Roger Zelazny

Kraina Przemian

( PrzełoŜyła Małgorzata Pacyna )

ROZDZIAŁ I

Siedmiu męŜczyzn pobrzękiwało kajdankami, do 

których przymocowano łańcuchy. KaŜdy łańcuch 

przytwierdzony był do osobnego kołka wystającego z 

wilgotnej ściany kamiennej komnaty. W maleńkiej 

niszy, na prawo od wejścia płonęła słabo lampka 

oliwna. Tu i ówdzie z wysokich ścian zwisały puste 

łańcuchy i kajdany. Podłogę pokrywała brudna 

słoma, zewsząd dolatywał silny odór. Wszyscy 

męŜczyźni nosili długie brody, ubrania ich były w 

strzępach. Blade twarze Ŝłobiły głębokie bruzdy. 

Oczy utkwili w drzwiach. Przed nimi tańczyły lub 

migotały w powietrzu jaskrawe kształty, przenikały 

przez potęŜne mury i pojawiały się w przeróŜnych 

miejscach. Niektóre z nich były czystą abstrakcją, 

inne przypominały przedmioty naturalne - kwiaty, 

węŜe, ptaki, liście - stając się w zasadzie ich 

niedoskonałą kopią. Z końca lewego rogu uniósł się i 

odpadł bladozielony wir strząsając na podłogę tabuny 

karaluchów. W chwilę potem rozległo się w słomie 

chrobotanie i mysia gromada przystąpiła pędem do 

uczty. Gdzieś zza drzwi doleciał niski śmiech,  ktoś  

zbliŜał  się  do  nich  nieregularnym krokiem.

Młody  męŜczyzna  o  imieniu  Hodgson,  który - 

gdyby nie brud i wychudzenie       byłby nawet 

przystojny, strząsnął z oczu długie, kasztanowe włosy, 

oblizał  wargi  i  wbił  wzrok  w  błękitnookiego 

męŜczyznę po prawej stronie.

- Tak szybko?   - mruknął chraphwie. 

- Trwało  to  dłuŜej  niŜ ci  się zdaje - odparł 

ciemnowłosy męŜczyzna. - Obawiam się, Ŝe nadszedł 

czas na jednego z nas.

Jasnowłosy młodzieniec zaszlochał cicho. Dwaj 

pozostali rozmawiali szeptem.

W drzwiach pojawiła się wielka, purpurowo-

szara, szponiasta dłoń. Kroki umilkły, rozległ się 

cięŜki oddech przerywany głośnym chichotem. Otyły, 

łysy męŜczyzna stojący po lewej stronie Hodgsona 

wydał z siebie przeraźliwy wrzask.

Ogromna, niewyraźna postać wśliznęła się przez 

drzwi, jej oczy - lewe w kolorze Ŝółtym, prawe w 

kolorze czerwieni - chłonęły światło migoczącej 

lampy. Chłodne powietrze komnaty oziębiło się 

jeszcze bardziej, gdy stwór pochylił się, uderzając 

kopytem wykręconej do tyłu lewej nogi w przykrytą 

słomą kamienną posadzkę, podczas gdy szeroka, 

płetwowata stopa cięŜkiej, pokrytej łuskami nogi 

prawej przekroczyła próg. Wyciągnięte do przodu 

długie, silnie umięśnione ramiona dotknęły podłogi, 

szpony przesunęły się po posadzce. Monstrum 

spojrzało na skazańców, a otwór w prawie trójkąt-

nym pysku przybrał kształt uśmiechu, odsłaniając 

szereg Ŝółtawych zębów.

Stwór przeszedł na środek komnaty i zatrzymał 

się. Spadł na niego deszcz kwiatów, a on udając 

irytację odsunął je na bok. Był całkowicie po-

zbawiony owłosienia, miał twarde jak skóra ciało 

pokryte łuskami w najbardziej nieoczekiwanych 

miejscach. Nie sposób było określić jego płci. Jego 

język wysunięty do przodu miał ciemnoczerwoną 

barwę i rozwidlone końce.

Zakuci w kajdany męŜczyźni zamilkli i zamarli 

w nienaturalnym bezruchu, kiedy zaczął błądzić po 

nich swymi dziwacznymi oczami - raz, i drugi...

Nagie poruszył się z niezwykłą szybkością. Sko-

czył do przodu, a jego prawa łapa wysunęła się 

gwałtownie, chwytając grubasa, który wrzasnął przed 

chwilą. Paszcza potwora zacisnęła się na jego szyi, 

krzyk umilkł. MęŜczyzna próbował walczyć przez 

chwilę, ale stracił siły i zginął w uścisku.

Podnosząc głowę potwór zarechotał i oblizał 

wargi. Jego wzrok spoczął na miejscu, z którego 

pochwycił swą ofiarę. Wolnym ruchem przeniósł swój 

cięŜar na lewą stronę, a prawą łapą sięgnął po rękę, 

która wciąŜ wisiała w kajdanach przy ścianie. Na 

leŜące na podłodze szczątki nie zwrócił najmniejszej 

uwagi.

Odwrócił się i powlókł się w kierunku wyjścia 

pogryzając po drodze kość. Zdawał się nie zauwaŜać 

błyszczącej ryby, która płynęła w powietrzu, ani teŜ 

innych obrazów pojawiających się, to znów 

znikających nad nim, pod nim, obok niego ścian 

ognia, smukłych jak igła drzew, potoków błotnistej 

wody, połaci topniejącego śniegu...

Pozostali więźniowie przysłuchiwali się głuchym, 

miarowym odgłosom jego kroków. W końcu Hodgson 

odchrząknął.

-  Oto mój plan... - zaczął.

* * *

Semirama przykucnęła na kamiennej krawędzi 

lochu i opierając się na jej brzegu pochyliła się do 

przodu. Długie, czarne włosy miała starannie upięte, 

a dziesiątki złotych bransoletek błyszczało na jej 

bladych rękach w nikłym świetle. Miała na sobie 

Ŝółty, skąpy strój. Pomieszczenie wypełnione było 

ciepłem i wilgocią. Z wydętych ust wydobyła się seria 

szczebiotów. W róŜnych miejscach lochu niewolnicy 

wsparli się na swych łopatach i wstrzymali oddech. 

Kilka kroków za nią, po prawej stronie stał Baran o 

Trzech Dłoniach - wysoki, pękaty męŜczyzna; kciuki 

wsunął za wysadzany ćwiekami pas, a obrośniętą 

głowę pochylił na bok, jakby nie zrozumiał znaczenia 

wydanego dźwięku. Utkwił wzrok w jej na wpół 

obnaŜonych pośladkach, tam teŜ koncentrowały się 

jego myśli.

Jaka szkoda, Ŝe jest ona tak niezbędna przy tej 

operacji i ani trochę nie zwraca na mnie uwagi 

pomyślał. - Szkoda, Ŝe muszę traktować ją z sza-

cunkiem i uprzejmością, zamiast, powiedzmy, zuch-

wale i z przemocą. Praca z nią byłaby o wiele 

łatwiejsza, gdyby była brzydka. Tak czy inaczej, 

przyjemnie na nią popatrzeć, a być moŜe pewnego 

dnia...

Zakołysała się na piętach i przerwała szczebiot, 

który wypełnił cuchnącą komnatę. Baran zmarszczył 

nos, gdy wraz z ciągiem powietrza dotarł do niego 

nieprzyjemny zapach. Wszyscy trwali w oczekiwaniu.

Loch wypełniły głębokie odgłosy pluskania, a 

głuchy łomot wstrząsnął podłogą. Niewolnicy cofnęli 

się pod ścianę. Spod sklepienia zaczęły opadać ogniste 

płatki. Otrzepując swój strój, Semirama zanuciła 

wysokim głosem. Ognisty deszcz ustał natychmiast i 

coś w głębi lochu zaćwierkało w odpowiedzi. 

Komnata oziębiła się wyraźnie. Baran westchnął.

- Nareszcie... - wymamrotał.

Przez długi czas dźwięki dochodzące z lochu nie 

ustawały. Semirama natęŜyła się, by odpowiedzieć lub

je przerwać. Jednak starania jej okazały się daremne, 

gdyŜ obce dźwięki unosiły się nadal, zagłuszając 

odgłosy, które wydawała. W ciągu kilku chwil 

przyszło kolejne uderzenie, nad lochem uniósł się 

jęzor ognia, zamigotał i zgasł. W złocistej poświacie 

pojawiła się na moment twarz - długa, skręcona, 

przepełniona bólem. Semirama wycofała się z lochu. 

Komnatę wypełnił dźwięk przypominający uderzenie 

wielkiego dzwonu. Nagle spadły na nich setki Ŝywych 

ropuch, skacząc wpychały się do lochu i wdrapywały 

się na wysokie kopce ekskrementów, w których 

pracowali niewolnicy, a następnie umykały odległym 

wyjściem. TuŜ obok spadła na ziemię bryła lodu 

wielkości dwóch męŜczyzn.

Semirama uniosła się powoli, zrobiła krok w tył i 

odwróciła się w stronę niewolników.

- Nie przerywajcie pracy - nakazała.

MęŜczyźni zawahali się. Baran rzucił się do 

przodu i chwycił za najbliŜsze ramię i udo. Uniósł 

jednego z łudzi do góry i pchnął go z całej siły przed 

siebie, w głąb lochu. Krzyk, który nastąpił, nie trwał 

długo.

- Zakopcie to ścierwo! - ryknął Baran.

Pozostali w pośpiechu wracali do roboty, kopiąc 

gwałtownie w cuchnących hałdach i wyrzucając 

odchody na brzeg mrocznego otworu.

Baran odwrócił się nagłe, gdy poczuł na 

ramieniu dłoń Semiramy.

- W przyszłości panuj nad sobą! - napomniała go. 

- Siła robocza jest kosztowna.

Otworzył usta, zamknął je i skinął głową.

Kiedy mówiła, zanikały cięŜkie pluski, milkły 

trele.

- Z drugiej  strony,  on  prawdopodobnie z 

zadowoleniem  przyjął  tę zmianę. - Na jej  pełnych 

ustach pojawił się uśmiech.  Poprawiła strój.

- Co tym razem miał do powiedzenia? 

- Chodź - nakazała.

OkrąŜyli loch, minęli stertę topniejącego lodu i 

sklepionym przejściem dostali się do niskiej galerii. 

Dziewczyna podeszła do szerokiego okna i zatrzymała 

się, podziwiając błyszczący we mgłę poranek. PodąŜył 

za nią, stanął obok splatając na plecach dłonie.

-  I co?  - spytał w końcu. - Co Tualua miał do 

powiedzenia?

Ale ona nadał przypatrywała się migocącym 

kolorom i zmieniającym się w serpentynach mgły 

skałom.

-  On jest całkowicie irracjonalny - odezwała się.

-   A nie wściekły?

- Od czasu do czasu. To przychodzi i odchodzi. 

Ale nie w tym rzecz. To cecha jego natury. Ten 

gatunek zawsze miał Ŝyłkę do szaleństwa.

- Przez wszystkie te miesiące tak naprawdę nie 

próbował nas ukarać? 

Uśmiechnęła się.

- Nie bardziej niŜ zwykłe - powiedziała. - Ale jego 

podopieczni zawsze dbali o jego zwyczajową niechęć 

do gatunku ludzkiego.

-  Jak mu się udało ich złamać? 

- Szaleństwo wyzwała jakąś siłę i zmienia pogląd 

na sprawę.

Baran postukał nogą.

- Jesteś ekspertem, jeśli chodzi o Starszych 

Bogów i ich krewnych - stwierdził. - Jak długo to 

moŜe potrwać?

Potrząsnęła głową.

- Trudno powiedzieć. To moŜe trwać bez końca. 

MoŜe skończyć się w tej chwili albo za jakiś czas.

- A my nic nie jesteśmy w stanie zrobić, by... 

przyśpieszyć jego regenerację?

- MoŜe uświadomi sobie swój własny stan i 

zaproponuje jakieś lekarstwo. To się czasami zdarza.

- W dawnych czasach miewałaś z nimi podobne 

problemy?

- Tak, i sposób postępowania był taki sam. 

Muszę regularnie z nim rozmawiać, próbując dotrzeć 

do jego drugiego ja.

- A  tymczasem - odezwał  się  Baran - on moŜe  

nas  wszystkich  zabić  samą  swą  magiczną 

wściekłością.

- Niewykluczone. Musimy mieć się na baczności.

Baran prychnął.

- Na baczności? Jeśli obróci się przeciwko nam, 

nie będziemy w stanie niczego zrobić, nawet stąd 

czmychnąć. - Tu wykonał posuwisty gest w kierunku 

okna. - Co mogłoby przedostać się przez tak 

opustoszałą krainę?

- Więźniowie.

- To było kiedyś, gdy działanie nie było tak silne. 

Czy chciałabyś się tam dostać?

-  Gdyby nie było innego wyjścia - odparła. 

- A  lustro - podobnie jak  pozostała  magia - nie 

działa właściwie - ciągnął. - Nawet Jelerak nie moŜe 

nas dosięgnąć.

- MoŜe ma w tej chwili inne zmartwienia. KtóŜ to 

wie?

Baran wzruszył ramionami.

- Tak czy inaczej - powiedział - skutek jest taki 

sam. Nic się stąd nie wydostanie, nic tu nie dotrze.

-  Ale załoŜę się, Ŝe wielu próbuje się dostać. Dla 

kaŜdego czarownika to miejsce jest prawdziwą 

gratką.

- Byłoby, gdyby moŜna było przejąć nad nim 

kontrolę. Oczywiście nikt z zewnątrz nie ma pojęcia, 

gdzie tkwi błąd. To byłby ryzykowny krok.

-  Jednak mniej ryzykowny dla tych 

znajdujących się w środku, prawda?

Oblizał wargi i utkwił w niej wzrok.

- Nie jestem pewien, czy cię rozumiem... 

W tej chwili ze stajni wyszedł jeden z 

niewolników i minął ich pchając taczki wypełnione 

końskim nawozem. Semirama zaczekała, aŜ zniknie.

- Obserwuję cię - rzekła. - Potrafię czytać w 

twoich myślach, Baran. Czy naprawdę uwaŜasz, Ŝe 

mógłbyś otrzymać to miejsce wbrew swemu panu?

- Semiramo, on się kończy. JuŜ stracił część swej 

mocy, a Tualua jest tego kolejnym przykładem. 

Jestem przekonany, Ŝe jest to moŜliwe, ale nie mógł-

bym uczynić tego w pojedynkę. Od wieków nie był 

tak osłabiony. 

Zaśmiała się.

- I ty mówisz o wiekach? O jego sile? Chodziłam 

po tym świecie, gdy był o wiele młodszy. Panowałam 

na Głównym Dworze Zachodu w Jandarze. Znałam 

Jeleraka, kiedy walczył z Bogiem. Czym wobec tego 

są te twoje stulecia?

- Ale Bóg przeklął go i oszpecił...

- On jednak przeŜył. Nie, realizacja twego 

marzenia nie byłaby łatwym zadaniem.

- Widzę - powiedział - Ŝe cię to nie interesuje. W 

porządku. Pamiętaj tylko, Ŝe istnieje ogromna 

róŜnica między marzeniem a czynem. A ja nigdy 

przeciwko niemu nie wystąpiłem.

- Nie ma potrzeby, bym informowała go o kaŜ-

dym błahym słowie, które wypowiadamy - odrzekła.

Odpowiedział westchnieniem.

- Dzięki ci za to szepnął. - Ale byłaś królową. Czy 

nie pragniesz raz jeszcze takiej władzy?

- Władza mnie znudziła. Wdzięczna jestem 

za to, Ŝe Ŝyję po raz drugi. Jemu to zawdzięczam.

-  Wezwał  cię  tytko  dlatego,  bo  potrzebował 

kogoś, kto potrafi rozmawiać z Tualuą.

- Wszystko jedno...

Stali tak przez chwilę wyglądając przez okno. 

Mgły zniknęły, a ich oczom ukazały się mroczne 

kształty samousuwające się nad jaśniejącym, piasz-

czystym gościńcem. Baran przesunął dłonią w prawą 

stronę okna, a obraz przysunął się ku nim, aŜ znalazł 

się w odległości kilku kroków: dwóch ludzi z jucznym 

koniem zapadało się w ziemię.

- Ciągle nadchodzą - zauwaŜył Baran. - To 

czarownik i jego uczeń, mogę się załoŜyć...

Na ich oczach chmara czerwonych skorpionów, 

kaŜdy wielkości ludzkiego kciuka, pomknęła po 

piasku w kierunku poruszających się postaci. Widząc 

je zatapiający się męŜczyzna na przedzie wykonał 

powolny, posuwisty gest. Wokół postaci wyłonił się 

krąg płomieni. Pająki zwolniły, cofnęły się i zaczęły 

krąŜyć po jego obwodzie.

- Tak. Teraz  zaklęcie  się  udało - pokiwał głową.

-  Czasami się udaje - odrzekła.  - Siły Tualui 

układają się w bardzo dziwaczne wzory.

Po chwili skorpiony rzuciły się w kierunku pło-

mieni, a ciała tych, które spłonęły, utworzyły mosty 

dla pozostałych. Tonący czarownik raz jeszcze uniósł 

dłoń i w płomiennym kręgu pojawił się drugi krąg. Po 

raz wtóry skorpiony poniechały na krótko ataku. I 

znów ruszyły na ogień pokonując kolejną przeszkodę. 

Tymczasem większość z nich przedzierała się przez 

piach, by dołączyć do pierwszej fali. Czarownik 

podniósł rękę i wykonał następny gest. Płomienie 

buchnęły na obrzeŜach trzeciego kręgu. W tym 

momencie falujące mgły zaćmiły cały widok.

- Do diabła! - rzucił Baran. - Akurat wtedy, gdy 

zaczynało być ciekawie. Jak myślisz, ile kręgów zdoła 

utworzyć?

- Pięć odpowiedziała. - Takie były jego 

moŜliwości.

- Sam pomyślałem o czterech, ale być moŜe masz 

rację. Nastąpiło małe zakłócenie.

Gdzieś z oddali dochodził cichy, głuchy odgłos 

człapania.

- Jak to wyglądało? - zapytał po chwili.

- Co?

- Śmierć. A  potem  powrót  do  Ŝycia  po  tak 

długim czasie.  Nigdy o tym nie mówisz... 

Odwróciła wzrok.

- MoŜe myślisz, Ŝe ten czas spędziłam w jakimś 

straszliwym piekle? A moŜe w miejscu radości? śe to 

wszystko jest teraz dla mnie tajemnicze, nierealne? 

śe nic się nie wydarzyło? Po prostu pusta ciemność?

- Wszystko to przyszło mi kiedyś do głowy. A 

więc jak to było naprawdę?

- W  rzeczywistości  było  inaczej - odparła. 

Uległam licznym reinkarnacjom. Niektóre były 

bardzo ciekawe, inne raczej nudne.

- Naprawdę?

- Tak. W przeszłości byłam słuŜką w królestwie 

połoŜonym daleko na wschodzie i tam wkrótce 

zostałam sekretną faworytą króla. Kiedy Jelerak 

przywrócił do Ŝycia moje prochy i natchnął je 

duchem, tamta biedna dziewczyna postradała zmysły. 

Mogę jedynie dodać, Ŝe stało się to w najmniej 

odpowiednim momencie - gdy radowała się piesz-

czotami władcy.

Przerwała na moment.

- Ale on nigdy tego nie zauwaŜył - zakończyła.

Baran przesunął się, aby spojrzeć jej w twarz. 

Śmiała się.

-  ZauwaŜyłeś to. Tak. Cieszę się, Ŝe jestem tu być

moŜe jedyną osobą, która wie coś na temat tych 

złoŜonych spraw.

-  Dziwka! - parsknął. - Zawsze pełna drwin. 

Nigdy nie dajesz jasnych odpowiedzi!

Odgłos nadchodzących kroków wzmógł się.

- Patrz! Widać teraz wyraźnie! Zakreśla juŜ 

szósty krąg!

Baran zaśmiał się po cichu.

- Oto i on. Z trudem porusza ręką. Nie wiem, czy 

uda mu się wpisać w kolejny krąg. MoŜliwe, Ŝe 

zapadnie się, zanim do niego dotrą. Zdaje się, Ŝe 

grzęźnie teraz szybciej.

- Raz jeszcze spowija go mgła! Nigdy się nie 

dowiemy...

Odgłos stąpania wzmógł się, a oni zdąŜyli obrócić 

się, by ujrzeć purpurowego stwora o przekrzywio-

nych oczach i z łapami wyciągniętymi w kierunku 

komnaty, którą przed chwilą opuścił.

- Nie wchodź tam! - krzyknęła w mabrahoring. - 

Baran! Zatrzymaj go! Nie będę odpowiedzialna za to, 

co się stanie, jeśli demon przeszkodzi Tualui! Jeśli to 

miejsce zostanie oderwane...

-  Stop! - wrzasnął Baran wykonując obrót. 

Ale demon trzymając przy pysku podejrzany 

przedmiot pochylił się nad kupą nawozu i popędził w 

głąb jaskini.

Moment później tuŜ przed nim otwarła się pusta 

przestrzeń wydając dźwięk przypominający roz-

rywające się sukno, odkrywając niewielki skrawek 

absolutnej ciemności. Demon zatrzymał się i przypadł 

do ziemi.

W ciemnym otworze coś się poruszyło. Wynurzy-

ła się z niego niezwykłe biada dłoń. Demon drgnął, by 

zrobić unik i wycofać się, ale dłoń była szybsza. 

Wystrzeliła w górę, chwyciła go za szyję i uniosła nad 

podłogą. Wykonała kolejny ruch, a ciemna przestrzeń 

popłynęła nad kopcem, przez jaskinię, za wrota i 

wzdłuŜ galerii.

ZbliŜyła się do Barana i Semiramy opuszczając 

stwora u stóp męŜczyzny. Następnie Dłoń zniknęła w 

ciemnościach, a towarzyszył temu rozdzierający 

dźwięk. Po chwili powietrze znowu było spokojne.

Semirama z trudem chwytała powietrze. Nie 

mogła znieść widoku ludzkiej nogi, zŜartej do połowy, 

którą demon trzymał w swej łapie.

-  Znowu był u więźniów! - wrzasnęła. - Poznaję 

ten tatuaŜ! To Joab, gruby czarownik ze Wschodu.

Baran kopnął skulonego potwora w zadek.

-  Nie  wchodź  do  tej  komnaty! Trzymaj się z 

dala od lochu! - krzyknął w języku mabrahoring, 

groŜąc pięścią. - Jeśli po raz wtóry zbliŜysz się do tego 

miejsca, spadnie na ciebie gniew Dłoni!

Kopnął ponownie, powalając potęŜnego stwora 

na ziemię. Potwór zaczął łkać, ściskając kurczowo 

nogę.

- Rozumiesz?

- Tak - zaskomlał w tym samym języku.

-  Zatem pamiętaj moje słowa -  i znikaj mi z 

oczu!

Demon pognał w kierunku, z którego przybył. 

- Ale więźniowie... -wtrąciła Semirama.

-  Co z nimi? - zapytał Baran.

- On nie moŜe uwaŜać ich za swoją prywatną 

spiŜarnię.

- A dlaczego nie?

- W ręce Jeleraka muszą być oddani bez usz-

czerbku, by osobiście wymierzył im sprawiedliwość.

- Wątpię. Nie są aŜ tak waŜni. A jeśli chodzi o 

ścisłość, to trudno mu będzie wymierzyć gorszą karę.

- Mimo  wszystko...  oni są praktycznie jego 

więźniami. Nie naleŜą do nas. 

Baran wzruszył ramionami.

- Wątpię,  aby  kiedykolwiek  wyznaczył  nam 

takie zadanie. A jeśli do tego dojdzie, biorę na siebie 

pełną odpowiedzialność. 

Przerwał, a po chwili dodał:

- Nie jestem pewny, czy w ogóle powróci. A ty? 

Odwróciła się, by ponownie spojrzeć na mroczny 

krajobraz za oknem.

- Nie  mam  pojęcia. A jeśli o to chodzi, nie 

wydaje mi się, by miało to jakieś znaczenie, przy-

najmniej w tej chwili.

-  A czym ta chwila róŜni się od pozostałych?

-  Jest zbyt wcześnie. Tym razem nie ma go 

dłuŜej niŜ poprzednio.

-  Oboje wiemy, Ŝe coś przytrafiło mu się w Ark-

tyce.

`

- Bywał juŜ w gorszych opałach. Jestem 

pewna. Byłam tam wcześniej, pamiętasz?

- Przypuśćmy, Ŝe nigdy nie powróci?

- To  akademickie  pytanie,  o  ile  Tualua  nie 

odzyska świadomości.

Oczy Barana zabłysły i zamrugały.

- A jeśli jutro twój pupilek wróci do zdrowia?

- Zaczekaj zatem do jutra!

Baran prychnął, odwrócił się na pięcie i maje-

statycznie podąŜył tam, gdzie zniknął potwór. W tym 

czasie Semirama zaczęła liczyć na palcach. 

Zatrzymała się na sześciu. W jej oczach pojawiły się 

łzy.

* * *

Kraj był górzysty, dokoła roztaczała się bujna, 

wiosenna roślinność. Meliash siedział na niewielkim 

pagórku, oparty o stok piecami. Przed nim stała 

wbita w ziemię hebanowa róŜdŜka. Patrzył 

nieruchomo w dal. tam gdzie mgły, zaróŜowione 

światłem porannego słońca, przepływały nad za-

czarowaną krainą, odsłaniając coraz to nowy widok. 

Był barczystym męŜczyzną o brązowych włosach. 

Jego pomarańczowe szaty były zadziwiająco bogate 

jak na miejsce i okoliczności. Szyję zdobił złoty 

łańcuch, na którym wisiał błękitny kamień w kolorze 

jego oczu. Za nim kręcili się po obozowisku dwaj 

słudzy przygotowując poranny posiłek. Wolno 

pochylił się do przodu i połoŜył patce na róŜdŜce. 

Nadał patrzył bezmyślnie w przestrzeń. Raz po raz 

przenosił wzrok na wirujące mgły i kołyszące się fale 

cieni. W końcu zamarł w bezruchu i nasłuchiwał. Po 

chwili szepnął coś cicho i czekał. Odegrał tę scenę 

kitka razy, a następnie wstał i ruszył w stronę 

obozowiska.

- Przygotuj dodatkowe nakrycie do śniadania - 

nakazał słuŜącemu ale jadła ma być dla kilku osób. 

Niech będzie gorące. Zapowiada się ciekawy dzień.

MęŜczyzna odburknął coś, ale wysypał warzywa 

z worka i zaczął je obierać. Potem podał je drugiemu, 

który wkroił je do rondla.

- Dodaj trochę mięsa.

-  Ale zapasy  się  kończą - odezwał się mały 

człowieczek z wyblakłą brodą.

- Zatem któryś z was musi dziś zapolować.

- Nie podobają mi się te lasy - zabrał głos drugi - 

chudy męŜczyzna o ostrych rysach i bardzo ciemnych 

oczach moŜna tu pewnie spotkać wilkołaka albo 

jakiegoś zabłąkanego złoczyńcę.

- Te lasy są bezpieczne - zapewnił Meliash. 

NiŜszy męŜczyzna zaczął kroić mięso.

- Kiedy przybędzie twój gość?  -  zapytał. 

Meliash wzruszył ramionami i odszedł, kierując 

się ku wzgórzu za obozowiskiem.

- Nie potrafię ocenić, ile czasu zajmie mu podróŜ. 

Ja...

Coś się poruszyło i tuŜ przed nim, obok 

krzywego drzewa pojawił się zielony but. Potem 

drugi...

Stanął i podniósł głowę. Wysoka postać odwró-

cona była tyłem do słońca...

-  Dzień dobry - powiedział, zasłaniając przed 

słonecznym  blaskiem  oczy.        Jestem Meliash, 

straŜnik Zakonu w tym sektorze.

- Wiem - padła odpowiedź. - Witam cię, 

Meliashu!

Postać  ruszyła  bezszelestnie. Szczupła kobieta o 

jasnych włosach i jasnej cerze, o zielonych oczach i 

delikatnych rysach, odziana była w płaszcz, pas, 

czarną bluzę i bryczesy. Miała na sobie skórzaną 

kamizelkę, a głowę jej zdobiła przepaska w kolorze 

butów. U pasa wisiały czarne, cięŜkie rękawice, 

krótki miecz i długi sztylet. W lewej ręce trzymała 

lekki łuk bez cięciwy, wykonany z czerwonego 

drzewa, którego Meliash nie był w stanie nazwać. 

Rozpoznał jednak cięŜki, czarny pierścień z zielonym 

deseniem, który miała na drugim palcu. Nie czekając 

na rozpoznawczy znak Zakonu, klęknął na jedno 

kolano i pochylił głowę.

-  Pani Marinty... - szepnął.

-  Wstań, Meliashu - odezwała się. - Jestem tu w 

sprawie, w której posłuŜysz za świadka. Mów do mnie 

Arlata.

-  Chciałbym cię od tego odwieść, Arlato - rzekł, 

podnosząc się - ryzyko jest ogromne.

- Podobnie jak i zysk - odpowiedziała. 

- Zjedz ze mną śniadanie - zaproponował - a coś 

ci o tym opowiem.

- JuŜ  jadłam - powiedziała, kierując się ku 

obozowisku - ale chętnie z tobą porozmawiam.

Dotarli do drewnianego stołu po południowej 

stronie ogniska i usiedli na ławie.

-  Czy mogę juŜ podawać? - spytał  młodszy 

sługa.

- Napijesz się herbaty? - zaproponował Meliash.

- O, tak. 

Kiwnął na słuŜącego.

- Dwie herbaty.

Zanim napój zaparzono, nalano do filiŜanek i 

przyniesiono, siedzieli w milczeniu, patrząc na zachód 

i obserwując spowitą w mgły Krainę Przemian.

Gdy delektowała się herbatą, on równieŜ pod-

niósł swą filiŜankę i pociągnął łyk.

-  Dobra, zwłaszcza w tak chłodny poranek.

-  Świetna na kaŜdy poranek. Doskonały napar. 

Dziękuję. Dlaczego chcesz udać się do tego miejsca, 

pani?

- Dlaczego? W nim tkwi moc.

-  O ile wiem, posiadasz juŜ znaczną moc, nie 

mówiąc juŜ o bogactwach o bardziej przyziemnym 

charakterze.

Na jej twarzy pojawił się uśmiech.

- Myślę, Ŝe masz rację. Ale moc zaklęta w tym 

niezwykłym miejscu jest ogromna. Przejąć władzę 

Starszego... MoŜesz nazwać mnie idealistką, ale to 

mogłoby dać tyle dobra. Byłabym w stanie uwolnić 

świat od wielu nieszczęść.

Meliash westchnął.

- Dlaczego nie moŜesz być tak samolubna jak 

pozostali? - zapytał. - Wiesz przecieŜ, Ŝe część mojej 

pracy tutaj polega na zniechęcaniu do takich wypraw.

Ale w tym przypadku twoja determinacja nie ułatwia 

mi zadania.

- Znam stanowisko Zakonu. Twierdzisz, Ŝe 

Jelerak moŜe powrócić w kaŜdej chwili. Obecność 

intruzów moŜe wywołać incydent, w który zamie-

szany zostanie cały Zakon. Jesteś świadkiem bez 

skazy, podobnie jak czterech innych przypisanych do 

tego miejsca. Aby zadowolić Zakon składam 

przysięgę, Ŝe działam na własną odpowiedzialność. 

Czy to wystarczy?

- Technicznie, tak. Ale nie do tego zmierzałem. 

Nawet jeśli uda ci się przedrzeć, zamek ma swój 

własny system obronny. Agenci władcy są praw-

dopodobnie postawieni w stan pogotowia. A poza 

wszystkim, powaŜnie wątpię, aby ktoś ze Starszych 

zmuszony został do czynienia dobra, kiedy uda ci się 

przejąć nad zamkiem kontrolę. Są zepsuci do szpiku 

kości i najlepiej zostawić ich w spokoju. Pani, wróć 

do Krainy Elfów. Okazuj miłosierdzie w prostszy 

sposób. UwaŜam, Ŝe nawet jeśli ci się uda, przegrasz.

- Wszystko to słyszałam juŜ wcześniej - stwie-

rdziła - i dokładnie to przemyślałam. Dzięki za twą 

troskę, ale jestem zdecydowana. 

Meliash pociągnął łyk herbaty.

- Próbowałem odezwał się w końcu. - Jeśli 

cokolwiek ci się tutaj stanie, pośpieszę ci z pomocą. 

Ale niczego nie mogę obiecać.

- O nic nie prosiłam.

Dokończyła herbatę i wstała.

- Ruszam. 

Meliash podniósł się z miejsca.

- Po co ten pośpiech? Jeszcze wcześnie. Później 

będzie ciepłej i widniej. A moŜe nadejdzie jeszcze 

jakiś śmiałek. We dwójkę będziecie mieli większą 

szansę.

- O nie! Bez względu na to, co to jest, nie mam 

zamiaru się z nikim dzielić.

- Jak sobie Ŝyczysz. Chodź, odprowadzę cię na 

skraj kręgu.

Ruszyli przez obozowisko w kierunku miejsca, 

gdzie trawa była coraz rzadsza. Kilka kroków dalej 

listowie bieliło się trupią bielą.

- Proszę - rzekł wykonując gest dłonią. - Około 

dwóch mil szerokości, prawie w kształcie koła. 

NajwyŜsze miejsce w zamku, gdzieś pośrodku. Pięciu 

przedstawicieli Zakonu stacjonuje na jego obwodzie 

w równych odległościach od siebie - ich zadaniem jest 

badanie skutków, udzielanie porad i obserwacja. Jeśli 

będziesz musiała uŜyć czarów, przekonasz się, Ŝe nie 

osiągniesz zamierzonego efektu. Moc ich będzie rosła 

i malała, moŜe całkowicie zaniknie, moŜe coś ją 

zakłócić. Być moŜe otoczą cię stwory nieszkodliwe lub 

przeciwne, moŜe pochłonie cię sam krajobraz. 

Trudno przewidzieć, jak wyglądać będzie twoja 

podróŜ. Nie wierzę jednak, aby komukolwiek się to 

udało. A gdyby nawet tak było, nic się przez to nie 

zmieniło.

- Przypisujesz to wewnętrznym obrońcom?

- To bardzo prawdopodobne. Wydaje się, Ŝe sam 

zamek pozostaje nienaruszony.

- Oczywiście - odpowiedziała, patrząc mu w oczy 

- ale nie moŜna wyciągać Ŝadnych wniosków, patrząc 

jedynie na stan zamku. W niczym nie przypomina on 

innych budowli.

- Nigdy nie miałem pewności, choć być moŜe 

tkwi w tym jakaś prawda. Bractwo, a właściwie 

Zakon, właśnie to sprawdza.

- CóŜ, doskonale to wiem. Mogłam oszczędzić ci 

kłopotów. Czy wiesz, kto nim zawiadywał, kiedy to się 

stało?

- Tak. Ktoś o imieniu Baran o Trzech Dłoniach. 

Był członkiem Zakonu i cieszył się powaŜaniem do 

chwili, kiedy przeszedł na stronę Jeleraka.

- Słyszałam o nim. Wydaje się, Ŝe jest jednym z 

tych, którzy sami sięgają po władzę, gdy tylko 

nadarzy się okazja.

- Być moŜe próbował i taki był tego skutek. Sam 

nie wiem.

- Myślę, Ŝe wkrótce się tego dowiem. Masz dla 

mnie jakąś radę?

- Nie bardzo. Przede wszystkim, musisz za-

stosować jakieś zaklęcie ochronne.

- To juŜ zostało zrobione.

- W czasie swej podróŜy zwracaj uwagę na fale 

zakłóceń. Będą krąŜyć wokół ciebie, na zewnątrz, 

nabierając siły. W zaleŜności od intensywności mogą 

przepływać obok od jednego do trzech razy. Ich 

tempo to tempo przybrzeŜnych fal oceanu w 

pogodnym dniu. Wraz z nimi wszystko będzie się 

zmieniać, a największe zagroŜenie ich czarów przy-

płynie na ich grzbiecie.

- Jak długo mogą trwać?

- Nie byliśmy w stanie tego określić. Mogą 

zdarzyć się długie okresy ciszy, mogą pojawić się 

gwałtownie jedna po drugiej. Zjawiają się bez 

ostrzeŜenia.

Zamilkł, a ona rzuciła mu ukradkowe spojrzenie. 

Odwrócił głowę.

- Tak? - spytała.

- Gdybyś została pokonana - odezwał się - gdybyś 

nie mogła się wycofać tub posunąć się naprzód, gdyby 

nie udała ci się przeprawa, byłbym wdzięczny, gdybyś 

zechciała skorzystać z jednego ze środków 

pozostających do dyspozycji Zakonu i poinformowała 

mnie o wszystkich szczegółach. 

Spojrzał na stojącą obok róŜdŜkę.

- Kiedy śmierć zajrzy mi w oczy, a będę mieć 

jeszcze siłę, w twoich archiwach pozostanie jakiś ślad 

- odrzekła. - A moŜe wykorzystasz to w inny sposób, o 

ile dotrze do ciebie moje przesłanie.

- Dziękuję - ich oczy spotkały się. - Mogę jedynie 

Ŝyczyć ci duŜo szczęścia.

Odwróciła się tyłem do Krainy Przemian i za-

gwizdała cicho trzy razy.

Meliash odwrócił się i ujrzał białego konia ze 

złotą grzywą, który wybiegł z lasu za obozowiskiem. 

Z wysoko uniesionym łbem ruszył w ich stronę.

Meliash wstrzymał oddech na widok przepięk-

nego stworzenia.

Kiedy koń podbiegł do dziewczyny, przytuliła się 

do jego łba i przemówiła doń w języku Elfów. Potem 

szybko wskoczyła na jego grzbiet i po raz wtóry 

spojrzała na Krainę Przemian.

- Ostatnia fala pojawiła się przed wschodem 

słońca - rzucił - przez jakiś czas wszystko widać było 

bardzo wyraźnie za tymi dwoma pomarańczowymi 

szczytami po prawej stronie. Za chwilę ujrzysz je, tak 

mi się przynajmniej zdaje.

Zaczekali, aŜ lekki wiatr rozwiał mgły, a ich 

oczom ukazały się wyraźnie pierwsze skaliste wierz-

chołki.

- Spróbuję - zadecydowała. 

- Lepiej ty niŜ ktokolwiek inny. 

Pochyliła się do przodu i szepnęła coś cicho. Koń 

zatopił się w bladej krainie. Po kilku chwilach 

zniknęli z pola widzenia.

Meliash zawrócił w kierunku obozu, dotykając 

po drodze ciemnej róŜdŜki. Zatrzymał się nagle, 

przeciągnął po niej palcami, zmarszczył brwi i przy-

kucnął.

Otworzył skórzany mieszek przywiązany do pa-

sa, wyciągnął zeń mały, Ŝółtawy kryształ, uniósł go ku 

górze i wypowiedział kilka słów. Z jego głębi 

wydobyła się twarz starca z długą brodą.

- Tak, Meliashu? - dotarły do niego słowa. 

- Mam dziwne wibracje - oświadczył. - A ty? Czy 

nadchodzi kolejna fala?

Stary męŜczyzna potrząsnął głową.

- Nic takiego nie ma u mnie miejsca. Nie. 

- Dziękuję. Wywołam Tarbę. 

Wypowiedział jeszcze jakieś słowa, twarz starca 

zniknęła, a na jej miejscu pojawiła się głowa ciemno-

skórego męŜczyzny w turbanie.

-  Co słychać w twoim sektorze? - zapytał. 

- Spokojnie - odparł Tarba.

-  Czy sprawdzałeś ostatnio swoją róŜdŜkę?

-  Mam ją tu przy sobie. I nic. 

Porozumiał się jeszcze z pozostałymi straŜnikami 

- starszym męŜczyzną o wystających szczękach i 

jasnobłękitnych oczach oraz młodzieńcem o pooranej 

zmarszczkami twarzy. Ich odpowiedzi były takie 

same.

Wkładając kryształ do sakiewki, po raz wtóry 

ogarnął wzrokiem Krainę Przemian, ale Ŝadna nowa 

fala nie nadpłynęła. Dotknął swej róŜdŜki i doszedł do 

wniosku, Ŝe wibracje, które tak go niepokoiły, 

zniknęły.

Wrócił do obozowiska, zasiadł za stołem, podparł 

się pięściami i przymknął oczy.

-  Czy zjesz teraz śniadanie? - spytał młodszy 

sługa.

- Niech się jeszcze gotuje - odrzekł Meliash. - 

Przynieś mi jednak więcej herbaty.

Po chwili rozlał trochę napoju na blat stołu i 

palcami zaczął nakreślać jakieś wzory. Zamek, a 

więc... Wokół niego pentagram straŜników, zatem... 

Wydobywające się na zewnątrz spiralne fale, 

powstające przede wszystkim na zachodzie...

Na rysunku pojawił się cień, więc podniósł 

wzrok. Obok niego stał ciemnowłosy młodzieniec 

średniego wzrostu, o ciemnych oczach i uśmiechu 

przylepionym do ust. Miał na sobie Ŝółtą tunikę i 

czarne, futrzane getry. Pas i klamra jego płaszcza 

wykonane były z brązu. Nosił krótką i starannie 

przystrzyŜoną brodę. Gdy napotkał wzrok Meliasha, 

kiwnął głową i uśmiechnął się.

- Wybacz. Nie słyszałem twoich kroków - 

odezwał się Meliash.

Spojrzał na słuŜących, ale ich  uwaga skupiona 

była na czymś innym.

-  Ale wiedziałeś o mym przybyciu?

- Z grubsza. Zwą mnie Meliash. Jestem tu 

straŜnikiem Zakonu.

- Wiem. Jestem Weleand z Murcave. Pragnę 

przemierzyć Krainę Przemian i uzyskać prawo do 

Zamku Wieczności, który leŜy w jej środku.

- Wieczności...?

-  Niektórzy z nas znają jego nazwę. 

Wymienili między sobą znak Zakonu.

- Usiądź - poprosił Meliash. - Zjedz ze mną 

śniadanie. Ciepły posiłek dobrze ci zrobi.

- Dziękuję, ale nie. Jadłem juŜ.

- Czarkę herbaty?

- Wolę nie tracić czasu. Wybrałem długą drogę.

- Obawiam się, Ŝe niewiele ci o niej mogę 

opowiedzieć.

- Wiem wszystko, co na ten temat wiedzieć 

powinienem - odpowiedział Weleand. - Chciałbym 

jedynie zasięgnąć wieści, jak duŜy panuje na niej 

ruch.

- Jesteś dziś drugi. Pełnię tu słuŜbę od dwóch 

tygodni. Będziesz dwunastym, który chce przemie-

rzyć ten szlak. Nasze archiwa mówią o trzydziestu 

dwóch takich śmiałkach.

- Czy któremuś z nich się udało?

- Nie wiem.

- Świetnie.

- Przypuszczam, Ŝe nie uda mi się zmienić twoich 

planów?

- Jestem pewien, Ŝe zobowiązany jesteś do 

takiego postępowania. Ale czy ktokolwiek cię po-

słuchał?

- Nie.

- Masz zatem odpowiedź.

- Doszedłeś do wniosku, Ŝe moc, którą moŜna 

zdobyć, warta jest ryzyka. Co byś z nią zrobił, gdyby 

ci się udało?

Weleand pochylił głowę.

- Co bym zrobił? - szepnął. - Naprawiłbym 

wszystkie krzywdy. Przemierzyłbym cały świat 

wzdłuŜ i wszerz, walcząc z niesprawiedliwością i 

nagradzając cnotę. Uczyniłbym z tej krainy lepsze 

miejsca do Ŝycia.

-  A jaki miałbyś z tego zysk? 

- Satysfakcję.

- No, cóŜ. Myślę, Ŝe o to chodzi. Tak, oczywiście. 

Naprawdę nie chcesz herbaty?

- Nie. Muszę juŜ ruszać. Chcę zdąŜyć przed 

zapadnięciem mroku.

- A zatem powodzenia.

- Dzięki. Ale chwileczkę, czy wśród tych trzy-

dziestu dwóch, o których wspomniałeś, znajdował się 

wysoki męŜczyzna w zielonych butach, podróŜujący 

na metalowym rumaku? 

Meliash pokręcił przecząco głową.

- Nie. Nikt taki się tu nie pojawił. Jedyne buty 

Elfów jakie widziałem, nosiła kobieta - i to nie tak 

dawno.

- A któŜ to mógł być?

- Arlata z Marinty. Naprawdę? To ciekawe. 

- Zapomniałem, skąd pochodzisz.

- Murcave.

- Obawiam się, Ŝe nie znam.

- To małe hrabstwo, daleko na wschodzie. Mam 

swój mały udział w uczynieniu tego miejsca 

szczęśliwym.

- Oby takim pozostało - stwierdził Meliash. -

Metalowy rumak, mówisz?

- Tak.

- Nigdy takiego nie widziałem. Myślisz, Ŝe moŜe 

tu nadjechać?

- Wszystko jest moŜliwe.

- A czym jeszcze się on wyróŜnia?

- Jestem pewien, Ŝe to jeden z naszych tajemnych 

braci, biegły w Sztuce. Gdyby mu się udało, trudno 

sobie wyobrazić, jakie szkody mógłby wyrządzić.

- Zakon nie będzie decydował, kto moŜe podjąć 

się tej próby.

- Wiem. Ale nikomu nie wolno rezygnować z 

udzielenia dobrych rad wskazówek, jeśli wiesz, o co 

mi chodzi.

- Myślę, Ŝe wiem, Weleandzie.

- ... a na imię ma Dilvish.

- Będę pamiętał.

Na twarzy Weleanda pojawił się uśmiech. 

Sięgnął po bogato zdobioną laskę, która stała oparta o 

drzewo. Meliash nie zauwaŜył jej wcześniej.

- Muszę juŜ ruszać. śyczę ci dobrego dnia, 

straŜniku.

-  Nie masz Ŝadnego wierzchowca ani zwierzęcia 

pociągowego?

- Moje potrzeby są niewielkie.

- Szczęśliwej podróŜy. Weleandzie. MęŜczyzna 

odwrócił się i pośpieszył w stronę

Krainy Przemian. Nie spojrzał za siebie. Po 

chwili Meliash wstał i popatrzył, jak znika we mgle.

ROZDZIAŁ II

Hodgson napręŜył łańcuchy. Wrzynały się w jego 

dłonie i kostki, choć w ciągu miesiąca, który spędził w 

więzieniu, stracił na wadze odpowiednią ilość 

kilogramów. DuŜym palcem prawej nogi rysował linię 

na piaszczystej posadzce, łącząc ją z linią wyrytą 

przez sąsiada z boku. Następnie wygiął się i zawisł w 

łańcuchach, z trudem chwytając oddech.

Po przeciwnej stronie, obok wejścia, Odil - który 

był niŜszy od pozostałych - w podobny sposób starał 

się namalować figurę w swojej części diagramu.

- Pośpiesz się! - krzyknął czarnoksięŜnik Derkon, 

który wisiał po prawej stronie Hodgsona. - Chyba 

zbliŜa się jeden z nich.

Dwaj pomniejsi magowie, przykuci do tej samej 

ławy pod ścianą z lewej pokiwali głowami.

- Być moŜe powinniśmy to ukryć - zasugerował 

jeden z nich. - Odil wie, dokąd prowadzi jego część 

diagramu.

- Tak - potwierdził Hodgson, naciągając po-

nownie mięśnie. - Ukryjcie to diabelstwo!

Wyciągnął stopę i lekko wsunął kępkę słomy w 

środek diagramu.

- Ale delikatnie! Niczego nie zniszczcie! Pozostali 

przyłączyli się do niego, wkopując wiązki słomy 

pokrywające podłogę do swoich sektorów. Odil 

narysował kolejną kreskę w swej figurze. Komnata 

wypełniła się niesamowitym, błękitnym blaskiem, a 

blady ptak, którego nie było tam wcześniej, miotał się 

między ścianami, aŜ w końcu znalazł wyjście i 

odleciał.

Blask złagodniał, Derkon mruczał coś pod no-

sem, a Odil wyrysował kolejny znak.

- Chyba coś słyszę - odezwał się ktoś stojący po 

lewej stronie, blisko drzwi.

Wszyscy zamilkli, nasłuchując; zza komnaty do-

biegł cichy brzęk.

- Odil - odezwał się szeptem Hodgson - błagam 

cię...

Mały człowieczek szarpnął ponownie. Pozostali 

ruszyli się, by ukryć wzór. Na zewnątrz usłyszeli 

sapanie. Odil namalował parę równoległych linii, 

druga była dłuŜsza od pierwszej, a potem ostroŜnie 

nakreślił linię prostopadłą. Gdy skończył, opuściły go 

siły, a twarz zraszały mu kropelki potu.

- Zrobione! - oświadczył Derkon. - Jeśli znaki nie 

zostały zamazane, moŜemy spróbować. 

- Dasz sobie z tym radę? - spytał go Hodgson.

- To będzie moja pierwsza przyjemność od 

chwili, gdy tu przybyłem - odparł i zaczął cicho 

intonować wstępne zaklęcie.

DuŜo czasu upłynęło, zanim cokolwiek się 

wydarzyło. Wszyscy wpatrywali się w puste łańcuchy, 

w których zakuty był wcześniej męŜczyzna imieniem 

Joab, a za nimi rozciągała się mroczna ściana. 

Derkon zakończył pierwszy etap swego dzieła i nie 

mruŜąc nawet swych jasnych oczu wpatrywał się 

nieprzytomnie w jakiś niewidoczny punkt. Hodgson 

pochylił się w jego stronę, mrucząc coś pod nosem, 

jakby próbował przekazać mu część swej energii. 

Pozostali przyjęli podobną postawę.

W drzwiach pojawił się niespodziewanie potwór, 

który natychmiast rzucił się na przywiązanego 

naprzeciwko Hodgsona. Miał czerwone ciało, gruby 

ogon, kościstą posturę; łeb wieńczyły mu jelenie rogi, 

czerwone oczy miotały błyskawice, ciemne szczęki 

miał szeroko rozwarte.

Gdy tylko dotknął środka ukrytej płaszczyzny, 

wydał z siebie przeszywający ryk i cisnął się naprzód, 

jakby zmagając się z niewidzialną ściana. Lśniące 

zęby widoczne w stałym grymasie zazgrzytały głośno.

Derkon wypowiedział tylko jedno słowo, zdecy-

dowanie, bez emocji.

Potwór zajęczał i pogrąŜył się w ciemności. Jego 

ciało zaczęło marszczyć się, jakby trawiły je niewi-

doczne płomienie. Wykrzywiając twarz w przera-

źliwym grymasie, zmagał się sam z sobą. Nagle 

pojawił się oślepiający błysk i stwór zniknął.

Wszyscy odetchnęli zgodnym chórem. Po chwili 

pojawiły się uśmiechy.

- Udało się... - rozległ się szept.

Derkon odwrócił się do Hodgsona i skinął głową, 

jakby oddawał mu dworski hołd.

- Całkiem  niezłe  jak  na  białego  maga. Nie 

myślałem, Ŝe to moŜe się udać.

- Sam nie byłem tego pewny - odparł Hodgson.

- Świetne widowisko - odezwał się ktoś po jego 

lewej stronie.

- Mamy skuteczną pułapkę na demona - rzekł 

drugi.

- Skoro teraz zapewniliśmy sobie na jakiś czas 

przetrwanie - powiedział Hodgson -musimy 

opracować plan ucieczki i zadecydować, co potem.

- Ja chcę się jedynie stąd wydostać, zerwać z tym 

wszystkim i wrócić do domu - zabrał głos Vane 

stojący bliŜej ławy. - WciąŜ próbuję zaklęć, które 

znam, by wydostać się z kajdan i wyjść na wolność. 

Ale Ŝadne z nich tu nie działa.

Siedzący po jego lewej stronie Galt pokiwał 

twierdząco głową.

- Podobnie jak wy, od tygodni miaŜdŜę najsłab-

sze ogniwo w mym łańcuchu, bo nic innego się nie 

udaje - stwierdził Galt. - Zrobiłem juŜ pewien postęp, 

ale zanosi się na to, Ŝe potrzeba jeszcze kilku tygodni, 

by całkowicie pękł. Rozumiem, Ŝe nikt nie zna 

lepszego rozwiązania?

- Ja nie - odpowiedział Odil.

- Zdaje się, Ŝe jesteśmy ograniczeni do metod 

fizycznych - doszedł do wniosku Derkon. - Wszyscy 

musimy nadał trzeć łańcuchy, dopóki nie przyjdzie 

nam do głowy jakiś lepszy pomysł.

- A jeśli wymyślimy coś albo uda nam się zerwać 

kajdany, co potem? - zauwaŜył słusznie Hodgson. - 

Czy powinniśmy uciekać? Czy moŜe mamy pozostać 

tutaj?

CzarnoksięŜnik Lorman - najstarszy - milczał 

przez długą chwilę w ciemnym rogu komnaty. W 

końcu przemówił, a jego głos przypominał rechot 

Ŝaby.

- Tak. Musimy spróbować wyzwolić się z łań-

cuchów metodami fizycznymi. Fale Tualui niweczą 

działanie magii. Nadal jednak musimy stosować 

czary, bo od czasu do czasu Tualua odpoczywa i 

wtedy powstają krótkie przerwy, w których moŜe 

nam się udać. Nasze połoŜenie względem jego lochu 

nie jest korzystne. Jego moc dociera tutaj, zanim 

zaczyna się wirowanie. Są jednak miejsca w tym 

zamczysku wolne od jego ingerencji - na przykład 

długa galeria obok lochu.

- Skąd o tym wiesz? - zapytał Derkon.

- Moc, która blokuje nasze czary, nie pozbawiła 

mnie zdolności wyczuwania pewnych rzeczy na 

innych płaszczyznach - odparł starzec. - Tyle właśnie 

dostrzegłem - a nawet więcej.

- To dlaczego nic nie mówiłeś wcześniej?

- A co by nam to dało? Nie potrafię przewidzieć, 

kiedy nastąpi przerwa w przypływie, ani jak długo 

będzie trwała.

- Gdybyś ostrzegł nas, kiedy nastąpi przerwa, 

moglibyśmy przynajmniej wypróbować naszych za-

klęć - mruknął Hodgson.

- A co potem? Wydawało  mi  się,  Ŝe  tak  czy 

inaczej jesteśmy potępieni.

- Mówisz o tym w czasie przeszłym - zauwaŜył 

Derkon.

-Tak.

- A zatem ujrzałeś coś, co pozwała ci mieć 

nadzieję?

- MoŜe.

- Lormanie, twoja zdolność widzenia jest o wiele 

lepsza od naszej - oświadczył Hodgson. - Będziesz 

musiał nam o tym opowiedzieć.

Stary mag uniósł głowę. Jego Ŝółtawe oczy 

utkwione były w niewidzialnym punkcie.

- Jest takie mistrzowskie zaklęcie bardzo 

skuteczne od wieków - które poniekąd scala to 

miejsce.

- Zaklęcie Tualui? - zapytał Vane. 

Lorman pokiwał przecząco głową.

- Nie. To nie jego dzieło. Być moŜe wymyślił je 

sam Jelerak. Tego nie wiem. Nie rozumiem go. 

Przeczuwam po prostu jego istnienie. Jest bardzo 

stare i w jakiś sposób wiąŜe to miejsce.

- Jak moŜe nam pomóc, skoro nie jesteś pewien, 

jaką spełnia funkcję?

- NiewaŜne, czyje rozumiemy. Co byście zrobili, 

gdyby w tej chwili opadły z was kajdany?

- Poszlibyśmy do domu - odpowiedział Vane.

- Tak po prostu przez bramę? Pieszo? A iłu 

straŜników, niewolników, zombich i demonów za-

mieszkuje to miejsce? Nawet gdy uda wam się ich 

ominąć, czy sprawi wam przyjemność spacer przez 

Krainę Przemian?

- Raz ją przemierzyłem - stwierdził Vane.

- Jesteś teraz słabszy.

- To prawda. Wybacz. Ciągnij dalej. Jak to 

mistrzowskie zaklęcie moŜe nam pomóc?

- Nie moŜe. Ale jego brak - tak.

- Złamać zaklęcie, którego nie jestem pewien - 

zaklęcie, które wszystko wiąŜe? - spytał Derkon.

- Tak właśnie.

- Jeśli się uda, moŜe zniszczyć nas wszystkich. 

MoŜe, ale nie musi. Jeśli nie uczynimy niczego, to 

zginiemy z pewnością.

- Jak mamy się do tego zabrać? - zagadnął 

Derkon. - Aby je zniszczyć, musimy poznać jego 

charakter.

- Wystarczy prosty, lecz zdecydowany czar. 

Gdybyśmy przedarli się do tej galerii i połączyli nasze 

wysiłki...

- A co właściwie przeciw niemu skierujemy? - 

zadał pytanie Hodgson.

- Coś, co tuŜ obok przepływa z niezwykłą mocą - 

emanację samego Tualui.

- Powiedzmy, Ŝe się uda - zabrał głos Derkon - i 

Ŝe mistrzowskie zaklęcie zostanie przekreślone. Czy 

zdajesz sobie sprawę, jakie mogą być tego skutki?

- Miejsce to znane jest w starych przekazach 

jako Zamek Wieczności - odezwał się Lorman. - 

śaden człowiek nie zna jego pochodzenia ani wieku. 

Podejrzewam, Ŝe to jest właśnie to zaklęcie ochronne. 

Gdy zostanie złamane, czuję, Ŝe to miejsce rozpadnie 

się wokół nas, przemieni się w kurz i Ŝwir.

- A jak nam to pomoŜe? - spytał Galt.

- Nie byłoby juŜ zamku, z którego trzeba uciekać 

-jedynie gruzy i zamęt. Tualua przyjąłby na siebie 

cały podmuch zwrotny, gdyŜ to właśnie jego moc 

byłaby skierowana przeciw mistrzowskiemu zaklęciu. 

MoŜe go to wystarczająco osłabić, a emanacje znikną. 

Kraina Przemian wróciłaby do dawnej świetności, a 

nasze czary zadziałałyby znowu. Ruszymy, 

przygotowani, by stawić czoła normalnym 

wyzwaniom.

- Przypuśćmy zagadnął Hodgson Ŝe zamiast 

ogłuszyć Tualuę, doprowadzimy go do wściekłości? A 

jeśli zacznie niszczyć wszystko wokół siebie?

Na twarz Lormana zawitał niewyraźny uśmiech. 

Wzruszył ramionami.

- Świat uboŜszy będzie o sześciu czarowników- 

rzekł. - Oczywiście, ryzyko istnieje. Pomysł o innym 

rozwiązaniu.

- UŜywasz liczby pojedynczej - ciągnął Derkon. - 

Istnieje kilka rozwiązań.

- Jeśli masz jakiś lepszy plan, zapoznaj mnie z 

nim.

- W tej chwili nie mogę zaoferować niczego 

lepszego - oświadczył Derkon. - Gdybyśmy mieli się 

uwolnić, moŜemy uŜyć zaklęcia, o którym wspo-

mniałeś, by złamać zaklęcie mistrzowskie. ZałóŜmy, 

Ŝe wszystko potoczy się tak, jak myślisz - przeŜyjemy, 

a Tualua zostanie pozbawiony mocy - wtedy ucieczka 

nie ma sensu. Zdobędziemy godną pozazdroszczenia 

pozycję - pół tuzina czarowników, zjednoczonych i 

pełnych sił z bezradnym Starszym u naszych stóp. 

Bylibyśmy głupcami, gdybyśmy nie skrępowali go 

przy pierwszej okazji, tak jak kaŜdy z nas pierwotnie 

planował. Faktycznie nasze szansę na sukces byłyby 

całkiem niezłe.

Lorman przeŜuwał w ustach kosmyk wąsa.

- Sam teŜ myślałem o takim toku wydarzeń - 

odezwał się w końcu - i nie mam Ŝadnych racjonal-

nych zastrzeŜeń. A mimo to mam silne przeczucie, Ŝe 

najlepszą rzeczą, jaką moŜemy zrobić, jest czmychnąć 

stąd, gdzie pieprz rośnie. Nie potrafię przewidzieć 

natury zagroŜenia, jeśli tu pozostaniemy, ale pewien 

jestem, Ŝe będzie ono bardzo powaŜne.

- Przyznajesz jednak, Ŝe to tylko przeczucie, 

obawa...

- Bardzo silna. 

Derkon spojrzał na pozostałych.

- Co wy na to? - spytał - jeśli się wydostaniemy - 

sięgamy po nagrodę czy uciekamy?

Odil oblizał wargi.

- Jeśli spróbujemy i przegramy - odezwał się - 

zginiemy, albo jeszcze gorzej.

- Prawda odparł Derkon. Ale kiedyś wszyscy 

staliśmy w obliczu tej samej decyzji, kiedy 

indywidualnie rozwaŜaliśmy przybycie w to miejsce i 

wszyscy tu dotarliśmy. Zgodnie z moim planem nasza 

pozycja będzie silniejsza, kiedy się zjednoczymy.

- Do chwili obecnej nie zdawałem sobie sprawy z 

wielkości mocy Tualui - odrzekł Odil.

- To tylko zwiększa nagrodę, gdy nam się uda.

- Racja... 

Spojrzał na Vane'a.

- To nie jest warte takiej próby - oświadczył 

Vane.

Gdy to mówił, Galt pokiwał głową.

- Hodgson?

Hodgson popatrzył na kaŜdego z nich, zdając 

sobie sprawę Jak istotny będzie jego wybór. Derkon 

był uznanym uczniem najciemniejszych faz sztuki. 

Podobnie było kiedyś z Lormanem, ale ten w star-

szym wieku coraz częściej się wahał. Pozostali 

stanowili szary, obojętny tłumek, który nie pojmował 

istoty Sztuki. Jedynie Hodgson określił się jako 

wyznawca białego trendu.

- Plan twój ma zalety - zwrócił się do Derkona. - 

Ale jeśli nam się uda, cele nasze będą odmienne. 

Inaczej będziemy chcieli wykorzystać tę moc. 

Następna walka rozpęta się między nami samymi.

Derkon uśmiechnął się.

- Konflikty między nami mogą wystąpić w kaŜ-

dej sytuacji - zauwaŜył. - A przynajmniej teraz mamy 

okazję wszystko omówić, by nie działać pochopnie.

- Wcześniej czy później pojawi się jakaś kwestia 

sporna.

- Takie jest Ŝycie - rzucił Derkon, wzruszając 

ramionami. - Musimy rozwiązywać nasze problemy, 

jak tylko się pojawią.

- Co oznacza, Ŝe jeśli przejmiemy kontrolę, tylko 

jeden z nas będzie się nią wystarczająco długo cieszyć.

- To nie musi się wydarzyć... 

- Ale się wydarzy. Wiesz, Ŝe tak będzie. 

- CóŜ... Co naleŜy uczynić? 

- Są bardzo wiąŜące przysięgi, które mogą 

chronić nas przed sobą oświadczył Hodgson.

Gdy wypowiadał te słowa zauwaŜył, Ŝe twarz 

Odila pojaśniała podobnie zareagowali Vane i 

Lorman. Obserwując te reakcje Derkon powstrzymał 

się od szyderstwa.

- Zanosi się na to. Ŝe jest to jedyny sposób, by 

zapewnić pełną współpracę - odezwał się po chwili. - 

śycie będzie przez to mniej ciekawe, ale z drugiej 

strony, moŜe nieco dłuŜsze. 

Zaśmiał się.

- Dobrze. Zgadzam się, jeśli taka będzie wola 

pozostałych.

Galt skinął głową.

- A zatem zaczynajmy, zadecydował.

* * *

Semirama weszła do Komnaty Lochu. Brązowe 

kopce były o wiele mniejsze. Łopaty stały oparte o 

najbliŜszą ścianę. Niewolnicy opuścili wcześniej 

Komnatę. Baran przebywał w gabinecie Jeleraka, 

próbując odtworzyć ze zbutwiałych tomów zapom-

niane zaklęcie.

Wolno ruszyła na skraj lochu. TuŜ pod nim 

błyszczała nieruchoma talia wody. Raz jeszcze 

rozejrzała się po komnacie. Potem pochyliła się do 

przodu i wydała z siebie ostry, wibrujący dźwięk.

Z mrocznej powierzchni wynurzyły się ostroŜnie 

długie macki. Po chwili coś odpowiedziało jej w tym 

samym, egzotycznym języku.

Zaśmiała się cichutko i przysiadła na skraju 

szczeliny, spuszczając w dół nogi. Zanuciła serię 

ćwierkotów, milknąc od czasu do czasu, nadsłuchując 

odpowiedzi. Długa macka uniosła się ku górze, 

opierając się delikatnie na jej  nodze.  Pieszcząc ją, 

wynurzyła się coraz bardziej.

* * *

Arlata z Marinty wolno jechała na swym wierz-

chowcu. Gdy tylko minęła pomarańczowe szczyty, 

wzmógł się wiatr i od czasu do czasu ze wzmoŜoną 

siłą zarzucał jej płaszcz na twarz i krępował ruchy 

ramion. W końcu ściągnęła go pasem. Kaptur 

nasunęła nisko na twarz, osłaniając oczy, i przewią-

zała go mocno. Wokół niej rozwiewały się mgły, ale 

widoczność, zamiast się poprawiać, stawała się coraz 

gorsza, gdyŜ tumany kurzu i piachu unosiły się ku 

górze. Kraina zaczęła nabierać brązowej barwy, więc 

postanowiła znaleźć schronienie pod niską krawędzią 

pomarańczowej skały.

Oczyściła swój strój z ziaren piachu. Jej wierz-

chowiec parsknął i pogrzebał nogą w ziemi. Wokół 

rozległa się seria delikatnych dźwięków dzwonka.

Spojrzała w dół i dostrzegła coś błyszczącego u 

podnóŜa skały. Zaintrygowana zeskoczyła z konia i 

sięgnęła po kawałek, który tęŜał najbliŜej końskiego 

kopyta. Podniosła złamany kwiat z Ŝółtego szkła i 

utkwiła w nim wzrok.

W tym momencie zawodzenie wiatru przeszło w 

śmiech. Podnosząc wzrok Arlata ujrzała ogromną 

twarz uformowaną z piaskowego wiru unoszącego się 

tuŜ przed jej kryjówką. Wielkie, przepastne usta 

wykrzywione były w niezwykłym grymasie. Oczodoły 

wypełniała czarna pustka. Wstając zauwaŜyła, Ŝe 

twarz od podbródka do czoła zmieszanego z 

wirującym kurzem przewyŜszała ją znacznie. 

Wypuściła z rąk szklany kwiat,  który rozbił się u jej 

stóp.

- Kim jesteś? - zapytała.

W odpowiedzi wycie wiatru wzmogło się jeszcze 

bardziej, oczy zwęziły się, a usta przybrały kształt 

koła. Wydawało się, Ŝe teraz wszystkie dźwięki 

wydobywają się z nich niczym z komina.

Chciała zakryć uszy, ale coś ją powstrzymało. 

Twarz ruszyła w jej kierunku. Była całkiem prze-

zroczysta. Zostawiła za sobą coś błyszczącego. Arlata 

przywołała swe zakiecie ochronne i zaczęła 

przepędzać stwora.

Twarz rozpadła się na kawałki i został po niej 

tylko wiatr.

Arlata wsiadła na konia i zaczerpnęła łyk napoju 

ze srebrnej flaszki, która zwisała z prawej strony 

delikatnego, zielonego siodła. W chwilę później była 

juŜ w drodze. Minęła drucianą klatkę, z której wy-

stawała prawa ręka i głowa skrystalizowanego 

szkieletu wystawionego na działanie szalonych 

wichrów.

Przedarła się przez rzekę ognia i ponownie za-

trzymała się u podnóŜa Ŝelaznej ściany.

* * *

- Podaj do stołu! - zaŜądał Meliash. - Jestem 

głodny.

Sam zasiadł na ławie i zaczął spisywać wydarze-

nia minionego ranka w swym dzienniku. Słońce stało 

juŜ wysoko, dzień był upalny. TuŜ nad jego głową 

para brązowych ptaszków wiła swe gniazdo. Kiedy 

przyniesiono strawę, odsunął dziennik i zabrał się do 

jedzenia.

Kończył właśnie drugi półmisek, gdy poczuł 

wibracje. PoniewaŜ w Krainie Przemian nie były one 

niczym niezwykłym, nie przerwał jedzenia i zanurzył 

kawał zwykłego chleba w tłustym sosie. Dopiero gdy 

ptaki uciekły w popłochu, a wibracje przeszły w serię 

regularnych dźwięków, podniósł wzrok, otarł wąsy i 

popatrzył w tym kierunku. Na wschód. Zbyt mocne 

jak na końskie kopyta, a jednak...

To były uderzenia kopyt. Wstał. Pozostali 

podeszli cicho do obozowiska, ale taka dyskrecja nie 

była konieczna. Ktokolwiek to był, przedzierał się 

przez leśne poszycie niczym ślepa niszczycielka siła. 

śadnej delikatności, ani krzty finezji...

Dostrzegł mroczną postać między drzewami, 

która zbliŜając się do obozowiska, zwolniła kroku. 

Ogromna. Bardzo potęŜna jak na konia...

Dotknął kamienia zawieszonego na szyi i zrobił 

krok naprzód.

Nagłe mroczna postać zatrzymała się, nadal 

pozostając w ukryciu drzew. Kiedy Meliash zobaczył 

jeźdźca zeskakującego z cienistego rumaka, ruszył ku 

niemu w ciszy. MęŜczyzna kierował się duŜymi 

krokami w stronę obozu, bezszelestnie...

Meliash stanął i zaczekał, aŜ wynurzy się z lasu. 

Był wysoki, szczupły, jasnowłosy; płaszcz i buty miały 

kolor zieleni. Gdy się zbliŜył, na rozpoznawczy znak 

odpowiedział przeciw-gestem, który nie był w uŜyciu 

od stuleci. Meliash rozpoznał go tylko dlatego, Ŝe 

jedną z jego pasji była historia. 

- Zwą mnie Meliash - odezwał się.

- A mnie Dilvish. Jesteś straŜnikiem na zakaza-

nym terenie?

Meliash uniósł brew i uśmiechnął się.

- Nie wiem, skąd przybywasz - rzekł- ale nikt nas 

tak nie nazywa od pięćdziesięciu czy sześćdziesięciu 

łat.

- Naprawdę? - zdziwił się jego rozmówca. - Czym 

teraz jesteśmy?

- Zakonem.

- Zakonem?

- Tak. Krąg Czarodziejów, Czarowników i 

CzarnoksięŜników spowodował takie zamieszanie, Ŝe 

w końcu nazwa została zmieniona. Obecnie nie 

wypada uŜywać starych określeń.

- Będę pamiętał.

- Czy chciałbyś zjeść ze mną posiłek?

- Cudownie -  wykrzyknął Dilvish. - To była 

długa podróŜ.

- Skąd? - zapytał Meliash, gdy ruszyli w kie-

runku obozu i stołu.

- Z wielu miejsc. Ostatnio z dalekiej Północy. 

Przysiedli na ławie, a wkrótce podano strawę. 

Meliash zabrał się ochoczo do jedzenia, jakby od 

dawna nie miał nic w ustach. Dilvish nie pozostawał 

w tyle.

- Twoje słowa, twój strój i wygląd - odezwał się 

Meliash, kiedy skończyli - świadczą o rodowodzie 

Elfów. Wiem jednak, Ŝe twoi rodacy nie mieszkają na 

Północy.

- Sporo podróŜuję.

-  ... i zdecydowałeś się tu przyjechać, by sięgnąć 

po moc.

- Jaką moc? 

Meliash opuścił łyŜkę i bacznie przyglądał się 

jego twarzy.

- Nie Ŝartujesz? - szepnął po chwili.

-Nie.

Meliash zmarszczył brwi i podrapał się po skro-

niach.

- Obawiam się, Ŝe nie całkiem cię rozumiem -

rzekł. - Czy przybyłeś tu, aby odbyć podróŜ do zamku 

znajdującego się - wykonał gest ręką -w środku tego 

pustkowia?

-  Zgadza się - odpowiedział Dilvish, odłamując 

kolejny kawałek chleba. Meliash wyprostował się.

- Czy wiesz, po co tu jestem? 

- Myślę,  Ŝe  po  to,  by  zahamować  działanie 

zaklęcia,  które  wywołało  to  zjawisko        - padła 

odpowiedź. - By powstrzymać działanie zaklęcia.

-  Dlaczego uwaŜasz, Ŝe to wszystko przez 

zaklęcie?

Teraz zakłopotał się Dilvish. W końcu wzruszył 

ramionami.

-  A czy moŜe być coś innego? - odparł. - Jelerak 

został ranny juŜ wcześniej - na Północy. Przybył tu, 

by wylizać swe rany. Ukuł to zaklęcie, by broniło go, 

aŜ odzyska pełnię sił. To moŜe być nieśmiertelne 

zaklęcie. Bractwo - o, przepraszam - Zakon nie chce, 

aby wymknęło się spod kontroli, gdyby miał tam 

wyzionąć ducha. I to dlatego tu jesteśmy. Tak 

przynajmniej myślę.

- To ma sens - odparł Meliash. - Ale jesteś w 

błędzie. Rzeczywiście to miejsce jest jedną z jego 

warowni. Gdzieś w środku Ŝyje jeden ze Starszych - 

pradawny krewny Starszych Bogów o długich 

mackach. Na imię ma Tualua. Jelerak przez długi 

czas sprawował nad nim kontrolę, wykorzystując 

jego moc do swych własnych celów. Nie wiemy, czy 

Jelerak jeszcze tam przebywa. Wiemy tylko, Ŝe 

Tualua najwyraźniej postradał zmysły a jeśli wierzyć 

tradycji, stan ten nie jest niczym niezwykłym dla jego 

rodzaju. Obecnie jego zajęcie stanowi wpatrywanie 

się w Krainę Przemian.

-  Jak moŜesz być tego tak pewny?

- Zakon zdołał ustalić, stosując wyrafinowane 

środki, Ŝe zjawisko, którego byłeś świadkiem, wynika 

z emanacji istoty magicznej samej w sobie, a nie z 

jakiegoś określonego zaklęcia. W dzisiejszych czasach 

zdarza się to bardzo rzadko, dlatego powołaliśmy te 

placówki.

- Nie jesteś tu po to, by je kontrolować w razie, 

gdyby się uwolniło i stało się zagroŜeniem na szerszą 

skalę?

- Oczywiście, to takŜe.

- Nie jesteś tu po to, aby uŜyć go jako pułapki na 

Jeleraka?

Meliash poczerwieniał.

- Zakon zawsze zajmował neutralne stanowisko 

w stosunku do Jeleraka - oświadczył.

- A jednak nie pozwoliłeś mu na powrót do 

Lodowej WieŜy, trzymając przeciwko niemu w re-

zerwie Ridleya.

Meliash przybrał srogą minę i uwaŜnie spojrzał 

na Dilvisha. Nagle zanurzył prawą dłoń w przepast-

nych szatach i wydobył garść złotego pyłu, którym 

cisnął w kierunku Dilvisha. Ten, rozpoznawszy ową 

substancję, stał nieruchomo, uśmiechając się.

- AŜ tak bardzo się denerwujesz? - zauwaŜył. - 

Widzisz, Ŝe zachowuję mą postać. Jestem tym, kim 

jestem a nie Jelerakiem w przebraniu.

- A zatem skąd wiesz o wydarzeniach w Lodowej 

WieŜy?

- Jak juŜ wspomniałem,  bawiłem  ostatnio na 

Północy.

- To zdarzyło się na Północy - ciągnął Meliash - 

działo się bez wiedzy Zakonu. Było dziełem grupy 

indywidualnych jego członków, którzy działali na 

własną rękę. W tej sprawie równieŜ pozostajemy 

neutralni.

Dilvish parsknął śmiechem.

- Oszczędzając siły na coś powaŜniejszego? - 

spytał.

- Niezwykłe trudno jest zorganizować grupę 

pełnych temperamentu indywidualistów, którzy 

zajęliby stanowisko w jakiejś sprawie. Mówisz tak, 

jakbyś sam nie naleŜał do nas. No właśnie, przeka-

załeś mi bardzo stary znak - znak, który wyszedł juŜ z 

obiegu.

- Nie było mnie przez długi czas. Ale kiedyś 

natęŜałem do Bractwa, zajmując dobre, choć po-

mniejsze stanowisko.

- Nadał mnie zadziwiasz. Chcesz przejechać 

przez ten niebezpieczny teren, by dotrzeć do niebez-

piecznego miejsca. KaŜdy, kto wybrał się w tę podróŜ, 

uczynił to w nadziei, Ŝe moŜe uda mu się pokonać 

Tualuę - bo nie panuje juŜ nad swymi zmysłami, bo 

Jeleraka tam nie ma lub jest zbyt słaby, aby się 

bronić. Władza nad tym magicznym jestestwem 

rzeczywiście dałaby ogromną moc. A jednak nie o to 

ci chodzi?

- Nie - padła odpowiedź.

- To juŜ coś. Czy obraŜę cię, pytając, jaki jest 

twój cel? Prowadzę takie badania...

- Przybyłem, by zabić Jeleraka. 

Meliash utkwił w nim wzrok.

- Jeśli nie chcesz odpowiadać, nie będę, oczywi-

ście, cię zmuszał - zaczął.

- JuŜ odpowiedziałem rzekł Dilvish, podnosząc 

się z miejsca. - Jeśli on tam jest, stawię mu czoła. Jeśli 

nie, wyśledzę jego miejsce pobytu i spróbuję znowu.

Odwrócił się w stronę lasu.

- Dzięki za posiłek - rzekł. 

Poczuł na ramieniu dłoń Meliasha.

- Wierzę ci - usłyszał. - Ale nie jestem pewien, czy

zdajesz sobie sprawę, co cię czeka. ZałóŜmy, Ŝe uda ci 

się przedrzeć, znajdziesz się w środku i gdzieś go 

dopadniesz. Nawet osłabiony, jest 

najniebezpieczniejszym czarownikiem na świecie. 

Rozerwie cię na strzępy, zamieni w pył, zaczaruje, 

wypędzi. Nikt, kto stanął w obliczu jego gniewu, nie 

przeŜył.

- JuŜ doświadczyłem jego gniewu,  teraz chcę, 

Ŝeby on doświadczył mojego.

- Trudno mi w to uwierzyć. 

Dilvish strząsnął dłoń Meliasha.

- Wierz lub nie. Wiem, co mam robić. 

- Myślisz, Ŝe magia Elfów okaŜe się wystar-

czająca?

- Być moŜe mam coś silniejszego.

- Co? - zapytał Meliash, ruszając za nim.

- Powiedziałem wszystko, co było konieczne - 

odparował Dilvish. - Raz jeszcze dziękuję za 

poczęstunek. Muszę juŜ ruszać.

Meliash zatrzymał się, patrząc, jak gość znika w 

lesie. Wydawało się, Ŝe dobiegło stamtąd kilka słów - 

poznał głos Dilvisha. Odpowiedzi, które padły, miały 

o wiele niŜszy ton. Z lewej strony usłyszał cięŜki 

tupot, a przez moment dostrzegł Dilvisha 

dosiadającego wielkiej, czarnej bestii. W tej właśnie 

chwili padł na nią promień światła - zdała się być cała 

ze stali.

Uderzenia stały się bardziej gwałtowne. Otoczyli 

obozowisko i ruszyli w kierunku Krainy Przemian.

Wróciwszy do stołu Meliash pogrzebał w skó-

rzanej sakiewce. Zasiadł na ławie, wyciągnął kryształ 

i połoŜył go przed sobą na woreczku. Mówił coś cicho 

i zdecydowanie. Zaczekał chwilę, potem powtórzył te 

same słowa. Po chwili przerwy zaczął od nowa.

Zanim skończył, kryształ pojaśniał, ukazując 

długą, chudą twarz pokrytą zmarszczkami, przy-

ozdobioną bielą z góry i dołu. Czarne, przebiegłe oko 

mrugało obok martwego bielma. Twarz przybrała 

srogą minę. Usta poruszyły się. Meliash usłyszał: 

Tak?

- Czy przeszkodziłem ci, Rawk?

- W rzeczy samej - odezwał się jego rozmówca, 

oglądając się za siebie. - Czego chcesz?

- Sprawa Zakonu. To, czym się teraz zajmuję...

- Wymaga sprawdzenia archiwów.

- Obawiam się, Ŝe tak. Rawk westchnął.

- W porządku. Ona to sprawdzi. Co chcesz 

wiedzieć?

Meliash uniósł dłonie. Wykonał gest.

- Był kiedyś przeciw-znak na nasz sygnał roz-

poznawczy - powiedział.

- Wszystko było wtedy o wiele młodsze - padła 

odpowiedź. - Pamiętam...

- Jeśli przypomnisz sobie dokładnie, kiedy ten 

znak był uŜywany, chcę, abyś sięgnął do archiwum i 

sprawdził listę wszystkich członków z tego okresu. 

Sprawdź, czy mieliśmy brata o imieniu Dilvish -Elfa. - 

Jednego z niŜszych kręgów. Jeśli tak, czy popadł w 

jakąś skrajność? Czy jest tam jakaś wzmianka o 

metalowym koniu czy podobnej bestii? Chciałbym 

wiedzieć o nim wszystko.

Rawk  wyczarował  gęsie  pióro,  zamachał  nim i 

coś pośpiesznie zapisał.

- Dobrze. Zrobię to i wrócę do ciebie.

- Jeszcze coś.

- Tak.

- Jeśli  juŜ  się  za  to  bierzesz,  sprawdź  przy 

okazji, co mamy na temat naszego obecnego członka - 

Weleanda z Murcave.

Znów gęsie pióro.

- Zrobię to. Ten pierwszy zabrzmiał jakoś 

znajomie. Nie wiem dlaczego.

- Dowiedzmy się zatem.

- Jak wygląda sytuacja na zewnątrz? 

- Nic się nie zmieniło.

- Świetnie.  MoŜe się ustabilizuje. 

- Mam wraŜenie, Ŝe nie. 

- Zatem powodzenia. 

Kryształ pociemniał.

Meliash schował go i podąŜył przed siebie, by 

spojrzeć na krainę spowitą mgłami, które prze-

słaniały zamek. Samotny jeździec na jakimś cięŜkim i 

czarnym zwierzęciu odjeŜdŜał w dal, znikając za 

horyzontem.

ROZDZIAŁ III

Black zatrzymał się. Dilvish wyjrzał spod 

zielonego szala, który okalał połowę jego twarzy, 

połoŜył prawą dłoń na rękojeści miecza i odwrócił 

głowę.

- Co się stało? - zapytał.

- Nic. To coś mniej namacalnego - odpowiedział 

rumak.

- Czy to coś, czym powinienem się zająć.

- Nie.  Wykryłem drobne fale rzeczywistości 

napływające w naszym kierunku. Musimy zaczekać. 

To szybko przejdzie obok nas.

- Co by się stało, gdybyśmy nie zaczekali?

- Pozostałby z ciebie jedynie popiół.

- Zaczekamy. To dobrze, Ŝe wyczuwasz takie 

rzeczy.

- W takim miejscu jak to moje umiejętności nie 

muszą być przecieŜ doskonałe. Wiesz przecieŜ, Ŝe to 

nie są zwyczajne czary.

- A zatem Meliash miał rację?

- Tak. To emanacje istoty magicznej.

- Tytko jedna osoba moŜe je poznać?

- Tak mówią...

Dilvish poczuł nagły przypływ ciepła, a 

krajobraz przed nim zafalował i zachwiał się. Po 

chwili wiatr ucichł, a powietrze stało się bardziej 

przejrzyste. Dilvish dostrzegł błyszczące iglice, 

ciemne, przesuwające się kształty, skrawki błękitnej 

ziemi tub skały, szybujące w powietrzu piaskowe 

stwory, fontanny krwi - wszystko w oddali, wszystko 

w ułamkach sekund - i nie był w stanie stwierdzić, czy 

było to złudzenie czy rzeczywistość. Po chwili fala 

minęła. Wiatry ciągnące za sobą tumany kurzu 

zatarły cały widok.

- Przytul się do mnie mocno! - wykrzyknął 

Black.

Pomknęli naprzód z niewyobraŜalną szybkością.

- Po co ten pośpiech? - zawołał Dilvish, gdy 

przemierzali martwą z gorąca krainę, ale jego słowa 

pochwycił wiatr i poniósł gdzieś dalej.

Nabierali prędkości, aŜ Dilvish musiał przechylić 

się nisko i zacisnąć z całej siły oczy. Wiatr był teraz 

jednym potęŜnym ryzykiem. Po jakimś czasie zupe-

łnie ucichł.

Dilvish zaczął wspominać wcześniejsze przygody, 

które przeŜył od chwili powrotu - od piekielnych ogni 

do wilgotnej, zielonej krainy, w której zmierzch 

zmagał się z tęczą. Zdawało mu się, Ŝe słyszy śpiew 

przy akompaniamencie starego instrumentu, 

pradawną pieśń, którą zapomniał dawno temu. 

Śpiewała drobna, jasnowłosa kobieta o zielonych 

oczach. Dookoła roztaczał się zapach dzikich 

kwiatów...

Wycie wiatru wdarło się w jego myśli. Zwalniali. 

Podniósł głowę. Po chwili otworzył oczy.

Wspinali się pod górę, a kroki Blacka stawały się 

coraz wolniejsze. Wkrótce przystanęli na szczycie 

wzgórza pod świecącym niebem. Wiatr ucichł. 

Dookoła przesuwała się mgła, tworząc w niektórych 

miejscach białą kipiel. Wydawało im się, Ŝe stoją na 

wyspie otoczonej morzem piany. Daleko przed nimi 

wznosił się Zamek Wieczności, maleńki jak szkic w 

róŜu, lawendzie, szarości i półcieniach - w ukośnym 

świetle poranka.

- Po co ten pośpiech? - zapytał Dilvish.

- Fal było więcej - padła odpowiedź. - Musiałem 

się przedostać, zanim kolejna z nich dotarła do tej 

strefy.

-  Ach tak. Zatem moŜemy tu chwilę odpocząć i 

wybrać najlepszą trasę.

- Ale nie za długo. Ten wierzchołek moŜe zaraz 

wybuchnąć, stając się błotnistym wulkanem. Wy-

brałem juŜ kolejny etap naszej podróŜy, niezbyt 

jednak długi. Myślę, Ŝe podczas schodzenia trzeba się 

trzymać prawej strony. Tam będzie najjaśniej. 

Dilvish poczuł wibracje dochodzące z dołu.

- Lepiej będzie, jak zaraz ruszymy. 

- Przyjrzyj się Zamkowi Wieczności - odparł 

Black, patrząc przed siebie.

Dilvish ponownie skierował wzrok w tamtą stro-

nę.

- Miejsce wyrwane z czasu - ciągnął Black. -

Zawsze pragnąłem go zobaczyć.

Podziemne wstrząsy stały się coraz silniejsze.

- Och... Black...

- Zbudowany przez Starszych Bogów w jakimś 

tajemniczym celu; ma, jak powiadają, okrąŜać cały 

czas;  zmienny,  tak  słyszałem,  ale niezniszczalny...

- Black?

- Co takiego?

- Ruszaj!

- Wybacz mi - powiedział. - Zachwyciłem się. 

Estetyka.

Opuszczając łeb, Black zanurzył się we mgłę 

otaczającej stok. Jego oczy Ŝarzyły się niczym węgle. 

Ziemia trzęsła się teraz miarowo, a przed sobą Dilvish 

spostrzegł pojawiające się szczeliny, które poszerzały 

się w mgnieniu oka. Wydobywały się z nich słupy 

dymu i mieszały z mgłą. Dokoła nich znów hulał 

wiatr, ale nie był tak silny jak poprzednio.

Skacząc między potęŜnymi głazami w kształcie 

kostek, w sposób bardzo niezwykły jak na konia, 

Black zjechał wolno na prawą stronę, tam gdzie teren 

był bardziej płaski, a mgła opadała miarowo. Dotarł 

do nich huk potęŜnej eksplozji, a z nieba spadł deszcz 

gorącego błota. Jednak tytko nieliczne krople zdołały 

ich dosięgnąć.

- W przyszłości - zauwaŜył Dilvish - wołałbym 

trzymać się z data od takich rzeczy.

- Przepraszam - bąknął Black. - Przerwano mi w 

tak pięknym momencie.

Przeskoczył przez płot z płomieni, które wy-

strzeliły w górę tuŜ przed nim, i przez jakiś czas 

galopował wzdłuŜ czarnej, wrzącej rzeki, przez 

kanion, w którym wrzaski, zbyt przeraźliwe, by 

uznać je za ludzkie, wypełniały powietrze. Nad 

brzegiem rzeki kołysały się czarne kwiaty, sycząc i 

prychając. Drobiny światła unosiły się nad czarną 

wodą i odpływały w dat, by eksplodować cichymi 

trzaskami i wydobywać z siebie niezdrowy odór 

pośród fontanny iskier. Ziemia drŜała nieprzerwanie, 

a ciemna woda wylewała się z brzegów, plamiąc skały 

i piasek smolistą powłoką. Jakiś skrzydlaty stwór o 

małpiej twarzy przeleciał nad nimi. Był wielkości 

ogromnego ptaka, wydobywał z siebie przedziwne 

piski, szpony miał rozcapierzone. Dilvish ciął go 

kilkakrotnie, ale stwór wymykał się spod ostrza. W 

końcu zbyt blisko podleciał do łba Blacka. Ten zionął 

weń ogniem, rzucił ofiarę na ziemię i rozdeptał.

Rzeka zniknęła w wypełnionej parą grocie, którą 

przeszywało echo szlochów. Ziemia rozstąpiła się 

niespodziewanie, Black przeskoczył rozpadlinę. Ze 

zgrzytem zwarła się tuŜ za nimi, a z lewej strony 

spadła na nich lawina piachu i kamieni. W odległej 

gardzieli kanionu jarzyły się błękitne ognie. Dilvish 

owinął się szczelnie płaszczem, a Black przyśpieszył 

kroku. Gdy tak pędzili, Dilvish trząsł się z zimna, a 

nie z upału, którego oczekiwał. Spojrzał w dół. 

zauwaŜył, Ŝe zarówno on, jak i Black przybrali 

intensywną kobaltową barwę. Poczuł, jak jego 

zesztywniałe kończyny stają się coraz bardziej kru-

che.

- To minie! Za chwilę będzie po wszystkim! - 

krzyknął Black.

I rzeczywiście, wszystko minęło gdzieś na 

wysokości spowitego w Ŝółtej chmurze nasypu, ale 

chwila ta trwała dość długo. Stali teraz trzęsąc się w 

ochronnym kręgu, wzniesionym przez Blacka. 

Zarówno barwa, jak i poczucie odrętwienia powoli 

mijały. Wiatr w tym miejscu był bardzo słaby. 

Dilvish poruszał palcami i pomasował ręce i ramiona.

- To była ta łatwiejsza część - odezwał się Black.

- Mam nadzieję, Ŝe to Ŝart. 

Black zarysował ziemię kopytem.

- Nie odparł. Obawiam się, Ŝe bliŜej środka 

emanacje są silniejsze.

- Czy masz jakiś specjalny plan ataku w tej 

strefie?

- NałoŜyłem na nas wszystkie zaklęcia ochronne, 

jakie znam - powiedział - i jest to jedyna linia obrony. 

Tualua jest znacznie silniejszy ode mnie i kaŜde 

bezpośrednie z nim zetknięcie moŜe je stłumić. Muszę 

liczyć na mój refleks, szybkość oraz naszą wspólną 

siłę i pomysłowość.

- Tego właśnie się obawiałem.

- Jak dotąd słuŜyły nam dobrze.

- Zatem dlaczego kręcimy się dookoła?

- Nie kręcimy się. 

- Myślę, Ŝe tak.

Black uniósł łeb i spojrzał przez mgły. Ziemia 

pod nimi wydawała się wystarczająco twarda, ale...

- Chyba coś się dzieje - przyznał w końcu. - 

Wydaje mi się, Ŝe skała, która jest najdalej, zmienia 

swe połoŜenie. Zaryzykuję maleńkie zaklęcie. Być 

moŜe nie zadziała, moŜe zemści się na nas albo jego 

skutek będzie odwrotny od zamierzonego. Chciałbym 

wzniecić wiatr, aby rozjaśnić krajobraz - muszę 

spojrzeć na naszą sytuację z lepszej perspektywy.

- Ruszaj!

Dilvish przywiązał się i czekał. Black mruczał coś 

w mabrahoring. Błędna lawina, która ich zalewała, 

ucichła, na parę chwil obrała jednolity kierunek i 

zniknęła. Minęło kilka minut i z prawej strony 

nadleciał silny wicher. Black zamilknął. Teraz obaj 

stali nieruchomo wpatrzeni przed siebie.

Powoli pogrąŜony we mgle nasyp zaczął 

poruszać się w lewą stronę. W jego głębi pojawiło się 

słabe, migające światełko. Migocące plamy stawały 

się coraz cieńsze, ale płynąca para natychmiast je 

pochłaniała.

Na ich oczach wszystko to zerwało się z uwięzi i 

odpłynęło w dal, odsłaniając ciemny krajobraz pod 

słonecznym niebem...

Zdawało się, Ŝe porusza się wszystko wokół 

odległego zamku, który stał odsłonięty, cały w 

łososiowych i pomarańczowych barwach. Tylko 

niektóre rzeczy poruszały się szybciej od pozosta-

łych...

Posuwali się w prawo. Krajobraz roztaczający 

się tuŜ przed nimi równieŜ płynął w prawą stronę, 

wzniesienia znajdujące się dalej dryfowały szybciej. 

Jednak widniejące na horyzoncie błyszczące skały i 

szkliste drzewa gnały w stronę lewą. 

- Nie rozumiem - zaczął Black.

Ziemia zmarszczyła się. Teren, na którym od-

poczywali, niski i płaski, wznosił się teraz ku górze. 

Dilvish, będąc wyŜej od Blacka, zauwaŜył to pierwszy 

i zrozumiał.

- O BoŜe! - wykrzyknął.

Przed nimi w oddali pojawił się ogromny, 

okrągły otwór. Dokoła niego owijał się krajobraz i 

tworząc spiralę wkręcał się do środka; obdarzone 

niezwykłą plastycznością skały i krzaki, kłody 

drewniane i odpadki ciągnęły do tej potęŜnej, czarnej 

dziury, wirowały nad nią, by w końcu zniknąć nad jej 

brzegami wraz z całą powierzchnią ziemi.

- To wygląda jak wodny wir... - zauwaŜył 

Dilvish, odwracając głowę i spoglądając za siebie.

Tam takŜe wszystko poruszało się w przeciwnym 

kierunku. Tylko...

- Przynajmniej jesteśmy bliŜej zewnętrznej kra-

wędzi niŜ środka - stwierdził. - Ale zmykajmy stąd 

szybko.

Black cofnął się i wzniósł przednie nogi. Po 

chwili opadł cięŜko na ziemię i zwrócił łeb ku północy.

Ruszył, przełamując krąg, który ich osłaniał.

- To moŜe nam pomóc - odezwał się. - Unosimy 

się na zachód w kierunku obracającego się brzegu. Do 

czasu, kiedy opuścimy ten niespokojny teren, 

zbliŜymy się nieco do naszego celu. 

Przyśpieszył kroku.

- Brzmi to obiecująco - zauwaŜył Dilvish ale 

zastanawiam się...

- Nad czym?

- Kiedy zbliŜymy się do krawędzi, do miejsca, 

gdzie kończy się ta platforma, a zaczyna twardy 

grunt...

- Tak. Wiem, o czym myślisz. 

Black poruszał się jeszcze szybciej.

- Ta czarna, kręta linia przed nami... - zauwaŜył 

Black, przyśpieszając. - Wydaje się, Ŝe ziemia tam 

wrze.

Popędzili w kierunku ciemnej wstęgi. Mijały ich 

pojedyncze pasma mgieł. Do ich uszu dotarł niski, 

przeszywający ryk.

- To chyba jest wystarczająco szerokie. 

- Tak.

Dosięgały ich wibracje. Przed nimi kipiała rzeka 

kruszonych skał i ziemi, skwiercząc jak wrząca fosa. 

Gdy podjechali bliŜej, dźwięki stawały się coraz 

głośniejsze. Teren zaczął się obniŜać, kołysać się i 

Black zatrzymał się w odległości piętnastu kroków od 

miejsca, w którym zaczynało się wrzenie.

Dilvish zeskoczył z konia i wolno ruszył naprzód. 

Zachwiał się, ale odziane w elfie buty stopy poruszały 

się z niesamowitą precyzją, pomagając mu utrzymać 

równowagę. Przez centrum turbulencji przemknęła 

wielka kłoda, poruszając się na szczycie 

horyzontalnej lawiny. Uderzyła w wolno posuwający 

się kamień. Z głuchym łoskotem ustawiła się pionowo 

i na jego oczach rozpadła się w drzazgi. Dilvish 

pochylił się i podniósł kamień wielkości ludzkiej 

głowy. Rzucił go przed siebie. Podskoczył kilka razy, 

zanim wyładował na grzbiecie silnej fali powietrza. 

Dilvish odczekał chwilę, dopasowując swój krok do 

wyniosłości terenu. Potem chwycił kolejny głaz i z 

tym samym efektem powtórzył swój wyczyn. Zrobił 

krok naprzód. Obok niego przeleciało kilka 

większych kamieni. Spojrzał w górę, w lewą stronę, 

tam, gdzie wzdłuŜ horyzontu przesunął się z lewa na 

prawo zamek. Po dwóch kolejnych krokach 

przystanął.

- MoŜe ci się uda - zawołał Black - jeśli 

wybierzesz odpowiedni moment. Ja będę uwaŜał na 

kamienie, które ułatwią ci przejście i zawołam cię. 

Elfie buty poniosą cię same.

Dilvish kiwnął głową i odwrócił się.

- Nie - odezwał się, dosiadając rumaka. -Musimy 

trzymać się razem.

- To za daleko, abym zdołał przeskoczyć.

- Zatem poczekamy,  aŜ pojawi  się coś więk-

szego.

- To ryzykowne. Ale to chyba jedyne wyjście. 

Niech będzie.

Black ponownie stanął na tylnych nogach i spoj-

rzał w górę rzeki.

- Nie widzę nic odpowiedniego. 

Zrobił pełen obrót.

- Widzę teren, który opuściliśmy. Znajduje się 

znacznie bliŜej tego otworu.

- A ja widzę, jak zbliŜa się wielki głaz. 

Black  obrócił się i  stanął na czterech  nogach. 

Zamek pojawił się teraz przed nimi i przesunął się 

powoli w prawą stronę.

- Chwyć mnie mocno - polecił Black. - Jeśli 

upadnę, spróbuj zeskoczyć ze mnie i idź pieszo!

Black ustawił się naprzeciw ciemnej i mruczącej 

rzeki gruzu. Ziemia pod nimi wznosiła się, to znów 

opadała. Dilvish pochylił się i aŜ do bólu zacisnął nogi.

Odwrócił głowę w lewą stronę. Usłyszał z daleka 

potęŜny grzmot przypominający śmiech olbrzyma. 

Dostrzegł spadający z nieba deszcz płomieni, 

znikający gdzieś za horyzontem. Teraz Zamek 

Wieczności lśnił niczym ametyst. Ziemia zakołysała 

się łagodnie. Rozległ się dźwięk potęŜnego gongu 

uderzonego kilkakrotnie. Po nim nastąpił głośny 

trzask, jak gdyby rozpadła się ściana pełna okien. 

Ciemna rzeka płynęła z łoskotem i hukiem.

- Oto jest - obwieścił Black.

Dilvish dojrzał na wpół wynurzony głaz, z tru-

dem pokonujący zakręt, posuwający się w ich 

kierunku...

Spróbował ocenić jego szybkość. Zamknął oczy i 

otworzył je po chwili. Obok przewinęło się pasemko 

mgły.

- Teraz! - wrzasnął Black.

Po chwili gnali przed siebie. Dilvish pomyślał, Ŝe 

ruszyli za wcześnie. Wydawało się, Ŝe kamień pojawił 

się na moment, by za chwilę zanurzyć się jeszcze 

bardziej. Jego powierzchnia nie gwarantowała 

punktu oparcia nawet najbardziej zręcznym 

stopom...

Szybowali w powietrzu.

Podświadomie Dilvish ponownie przymknął 

oczy. Zaszczekał zębami. Czuł, jak ciało Blacka 

skręca się, miał wraŜenie, Ŝe zsuwają się, spadają.

Otworzył oczy i zdał sobie sprawę, iŜ raz jeszcze 

szybują w powietrzu. Zacisnął szczękę.

Uderzyli w twardą powierzchnię i pędzili dalej. 

Dilvish wyprostował się i odetchnął, zdając sobie 

sprawę, Ŝe przez cały czas wstrzymywał oddech.

Znajdowali się na południowy zachód od zamku i 

gnali przez skalistą równinę, wśród dymiących 

szczelin.

Black przystanął, gdy wspięli się na kamienisty 

pagórek, i spojrzał za siebie.

- Nieźle - rzekł. - Nie byłem pewien.

Za  moment  ruszył  w  stronę  dalszych  stoków, 

trzymając się prawej strony.

- Zastanawiam się, gdzie to wszystko przepada - 

mruknął Dilvish.

- Co?

 

- Te śmieci wciągane w dziurę.

- Myślę, Ŝe zostaną wyrzucone w innym miejscu - 

odparł Black, przyśpieszając kroku, gdy dotarli na 

piaszczysty teren.

- Pokrzepiająca myśl.

Gdy tytko dotknęli piaszczystej przestrzeni, roz-

legł się jakiś szelest. Małe, czarne, ruchliwe istoty 

pojawiły się niespodziewanie; Dilvish dostrzegł je 

podświadomie. Wyrastały wokół niczym nieprze-

rwane chwasty. Piasek przed nimi zakołysał się, a na 

jego powierzchni pojawiły się większe i zwinniejsze 

wersje tych istot, wijąc się ku górze.

- To pałce! - wykrzyknął Dilvish, sam do siebie.

Black nie zareagował, pędząc dalej, kiedy potęŜ-

ne, purpurowe dłonie próbowały ich dosięgnąć, 

kołysząc się i wysuwając się wyŜej. Deptał po nich, a 

jego metalowe kończyny wyrywały się z ich uścisków, 

podczas gdy stawały się coraz wyŜsze, dłuŜsze, 

pokryte włosami niczym łodygi. Dilvish poczuł, jak 

coś ociera się o jego prawą stopę. Chwycił miecz i 

zaczął wymachiwać nim w dół, obcinając zachłanne 

palce, które podeszły za blisko. Black spuścił łeb i 

zionął ogniem, paląc przed sobą ziemię. W kotlinach 

unosiła się mgła, ale zatrzymywała się przy gruncie. 

Pod jasnobłękitnym niebem powietrze było czyste, 

jedynie na zachodzie unosiło się kilka kłębów chmur. 

Zamek, stojący teraz nieco bliŜej, błyszczał, jak 

gdyby ogień słonecznego światła odbijał się we 

wszystkich szybach.

Dilvish spływał kroplistym potem, tnąc mieczem 

na obie strony i ścinając dłonie, które wyrastały 

przed nim jak las. ZbliŜyli się do skraju pola, gdzie 

ziemia zapadała się gwałtownie za niską, wydmową 

granicą. Kiedy podjechali bliŜej, ziemia napęczniała, 

a najpotęŜniejsza dłoń próbowała się z niej uwolnić. 

Dilvish zauwaŜył, Ŝe kroki Blacka stają się coraz 

dłuŜsze, a kości pod jego kopytami chrupią i pękają z 

trzaskiem. Ostatni odcinek przelecieli prawie w 

powietrzu. Black trzymał łeb wysoko w górze, a jego 

ognie straciły na siłę. Ogromna dłoń wyrosła na 

środku drogi.

Dilvish wiedział, co się stanie, zanim opuścili 

ziemię i zatoczyli łuk w powietrzu. Black przy-

szykował się do skoku, a dłoń ogromniała. Dilvish ciął 

w najbliŜsze palce, czując jak ostrze napotyka opór i 

zatapia się głęboko. Ręka zacisnęła się nagle w zwartą 

pięść, ustępując im całkowicie z drogi. Krwawiący 

kikut palca upadł na ziemię i potoczył się w dół 

wydmy.

ZjeŜdŜali ze stoku. Jego krawędź była bardziej 

stroma niŜ się spodziewali. Dilvish zesztywniał, 

widząc twardą, gładką i lśniącą powierzchnię, zanim 

kopyta Blacka stuknęły w ziemię. Był to bok 

wielkiego, kulistego zagłębienia, na dnie którego 

parowała spokojna sadzawka. Powietrze wypełniały 

opary siarki, a w Ŝółtawej wodzie pływało coś, co 

przypominało rozkładający się ludzki tułów i inne 

skrawki, niegdyś prawdopodobnie wypełnione 

Ŝyciem.

Kiedy uderzyli w połyskującą powierzchnię, ko-

pyta Blacka wyśliznęły się spod niego i Dilvish 

przewrócił się na lewą stronę. Podskoczył unikając 

zmiaŜdŜenia, cofnął się i stoczył w dół, trzymając w 

dłoni miecz.

Elfie buty dotknęły powierzchni. Dilvish odzy-

skał równowagę. Wysunął lewą rękę i przerzucił ją 

nad prawym ramieniem, obejmując lewy bok Blacka.

Black zsuwał się nadał, Dilvish poczuł, Ŝe za 

chwilę pękną mu golenie. Zaparł się stopami, schował 

miecz do pochwy, przekręcił się i obiema dłońmi 

chwycił Blacka. Ten pociągnął go za sobą i Dilvish 

zwalił się jak długi.

Raz jeszcze poruszył stopami, odzyskując czucie, 

przykucnął, nie wypuszczając Blacka z uścisku. 

Tymczasem przednie kopyta Blacka poruszyły się 

gwałtownie, tworząc wyŜłobienia. Głową naprzód 

wierzchowiec ześlizgiwał się w stronę sadzawki.

Dilvish przesuwał swój uścisk, zmieniając kolej-

no dłonie, po lewym boku i grzbiecie Blacka, aŜ 

wreszcie złapał go za szyję. Nie zatrzymał się do 

momentu, kiedy znalazł się przed swym zsuwającym 

się ogierem. Jego elfie buty zaciskały się przy kaŜdym 

kroku, gdy tylko próbował podtrzymać napierający 

cięŜar. Ramiona i uda napięły się do granic 

wytrzymałości, kości trzeszczały, ale Black zaczął 

zwalniać, ruchy jego przednich kończyn stały się 

bardziej stabilne, a siła kaŜdego nacisku staranniej 

ukierunkowana.

Odór sadzawki narastał draŜniąc jego nozdrza. 

Dilvish spojrzał za siebie i dostrzegł, Ŝe przebyli 

większą część stoku. Nie obejrzał się ponownie, lecz 

podwoił swe wysiłki na rzecz utrzymania równowagi.

Prawe przednie kopyto Blacka zapadło się i 

utknęło, rysując głęboko gładką powierzchnię, z 

której wydobył się potęŜny deszcz szklanych 

cząsteczek. Po chwili utknęło jego lewe kopyto, a 

Dilvish dźwignął się z całej siły. Black stanął na obu 

nogach, choć jego zad wlókł się po ziemi. Próbował 

ruszyć się, grzebiąc ostatecznie w podłoŜu. Dilvish 

chwycił go za szyję, zaparł się nogami, napręŜając się 

to w przód, to ku górze.

Black zatrzymał się, podniósł zad i zastygł w bez-

ruchu. Dilvish powoli odpoczywał, złapał głęboki 

oddech i zakasłał, gdy niezdrowe opary wdarły się do 

płuc.

- Nie rób ani jednego kroku w tył - ostrzegł 

Black.

- Dilvish spojrzał za siebie.

W miejscu oddalonym o krok zachlupotały cicho 

pieniste wody. Dilvish wzdrygnął się. ZauwaŜył, Ŝe na 

środku sadzawki rzeczywiście unosiły się resztki 

ludzkiego ciała. Tu i ówdzie widać było gołe kości. Tu 

woda była nieco ciemniejsza. Widział, jak ciało 

rozkłada się na jego oczach. Odwrócił wzrok.

- Co teraz? - spytał Black. - Nie znam Ŝadnego 

zaklęcia, które pomogłoby w sytuacji takiej jak ta.

Dilvish uśmiechnął się słabo i rzucił okiem na 

szlak, który przebyli.

- Nie moŜemy się zastanawiać. Musimy wybrać 

trudniejszy wariant - zauwaŜył. - Pozwól mi zbadać tę 

gładką powierzchnię.

Oderwał powoli dłoń od szyi Blacka, wypros-

tował się i wyciągnął miecz. Zrobił kilka kroków w 

lewo, uniósł miecz i zamachnął się, przeszywając 

gładką, pochyłą taflę. Ostrze zagłębiło się na kilka 

cali, a wokół pojawiły się liczne rysy na szerokość 

dłoni.

- To moŜe się udać - obwieścił Dilvish - jeśli 

zrobię kilka punktów oparcia, moŜe zdołasz się 

obrócić i podnieść.

- Uczyń to - odezwał się Black - a ja postaram się 

znaleźć własne punkty oparcia. W tej chwili czuję się 

lekko zawieszony w powietrzu.

- Tak - odparł Dilvish, kaszląc. - Nie rób nic, co 

wymaga ruchu.

Odwrócił się i ponownie zaatakował stok. Posy-

pały się odpadki.

Po kilku minutach posiekał torowisko długości 

ośmiu stóp, kierując się w prawo od Blacka.

- I jak to wygląda? - zapytał.

- Kiedy się wydostanę, poczuję się podniesiony 

na duchu i ciele - odparł Black. - Przypuszczam, Ŝe 

najlepiej będzie, jeśli ruszymy po linii prostej, w 

prawo.

- Chyba masz rację - odpowiedział Dilvish, 

chowając miecz i stając po lewej stronie Blacka. - 

Będę wypychał cię ku górze. Najpierw prawe kopyto.

Chwycił Blacka i otoczył ramieniem jego szyję.

- Powiedz, kiedy będziesz gotów!

Bardzo ostroŜnie Black uniósł prawe kopyto i 

wyciągnął je, powoli obracając ciało. Postawił nogę 

na odległej ścieŜce i przeniósł nań cały cięŜar swego 

ciała.

- Teraz kolej na prawdziwy test.

Podniósł lewą nogę. W mgnieniu oka Dilvish 

poczuł narastający opór. Kiedy Black wyprostował 

kończynę, Dilvish napiął wszystkie mięśnie. Oddech 

palił mu nozdrza. Powoli kończyna lądowała na 

pobliskiej ścieŜce. CięŜar jednak nie ustawał. Black 

unosił właśnie tylnią lewą nogę i próbował postawić 

ją w pustym zagłębieniu. Gdy tylko mu się udało, 

poruszył prawą nogą.

- Jeszcze dwa kroki... - szepnął, przesuwając 

prawą tylną nogę na ścieŜkę.

- Teraz...

Dilvish podtrzymywał ześlizgującego się rumaka, 

próbującego stanąć na ścieŜce. Black zrobił kilka 

kroków naprzód, a Dilvish westchnął, zakasłał i 

wyciągnął się.

- Dobrze - powiedział Black. - Dobrze. 

Dilvish obwiązał szalem nos i usta, stając z boku 

Blacka, między nim a sadzawką. Black przesuwał się 

w stronę ścieŜki.

- Co teraz? - spytał Dilvish.

- Nie bój się! Patrz.

Prawe przednie kopyto Blacka mignęło w 

powietrzu, drąŜąc potęŜną dziurę w lśniącej tafli. 

Lewe kopyto wylądowało nieco wyŜej. Podciągnął się 

i znowu poruszył lewą nogą. Wkrótce jego tylne nogi 

znalazły się w wyŜłobionych zagłębieniach.

- Muszę ci podziękować - odezwał się, przesu-

wając w przód kopyto.

Dilvish  oparł  prawą  dłoń  na  grzbiecie  Blacka 

i dopasował się do jego wolnego kroku.

- Chyba niebo pociemniało podczas naszego 

pobytu na dole - zauwaŜył.

- Emanacje są teraz bardzo silne - stwierdził 

Black. - Ale nie czuję, aby w tę stronę płynęły jakieś 

zmienne fale.

- Co to znaczy?

- Prawie wszystko.

Gdy tak posuwali się ku górze, niebo stawało się 

coraz ciemniejsze, oblane szarzejącym światłem. Po 

kilku minutach usłyszeli krótki, przeraźliwy pisk 

dochodzący z góry, a po krawędzi zsuwała się 

mroczna postać, wysoko, po lewej stronie.

- AleŜ to człowiek! - wykrzyknął Black. 

Palce Dilvisha wylądowały na biodrach.

- Tutaj! - wrzasnął.

Zerwał pas i rzucił przed siebie, a dzięki 

cięŜarowi masywnej sprzączki pas wylądował 

dokładnie na drodze spadającego człowieka. Obok 

przeleciał długi kij, uderzając Dilvisha w ramię.

- Łap! - ryknął.

MęŜczyzna obrócił się i chwycił lewą ręką za pas 

tuŜ nad sprzączką. Dilvish zebrał siły i przekręcił się, 

podczas gdy ten drugi ześlizgiwał się obok.

- Nie puszczaj! - krzyknął męŜczyzna, ściskając 

pas, gdy jego ciało zatoczyło łuk.

- Nie mam zamiaru tracić dobrego pasa po to 

tylko, by ujrzeć człowieka w kwaśnym dole - odparł 

Dilvish przez zaciśnięte zęby, czując teraz cięŜar tego 

drugiego. - Poza tym ściemnia się i niewiele bym 

zobaczył - stwierdził, wyciągając męŜczyznę i 

chwytając go za rękę.

W dole, nad sadzawką pojawił się zielonkawy 

błysk, a po chwili uniosła się oślepiająca fontanna 

iskier.

- Moja laska! - zajęczał męŜczyzna, spoglądając 

przez ramię. - Moja laska! Nie masz pojęcia, ile 

zawierała sztuczek, jakie siły w sobie mieściła!

- ZałoŜę się, Ŝe twoje Ŝycie jest więcej warte - 

zauwaŜył Dilvish, zawiązując sobie na szyi pas i 

chwytając męŜczyznę za rękę.

Na powierzchni sadzawki, która przybrała teraz 

zieloną barwę, pojawiły się ogromne bąble, a opary 

przyprawiały o zawrót głowy.

MęŜczyzna zdobył się na uśmiech.

- Oczywiście masz rację - stwierdził, a jego buty 

zsuwały się w dół, gdy tylko próbował odzyskać 

równowagę. W jednej chwili z jego ust posypał się 

stek wyzwisk. Dilvish słuchał z podziwem, gdyŜ nawet 

w czasach swej słuŜby wojskowej nie znał nikogo, kto 

mógłby mu dorównać.

- Zdołałeś przekląć bogów, o których zapomnieli 

nawet kapłani zauwaŜył z trwogą w głosie, w czasie 

gdy męŜczyzna zrobił małą przerwę i zakasłał. - 

Tylko Sztuce zawdzięczam to, Ŝe mogę cię stąd 

wyciągnąć. Nie próbuj się podnosić. Pociągnę cię tam, 

gdzie czeka mój rumak.

Dilvish przeciągnął męŜczyznę przez stok; uno-

sząc jego rękę okrytą Ŝółtą materią i przerzucając ją 

przez ramię, pomógł mu dosiąść Blacka. TuŜ za nimi, 

w zmąconej sadzawce, rozległa się seria drobnych 

eksplozji.

- Nie próbuj szukać jakiegoś oparcia - poradził 

Dilvish. - Pochył się, a my cię zawieziemy. Niech 

twoje stopy wloką się po ziemi.

MęŜczyzna patrzył przez chwilę na Dilvisha i 

skinął głową.

Dilvish i Black przystąpili do wspinaczki. Po 

ciemnym niebie przesuwały się pasemka mgieł. Stok 

pod ich stopami zadrŜał łagodnie, a w sadzawce 

nastąpił kolejny wybuch. Black zatrzymał się w po-

łowie drogi i zaczekał do końca eksplozji.

- To właśnie twoja laska - zwrócił uwagę Dilvish.

MęŜczyzna zazgrzytał zębami i coś mruknął.

Kopyta Blacka zazgrzytały na szklistej powierz-

chni.

- To było jak umowa z uczciwym bankierem 

odezwał się w końcu męŜczyzna. Przez łata 

inwestowałem w nią moc, nawet gdy nie było takiej 

potrzeby. Zdawałem sobie sprawę, Ŝe bez niej zamek 

będzie trudniejszy do zdobycia.

- To smutne - stwierdził Dilvish. - Dlaczego tak 

bardzo zaleŜy ci na zamku?

MęŜczyzna rzucił mu krótkie spojrzenie.

Podchodzili do granic, przystając kilkakrotnie 

po drodze i czekając, aŜ miną sporadyczne wstrząsy 

dochodzące z dołu. Kiedy Dilvish spojrzał za siebie, 

ujrzał jedynie deszcz zielonej piany, która sięgała 

jednej trzeciej zagłębienia. Tu powietrze było bar-

dziej przejrzyste, a z północnego zachodu wiał lekki 

wiatr.

Równym krokiem przeszli ostatni odcinek i 

dotarli do grani. Kiedy stanęli na trwałym gruncie, 

Dilvish opuścił szał na szyję i odpiął pas. Black 

wypuścił smugę dymu. MęŜczyzna, którego uratowali, 

czyścił swe czarne, futrzane sztylpy. Stali teraz 

naprzeciw zamku, który wyglądał niczym atramen-

towa statuetka na tle ciemnego nieba. Słońce świeciło 

słabym blaskiem jak unoszący się w przestworzach 

księŜyc.

- Jeśli nie stłukłem lub nie zgubiłem moich 

manierek, napijemy się wina i wody - powiedział 

Dilvish, obchodząc Blacka z prawej strony.

- Doskonale.

- Zwą mnie Dilvish.

- A ja jestem Weleand z Murcave i zaczynam 

zastanawiać się nad tym miejscem.

- Co masz na myśli?

- Myślałem, Ŝe Tualua, który tam Ŝyje, dostał 

kolejnego ataku szaleństwa - tu zrobił gest ręką - i 

dokonał tego wszystkiego dzięki swej nieokiełznanej 

energii i marzeniom.

- Chyba tak.

- Nie.

- A zatem?

- Nie wszystkie urojenia są śmiertelne - nawet 

jego. Nie wszystkie są wyrafinowane. Ten pas wokół 

zamku wydaje się być starannie zaplanowaną serią 

śmiertelnych pułapek ochronnych, a nie pijanym 

urojeniem ograniczonego pół-boga.

Dilvish podał mu manierkę, a ten pociągnął z 

niej długi łyk.

- Dlaczego i jak jest to moŜliwe? - zapytał.

Weleand opuścił manierkę i zaśmiał się.

- Znaczy to, przyjacielu, Ŝe ktoś przejął juŜ tam 

władzę. Stworzył to wszystko, by trzymać nas z 

daleka do czasu, kiedy umocni swe panowanie.

Dilvish uśmiechnął się.

- Albo gdy odzyska swą moc - rzekł. - Zmęczony, 

ranny Jelerak równieŜ mógł zbudować taką obronę, 

by osaczyć swych wrogów.

Weleand pociągnął kolejny łyk i przekazał 

manierkę. Otarł usta dłonią i pogłaskał się po 

brodzie. Być moŜe jest tak, jak mówisz, ale...

- Co?

- Ale ja uwaŜam inaczej. To prastare sztuczki. 

Zaczerpnąłby mocy i wrócił do zdrowia. Potem nie 

miałby potrzeby takich szaleństw.

Dilvish napił się z butelki i powoli skinął głową. 

- To moŜe być prawda, o ile nie jest krańcowo 

wyczerpany albo nie stracił panowania nad rzeczy-

wistością. To nic nowego, Ŝe uczeń występuje przeciw 

swemu mistrzowi.

Weleand utkwił wzrok w zamku.

- Znam tytko jeden sposób, aby dowiedzieć się, 

kto w nim panuje - odezwał się w końcu.

Wsunął dłonie w kieszenie sztylp i zaczął 

wędrówkę w kierunku zamczyska. Dilvish wsiadł na 

Blacka i wolno ruszył za nim. Pochylił się do przodu i 

szepnął jedno słowo:

- WraŜenia.

-Ten człowiek - odparł cicho Black - moŜe być 

bardzo potęŜnym białym czarownikiem udającym 

kogoś groźnego. Z drugiej strony, moŜe być tak 

czarny jak moja skóra nie wierzę, aby był kimś 

pośrednim. Pewny jestem jego mocy.

Gdy tak jechali, wzmógł się wiatr, a z ziemi 

uniosły się mgły. Posuwali się w kierunku skalnego 

lasu pełnego wysokich, bielonych kamieni o 

nieregularnych kształtach. Kiedy do niego wjechali, 

umilkły odgłosy na sypkim proszku pokrywającym 

ziemię, który od czasu do czasu unosił się wokół nich 

niczym śnieŜna zamieć. Szalejący wśród skalistych 

wieŜ wiatr śpiewał wysokim, drŜącym tonem. W cie-

niach monolitów dzwoniły szklane kwiaty. Weleand 

cięŜkim krokiem posuwał się naprzód, lekko 

przygarbiony. Dookoła szczytów wiły się serpentyny 

bladych mgieł. Gdzieś w powietrzu pojawiły się małe 

punkciki białego i pomarańczowego światła, które 

wirowały i przeszywały przestrzeń lotem strzały. To 

wszystko przypomniało Dilvishowi jego ostatnią 

wyprawę ku dalekiej północy, choć tu temperatura 

nie była tak niska. Dwadzieścia kroków przed nim 

powiewał brązowy płaszcz Weleanda. Nagle 

męŜczyzna zatrzymał się, obrócił się w prawą stronę i 

wybuchnął śmiechem.

Dilvish podjechał bliŜej i wybałuszył oczy. W gó-

rze kamiennej ścieŜki, pokrytej częściowo rzadkim 

pyłem, widniała zawilgocona, człekopodobna postać 

wsparta na obu kolanach i prawej ręce; lewa dłoń 

była uniesiona, a na pociągłej twarzy malowało się 

zdumienie. Dilvish zbliŜył się nieco i zauwaŜył, Ŝe 

pozorna wilgoć była w rzeczywistości jednolitym, 

szklanym połyskiem z delikatnym odcieniem błękitu. 

Dostrzegł teŜ, Ŝe spodnie tej postaci spuszczone były 

do kolan.

Dilvish pochylił się do przodu i dotknął wyciąg-

niętej dłoni.

- Szklany monument człowieka załatwiającego 

swą naturalną potrzebę? - odezwał się.

W odpowiedzi usłyszał chichot Weleanda.

- On nie był kiedyś szklanym pomnikiem - rzekł 

Weleand. - Spójrz na jego twarz! Gdybyśmy mieli 

kawałek mosięŜnej płytki, moglibyśmy wyryć napis: 

,,Złapany z opuszczonymi spodniami, kiedy powiały 

wichry".

- Znane ci są te zjawiska? - spytał Dilvish.

- Eliminacja czy wichry?

- Mówię powaŜnie. Co się tu wydarzyło?

- Zdaje się, Ŝe Tualua - lub jego pan - włączył do 

swych zapasów bardziej kruche aspekty trans-

formującego wichru. Na początku świata wichry 

takie były zjawiskiem powszechnym - oddech 

pijanego bóstwa? - i pozostawiły  tak  osobliwe 

artefakty,  które czasami  odkopywane są na pus-

tyniach Południa. Bywają niekiedy zabawne - jak ten 

lub jak para odkryta pod Kaladeshem, obecnie 

znajdująca się w kolekcji Lorda Hyelmota z 

Kubadabu. Napisano o tym kilka ksiąŜek - dziś nie 

ma ich w obiegu - które katalogują...

- Dość! - wykrzyknął Dilvish. - Czy moŜna coś 

zrobić dla tego biedaka?

- Nie, zaraz powieje kolejny wicher i 

retransformuje go. To mało prawdopodobne. Jeśli 

chcesz mieć jakąś pamiątkę, nie krępuj się. On jest 

bardzo kruchy. O tu, pokaŜę ci.

Wyciągnął dłoń w kierunku ucha postaci. Dilvish 

złapał go za przegub.

- Nie. Niech tak zostanie. 

Weleand wzruszył ramionami i opuścił rękę.

- Przynajmniej pocieszający jest fakt, Ŝe ktoko-

lwiek za tym stoi, ma poczucie humoru zauwaŜył. 

Odwrócił się na pięcie, wsunął ręce do kieszeni i 

ruszył przed siebie.

Dilvish i Black kroczyli za nim. Mijały długie 

chwile, wokół dryfowały światła wiatr nieprzerwanie 

ciągnął swą pieśń.

- Black! Skręcaj w lewo!

- Co się stało? 

- Rób, co mówię!

Black skręcił natychmiast, prześlizgując się mię-

dzy dwiema bladymi iglicami, okrąŜając trzecią. 

Stanął.

- W którą stronę?

- W lewo. Jeszcze bardziej. Ujrzałem to w blasku 

światełka. Chyba to widziałem... Teraz prosto przed 

siebie, potem w prawo. Z powrotem.

Przemykali się wśród cieni. Weleand zniknął im 

z oczu. Z góry spłynęło światło, minęło ich, tran-

sformując groteskowy, skalisty stos w coś innego, 

lśniącego i jasnego...

- Na Boga! - wrzasnął Dilvish, zeskakując na 

ziemię i rzucając się w tamtym kierunku. - To 

niemoŜliwe...

Pochylił się jeszcze bardziej, wbijając wzrok w 

cień, który okalał postać. 

- To...

Wyciągnął dłoń i ostroŜnie, niezwykle delikatnie 

dotknął twarzy i przesunął po niej palcami. 

Przepłynęło koło nich następne światełko, skacząc to 

w górę, to w dół, drgając bez końca. Black, który 

prawie zawsze w takich momentach stał nieruchomo, 

przestępował teraz z nogi na nogę.

Światełko uspokoiło się i raz jeszcze poszybowało 

ku górze.

- ...ona! - złapał oddech Dilvish, kiedy blask padł 

na pieszczoną przez niego twarz.

Upadł na kolana i kilkakrotnie pokłonił się. 

Potem uniósł wzrok, zmarszczył brwi i zmruŜył oczy.

- Ale jak to moŜliwe tutaj - po tyłu tatach? 

Black  mruknął  coś  niewyraźnie  i  posunął  się 

w przód.

- Dilvishu - powiedział - co to takiego? Co się 

stało?

- W poprzednim Ŝyciu, zanim rzucono na mnie 

klątwę - zaczął swą opowieść Dilvish -zanim... 

Kochałem elfią damę - Feverę z Miraty. Stoi tu przed 

nami. Ale jak to moŜliwe? Minęło tyle czasu, a ta 

Kraina Przemian jest świeŜej daty... A ona się nie 

zmieniła. Ja... Nie rozumiem. Co to za szalony 

wybryk losu spotkać kogoś, wobec kogo porzuciło się 

wszelką nadzieję właśnie tutaj, zamarzniętą na wieki? 

Zrobiłbym wszystko, by ją odzyskać.

Kiedy tak mówił, punkcik światła odpłynął, choć 

tuŜ obok padł snop bladego, księŜycowego blasku. 

Pozostałe światła dryfowały w oddali, a w ich stronę 

posuwał się przedziwny cień.

- Wszystko? Czy powiedziałeś wszystko? - 

usłyszał głęboki, znajomy głos Weleanda.

MęŜczyzna podszedł bliŜej, w pół-świetle wydał 

się jeszcze wyŜszy. Stanął w środku trójkąta utwo-

rzonego przez Dilvisha, Blacka i posąg.

- Myślałem, Ŝe powiedziałeś kiedyś, iŜ nic nie 

moŜna uczynić - odezwał się Dilvish.

- To prawda, w normalnych warunkach - od-

powiedział Weleand i dotknął zamarzniętego ra-

mienia kobiety, która stała, trzymając rękę na uździe 

lśniącego rumaka, i patrzyła przed siebie. - Ale biorąc 

pod uwagę twą niezwykłą ofertę...

Jego lewa dłoń wystrzeliła w powietrze i wylądo-

wała na szyi Blacka.

Black wydał z siebie jęk, stanął dęba, a w oczach 

rozpaliły się ognie. Ręka Weleanda przesunęła się po 

jego piersi i zatrzymała się na drŜącej nodze.

- Znam cię! - wrzasnął Black, a z jego pyska 

wystrzeliła mała błyskawica, padła z dala od 

Weleanda i zwęgliła kawałek ziemi.

Black zamarł w bezruchu, a ognie w jego oczach 

wygasły. Skórę pokrywał mu teraz szklisty blask. 

Dziewczyna westchnęła i upadła obok konia. Rumak 

zarŜał cicho i poruszył kopytem.

Weleand natychmiast minął Blacka, spojrzał na 

Ŝywy obraz i chwytając rogi swego płaszcza pochylił 

się w ukłonie.

- Według Ŝyczenia - odezwał się z uśmiechem. - 

Jeden moŜe zająć miejsce drugiego. Lordzie Dilvishu 

- a w tym przypadku byłem w stanie dorzucić konia 

tej damy. Sam tego chciałeś. Jak mówią, przysługa za 

przysługę...

Dilvish rzucił się ku niemu, ale męŜczyzna uniósł 

się nagle w górę, niczym na wietrze i pofrunął w 

stronę skalistych wieŜ. Jego rozłoŜony płaszcz 

przypominał wielkie, ciemne skrzydło. Weleand 

skierował się na północny wschód i zniknął z widoku.

Dilvish podszedł do Blacka, który stał na tylnych 

nogach niczym posąg z czarnego lodu, i wyciągnął ku 

niemu dłoń. Black zakołysał się i runął.

ROZDZIAŁ IV

Baran z Blackwold przechadzał się po małej 

komnacie. Na stole pod ścianą leŜało kilka starych 

ksiąg. Wszystkie przedmioty osobistego uŜytku leŜały 

rozrzucone na podłodze, a on spacerując nie 

spoglądał na ziemię.

W wykutej z Ŝelaza misternej ramie wisiało 

długie zwierciadło o szarawym blasku. Rama pokryta 

była figurkami ludzi i zwierząt zmagających się z 

dziką naturą. W głębi zwierciadła unosił się 

wydłuŜony, złoto-pomarańczowy kształt, niczym ryba 

w cienistym stawie. Nie było to odbicie Ŝadnego z 

przedmiotów znajdujących się w pokoju.

- Nakazuję ci mówić odezwał się niskim głosem 

Baran. - Miałeś wielką szansę zbadać mechanizm 

działania zwierciadła. Opowiedz mi o tym!

Zza szkła doleciał go dźwięczny, prawie radosny 

głos.

- To jest bardzo skomplikowane. 

- Wiedziałem o tym wcześniej.

- Chcę powiedzieć, Ŝe wiem, jak działa, ale nie 

rozumiem jego skutków, uŜyte zaklęcia są niezwykle 

wyrafinowane.

Zdawało się, jakby postać wypływała na 

powierzchnię. Stawała się coraz większa. Odwróciła 

się. Ciało przesłonięte miała lśniącą, wydłuŜoną 

głową, która wyciągała się tak, by wypełnić całe 

lustro trójkątne oczy, skóra pokryta złotą łuską, małe 

usta nad drobnym, szpiczastym podbródkiem; pod 

szerokim czołem wyrastały trzy niewielkie róŜki, 

ukryte nieco w miękkiej, falującej grzywie piór i pło-

mieni.

- Proszę, uwolnij mnie! - padła prośba. - To 

przechodnia brama z jednego miejsca w drugie. Nic 

więcej nie mogę ci powiedzieć.

Baran  stanął, podniósł głowę i splótł ręce na 

plecach. Popatrzył i uśmiechnął się.

- Spróbuj - rzekł. - Spróbuj opisać mi jego 

mechanizm obronny. KaŜdy straŜnik, którego w nim 

osadziłem, by strzegł jego działania, znikał po kilku 

dniach. Dlaczego?

- Trudno mi nawet przypuszczać. Obecnie za-

klęcia znajdują się w stanie uśpienia, czekając na 

właściwy klucz. A jednak wydaje się, Ŝe z jego głębi 

dobywa się jakiś ruch, jakby poruszono coś bardzo 

lodowatego, by oczyściło zablokowaną drogę.

- Czy ty potrafisz ją zablokować? 

- Tak.

- Co byś zrobił, gdyby pojawiła się taka lodowa 

istota?

- Gdybym tu był, broniłbym się przed nią 

własnym ogniem.

- Czy taka obrona byłaby skuteczna?

- Nie mam pojęcia.

- Proszę, nie wnikaj juŜ w ten aspekt zaklęcia i 

powiedz mi, jak je zniszczyć.

- Niestety! To za głęboko.

- Zaklinam cię na wszystkie imiona, które cię tu 

sprowadzają, pozostań w głębi zwierciadła. Nie 

pozwól, aby ktokolwiek lub cokolwiek dotarło do tego 

miejsca lub je opuściło. Broń się z całych sił i mocy 

przed lodową istotą, gdyby tylko chciała cię zniszczyć 

albo wypędzić.

- A zatem nie uwolnisz mnie?

- Jeszcze nie tym razem.

- Błagam cię: rozwaŜ swą decyzję. Tu jest bardzo 

niebezpiecznie. Nie chcę skończyć tak jak inni, którzy 

juŜ nie Ŝyją.

- Chcesz mi powiedzieć, Ŝe zwierciadło nie moŜe 

być blokowane przez dłuŜszy czas?

- Boję się, Ŝe tak właśnie jest.

- A zatem wytłumacz mi pewną zagadkę, jako Ŝe 

uwaŜają cię za mędrca: nie tak dawno temu, w 

Lodowej WieŜy, ktoś o imieniu Ridley zdołał 

zablokować zwierciadło, takie jak to, na zawsze. W 

jaki sposób udało mu się pokonać jego moc?

- Nie wiem. MoŜe wykorzystał straŜnika o wiele 

potęŜniejszego ode mnie, aby uŜył swej energii 

przeciwko działaniu lustra.

- To niewykonalne. UŜyta moc musiałaby być 

przeogromna a jego umiejętności niezwykle 

wyrafinowane. 

- A jednak tak się mogło stać. Nawet w moim 

królestwie słyszy się o kimś takim.

Baran potrząsnął głową.

- Nie wierzę, by takie zdolności i moc były w jego 

zasięgu. Kiedyś go znałem.

- Ja nie. 

Baran wzruszył ramionami.

- Słyszałeś mój rozkaz. Pozostań we wnętrzu i 

blokuj działanie klucza. Jeśli zginiesz, zadanie to 

przejmie twój następca. MoŜe brakuje mi takich 

zdolności lub mocy, lecz w nadmiarze znajdę takich 

jak ty.

- Nie moŜesz tego zrobić! - zaskomlał. 

Dookoła rozległo się ogłuszające łkanie.

- Milcz! Wracaj w głąb i rób, co ci nakazałem.

Twarz zawirowała, skurczyła się i zniknęła, 

stając się punkcikiem zwierciadła. Baran zaczął 

zbierać swe magiczne instrumenty i chować je do 

skrzyń, komód i szuflad.

Kiedy pokój został uprzątnięty, przyniósł kosz i 

nocnik z ozdobnej szafy stojącej przy małym okienku. 

Umieścił oba przedmioty przed lustrem i jednym 

kopnięciem ustawił przy nich niewielką ławkę. 

Przeszedł przez komnatę i odryglował drzwi.

- Ty - odezwał się, otwierając je. - Wchodź!

Młody niewolnik odziany w bezbarwną tunikę, 

sztylpy i sandały wszedł bokiem do pokoju, roz-

glądając się niepewnie.

Kiedy Baran dotknął jego ramienia, skulił się ze 

strachu.

- Nie skrzywdzę cię, jeśli wykonasz zadanie. 

Przygotowałem wszystko dla twej wygody.

Pociągnął go w stronę ławki.

- W koszu znajdziesz jedzenie i wodę. Jest teŜ 

nocnik, gdyŜ pod Ŝadnym pozorem nie wolno ci 

opuszczać tego miejsca.

Młody męŜczyzna pokiwał szybko głową.

- Spójrz w to lustro i powiedz mi, co widzisz.

- Pokój, panie. I nas...

- Spójrz głębiej. Jest tam coś, czego nie ma tutaj.

- Masz na myśli ten mały, jasny punkcik, 

poruszający się w tyle?

- Dokładnie. Nie moŜesz spuścić go z oka. Gdy 

tylko zniknie, musisz przyjść do mnie i powiedzieć mi 

o tym natychmiast. Nie wolno ci zasnąć - później 

przyślę drugiego niewolnika, aby cię zastąpił, zanim 

dopadnie cię zmęczenie. Rozumiesz?

- Tak, panie.

- Masz jakieś pytania?

- A jeśli nie będzie cię w komnatach?

- Zostawię tam swojego człowieka. On będzie 

wiedział, gdzie mnie szukać. Jeszcze coś?

- Nie, panie.

Baran podszedł do szafy i wyjął szczotkę i 

naręcze dywaników. Wracając rzucił je na ziemię, 

pod stopy sługi.

-  A teraz, młodzieńcze, wbij sobie w głowę moje 

słowa, jeśli marzy ci się doŜyć starości i umrzeć we 

śnie. Mało prawdopodobne, aby przechodziła tędy 

królowa. Gdyby jednak tak się stało, w Ŝadnym 

wypadku nie wolno ci zdradzić, po co tu jesteś i kto 

cię tu zostawił. Chwyć te dywaniki, szczotkę, udawaj 

zmieszanego. Powiedz, Ŝe wyznaczono cię do 

sprzątania tego miejsca. Gdyby zadawała więcej 

pytań, odpowiedz, Ŝe znalazłeś tu jedzenie i nie 

mogłeś opanować głodu. Jasne?

MęŜczyzna ponownie kiwnął głową. 

- Ale czy ona nie ukarze mnie za to, panie?

- Wszystko jest moŜliwe - odparł Baran - ale to 

nic w porównaniu z cierpieniem, które cię czeka, jeśli 

piśniesz choć słówko. Jeśli spełnisz moje polecenie, 

nagrodzę cię, oferując lepsze zajęcie.

Panie! 

Baran poklepał go po ramieniu.

- Niczego się nie bój! Wątpię, by tędy prze-

chodziła.

Baran podszedł do stołu, zamknął księgi, wsadził 

je pod pachę i wyszedł, gwiŜdŜąc pod nosem.

* * *

Semirama, zastanawiając się, jak wygląda świat 

za murami Zamku Wieczności, za granicami Krainy 

Przemian, przechadzała się po komnatach i 

kruŜgankach, by w końcu powrócić do własnych 

apartamentów. Usadowiła się na futrzanym kopcu 

pokrywającym stertę poduszek i utkwiła wzrok w 

gmatwaninie płaskorzeźb wyrytych w hebanowej 

ścianie po drugiej stronie pokoju. Z kosza ustawio-

nego po lewej stronie wydobywał się aromatyczny 

dym. Większość ścian pokryta była arrasami obra-

zującymi sceny dworskie i myśliwskie. Okna kom-

naty, a było ich sześć, charakteryzowały się wąskim, 

podłuŜnym kształtem. Na kamiennej posadzce leŜały 

skóry zwierzęce. Ogromne, baldachimowe łoŜe z 

ciemnego drzewa ozdobione było licznymi rzeźbami. 

Semirama przesunęła palcami po naszyjniku

i oblizała dolną wargę. Usłyszała szuranie sanda-

łów ktoś nadchodził z komnaty ukrytej za ciemnym 

parawanem.

Z prawej strony parawanu wyjrzała tęga, prosta 

kobieta o siwych włosach będących świadectwem jej 

średniego wieku.

- Pani? - zapytała. - Zdawało mi się, Ŝe słyszę twe 

kroki.

- Rzeczywiście, Lisho.

- Czy mogę ci coś przynieść tub zrobić coś dla 

ciebie?

Przez kilka chwil Semirama zastanawiała się w 

ciszy.

- Mały kieliszek czerwonego wina z... Bildeshu? 

Nigdy nie pamiętam, skąd ono pochodzi. Wiesz, które 

lubię - rzekła.

Lisha weszła do komnaty i podeszła do kredensu 

ustawionego przy przeciwległej ścianie. Rozległ się 

brzęk szkła. Wkrótce powróciła z umieszczonym na 

srebrnej tacy kieliszkiem, który postawiła na małym 

stoliku, z prawej strony Semiramy. 

- Coś jeszcze, pani? - zapytała. 

- Nie. Myślę, Ŝe to wszystko. 

Podniosła kieliszek i pociągnęła zeń łyk.

- Lisho, czy byłaś kiedyś zakochana? 

Kobieta zaczerwieniła się i spuściła oczy.

- Chyba tak. Raz. To było bardzo dawno temu.

- Co się wydarzyło?

- Zabrali go na wojnę. Zginął podczas swej 

pierwszej bitwy.

- Co zrobiłaś?

- Pamiętam, Ŝe długo płakałam. Postarzałam się.

- Czy wiesz, Ŝe dawno, dawno temu byłam 

królową w mieście, które juŜ nie istnieje? śe Jelerak 

wezwał mnie z krainy umarłych, gdyŜ moja rodzina 

poznała język Starszych, a on potrzebował tłumacza, 

kiedy jeden z jego poddanych zaczął postępować w 

nieco dziwny sposób?

- Słyszałam o tym. Byłam tu w dniu, kiedy cię 

wezwał. Tego wieczoru zobaczyłam cię po raz 

pierwszy. Przyprowadzili cię do mnie, wciąŜ po-

grąŜoną we śnie, abym się tobą zaopiekowała. Minęły 

trzy dni, zanim otworzyłaś oczy, zanim przemówiłaś.

- Tak długo? Nie miałam o tym pojęcia. Po 

tygodniu biedny Jelerak odjechał i zostawił nas na 

pastwę losu. Minęło tyle miesięcy...

- Biedny Jelerak?

Semirama obróciła się i marszcząc czoło uwaŜnie 

przyjrzała się swej słuŜącej.

- Twoja reakcja jest dla mnie zagadką. To juŜ 

nie po raz pierwszy. On zawsze był dobrym człowie-

kiem. Zachowujesz się, jakbyś nie była tego pewna.

Lisha dotknęła palcami swojej szarfy. Jej oczy 

błądziły gdzieś w przestrzeni.

- Jestem tu tytko sługą.

- Ale dlaczego wszyscy reagują podobnie? Po-

wiedz mi.

- Ja... słyszałam, Ŝe przed laty był, jak juŜ 

powiedziałaś...

- Ale juŜ nie jest? 

Lisha skinęła głową.

- Dziwne... co czas potrafi zrobić z nami - sze-

pnęła Semirama. - Wiele o nim słyszałam, nawet 

przed śmiercią. Jednak nigdy w to nie wierzyłam. 

Byłam zbyt zajęta myślami o innym męŜczyźnie, aby 

zwracać uwagę na takie rzeczy. Mój małŜonek 

zajmował się swymi konkubinami, a moje serce 

naleŜało do kogoś innego...

Lisha pojaśniała na twarzy i spojrzała w oczy 

swojej pani.

- Tak... - odezwała się Semirama, spoglądając na 

wzór zdobiący hebanowy parawan i podniosła do ust 

kieliszek.

- Kochałam męŜczyznę z rodu Elfów - tego, który 

udał się do Shoredan i pokonał potęŜnego Pierwszego, 

Hohorgę. Nawet Jelerak nie był w stanie stawić mu 

czoła. Na imię miał Selar. Zginął po wykonaniu 

zadania...

- Pani, ja... słyszałam o nim.

- Powinnam była równieŜ się zabić, ale nie 

zrobiłam tego. śyłam potem przez kitka lat. 

Znalazłam pocieszenie w ramionach innych 

kochanków. Umarłam we śnie. Gdy teraz o tym 

myślę, zdaje mi się, Ŝe nie była to czysta gra. 

Podejrzewam mojego męŜa, Randela. Byłam słaba - 

zaśmiała się. - Gdybym wiedziała, Ŝe powrócę na ten 

świat, z pewnością bym to uczyniła.

Przeciągnęła się i westchnęła.

- MoŜesz odejść, Lisho. 

Kobieta nie poruszyła się.

- Pani, chyba nie... nie myślisz o zrobieniu sobie 

jakiejś krzywdy, prawda? 

Semirama uśmiechnęła się.

- Na Boga, nie. Minęło zbyt wiele czasu, aby taki 

gest miał jakieś znaczenie. JuŜ nie jestem tamtą 

dziewczyną. Zmęczyły mnie nieco inne sprawy i 

dlatego przypomniałam sobie głupie, młodzieńcze 

tata. Idź juŜ i niczego się nie bój. Chciałam się tytko 

komuś zwierzyć. To wszystko.

Lisha skinęła głową i odwróciła się.

- Wezwij mnie, gdy będziesz czegoś potrzebować!

- Dobrze.

Odprowadziła wzrokiem wychodzącą kobietę. Po 

chwili raz jeszcze dotknęła naszyjnika, unosząc mały, 

oktagonalny medalion o niebieskawym odcieniu, 

inkrustowany ciemnym srebrem. Otworzyła go i 

popatrzyła na wyryty wewnątrz portret.

Przedstawiał on twarz młodego męŜczyzny 

długie, jasne włosy, ostre rysy, przenikliwe oczy, 

krótka broda. Biła z niego siła lub determinacja 

widoczna w układzie brwi i ust.

Przez moment wodziła po nim wzrokiem, przyło-

Ŝyła do ust, zamknęła i opuściła na szyję. Dopiła wino.

Wstała, przeszła po komnacie, zbierając po dro-

dze drobne przedmioty i przekładając je w inne 

miejsce. Skierowała się ku drzwiom, wyszła na 

korytarz i po krótkim wahaniu ruszyła przed siebie.

Ponad godzinę włóczyła się po komnatach i 

wzdłuŜ kruŜganków, schodami w górę, schodami w 

dół, nie spotykając Ŝywej duszy. Od czasu do czasu 

trafiała na pozostawione pod jej pieczą chwilowe 

wizje - jak w jednej z komnat, która zamieniona 

została w podwodną grotę, sala, przez którą 

przewalał się huragan, korytarz zablokowany lodową 

bryłą, ciemna dziura w powietrzu prowadząca 

donikąd i wytwarzająca dźwięki egzotycznej muzyki. 

W pewnym miejscu jej droga usłana była kwiatami, 

innym razem pokrywały ją stada ropuch. W głównej 

sali szalała burza, w przedsionku padał delikatny, 

błękitny deszcz.

Krok po kroku czuła, jak jej stopy zmieniają 

kierunek, prowadząc ją w stronę komnaty Lochu.

Nie miała jednak nastroju do rozmowy z Tualuą, 

nawet o czasach, które juŜ minęły.

- Czy jestem ostatnią osobą na tym świecie 

zastanowiła się, nie po raz pierwszy - która potrafi z 

nim rozmawiać?

Przeszła wzdłuŜ kruŜganków otaczających jego 

komnatę. Stanęła, spoglądając w górę i w dół. Z 

prawej strony dostrzegła jedynie ciemną przestrzeń, 

jak gdyby noc przedwcześnie pokryła kopułą odległe, 

skaliste pola. Po stronie lewej ziemia była w ciągłym 

ruchu, falowała niczym gorący wulkan, unosiła się ku 

górze, zmieniała barwy. Mgły gromadziły się na 

wschodzie, tworząc wielką, Ŝółtą ścianę.

Podeszła bliŜej i siadła na szerokim parapecie, 

plecy wsparła na poduszce. W dole nie widać było 

Ŝadnych oznak Ŝycia.

-  Jak wyglądają teraz miasta? - zadumała się. - 

Jak bardzo się zmieniły?

* * *

Meliash, pogrąŜony nad swymi zapiskami, bar-

dziej poczuł, niŜ usłyszał, Ŝe ktoś zawołał jego imię. 

OdłoŜył pióro i wygrzebał swój kryształ.

Ten rozjaśnił się natychmiast, a w jego wnętrzu 

ukazała się twarz Rawka, na której matował się nikły 

uśmiech.

- Czy przeszkadzam? - zapytał starzec.

- Nie.

- Szkoda. Mam coś dla ciebie. W naszej Księdze 

Znaków znalazłem datę rozpoznania tego sygnału. 

Było to ponad dwieście łat temu. Sprawdzając akta z 

tego samego okresu, natrafiłem jedynie na jedną 

osobę o imieniu Dilvish, która natęŜała do Bractwa - 

był pół-Elfem, z Rodu Selara, pomniejszy adept, 

zdaje się, Ŝe był Ŝołnierzem. Myślę, Ŝe kiedyś go 

spotkałem. Wysoki męŜczyzna.

- Mam przeczucie, Ŝe to on. Co jeszcze?

- Kilka lat później  zniknął z naszych  kronik. 

Bez przyczyny. Z pewnością coś się za tym kryje. Nie 

mogę sobie jednak przypomnieć co. 

- Spróbuj.

- Starałem się. Ale to poza moim zasięgiem.

- A co z tym drugim?

Współczesne archiwa mówią o niejakim 

Weleandzie z małego zachodniego miasteczka 

Murcave. Drugorzędny mag. Cieszy się powaŜaniem.

- O niezwykłej sile perswazji, w jedną tub drugą 

stronę.

- Nie. Jest szary. 

- A Dilvish? 

- TeŜ.

- Czy masz jeszcze coś na temat któregoś z nich?

- Jedynie moją ciekawość. Czy mógłbyś mi 

wyjaśnić, o co właściwie chodzi?

Meliash przechylił się w tył i zaczął porządkować 

swe uczucia, wraŜenia i idee. Potem rzekł powoli:

- Moim zadaniem jest sprawdzenie wszystkiego 

niezwykłego, a typowego dla... poprzedniego 

gospodarza tego zamku. A teraz, ten Dilvish jest 

jedyną osobą, która tędy przejechała, mówiąc, Ŝe nie 

pragnie ukrytej tam mocy. Tak naprawdę 

oświadczył, Ŝe jego jedynym celem jest zabicie... 

byłego pana zamczyska. PrzecieŜ nie zmyślał.

- Wielu chciałoby się na nim zemścić. 

- Oczywiście. Ale Dilvish był jedynym, który 

mówił o tym głośno. Wiedział teŜ, co wydarzyło się w 

Lodowej WieŜy...

- To w naszym Zakonie nie jest juŜ sekretem.

- Prawda. Ale wspomniał o swej ostatniej wy-

prawie na daleką Północ. 

Rawk potargał swą brodę.

- Nie rozumiem, do czego zmierzasz. Nie wydaje 

mi się, abym słyszał o kimś trzecim zamieszanym w tę 

sprawę.

- AleŜ czyŜ Ridley nie miał siostry?

- Tak. Ślicznotka. O imieniu Reena. Sama jest 

członkiem Zakonu.

- Chyba dotarły do mnie wieści, iŜ uciekła, nie 

sama...

- To brzmi logicznie.

- Czy moŜemy to jakoś sprawdzić?

- Tak. Wielu naszych członków obserwowało ten 

konflikt z zacisza własnych kryjówek. Być moŜe 

niektórzy wiedzą coś więcej.

- Czy zechcesz to dla mnie zbadać?

- Nie potrafię sobie wyobrazić, czego to dowie-

dzie.

- Ani ja, w tej chwili. Mam jednak przeczucie, Ŝe 

coś się za tym kryje.

- W porządku. Przepytam kitka osób i przekaŜę 

ci wszystkie informacje. Ale jaką rolę odgrywa w tym 

Weleand?

- Nie wiem. Przybył tu wcześniej i ostrzegł mnie 

przed przyjazdem Dilvisha, insynuując, Ŝe jest więcej 

niŜ szary i nie naleŜy mu ufać.

- Najprawdopodobniej  porachunki  osobiste. 

Wrócę, kiedy coś będę wiedział. Jego wizerunek 

zniknął.

Meliash wyczyścił kryształ rękawem i schował 

go. Wstał i przeszedł po obwodzie Krainy Przemian. 

Zatrzymał się, splótł ręce na piecach i utkwił wzrok w 

czarnej powierzchni, która pojawiła się na 

południowym-zachodzie.

* * *

Dilvish skoczył w bok, podtrzymując ramieniem 

Blacka i chroniąc go przed upadkiem na ziemię.

- Co to? Co się dzieje? - usłyszał cichy, prawie 

znajomy, kobiecy głos.

- PomóŜ mi! - wrzasnął Dilvish, napinając 

mięśnie i nie spoglądając na dziewczynę, która 

właśnie odgarniała włosy z twarzy. - On nie moŜe 

upaść! Pospiesz się!

Za moment stała juŜ przy nim, opierając się 

plecami o lewy bok Blacka.

- Stormbird, podejdź tu spokojnie - odezwała się 

w języku Elfów.

Biały koń ruszył w ich kierunku.

- Dookoła - wskazała głową, przesuwając się ku 

Dilvishowi.

Rumak podszedł od tyłu i obrócił się.

- Twój grzbiet, tam gdzie było moje ramię oprzyj 

się!

Koń poruszył się i wziął na siebie część cięŜaru 

Blacka. Dziewczyna spojrzała na Dilvisha i przeszła 

na wspólny język:

- I co teraz? - spytała.

- W dół, na ziemię, bardzo ostroŜnie, Ŝeby nie 

rozbił się na kawałki odpowiedział Dilvish w języku 

Elfów, po raz pierwszy od wielu lat.

Przyglądała mu się bacznie przez moment i 

skinęła głową.

Minęło kilka minut i Black legł na ziemi.

- Nie rozumiem, co się dzieje szepnęła 

dziewczyna. Jeszcze przed chwilą stałam tam, teraz 

jest noc, a ty pojawiasz się znikąd, podpierając 

posąg... to chyba nie jest koń?

- Nie odpowiedział Dilvish, obracając ku niej 

głowę. - Nie. Fevero. To nie jest koń w dokładnym 

tego słowa znaczeniu.

Podniosła wzrok i zmruŜyła oczy. 

- Kim jesteś? - spytała. 

- Nie poznajesz mnie?

- Jestem Arlata z Marinty. Fevera to imię mojej 

babki.

- ...  z Rodu Mirata? - padło kolejne pytanie.

- Zgadza się. Kim jesteś? 

- Czy ona jeszcze Ŝyje?

- Być moŜe. Odjechała kitka łat temu do krainy 

Twilitów. Zdaje się, Ŝe znasz mój ród, ale...

- Wybacz mi. Jestem Dilvish z Rodu Selara. 

- Ty? Jesteś tym, o którym powiadają, Ŝe przed 

wiekami zamieniony został w kamień? - Ten sam.

- Czy to prawda?

- śe byłem kamieniem? Moje ciało, tak. Ale moja 

dusza była gdzie indziej. Sama jeszcze przed chwilą 

byłaś posągiem. Nie z kamienia, lecz z jakiejś szklistej 

substancji - jak mój rumak.

- Nie rozumiem.

- Ja teŜ nie. CzarnoksięŜnik imieniem Weleand 

przywrócił cię do Ŝycia, przenosząc w jakiś sposób 

czar na Blacka. Czy znasz tego maga?

- Weleand? Nie, nigdy o nim nie słyszałam. 

Byłam więc posągiem?

- Ty i twój rumak. Staliście tam - wskazał ręką. - 

Nie pamiętasz, jak to się stało?

- Nic a nic - pokręciła głową. - Pamiętam jedynie, 

Ŝe zsiadłam tu z konia, by chwilę odpocząć przed 

dalszą podróŜą. Dotknęłam ziemi, kiedy wiatr zawył 

na osobliwą nutę. Uderzył we mnie jak fala i 

przypomniałam sobie, Ŝe zrobiło się niezwykłe zimno. 

Potem usłyszałam twój głos i wydało mi się, iŜ budzę 

się z omdlenia lub głębokiego snu. Przykro mi, Ŝe to 

twój rumak zapłacił cenę za moje przebudzenie.

- Nie było większego wyboru. 

- Gdybym mogła coś zrobić... 

- Nie mów tak! Ja teŜ uŜyłem podobnych słów i 

wywołałem to całe zamieszanie. Gadaj tak dalej, a  

pojawi  się  Weleand  i  przywróci  ci  poprzednią 

postać. Spojrzał w niebo. Śledziła jego wzrok.

- Jaki dziwny księŜyc - odezwała się. 

- To słońce.

- Co?

- To nie jest  prawdziwa  noc. Ciemność jest 

nienaturalna - wyciągnął dłoń. - A zamek stoi po tej 

stronie. 

Odwróciła się.

- Nic nie widzę.

- Wierz mi na słowo.

- Co teraz zrobimy? - spytała. - Studiowałam 

Sztukę, ale nie znam sposobu, aby przywrócić... to do 

Ŝycia - wskazała na Blacka. -  Co  to takiego?

- To długa historia - odparł Dilvish. - Stało się. 

Nie mam pojęcia, co czynić. Nie mogę go tutaj 

zostawić i nie mogę pozwolić, abyś odjechała sama.

W tym momencie z zamroŜonego gardła Blacka 

odbiło się echem jedno słowo:

- Jedź! - parsknął.

Dilvish obrócił się, klęknął i połoŜył głowę obok 

głowy Blacka.

- Słyszysz! Potrafisz mówić! - krzyknął. - Czy jest 

coś, co mogę dla ciebie zrobić?

Serce uderzyło mu kilkanaście razy i głos Blacka 

rozległ się ponownie:

- Jedź!

Dilvish podniósł się z ziemi i podszedł do Arlaty.

- Zazwyczaj myśli to, co mówi - oświadczył ale 

teraz ja sam czuję się paskudnie. Trudno przewidzieć, 

jakie nieszczęścia mogą się wydarzyć i zagrozić mu 

jeszcze bardziej.

- Ale skoro mówi, znaczy, Ŝe posiada inteligencję 

- i jakąś moc, nieznaną naszemu rodowi, pozwalającą 

mu przemawiać w tych warunkach.

-I jedno i drugie - odrzekł Dilvish. - To magiczna 

istota. Wie o rzeczach, które są mi nieznane. Potrafi 

wykryć emanacje Tualui, zanim uderzy fala - teraz 

zastanawiam się, czy właśnie przed tym mnie 

ostrzegał.

- A zatem co powinniśmy zrobić?

- Myślę, Ŝe powinniśmy postąpić tak, jak mówi - 

opuścić to miejsce.

Dilvish odwrócił się i wyciągnął rękę.

- Wsiadaj na konia i ruszaj w kierunku zamku. 

PodąŜę za tobą pieszo.

- Jestem pewna, Ŝe Stormbird udźwignie nas 

oboje - przemówiła łagodnie do konia, który podszedł 

bliŜej. - Wskakuj!

- Opóźnię twą podróŜ - rzucił Dilvish. 

Potrząsnęła głową.

- Razem mamy większe szansę. Jestem pewna. 

Wskakuj!

Dilvish wykonał polecenie, Arlata usiadła za nim. 

Poprowadziła Stormbirda na północny-zachód, a gdy 

odjeŜdŜali, Dilvish popatrzył w tył na Blacka, który 

leŜał niczym bryła lodu.

Niebo zaczęło ciemnieć, a blade słońce świeciło 

coraz słabszym blaskiem. Pędzili przez kilka minut, 

mijając w biegu dwa lśniące posągi ludzkie. Dilvish 

nie poświęcił im zbyt wiele czasu, zdąŜył jednak 

stwierdzić, Ŝe Ŝaden z nich nie był Weleandem.

Odległości między upiornymi skamielinami sta-

wały się coraz większe. Warstwa pyłu grubiała, a do 

ich uszu docierały odgłosy kopyt Stombirda.

Niespodziewanie śpiewy wiatru umilkły. Przed 

nimi, w oddali, pojawił się ogromny, otwarty teren, 

na którym ziemia była ciemniejsza i lekko prąŜ-

kowana. Stormbird przyśpieszył kroku, a po chwili 

poczuli ostrą wibrację, po której nastąpiła potęŜna 

eksplozja. Na kilka sekund niebo rozjaśniło się jak w 

dzień, i znowu pociemniało.

Dalej droga pojaśniała po raz wtóry, tym razem 

dzięki małym, ognistym płatkom, które spadały 

niczym śnieg.

Najpierw opadały tylko przed nimi i po prawej 

stronie, ale po chwili były juŜ wszędzie, więc Dilvish 

rozpostarł swój płaszcz, okrywając nim siebie i 

Arlatę. Stormbird zarŜał radośnie, skulił uszy i 

pogalopował w stronę ostatnich szczytów.

- Te  błyski  przed  nami!    -  wykrzyknął 

Dilvish. - Czy to woda?

Odpowiedź Arlaty zatopiła się w serii eksplozji, 

które rozległy się z tyłu i nad nimi. Spadające płatki 

były coraz liczniejsze i coraz większe.

- Te ostatnie dźwięki przypominały jakiś śmiech 

- zawołała Arlata.

Dilvish, uwaŜając na płaszcz, odwrócił się. Płoną-

ca figura człowieka z grzywą płomiennych włosów 

wyrosła przed bladą, kamienną krainą, którą właśnie 

opuścili. Postać ta trzymała w prawej dłoni, 

uniesionej wysoko ku górze, ogromny puchar ognia, z 

którego spadały świecące liście.

- Masz rację! - wrzasnął Dilvish. - To Ŝywioł  -    

największy,  jaki  kiedykolwiek  widziałem!

- Czy moŜesz coś z tym zrobić?

- Nigdy nie byłem dobry w Ŝywiołach, z wyją-

tkiem tych ziemskich. Wygląda jednak na to, Ŝe przed 

nami jest woda.

- To prawda.

Skręcili w prawo. Płaszcz Dilvisha tlił się ze 

wszystkich stron. Poczuł, jak pali się końskie włosie. 

Stormbird wydał kilka ostrych, przeciągłych dźwię-

ków.

- Bóg jeden wie, co jest w tej wodzie - zauwaŜyła 

dziewczyna, kiedy podjechali bliŜej. Woda była 

ciemna i migocąca, odbijała odległe światła. - Ale nie 

moŜe być nic gorszego niŜ spalenie Ŝywcem.

Dilvish nie odezwał się ani słowem, ale deptał 

płatki, które spadały dokoła nich. TuŜ obok rozległa 

się kolejna seria salw śmiechu. Dilvish spojrzał w 

górę i zauwaŜył, Ŝe Ŝywioł unosił się dokładnie nad 

nimi. Kiedy tak patrzył, Ŝywioł ustawił puchar 

pionowo i wylał z niego nieprzerwany strumień ognia 

niczym złocisty miód.

- Na koń! On to wszystko wyrzuca! Prosto na 

nas! - zawołał.

Arlata wezwała Stormbirda, a koń zmobilizował 

swe wszystkie siły, skacząc niczym wielki, biały kot ze 

śnieŜnych pól. Ognie spadały juŜ poza nimi i 

rozpryskiwały się. Dilvish chwycił swe długie 

rękawice i zaczął okładać Stormbirda po ogonie, w 

miejsca, gdzie pojawiły się płomienie.

Wokół nich rozbryzgiwała się woda, koń zwolnił 

kroku, a Dilvish poczuł, Ŝe ma nogi mokre aŜ do 

kolan. Wsadził rękawice za pas, pochylił się do 

przodu i narzucił na plecy płaszcz. Ognisty deszcz 

ustał.

PrzejeŜdŜali przez wodę, która nie zmieniała 

swej głębokości, a nawet stawała się coraz płytsza, 

choć dno było coraz ohydniejsze. Nie zmącone i 

bardzo zimne. Kiedy Dilvish obejrzał się, zauwaŜył, 

Ŝe Ŝywioł wycofał się do nieruchomego kamiennego 

lasu i tylko jego falista, płonąca grzywa i świecące 

ramiona widoczne były z oddali.

Nie potrafił zrozumieć odczucia, Ŝe coś jest nie w 

porządku, dopóki nie zauwaŜył, Ŝe choć ognie zgasły, 

świat nie był ciemniejszy niŜ przedtem. Zdawało się 

nawet, Ŝe jaśnieje. Popatrzył na niebo i dostrzegł, Ŝe 

księŜycowe słońce rozjaśniło się. Spojrzał przed siebie 

i zauwaŜył, Ŝe teren przed nim błyszczał pełnym 

światłem. Powierzchnia wody pokryta była perłową 

zasłoną. Świat przy kaŜdym zapadającym się kroku 

rozwidniał się. Spowity w mgłach Zamek Wieczności 

wynurzył się w całej swej okazałości przed nim, a 

jego okna przypominały ciemne oczy potęŜnego 

owada.

- Widzę brzeg! - obwieściła Arlata. - To juŜ 

niedaleko. Stormbird moŜe odpocząć...

Po raz pierwszy Dilvish zdał sobie sprawę z 

bliskości ich ciał.

- Byłeś Ŝołnierzem, prawda? - spytała. 

- Przez pewien czas.

- Nie tylko w dawnych czasach. W ostatnich 

kilku latach miałeś pewne zadanie do wykonania.

- Tak, wygraliśmy i to mnie zadowoliło. Po 

ostatniej bitwie wypowiedziałem osobistą wojnę. 

Czasami ją przerywam, zabieram się do 

jakiejkolwiek pracy, uzupełniam swe zapasy i 

zaczynam od nowa.

- Czego poszukujesz?

- Człowieka, który zamienił mnie w kamień i 

zesłał do Piekieł.

- A któŜ to taki? 

Dilvish wybuchnął śmiechem.

- A po co podróŜowałbym przez ten koszmar? To 

człowiek, którego zamek stoi tuŜ przed nami.

- Jel... stary czarownik? Słyszałam, Ŝe nie Ŝyje.

- śyje - jeszcze.

- A zatem nie walczymy o moc Tualui? 

- MoŜesz mieć Tualuę. Zostaw mi jedynie jego 

pana.

- Oczywiście chcesz go zabić.

- Oczywiście.

- Być moŜe tracisz czas. Zanim tu przybyłam, 

zasięgnęłam informacji. Zdaniem Wishlara z 

Marshes, nie ma go tutaj. MoŜe nawet nie Ŝyje.

- Wishlar nadal Ŝyje? Znałem go, gdy byłem 

chłopcem. Czy nadal przebywa w Ban-Selar?

- Tak, choć tereny te przejęte zostały przez 

Orleta Vargesha i nie nazywa się ich dawnym 

imieniem. Och... to była twoja rodzina, prawda?

- Tak. Kiedy uporam się z tym problemem, 

chciałbym wyjaśnić jego pretensje. Jeśli spotkasz tego 

- Orleta - przede mną, przekaŜ mu moje słowa.

- Dilvish, jeśli ten, którego szukasz, znajduje się 

w zamku, moŜesz juŜ nigdy nie powrócić do domu.

- Z pewnością masz rację. Ale będę szczęśliwy, 

jeśli uda mi się zabrać go ze sobą.

- Często słyszałam, Ŝe nienawiść jest samobójs-

twem. Teraz w to uwierzyłam.

- Jeśli mi się powiedzie, jestem pewien, Ŝe 

przyniesie to wiele dobrego innym ludziom i mnie 

samemu.

- A jeśli nie, czy nadal jesteś zdecydowany? Tak.

- Jasne.

Stormbird zwolnił kroku, gdy zbliŜyli się do 

brzegu.

- Czarownik o takiej mocy mógłby zniszczyć cię 

jednym spojrzeniem - stwierdziła.

- Black był po to, by mi pomagać. Spotkałem go 

w Piekle. Ale nawet bez niego wiem, Ŝe Jelerak jest 

teraz słabszy niŜ kiedykolwiek. Mam ze sobą broń, 

która wystarczy do wykonania zadania.

Stormbird wydał długi, rŜący dźwięk i stanął, z 

trudem chwytając powietrze.

- Zamęczyliśmy go do granic wytrzymałości - 

odezwała się zeskakując na ziemię. - Poprowadźmy 

go do brzegu.

- Oczywiście - odparł Dilvish. Przerzucił nogę i 

zsunął się z siodła. - Trzeba go natrzeć, dam mu swój 

płaszcz. MoŜemy odpocząć przez chwi... 

RŜenie nie ustawało. Koń szamotał się teraz, a na 

pysku pojawiła się piana.

- Ja...

Dilvish zapadł się w muł.  Próbował wyciągnąć 

stopę, na darmo.

- O, nie! Przebyłam taki szmat drogi - 

powiedziała, wpatrując się w jasne słońce 

oświetlające wyraźny, piaszczysty brzeg, nad którym 

kołysały się trawy, gdzie w polu falowały zagony 

niebieskich i czerwonych kwiatów.

Pochyliła głowę i Dilvish posłyszał jej szłoch.

- To nieuczciwe - szepnęła. 

Dilvish szarpnął swym ciałem, schylił się do 

przodu i oplótł ją ramionami.

- Co robisz?

Pociągnął, podniósł się. Powoli zaczęła wstawać. 

Woda wokół nich zamuliła się. Na jej powierzchni 

pojawiły się bąble. Zapadał się coraz bardziej, ale 

unosił ją nad sobą.

- Złap Stormbirda - nakazał, robiąc skręt ciałem. 

- Wchodź na niego!

Wyciągnęła ramiona, złapała rumaka za grzywę 

lewą ręką, prawą przerzuciła przez grzbiet. Tonąc 

Dilvish wypchnął ją w górę i przed siebie. Wciągnęła 

się na koński grzbiet, przerzuciła nad nim zabłoconą i 

mokrą nogę, wyprostowała się.

- Odpocznij. Zregeneruj swe siły - nakazał 

Dilvish - a potem płyń do brzegu!

Powiedziała coś do Stormbirda i pogłaskała go. 

Szamotanina ustała. Stanął nieruchomo. Dziewczyna 

przechyliła się nieco i chciała dotknąć Dilvisha. 

Odległość jednak była zbyt duŜa.

- Nie da rady - westchnął. - W ten sposób mi nie 

pomoŜesz. Ale gdy znajdziesz się na brzegu... widzisz 

te drzewa po lewej stronie? UŜyj miecza. Obetnij 

długą gałąź. Rzuć ją w moim kierunku.

- Dobrze - zgodziła się, rozpinając płaszcz. 

Zamilkła, przyglądając mu się przez chwilę.

- Być moŜe, gdybyś złapał jeden róg, mogłabym 

cię stąd wyciągnąć.

- Albo ja wciągnąłbym cię do środka. Nie. Zrób 

to z brzegu. Chyba mam pod sobą stały grunt.

- Czekaj... A jeśli potnę płaszcz i powiąŜę jego 

kawałki? Mógłbyś chwycić jeden koniec i zawiązać go 

pod pachami. Popłynęłabym do brzegu z drugim 

końcem, a potem wyciągnęłabym cię na powierz-

chnię.

Dilvish wolno skinął głową.

- To moŜe się udać. 

Dobyła miecza i pocięła długi płaszcz na pasy.

- Przypominam sobie teraz, Ŝe juŜ o tobie 

słyszałam - rzekła - o człowieku, który Ŝył dawno, 

dawno temu. To dziwne uczucie widzieć cię tutaj, 

pamiętając, Ŝe kochałeś moją babkę.

- Co o mnie słyszałaś?

- Śpiewałeś, tworzyłeś poezję, tańczyłeś, polo-

wałeś. Nikt by nie przypuszczał, Ŝe zostaniesz 

pułkownikiem w Armiach Wschodu. Dlaczego od-

szedłeś, wybierając takie Ŝycie? Czy to przez moją 

babkę?

Dilvish uśmiechnął się lekko.

- A moŜe to było zamiłowanie do włóczęgi? Albo 

jedno i drugie? - stwierdził. - To było tak dawno. 

Pamięć mnie zawodzi. Dlaczego pragniesz mocy, 

która kryje się w tym skalnym gmachu przed nami?

- Dzięki niej mogłabym uczynić wiele dobra. 

Świat pełen jest zła, które musi być naprawione.

Skończyła cięcie i schowała miecz. Zaczęła wią-

zać pasy materii.

- Ja teŜ tak kiedyś myślałem - odezwał się 

Dilvish. - Próbowałem nawet naprawiać wyrządzone 

zło. Ale świat się nie zmienił.

- Jesteś tu, by znowu spróbować.

- MoŜe... Ale nie mogę okłamywać sam siebie. 

Moje uczucia nie są tak szlachetne. Jest to bardziej 

sprawa zemsty niŜ chęć oczyszczenia tego świata ze 

wszelkiego zła.

- Zemsta moŜe być słodsza, jeśli pomyślisz o tym 

drugim.

Dilvish zaśmiał się chrapliwie.

- Nie. Moje uczucia nie są tak łagodne. Nie chcesz

nawet ich poznać. Słuchaj, gdyby udało ci się zdobyć 

moc, której szukasz, to to, co spróbujesz z nią zrobić, 

odmieni cię...

- Tak myślę. Mam nadzieję.

- Ale nie całkiem tak, jak się spodziewasz. Jestem 

tego pewien. Niełatwo jest odróŜnić dobro od zła lub 

je rozdzielić. Popełnisz wiele błędów.

- A ty jesteś pewien tego, co robisz?

- To co innego. I nie zawsze mi się to podoba. 

Czuję jednak, Ŝe muszę to zrobić, choć nie wpływa to 

na mnie najlepiej. Być moŜe chciałbym śpiewać i 

tańczyć - kiedy się stąd wydostaniemy. Zawrócić i 

pognać do domu.

- Pojedziesz ze mną? 

Dilvish odwrócił głowę.

- Nie mogę. 

Uśmiechnęła się, zwijając skrawki materiału.

- W porządku. Wszystko powiązane. Łap za 

koniec.

Rzuciła mu węzełek. Chwycił go, przeciągnął pod 

pachą, wokół pleców i pod drugą pachą. Związał go 

na piersiach.

- Dobrze - pochwaliła, splatając drugi koniec na 

talii i przewieszając miecz przez plecy. - Kiedy oboje 

znajdziemy się na brzegu, jedno z nas moŜe popłynąć 

z powrotem i załoŜyć linę na Stormbirda. Wtedy 

wyciągniemy go oboje. Mam nadzieję.

Pochyliła się do przodu i po raz wtóry przemówi-

ła do konia, gładząc go po szyi. Rumak parsknął, 

podrzucił głowę, ale nie ruszył z miejsca.

- W porządku - rzekła, podciągając stopy i 

przykucając na grzbiecie Stormbirda. Aby utrzymać 

równowagę, jedną ręką chwyciła go za grzywę.

Zwolniła uścisk i wyprostowała ramiona. 

- Teraz! - krzyknęła.

Ręce poleciały do przodu, nogi wyprostowały się. 

Przecięła wodę w potęŜnym skoku, sięgając prawie 

brzegu, zanim zdąŜyła wykonać jakikolwiek ruch.

Po chwili zamachała rękoma. Podniosła głowę i 

zaczęła wstawać. Nagłe wrzasnęła: - -- Tonę!

Dilvish pociągnął za słabo napiętą linę, która ich 

łączyła, wciągając dziewczynę do wody. Stała juŜ po 

kolana w błocie, zapadając się gwałtownie.

- Nie ruszaj się - nakazał Dilvish, napręŜając linę. 

- Chwyć koniec obiema rękami.

Złapała linię i pochyliła się w przód. Miarowym, 

wolnym ruchem, Dilvish zaczął ją holować. Przestała 

tonąć i jeszcze bardziej schyliła głowę.

Nagłe rozległ się krótki, ostry dźwięk. Lina pękła 

i dziewczyna upadła na twarz.

- Arlata!

Próbowała wydostać się na powierzchnię. Włosy 

i twarz umazane miała w błocie. Dilvish usłyszał jej 

szloch, kiedy zaczęła tonąć ponownie. Zaklął cicho, 

trzymając w dłoniach zerwaną linę.

ROZDZIAŁ V

- Panie, proszę, jak mogę odpoczywać, skoro 

wskakujesz i wyskakujesz z łóŜka z tak irytującą 

częstotliwością? - powiedziała ciemnooka dziewczyna 

o jasnych włosach.

- Wybacz mi - poprosił Rawk, odgarniając jej 

włosy i głaszcząc po policzku. - To znowu sprawa tego 

przeklętego Zakonu. Ciągle myslę o archiwach, które 

muszę sprawdzić. Zaglądam do nich i niczego nie 

znajduję, rezygnuję, i tak od nowa.

- A co to za problem?

- Mhm. Nic takiego, w czym mogłabyś mi pomóc, 

kochanie - połoŜył szponiastą dłoń na jej ramieniu. - 

Próbuję dowiedzieć się czegoś więcej o facecie 

imieniem Dilvish.

- Dilvish Oswobodziciel, bohater spod Portaroy? 

- spytała. - Ten, który wezwał zaginione legiony z 

Shoredan do ponownej obrony miasta?

- Co? Co ty mówisz? Kiedy to było?

- Ponad rok temu, tak myślę. Znany teŜ jako 

Dilvish Przeklęty w ludowej balladzie - ten, którego 

Jelerak zamienił w posąg na kilkaset lat?

- Na Boga! 

Rawk wyprostował się.

- Teraz przypominam sobie sprawę posagu 

stwierdził. - To  właśnie  ten  fakt  nie  dawał  mi 

spokoju! Oczywiście...

Szarpnął za brodę, przeciągnął językiem po pień-

kach zębów.

- Nie do wiary! - odezwał się w końcu. - Ta 

sprawa jest bardziej złoŜona niŜ mi się zdawało. 

Zastanawiam się zatem, co taki Weleand mógł mieć 

przeciwko takiemu człowiekowi. Jeśli moŜna 

nawiązać z nim jakiś kontakt, muszę go o to zapytać. 

Być moŜe uda mi się wszystko wyjaśnić, zanim złoŜę 

ostateczny raport.

Przechylił się i przeciągnął ustami po policzku 

dziewczyny.

- Dziękuję ci, gołąbeczku. 

Wstał z łoŜa powiewając nocną koszulą i wyszedł 

z komnaty.

Popędził w stronę wielkiej biblioteki Zakonu, ku 

bliŜej nieokreślonemu meblowi. Zaczął gmerać w je-

dnej z szuflad. Po chwili wstał, trzymając w dłoniach 

kopertę z wypisanym napisem ,,Weleand".

Otwierając ją zauwaŜył, iŜ zawiera pasmo 

siwych włosów złączonych kroplą czerwonego wosku.

Wyjął je i przeniósł na stojący w rogu czarny 

stół. Tam połoŜył je obok Ŝółtej, kryształowej kuli. 

Usiadł i spojrzał przed siebie. Poruszając ustami, 

dotknął palcami białych kosmyków.

Po chwili kryształ pokrył się mgłą. Jakiś czas się 

to utrzymywało. Rawk zaczął powtarzać imię „We-

leand". W końcu kuła rozjaśniła się. Z wnętrza 

przyglądał mu się łysiejący męŜczyzna o Ŝylastej 

twarzy. Zdawało się, Ŝe brakuje mu tchu. 

- Tak? - zapytał.

- Jestem Rawk, Archiwista Zakonu - przedstawił 

się Rawk. - Przepraszam, Ŝe niepokoję cię w trakcie 

tak Ŝmudnego przedsięwzięcia, ale jest coś, co 

mógłbyś nam wytłumaczyć.

MęŜczyzna zmarszczył brwi.

- śmudnego przedsięwzięcia - zdziwił się. - To 

tylko maleńkie zaklęcie...

- Nie musisz być taki skromny.

- ... interesujące głównie tych, którzy praktykują 

czary zwierzęce. Oczywiście, jestem dumny z efektów, 

jakie wywiera na świerzb.

- Świerzb?

- Świerzb.

- Ja... CzyŜ nie przebywasz teraz u podnóŜa 

Kannais w zmiennej strefie, obok Zamku Wieczno-

ści?

- Leczę teraz chore konie w stajni, tu - w 

Murcave. Czy to jakiś Ŝart?

- Jeśli tak, to my padliśmy jego ofiarą, a nie ty. 

Czy wiesz coś o człowieku imieniem Dilvish, dosia-

dającym metalowego rumaka?

- Znam tylko jego dobre imię - odparł Weleand. - 

Mówi się, Ŝe odegrał istotną rolę w jednej z 

granicznych wojen pod Portaroy, o ile dobrze 

pamiętam. Nigdy go nie spotkałem.

- I nie rozmawiałeś ostatnio z przedstawicielem 

Zakonu o imieniu Meliash?

MęŜczyzna zaprzeczył głową.

- Wiem, kto to taki, ale i jego nigdy nie 

widziałem.

- Ach, zatem nas oszukano. Nie wiem, kto to 

zrobił. Dzięki, Ŝe poświęciłeś mi swój czas. Prze-

praszam za kłopot.

- Zaczekaj! Chcę przynajmniej wiedzieć, o co 

chodzi.

- Ja teŜ. Ktoś - jakiś człowiek biegły w Sztuce - 

wykorzystał ostatnio twe imię. Daleko na Południu. 

Nie jest zbyt przychylnie nastawiony do Dilvisha, 

który takŜe tam przebywa. Nie mogę powiedzieć, 

abym rozumiał, o co tu chodzi.

Weleand pokiwał głową.

- Najprawdopodobniej są rywalami - stwierdził - 

a ten, który wykorzystuje moje imię, nie ma z 

pewnością uczciwych zamiarów. Daj mi znać, co z 

tego wyniknie, dobrze? Cieszę się dobrą sławą i nie 

chcę, by cokolwiek ją splamiło.

- Uczynię to z pewnością. Powodzenia ze świe-

rzbem.

- Dzięki.

Kryształ pociemniał znowu, ale Rawk wciąŜ 

wpatrywał się w jego głębiny, próbując uporząd-

kować swe myśli. W końcu wstał i wrócił do łóŜka.

* * *

Wspominając minione czasy i marząc o jasnym 

świecie na zewnątrz, Semirama obserwowała Krainę 

Przemian. Nadchodził czas kolejnej fali o ogromnej 

siłę niszczenia - która się miała przez nią przetoczyć. 

Semirama uśmiechnęła się. Wszystko odbywało się 

zgodnie z planem. Gdyby się udało, mogłaby wyrwać 

się stąd, by podziwiać nowe wcielenie świata. Jakie 

stroje są teraz w modzie? - zastanowiła się.

W dole ujrzała dwie postaci na koniu wynurzają-

ce się z ciemności i rozbryzgujące niemrawe wody 

zdradliwej sadzawki.

Po co tu jadą? - pomyślała. - Nic się tu nie 

zmieniło, a zatem muszą wiedzieć, Ŝe wszyscy ich 

poprzednicy przegrali. Skąpstwo i głupota - doszła do 

wniosku. JuŜ za jej Ŝycia zanikły wszelkie szlachetne 

odruchy. A jednak...

Koń stanął, tuŜ przy brzegu. Dwaj Ŝądni mocy 

poszukiwacze o mało co nie opuścili na zawsze tego 

świata.

Leniwie pochyliła się do przodu i przesunęła 

dłonią po oknie, wypowiadając zaklęcie pobudzenia, 

kierując je w stronę pary na koniu.

Scena zmieniła się gwałtownie, a Semirama zro-

biła kitka dziwacznych min. Po raz kolejny dotknęła 

okna i szepnęła kitka słów w melodyjnej tonacji.

Elfia dziewczyna była dość pospolitej urody. 

Smukła blondynka z Marinty lub Miraty. Ale 

męŜczyzna...

- Selar! - z trudem zaczerpnęła powietrze, 

dotykając gardła. Szeroko otworzyła oczy. - Selar...

Dziewczyna zsiadła z konia. MęŜczyzna uczynił 

to samo. 

- Nie!

Semirama podniosła się. Pięści miała mocno 

zaciśnięte. Obie postacie stały teraz w wodzie, 

szarpiąc się. I jeszcze coś...

Zmienna fala! Nadchodziła!

Odwróciła się i pobiegła w stronę Komnaty 

Lochu, ćwierkając po drodze frazy w języku Star-

szych. Kiedy weszła do zadymionego pokoju, za-

uwaŜyła, Ŝe demon Barana, którego poskromiła juŜ 

wcześniej, czaił się w rogu ogryzając kość.

Rzuciła kilka pojedynczych słów w mabrahoring, 

a on skulił się. Dotarła do skraju lochu i wydała z 

siebie trzy wibrujące nuty. Po kilku chwilach 

powtórzyła je. Z mrocznej powierzchni wyłonił się 

ciemny, niewyraźny kształt i skręcił się powoli. 

Wydobył z siebie jedną, dźwięczną nutę. Odpowie-

działa złoŜoną arią, a usłyszała bardzo krótki ton.

Westchnęła, a na jej twarzy zawitał uśmiech. 

Wymienili jeszcze kilka nut. Po chwili obok niej 

pojawiła się długa macka, a ona wzięła ją w ramiona. 

Stała tak przez moment, nieruchomo, a jej ciało 

zaświeciło delikatnym blaskiem.

Kiedy z poŜegnalnym dźwiękiem wypuściła ją z 

rąk i odwróciła się, wyglądała na wyŜszą i silniejszą, 

wzrok miała dziki. Gdy zbliŜyła się do demona, jej 

oczy miotały błyskawice. Demon wypuścił kość i 

przykucnął, kiedy wskazała na niego palcem. Jego 

krzywe oczy były w ciągłym ruchu.

- Tam - powiedziała, wskazując na galerię, którą 

właśnie opuściła. - Chodź ze mną!

Wykonał polecenie, ale gdy tylko minęli bramę, 

zaczął biec susami. Po raz drugi podniosła palec, z 

którego wystrzelił ogień i otoczył demona. W tej 

chwili jej niezwykła emanacja osłabła.

Demon stanął i zaszlochał. Skrzywiła palec i pło-

mienie zniknęły.

- Rób to, co ci kaŜę - krzyknęła, podchodząc 

bliŜej. - Jasne?

Demon padł przed nią na twarz, chwycił ja 

delikatnie za prawą kostkę i postawił jej stopę na 

swojej głowie.

- Doskonale - stwierdziła. - JuŜ na początku 

naleŜy dokładnie zdefiniować wzajemne zaleŜności. 

Postawiła stopę na ziemi.

- Wstawaj. Chcę, abyś towarzyszył mi do samego 

okna. Jest tam coś, co musisz zobaczyć.

Wróciła na swój dawny punkt obserwacyjny i 

spojrzała w dół. Dziewczyna grzęzła teraz na brzegu, 

a męŜczyzna nadal pozostawał w wodzie, przy koniu, 

zanurzonym po szyję. Dziewczyna zapadła się po pas.

- Czy widzisz tego człowieka w zielonej chuście, 

obok konia? - spytała.

Kiedy demon chrząknął twierdząco, rzekła:

- Chcę go.

Wyciągnęła dłoń i połoŜyła ją na głowie po-

tworka.

- Pamiętaj, nie wolno ci spocząć, zanim nie 

uratujesz go i sprowadzisz tutaj, Ŝywego i bez jednej 

rany.

Demon zrobił krok w tył.

- Ale... ja... teŜ utonę - burknął, drŜąc na całym 

ciele. - Ja... nie lubię... wody - dodał. Wybuchnęła 

śmiechem.

- Współczuję ci - rzekła. - Ale zdaje się, Ŝe 

potrzeba nam czegoś trwalszego.

Ruszyła w głąb galerii, po której przesuwały się 

taczki i wózki wypełnione odchodami ze stajni. 

Zlustrowała wzrokiem komnatę i skierowała się na 

łewo.

Machając chusteczką, schyliła się, rozłoŜyła ją na 

ziemi i wypełniła garściami zeschniętej gleby. Kiedy 

w środku chusteczki wyrósł pokaźny kopiec, połoŜyła 

na jego czubku swój palec. Upiorne światło opuściło 

ją. Ponownie nabrała ludzkiego wyglądu, była teraz 

mniejsza, bardziej zwyczajna. Z piaszczystej 

piramidy wypływało słabe światełko.

Uniosła rogi chusteczki i zawiązała je na supeł. 

Wstała i pokazała zawiniątko demonowi.

- Słuchaj - nakazała. - Musisz to zabrać ze sobą. 

Gdy dotrzesz do miejsca, w którym zaczynają się 

ruchome piaski, rzuć to przed siebie. Zastygną na 

znaczną głębokość, więc przejdziesz po nich bez 

trudu. Zrób to samo z wodą, a pojawi się lodowy 

most, który ułatwi ci drogę. Nie obawiaj się, nic się 

nie stanie, o ile będziesz działał szybko. Proszek nie 

będzie tak skuteczny w przypadku istot Ŝywych. A 

jednak roztropniej mieć go przy sobie. Trzymaj! 

Szponiasta dłoń chwyciła węzełek.

- Jeśli będzie się opierał i nie zechce ci towarzy-

szyć - dodała - moŜesz pozbawić go przytomności 

ostrym uderzeniem o tutaj, w kość tuŜ za uchem. 

UwaŜaj, abyś nie roztrzaskał mu czaszki. Pamiętaj, Ŝe 

chcę go Ŝywego i bez obraŜeń. 

Odwróciła się.

- A teraz chodź ze mną! Wyruszysz z małego 

saloniku przy głównej komnacie. Ten teren musi być 

pusty o tej porze dnia. Spieszmy się.

W zamku i jego otoczeniu nie działo się teraz nic 

osobliwego. Semirama straciła swój blask.

* * *

Baran zamówił potęŜny posiłek do swych apar-

tamentów i czekając nań, przechadzał się wolnym 

krokiem. Raz jeszcze pomyślał o Semiramie, tym 

razem jak o swej powiernicy i źródle informacji o 

Jeleraku niŜ jak o swej przyszłej kochance. Wspiął się 

na trzecie piętro, postał przez moment pod drzwiami, 

poprawił szaty i zapukał.

Drzwi otworzyła Lisha.

- Czy jest twa pani? - zapytał. 

Lisha zaprzeczyła głową.

- Wyszła. Nie jestem pewna dokąd i kiedy wróci.

Baran zastanowił się przez chwilę.

- Gdy wróci - odezwał się powtórz jej, Ŝe 

wpadłem, aby dokończyć dyskusję, która moŜe 

okazać się poŜyteczna.

- Zrobię to, panie.

Wyszedł. Na posiłek trzeba było jeszcze trochę 

poczekać.

Wspiął się po schodach, docierając do sali, w któ-

rej przed zwierciadłem siedział wyprostowany nie-

wolnik.

- Jakieś zmiany? - zapytał. 

- Nie, panie. To wciąŜ tam jest. 

- Bardzo dobrze. Zamknął  za  sobą  drzwi,  

doszedł  do  schodów i ruszył w dół. Zachichotał przez 

chwilę, a potem zmarszczył czoło.

Jeśli zdołam zagrodzić dostęp draniowi na wy-

starczająco długi czas i przejmę kontrolę nad Tualuą, 

to potem wpuszczę go i rzucę mu wyzwanie. Jeśli się 

nie pojawi, sam go znajdę. Kiedy juŜ go pokonam, 

nawet Zakon drŜeć będzie na widok mego cienia. 

Przypuszczam, Ŝe mógłbym ich wszystkich zetrzeć na 

proch. Choć moŜe nie... Nawet on tego nie próbował. 

Z drugiej strony, oni mają swe zwyczaje. MoŜe o to 

chodzi. Zastanawiam się, czy polubiłbym rządzenie tą 

grupą...?

Zatrzymał się i oparł o balustradę. Rozejrzał się 

po przestronnym pokoju o wysokich ścianach. Wokół 

pełno było drzwi róŜnej wielkości, prowadzących 

donikąd; przedsionków zatapiających się w nicości, a 

pośrodku sterczała wyschnięta fontanna. Podobnie 

jak w przypadku wielu innych rzeczy w tym zamku, 

nigdy nie zdołał odgadnąć jej przeznaczenia. Zdał 

sobie sprawę, Ŝe Jelerak wie o sprawach, o których 

on, Baran, nigdy się nie dowie. W tym momencie 

przeraził się, poczuł zawrót głowy i cofnął się od 

balustrady.

A jeśli ona juŜ wie? Jeśli Semirama posiada juŜ 

klucz, panuje nad mocą i jedynie bawi się moim 

kosztem - udając, Ŝe istnieje jakaś przeszkoda w 

nawiązaniu kontaktu?

Zaczął schodzić po schodach, opierając się dłonią 

o ścianę, z odwróconą od balustrady twarzą.

KtóŜ to mógł wiedzieć? Ona jest z pewnością 

jedyną istotą na tym świecie, która potrafi zrozumieć 

tę mowę. Nawet Jelerak nie znał jej zbyt dobrze. Nie 

miał takiej potrzeby. Zawsze korzystał ze swych 

zaklęć, by kontrolować potwora. AŜ ten wpadł w szał. 

Gdyby go rozumiał, potrafił z nim rozmawiać, nie 

musiałby uŜywać potęŜnych, skomplikowanych 

czarów, aby ją tu sprowadzić. Wstrętny, śliski potwór 

babrający się w odchodach. Z pewnością się nimi 

Ŝywi. To rodzinne. Kapłani i kapłanki Starszych. 

Musieli wiedzieć coś, o czym my nie mamy pojęcia, 

nawet czarownicy. Podstępni i nikczemni, jak ich 

pupilki. I ich moce teŜ. Nie doprowadzaj jej do szału, 

zanim nie będziesz pewien. MoŜe rzucić cię 

potworowi na poŜarcie.

Przylgnął do ściany.

A jeśli juŜ wie, przejęła kontrolę, to na co 

czekać? Jeśli tak się stało, to gra idzie o wysoką 

stawkę. Czy była ostatnią z rodu? Muszę to 

sprawdzić. Ogarniają mnie dziwne myśli... Dlaczego 

ona, skoro mógł wezwać kaŜdego z tej rodziny? Znał 

ją w dawnych czasach, dlatego. Zastanawiam się, jak 

dobrze ją znał. Nigdy nie myślałem, aby ten staruch 

mógł dosiąść czegoś innego niŜ miotły, ale przecieŜ 

kiedyś i on był młody... Teraz ona udaje się we 

wszystkie właściwe miejsca. Musiała sprawować silną 

władzę. Chciałbym ją kiedyś zadziwić Dłonią... A 

moŜe to kiedyś razem robili i dlatego wybrał ją...?

Trafił na podest, skręcił, stanął i wzruszył ramio-

nami.

Jakie strome schody. Ciemno. Od lat nie byłem 

w takiej sytuacji, choć...

Przysiadł na górnym schodku, spuścił w dół 

stopy, opuścił się niŜej, znów obsunął stopy. Twarz 

miał mokrą, zęby mocno zaciśnięte.

Nie mogę, od kiedy spadłem z drzewa, matko! 

Dlaczego teraz? Minęło tyle czasu... Nie chcę, aby 

ktoś się teraz pojawił i zobaczył mnie...  Och,  nie 

chcę!

Cal po calu zsuwał się w dół po schodach.

Pomysł o czymś innym, to pomoŜe...

Poruszał nogami, rękami, siedzeniem; i jeszcze 

raz w dół...

ZałóŜmy, Ŝe to prawda? Przypuśćmy, Ŝe przejęła 

kontrolę i teraz czeka tylko na powrót starego , 

kochanka? śe te wszystkie działania to bzdura? Dla 

mojego dobra? Codziennie coraz dalej wysuwam 

szyję. Ona się uśmiecha, kiwa głową i bałamuci mnie. 

Ale kiedy wróci Jelerak, wyć będę w otchłaniach 

Piekieł... A jeśli...

Następny krok. I jeszcze jeden. Dotknął 

policzkiem ściany. Oddychał z trudem.

Nie mogę go wpuścić, póki jestem silny. Ale jak? 

Postawić podwójne straŜe przy zwierciadle? Zastawić 

pułapki i nastraszyć go? Wpuścić go, a potem 

natychmiast zniszczyć? To moŜe się nie udać. W ten 

sposób ja teŜ przegram. Musi być jakieś inne 

wyjście... Co za wspaniały czas na jedno z tych 

zaklęć! Minęło tyle lat...

WciąŜ posuwał się w dół. Oczom jego ukazał się 

kolejny podest.

Oczywiście, to nie takie proste. Mogę jedynie 

zgadywać. Mógł wybrać ją spośród królowych 

Piekieł... Prawdopodobnie tak było... Z drugiej strony 

wzgardziła mną kilkakrotnie. Nie zrobiłaby tego, 

gdyby nie była mu wierna.

Trzy szybkie kroki. Krótka przerwa na odpoczy-

nek.

Gdybym wiedział, Ŝe tai jakąś tajemnicę, 

zmusiłbym ją do mówienia. Potem dostałbym wszyst-

ko... Jakie to dziwne! To miejsce jest tak spokojne! 

Dopiero teraz to zauwaŜyłem... Co to moŜe być?

W pośpiechu pokonał ostatnie stopnie, wstał, 

wspierając się na balustradzie.

Pójdę spojrzeć na ten wielki, ohydny loch - za-

decydował. - Jelerak zdaje się być wszędzie.

Puścił barierkę i słaniając się na nogach ruszył w 

stronę galerii.

A potem smaczna kolacja. Muszę sobie to wszy-

stko poukładać.

* * *

Meliash przysiadł na szczycie pagórka w 

znacznej odległości od obozowiska i podziwiał 

roztaczający się widok. Kraina Przemian przestała się 

przeobraŜać. Mgły rozpłynęły się, ucichł wicher, a 

krajobraz zamarł w bezruchu. Widział teraz rozległy, 

pusty teren, zamarznięte, wykrzywione kształty. 

Gdzieś w oddali wyrastał zamek jego ostra sylwetka 

lśniła w zachodzącym słońcu. Bezskutecznie starał się 

dostrzec jakikolwiek ślad ruchu.

Zadecydował, iŜ naleŜy powiadomić o tym prze-

łoŜonego - Holruna - a gdyby był nieobecny, innego 

członka Rady. Jednak warto by mieć coś więcej do 

przekazania, a nie goły fakt, Ŝe zawirowania ustały. 

Gdyby tylko potrafił wytłumaczyć tę ciszę...

Niechętny był wyprawie w pojedynkę, w obawie, 

aby nawałnica nie rozpoczęła się nagle od nowa. Nie 

była to kwestia tchórzostwa lub przesadnej ostroŜ-

ności. Do tych zadań nigdy nie wybierano ludzi 

bojaźliwych, impulsywnych ani zbyt ostroŜnych. 

NajwaŜniejsze było utrzymanie posterunków. Wła-

ściwy dobór straŜników pomagał powstrzymać 

najgwałtowniejsze ataki z zewnątrz i hamować 

wszelkie próby przekroczenia granic, które utworzyli 

wokół posiadłości. StraŜników dobierano pod 

względem ich poczucia obowiązku i gotowości 

wykonywania najtrudniejszych zadań. Meliash nie 

miał ochoty odjeŜdŜać zbyt daleko od miejsca, w 

którym umieszczono czarną róŜdŜkę.

Westchnął i sięgnął po kryształ. Nadszedł czas, 

by poinformować Holruna. Być moŜe coś zasugeruje.

Być moŜe sama Rada ruszy się, by spenetrować 

to miejsce, na tym czy innym poziomie, i dokona 

szybkiego rozpoznania. Wątpił jednak, aby 

przystąpili do tego natychmiast. Nadal pozostali 

przewraŜliwieni na punkcie wszystkiego, co pachniało 

Jelerakiem...

Polerując kryształ zastanawiał się, co stało się z 

tymi, których przepuścił do środka. Być moŜe jeden z 

nich przedarł się i wywołał ten... bezruch.

UłoŜył bursztynową kute na kolanach i spojrzał 

w nią. Wnętrze jej było juŜ zmącone. Próbował 

oczyścić swój umysł i skoncentrować się, ale to było 

bardzo trudne. Poczuł ból głowy. Porzucił próbę 

nawiązania kontaktu. W jednej chwili kryształ 

rozjaśnił się i stary Rawk wyszczerzył zęby do 

Meliasha.

- Masz bardzo zatroskaną minę, synu. Coś cię 

trapi?

- Być moŜe - padła  odpowiedź. - Tak czy inaczej 

widzę wszystko w krysztale. Czy masz coś dla mnie?

- Chyba tak, bo moja pani wykopała mnie 

właśnie z łoŜa, abym ci o tym powiedział. Czy musimy 

się na to godzić?

- Mądry człowiek moŜe zmienić utarty bieg 

rzeczy, ale to nie musi dać dobrego efektu. Jaka jest 

jej wiadomość?

- Po pierwsze, muszę ci przekazać, Ŝe człowiek, 

który przejeŜdŜał przez twój posterunek i rzekomo 

nazywał się Weleand, kłamał. Rozmawiałem z pra-

wdziwym Weleandem wcześniej. Jest stajennym w 

Murcave i zajmuje się chorymi końmi. Po drugie, 

istnieje prawdopodobieństwo, iŜ twój Dilvish jest tym,

którego Jelerak przemienił w głaz w czasach, których 

nie sięgają nasze stare archiwa. Przypuszcza się, Ŝe 

ostatnio powrócił do Ŝycia, odznaczając się w 

granicznej bitwie pod Portaroy i budząc legiony z 

Shoredan, by w ten sposób pomóc miastu. KrąŜy 

nawet o nim pieśń. Zaśpiewała mi ją, zanim wyrzuciła 

mnie z pościeli. Pieśń wspomina o metalowym 

rumaku i napomyka o nieustającej walce z 

czarownikiem.

- Cieszę się, Ŝe jej wysłuchałeś.

- To była porywająca pieśń. A teraz, jeśli 

pozwolisz...

- Czekaj. Co o tym myślisz?

- Och, chyba ma rację. Zazwyczaj się nie myli. 

Choć jej podejrzenia są troszeczkę melodramatyczne.

- Chciałbym je jednak usłyszeć. 

Rawk wytarł ślinę z kącika ust.

- CóŜ, jestem pewien, Ŝe się uśmiejesz. Mnie to 

rozbawiło. Ona uwaŜa, Ŝe Weleand to Jelerak w 

przebraniu, który próbuje przedrzeć się do własnego 

zamku, bo jest zbyt osłabiony obraŜeniami, których 

doznał na Północy. Nie pozwalają mu one na uŜycie 

potęŜnej siły.

- A skąd ona wie, co wydarzyło się na Północy? 

- Mówię przez sen. Wszystko jedno - dziewczyna 

twierdzi, Ŝe Jelerak wie o pościgu Dilvisha. Dlatego 

cię przed nim ostrzegał, mając nadzieję, Ŝe 

zatrzymasz jego wroga. I co byś zrobił z taką 

dziewczyną?

- Zaproponuj jej swą pracę -  zasugerował 

Meliash.

- Myślisz, Ŝe coś w tym jest?

Takiej moŜliwości nie moŜna odrzucić. Jeśli 

rzeczywiście coś w tym jest, to uwaŜam, Ŝe... CóŜ. Kto 

wie? Podziękuj jej w moim imieniu. Tobie teŜ 

dziękuję.

- Cieszę się, Ŝe się na coś przydałem. A propos... 

- Tak?

-  Jeśli spotkasz tego Dilvisha, powiedz mu, Ŝe 

zalega z płatnościami.

Rawk zakończył rozmowę, a Meliash odwrócił 

wzrok w kierunku wieŜ Zamku Wieczności. Teraz 

potrzebował informacji o tym miejscu. Choć w tej 

chwili nie było na to czasu.

* * *

Melbriniononsadsazzersteldregandishfeltselior 

rzadko wykorzystywany był przez ziemskich adep-

tów, gdyŜ uŜycie imienia demona niezbędne było w 

obrzędach zobowiązujących go do niewolniczej pracy. 

Wystarczyło przeoczyć jedną sylabę a magik 

opuszczający z uśmiechem krąg odkrywał, Ŝe demon 

uśmiecha się równieŜ.

Potem, zostawiając artystycznie rozrzucone 

szczątki wokół magicznego kręgu, demon powracał 

do piekielnej krainy, ciągnąc za sobą małą pamiątkę 

po zabawnym interludium.

Jednak na nieszczęście 

Melbriniononsadsazzersteldregandishfeltseliora, 

Baran o Trzech Dłoniach pochodził z Blackwold, w 

którym posługiwano się skomplikowanym, 

aglutynacyjnym językiem. Dlatego znalazł się na 

słuŜbie mieszkańców Zamku Wieczności - 

niebezpiecznie osadzonego artefaktu ziemskiego, 

który przeraŜał go bardziej niŜ cokolwiek w jego 

własnej ojczyźnie. To dlatego teraz schodził ostroŜnie 

w dół stoku przez wypaczony krajobraz, z misją, w 

kierunku tego lepkiego terenu, którego do tej pory 

unikał, na Ŝądanie kobiety, której bał się nade 

wszystko, ze względu na towarzystwo, w którym 

przebywała. Dlatego tym bardziej obawiał się 

poraŜki, bardziej niŜ wywrotki i nadweręŜenia swych 

krzywych nóŜek, zadziwiająco dopasowanych do 

osobliwych warunków jego małego legowiska w tym 

niezwykłym miejscu. Jego przekleństwa brzmiały jak 

najpoboŜniejsze strofy przetłumaczone na 

mabrahoring. I właśnie teraz miotał przekleństwa, 

gdyŜ droga stała się skalista i stroma. Ścisnął mocniej 

chusteczkę, powtarzając otrzymane instrukcje. 

ZbliŜył się do spokojnej juŜ sadzawki, na powierzchni 

której sterczeli jacyś ludzie i koń niczym szachy na 

błękitnym blacie stołu.

Miał przyprowadzić jej człowieka. Tak. 

MęŜczyznę. Trochę dalej...

Minął drzewa i miejsce, gdzie zaczynała się 

plaŜa. Ruszył jej brzegiem. Gdy znalazł się 

naprzeciwko uwięzionych ludzi, stanął, by rozwiązać 

chusteczkę. Ludzie dostrzegli go i zaczęli krzyczeć coś 

do siebie. Zastanowił się, kogo będzie mógł poŜreć 

człowieka czy konia.

Przypomniał sobie niecierpliwy głos Semiramy i 

doszedł do wniosku, Ŝe rozsądniej będzie zrezyg-

nować z tej przyjemności.

Wygrzebał garść lodowego pyłu i rzucił go przed 

siebie na plaŜę. Piasek zmarszczył się i pękł. Zbadał 

teren, stwierdził, Ŝe utrzyma jego cięŜar i ruszył 

przed siebie.

ZbliŜając się do dziewczyny wyszczerzył zęby i 

stanął. Nie był w stanie jej ominąć. Drogę zagradzał 

mu jakiś niewidzialny mur. Wyciągnął swe czułki w 

kilku kierunkach i w końcu zrozumiał, Ŝe chronią ją 

zaklęcia skuteczne w promieniu sześciu stóp. Przeklął 

w mabrahoring i chwycił kolejną garść piachu, by 

znaleźć okręŜne przejście. Pragnął jedynie 

maleńkiego kąska z jej prawego ramienia. Rzucił 

przed siebie ziarenka, minął dziewczynę, posypał 

piachem wodę i wsłuchał się w gwałtowne trzaski. 

TuŜ przed nim pojawił się lodowy most. Zatrzymał się

niespodziewanie, wysuwając czułki. Zaniepokoiło go 

połoŜenie ramion męŜczyzny. Choć wiedział, Ŝe to 

niemoŜliwe, jego twarz zdała mu się dziwnie 

znajoma...

Aha! Wykrył metal. MęŜczyzna trzymał ukryty 

pod wodą miecz.

Chwycił następną porcję piachu i zawahał się. 

Gdyby zamroził męŜczyznę w tej pozycji, musiałby go 

potem rozmrozić. Nie warto było próbować, 

zwłaszcza, Ŝe pani czekała na szybką dostawę.

Sypnął garść lśniących ziaren w lewą stronę, a te 

zakreśliwszy w powietrzu łuk, spadły obok męŜ-

czyzny, poza zasięgiem jego dłoni uzbrojonej w ost-

rze. Przesunął się do przodu, ostroŜnie stąpając po 

twardej juŜ powierzchni, raz jeszcze rzucił piachem, 

tym razem za plecy męŜczyzny. Patrzyli sobie w oczy, 

w tej twarzy...

- Ciesz się, hieno! - powiedział męŜczyzna w 

mabrahoring. - Czołgaj się dalej. Jestem prawie twój, 

ale to nie koniec. Jeszcze nie. Jedno potknięcie, a 

poślę cię tam, gdzie twe miejsce. Spójrz w dół! Lód 

pęka!

Demon zatrzepotał gwałtownie kończynami, 

przechylił się i upadł, podparł się wyciągniętą łapą, 

rzucił męŜczyźnie pełne wściekłości spojrzenie i wstał.

- Dobra robota - przyznał. - Z radością 

poŜarłbym twe serce. Świetnie władasz językiem. Czy 

znasz Tel Talionis?

- Owszem.

Tym bardziej szkoda. Z przyjemnością bym z 

tobą pokonwersował.

Powiedziawszy to, przeskoczył na koniec lodowe-

go mostu i znalazł się za plecami męŜczyzny. Zgodnie 

z instrukcją, walnął go rogiem w kość za uchem.

Gdy ten osunął się w przód, demon chwycił go za 

włosy, a potem złapał go pod pachami i pociągnął ku 

górze. Woda pociemniała, a na jej powierzchni 

pojawiły się bańki powietrza. Przerzucił ciało przez 

plecy, odwrócił się i ruszył brzegiem płazy, wciąŜ 

szczerząc zęby.

Dziewczyna, posługując się językiem Elfów, rzu-

cała za nim błagania i przekleństwa. Mijając ją, 

demon poŜądliwie spojrzał na jej ramię. Było tak 

blisko, a jednocześnie tak bardzo daleko...