.
     Chwytając Bequin pod ramiona wyprowadziliśmy ją na zewnątrz łaźni. Miasteczko wciąż 
okryte było gęstą kurtyną dymu, ponad dachy budynków wystrzeliwały żarłoczne płomienie. 
Jakieś głosy wykrzykiwały rozkazy, cy-gnidy ujadały głośno. Słyszałem też jakiś głębszy, 

117

pełen gniewu ryk. Nie opuszczało mnie dziwne przeczucie, że jego źródłem był Marine 
Chaosu.
 - Cierń życzy sobie aegisa, lądowisko – powiedziałem do komunikatora.
 - Aegis, lądowisko za trzy, niebiosa spadają.
     A więc już siedzieli mu na ogonie. Flota wysłała do akcji myśliwce.
     Puściliśmy się przed siebie biegiem. Wiatr powoli rozwiewał dym.
     Jakaś grupa strażników przecięła nam drogę blokując ulicę. Cofnęliśmy się w bok, ale 
druga ulica również okazała się strzeżona.
 - Przez budynki – zaproponował Fischig.
     Znajdowaliśmy się właśnie na tyłach najnowszego modułowego habitatu zbudowanego 
przez bluźnierczą misję Dazzo. Co prawda w ścianie nie było drzwi, ale zdołaliśmy się 
wdrapać na niski pochyły dach, wciągnąć na niego Bequin i przejść do środka budowli przez 
niewielki świetlik.
     Pokój był wykwintnie i bogato urządzony, przypominał swym wyglą-dem prywatny 
gabinet któregoś z najwyższych rangą nadzorców. Na pół-kach stały liczne książki, zwoje 
pergaminów i robocze grafiki. Kilka du-żych podróżnych waliz leżało na stercie w kącie, 
przykrytych długim płasz-czem. Jeden z pasażerów przybyłych statkiem marynarki wniósł do 
środka swe bagaże, ale nie zdążył się jeszcze rozpakować.
 - Chodź tutaj – syknął Fischig wyglądająć za drzwi prowadzące z gabinetu do dalszej części 
habitatu.
 - Poczekaj – odparłem. Rozciąłem energetycznym ostrzem zamek pierw-szej z góry walizy i 
otworzyłem ją pośpiesznie. Ubrania, notesy i książki, podłużne pudło z bogato 
ornamentowanym karabinem myśliwskim o wy-grawerowanym na lufie imieniu Oberon. 
Jakieś bezużyteczne dla mnie dro-biazgi.
 - Chodź tutaj – powtórzył desperacko Fischig.
 - Aegis, lądowisko za dwa – zatrzeszczał komunikator.
 - Eisenhorn ? Co ty tam robisz ? – syknął Fischig.
 - To są bagaże Glawów – wyjaśniłem grzebiąc w walizie.
 - I co z tego ? Czego tam szukasz ?
 - Nie mam pojęcia – wyznałem szczerze otwierając drugą walizkę. Jeszcze więcej ubrań, 
jakieś niemiłe dla oka religijne ikony.
     Fischig ścisnął mnie za ramię.
 - Z całym szacunkiem, inkwizytorze, uważam, że to wybitnie nie pora na kopanie w cudzych 
bagażach !
 - Musimy stąd uciekać, musimy stąd szybko uciekać – mamrotała pod no-sem Bequin, jej 
rozszerzone lękiem oczy mrugały nerwowo.
 - Tutaj musi coś być... jakiś haczyk, punkt zaczepienia... coś, co okaże się dla nas użyteczne, 
kiedy stąd odlecimy...
 - Najpierw musimy stąd odlecieć !
 - Tak ! – rzuciłem w jego kierunku lodowate spojrzenie – Tak, uciekniemy. A kiedy to 
zrobimy, będziemy chcieli dalej kontynuować dochodzenie w sprawie Glawów, prawda ?
     Przewrócił tylko oczami w grymasie gniewu i rozpazy.
 - Proszę... proszę... – mamrotała Bequin.
 - Aegis, lądowisko za jeden.
     Trzecia walizka. Pudło chirurgicznych instrumentów z nierdzewnej stali, o których 
przeznaczeniu wolałem nawet nie myśleć. Zestaw do gry w kości. Ubrania, jeszcze więcej 
tych przeklętych ubrań.
     I coś jeszcze, solidnie w nie owinięte.
     Pochwyciłem znalezisko.

 - Szczęśliwy ? – zapytał sarkastycznym tonem Fischig.

118

     Uśmiechnąłbym się szeroko, gdyby nie przeszkodziła mi w tym pamiątka po rękawicy 
neuralnej Locke.
- Ruszamy ! – rozkazałem.
     Za krótkim korytarzem znajdował się obszerny przedpokój. Na podłodze stało tam jeszcze 
więcej walizek, podobnie jak skrzynek owiniętych taśmą pakunkową.
 - Nawet o tym nie myśl – warknął Fischig widząc wzrok, z jakim ogarną-łem sterty bagażu.
 - Aegis, na miejscu ! – słowa dobiegające z komunikatora utonęły w nag-łym huku 
przelatującego tuż nad budynkiem wahadłowca. Usłyszałem kano-nadę z broni 
małokalibrowej, syknięcia laserowych karabinów.
     Przebiegliśmy przez przedpokój. Otworzyłem drzwi zewnętrzne, wiodące prosto na 
lądowisko. Ludzkie postacie miotały się po placu, w większości strażnicy kopalniani i 
żołnierze służb bezpieczeństwa marynarki, zadzierają-cy w górę głowy i strzelający do 
wiszącego nad nimi wahadłowca. Na dru-gim końcu lądowiska, przy opuszczonej rampie 
załadunkowej promu, stał Malahite. Dostrzegł nas i wykrzyczał coś do żołnierzy. Odwrócili 
się, zaczę-li strzelać w kierunku habitatu.
     I wtedy ujrzałem Mandragore, tuż po prawej stronie placu, pędzącego w naszą stronę ze 
złowieszczym rykiem.
 - Z powrotem ! Do środka ! – wrzasnąłem i wepchnąłem towarzyszy swym ciałem za próg 
habitatu. 
     Zewnętrzna ściana budynku nie stanowiła żadnej przeszkody dla bestii Chaosu, masywne 
metalowe drzwi również. Okryte ceramitem pięści wyr-wały futrynę, darły na strzępy 
pancerne płyty. 
     Bequin zaczęła piszczeć przeraźliwie.
     Dziecko Imperatora wpadło przez dziurę do przedpokoju, jego perłowe zęby szczerzyły się 
w zwierzęcym grymasie. Ściskany w ręce Marine bolter miał nieprawdopodobne rozmiary.
 - Ani kroku dalej ! – krzyknąłem i wyciągnąłem przed siebie prawą rękę, by intruz mógł 
dostrzeć trzymany w niej odbezpieczony granat.
     Mandragore zaśmiał się chrapliwie, z mściwym zadowoleniem w głosie.
 - Nie żartuję – dodałem i kopnąłem leżącą przy moich nogach skrzynkę. Była wyładowana 
kamiennymi tablicami wyciętymi w kopalni.
 - Jednosekundowy zapalnik. Zrobisz jeszcze krok i wszystko wyleci w powietrze.
     Zawahał się. Przez rozbitą ścianę do przedpokoju wpadł lord Glaw, towa-rzyszyło mu 
kilku strażników. 
 - Cofnij się, zrób, co ci każe ! – krzyknął Glaw.
     Warcząc jak pies Mandragore opuścił powoli swój bolter.
 - Cofnij się, Glaw ! Cofnij się i zabierz ich ze sobą !
 - Nie możesz się łudzić nadzieją ucieczki, inkwizytorze – odparł Glaw.
 - Wynoś się !
     Lord machnął dłonią i wycofał się na zewnątrz budynku ubezpieczany przez strażników. 
Mandragore poszedł niechętnie w ich ślady, pomrukując z ledwie tłumioną furią. 
 - Łap skrzynkę – powiedziałem do Fischiga. Przewiesił przez plecy broń i wykonał bez 
sprzeciwu moje polecenie.
     Wyszliśmy w zadymiony brzask poranka. Dźwigaliśmy we dwójkę z Fischigiem skrzynkę 
pełną płyt, dłoń ściskającą odbezpieczony granat trzy-małem nad naszym bagażem w taki 
sposób, by wszyscy mogli ją widzieć. Bequin następowała nam na pięty.
     W głębi lądowiska Glaw wydawał pośpieszne polecenia swym ludziom. Miał przy sobie 
ponad czterdziestu uzbrojonych mężczyzn: strażników, żoł-nierzy marynarki, nadzorców. 
Dostrzegłem wśród nich Dazzo, Malahite i kapitana Estruma. Mandragore stał dużo bliżej od 
reszty przeciwników. Ga-pił się na nas nienawistnie. Jego barwny płaszcz kołysał się na 

119

wietrze, pan-cerz siłowy lśnił niczym różnokolorowy klejnot. Cały czas warczał z głębi 
masywnego gardła.
 - Midas – przysunąłem do ust mikrokomunikator – Usiądź na lądowisku, otwórz rampę.
 - Zrozumiałem – odparł – Bądź świadom faktu, że lecą tu trzy myśliwce marynarki. 
Przybycie za trzy.
     Wahadłowiec zawisł nad placem, rzucił na lądowisko głęboki cień, jego silniki korekcyjne 
wzbiły wielkie chmury kurzu i popiołu. Kiedy osiadł na hydraulicznych wysięgnikach, rampa 
załadunkowa pod kokpitem opadła z przeciągłym jękiem serwomotorów.
     Krótkimi krokami obeszliśmy wahadłowiec tak, by rampa i przedział transportowy znalazł 
się za naszymi plecami. Zgromadzeni na lądowisku spiskowcy obserwowali nas w milczeniu 
z podniesioną bronią.
 - Chyba mamy patową sytuację, inkwizytorze – oświadczył w końcu Glaw.
 - Każ ludziom opuścić broń, nawet tym, których z tego miejsca nie widzę. Nawet nie myśl o 
tym, żeby próbować mnie zatrzymać. Midas... wyceluj działka na skrzydłach we mnie i 
oficera śledczego. Jeśli cokolwiek się nam stanie, strzelaj bez wahania.
 - Potwierdzam.
     Ciężkie działka automatyczne w wieżyczkach na skrzydłach wahadłow-ca obróciły lufy w 
naszym kierunku.
 - Spróbujecie do nas strzelić, a skrzynia zostanie zniszczona.
 - Broń w dół ! – krzyknął Glaw, a jego podkomendni opuścili lufy.
 - Teraz odwołaj te myśliwce. Każ im wracać prosto na pokład statku-matki.
 - Ja...
 - Natychmiast !
     Glaw spojrzał wymownie na kapitana Estruma, ten zaś zaczął coś mówić do zawieszonego 
przy ustach mikrokomunikatora.
 - Myśliwce zmieniają kurs – poinformował mnie Midas – Zawracają.
 - Bardzo dobrze – pochwaliłem lorda.
 - Co teraz ? – zapytał Glaw.
     No właśnie. Przez chwilę mieliśmy nad nimi przewagę: nie mogli do nas strzelać ani 
próbować pojmać, a Bequin ekranowała Dazzo i wszystkich innych psioników, którzy mogli 
się kryć w tłumie na lądowisku.
 - Może jedna albo dwie odpowiedzi – zaproponowałem.
 - Eisenhorn ! – parsknął z niedowierzaniem Fischig.
 - Odpowiedzi ? – Glaw roześmiał się głośno. Kilku żołnierzy dołączyło do niego, 
Mandragore tylko skrzywił w uśmiechu wargi. Dazzo i Malahite mieli kamienne twarze.
 - To obiekty archeologiczne, wydobyte z miejsca zamieszkanego kiedyś przez saruthi – 
oświadczyłem podnosząc ze skrzynki jedną z antycznych, niesymetrycznych tablic – Bez 
wątpienia mają dla was ogromną wartość, bo równie ogromną wartość wydają się mieć dla 
saruthi. Pytanie brzmi: co chcesz wytargować od nich w zamian za wykopane tu artefakty ?
 - Nie zamierzam ci nic powiedzieć – odparł Glaw – Nie zamierzam nawet potwierdzać bądź 
negować twych hipotez.
     Wzruszyłem ramionami.
 - Zawsze trzeba próbować.
 - Nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Co teraz ?
 - Odlatujemy – odparłem – Nie niepokojeni.
 - No to odlatujcie – uśmiechnął się ponownie – Połóżcie skrzynkę tam, gdzie stoicie i lećcie 
sobie.
 - Ta skrzynia to jednyna rzecz, która powstrzymuje cię przed rozstrzela-niem nas na strzępy. 
Leci z nami jako asekuracja.

120

 - Nie ! – zaprotestował głośno Dazzo przepychając się do przodu – To nie-możliwe ! 
Stracimy ją na zawsze ! – kapłan spojrzał na Glawa – Ten czło-wiek to nasz zaprzysięgły 
nieprzyjaciel. Nigdy nie odzyskamy tych arte-faktów. Nawet jeśli zagwarantujemy mu 
bezpieczny odlot, nie będzie hono-rował porozumienia i nie odda tablic.
 - Oczywiście – przyznałem mu rację – Podobnie jak wy nie uhonorujecie żadnego 
porozumienia ze mną. Chociaż przykro mi to mówić, nie ma mowy o jakichkolwiek opartych 
na słowie honoru umowach pomiędzy nami. Dla-tego właśnie zabieram ze sobą skrzynię. Nie 
posiadam żadnego innego za-bezpieczenia.
 - Nie jesteśmy tu po to, by ci zapewniać bezpieczeństwo, żałosny śmiertel-niku – powiedział 
złowieszczym tonem Mandragore – Tylko śmierć. Lub cierpienie i śmierć, jeśli ci się nie 
poszczęści.
 - Nie powinieneś pozwalać mu wtrącać się do negocjacji – pouczyłem Gla-wa kątem oka 
obserwując czujnie Mandragore – Odlatujemy stąd razem ze skrzynią, w przeciwnym razie 
jesteśmy martwi.
 - Nie – odparł Glaw i wyjął spod płaszcza pistolet – Padłeś ofiarą własnej logiki, 
inkwizytorze. Jeśli i tak mamy utracić te artefakty na zawsze, wolę, by stało się to tutaj, razem 
z twoją śmiercią. Jeśli spróbujesz uciekać razem ze skrzynią, każę cię rozstrzelać bez względu 
na konsekwencje. Postaw ją na ziemi, a dam ci dziesięć sekund na wejsćie na pokład.
     Instynktownie wiedziałem, że Oberon nie blefuje. Z pewnością nie po-szedłby na dalsze 
ustępstwa. I nie był głupcem, wiedział doskonale, że ni-gdy nie zwróciłbym mu skrzyni. 
Dziesięć sekund. Jeśli spróbowalibyśmy wejść na pokład ze skrzynią, groziło nam 
natychmiastowe ostrzelanie. Jeśli położylibyśmy ją na ziemi, też ryzykowaliśmy śmiercią od 
kul, ale być mo-że wtedy celowaliby bardziej ostrożnie, bojąc się trafić w tablice. A działka 
wahadłowca wciąż celowały tam, gdzie sobie zażyczyłem.
 - Cofajcie się w kierunku rampy – wyszeptałem do Bequin i Fischiga – Na mój rozkaz 
rzucisz skrzynkę na ziemię.
 - Jesteś tego pewien ?
 - Rób to, co ci każę. Midas ?
 - Silniki gotowe, działka gotowe.
 - Teraz !
     Skrzynka upadła z trzaskiem na płytę lądowiska, silniki statku ryknęły ogłuszająco. Nie 
czekali nawet dziesięciu sekund. Wpadliśmy na rampę, a ta zaczęła się zamykać, gdy 
wahadłowiec podrywał się z ziemi. W kadłub uderzały dziesiątki pocisków. Zaterkotały 
działka wahadłowca.
     Statek piął się ostro w górę, toteż mieliśmy kłopoty z utrzymaniem rów-nowagi. Fischig 
krzyknął krótko i potoczył się w tył ładowni wypadając do po-łow

połowy za wciąż 

jeszcze niedomkniętą klapę rampy. Pochwyciłem go za ramiona i wciągnąłem z powrotem do 
środka, zanim krawędź klapy zdążyła odciąć mu nogi.
     Zdołaliśmy uciec. Wiedziałem to po kącie, pod jakim przechylony był te-raz wahadłowiec 
oraz ryku włączonych dopalaczy. Czerwone lampy alarmo-we paliły się ostrzegawczo 
sygnalizując uszkodzenia.
 - Zapnij się ! – krzyknąłem do Aemosa próbującego przyjść nam z pomocą.
 - Fischig, zapnij w fotelu Bequin ! Ty zrób to samo !
     Oficer pociągnął przerażoną dziewczynę do najbliższego fotela. Oderwa-łem od nich 
wzrok i pobiegłem w kierunku kokpitu. Midas walczył ze stera-mi ciągnąc maszynę w górę. 
Przez okna dostrzegłem przemykającą w dole panoramę Damasku. Usiadłem w fotelu za 
pilotem.
 - Jak blisko są ?
 - Myśliwce zawróciły, idą kursem zbliżeniowym. Mają nad nami przewagę wysokości.
 - Jak blisko ?

121

 - Sześć minut do przechwycenia. Cholera...
 - Co ?
     Wskazał palcem ekran radaru. Na trójwymiarowej mapie pojawiły się duże punkty, 
poruszające się w ślad za mniejszymi jaskrawymi punkcikami. 
 - Flota też ruszyła. I wystrzelili dwa następne skrzydła myśliwców. Nie chcą nas stąd 
wypuścić, prawda ?
 - Z tą wiedzą, którą zdobyliśmy ?
 - Nie pozwolą nam stąd uciec z życiem ?
 - Midas, doskonale wiesz, jak brzmi odpowiedź na twoje pytanie.
     Wyszczerzył zęby widoczne dzięki swej śnieżnobiałej barwie nawet w półmroku kokpitu.
 - Zatem czeka nas nieco zabawy – powiedział. Jego nagie dłonie biegały po instrumentach 
pokładowych korygując nasz kurs.
 - Jakieś pomysły ?
 - Kilka możliwości. Pozwól mi skontrolować dane.
 - Jakie ?
 - Zaufaj mi, Gregor. Jeśli mamy z tego wyjść żywi, muszę bardzo się starać. Siedź cicho z 
tyłu i pozwól mi zająć się przeliczaniem ich wektorów.
 - Mamy uszkodzenia od ognia naziemnego – zauważyłem. Ogarnęło mnie nagłe zniechęcenie 
i brak nadziei na wyjście z opresji. 
 - Drobne, tylko drobne – odparł roztargnionym tonem – Serwitorzy już je zabezpieczyli.
     Zmienił drastycznie nasz kurs. Patrząc ponad jego ramieniem na radar dostrzegłem, że 
wahadłowiec zaczyna przemieszczać się prostopadle do ścigajacych nas okrętów marynarki, 
drastycznie zmniejszając potrzebny im do przechwycenia czas.
 - Co robisz ?
 - Kalkuluję nasze szanse. To taka mała gra.
     Błyszczący glob Damasku cofał się teraz na ekranie radaru ukazując prędkość, z jaką 
wchodziliśmy ponad niską orbitę planety.
 - Widzisz ? – zapytał Midas. Na ekranie pojawił się następny punkt.
 - Klasyczna formacja imperialnej marynarki. Zawsze zostawiają statek po drugiej stronie 
planety. Gdybyśmy dalej lecieli starym kursem, wpadlibyś-my prosto w jego pole ostrzału.
     W kosmicznej pustce za kokpitem pojawiły się jaskrawe rozbłyski świat-ła. Okręt 
strażniczy, fregata średniej klasy, strzelał do nas z wszystkich luf próbując jednocześnie wejść 
na kurs zbliżeniowy z wahadłowcem.
 - Wystrzeliwuje myśliwce. Przechwycenie za dwa. Reszta pościgu, kontakt za cztery.
     Sytuacja była beznadziejna.
     Spojrzałem na wyświetlacz rozdzielnika energii. Wszystkie diody płonę-ły czerwonym 
blaskiem.
 - Midas...
 - Zrelaksuj się. Nareszcie jest.
 - Co jest ?
     Za kokpitem pojawił się znienacka mały księżyc. Tyle, że teraz wcale nie wyglądał na 
niewielki. Przeraziłem się, że uderzymy w niego z rozpędu.
     Zmełłem w ustach przekleństwo.
 - Odpręż się, do cholery ! – mruknął pocieszająco Midas – Przechwycenie za jeden.
     Pomknęliśmy w kierunku jałowej, naznaczonej kraterami tarczy szaro-zielonego księżyca, 
dopalacze wahadłowca rzygały ogniem. System skano-wania pasywnego zaczął piszczeć 
ostrzegawczo – sześć myśliwców prze-chwytujących prowadzonych przez elitę pilotów 
Zgrupowania Scarus mknę-ło w ślad za nami.

122

Rozdział XVI

Pojedynek w kosmicznej pustce.
Kryjówka Betancore.
Nowy trop.

     Księżyc nazywał się Obol. Był to najmniejszy i najbardziej od planety oddalony z 
czternastu naturalnych satelitów Damasku. Naznaczona krate-rami po uderzeniach meteorów 
bryła składała się z niklu, cynku i selenu, jej średnica wynosiła jakieś sześćset kilometrów. 
Nie posiadała atmosfery, a jej postrzępiona, pełna ostrych wzniesień powierzchnia lśniła 
zielonkawą po-światą w promieniach odległego słońca.
     Próbowałem uspokoić roztrzęsiony umysł i zwolnić tętno za pomocą sta-rych mentalnych 
sztuczek, których nauczył mnie Hapshant. 
     Skupiłem wzrok na ekranie wyświetlającym informacje o Obolu – nikiel, cynk, selenium, 
najmniejszy z czternastu – nie po to, by uzyskać jakieś no-we informacje, tylko w celu zajęcia 
czymś myśli, zasłonienia ich małymi fetyszami w postaci niezbyt istotnych szczegółów.
     Zerknąłem ponad krawędzią ekranu. Ogromny krater, dostatecznie roz-legły, by się w nim 
zmieściło całe Dorsay wraz z laguną, ział czernią swej czeluści tuż przed kokpitem 
wahadłowca.
 - Trzymajcie się – uprzedził nas Midas.
     Jakiś kilometr nad powierzchnią księżyca wykonał w końcu zaplanowa-ny wcześniej 
manewr. W chwili tej znajdowaliśmy się już w polu oddziały-wania grawitacji Obola, 
lecieliśmy też z pełną prędkością. W takiej sytuacji nie było nawet mowy o konwencjonalnym 
lądowaniu czy też zwykłym zwrocie. 
     Lecz Midas od najmłodszych lat ćwiczył w powietrznych akademiach Glavii. Dzięki 
sprzężonymi z umysłem receptorom w pokrytych siateczką przewodów dłoniach doskonale 
wyczuwał niuanse lotu, przepływu energii i manewrowania, bijąc o głowę większość 
profesjonalnych pilotów Impe-rium. Miał wcześniej wielokrotnie okazję testować możliwości 
wahadłowca niemalże do granic jego wytrzymałości i świetnie zdawał sobie sprawę z tego, co 
maszyna ta może, a czego zrobić nie zdoła.
     Najbardziej martwiło mnie to, co zdaniem Midasa zrobić mogła.
     Wyłączył główny napęd i odpalił jednocześnie wszystkie prawoburtowe silniczki 
korekcyjne. Wahadłowiec zaczął wirować w próżni niczym bąk. Siła odśrodkowa tego ruchu 
wcisnęła mnie w fotel, krajobraz Obola kręcił się opętańczo przed oczami.
     Obrotowy upadek sprawiał wrażenie całkowicie niekontrolowanego, ale był to w istocie 
perfekcyjnie wykonany manewr. Midas błyskawicznie prze-łączał silniki korekcyjne 
regulując szybkość opadania. Ciężka maszyna zmierzała w kierunku dna krateru niczym liść. 
Dziewięćdziesiąt metrów od powierzchni księżycowego gruntu wahadłowiec przestał 
wirować. Midas uruchomił ponownie główny napęd i ziemia wystrzeliła nam spod skrzydeł. 
Statek pomknął lekkim łukiem w górę, by prześlizgnąć się tuż nad krawę-dzią krateru.
     Spoglądając na wyświetlacz taktyczny zauważyłem, że myśliwce zwięk-szyły dzielący nas 
dystans do sześciu minut. Żaden z pilotów nie zamierzał powtarzać manewru Midasa, 
wybierając bardziej konwencjonalny zwrot o szerokim kącie.
     Midas mknął nad powierzchnią księżyca rzucając wahadłowiec pomię-dzy poszarpane 
skalne turnie, przecinając głębokie wąwozy, w których nigdy nie odciśnięto śladu ludzkiego 
buta. W pewnym momencie przelecie-liśmy wąską szczeliną między dwiema masywnymi 
skalnymi iglicami.
 - Rozdzielają się – powiedział Betancore skręcając w prawo.
     Faktycznie, cztery myśliwce leciały za nami zmniejszając szybko dystans, dwa pozostałe 
zawróciły i zaczęły się oddalać w przeciwną stronę.

123

- Kontakt ?
 - Natrafimy na nich z przodu za osiem minut – Midas uśmiechnął się do mnie przez ramię.
     Skręcił gwałtownie w lewo nurkując ku dnu podłużnej doliny, którą ska-ner topograficzny 
zaledwie iluminował na swym wyświetlaczu. Zwolnił rap-townie prędkość posługując się 
silnikami korekcyjnymi i zawisł nad błysz-czącym zielenią i ciemną żółcią dnem doliny. 
 - Co robisz ?
 - Czekaj... czekaj...
     Wyświetlacz taktyczny poinformował mnie, że cztery myśliwce właśnie przemknęły nad 
doliną.
 - Przy locie na tak niskim pułapie zajmie im chwilę przyjęcie do wiado-mości faktu, że nas 
już z przodu nie ma.
 - Co teraz ?
     Pchnął przepustnice do końca. Wahadłowiec wystrzelił z wznieconej podmuchem silnika 
chmury księżycowego pyłu.

 - Mysz stała się kotem.

     W ciągu sekundy wyświetlacz skanera bojowego pokrył się czerwonymi krzyżami 
celowniczymi. Przed nosem wahadłowca, pośród strzelistych szczytów skał przemykających 
z ogromną prędkością tuż pod brzuchem statku, dostrzegłem jaskrawy płomień dopalaczy.
 - Żegnamy pana – powiedział Midas naciskając spust skrzydłowych działek. 
     Blask dopalaczy przeistoczył się w oślepiającą kulę ognia i gazu.
     Zostałem boleśnie wciśnięty w fotel, kiedy wahadłowiec wpadł między ściany kolejnego 
wąwozu. Jakiś kilometr z przodu pochwyciłem wzrokiem następny wybuch, rozbłysk 
wirujących w próżni kawałków metalu.
 - Pana też.
     Kontrolki sygnalizujące pracę automatycznych ładowników płonęły czer-wonym kolorem. 
Komory amunicyjne działek były prawie puste. Ostatnia seria sięgnęła celu, gdzieś z przodu 
pojawił się błysk ognia, który przeszedł w znacznie bardziej spektakularną eksplozję po 
uderzeniu myśliwca w ścia-nę doliny.
     Coś oślepiająco jasnego przemknęło tuż obok naszej prawej burty. Wa-hadłowiec 
zadygotał z metalicznym jękiem, zaczął wyć alarm. 
 - Sprytny chłopiec, było blisko – oświadczył Midas ciągnąc do siebie drą-żek sterowniczy z 
zamiarem przeskoczenia nad pobliskim skalnym klifem.
     Jeden z pilotów uszedł z pułapki, zawrócił i teraz próbował wejść nam na ogon. 
 - Gdzie on jest ? Gdzie on jest ? – mruczał pod nosem Midas.
     Mieliśmy po swojej stronie przeważającą siłę ognia – siłę ognia i Midasa. Piloci marynarki 
latali na Lightningach: małych, szybkich i bardzo zwrot-nych maszynach ważących 
czterokrotnie mniej od wahadłowca. Mój pry-watny stateczek został zbudowany z myślą o 
konwencjonalnym zastoso-waniu transportowym, ale szereg innowacji w postaci 
przerobionego napę-du, pokładowych systemów uzbrojenia i zdolności zawisu w miejscu 
czynił z niego świetną maszynę do walki w warunkach takich jak te. 
     Coś uderzyło z hukiem w kadłub i wahadłowiec zaczął spadać przechy-lony w bok. Midas 
zaklął i rzucił maszynę w prawo. Tuż obok kokpitu śmig-nęła srebrna strzała. Imperialny 
myśliwiec. Betancore przywrócił poprzedni wektor i pomknął w ślad za przeciwnikiem, lecąc 
wśród ostrych stromych turni wyłącznie na podstawie wskazań instrumentów.
     Skaner bojowy namierzył emisję cieplną silnika Lightninga. Midas nacis-nął spust działek.
     Chybił.
     Pilot myśliwca rzucił maszynę w górę, wykonał przewrót przez plecy. Midas strzelił 
ponownie. Znów chybił.
     Lightning pędził teraz wprost na nas. Widziałem wyraźnie ścieg pocis-ków świetlnych 
biegnący w stronę wahadłowca.

124

     Lot kursem kolizyjnym, w głębokim wąwozie.
     Brak miejsca na manewry. Brak miejsca na błąd.
 - Żegnaj – powiedział Midas naciskając spust.
     Eksplozja rozświetliła półmrok wąwozu, jej fala uderzeniowa zatrzęsła naszą maszyną.
 - Masz już dosyć ? – zapytał mnie Midas.
     Nie odpowiedziałem, zbyt byłem zajęty kurczowym ściskaniem poręczy fotela.
 - Ja tak – dodał – Czas przejść do fazy drugiej. Po prawej kręci się następny myśliwiec, a ci 
dwaj lecący po ciemnej stronie księżyca pojawią się tutaj za dziewięćdziesiąt sekund. Pora na 
małe przedstawienie. Uclid ?
     Główny serwitor wymruczał potwierdzenie.
     Traciliśmy gwałtownie wysokość. Rzut okiem na jedną z zewnętrznych kamer powiedział 
mi, że ciągniemy za sobą długi warkocz ulatniającego się gazu.
 - Uszkodzenie ? – zapytałem.
 - Symulowane – odparł pilot.
     Dno mrocznego kanionu było coraz bliżej.
 - Odpadki, Uclid – powiedział szybko Midas.
     Usłyszałem stuknięcie i stłumiony huk. Wahadłowiec zadygotał. Coś za naszym ogonem 
rozbłysło. 
 - Co to było ?
 - Dwie tony śmieci, złomu i nadmiarowych zapasów. Oraz wszystkie gra-naty znalezione w 
twojej zbrojowni.
     Midas zwolnił jeszcze bardziej i skręcił w czeluść pieczary ziejącą w zboczu kanionu. 
Ściany i sklepienie jaskini wydawały się wręcz muskać kadłub statku.
     Sześćset metrów w głębi pieczary Betancore skręcił lekko w lewo. Ref-lektory wyłoniły z 
ciemności skalistą niszę. Jeszcze sto metrów i wahadło-wiec osiadł na dnie niszy wzbijając 
hydraulicznymi łapami chmury pyłu. Midas wyłączył silniki, światła i wszystkie systemy 
energetyczne wahad-łowca z wyjątkiem filtrów powietrza.
 - Nikt nawet nie mruczy – powiedział kładąc palec na ustach.
     Wyczekiwanie, trwające całe sześćdziesiąt sześć godzin, nie było ani miłe ani ciekawe. 
Odziani w ogrzewane kombinezony siedzieliśmy cicho w ciemnościach podczas gdy 
heretycka flota przeczesywała powierzchnię Obola i jego najbliższą przestrzeń kosmiczną. W 
ciągu pierwszych dzie-sięciu godzin nasze pasywne skanery ośmiokrotnie odnotowały ruch 
pojaz-dów mechanicznych w głębi kanionu skrywającego miejsce rzekomej krak-sy. Napięcie 
stawało się wręcz nie do zniesienia.
     Nie sposób było przewidzieć jak uparci okażą się spiskowcy i jak cierp-liwi. Midas 
sugerował, że najpewniej zastosują taką samą sztuczkę jak my, zaszywając się gdzieś w 
kryjówce i czekając na ruch ofiary lub wysłany z jej pokładu sygnał.
     Po czterdziestu godzinach Lowink zyskał pewność, że usłyszał astropa-tyczne komunikaty 
wieszczące odlot floty, chwilę zaś później wyczuł zawi-rowania powłoki oddzielającej 
Osnowę od wymiaru materialnego. Lecz ja wciąż byłem nieufny. Czekałem na jeden jedyny 
znak mogący nakłonić mnie do opuszczenia kryjówki.
     Nadszedł dokładnie po sześćdziesięciu sześciu godzinach. Astropatyczny przekaz 
zakodowany w Glossii.
     Nunc dimittis.

*  *  *  *  *

     Wznieśliśmy się z ciemności Obola ku zimnemu światłu gwiazd. Każda osoba na 
pokładzie wahadłowca, również ja sam, mówiła nagle zbyt głośno i zbyt dużo, pławiąc się w 

125

blasku zapalonych lamp i cieple systemów grzew-czych. Lodowate, milczące wyczekiwanie 
przywodziło na myśl grobowiec.
     Essene zbliżała się wolno i majestatycznie w naszym kierunku. Kiedy heretycka flota 
opuściła system, Maxilla wyleciał z kryjówki po drugiej stronie słońca i wysłał długo 
oczekiwany sygnał.

*  *  *  *  *

     Natychmiast po zadokowaniu udałem się na mostek, gdzie Maxilla powitał mnie niczym 
dawno nie widzianego brata.
 - Czy wszyscy są cali i zdrowi ? – zapytał z troską.
 - Wszyscy w jednym kawałku, chociaż mało brakowałem – odparłem.
 - Przykro mi, że musiałem cię opuścić, ale sam widziałeś rozmiary tej ar-mady. 
     Skinąłem twierdząco głową.
 - Mam nadzieję, że powiesz mi, gdzie polecieli.
 - Oczywiście.
     Astronawigatorzy Maxilli nie próżnowali. Ich przełożony opuścił boczne pomieszczenie 
mostku podążając w naszą stronę po czerwono-czarnej marmurowej podłodze. Podobnie jak 
cała reszta załogi był w przeważającej mierze mechanoidem. Jego organiczne, ludzkie 
elementy – zapewne tylko mózg i kilka innych kluczowych organów – spoczywały w 
srebrnym kor-pusie odlanym na kształt gryfona. Unosił się nad podłogą dzięki niewiel-kiemu 
napędowi antygrawitacyjnemu. 
     Zatrzymał się przed fotelem kapitana i wyświetlił z projektora umiesz-czonego w dziobie 
gryfona holograficzną gwiezdną mapę. Mapa ta była bar-dzo złożona i praktycznie 
nieczytelna dla oczu laika, ale ja zdołałem poczy-nić kilka istotnych spostrzeżeń. 
 - Astronawigatorzy przeanalizowali ścieżkę zaburzeń Osnowy wytwarzaną przez flotę i 
dokonali stosownych wyliczeń. Heretycy opuszczają podsektor Helican, opuszczają w ogóle 
imperialne terytorium. Lecą do zakazanej stre-fy, którą według niepotwierdzonych informacji 
zamieszkują saruthi.
 - Tego się spodziewałem. Lecz to spory obszar, ponad tuzin systemów. Potrzebuję 
dokładniejszych danych.
 - Tutaj – powiedział Maxilla wskazując ukrytym w rękawiczce palcem je-den z jaskrawych 
punktów na trójwymiarowej mapie – System oznaczony kodem KCX-1288. Po przyjęciu 
optymalnych założeń znajduje się jakieś trzydzieści tygodni lotu od naszej bieżącej pozycji.
 - Jaki jest margines błędu dla tych wyliczeń ?
 - Nie większy niż zero koma sześć. Fala powstała w Osnowie jest bardzo czytelna. Mogą 
rzecz jasna przerwać tranzyt w pewnym momencie, wysko-czyć z Immaterium i zmienić 
kierunek podróży, ale będziemy ich cały czas obserwować. 
 - Oczywiście spodziewają się pościgu – dodał po chwili milczenia – Nawet jeśli uwierzyli w 
twą śmierć, wiedzą dobrze, że na Damask musiał cię przywieźć jakiś większy statek. Ten, 
którego nie potrafili odnaleźć.
     Sam też o tym myślałem. Glaw i jego współspiskowcy z pewnością ocze-kiwali pościgu, a 
przynajmniej faktu, że ktoś przekaże informacje o ich kie-runku podróży odpowiednim 
instytucjom. Z pewnością mieli działać teraz bardzo ostrożnie i czujnie, asekurując się na 
każdym kroku militarną siłą.
     Lowink okupował już na moje polecenie centralę komunikacyjną Essene przygotowując 
szczegółowy raport dla siedziby Inkwizycji na Gudrun.

 - Co wiesz na temat saruthi i ich terytorium ? – zapytałem Maxillę.

 - Nic – odparł – Nigdy tam nie podróżowałem.

126

     Pomyślałem, że to dziwnie zwięzła odpowiedź w ustach tak zwykle ga-datliwego 
człowieka.
 - Zatem – odezwał się po chwili ciszy – czy oprócz wiedzy o celu podróży heretyków mamy 
w rękawie jakieś inne atuty ? 
 - Mamy – odparłem i wydobyłem z kieszeni kamizelki przedmiot, który spoczywał w niej od 
chwili wyjęcia z walizki Glawa w North Qualm. Maxilla spojrzał na prezentowaną mu rzecz z 
ostrożną ciekawością.
 - Oto Pontius – oświadczyłem.

*  *  *  *  *

     Skorzystaliśmy z dużej pustej ładowni w trzewiach Essene. Serwitorzy Maxilli 
przygotowali oświetlenie, przynieśli też niewielki generator prądu. Moi właśni serwitorzy – 
Modo i Nilquit – dostarczyli do ładowni metalowy pojemnik z Hubrisu i ustawili go ostrożnie 
na zimnej podłodze.
     Stałem z rękami włożonymi do kieszeni zapiętego po szyję płaszcza, obserwując w 
milczeniu Aemosa podpinającego przy pomocy Nilquita kable pojemnika. Spojrzałem kątem 
oka na Bequin. Stała przy Fischigu, zawinięta w grubą czerwoną suknię z szarym kołnierzem. 
Na jej twarzy malował się grymas zimnej determinacji. Wcześniej traktowała otaczające ją 
wydarzenia jak zabawę, niewinną grę, nawet po dramatycznych zajściach na Gudrun. Damask 
ją zmienił. Potwór Mandragore. Teraz świadoma już była faktu, że to nie jest gra. Zobaczyła 
rzeczy, których większość – przeważająca więk-szość – mieszkańców Imperium nigdy na 
oczy ujrzeć nie miała. Ci oby-watele mocarstwa spędzają swe życie na bezpiecznych światach 
z dala od koszmarów wojen, a bluźnierstwa czające się w dalekich otchłaniach kos-mosu są 
co najwyżej elementem ich legend i baśni.
     Lecz ona już wiedziała. Być może skrzywiło to w jakiś sposób jej psy-chikę. Być może nie 
chciała już dłużej towarzyszyć mi w tej desperackiej misji. Być może czyniła sobie teraz 
nieme wyrzuty, że tak ochoczo przystała na moją propozycję współpracy.
     Nie pytałem jej o to, wiedziałem, że sama opowie mi o swych uczuciach, kiedy uzna to za 
stosowne. Byliśmy na wystarczającym etapie zażyłości, by mogła sobie na to pozwolić.
 - Eisenhorn ? – Aemos wyciągnął w moim kierunku otwartą dłoń. Poło-żyłem na niej 
Pontiusa. Unosząc go z niemal nabożną ostrożność savant włożył bryłę do wnętrza 
pojemnika. 
     Kazałem wszystkim opuścić ładownię, nawet serwitorom. Pozostali w niej tylko Bequin i 
Aemos. Fischig wyszedł ostatni, starannie ryglując za sobą drzwi.
     Aemos spojrzał na mnie pytająco, toteż skinąłem z przyzwoleniem gło-wą. Podłączył 
ostatni przewód i cofnął się od pojemnika tak szybko, jak tyl-ko pozwalały mu na to stare 
nogi.
     W pierwszej chwili nic się nie wydarzyło. Malutkie diody błyskały na boku pojemnika – 
pojemnika Eyclone – biegnące wokół niego druty rozja-rzyły się nieznacznie. 
     Wtedy poczułem nagłą zmianę ciśnienia. Bequin spojrzała na mnie marszcząc czoło, 
również świadoma zachodzących w powietrzu zmian. Metalowe ściany ładowni pokryły się 
cieniutką warstwą wilgoci. Krople wody kapały z sufitu z cichym pluskiem. 
     Usłyszałem delikatny trzask przypominający chrzęst rozsypującej się wśród płomieni 
kartki papieru. Dźwięk nasilał się. Na korpusie pojemnika pojawił się szron, warstewka lodu 
pokryła podłogę wokół niego, rozpełzła się po całej ładowni, na ściany, zaraz potem na sufit. 
W ciągu dziesięciu sekund rozległe pomieszczenie zostało skute lodową skorupą. Nasze 
odde-chy przemieniały się w kłęby pary, a kryształki lodu wisiały w kącikach oczu.
 - Pontiusie Glaw – powiedziałem.

127

     W ładowni zapanowała cisza, ale po dłuższej chwili z głośniczków na bokach pojemnika 
wydobyła się seria stłumionych zwierzęcych warknięć i charkotów. 
 - Glaw – powtórzyłem.
 - Dlaczego... – odparł mechaniczny głos.
     Bequin zesztywniała.
 - Dlaczego mnie budzisz ?
 - Jakie jest twoje ostatnie wspomnienie, Glaw ?
 - Obietnice... obietnice... – odpowiedział bezcielesny głos przybliżając się i oddalając, jakby 
ustawicznie przesuwał się obok mikrofonu – Gdzie jest Urisel ?
 - Jakie obietnice ci złożono, Glaw ?
 - Życie... – wymamrotał głos – Gdzie jest Urisel ? – w jego tonie pojawił się cień 
niecierpliwości i gniewu – Gdzie on jest ?
     Zacząłem formułować w myślach kolejne pytanie, lecz wtedy znienacka po kryształowej 
powierzchni Pontiusa przebiegła z głośnym trzaskiem fala aa
elektrycznych wyładowań. Artefakt uderzył swą jaźnią, swym potężnym mentalnym 
potencjałem. Gdyby Bequin nam w tej chwili nie towarzyszyła, bylibyśmy z Aemosem 
martwi w ciągu ułamka sekundy.
 - Cierpliwości, cierpliwości – powiedziałem robiąc krok w kierunku pojem-nika – Jestem 
Eisenhorn, imperialny inkwizytor. Jestem moim więźniem i cieszysz się z tymczasowego 
przywrócenia świadomości tylko i wyłącznie dzięki mej dobrej woli. Odpowiesz na kilka 
moich pytań.
 - Na nic... nie... odpowiem...
     Wzruszyłem ramionami.
 - Aemosie, rozłącz to plugastwo i przygotuj do natychmiastowej dezinte-gracji !
 - Czekaj ! Czekaj ! – w mechanicznym głosie brzmiała dziwnie ludzka błagalna nuta.
     Uklęknąłem tuż przed pojemnikiem.
 - Wiem, że twój intelekt został zabezpieczony w tym artefakcie, Pontiusie Glaw. Wiem, że 
czekasz od dwustu lat uwięziony w bezcielesnym stanie, trawiony desperacką żądzą powrotu 
do życia zwykłego śmiertelnika. To właśnie obiecała ci twoja rodzina, prawda ?
 - Urisel obiecał... twierdził, że to możliwe... poczynił odpowiednie przygo-towania...
 - Mord na arystokracji Hubrisu miał przesłać esencję życiową ofiar poprzez ten pojemnik do 
twej jaźni. By dostarczyć ci mocy niezbędnej do zre-konstruowania własnego ciała.
 - To właśnie obiecał – zajęczał mechaniczny głos.
 - Twoja rodzina cię porzuciła, Pontiusie. Zrezygnowała z hubrisjańskiego projektu w 
ostatniej chwili przedkładając ponad niego inne plany. Wszyscy oni znajdują się teraz w 
więzieniu Inkwizycji.
 - Nieeeee... – słowo przeszło w przeciągły syk, który po sekundzie umilkł całkowicie – Oni 
nie...
 - Z pewnością nie zrobiliby tego... gdyby nie pojawiła się okoliczność tak istotna, tak 
ogromnie dla nich ważna, że nie mieli innego wyboru. Wiesz, co ich do tego skłoniło, prawda 
?
     Cisza.
 - Co mogło być dla nich ważniejsze od ciebie, Pontiusie Glaw ?
     Cisza.
 - Pontiusie ?
 - Nie złapaliście ich.
 - Kogo ?
 - Moich krewnych. Moich potomków... Gdyby znajdowali się w twych rękach, nie 
zadawałbyś takich pytań. Oni są wolni, a ty zdesperowany.

128

 - Mijasz się z prawdą. Wiesz przecież jak to jest... tyle wzajemnie wyklu-czających się 
kłamstw, tyle kolidujących ze sobą zeznań. Twoja żałosna rodzina próbuje wykupić sobie 
życie obciążając siebie nawzajem. Przy-szedłem do ciebie po prawdę.
 - Nic z tego. Przemyślna sztuczka, ale w nią nie uwierzę.
 - Wiesz, że to prawda, Pontiusie.
 - Nie.
 - Wiesz, co nimi powodowało. Przychodzili do ciebie od czasu do czasu, budzili z tej 
pozbawionej snów śpiączki przekazując okruszki informacji. Najczęściej pod siedzibą rodu 
Glaw, w tej kaplicy, którą wybudowali dla ciebie. Widziałem cię tam. To ty pozbawiłeś mnie 
świadomości.
 - I zrobię to ponownie – zagroził głos, a iskierki zaczęły skakać po złotej siateczce 
oplatającej kryształ kwarcu.
 - Wiesz, dlaczego to zrobili. Na pewno ci o tym mówili.
 - Nie.
     Sięgnąłem dłonią do wnętrza pojemnika i zacisnąłem palce wokół pęku kabli.
 - Kłamiesz – powiedziałem wyrywając ich wtyczki z kontaktu.
     Z głośniczków wydarł się krótki żałosny jęk, który zaraz umilkł. Świateł-ka na bokach 
pojemnika zgasły. Temperatura powietrza w ładowni zaczęła się podnosić do normalnego 
poziomu, lód szybko topniał.
 - Niezbyt wiele się dowiedzieliśmy – zauważyła markotnie Bequin.
 - To dopiero początek – odparłem – Mamy przed sobą trzydzieści tygodni.

Rozdział XVII

Dysputy.
Spekulacje na temat symetrii.
Zdrada.

     Każdego dnia udawałem się do ładowni, gdzie w towarzystwie Aemosa i Bequin 
powtarzałem całą procedurę od nowa. Przez kilka pierwszych dni Pontius ignorował 
całkowicie moje pytanie. Po tygodniu odezwał się wyzy-wając nas plugawymi słowami i 
grożąc. Co kilka wizyt próbował mental-nego ataku, za każdym razem rozbijającego się o 
psioniczną pustkę genero-waną przez Bequin.
     W czasie tym Essene sunęła poprzez Osnowę w kierunku odległego skupiska gwiazd.

*  *  *  *  *

     W czwartym tygodniu zmieniłem taktykę i wdałem się z Pontiusem w luźne dyskusje na 
każdy temat, jaki tylko przyszedł mi do głowy, ani razu nie zadając nawet jednego pytania 
związanego w jakikolwiek sposób z „prawdziwą sprawą”. Początkowo wzbraniał się przed 
rozmową, ale cały czas starałem się okazywać mu swą uprzejmość i cierpliwość. W końcu 
lody zostały przełamane i rozpoczęły się długie dysputy o astronawigacji, koś-cielnej muzyce, 
architekturze, kosmicznej demografii, starożytnym uzbro-jeniu, drogich trunkach...
     Pontius nie potrafił się przed tym obronić. Wieloletnia izolacja sprawiała, że wręcz dyszał 
żądzą poznawania nowych wieści, odczuwania namacal-nego kontaktu z rzeczywistym 
światem. Pragnął znów widzieć, czuć i smakować jak normalny człowiek. Po dwóch 
tygodniach nie potrzebował już najmniejszych zachęt do rozmowy. Nie byłem bynajmniej 
jego przyja-cielem i wciąż żywił w stosunku do mnie w pełni uzasadnioną nieufność, chętnie 
korzystając też z okazji do wytknięcia mi ignorancji w pewnych dziedzinach, niemniej jednak 
szczerze cieszyły go nasze spotkania. Kiedy pewnego dnia rozmyślnie opuściłem jedną 

129

rozmowę, sprawiał nazajutrz wrażenie niezmiernie rozczarowanego, jakby uraził go do 
żywego tym zachowaniem.
     Ja sam miałem okazję w pełni uświadomić sobie, jak niebezpieczną istotą był Pontius 
Glaw. Jego umysł był genialny: błyskotliwy, zdecydowany i niewiarygodnie wręcz bogaty w 
wiedzę. Rozmowa z tym człowiekiem i możliwość uczenia się od niego sprawiała mi 
prawdziwą przyjemność. Boleśnie świadom byłem faktu, że tak wspaniały intelekt został 
skradziony ludzkości przez Chaos. Nawet najwięksi spośród nas, najbardziej wykształ-ceni, 
światli i rozsądni nie byli bezpieczni przed skazą Osnowy.

*  *  *  *  *

     Pewnego dnia dziesiątego tygodnia tranzytu wszedłem do ładowni wraz z Aemosem i 
Bequin budząc Pontiusa ze snu. Lecz tego razu coś nie dawało mi spokoju.
 - Co to takiego ? – zapytałem. Odniosłem wrażenie, że pojemnik nie stoi dokładnie w tym 
samym miejscu, w którym widziałem go ostatnio – Byłeś tutaj wcześniej, Aemosie ? Żadnych 
standardowych testów ?
 - Nie – zapewnił mnie savant. Ładownia była zamykana na klucz po każdej naszej wizycie.
 - Przewrażliwiona wyobraźnia – uznałem i machnąłem ręką.

*  *  *  *  *

     Nasze dysputy wciąż trwały, za każdym razem ciągnąc się ponad godzinę. Często 
rozmawialiśmy o imperialnej polityce i etyce, kwestiach doskonale Pontiusowi znanych. 
Nigdy ani razu nie okazał poglądów mogą-cych zakrawać na heretyckie, jakby obawiał się, że 
taka demonstracja przekonań zerwie naszą cienką nić niepisanego porozumienia. Czasami 
wręcz stwarzałem mu za pomocą subtelnych konwersacyjnych sztuczek możliwość 
krytycznej wypowiedzi na temat instytucji Złotego Tronu i rządów Wielkiej Rady Terry. 
Opierał się temu kuszeniu, chociaż kilka-krotnie wyczułem w jego sposobie prowadzenia 
rozmowy pragnienie wy-krzyczenia swego sprzeciwu i kontrowersyjnych poglądów. Ale jego 
potrzeba zachowania aktywności i kontaktu przeważyła. Nie zamierzał ryzy-kować zerwania 
naszej znajomości.
     Glaw potrafił recytować z pamięci wybrane fragmenty imperialnych dzieł naukowych, 
filozoficznych, poezji, literatury sakralnej. Jego wiedza akademicka przerastała nawet zasoby 
umysłowe Aemosa. Chociaż w nie-zwykle zręczny sposób unikał heretyckich kontekstów 
wypowiedzi, nigdy utrzymywał konwersację na poziomie neutralnej
też nie okazał w otwarty sposób lojalności wobec Złotego Tronu. Stale utrzymywał 
konwersację na poziomie neutralnej wymiany zdań. Nie próbo-wał udawać posłusznego woli 
Terry obywatela, prawdopodobnie ze wzglę-du na żywiony do mnie szacunek. Nie chciał 
obrażać mej inteligencji pros-tymi kłamstwami.
     Znacznie częściej rozprawialiśmy o historii. Również w tej dziedzinie wyróżniał się 
ogromną wiedzą, lecz teraz w tonie rozmowy wyczuwałem jakiś ukryty głód informacji. 
Nigdy nie pytał wprost, lecz domyślałem się, że chciałby wiedzieć jak najwięcej o 
wydarzeniach, które miały miejsce w czasie dwustu dwunastu lat jego śpiączki. Reszta 
rodziny najwyraźniej prze-kazywała mu jedynie skąpe strzępki wiedzy na ten temat. Ze 
zręcznością doświadczonego dyplomaty wyciągał ze mnie pożądane informacje, czasami 
udzielane mu wręcz bez zawoalowanych ponagleń. Zdecydowałem wcześ-niej, że nie będę 
mu przekazywał żadnych wieści mówiących o porażkach i stratach Imperium, toteż w mych 
opowieściach ludzkie mocarstwo silniejsze i zdrowsze niż kiedykolwiek.
     Nawet ta wygładzona wersja historii wyraźnie go satysfakcjonowała. Na-reszcie odzyskał 
bezcenny kontakt z otaczającą go galaktyką.

130

*  *  *  *  *

     Resztę czasu poświęcaliśmy na intensywne przygotowania do następnego etapu misji. 
Codziennie odbywały się ćwiczenia w walce wręcz i strzelaniu. Fischig objął osobistym 
nadzorem Bequin wpajając jej podstawowe techniki samoobrony, wykorzystujące w pełni 
świetną kondycję fizyczną i refleks dziewczyny. Ja podnosiłem ciężary w naprędce 
urządzonej siłowni i co-dziennie biegałem pokładami statku na dystans kilkunastu tysięcy 
metrów. Powoli windowałem swe ciało na szczyt fizycznej sprawności.
     Pracowałem również nad umysłem, przeprowadzając szereg rygorystycz-nych zabiegów i 
medytacji, niektórych z wsparciem Lowinka.
     Aemos pomagał mi w analizie zgromadzonych materiałów. Poszukiwa-liśmy intensywnie 
wszelkich informacji związanych z saruthi, lecz niewiele uzyskaliśmy. Znany był przybliżony 
zasięg ich terytorium i na tym wiedza imperialnych badaczy praktycznie się zamykała. 
Oficjalnych raportów zwią-zanych z tymi obcymi sporządzono w przeciągu ostatnich dwóch 
tysięcy lat zaledwie garść, ale zastanawiałem się często, ile o nich wiedzieli członko-wie 
Wolnej Floty zapuszczający się poza granice Imperium. Ludzie tacy jak Gorgone Locke.
     Wiedzieliśmy z całkowitą pewnością, że saruthi są starą cywilizacją, zagadkową, pasywną, 
leżącą poza obszarem naszych wpływów. Byli bez wątpienia rozwinięci technologicznie i 
pomysłowi. Nie mieliśmy ani jed-nego raportu mogącego przekazać cokolwiek na temat ich 
kultury, wierzeń, języka... nawet ich prezencji zewnętrznej. 
 - Możemy przynajmniej teoretycznie założyć, że posiadają pewne religijne wartości – 
powiedział Aemos – Lub też niezwykle cenią relikty swej przesz-łości z innych 
symbolicznych bądź sakralnych względów. Nasi wrogowie wydobywali kamienne artefakty 
na Damasku tylko i wyłącznie ze względu na ich wartość dla saruthi.
 - Święte relikwie ? Ikony ?
     Savant wzruszył ramionami.
 - Albo duchy przodków... albo po prostu zwykła chęć zrekonstruowania znalezisk o 
charakterze historycznym związanych z ich daleką przeszłością.
 - Wiadomo już, że ich terytorium było kiedyś znacznie większe. Sięgało aż po Damask, 
nawet jeśli był to tylko wysunięty posterunek graniczny – oświadczył Lowink.
     Siedzieliśmy razem przy stole w jednym z apartamentów Maxilli. Wypolerowany blat 
mebla wręcz uginał się pod ciężarem otwartych ksiąg, zwojów, elektronicznych notesów i 
luźnych kartek. 
 - I Bonaventure – dodałem – Grobowcowe koła. Bequin wspomniała, że wykopaliska w 
North Qualm przypominały miejsca z jej świata macie-rzystego.
 - Być może – odezwał się Aemos – Nie jestem ekspertem w dziedzinie archeologii. Koliste 
korytarze na Bonaventure zostały sklasyfikowane we wszystkich znanych mi publikacjach 
jako dzieło obcej cywilizacji nieznane-go pochodzenia. Stanowią tylko jeden spośród setek 
niezidentyfikowanych reliktów obcych ras znalezionych w podsektorze Helican. Mogą być 
śladem po cywilizacji saruthi... albo resztkami pozostałości po jakiejkolwiek innej rasie, która 
przemierzała tę część galaktyki tysiące lat przed naszą ekspansją w kosmosie.
     Odłożyłem trzymany w dłoni notes i sięgnąłem po leżący na środku stołu przedmiot, 
zawinięty dokładnie w grube sukno. Była to pojedyncza kamien-na tablica z Damasku, jedyna 
jaką zdołaliśmy stamtąd wydostać. Wyjąłem ją ze skrzynki podczas negocjacji na lądowisku i 
wciąż ściskałem w ręce skacząc na podnoszącą się rampę wahadłowca. Podobnie jak 
płaskorzeźby odkryte w kopalni, wykonana była z twardego bladego kamienia błyszczą-cego 
drobinami miki. Wszyscy uznaliśmy zgodnie, że nie był to kamień miały różną długość i 
odmienne od siebie kąty. 

131

występujący w naturalnej formie na Damasku. Tablica miała kształt wielo-kąta o 

nieregularnych bokach, szczególnie wydłużonych u obu podstaw. Jej rewers ukazywał 
schematyczny symbol pięcioramiennej gwiazdy. Ryt ten również był nieregularny, ponieważ 
ramiona gwiazdy miały różną długość i odmienne od siebie kąty. 
 - Bardzo niepokojące – oświadczył Aemos oglądając znalezisko setny raz z rzędu – Symetria, 
w każdym względzie przynajmniej bazowa symetria, jest wartością stałą w całej znanej nam 
galaktyce. Wszystkie gatunki, nawet tak odrażające ich odmiany jak tyranidy, przestrzegają w 
stopniu ogólnym zasad symetrii.
 - Coś tu jest nie tak z kątami – zgodził się Lowink marszcząc chorobliwie blade, poznaczone 
otworami interfejsu neuralnego czoło. Wiedział, co takie-go miał na myśli. Patrząc na tablicę 
odnosiło się wrażenie, że kąty ramion gwiazdy tworzyły więcej niż trzysta sześćdziesiąt 
stopni, chociaż rzecz jasna było to niewyobrażalne.

*  *  *  *  *

     - Kto tutaj był ? – zapytałem zaraz na początku następnego spotkania z Pontiusem. 
Rozejrzałem się po skutej lodem ładowni. Bequin wzruszyła ramionami nie przestając 
rozcierać zziębniętych dłoni. Aemos wyglądał na szczerze zmieszanego.
 - Pojemnik został przesunięty. Zaledwie odrobinę. Kto tutaj był ? 
 - Nikt – odparł swym bezbarwnym głosem Pontius.
 - Nie do ciebie kierowałem pytanie, Pontiusie. Wątpię, byś mi na nie szcze-rze odpowiedział.
 - Ależ Gregorze, ranisz mnie takim stwierdzeniem – odparł grzecznie.
 - Jesteś pewien, że to nie jakieś abstrakcyjne urojenie ? – zapytał niepewnie Aemos – 
Mówiłeś już wcześniej...
 - Być może – przerwałem mu zimno – Po prostu czuję, że coś się... zmieniło.

*  *  *  *  *

     Większość kolacji zjadłem w towarzystwie Maxilli, czasami wraz z resztą zespołu, 
czasami we dwóch. Pewnego wieczoru w ciągu dwudzies-tego piątego tygodnia tranzytu 
siedziałem z Maxillą w jadalni obserwując rozstawiających deser serwitorów.
 - Tobiusie – powiedziałem znienacka – Opowiedz mi o saruthi.
     Patrzył przez chwilę na mnie, potem odłożył na stół trzymany w dłoni srebrny widelec.
 - Co takiego miałbym ci powiedzieć ?
 - Dlaczego oświadczyłeś, że nic o nich nie wiesz, gdy tylko wspomniałem o podróży na ich 
terytorium ?
 - Ponieważ taka wiedza jest zakazana. Ponieważ piastujesz stanowisko inkwizytora i twym 
obowiązkiem jest dbałość o to, by takie zakazy były przestrzegane. 
     Podniosłem do ust wypełniony do połowy kieliszek wina, upiłem z niego nieco trunku.
 - Pomagałeś mi do tej pory bardzo lojalnie i wytrwale, Tobiusie. Na począt-ku skrycie 
kwestionowałem twą dobrą wolę doszukując się w niej ukrytych motywów, za co wciąż 
szczerze żałuję. Przekonałem się, że jesteś oddanym dobru Imperium człowiekiem. Tym 
bardziej troska mnie fakt, że zdecydo-wałeś się zataić przede mną jakieś informacje.
     Maxilla otarł usta rogiem eleganckiej chusteczki.
 - Wierz mi, Gregorze, mnie to bynajmniej nie troska. Mnie to prześladuje. Taki kryzys 
konsekwencji.
 - Czas o tym porozmawiać – napełniłem obydwa kieliszki winem ze stoją-cej obok talerzy 
karafki – Imperialna wiedza o saruthi jest niezwykle skąpa i, jak słusznie zauważyłeś, 
zakazana. Doskonale zdaję sobie sprawę z faktu, że kupcy Wolnej Floty mają obszerniejsze 
informacje o światach leżących poza terytorium Imperium i zamieszkujących je obcych. Nie 

132

jesteś kupiec-kim renegatem, ale należysz do elity swej grupy społecznej. Nie potrafię 
bezkrytycznie przyjąć do wiadomości stwierdzenia, jakobyś nigdy nie sły-szał niczego na 
temat saruthi.
     Westchnął ciężko.
 - Będąc młodym chłopakiem, jakieś dziewięćdziesiąt lat temu, brałem udział w wyprawie na 
terytorium saruthi. Pełniłem wtedy funkcję młod-szego marynarza na frachtowcu Wolnej 
Floty Promethean. Jego właścicie-lem był Vaden Awl, dawno już pewnie nieżyjący. Wtedy 
jednak był praw-dziwym kapitanem armady handlowej. Uważał, że zdoła zawrzeć z tymi 
obcymi korzystne traktaty albo nawet obedrzeć ich z wartościowych towa-rów w zamian za 
śmieci i złom. 
 - Udało mu się ?
 - Nie. Pamiętaj, byłem wtedy młodszym marynarzem. Nigdy nie opuściłem wnętrza statku 
ani nie postawiłem nogi na żadnym z odwiedzonych przez nudnej i długiej podróży spędzonej 
pod
nas światów. Moje własne wspomnienia dotyczą wyłącznie koszmarnie nudnej i długiej 
podróży spędzonej pod pokładem. Starsi rangą marynarze milczeli jak zaklęci. Ze strzępków 
rozmów wywnioskowałem, że odnale-zienie saruthi zajęło im bardzo dużo czasu, a tamci 
okazali na nasze przyby-cie przygotowani. Trzeci oficer, człowiek dość dobrze mi znany, 
zdradził mi w tajemnicy, że saruthi wycieńczali sztuczkami wysłanników Awla, ukry-wając 
się przed nimi i dręcząc ich ustawicznie.
 - W jaki sposób dręcząc ?
 - Ich światy były dziwne, nieprzyjazne, rozpraszające swym wyglądem koncentrację. Trzeci 
oficer mówił o dziwnych kątach.
 - Kątach ?
     Maxilla roześmiał się krótko zakłopotany, wzruszył ramionami.
 - Jakby coś wypaczonego i złego deformowało ich wymiary. Powróciliśmy do domu po roku 
z pustymi rękami. Wielu członków załogi opuściło Prometheana natychmiast po powrocie, 
pewnie z powodu oświadczenia Awla, wtedy już człowieka bardzo chorego i po części 
szalonego, w którym zarzekał się, że znowu spróbuje dobić targu z saruthi. Ja też się wtedy 
zwolniłem, ale tylko dlatego, że nie zniósłbym kolejnego roku spędzonego pod pokładem.
 - Co stało się z Awlem ?
 - Poleciał tam znowu. Przynajmniej tak podejrzewam. Kilka lat później jego statek został 
przechwycony w Paśmie Borealis przez eldarskich rene-gatów. To wszystko, co o nim wiem. 
Być może rozumiesz już teraz, dlacze-go tak niechętnie traktowałem propozycję wymiany 
informacji... Okazały się bezużyteczne, a przy tym odkryły pewne ciemne sprawki z czasów 
mej młodości.
     Pokiwałem głową.
 - Nigdy więcej nie ukrywaj przede mną czegoś takiego.
 - Nie zamierzam.
 - I gdybyś sobie cokolwiek jeszcze przypomniał...
 - Natychmiast cię poinformuję.
 - Tobiusie – urwałem na moment zbierając myśli – Powiedziałeś, że podróż Prometheana 
była długa i bezowocna, a jego marynarze odczuwali cierpie-nia w kontaktach z saruthi. Czy 
nie żywisz żadnych oporów przed powrotem w tamte miejsca ?
 - Oczywiście – uśmiechnął się niepewnie – Lecz jestem zobowiązany słu-żyć ci pomocą i nie 
zamierzam kwestionować poleceń inkwizytora. Ponadto jestem w pewnym stopniu 
zaciekawiony.
 - Czym ?
 - Chciałbym zobaczyć tych saruthi na własne oczy.

133

*  *  *  *  *

     Powinienem wspomnieć też o swoich snach. 
     Nie prześladowały mnie zbytnio w trakcie tranzytu, ale pojawiały się od czasu do czasu, w 
kilkudniowych odstępach. Rzadko zdarzało mi się śnić wyłącznie o człowieku o pustych 
oczach, ale ustawicznie pojawiał się on gdzieś na krańcu mej świadomości, niejako 
obserwując inne me sny i nigdy nic nie mówiąc. 
     Otaczające go rozbłyski światła zbliżały się ku mnie z każdym kolejnym snem.

*  *  *  *  *

     O świcie trzeciego dnia dwudziestego dziewiątego tygodnia tranzytu wstałem cicho i 
opuściłem skrycie swe kwatery zmierzając do ładowni, w której trzymaliśmy Pontiusa. 
Według pokładowego chronometru brakowało jeszcze dobrych czterech godzin do 
rozpoczęcia naszej codziennej rozmo-wy.
     Wspiąłem się po drabince do tunelu serwisowego przebiegającego po suficie ładowni i 
czołgałem się nim ostrożnie tak długo, aż natrafiłem na zakratowane okienko pozwalające mi 
zajrzeć do środka pomieszczenia. 
     Na kracie lśniły sople lodu.
     W dole jakaś postać klęczała przy pojemniku, szczelnie owinięta w grube szaty, z 
niewielką lampą w dłoni. Główne oświetlenie ładowni było wyłą-czone.
     Pontius nie spał. Już widok lodu mi to uświadomił, ale patrząc z góry dostrzegałem też 
iskierki energii skaczące po pozłacanych obwodach metalowego więzienia Glawa i słyszałem 
wyraźnie jego ściszony mecha-niczny głos. 
 - Opowiedz mi o Wojnach Granicznych, tych wspominanych ostatnio. Straty Imperium były 
ciężkie, tak ? 
 - Ja mówię ci dużo, a ty niewiele – odparła znajomym głosem zakapturzona postać – To 
wbrew naszym ustaleniom. Mogę ci pomóc tylko wtedy, kiedy ty mi pomożesz. Informacje, 
Pontiusie. Jeśli mam działać w charakterze twego emisariusza, musisz okazać mi gest 
zaufania. Jak mam skomuni-kować cię z twymi sojusznikami, jeśli nie mam najmniejszego 
pojęcia o „prawdziwej sprawie” ?

kować cię z twymi sojusznikami, jeśli nie mam najmniejszego pojęcia o „prawdziwej 

sprawie” ?
     Znów przeciągająca się chwila milczenia.
 - O co tutaj chodzi ? – naciskała postać w kapturze – Co jest stawką w tej grze, co tak 
ogromnie sobie cenicie ?
     Znów cisza.
 - Odejdź, zanim cię odkryją. Eisenhorn robi się podejrzliwy.
 - Powiedz mi, Pontiusie. Już prawie dotarliśmy na miejsce, to zaledwie jeszcze kilka dni lotu. 
Powiedz mi, bo inaczej moja pomoc okaże się bez-użyteczna.
 - Zatem... powiem ci prawdę. Chodzi o Necroteuch. Tego właśnie szukamy, Alizebeth.

Rozdział XVIII

KCX-1288 – w blasku ginącej gwiazdy.
Prosto w Ranę.
Uczucie niepokoju.

134

     Pierwszego dnia trzydziestego pierwszego dnia tranzytu, niemal równe dwadzieścia cztery 
godziny po terminie określonym przez Maxillę, Essene wdarła się w materialny wymiar 
głęboko w systemie KCX-1288. Niemal na-tychmiast znaleźliśmy się w ogromnym 
niebezpieczeństwie. 
     Miejscowa gwiazda okazała się wielką opasłą kulą ognia, pulsującą gwałtownie i plującą 
falami radiacji przez ostatnie kilka milionów lat swego życia. Płonęła złowieszczym różowym 
ogniem przebijającym spod cienkiej warstwy zastygających skał, przywodzącej na myśl 
brudny osad skuwający powierzchnię gasnącej gwiazdy. Ogniste sztormy szalały na jej 
bezmiarach, a słoneczne rozbłyski miotały w głąb systemu smugi gazów. Powłoka wy-
ziewów unosiła się w odległości blisko roku świetlnego od słońca. 
     Od momentu wyjścia z Osnowy klaksony alarmowe Essene nie milkły nawet na sekundę. 
Poziom rejestrowanego przez ekrany promienia był potworny, a cały statek trząsł się 
nieustannie pod wpływem uderzeń kos-micznych śmieci. System pełen był skalnych brył, 
chmur gazu i rozlicznych lokalnych anomalii, również magnetycznych. Pola siłowe 
frachtowca praco-wały na pełnej mocy, a mimo to statek już odnosił pierwsze uszkodzenia.
     Maxilla nic nie mówił, ale jego czoło przecinały głębokie zmarszczki. Z ogromnym 
napięciem prowadził Essene przez śmiertelnie niebezpieczny ob-szar.
 - Rozpada się – wyszeptał z nabożnym respektem Aemos patrząc na głów-ny ekran 
informacyjny oraz pojawiające się u jego spodu ciągi cyfrowych danych – Cały ten system się 
rozpada.
 - Jakieś ślady naszych uciekinierów ? – zapytałem Maxillę.
 - Musimy znajdować się tuż za nimi, nie mogą być dalej jak pół dnia lotu. Te przeklęte 
zakłócenia. Poczek...
 - Co ?
     Powiedział coś, czego nie dosłyszałem w ryku syren alarmowych.
 - Powiedz jeszcze raz !
     Maxilla wyłaczył klaksony. Drgania i wstrząsy statku wciąż trwały, teraz jednak słyszałem 
też jęk poddawanego silnym naprężeniom kadłuba Essene. Kapitan wskazał dłonią 
wyświetlacz monitora wiszący ponad pulpitem kontrolnym.
 - Wciąż odczytuję ślad ich jednostek, ale w tych warunkach naprawdę trudno precyzyjnie 
określić ich lokalizację. Tutaj... – uderzył palcem w punkt na powierzchni ekranu – To bez 
wątpienia fala wywołana przejściem okrętu, tylko jak wytłumaczysz taki odczyt ?
     Pokręciłem bezradnie głową. Nie byłem marynarzem, nie znałem się na pracy takich 
instrumentów.
 - Rozdzielili się – oświadczył Midas spoglądając na monitor ponad naszymi ramionami – 
Większa grupa wycofała się na bezpieczny dystans, prawdo-podobnie poza granice systemu, 
mniejsza wciąż leci w jego głąb. Pięć, góra sześć okrętów.
 - Też tak zinterpretowałem odczyty – przytaknął Maxilla – Podział zgrupo-wania. 
Podejrzewam, iż nie chcieli wysyłać do systemu swych największych jednostek.
 - Już wiem, dlaczego – wymamrotała Bequin ogarniając przestraszonym wzrokiem piekło 
widniejące na ekranach monitorów mostka.
 - Zapomnij o tych, którzy się wycofali. Leć za mniejszą grupą – rozka-załem.
 - Doradzałbym... – zaczął Maxilla.
 - Zrób to ! – uciąłem jego komentarz.
     Z pomocą astronawigacyjnych serwitorów zdefiniował nowy kurs Essene i podążył śladem 
małej floty w głąb piekielnego systemu.
 - Tam ! Tam, patrzcie ! – krzyknął znienacka kapitan powiększając obraz widoczny na 
jednym z ekranów. Chociaż ciemny kształt był odległy, roz-poznaliśmy w nim przełamany 
wpół wrak imperialnego krążownika, dry-fujący ospale w próżni.

135

 - Bez wątpienia jeden z okrętów Estruma. Zbombardowany deszczem meteorytów. Musieli 
wejść w niego zaraz po wskoczeniu do systemu.
     Essene zatrzęsła się ponownie.
 - Co z nami ? – zapytałem.
     Maxilla naradzał się przez chwilę z Betancore. Statek zadygotał ponownie, tym razem 
bardzo silnie, główne oświetlenie przygasło na kilka sekund.
 - Potrzebujemy schronienia – oświadczył posępnie Maxilla.
     Częściowo oślepione i pełne sprzecznych odczytów skanery Essene zdo-łały zlokalizować 
piętnaście wchodzących w skład systemu planet oraz Mentalny kilwater uciekinierów 
kierował się prosto w stronę

miliony planetoid, złożonych w równym stopniu ze skały i kul gazu. Mental-ny 

kilwater uciekinierów kierował się prosto w stronę trzeciej planety syste-mu, największej 
spośród wszystkich lokalnych ciał niebieskich. Był to od-stręczający, rdzawoczerwony świat 
poznaczony głębokimi szramami i nie posiadający już niemal wcale atmosfery. Całą jego 
północną hemisferę pokrywały liczne kratery będące pozostałościami po upadających meteo-
rach, niektóre z nich tak duże, iż swym uderzeniem rozerwały skorupę skal-ną na głębokość 
pozwalającą dojrzeć purpurowy żar płynnego jądra globu. Na naszych oczach grad 
kosmicznych skał spadał na powierzchnię planety ciągnąc za sobą ogniste warkocze, 
unicestwiając widoczne w dole konty-nenty.
     Kliper podążał w głąb ogarniętego piekielnym kataklizmem systemu, mijając martwe, 
wpół rozłupane księżyce. Wielki jęzor ognia smagnął burtę statku wprawiając go w dziki 
taniec. Bryły skał i lodu zapłonęły nieziem-skim blaskiem uderzając w nasze tarcze siłowe.
 - To szaleństwo ! - krzyknął Fischig – Ich tu już nie ma ! To pewna śmierć !
     Maxilla popatrzył na mnie z niemą nadzieją w oczach, łudząc się widocz-nie, że poprę 
oficera śledczego i nakażę zmianę kursu Essene.
 - Jesteś pewien poprawności odczytu ich kursu ?
     Kapitan przebiegł palcami po klawiaturze panelu kontrolnego, przełknął ślinę i przytaknął.
 - Zabierz nas w dół, postaraj się ukryć za linią horyzontu planety. Chcę widzieć ich ciała 
przed odlotem.

*  *  *  *  *

     Lot w kierunku powierzchni planety trwał dwadzieścia minut. Żadna z nich nie była 
przyjemna, każda zaś dłużyła się straszliwie. Chciałem wy-korzystać ten czas na 
potwierdzenie za pomocą Lowinka lub któregoś z astropatów Maxilli potencjalnej obecności 
w obrzeżach systemu zgrupo-wania floty z Gudrun, wezwanej przeze mnie w to miejsce 
instrukcjami nadanymi trzydzieści tygodni temu.
     Skanowanie astropatyczne okazało się niemożliwe, potworne anomalie kosmiczne 
zachodzące w obrębie systemu całkowicie ekranowały zmysły mentatów. Pozwoliłem sobie 
na bluźniercze przekleństwo.
     Opadaliśmy w dół w stronę ciemnej strony planety. Ogromne płomienie tańczyły w 
półmroku liżąc krawędzie wielkich kraterów, w oceanicznych basenach szalały morza 
płynnego amoniaku. Nawet tutaj, odgrodzeni od miotanego agonalnymi konwulsjami słońca 
masą martwej planety, z trudem utrzymywaliśmy wyznaczony kurs. W ułamku sekundy 
pochwyciłem wzro-kiem mijany wrak następnego okrętu Estruma, następną metalową ruinę. 
     Martwy świat. Martwy system. 
 - Nasi wrogowie musieli popełnić błąd – oświadczył Aemos trzymając się kurczowo jednego 
z pulpitów – Saruthi z pewnością tu nie ma. Jeśli nawet zamieszkiwali kiedyś ten system, 
dawno temu się stąd wynieśli.

136

 - A mimo to heretycka flota kierowała się tutaj z ogromną determinacją – zauważyłem 
chłodno.
     Essene zeszła już na pułap normalnie niedostępny dla statków kosmicz-nych. Nad skalistą 
skorupą globu unosiły się resztki jałowej atmosfery i olbrzymi kliper sunął teraz na wysokości 
dziesięciu kilometrów nad planetą. Wszędzie wokół śmigały drobiny kosmicznego śmiecia.
 - Co to takiego ? – zapytałem.
     Maxilla wyostrzył obraz przekazywany przez ekrany kamer. W powierz-chni planety ziała 
gigantyczna rana długa na blisko tysiąc kilometrów. Szczelina sprawiała wrażenie rysy 
wydartej w skale jakimś gargantuicznym uderzeniem i zagłębiającej się ukośnie w trzewia 
planety.
 - Sensory nie potrafią zinterpretować odczytów. Czy to może być pozosta-łość po 
spadającym meteorze ?
 - Być może, choć musiałby spadać pod bardzo niskim kątem – powiedział Aemos.
 - Polecieli dalej czy wlecieli do środka ? – zapytałem.
 - Do środka ? – wykrztusił zdumiony Maxilla.
 - Tak ! Czy mogli wlecieć do środka ?
     Aemos przechylił się nad jednym z serwitorów i zaczął stukać w klawia-turę najbliższego 
z pokładowych instrumentów. 
 - Mentalny kilwater urywa się w tym miejscu. Albo heretycka flota została w tej lokalizacji 
całkowicie unicestwiona albo faktycznie zapuściła się w głąb szczeliny. 
     Spojrzałem na Maxillę. Kadłub Essene zatrzeszczał jękliwie, zadygotał. Światła na mostku 
przygasły po raz drugi.
 - To statek kosmiczny – powiedział pozornie spokojnym głosem kapitan – Nie jest 
przystosowany do lotów nad ciałami planetarnymi.
 - Wiem o tym – odparłem – Ale ich okręty również. Nieprzyjaciel posiada znacznie więcej 
informacji od nas... i poleciał tam.
     Kręcąc z rezygnacją głową Maxilla skierował swój kliper prosto w cze-luść gigantycznej 
wyrwy.

     Zdaniem instrumentów pokładowych mroczna szczelina była bezdenna, uznałem jednak te 
odczyty za całkowicie pozbawione sensu. W ciemności gdzieś w dole dostrzec można było 
ciemnoczerwoną poświatę. Potworne wstrząsy ustały, ale kadłub statku wciąż trzeszczał 
niepokojący protestując przeciwko grawitacyjnym naprężeniom. 
     Odnieśliśmy znienacka wrażenie, że przemieszczamy się wzdłuż jakiejś struktury, zaraz 
potem drugiej, trzeciej. Ekrany zarejestrowały obraz czwar-tej, nim minęliśmy ją z rozpędu. 
Była to owalna arkada o średnicy dobrych osiemdziesięciu kilometrów. Za nią, w głębi 
szczeliny, znajdowały się kolejne. Kiedy przelatywaliśmy przez nie, odniosłem wrażenie 
podróżowa-nia w cielsku monstrualnego wieloryba. 
 - Mają kształt wielokątów – zauważył Aemos.
 - I są nieregularne – dodałem.
     Żadna z arkad nie była identyczna, chociaż wszystkie zachowywały cha-rakterystyczną 
formę i brak symetrii – kształt natychmiast powiązany przez nas z saruthi.
 - To nie mogą być bramy naturalnego pochodzenia – stwierdził Maxilla. 
     Kliper wciąż leciał. Minęliśmy pierwszy tuzin skalnych obręczy, potem drugi. 
 - Światło z przodu – zameldował jeden z serwitorów.
     Zza oktagonalnych kręgów połyskiwała ciemnozielona poświata.
 - Lecimy dalej ? – zapytał Maxilla.
     Potwierdziłem kiwnięciem głowy.
 - Wyślij na powierzchnię sondę naprowadzającą – rozkazałem.

137

     Chwilę później kamera monitorująca rufę klipra pochwyciła ciemny kształt sondy 
sygnalizacyjnej mknący w górę szczeliny. Światła pozycyjne urządzenia migały jeszcze przez 
chwili w ciemności, zanim znikły w oddali.
     Przelecieliśmy przez ostatnią obręcz. Kolejny silny wstrząs.
     Wpadliśmy prosto w światło - gęste, bladozielone światło.
     Miejsce, w którym się znaleźliśmy nie miało widocznego sklepienia ani ścian, chociaż 
krzycząca desperacko logika przypominała ustawicznie, że przebywamy we wnętrzu planety. 
Dostrzegałem jedynie zieloną poświatę i dywan chmur rozciągniętych pod kliprem.
     Wszelkie turbulencje natychmiast ustały. Statek sprawiał wrażenie zastygłego w idealnym 
bezruchu.

*  *  *  *  *

     Atmosfera w tym zadziwiającym miejscu była rzadka i toksyczna, pełna wyziewów 
amoniaku. Żadna z obecnych na pokładzie klipra osób nie potra-fiła określić w logiczny 
sposób źródła wszechobecnej poświaty ani zaska-kującego bezruchu wiszącej w powietrzu 
Essene. Zakłopotany Maxilla zauważył raz jeszcze, że jego jednostka nie jest przystosowana 
do lotów atmosferycznych i uzyskanie takiej stabilności dryfu jest praktycznie nie-możliwe w 
zaistniałych warunkach ze względu na silne interferencje pola grawitacyjnego planety. 
     Kontrola systemów pokładowych Essene wykazała, że statek szczęśliwie przetrwał 
szaleńczą podróż przez umierający system KCX-1288. Pomimo licznych drobnych uszkodzeń 
zadanym bombardowaniem meteorytów tylko dwa systemy nie funkcjonowały poprawnie. 
Sensory były ślepe, a ich od-czytom brakowało sensu. Wszystkie pokładowe chronometry z 
wyjątkiem dwóch stały w miejscu, te dwa zaś cofały się w czasie.
     Betancore i Maxilla przestudiowali niedokładne i pełne przekłamań od-czyty sensorów i 
doszli wspólnie do wniosku, jakoby znajdował się pod nami jakiś ląd, ukryty za dywanem 
chmur. Wstępne szacunki pozwalały określić wysokość pułapu Essene na sześć kilometrów, 
chociaż brak precy-zyjnych danych nie gwarantował poprawności tego założenia.
     Nigdzie nie dostrzegaliśmy śladu heretyków, lecz przy tak silnych zakłóceniach pracy 
sensorów ich flota mogła wisieć w powietrzu chociażby tuż pod nami, poniżej nieprzejrzystej 
warstwy chmur.

*  *  *  *  *

     Opuściliśmy pokład klipra za pomocą wahadłowca. Cały zespół założył próżniowe 
skafandry wypożyczone z magazynku Maxilli. Razem z Lowin-kiem, Fischigiem i Aemosem 
siedziałem w przedziale pasażerskim próbując poprawnie założyć wszystkie elementy 
niewygodnego skafandra. 
     Bequin siedziała w kokpicie razem z Betancore, obserwując nasz lot ku mlecznej warstwie 
chmur. Oboje mieli na sobie takie same kombinezony jak reszta zespołu, a dziewczyna 
upinała właśnie długie włosy, by nie przeszka-dzały jej w założeniu hełmu. 
 - Udanych łowów, inkwizytorze – w głośniku odezwał się pozostający na mostku Essene 
Maxilla.
 - On będzie tam na dole, prawda ? – zapytała Bequin, a ja z miejsca poją-łem, kogo ma na 
myśli. Mandragore.
 - Pewnie tak. On... i cała reszta.

 - Cóż, słyszałeś słowa Pontiusa – odparła.

     Jak mógłbym ich nie pamiętać ? Necroteuch. Nikt nie mógł usłyszeć tej nazwy i zaraz jej 
zapomnieć. Moja towarzyszka poświęciła długie tygodnie na wkupienie się w łaski 
bezcielesnego więźnia, umiejętne odegranie przed nim roli wyrachowanej zdrajczyni. Nie 

138

byłem do końca przekonany, że jej zadanie może zakończyć się sukcesem, ale włożyła w tę 
misję ogromną cierpliwość i sporą dawkę pierwszorzędnego aktorstwa. Wiedziałem, że wy-
syłanie jej w pojedynkę na spotkania z Pontiusem jest ryzykowne. Prze-konała mnie, że 
podoła zadaniu i nie zawiodłem się.
     Necroteuch. Jeśli Pontius Glaw się nie mylił, waga naszej misji znacznie wzrastała. Ileż 
czasu poświęciłem wcześniej na jałowe rozważania nad motywami ryzykownych działań 
naszych wrogów, próbując bezskutecznie odgadnąć stojącą za tym spiskiem siłę napędową. 
Teraz miałem już odpowiedź. Legendy mówiły, że ostatnia znana kopia tego plugawego 
dzieła została zniszczona tysiące lat temu. Mity jednak kłamały. W zamierzchłej przeszłości 
jakimś nieznanym nam sposobem kopia Necroteuchu przeszła w ręce saruthi. A teraz obcy 
zamierzali sprzedać ją heretyckiemu rodowi Glawów.

*  *  *  *  *

     Kiedy wahadłowiec przebił się przez chmury, ujrzałem w dole piasz-czysty ląd graniczący 
z bezkresnym zbiornikiem cieczy, który musiał być podziemnym morzem. Fale pieniły się na 
linii brzegowej sięgającej w mych szacunkach dobrych stu kilometrów długości. Cały 
krajobraz skąpany był w bladozielonej poświacie sączącej się z góry przez mglisty filtr 
chmur. Podświadomie wyczuwałem w tym widoku jakąś dziwną miękkość, roz-mycie obrazu. 
Widziana z góry kraina zdawała się nie mieć krańców. Nawet morze było jakieś dziwaczne. 
Patrząc na nie przypomniałem sobie plażę w Tralito, na Caelunie II, gdzie odbywałem kiedyś 
rekonwalescencję po obra-żeniach odniesionych w starym śledztwie. Niekończące się mile 
piaszczys-tych wydm, falujące łagodnie morze, gęste nasycone światłem powietrze.
 - Jak to jest duże ? – zapytałem Midasa.
 - Co ?
 - To... miejsce.
     Wskazał dłonią pokładowe instrumenty.
 - Nie sposób powiedzieć. Sto kilometrów, dwieście... trzysta... tysiąc.
 - Musisz mieć jakieś odczyty.
     Spojrzał na mnie przez ramię, a na jego twarzy pojawił się uśmiech, który zmroził mi krew 
w żyłach.
 - Sensory mówią, że jest bezkresne. To rzecz jasna nie jest możliwe, toteż uważam, że 
instrumenty sfiksowały. Już im nie ufam.
 - Więc jak lecisz ?
 - Na oko, na instynkt, dzięki schowanemu w nogawce fetyszowi... wybierz sobie taką opcję, 
która najbardziej cię uspokoi.
     Przez blisko dziesięć minut opadaliśmy łagodnym łukiem w stronę plaży przecinając 
przestrzeń ponad ogromną zatoką. Pośród anonimowego krajo-brazu zaczęły się wyłaniać 
pierwsze szczegóły otoczenia.
     Rząd wielokątnych obręczy wystawał z powierzchni piasku kilkaset met-rów od linii 
brzegu, biegnąc prostopadle do wybrzeża. Każda brama miała dobre pięćdziesiąt metrów 
średnicy i we wszystkim oprócz skali przy-pominała do złudzenia obręcze wypełniające 
wnętrze szczeliny, którą dosta-liśmy się do tego miejsca. Rząd budowli ciągnął się w dal i 
znikał pośród zielonkawej mgły zasnuwającej horyzont. 
 - Lądujemy.

*  *  *  *  *

     Posadziliśmy wahadłowiec na piaszczystej wydmie jakieś pięćset metrów od plaży. Po 
starannym założeniu hełmów wszyscy wyszli na zewnątrz. Zielona poświata była znacznie 

139

silniejsza niż pierwotnie sądziłem, w błąd wprowadziły mnie bowiem przyciemniane szyby w 
kokpicie statku. Wszys-cy opuściliśmy pośpiesznie przyłbice antyoślepiaczy.
     Nienawidzę skafandrów próżniowych. Nienawidzę tego uczucia uwię-zienia, skrępowania, 
braku swobody ruchów, dźwięku własnego oddechu w uszach, sporadycznego trzasku 
komunikatora. Kombinezon ograniczał zna-cząco zasięg słuchu, docierał do mnie praktycznie 
tylko chrzęst deptanego piasku. 
     Ruszyliśmy rzędem w stronę plaży. Wszyscy prócz Aemosa mieli przy sobie broń.
     Zbiornik faktycznie wyglądał na morze. Zielona woda pieniła się bijąc falami w plażę.
 - Płynny amoniak – oświadczył Aemos głosem zniekształconym przez ra-diokomunikator.
     Odnosiłem wrażenie czegoś dziwnego w oglądanym właśnie pejzażu.
 - Widzisz to ? – zapytał savant.

 - Co ? 
 - Fale biegną od strony brzegu.
     Rozszerzyłem ze zdumienia oczy. Faktycznie. Było to tak oczywiste, że z miejsca 
przegapiłem to niezwykłe zjawisko. Gęsta ciecz nie uderzała w plażę, ona zdawała się 
wyłaniać z piasku pośród rozbryzgów białej piany i biec falami w głąb bezkresnego morza.
     Było to przerażające, niespotykane, nieakceptowalne. Moja pewność sie-bie zachwiała się 
nagle w posadach. Miałem ochotę zedrzeć z siebie budzą-cy klaustrofobię skafander i 
wykrzyczeć w niebo sprzeciw. I pewnie bym to zrobił, gdyby nie czerwona lampka paląca się 
na miniaturowym czytniku zawartości powietrza przymocowanym do lewego rękawa 
skafandra. 
     Co takiego opowiedział mi kiedyś Maxilla ? Że saruthi dręczyli człon-ków załogi 
Prometheana ? Nie sądziłem, by ten nienaturalny ruch morza był dziełem obcych, jakże 
bowiem mogli dokonać takiej rzeczy – domyślałem się jednak ogromu niepokoju i 
dezorientacji budzonej tym widokiem w umysłach przestraszonych ludzi. 
     Fischig i Betancore dotarli do pierwszej bramy. Patrząc w ich stronę objąłem po raz 
pierwszy wyobraźnią monumentalne rozmiary budowli. Obaj mężczyźni wyglądali na jej 
niesymetrycznym tle jak karły. Kolejna brama znajdowała się jakieś trzysta metrów za 
pierwszą, wszystkie pozostałe dzielił między sobą zbliżony dystans. Z miejsca, w którym 
stałem mogłem stwierdzić, że każda brama była na swój sposób unikalna pod względem 
długości boków i stopnia rozwarcia kątów tworzących obręcz, wszystkie jednak miały 
identyczne rozmiary i proporcje.
     Bequin klęczała na plaży rozgarniając rękawicami piasek. Wiedziona ko-biecą intuicją 
odkryła najbardziej frapującą niespodziankę.
     Kilka centymetrów pod powierzchnią piasku znajdowała się warstwa płytek. Ściśle 
przylegających do siebie płytek o nieregularnych kształtach, identycznych jak te widziane 
przez nas w North Qualm. Również tutaj anonimowy budowniczy ułożył je w niezrozumiały 
dla ludzkiego umysłu sposób pomimo niesymetrycznych kształtów. 
     Im więcej płytek dziewczyna odkopywała, tym bardziej gorączkowo grzebała w piasku.
 - Przestań – powiedziałem – Dla naszego własnego dobra nie próbuj sprawdzać, czy cała 
plaża jest wyłożona płytami.
 - Czy to wszystko... czy to może być sztucznym tworem ? – zapytała.
 - Wykluczone – odparł Aemos – Prawdopodobnie płytki i bramy są pozo-stałością po jakiejś 
starej budowli, dawno temu porzuconej, później pewnie wielokrotnie zalewanej i przysypanej 
piaskiem z powodu... z powodu...
     W głosie savanta nie było śladu przekonania.
     Podszedłem do Fischiga i Betancore, stanąłem przy nich zadzierając gło-wę i mierząc 
wzrokiem bramę. Obręcz wykonano z tego samego niezna-nego nam metalu, który mieliśmy 
okazję zobaczyć na Damasku.

140

 - Co teraz zrobimy ? – zapytał Fischig.
 - Nie lubię oczywistych stwierdzeń – powiedział Aemos – ale ostatnim ra-zem podróż przez 
takie obręcze doprowadziła Essene do tej przystani. Czy możemy przyjąć założenie, iż tutaj 
budowle te spełniają taką samą rolę ?
     Wkroczyłem w cień rzucany przez masywną metalową konstukcję.
 - Chodźcie – powiedziałem.

*  *  *  *  *

     Maszerowaliśmy przez czas, który wstępnie oszacowałem na jakieś dwadzieścia minut. 
Przypuszczalnie. Wszystkie przenośne chronometry stały w miejscu. Po kilku pierwszych 
minutach marszu pochwyciłem słu-chem odległy, powtarzający się dźwięk: rytmiczny, 
balansujący na krawędzi ludzkiego zmysłu słuchu huk przywodzący na myśl echo grzmotu, 
dobie-gający gdzieś znad morza. Takie przynajmniej odnosiłem wrażenie. Dźwięk powtarzał 
się co minutę. Dzieliły go długie odstępy ciszy i za każdym razem, gdy nabieraliśmy już 
przekonania, że usłyszeliśmy go ostatni raz, dobiegał nas ponownie. Wyczuwaliśmy go 
podświadomie nawet po wyłą-czeniu zewnętrznych mikrofonów.
 - Słyszysz to ? – otworzyłem kanał komunikacyjny do Maxilli.
     W głośniku rozległa się seria suchych trzasków, nie padła jednak natych-miastowa 
odpowiedź. Kiedy już na dobre zaniepokoiłem się tym milcze-niem, wzmacniacz 
eksplodował dźwiękiem. Usłyszałem głos Maxilli.
 - ...jak każesz, Gregorze, ale to nie będzie łatwe. Powtórz ponownie... co takiego mówiłeś o 
Fischigu ?
 - Maxilla ! Zgłoś się ! – wrzasnąłem, lecz mój krzyk zlał się w jedno z głosem wciąż 
mówiącego kapitana. On wcale mi nie odpowiadał, odbiera-łem jedynie radiowy przekaz. 
Poczułem lodowaty dreszcz strachu.
     Komunikator wypełniły statyczne trzaski.
 - Powiedz Alizebeth, że się z nią zgadzam ! Ha !
     Połączenie zostało zerwane. 
     Spojrzałem na towarzyszy. Ich ledwie widoczne pod brązowymi przyłbi-cami twarze były 
blade i przestraszone.

 - Co... co to takiego było ? – wymamrotałem zdezorientowany.

 - Echo ? – wyszeptał Aemos – Jakiś fragment radiowej transmisji odbity wskutek 
magnetycznych anomalii i...
 - Nigdy nie prowadziliśmy takiej rozmowy !
     Kolejny stłumiony grzmot przetoczył się ponad piaszczystym wybrze-żem.

*  *  *  *  *

     Po czasie, który w myślach oszacowałem właśnie na dwadzieścia minut, cała grupa 
przeszła pod ostatnią w ciągu konstrukcji bramą. Zatrzymaliśmy się niepewni dalszych 
działań. Kraina zaczynała zmieniać swój wygląd, pustynia przechodziła z wolna w pagórki i 
niskie wzgórza. Wokół zrobiło się mroczniej, bardziej odstręczająco. Szmaragdowa poświata 
osłabła, a ciemnozielone światło zlewało się z pasem czerni wiszącym nad położo-nymi w 
głębi krajobrazu górami.
 - Ale... było ich więcej w rzędzie ! – zawołał nagle Fischig – Więcej bram !
     Miał rację. Cały ciąg obręczy zniknął bez śladu, kiedy przeszliśmy przez ostatnią. 
Cofnąłem się pośpiesznie w tył mając nadzieję, że po przekro-czeniu niewidzialnej teraz 
bramy wszystkie metalowe budowle pojawią się ponownie przed naszymi oczami. Nic 
takiego się nie stało. Rytmiczny grzmot nie ustawał.

141

     Ruszyliśmy w stronę wzgórz. W komunikatorach przybrały na sile sta-tyczne trzaski i 
piski zakłóceń.
 - Transmisje – oświadczył Lowink kręcąc przez chwilę podziałką swego urządzenia – Nie 
mogę namierzyć czystego pasma, ale i tak są kodowane. Szyfr wojskowy. Sygnały 
wychodzące i przychodzące.
     Nasi uciekinierzy.
 - Patrzcie ! – syknął Betancore oglądając się przez ramię za siebie. Ponad plażą, tuż pod 
chmurami, wisiały nieruchomo w powietrzu trzy ciemne kształty. Dwie imperialne fregaty i 
stary frachtowiec o niestandardowym wyglądzie. 
 - Jak mogliśmy ich przeoczyć podchodząc do lądowania ?
 - Nie wiem, Midasie. Niczego już nie jestem pewien.
     Odwracając się w stronę reszty zespołu dostrzegłem Aemosa odpinają-cego zaczepy 
hełmu.
 - Aemos !
 - Uspokój się – powiedział savant odkrywając swą starczą łysą czaszkę. Wystawiając na 
zewnątrz obramowaną wysokim kołnierzem skafandra głowę analityk przypominał mi żółwia 
wyciągającego pomarszczony nos ze skorupy. Podniósł swą lewą rękę i pokazał mi czytnik 
składu atmosfery. Świeciła na nim zielona lampka.
 - Perfekcyjne dla ludzi powietrze – powiedział – Trochę zimne i sterylne, ale poza tym 
perfekcyjne.
     Wszyscy odpięliśmy zatrzaski własnych hełmów zdejmując je pośpiesz-nie z głów. 
Chłodne powietrze szczypało nieco skórę, ale nie zważałem na to szczęśliwy z powodu 
odzyskania większego pola widzenia. W powietrzu nie sposób było wychwycić żadnego 
specyficznego zapachu, nawet odoru amoniaku.
     Pomogliśmy sobie nawzajem zamocować hełmy na uchwytach przycze-pionych do 
ramion. Dźwięk grzmotu był teraz cichszy i bardziej stłumiony – najwyraźniej ciasna 
przestrzeń wewnątrz hełmów wzmacniała go poprzez rezonans. Słyszeliśmy wzajemnie swe 
kroki i oddechy, szum oceanu. Wciągnąłem w nozdrza zapach perfum Bequin. Podziałał na 
mnie w bardzo odprężający sposób.
     Poprowadziłem grupę w głąb krainy wspinając się ostrożnie na pierwsze stoki wzgórz. 
Teraz, uwolniony już od niewygodnego hełmu, pojąłem, że czas naszego marszu przez 
wydmy nie był uzależniony wyłącznie od nieporęcznych skafandrów. Z trudem potrafiłem 
określić jakikolwiek mie-rzony okiem dystans. Wciąż czułem się zdezorientowany i 
niespokojny. To miejsce miało w sobie dziwaczną odpychającą aurę.

*  *  *  *  *

     Wpadliśmy na nich znienacka, jedynym ostrzeżeniem był nagły wybuch aktywności 
komunikatorów. Wszystkie odbiorniki zaczęły pracować jedno-cześnie.
 - Biegiem ! Szybciej ! Segment drugi !
 - Gdzie jesteście ? Gdzie jesteście ?
 - Ubezpieczenie lewej flanki ! To jest rozkaz ! Ubezpieczyć lewą flankę !
 - Są za mną ! Są za mną i...
     Przenikliwy radiowy szum.
     Z przodu, na stromych zboczach górskiego pasma, pojawili się zbiegają-cy w dół 
wzniesienia żołnierze. Imperialni gwardziści w złotoczerwonych pancerzach osobistych. 
Gudruniccy strzelcy.
 - Kryć się ! – poleciłem i wszyscy padliśmy na brzuchy chowając się za grzbietem jednego z 
pagórków. Szczęknęła odbezpieczana broń.

142

grzbietem jednego z pagórków. Szczęknęła odbezpieczana broń.
     Żołnierzy było sześćdziesięciu, może nieco więcej. Biegli w chaotyczny sposób, 
pozbawiony jakiegokolwiek porządku. Uciekali. Jakiś oficer w ich szeregach wymachiwał 
rękami i wołał coś głośno, ale był otwarcie ignoro-wany. Wielu gubiło po drodze hełmy i 
karabiny, potykało się i przewracało na kamieniach. 
     Chwilę później na szczycie pasma pojawili się ich prześladowcy. Trzy czarne opancerzone 
ślizgacze w barwach oddziałów bezpieczeństwa mary-narki wystrzeliły zza wzniesienia, a w 
ślad za nimi pojawiło się trzydziestu komandosów w charakterystycznych czarnych 
pancerzach osobistych. Szli w zdyscyplinowanej formacji, beznamiętnie strzelając z ciężkich 
laserów w plecy uciekających żołnierzy. Ślizgacze zanurkowały lekko otwierając ogień z 
pokładowych karabinów maszynowych. W powietrzu rozprysły się kawałki skał i rozdarta 
pociskami ludzka tkanka. Sekundę później wszystkie trzy maszyny przeleciały nad naszymi 
głowami tak nisko, że mógłbym chyba sięgnąć ich brzuchów wyciągniętą dłonią. Pomknęły w 
stronę morza nabierając wysokości i zawracając w celu wykonania kolejnego podejścia.
     Niektórzy Gudrunici odpowiedzieli ogniem i jeden z komandosów upadł na plecy znikając 
za grzbietem wzgórza. Lecz w rozpaczliwie stawianym oporze nie było żadnej koordynacji 
działań.
 - Co za piekło ! Dalej się chowamy ? – wysyczała przez zęby Bequin.
 - Lada moment do nas dojdą – zauważył Fischig otwierając zamek swego karabinu i 
poprawiając amunicyjną taśmę.
     Rozgrywające się na mych oczach sceny były przerażające, a ja sam od czasu incydentu na 
Essene żywiłem głęboki uraz do noszących czarne ubiory komandosów.
     Wciąż się wahałem...
     Wyjąłem z kabury swój ciężki automat i podałem go Aemosowi. Potem odczepiłem od 
plecaka przytroczony do niego laserowy karabin. Bequin trzymała już w rękach dwa swoje 
pistolety. Lowink miał drugi karabin, a Midas glaviański sztucer igłowy.
 - Uważajcie na gwardzistów – poleciłem – Zrób, co w twoich siłach, Aemos. Midas, 
ślizgacze się do nas zbliżają.
     Poczołgaliśmy się kawałek do przodu i zaczęliśmy strzelać. Karabin maszynowy Fischiga 
przestębnował grzbiet zajętego przez komandosów wzgórza, po czym ściął ciężkimi 
pociskami trzech z nich. Broń Lowinka zaczęła trzaskać rytmicznie, dołączył do niej huk 
wystrzałów z pistoletu Aemosa.
     Bequin wyczyniała istne cuda. Na ćwiczenia z bronią palną poświęciła spory wycinek 
trzydziestotygodniowej podróży, a Betancore nie szczędził wysiłków doskonaląc jej 
strzeleckie umiejętności. Trzymając w każdej dłoni laserowy pistolet wykrzyczała jakiś 
niezrozumiały okrzyk bitewny i wypaliła z obu luf zabijając na miejscu dwóch zaskoczonych 
komandosów.
     Żołnierze oddziałów bezpieczeństwa przerwali swój morderczy marsz pojmując, że 
sytuacja uległa znienacka poważnej zmianie. Rozproszeni Gudrunici przypadli na chwilę do 
ziemi, część z nich poszła w ślady oficera i zaczęła razić strzałami ze swej broni grzbiet 
wzgórza. Na to właśnie w głę-bi ducha liczyłem. Moja grupa nie mogła samotnie stawić czoła 
tak dużemu oddziałowi komandosów. Od początku zakładałem, że nasza nieoczekiwana 
interwencja podniesie morale gwardzistów.
     Wciąż jednak spora ich część kontynuowała paniczną ucieczkę.
     Wściekła wymiana ognia rozpaliła światłem przestrzeń pomiędzy grzbie-tem wzgórza 
zajętego przez żołnierzy służb bezpieczeństwa, a jego pod-stawą, u której leżeli na brzuchach 
gudruniccy gwardziści. Lowink, Fis-chig, Aemos i Bequin poderwali się na nogi i zaczęli biec 
w kierunku żołnierzy Gwardii strzelając w ruchu z bioder. 
     Ślizgacze spadły na pole walki siejąc na wszystkie strony strumieniami pocisków.

143

     Betancore przypadł na jedno kolano, przyłożył do ramienia swój sztucer i pociągnął za 
spust. Rzadko spotykana broń o długiej inkrustowanej lufie wydała z siebie przeciągły szczęk. 
Seria nabojów o wybuchowych szpicach przebiła spód jednego z nadlatujących ślizgaczy. 
Ciężka maszyna eksplodo-wała w powietrzu.
     Płonące metalowe szczątki posypały się gradem na skaliste pagórki.
     Pochwyciłem w celownik drugi ślizgacz. Maszyna weszła w ciasny skręt zawracając w 
kieunku naszych pozycji, toteż jej pilot musiał zredukować prędkość pojazdu. Wystrzeliwane 
z mojej broni wiązki energii mijały cel w locie lub gasły nieszkodliwie na jego opancerzonym 
kadłubie. Podwieszone pod kabiną pilota działko zaczęło pluć ogniem wyrywając w ziemi 
ścieg obłoczków pędzących prosto na mnie. W tym samym momencie przestrze-liłem hełm 
pilota pośrodku przyłbicy.
     Nie przerywając ognia ślizgacz załamał gwałtownie lot i uderzył w zie-mię jakieś 
pięćdziesiąt metrów za moimi plecami. Odbił się od skał z hu-kiem dartego metalu, poleciał 
łukiem w niebo i runął prosto w przybrzeżne fale, wzbijając w górę fontannę szmaragdowej 
cieczy.
     Trzeci ślizgacz przemknął nad zagłębieniem terenu uśmiercając ogniem z bro broni 
pokładowej sześciu próbujących przed nim uciec gwardzistów. Midas nie odrywał swego 
sztucera od ramienia. Strzelił raz w chwili, gdy pojazd śmigał nad naszymi głowami, ale 
chybił. Wypalił ponownie, tym razem tra-fiając gdzieś w okolice sekcji napędowej ślizgacza.
     Maszyna poleciała prosto przed siebie. Nad plażę. Nad morze. Nie mia-łem pojęcia, co 
właściwie ugodził pocisk Midasa: pilota czy może układ sterowniczy. Ślizgacz odleciał w 
stronę stykającego się z morzem widno-kręgu i po chwili zniknął z naszych oczu.
     Parliśmy w górę wzniesienia, mając po obu stronach Gudrunitów. Żoł-nierze byli brudni i 
obdarci, żaden z nich nie miał więcej niż dwadzieścia pięć lat. Widząc zarówno nas jak i 
efekty naszej kanonady gwardziści zaczę-li krzyczeć radośnie, być może uważając, iż 
jesteśmy częścią większej grupy ratunkowej.
     U szczytu wzniesienia walczyło zaciekle kilku ostatnich komandosów. Fischig rzucił się w 
górę stoku strzelając ogniem ciągłym, tuż za nim biegł tuzin żołnierzy żądnych rozprawy ze 
swymi niedawnymi dręczycielami.
     Walka trwała jeszcze dwie minuty. Fischig stracił dwóch nowych pod-opiecznych, ale nie 
pozwolił ujść z życiem żadnemu członkowi służb bez-pieczeństwa marynarki. Wymiar 
sprawiedliwości pozbawił naszą armię wyśmienitego oficera liniowego, przyznałem w 
myślach z uznaniem.
     Odszukałem gudrunickiego oficera pośród siadających wprost na ziemi gwardzistów. 
Wszyscy byli śmiertelnie wyczerpani. Niektórzy płakali, ża-den zaś nie próbował ukrywać 
lęku. Kłęby dymu wciąż unosiły się na po-bojowisku tkwiąc w miejscu z powodu całkowicie 
bezwietrznej pogody.
     Dowódca grupy, mężczyzna w randze sierżanta, nie był wcale starszy od reszty żołnierzy. 
Próbował najwyraźniej zapuścić brodę, ale na razie efekty tego zabiegu były mizerne. 
Zasalutował mi, zanim jeszcze zdążyłem wyjąć swoją odznakę. Widząc ją runął na kolana.
 - Wstań natychmiast.
     Usłuchał bez wahania.
 - Inkwizytor Eisenhorn. Kim jesteś ?
 - Sierżant Enil Jeruss, drugi batalion, Pięćdziesiąty gudrunickich strzelców. Sir, czy flota jest 
już tutaj ? Czy nas odnaleźli ?
     Uniosłem dłoń przerywając potok jego pytań.
 - Zapoznaj mnie z przebiegiem wydarzeń, szybko i zwięźle.
 - Nie chcieliśmy brać w tym udziału. Zaokrętowano nas na fregatę Exalted i kazano czekać 
na odlot z systemu. Kiedy opuściliśmy wysoką orbitę Gud-run, kapitan poinformował 

144

wszystkich, że planeta została zajęta przez nie-przyjaciela i musimy natychmiast zmienić 
lokację.
 - Kapitan ?
 - Kapitan Estrum, sir.
 - Co było potem ?
 - Trzydzieści tygodni w tranzycie do tego miejsca. W momencie przylotu do tego systemu 
podejrzewaliśmy już, że coś jest nie tak. Zaczęły się protes-ty i żądania wyjaśnienia całej 
sytuacji. Dowództwo uznało nasze wystąpie-nia za bunt, kilkanaście osób zostało 
rozstrzelanych. Mieliśmy wykonać roz-kazy albo zginąć.
 - Niewielki wybór.
     Potrząsnął z goryczą głową.
 - Owszem, sir. Dlatego właśnie próbowałem wyciągnąć stąd swoich ludzi. Uciekliśmy krótko 
po dotarciu na miejsce, kiedy tamci byli zajęci. Poszli za nami jak na polowanie. 
 - Gdzie was zaprowadzono ?
     Wskazał ręką za siebie, w głąb wzgórz.
 - W ciemność – powiedział.
 - Opowiedz mi, co tam widziałeś – poleciłem.

Rozdział XIX

Raport Jerussa.
Na płaskowyżu.
Prawdziwa sprawa.

     - Nie wiem nawet, na jakim jesteśmy świecie – powiedział sierżant Je-russ – Nic nie 
chcieli nam powiedzieć. Ale lot tutaj był ciężki, za to mogę ręczyć.
 - O ile mi wiadomo, system ten nie ma żadnej oficjalnej nazwy. Mów dalej.
 - Wysłano nas z pokładu fregaty na plażę w charakterze eskorty dla grupy dowódców 
ekspedycji. 
 - Jak silnej eskorty ?
 - Ponad stu żołnierzy oddziałów bezpieczeństwa marynarki i jakieś trzy set-ki gwardzistów.
 - Pojazdy ?
 - Ślizgacze antygrawitacyjne i dwa ciężkie transportery opancerzone do przewozu ładunku i 
osób kierujących całą akcją.
 - Co o nich wiesz ?
 - Na temat ładunku nic – wzruszył ramionami – W skład grupy wchodzą kapitan Estrum i 
lord Glaw, bardzo znany dostojnik z mojej macierzystej planety.
 - Znam go. Kto jeszcze ?
 - Jacyś obcy ludzie: gwiezdny kupiec, kapłan Eklezjarchii oraz wielki prze-rażający 
wojownik, którego pozostali cały czas starali się trzymać z dala od naszych żołnierzy.
     Mandragore, nie miałem w tym względzie żadnych złudzeń. Oraz Dazzo i Locke. Rdzeń 
grupy spiskowców.
 - Co było potem ?
     Jeruss wskazał dłonią mroczne stoki wyższych partii wzgórz.
 - Udaliśmy się w głąb tej krainy. Na mój rozum dowódcy doskonale wie-dzieli, gdzie mają 
się kierować. Otoczenie zmieniało się w trakcie podróży, robiło się cieplej i ciemniej. I trudno 
było oszacować drogę, jakby...
 - Jakby ?

145

 - Nie potrafiliśmy określić pokonanego dystansu. Czasami poruszaliśmy się tak wolno jakby 
droga wiodła przez roztopiony wosk, czasami musieliśmy siłą zwalniać krok. Niektórzy 
ludzie wpadali w panikę. Znaleźliśmy poly-gony, takie same jak te na plaży.
     Mianem polygonów określił bez wątpienia niesymetryczne bramy.
 - Były ich tam całe rzędy, ciągnące się w głąb gór. Wszystkie tak dziwacz-ne w swej 
budowie, że głowa bolała od samego na nie patrzenia. Odnosiłem wrażenie, że zmieniają swe 
kształty w trakcie upływu czasu.
 - Co rozumiesz pod pojęciem „dziwaczne” ?
 - Sir, nie uczęszczałem do szkoły oficerskiej, ale jestem wykształconym człowiekiem i znam 
podstawowe zasady geometrii. Suma kątów w bramach się nie zgadzała, ale przecież 
wszystkie tam stały, prawda ? 
     Zdjęty zimnym lękiem wspomniałem słowa Maxilli mówiące o dziwnych kątach oraz 
oglądaną wielokrotnie kamienną tablicę wywiezioną z Damas-ku.
 - Poszliśmy wzdłuż takiego traktu, przechodząc od czasu do czasu przez polygony. Kapłan 
Eklezjarchii i wolny kupiec zdawali się znać drogę. Był z nimi jeszcze jeden człowiek, 
przypominający inżyniera.
 - Szczupła budowa ciała ? Niebieskie oczy ?
 - Tak.
 - Nazywa się Malahite. Czy ten człowiek brał udział w wytyczaniu trasy waszej podróży ?
 - Owszem, pozostali kilkakrotnie coś z nim konsultowali. W końcu dotarliś-my do 
płaskowyżu. Wielka wyżyna, szeroka, obramowana ostrymi zbocza-mi gór... sztuczna. Cały 
płaskowyż okazał się wyłożony metalowymi płyt-kami, które... – spróbował gestami rąk 
nakreślić w powietrzu ich kształt, ale zaraz poddał się z dreszczem niepokoju i zmieszania.
 - Dalsze polygony przeczące prawom matematyki ?
     Sierżant roześmiał się krótko, nerwowo.
 - Tak. Płaskowyż jest naprawdę rozległy. Czekaliśmy tam przez długi czas, żołnierze na 
obrzeżach, przywódcy i pojazdy pośrodku. 
 - Co potem ?
 - Czekaliśmy tam chyba całe godziny, chociaż nie sposób tego potwierdzić, bo wszystkie 
chronometry się zawiesiły. Potem zaczęła się kłótnia. Lord Glaw posprzeczał się z 
pozostałymi cywilami. Uznałem to za szansę, kaza-łem przygotować się ludziom. Było nas 
prawie dziewięćdziesięciu, goto-wych przy najbliższej sposobności dać nogę. Wszyscy 
pozostali gapili się na kłótnię. Wielki wojownik... zmiłuj się, boski Imperatorze... on zaczął 
krzy-czeć na resztę grupy. Myślę, że to właśnie jego głos przełamał nasze waha-nie. 
Odskakiwaliśmy po dwóch, trzech jednocześnie, z tylnych szeregów, w dół

płaskowyżu i dalej przed siebie, drogą powrotną na plażę. 

 - A oni odkryli waszą ucieczkę.
 - W końcu tak. I ruszyli za nami, na polowanie. Resztę już pan zna.
     Odczekałem kilka chwil dając sierżantowi czas na otrząśnięcie się z przy-krych 
wspomnień, potem zwołałem gwardzistów nakazując im podejść bli-żej. Przy życiu pozostało 
około trzydziestu sprawnych fizycznie strzelców, dalszych kilku było rannych. Wszyscy 
sprawiali wrażenie śmiertelnie prze-rażonych. Aemos natychmiast zajął się opatrywaniem 
rannych.
     Chrząknąłem znacząco i przemówiłem do obserwującej mnie w milcze-niu publiki.
 - Sprzeciwiając się swym oficerom i przywódcom okazaliście lojalność wo-bec Imperatora. 
Ludzie odpowiedzialni za wasz pobyt w tym miejscu są heretykami, a ich misja ma charakter 
kryminalny. Przybyłem tutaj, by ich powstrzymać. Nie mogę zagwarantować bezpieczeństwa 
nikomu, kto zde-cyduje się mi pomóc, ale potraktuję każdą taką inicjatywę jako gest poświę-
cenia dla Złotego Tronu. Imperator potrzebuje waszej pomocy, tutaj, teraz. Jeśli prawdziwe 
były przysięgi lojalności składane przez was dniu zaciągu do Gwardii, nie będziecie się 

146

wahali przed podjęciem właściwej decyzji. Nie istnieje ważniejsza bitwa, w której 
moglibyście poświęcić swe życia.
     Dzikie przestraszone twarze patrzyły na mnie rozszerzonymi oczami. Przez grupę 
przebiegł zdławiony pomruk aprobaty, ale świadom byłem fak-tu, że stoję przed 
niedoświadczonymi młodymi ludźmi, rzuconymi znienac-ka i wbrew swej woli w otchłań 
szaleństwa.
 - Umocnijcie się w duchu i wiedzcie, że Imperator jest z wami. Nie prze-sadzę, jeśli powiem, 
że przyszłość leży w naszych rękach.
     Kolejny pomruk aprobaty. Ci ludzie nie byli tchórzami, potrzebowali jedynie zachęty i 
celu, dla którego gotowi byliby przelać krew.
     Szepnąłem przez ramię do Fischiga. Oficer śledczy postąpił krok do przodu i czystym 
głosem zaczął śpiewać Imperialne Credo oraz Psalm Po-słuszeństwa, pieśni doskonale znane 
każdemu dziecku w Imperium. Gud-runici podjęli ochoczo słowa. Ten prosty zabieg 
najwyraźniej silnie wzmoc-nił morale gwardzistów. 
     Dudniący dźwięk wciąż przebiegał ponad plażą.
     Z pomocą Betancore pozbierałem broń i ekwipunek zabitych. Zgroma-dziliśmy 
dostatecznie dużo broni, by każdy członek oddziału miał zwykły lub ciężki laser. Zdołałem 
także złożyć z różnych części ubiorów trzy komp-letne i nienaruszone pancerze osobiste służb 
bezpieczeństwa marynarki. 
     Zdjąłem swój niewygodny skafander próżniowy i założyłem w jego miejsce lśniący czarny 
pancerz. Midas próbował zrobić to samo, ale okazał się zbyt szczupły, by wiarygodnie 
wyglądać w tym stroju. Wszyscy koman-dosi byli rosłymi mężczyznami.
     Wbiliśmy w pancerz Fischiga, a nie chcąc zmarnować trzeciego komp-letu wybrałem 
spośród Gudrunitów mocno zbudowanego kaprala o nazwis-ku Twane.
 - Jaki jest gudrunicki kanał dowodzenia ? – zapytałem Jerussa ustawiając parametry pracy 
komunikatora wbudowanego w hełm.
 - Beta phi beta.
 - Spośród gwardzistów znajdujących się na płaskowyżu, ilu może stanąć po naszej stronie ?
 - Wszyscy Gudrunici, tak mi się przynajmniej wydaje. Z całą pewnością jednostka sierżanta 
Creddona.
 - Twoim zadaniem będzie przeciągnięcie ich do nas po rozpoczęciu akcji. Dam ci w 
odpowiednim czasie sygnał.
     Skinął potakująco głową.
     Zostawiliśmy rannych zatroszczywszy się uprzednio o względną ich wygodę, po czym cała 
grupa ruszyła w głąb mrocznych gór.

*  *  *  *  *

     Zgodnie z zapowiedzią Jerussa wkrótce zrobiło się gorąco i ciemno. Obcisły czarny 
pancerz komandosów miał wbudowany system chłodzenia, ale niewiele to pomagało. 
Dokuczała nam także nienaturalna aura tego miejsca. Dziwnie się podróżowało musząc w 
niektórych miejscach przyśpie-szać niemal do biegu, aby utrzymać zwykłe marszowe tempo. 
     Dotarliśmy do pierwszej bramy. Jeruss objął prowadzenie, chociaż na dobrą sprawę 
mogliśmy pójść przodem sami, bo w rdzawej ziemi głęboko odcisnęły się koleiny ciężkich 
pojazdów i ślady ludzkich butów. 
     Droga wiodła przez skupisko stromych wzgórz, ponurych i nieprzyjaz-nych. W zasięgu 
naszego wzroku biegło wiele rzędów bram, niektóre z nich wyraźnie niszczały i rozsypywały 
się powoli. Szybko straciłem orientację w terenie. Często odnosiłem wrażenie, że 
przechodząc przez jedną obręcz wychodziliśmy w zupełnie innym rzędzie bram. Ślady 
konwoju były wy-raźne i czytelne, ale zdawały się kluczyć w miejscu w chaotyczny sposób. 

147

Same bramy też budziły niepokój obserwatorów, gdyż zgodnie ze słowami Jerussa przeczyły 
swym kształtem prawom geometrii.
 - Myślę – powiedział do mnie cicho idący z boku Aemos – że ten brak symetrii
symetrii występuje w każdej dziedzinie i każdym wymiarze.
 - Co masz na myśli ?
 - W trzech widzialnych wymiarach oraz w czwartym: czasie. Wszystko ulega 
zniekształceniu. Być może jest to jakiś efekt uboczny, być może roz-myślnie zaprojektowana 
forma psychicznego dręczenia ludzi, a może... nie wiem. To dlatego wszystko tutaj jest takie 
dziwne i nie dające się zaakcep-tować przez ludzki umysł.

*  *  *  *  *

     Dotarliśmy w końcu do miejsca, które Jeruss nazywał płaskowyżem. Była to idealnie 
gładka górska wyżyna mająca blisko kilometr długości i szerokości, pieczołowicie wyłożona 
niesymetrycznymi metalowymi płytka-mi drwiącymi niemo z ludzkich praw 
matematycznych. Wszędzie wokół wystrzeliwały w niebo ostre szczyty i brązowe grzbiety 
przeskoków. Niebo było ciemne i mógłbym przysiąc, że dostrzegałem na nim blask gwiazd.
     Po naszej stronie płaskowyżu kilkuset żołnierzy siedziało na ziemi w luźny półokręgu, 
czekając na coś nerwowo. Wyczuwałem doskonale napię-cie tych ludzi. Ponad połowę tłumu 
tworzyli Gudrunici, reszta składała się z komandosów marynarki. Mniejsze grupy 
wojskowych stały w zdyscyplino-wanych szeregach nieco bliżej środka płaskowyżu, 
ubezpieczając dwa ciężkie transportery kołowe i dwa puste zaparkowane na ziemi ślizgacze. 
Na płytkach wznosiła się piramida złożona z wyładowanych skrzynek pełnych kamiennych 
tablic.
     Po przeciwnej stronie płaskowyżu rząd bram biegł w ciemność górskich wąwozów.
     Ukryliśmy się wśród skał oczekując dalszego rozwoju sytuacji.

*  *  *  *  *

     Po dłuższym okresie wyczekiwania na drugim krańcu wyżyny dostrzeg-łem jakiś ruch. 
Jakieś postacie wyszły przez bramę. Nawet z tej odległości rozpoznałem bez trudu 
charakterystyczne sylwetki Dazzo i Malahite oraz czterech towarzyszących im żołnierzy 
służb bezpieczeństwa. Wszyscy szli żwawym krokiem machając rękami w stronę 
transporterów. Wszędzie wo-kół wojskowi podrywali się na nogi z pełnym niepokoju 
ożywieniem.
     W bramie pojawiły się inne kształty. W pierwszej chwili nie można było o nich nic 
konkretnego powiedzieć: szare, połyskliwe kształty w niczym nie przypominające ludzkiej 
postaci i poruszające się w pozornie niemożliwy do skopiowania sposób.
     Odpiąłem od pasa swą lornetę, starannie ustawiłem pokrętła.
     I po raz pierwszy w życiu ujrzałem saruthi.
     Było ich dziewięć, a przynajmniej tyle zliczyłem. Przywiodły mi na myśl pająki, ale takie 
porównanie na dłuższą metę było zbyt ogólnikowe i nie-wystarczające. Z ich opasłych 
szarych cielsk wyrastało pięć kończyn o tak rozmieszczonych stawach, że główne kolana tych 
istot znajdowały się po-wyżej korpusu. Nie dostrzegałem żadnej symetrii w kształcie nóg, ani 
sposobie poruszania się obcych. Stawiane przez nich kroki sprawiały wra-żenie całkowicie 
chaotycznych i pozbawionych sensu, od samego na nie patrzenia zaczynała boleć głowa. 
Każda kończyna wspierała się na wyko-nanym z lśniącego srebra długim szpicu trzymanym 
przez palce saruthi, dzięki czemu stwory unosiły się dodatkowy metr ponad powierzchnią 
ziemi. Metalowe końcówki szpiców uderzały z głośnym trzaskiem w płytki, słyszanym przeze 
mnie pomimo dzielącego nas dystansu. Głowy obcych były obłe, wznosiły się na mięsistych 

148

giętkich szyjach. Podłużne czaszki nie posiadały żadnych gałek ocznych ani jam gębowych, 
chociaż dostrzegałem w kilku miejscach okolone wibrysami otwory, prawdopodobnie 
nozdrza. Rozmieszczenie tych otworów było równie niesymetryczne jak w przypadku innych 
kształtów obcych, a same głowy wyrastały na skraju korpusu, nie zaś pośrodku.
     Były to odrażające, brzydkie potwory. Każda kreatura dwukrotnie prze-wyższała 
wzrostem człowieka: masywna bryła błyszczącego szarego mięsa.
     Krzyki i westchnienia szoku przebiegły falą przez zgromadzonych na płaskowyżu 
żołnierzy. Kilkunastu z nich nie wytrzymało tego potwornego widoku – odwrócili się i uciekli 
w góry, drąc z głowy włosy i zawodząc sza-leńczo.
     Dziewięć saruthi z klekotem nóg wydostało się spod bramy i ruszyło na środek wyżyny, 
tworząc półokrąg przed Dazzo i Malahite. Oberon Glaw, Gorgone Locke, Estrum i 
Mandragore wysiedli z transporterów podchodząc pośpiesznie do swych towarzyszy.
     Muszę wyznać szczerze, że byłem w tym momencie równie przerażony, co moi 
współpracownicy. Ujrzałem na własne oczy bluźnierstwo wobec praw natury, co jako 
purytaninem mocno mną wstrząsnęło. Lecz teraz muszę przyznać obiektywnie, że saruthi byli 
też budzącymi respekt stwora-mi, niemalże na swój sposób majestatycznymi.
     Moje przerażenie zrodziło się w zdezorientowanej nienaturalnym otocze-   aa

niem świadomości. Podobnie jak w przypadku badanego przez nas podziem-nego 

świata, sami obcy byli tak odmienni, że ludzki umysł nie potrafił się z ich kształtami 
pogodzić. Każda wygięta kończyna, każda obła głowa skry-wała w sobie jakąś chorą aurę. 
Nigdy dotąd nie wiedziałem, jak istotny na mnie wpływ miało poczucie symetrii i jak 
destruktywnie wpływał na moją psychikę jej rażący brak. To były potwornie zdeformowane 
istoty, całko-wicie pozbawione jakiegokolwiek śladu gracji, czy chociaż jednego elemen-tu 
mogącego zaspokoić estetyczne zmysły człowieka. Ciała obcych samą swą formą zdawały się 
przeczyć logice.
     Strach zdjął mnie do szpiku kości. Potoczyłem wzrokiem po twarzach towarzyszy i 
ujrzałem lęk w ich oczach – lęk, niedowierzanie, wstręt.
     Aemos uratował moje życie i zdrowy rozum. On i tylko on jeden stał niczym urzeczony 
wpatrując się w saruthi z charakterystycznym uśmiesz-kiem zdradzającym naukową 
ekscytację.
 - Bardzo niepokojące – wymamrotał.
     Ta krótka uwaga sprawiła, że parsknąłem zdławionym śmiechem. Powró-ciła raptownie 
moja pewność siebie, a z nią również trzeźwość umysłu. Przywołałem do siebie Fischiga i 
Twane, po czym upewniłem się, że Be-quin, Midas i Jeruss panują nad resztą gwardzistów. 
Jeruss i Twane wy-glądali na ludzi wymagających solidnej dawki alkoholu. Bequin była goto-
wa, w rękach ściskała swe pistolety. Widok Mandragore rozpalił w jej oczach dziką gorączkę.
 - Czekaj na mój sygnał – poleciłem Midasowi. Do Fischiga szepnąłem – Uważaj na naszego 
przyjaciela – i wskazałem ramieniem Twane.
     Wyszliśmy w trójkę zza kamieni idąc w kierunku środka płaskowyżu. Wszyscy żołnierze 
byli już na nogach, rozmawiając między sobą, przeklina-jąc i modląc się trwożliwie. 
Oficerowie służb bezpieczeństwa krążyli wśród gwardzistów pilnując ich szyków, ale i oni 
sami najwyraźniej nie czuli się pewnie. 
     Wtopiliśmy się w nerwowy tłum. Gudrunici skwapliwie ustępowali nam drogi, nie chcąc 
najwyraźniej zadzierać z trzema dręczycielami w znienawi-dzonych czarnych pancerzach. 
Przedostaliśmy się w ten sposób niemal do samego przodu zgromadzenia. 
 - O czymś takim nikt mi nie wspominał – wycedził przez zęby stojący obok mnie komandos 
gapiąc się nieprzerwanie na odległych o dwieście metrów saruthi.
 - Spręż się ! – sarknąłem. Spojrzał na mnie spod przyciemnianego wizjera hełmu.
 - Nie powinno tak być.

149

 - Poczekamy, co będzie dalej – odparłem gładząc wymownie palcami obu-dowę ciężkiego 
lasera – Jeśli Estrum i jego kamraci wciągnęli nas w jakąś pułapkę, przekonają się, że służby 
bezpieczeństwa Zgrupowania Scarus potrafią się o siebie zatroszczyć.
     Skinął z aprobatą głową i sprawdził raz jeszcze swą broń.
     Razem z Fischigiem i Twane postąpiłem jeszcze bardziej do przodu. Nikt nie zwrócił na 
ten ruch uwagi, co więcej – wielu żołnierzy poszło w nasze ślady chcąc znaleźć się bliżej 
znamiennej sceny na środku płaskowyżu. Byliśmy już przy transporterach.
     Oberon Glaw stał wyprostowany, długi płaszcz spływał z jego wysoko wzniesionych 
ramion. Pozdrawiał saruthi słowami, których nie mogłem dosłyszeć. Przemowa trwała 
dłuższą chwilę. 
     W pewnym momencie możnowładca odwrócił się w końcu bokiem do nas i wskazał dłonią 
stertę skrzyń. Wtedy usłyszałem jego głos.
 - ...i w dobrej wierze przynieśliśmy ze sobą artefakty, w myśl uprzednich ustaleń.
     Locke odłączył się od grupy negocjatorów i ruszył biegiem w naszym kierunku.
 - Pomóżcie mi – warknął do stojących przy transporterze komandosów. Skoczyłem do 
przodu, w ślad za mną Fischig. W ułamku chwili staliśmy się częścią tuzina komandosów 
niosących pierwsze zdjęte ze sterty skrzynki. Szedłem dwa kroki za Locke, moje okryte 
czarnymi rękawicami dłonie ściskały klamrę tuż obok masywnych pięści renegata. 
     Położyliśmy skrzynki w wyznaczonym miejscu cofając się następnie o kilka kroków. 
Locke pozostał przy ładunku zdejmując jedną z pokryw. Jakiś saruthi podszedł bliżej.
     Mogłem teraz przyjrzeć mu się z bliska. Nie wyszło to obcemu na dobre. Szara skóra 
pokryta była licznymi porami, a wibrysy na łbie poruszały się nieznacznie i zwijały. 
Dostrzegłem, że każda noga zakończona była narzą-dem do złudzenia przypominającym 
groteskowo zdeformowaną ludzką dłoń, zaciskającą palce na kratownicy u podstawy 
srebrnego szpicu. 
     Saruthi odłożył na płytki dwa ze swoich szpiców i sięgnął do skrzyni ruchliwymi palcami. 
Grzebał w niej przez chwilę, po czym cofnął kończyny. Dłonie miał puste. Głowa obcego 
zakołysała się dziwacznie na długiej szyi. Podniósł obie wolne kończyny w górę składając je 
nad głową w sposób przypominający ludzki gest zwycięstwa. 
     Długie giętkie palce o licznych stawach – nie pamiętam już teraz, ile tych palców b
palców było i czy obie dłonie były identycznej wielkości – zakleszczyły się między sobą 
tworząc w powietrzu formując jakiś kształt. Podobiznę. Ludzką twarz. Oczy, nos, otwarte 
usta. Perfekcyjna twarz, niemożliwa do skopiowa-nia w ten sposób, przerażająca.

     Szara twarz zdawała się obserwować nas przez chwilę, potem jej usta zaczęły się poruszać.
 - Wasze zobowiązania zostały dotrzymane, ludzie.
     Przez tłum żołnierzy przebiegła fala zduszonych okrzyków grozy. Głos był głuchy i 
beznamiętny, ale składające się na usta palce odtwarzały pracę mięśni ludzkiej twarzy z 
niezwykłą precyzją.
 - Czy dobijemy paktu ? – zapytał Oberon Glaw.
     Dłonie rozłączyły się, twarz znikła. Kreatura podniosła z ziemi swe szpi-ce i z klekotem 
podążyła do reszty pobratymców. Wszystkie saruthi cofnęły się na boki tworząc przejście 
wiodące do bramy.
     Kolejne stwory weszły na płaskowyż. Saruthi podobne do osobników negocjujących z 
heretykami prowadziły grupę innych istot. Były to cztery stworzenia, budową ciała 
przypominające szarych saruthi, jednakże te w dziwny sposób kojarzyły się z kalectwem i 
chorobą. Ich gąbczasta skóra była biała, pokryta licznymi naroślami i plamami 
przywodzącymi na myśl zarazę. Zamiast srebrnych szpiców stąpały na ciężkich metalowych 
podko-wach, a ich cielska łączyły pasma drutów jednoznacznie kojarzących się z kajdanami. 
Brzydkie, odpychające stwory – bez wątpienia niewolnicy sarut-hi – zawodziły jękliwie w 

150

trakcie marszu  Negocjatorzy obcych nie omiesz-kali dźgnąć niewolników kilkakrotnie 
swymi szpicami, gdy ci mijali ich w drodze do grupy spiskowców.
     Na grzbietach czterech idących bok w bok bestii spoczywała wielka trapezoidalna skrzynia 
z czarnego metalu, pokryta nieregularnie rozmiesz-czonymi wybrzuszeniami. Niewolnicy 
zatrzymali się na środku płaskowyżu i opadli brzuchami na ziemię.
     Dazzo i Malahite podeszli do tragarzy, towarzyszył im jeden z saruthi. Obcy odłożył szpic 
i sięgnął zdeformowaną dłonią w stronę skrzyni nacis-kając niczym nie wyróżniające się od 
reszty wybrzuszenie.
     Skrzynia otworzyła się rozsuwając na boki swą wierzchnią część niczym wielki kanciasty 
kwiat rozkładający płatki pod dotykiem słonecznych pro-mieni. W myślach oczekiwałem 
rozbłysku jaskrawej poświaty albo jakiegoś równie spektakularnego pokazu mocy.
     Nic takiego się nie wydarzyło. Malahite postąpił krok do przodu stając pomiędzy dwoma 
spoczywającymi na opasłych brzuchach niewolnikami, wyciągnął rękę. Dazzo szarpnął go za 
rękaw ze zdławionym przekleństwem, pociągnął do tyłu i przewrócił na ziemię mentalnym 
klapsem.
     Czując nagły przepływ psionicznej energii obcy zaklekotali szpicami o płytki poruszając 
się z nerwowym ożywieniem.
     Dazzo sięgnął ostrożnie rękami do skrzyni. Wyjął ze środka niewielką księgę, rozmiarami 
przypominającą magazynek do boltowego pistoletu i ścisnął ją z nabożnym podziwem w 
trzęsących się dłoniach.
     Księga. Niewiarygodnie stara księga oprawiona w skórę, osadzona w ramie z czarnego 
żelaza saruthi i zamknięta na masywny zatrzask.
 - Kapłanie ? – ponaglił starca Glaw – Potrzebujemy potwierdzenia.
     Dazzo odpiął zatrzask i spojrzał na pierwszą pożółkłą stronnicę. 
 - Prawdziwa sprawa zwieńczona została sukcesem – wymamrotał i upadł na kolana.
     Necroteuch. Spiskowcy posiedli Necroteuch.
     Teraz albo nigdy, pomyślałem.

Rozdział XX

Zamieszanie – mój ukryty sojusznik.
Gniew Mandragore.
Twarzą w twarz z Oberonem.

     - Patrzcie ! Atakują ! – wrzasnąłem na całe gardło i rzuciłem się na plecy dwóch stojących 
przede mną żołnierzy służb bezpieczeństwa. Kiedy wszys-cy trzej przewracaliśmy się na 
ziemię, pociągnąłem dla lepszego efektu za spust lasera strzelając na oślep w powietrze. 
     Nerwy ludzi zgromadzonych na płaskowyżu były napięte niczym po-stronki. Jestem 
pewien, że saruthi za pomocą swych urządzeń i sztucznie stworzonego nienaturalnego 
otoczenia rozmyślnie potęgowali napięcie, być może chcąc w ten sposób uzyskać 
psychologiczną przewagę w nego-cjacjach. Jeśli się nie myliłem w swych podejrzeniach, plan 
saruthi spełnił się w znacznie większym stopniu, niż oni sami zapewne tego oczekiwali. 
Gudrunici i żołnierze służb bezpieczeństwa znajdowali się w stanie skraj-nego 
zdenerwowania i niepokoju, dręczeni ustawicznie koszmarami pod-ziemnej krainy i 
ujrzanych obrazów. Ostrzegawczy krzyk i kilka strzałów w zupełności wystarczyło, by 
rozpętać dzikie piekło. 
     Wszędzie wokół ciszę rozdarły ludzkie okrzyki i kanonada z broni palnej. Podejrzewając 
zdradziecki akt agresji wobec swych wysoko urodzo-nych przywódców, wojskowi wciąż 
lojalni wobec Glawa i Estruma rzucili się do przodu strzelając z karabinów prosto w cielska 
saruthi. Część koman-dosów wpadła w całkowitą panikę i otworzyła ogień na oślep do swych 

151

własnych szeregów. Gudrunici znajdujący się na skraju płaskowyżu zaczęli polować na 
dotychczasowych dręczycieli, ostrzelali też oba transportery.
     Pośród znajdujących się w tyle grupy gwardzistów dostrzegłem Bequin i Midasa, 
prowadzących mój oddział do ataku z błyskającą ognikami wystrza-łów bronią w rękach.
     W przeciągu sekund cały płaskowyż pogrążył się w przerażającej kako-fonii ludzkich 
wrzasków i huku broni palnej.
     Na częstotliwości radiowej Gwardii usłyszałem głos sierżanta Jerussa nakazującego 
Gudrunitom walkę z żołnierzami oddziałów bezpieczeństwa. Kanał komunikacyjny 
oddziałów specjalnych pełen był desperackich rozka-zów i potwierdzeń, wściekłych 
wrzasków gniewu i bólu. Rozpoznałem w tle krzyczącego coś Oberona Glawa i górujący 
ponad innymi głosami chrap-liwy pomruk Mandragore. 
 - Fischig ! Twane ! Siejcie chaos ! Nie wystawiajcie się na strzał !
     Obaj mężczyźni skoczyli w rozszalały tłum. Rzeź na płaskowyżu wymk-nęła się spod 
wszelkiej kontroli. Gwardziści walczyli z komandosami i sobą nawzajem, strzelając na oślep i 
wrzeszcząc coś dziko. 
     Zastrzeliłem próbującego ominąć mnie żołnierza służb bezpieczeństwa, a sekundę potem 
jego towarzysza, gapiącego się na ten akt agresji z jawnym niedowierzaniem. Za padającymi 
na ziemię trupami dostrzegłem pośród kłę-bów dymu patrzącego w moją stronę kapitana 
Estruma. Jego oczy wydawały się wychodzić z orbit. 
 - Co ty robisz, żołnierzu ?! – wrzasnął, a jego wydatne jabłko Adama pod-skakiwało 
nerwowo w górę i w dół.
 - Wypełniam uświęcone obowiązki Inkwizycji – wycedziłem przez zęby i wypaliłem mu z 
lasera prosto w środek czoła.
     Saruthi wpadli w stan ogromnego ożywienia. Nie miałem najmniejszego pojęcia, jakiego 
właściwie rodzaju emocje odczuwały te istoty i czy bynaj-mniej były do jakichkolwiek 
emocji zdolne. W pierwszych chwilach walk uznałem, że obcych ogarnęło przerażenie i 
zaskoczenie pospołu. Ostrzał z ciężkich laserów prowadzony przez komandosów 
przekonanych o złej woli obcych przestębnował cielska dwóch saruthi. Jeden z nich został 
dosłownie rozerwany wiązkami energii i runął na metalowe płytki ochlapując je brud-noszarą 
posoką. Drugi obcy stracił jedną z kończyn. Zaczął wlec się na pozostałych nogach w stronę 
bramy.
     Ponad tumult czyniony przez broń i krzyczących ludzi wzbiło się upiorne zawodzenie 
reszty saruthi. Nie byłem w stanie określić charakteru tego dźwięku – być może było to 
ostrzeżenie, może wrzask przerażenia, a może sygnał do odwrotu. Obcy stukali szaleńczo 
szpicami, wierzgając na wszyst-kie strony w chaotyczny sposób, ich przeraźliwe wycie 
zdominowało cały płaskowyż.
     Dwaj saruthi popędzili znienacka do przodu, w stronę śmiertelnie przera-żonych żołnierzy 
eskorty spiskowców. Niebieskie wyładowania elektryczne zaczęły z trzaskiem oplatać obłe 
łby stworów, po czym wystrzeliły w kie-runku agresorów. Dwaj komandosi dosłownie 
wyparowali, ich płyny orga-niczne i tkanka znikły pośród swądu spalenizny. 
     Pochwyciłem kątem oka Mandragore. Bluźnierczy gigant zdążył już zabić jednego 
komandosa w próbie powstrzymania bezsensownego konflik-tu, ale teraz, po włączeniu się do 
walki samych saruthi, żaden z obecnych na płaskowy 
płaskowyżu ludzi nie zamierzał już myśleć o opuszczeniu broni. Wiązka niebieskich 
wyładowań rozcięła naramiennik pancerza siłowego Marine. Mandragore wpadł w 
przerażający szał i runął na saruthi dzierżąc w rękach potężny łańcuchowy topór.
     Miałem nadzieję, że go zabiją.
     Przeskoczyłem przez stertę splątanych ze sobą ciał i znalazłem się po drugiej stronie 
transportera. Dazzo wciąż klęczał przy białych niewolnikach obcych, pogrążony w 
obezwładniającym transie. Heretycka księga spoczy-wała w jego zaciśniętych dłoniach.

152

     Popędziłem w kierunku kapłana.
     Fischig wyrósł znienacka przy mym boku. Zgubił gdzieś hełm, a jego czarny pancerz 
ociekał krwią.
 - Twane ! – wrzasnął przez ramię i spośród walczącego tłumu wychynął potężny Gudrunita, 
strzelający w biegu z opartego o biodro lasera. Między zmagającymi się ze zwierzęcą 
zaciekłością ludźmi zaczęły wybuchać pierw-sze granaty, w powietrzu latały rozłupane 
metalowe płytki i kawałki ciał. Jeden z ciężkich transporterów stanął w ogniu.
     Nasza trójka znajdowała się w tym momencie najbliżej „prawdziwej sprawy”, lecz jakiś 
saruthi również rzucił się w stronę Dazzo, rozpychając cielskiem niewolników i dźgając ich 
srebrnymi szpicami.
     Zadany z marszu cios muskularnej kończyny powalił na ziemię starego kapłana. Księga 
wypadła mu z rąk i pojechała po gładkich płytkach. 
     Gramolący się z czworaków Malahite wrzasnął głośno, wypadł spo-między łap wciąż 
leżących na brzuchach niewolników i popędził w stronę porzuconej księgi. Saruthi wykonał 
zwrot w miejscu najwyraźniej zamie-rzając przechwycić mijającego go człowieka, ale w tym 
samym momencie Fischig i Twane zabili obcego strzałami z ciężkich laserów. Cuchnące 
szare płyny organiczne rozlały się po błyszczącej powierzchni płaskowyżu.
     Inny saruthi spowił głowę płaszczem elektrycznych wyładowań i uderzył nimi zabójców 
swego pobratymca. Twane zatańczył konwulsyjnie niczym szarpana za sznurki marionetka i 
eksplodował, dosłownie wywracając orga-nizm na lewą stronę. Znajdujący się u jego boku 
Fischig poleciał w powiet-rze bezwładnie, jego pancerz osobisty został rozerwany na strzępy.
     Nie mogłem mu teraz pomóc. Ściskając kurczowo księgę Malahite pędził co sił przez 
płaskowyż w stronę jego krańca, coraz dalej od piekła brato-bójczej walki. Przyłożyłem broń 
do ramienia i odstrzeliłem mu lewą nogę tuż poniżej kolana. Runął na twarz niczym worek 
kamieni. Kiedy do niego dobiegłem, czołgał się z desperackim wysiłkiem po spryskanych 
krwią płyt-kach próbując dosięgnąć rozwartymi palcami upuszczoną księgę.
 - Zostaw to ! – warknąłem celując w niego z trzymanego w jednej ręce lasera i zdejmując 
jednocześnie hełm. Ujrzał moją twarz i zaklął z rozpaczą. Uklęknąłem i podniosłem z ziemi 
niewielki tomik. Nawet przez opancerzo-ne rękawice natychmiast poczułem bijący od księgi 
żar. Przez sekundę, długą mesmeryczną sekundę, klęczałem w całkowitym bezruchu. Pojąłem 
znienacka, dlaczego Dazzo tkwił w tej samej pozycji tak długo po ujęciu w swe dłonie 
Necroteuchu. Zawartość księgi, bezcenna starożytna wiedza, żyła w jakiś niepojęty sposób, 
pulsowała wyczuwalnie, wzywała mnie.
     Wzywała mnie po imieniu.
     Księga znała mnie. Przemawiała w mym umyśle zachęcając do otwarcia i zgłębienia 
fascynujących tajemnic. Nawet nie pomyślałem o sprzeciwie wobec tak kuszącej propozycji. 
Obrazy ukazane mi przez księgę były tak cudowne, subtelne, piękne... natura gwiazd i planet, 
a za nimi mechanizmy samej rzeczywistości, zadziwiający i perfekcyjny w swej złożoności 
feno-men naturalnej i odwiecznej siły, jaką my ludzie w swej ignorancji i błęd-nym 
zacietrzewieniu nazwaliśmy Chaosem.
     Odciągnąłem na bok metalowe zatrzaski zamykające stronnice księgi.
     Znienacka w mym umyśle pojawiła się brutalna mentalna aura, łamiąca swą siłą pajęczą 
moc Necroteuchu. Zacząłem się odwracać na klęczkach próbując spojrzeć znad na wpół 
otwartej księgi. Ten półobrót ledwie wystarczył, by uratować mi życie.
     Runąłem na ziemię powalony monumentalnym ciosem w ramię. Kiedy upadałem, 
zakazany tom wypadł mi ze zdrętwiałem dłoni.
     Płytki wokół pokryły się cieniutką warstwą świeżej krwi.
     Mojej krwi.

153

     Przetoczyłem się niezgrabnie w bok widząc kolejny cios napastnika. Wyjące ostrze 
łańcuchowego topora minęło mnie o grubość włosa i rozłu-pało płytki sypiąc na wszystkie 
strony drobinami metalu i iskrami. 
     Mandragore, prawdziwie bękarcie Dziecko Imperatora.
     Zacząłem się czołgać na plecach, zdjęty ślepą paniką. Cuchnący odorem Chaosu wojownik 
był tuż nade mną, jego barwny pancerz spływał ludzką krwią i posoką obcych. Mój 
niezdecydowany obrót w pierwszej sekundzie konfrontacji zmylił Marine, ale i tak tylna część 
pancerza osobistego została rozpruta, a lewy naramiennik po prostu odpadł od reszty 
kombinezonu. Ząbki topora wgryzły się głęboko w me ramię, do samej kości. Krew bucha-ła 
spod pancerza wartką strugą. Ślizgałem się nieporadnie na wilgotnych płytkach.

     Uderzyłem go w akcie rozpaczy mentalną wiązką. Atak ten nie stanowił większego 

zagrożenia dla tak przerażającego również pod względem men-talnym przeciwnika, ale 
wystarczył, by i kolejny cios zmienił trajektorię opadania.
     Upuszczony laser leżał poza zasięgiem mych rąk, a zresztą i tak nie wierzyłem, bym za 
pomocą tej broni zdołał przepalić ceramitowy pancerz heretyka. Potworna twarz Marine, 
napięta na kościach upudrowana skóra okalająca wyszczerzone w zwierzęcym grymasie zęby, 
przyciągała mój wzrok w magnetyczny sposób.
     Lewa ręka zdrętwiała mi i do niczego już się nie nadawała. Zerwałem się na nogi ściągając 
z pasa swój miecz.
     Urządzenie to było piękną bezcenną bronią, bardzo starą. Nie miało ma-terialnego ostrza 
jak obecnie produkowane, znacznie gorsze egzemplarze. Długa na dwadzieścia centymetrów 
rękojeść, bogato ornamentowana i po-srebrzana, skrywała w sobie generator energii 
wytwarzający metrowej dłu-gości snop skondensowanego światła. Provost z Inxu osobiście 
pobłogo-sławił tę broń dla mnie słowami „i niechaj strzeże ona zawsze naszego brata 
Eisenhorna przed pomiotem ciemności”.
     Modliłem się w duchu, by udzielone wówczas błogosławieństwo nie oka-zało się tylko 
czczą formułką.
     Włączyłem ostrze i odbiłem nim kolejny zamach masywnego topora. Z miejsca, w którym 
zderzyły się nasze bronie trysnęła chmura iskier i kawał-ki wyłamanych metalowych ząbków. 
Potworna siła Marine niemal wyrwała mi miecz z dłoni. Cofnąłem się kilka kroków uchodząc 
przed następnym uderzeniem. Kręciło mi się w głowie i nie wiedziałem, czy to efekt upływu 
krwi czy też nie chcące ustąpić działanie przeklętej księgi.
     Mandragore pogrążył się w dzikiej furii. Będąc zwykłym śmiertelnikiem najwyraźniej zbyt 
długo stawiałem mu opór nie pozwalając się zabić.
     Miałem przerażającą pewność, że nasza konfrontacja nie potrwa już długo.
     Skoczył w moim kierunku. Sparowałem uderzenie topora, ale Marine płynnie obrócił broń 
w rękach i wyrżnął mnie końcem metalowego styliska prosto w klatkę piersiową. Oderwałem 
się od ziemi i grzmotnąłem w nią ponownie dobre kilka metrów dalej. 
     Upadłem wprost na swe zranione ramię. Ból całkowicie mnie sparali-żował na kilka 
sekund. Czas ten w zupełności heretykowi wystarczył.
     Pokonał dzielący nas dystans dwoma krokami i podniósł topór do decy-dującego ciosu. Z 
gardła wyrwał mu się pomruk tryumfu. Widząc leżącą opodal księgę kopnąłem ją piętą. 
Necroteuch przejechał po śliskich płytkach i oparł się o czubek pancernego buta Marine.
 - Nie zapominaj, po co tutaj przybyłeś, zdrajco ! – wyrzuciłem z siebie zdyszane słowa.
     Mandragore – syn Fulgrima, czciciel Slaanesha, bohater Dzieci Impera-tora, zabójca 
żywych, profanator umarłych, strażnik tajemnic – wstrzymał swą opadającą broń. Nie 
odrywając ode mnie bezlitosnych oczu schylił się z chrapliwym śmiechem sięgając po księgę.
 - Jesteś godnym respektu przeciwnikiem, inkwizytorze, jak na... na...
     Jego palce zacisnęły się na Necroteuchu i mała księga wręcz znikła w ogromnej pancernej 
pięści. Głos Marine zamilkł, zwycięski grymas spełzł z jego odrażającej twarzy. Wściekłość 

154

ustąpiła, żądza krwi wygasła. Bitewna gorączka płonąca w przekrwionych oczach przepadła 
bez śladu.
     Necroteuch płynął żyłami heretyka, przesycał każdą jego komórkę, absorbował całkowicie 
wypaczoną jaźń pozbawiając Marine kontaktu z ota-czającym go światem.
     Kołysząc się chwiejnie na nogach ścisnąłem mocniej rękojeść broni i ściąłem Mandragore 
głowę.
     Nim jeszcze czaszka zdołała spaść na ziemię, zapłonęła znienacka jaskra-wym ogniem. 
Kula płomieni toczyła się po płytkach podskakując wśród snopów iskier do chwili, w której 
pozostała po niej zaledwie garstka popio-łów. 
     Ukryte w pancerzu siłowym ciało pozostało w wyprostowanej pozycji, niczym bezgłowy 
posąg płonący od środka. Długie jęzory zielonkawych płomieni wystrzeliwały znad kołnierza 
zbroi, w powietrze buchał gęsty czarny dym. Barwne szaty szybko zajęły się ogniem i 
wkrótce cała metalo-wa sylweta paliła się jaskrawym blaskiem.
     W ostatniej chwili odciąłem ostrzem miecza ściskającą wciąż Necroteuch rękę 
Mandragore, ratując księgę przed spopieleniem. Odniosłem wrażenie, że starożytne dzieło 
ponownie wzywa mnie, bym je podniósł, bym powrócił niezwłocznie do zgłębiania ukrytej w 
nim wiedzy.
     Tak pasjonującej wiedzy. Zamarłem w bezruchu rozdarty sprzecznymi myślami, dręczony 
poczuciem obowiązku. Księga powinna zostać zniszczo-na, ale serce mnie bolało na samą 
myśl o unicestwieniu zawartych w niej informacji. Czy Inkwizycja, a wraz z nią całe 
Imperium, nie powinny sko-rzystać z takiej wiedzy ? Czy miałem w ogóle prawo podnieść 
rękę na tak bezcenny artefakt ?
     Purytańska część mej duszy nie miała żadnych wątpliwości. Ale inna cennych informacji...

cząstka jaźni gorączkowo sprzeciwiała się takiemu występkowi. Wiedza po-zostaje tylko 
wiedzą, nieprawdaż ? Zło wynika jedynie z nieprawidłowego jej użycia. A ta księga zawierała 
tak ogromne pokłady cennych informacji...
     Być może po przeczytaniu jednej lub dwóch stron nabrałbym więcej pewności co do jej 
dalszego losu...
     Potrząsnąłem rozpaczliwie głową próbując odepchnąć od siebie zwod-nicze podszepty. 
Ponownie usłyszałem gwar bitewnego pola. Spojrzałem w stronę środka płaskowyżu, ponad 
wciąż płonącym trupem Mandragore i leżącym bezwładnie ciałem Malahite. Walka toczyła 
się jeszcze tylko w kilku miejscach, a wielka metalowa wyżyna zasłana była zwłokami i 
szcząt-kami ekwipunku. Oba transportery płonęły. Saruthi przepadli gdzieś zabie-rając 
również truchła zabitych pobratymców. Przeczesując wzrokiem pobo-jowisko uznałem, że 
Gudrunici zdołali zdobyć przewagę nad żołnierzami służb bezpieczeństwa dzięki swej 
liczebności. Zaledwie kilku żyjących ko-mandosów wciąż jeszcze próbowało stawiać opór, 
ale ich los był przesą-dzony. Nigdzie nie dostrzegałem swych współpracowników. 
     W podartym ubraniu i z zakrwawioną twarzą, Oberon Glaw zmierzał pośpiesznie w moim 
kierunku. W opuszczonej wzdłuż uda prawej dłoni trzymał laserowy pistolet. 
 - Rzuć to, Glaw. Wszystko skończone.
 - Dla ciebie z całą pewnością – odpowiedział i podniósł broń w moją stronę. Zbiornik paliwa 
w jednym z palących się transporterów eksplodował z głośnym hukiem rozrywając 
opancerzony pojazd na strzępy. Metalowe szczątki maszyny świsnęły na wszystkie strony 
niczym miniaturowe po-ciski. Fragment stalowego sworznia ugodził Glawa w potylicę i wbił 
się głęboko w jego mózg. Dumny arystokrata runął bezwładnie na ziemię.
     Podniosłem z płytek kawał dymiącej blachy i wsunąłem ją pod Necro-teuch nie chcąc 
ponownie dotykać tej bluźnierczej rzeczy rękami. Zaniosłem ją do ciała Mandragore i niczym 
po pochylni spuściłem z blachy w otwór kołnierza, prosto w zielone płomienie. Znikła w 
ognistym piekle wypeł-niającym napierśnik zbroi heretyka.

155