background image

© 

Polskie Biuro ds. Przestrzeni Kosmicznej   

 

www.kosmos.gov.pl 

 

ŁĄCZNOŚĆ SATELITARNA JAKO ŁĄCZNOŚĆ ZAPASOWA 

 
 
Satelitarne  systemy  łączności  zapasowej  moŜna  podzielić  na  dwa  rodzaje.  W  pierwszym  przypadku,  łącze 
satelitarne  utrzymywane  jest  permanentnie  i  stanowi  zabezpieczenie  na  wypadek  uszkodzenia  łącza 
podstawowego.  W  drugim  przypadku,  system  satelitarny  wykorzystywany  jest  dopiero  w  momencie  sytuacji 
kryzysowej.  
 
Pierwsza  moŜliwość  dotyczy  zazwyczaj  duŜych  sieci 
telekomunikacyjnych.  Sieci  te  budowane  są  w  taki  sposób, 
aby  awaria  jednego  łącza  lub  węzła  nie  powodowała 
odcięcia  Ŝadnej  grupy  uŜytkowników  –  dane,  które  byłyby 
transmitowane  przez  uszkodzone  łącze  lub  węzeł  są 
przesyłane  inną  drogą.  W  niektórych  przypadkach  istnieje 
jednak  tylko  jedna  droga  transmisji.  W  celu  zwiększenia 
niezawodności  takiego  połączenia,  moŜna  zabezpieczyć  je 
dodając  alternatywne  łącze  satelitarne.  Takie  rozwiązanie 
moŜe  zostać  zastosowane  równieŜ  w  mniejszej  sieci,  gdzie 
niezawodność  jest  czynnikiem  kluczowym,  np.  w  sieci 
wojskowej,  bankowej  lub  ratowniczej.  Łączność  satelitarna 
utrzymywana  jest  w  sposób  ciągły  tak,  aby  system  mógł 
automatycznie  przełączyć  się  na  transmisję  satelitarną  w 
przypadku awarii.  

W takim przypadku, najprostszym sposobem zestawienia zapasowego łącza satelitarnego jest system VSAT. W 
systemach  VSAT  transmisja  danych  prowadzona  jest  z  prędkością  nie  większą  niŜ  2  Mbit/s,  jednak  w  razie 
potrzeby moŜna zwielokrotnić liczbę łączy satelitarnych. Terminal VSAT działa niezaleŜnie od zabezpieczanej 
przez  niego  sieci  telekomunikacyjnej,  a  transmisja  satelitarna  kontrolowana  jest  przez  stację  nadzorczą  (hub
znajdującą  się  często  w  innym  regionie  geograficznym.  Terminal  VSAT  instalowany  jest  na  stałe  w  jednym 
miejscu i jego antena nakierowywana jest w stronę obsługującego go satelity.  

W drugiej sytuacji, łącze satelitarne zestawiane jest dopiero  w  sytuacji kryzysu,  nagłej potrzeby lub awarii. W 
wielu  zastosowaniach  krótka  przerwa  w  łączności  nie  będzie  miała  duŜego  znaczenia,  a  ciągłe  utrzymywanie 
łącza  zapasowego  jest  nieopłacalne.  Dotyczy  to  niewielkich  firm  lub  instytucji  pozarządowych,  które  w 
szczególnych  sytuacjach  potrzebują  łączności  telefonicznej  lub  internetowej  z  miejsc,  gdzie  np.  wystąpiło 
trzęsienie ziemi lub powódź. W podobnej sytuacji mogą być ekipy dziennikarzy telewizyjnych lub radiowych.  

Rozwiązaniem  zastosowanym  w  tym  wypadku  równieŜ  mogą  być  systemy  VSAT.  W  sytuacjach,  gdy  nie  jest 
wymagana  duŜa  przepustowość  łącza  zapasowego,  moŜliwe  jest  teŜ  wykorzystanie  bardziej  poręcznych, 
przenośnych terminali systemu Inmarsat. JeŜeli potrzebna jest jedynie łączność telefoniczna, kolejną opcją będą 
telefony Iridium, Globalstar lub Thuraya – jeszcze mniejsze i wygodniejsze w uŜyciu.  
 

 

Łącze satelitarne ekipy dziennikarskiej. Źródło: http://www.ncsradio.com 

 

 
 

Źródło: http://www.vav.es 

background image

© 

Polskie Biuro ds. Przestrzeni Kosmicznej   

 

www.kosmos.gov.pl 

 

Przyszłość satelitarnej łączności zapasowej 
 
Satelitarne  łącze  awaryjne  do  sieci  Internet  moŜna  zestawić  w  oparciu  o  system  VSAT  lub  Inmarsat. 
Rozwiązania  te  wiąŜą  się  jednak  z  duŜymi  opóźnieniami  w  transmisji  (około  ćwierć  sekundy)  ze  względu  na 
duŜą  odległość  satelitów  GEO  od  Ziemi.  Sytuacja  moŜe  ulec  poprawie,  jeŜeli  w  przyszłości  zrealizowane 
zostaną  koncepcje  globalnej  sieci  satelitów  LEO  dopełniającej  naziemną  sieć  internetową.  Wówczas,  do 
nawiązania  satelitarnej  łączności  z  siecią  Internet  (równieŜ  w  sytuacji  awaryjnej)  będzie  wystarczał  niewielki 
terminal przenośny, a opóźnienia w transmisji spadną poniŜej 20 milisekund.  
 
 
 
Bariery w rozwoju satelitarnej łączności zapasowej 
 
Nie  ma  powodu,  aby  spodziewać  się  przeszkód  w  rozwoju  satelitarnej  łączności  zapasowej  wykorzystującej 
satelity geostacjonarne. Obecnie, mamy do czynienia z okresem rozwoju techniki satelitarnej, głównie za sprawą 
nowej  telewizji  wysokiej  rozdzielczości  HDTV,  która będzie  transmitowana  z  satelitów  GEO.  Jednak  ta  hossa 
nie  dotyczy  systemów  opartych  o  satelity  LEO,  które  wciąŜ  mają  kłopoty  finansowe,  wynikające  z  duŜych 
kosztów  ich  budowy  i  eksploatacji.  Dopiero  satelity  LEO  umoŜliwiłyby  wysoką  jakość  transmisji  danych  w 
satelitarnej łączności awaryjnej.  
 
 
 
 
 
 
 

Opracowanie: P. Kułakowski