Zrozumieć komiks, czyli pokój, miłość i
kaboom! [Wojciech ORLIŃSKI]
"Zrozumieć komiks" Scotta McClouda zachwycali się lepsi ode mnie autorzy.
Dołączę się, bo zachwytów nad tą książką nigdy za dużo.
Na łamach "Wyborczej" książką "Zrozumieć komiks" Scotta McClouda zachwycali się
lepsi ode mnie autorzy. Dołączę się, bo zachwytów nad tą książką nigdy za dużo. Sama
jej forma jest już unikalna - "Zrozumieć komiks" to komiks o komiksie. Autor-narrator w
postaci własnej karykatury zabiera nas w szaloną podróż po arkanach sztuki obrazkowej.
Czy "arkana" to tutaj nie jest zbyt mocne słowo? Nie! Przekonałem się jakiś czas temu,
podsuwając pewnej unikającej komiksów osobie "
" Marjane
Satrapi. Ten komiks opowiada historię tak piękną i mądrą, że - wydawało mi się -
każdemu musi się spodobać.
"Może to i ładne, ale nic nie zrozumiałem: dlaczego ten facet raz żyje, a raz nie żyje?" -
odpowiedziała mi ta osoba, zwracając książkę. Okazało się, że problemem była
niechronologiczna narracja.
"Kurczak ze śliwkami" rzeczywiście nie ma liniowej fabuły. Na pierwszym planie jest
ostatni tydzień z życia pewnego pogrążonego w depresji mieszkańca Teheranu.
Retrospektywy pokazują nam jednak, jak nieszczęśliwa miłość doprowadziła bohatera do
tego stanu (a na dalszym planie poznajemy portret społeczeństwa irańskiego
pogrążonego w zbiorowej depresji po
wspieranym przez Zachód antydemokratycznym
Doświadczony czytelnik komiksów zwykle bez trudu radzi sobie z problemem
wielopłaszczyznowej narracji - spotkamy ją nawet w opowieściach o superbohaterach z
pelerynką. Niedoświadczony może się w tym jednak pogubić, bo czas w komiksie płynie
zagadkowo. Po przeczytaniu książki McClouda każdy będzie jednak wyrobiony. Rozdział
o pokazywaniu czasu w komiksie to mój ulubiony. Ale powodem, dla którego piszę ten
felieton, jest jednak hipoteza p
ostawiona przez McClouda na końcu. Przez całą książkę
dowodzi, że sztuka komiksu polega na wciągnięciu czytelnika we współtworzenie dzieła.
Dlatego właśnie nawet komiksy, w których tło rysowane jest z dokładnością bliską
fotorealizmu, jednocześnie mają uproszczone twarze bohaterów. W "
" realistyczne jest wszystko z wyjątkiem samego Tintina, którego twarz pokazana
jest tak
szkicowo, że nie wiadomo właściwie nawet, ile ma lat - to coś między trzynastką
a trzydziestką. Myślimy o nim jako o chłopcu, ale nawet nie wiemy, czy ten chłopiec jest
pełnoletni.
