©
Polskie Biuro ds. Przestrzeni Kosmicznej
www.kosmos.gov.pl
ŁĄCZNOŚĆ SATELITARNA JAKO ŁĄCZNOŚĆ ZAPASOWA
Satelitarne systemy łączności zapasowej moŜna podzielić na dwa rodzaje. W pierwszym przypadku, łącze
satelitarne utrzymywane jest permanentnie i stanowi zabezpieczenie na wypadek uszkodzenia łącza
podstawowego. W drugim przypadku, system satelitarny wykorzystywany jest dopiero w momencie sytuacji
kryzysowej.
Pierwsza moŜliwość dotyczy zazwyczaj duŜych sieci
telekomunikacyjnych. Sieci te budowane są w taki sposób,
aby awaria jednego łącza lub węzła nie powodowała
odcięcia Ŝadnej grupy uŜytkowników – dane, które byłyby
transmitowane przez uszkodzone łącze lub węzeł są
przesyłane inną drogą. W niektórych przypadkach istnieje
jednak tylko jedna droga transmisji. W celu zwiększenia
niezawodności takiego połączenia, moŜna zabezpieczyć je
dodając alternatywne łącze satelitarne. Takie rozwiązanie
moŜe zostać zastosowane równieŜ w mniejszej sieci, gdzie
niezawodność jest czynnikiem kluczowym, np. w sieci
wojskowej, bankowej lub ratowniczej. Łączność satelitarna
utrzymywana jest w sposób ciągły tak, aby system mógł
automatycznie przełączyć się na transmisję satelitarną w
przypadku awarii.
W takim przypadku, najprostszym sposobem zestawienia zapasowego łącza satelitarnego jest system VSAT. W
systemach VSAT transmisja danych prowadzona jest z prędkością nie większą niŜ 2 Mbit/s, jednak w razie
potrzeby moŜna zwielokrotnić liczbę łączy satelitarnych. Terminal VSAT działa niezaleŜnie od zabezpieczanej
przez niego sieci telekomunikacyjnej, a transmisja satelitarna kontrolowana jest przez stację nadzorczą (hub)
znajdującą się często w innym regionie geograficznym. Terminal VSAT instalowany jest na stałe w jednym
miejscu i jego antena nakierowywana jest w stronę obsługującego go satelity.
W drugiej sytuacji, łącze satelitarne zestawiane jest dopiero w sytuacji kryzysu, nagłej potrzeby lub awarii. W
wielu zastosowaniach krótka przerwa w łączności nie będzie miała duŜego znaczenia, a ciągłe utrzymywanie
łącza zapasowego jest nieopłacalne. Dotyczy to niewielkich firm lub instytucji pozarządowych, które w
szczególnych sytuacjach potrzebują łączności telefonicznej lub internetowej z miejsc, gdzie np. wystąpiło
trzęsienie ziemi lub powódź. W podobnej sytuacji mogą być ekipy dziennikarzy telewizyjnych lub radiowych.
Rozwiązaniem zastosowanym w tym wypadku równieŜ mogą być systemy VSAT. W sytuacjach, gdy nie jest
wymagana duŜa przepustowość łącza zapasowego, moŜliwe jest teŜ wykorzystanie bardziej poręcznych,
przenośnych terminali systemu Inmarsat. JeŜeli potrzebna jest jedynie łączność telefoniczna, kolejną opcją będą
telefony Iridium, Globalstar lub Thuraya – jeszcze mniejsze i wygodniejsze w uŜyciu.
Łącze satelitarne ekipy dziennikarskiej. Źródło: http://www.ncsradio.com
Źródło: http://www.vav.es
©
Polskie Biuro ds. Przestrzeni Kosmicznej
www.kosmos.gov.pl
Przyszłość satelitarnej łączności zapasowej
Satelitarne łącze awaryjne do sieci Internet moŜna zestawić w oparciu o system VSAT lub Inmarsat.
Rozwiązania te wiąŜą się jednak z duŜymi opóźnieniami w transmisji (około ćwierć sekundy) ze względu na
duŜą odległość satelitów GEO od Ziemi. Sytuacja moŜe ulec poprawie, jeŜeli w przyszłości zrealizowane
zostaną koncepcje globalnej sieci satelitów LEO dopełniającej naziemną sieć internetową. Wówczas, do
nawiązania satelitarnej łączności z siecią Internet (równieŜ w sytuacji awaryjnej) będzie wystarczał niewielki
terminal przenośny, a opóźnienia w transmisji spadną poniŜej 20 milisekund.
Bariery w rozwoju satelitarnej łączności zapasowej
Nie ma powodu, aby spodziewać się przeszkód w rozwoju satelitarnej łączności zapasowej wykorzystującej
satelity geostacjonarne. Obecnie, mamy do czynienia z okresem rozwoju techniki satelitarnej, głównie za sprawą
nowej telewizji wysokiej rozdzielczości HDTV, która będzie transmitowana z satelitów GEO. Jednak ta hossa
nie dotyczy systemów opartych o satelity LEO, które wciąŜ mają kłopoty finansowe, wynikające z duŜych
kosztów ich budowy i eksploatacji. Dopiero satelity LEO umoŜliwiłyby wysoką jakość transmisji danych w
satelitarnej łączności awaryjnej.
Opracowanie: P. Kułakowski