PODZIEMNE KRÓLESTWO-AGHARTA

Według tybetańskiej legendy w 2425 roku zło osiągnie taką moc, że na Ziemi wybuchnie 
wielka wojna. Dzięki pomocy potężnych ludzi mieszkających w tajemniczej podziemnej 
krainie siły dobra pokonają zło i na naszej planecie zapanuje wreszcie pokój i szczęście. Od 
wielu setek lat ludzie szukają wejścia do tej krainy, marząc o wiedzy, szczęściu, bogactwie i 
potędze. Czy Agharta istnieje, czy jest tylko mitem zrodzonym z ludzkiej tęsknoty za 
doskonałością?

Poszukiwacze Agharty wierzyli, że jedno z wejść do podziemnej krainy znajduje się w Potali - 
siedzibie Dalajlamy w Lhasie (Tybet). 

Koniec lat trzydziestych XX wieku. Niemcy powoli zmierzają ku wojnie, lecz w ciemnych 
zaułkach Berlina trwają przygotowania do niezwykłej wyprawy. Standartenfźhrer SS Schafer, 
członek władz nazistowskiego Instytutu Studiów Nad Historią Ducha, wybiera się na 
poszukiwania tajemniczej krainy Agharta, o której się mówi, że istnieje gdzieś ukryta w 
połaciach śnieżnych Tybetu. Chłodne oczy Schafera grzeje wewnętrzny żar. Ma odnaleźć 
zapisy tantrycznych rytuałów, które pozwalają wojownikowi dostać się po śmierci do rajskiej 
krainy Szambala. 
Elity nazistowskie wierzą, że do tej odległej krainy udało się w czasie wojen religijnych 72 
różokrzyżowców, którzy odtąd spod ziemi kierują losami świata. Dysponują oni mocą o 
niezwykłym potencjale tworzenia i niszczenia. 
Energia ta, nazywana Vril, może zarówno uzdrawiać, jak i zadawać śmierć; może poruszać 
skały i niszczyć całe miasta. 
Hitler wierzy, że gdy będzie ją miał, losy świata spoczną w jego rękach. Siła Vril pozwoli mu 
zawładnąć światem w ciągu jednego dnia. 
Mimo trwającej kilka miesięcy wyprawy, Schaferowi nie udaje się jednak odnaleźć Agharty. 
Przywozi z Tybetu jedynie kamień z wyrytą tysiąc lat temu swastyką. Hitler jest zły. W kilka 
lat później morduje większość uczestników wyprawy, a czego nie może osiągnąć za pomocą 
siły Vril, dokonuje bezwzględnością i potęgą militarną Niemiec. W ciągu sześciu lat jego 
wojska plądrują Europę. 
Na tym jednak nie koniec. Gdy koszmar wojny przemija, pojawiają się plotki, iż Schafer tak 
naprawdę Aghartę odnalazł, a faszystowskie kreatury z Hitlerem na czele wciąż ją 
zamieszkują, wysyłając tylko od czasu do czasu Niezidentyfikowane Obiekty Latające dla 
zorientowania się w sytuacji na Ziemi. Zwolennicy tej teorii powołują się na tzw. koncepcję 
pustej Ziemi, zgodnie z którą na biegunie północnym znajduje się wejście do środka naszej 
planety. Wewnątrz jest całkiem przyjemnie - to Raj wypełniony niespotykanymi bogactwami. 
Raj plądrowany przez wspomniane faszystowskie kreatury. Hitler nadal tam siedzi i tylko 

czeka na odpowiedni moment, by potomstwo byłych SS-manów wyszło na świat i 
zaprowadziło na świecie Nowy Porządek.

Ziemia jest w środku pusta!
Autorstwo koncepcji pustej Ziemi przypisywane jest niesłusznie XIX-wiecznej teozofce 
Helenie Bławatskiej, która faktycznie, jako nastolatka, przyznała się w swoim pamiętniku do 
wiary w istnienie tajemniczej grupy przywódców świata, kierujących z ukrycia losem 
ludzkości. Bławatska pisała: "Istnieją i zawsze istnieli mędrcy posiadający wszelką wiedzę 
świata. Panują oni całkowicie nad siłami natury i dają się poznać jedynie osobom, które 
uznają za godne tego, aby ich poznać i ujrzeć. Zanim jednak można będzie ich zobaczyć, 
trzeba w nich uwierzyć". Jak widać, zdrowy rozsądek i poczucie humoru nie opuszczało tej 
przyszłej twórczyni teozofii. Z biegiem czasu Bławatska zaczęła jednak wierzyć, że tajemni 
przywódcy świata zamieszkują krainę ukrytą pod ziemią, a wejście do niej znajduje się w 
Tybecie. Kraina ta, choć położona pod ziemią, pełna jest bogactw, a jej mieszkańcami włada 
Król Świata. Bławatska pisała: "Jest on tajemniczą (dla niewtajemniczonych zawsze 
niewidzialną), a jednak zawsze obecną postacią, o której na Wschodzie krąży mnóstwo 
legend, szczególnie między okultystami oraz studentami Świętej Nauki. On to utrzymuje 
duchowy wpływ na wtajemniczonych adeptów na całym świecie. To pod bezpośrednim, 
milczącym przewodnictwem owego Maha (Wielkiego) Guru wszyscy inni, mniej boscy 
nauczyciele rodzaju ludzkiego stali się przewodnikami dawnej ludzkości. Oni to położyli 
podwaliny pod fundamenty owych starożytnych cywilizacji, będących taką zagadką dla 
dzisiejszych naukowców".
Prawdziwym twórcą koncepcji pustej Ziemi był Cyrus Teed, zwariowany naukowiec, który w 
trakcie swoich badań doszedł do wniosku, że Ziemia jest pustą kulą, w której żyjemy. Innymi 
słowy, według Teeda, cały nasz świat, łącznie ze słońcem, księżycem i gwiazdami, zawiera się w 
Ziemi. Takie zaś zjawisko, jak grawitacja, jest po prostu siłą odśrodkową planety. Cyrus Teed 
w 1870 roku zmienił nazwisko na Koresh i założył kult, który w swoim szczytowym okresie 
popularności w latach 90. ubiegłego stulecia skupiał 4000 osób. Członkowie tego kultu założyli 
w amerykańskim stanie Floryda miasteczko Estero, gdzie prowadzili badania, mające 
udowodnić hipotezę Teeda. Wszystkie ich próby spaliły jednak na panewce, a środowisko 
naukowe wyśmiało koncepcję "pustej Ziemi".
Równocześnie jednak, wraz z rozwojem zainteresowania ezoteryką, zaczęły się pojawiać inne 
koncepcje mówiące o tym, że gdzieś pod ziemią kryje się inny świat, zamieszkany przez istoty 
przypominające ludzi, lecz znacznie bardziej od nich rozwinięte. Jednym z twórców tych 
koncepcji był Louis Jacolliot, francuski urzędnik kulturalny, przez wiele lat pracujący w 
Indiach.

Raj pełen bogactw duchowych i materialnych

Louis Jacolliot, francuski pisarz i podróżnik przewędrował tysiące kilometrów, próbując 
znaleźć Szambalę. 

Ferdynand Ossendowski, polski badacz, przywiózł ze swojej wyprawy do Azji wiadomości o 
Agharcie. 
Louis Jacolliot urodził się w roku 1837 jako syn małomiasteczkowego urzędnika. Ten 
niepozorny, małomówny człowiek, mimo skromnego wykształcenia, ciężką pracą zapewnił 
sobie miejsce w dyplomacji. Podczas swoich licznych azjatyckich podróży był świadkiem 
wielu rytuałów i ceremonii okultystycznych, a nawet został przyjęty w szeregi wielu tajnych 
stowarzyszeń. Jacolliot pasjonował się historią, z wielką namiętnością wertując stare 
dokumenty w indyjskich archiwach oraz zakupione na targach spleśniałe księgi. Nic więc 
dziwnego, że wielkie wrażenie zrobiła na nim opowieść o podziemnym królestwie położonym 
gdzieś za Himalajami, którą usłyszał w świątyni Wilenor. Jak pisze w jednej ze swoich 

książek: 
"Jedna z najstarszych legend Indii, pielęgnowana w świątyniach na mocy ustnego i pisemnego 
przekazu, relacjonuje, iż kilka tysięcy lat temu istniał olbrzymi kontynent, który został 
zniszczony przez procesy górotwórcze. Według wierzeń braminów, kraj ten osiągnął wysoki 
stopień cywilizacji", znacznie wyższy od dostępnego współczesnej ludzkości. 
Jacolliot, prowadząc dalsze poszukiwania, odkrył dokładny opis tej krainy w księdze pod 
tytułem "Agrouchada Parikshai" (Księga Duchów). Mówiła ona, że przed wiekami w 
podziemnych krainach znajdował się raj zamieszkiwany przez Wtajemniczonych, czyli dużą 
grupę potomków wcześniejszej cywilizacji. Krainą tą władał Brahma-atma, arcykapłan, który 
jako jedyny znał magiczne zaklęcie stanowiące "symbol wszelkich sekretów nauk 
okultystycznych". Zaklęcie to znane jest powszechnie jako AUM, lecz Brahma-atma objaśniał 
jego ukryte znaczenie tylko wtajemniczonym trzeciego, najwyższego stopnia.
Według Jacolliota: "Ten nieznany świat, którego otwarcia nie była w stanie spowodować 
żadna ludzka moc nawet wtedy, gdy kraj ponad nim został zmiażdżony przez najazdy 
mongolskie i europejskie, znany jest jako świątynia Asgartha. Ci, którzy tam przebywają, 
władają wielkimi mocami i posiadają wiedzę o wszystkich sprawach świata. Mogą oni 
podróżować z miejsca na miejsce korytarzami starymi jak samo królestwo".

Tunele, które opasują całą planetę
Niektórzy poszukiwacze Agharty twierdzą, że korytarze te opasują całą ziemię. Alec 
Maclellan dowodzi, że sieć korytarzy ciągnie się od Brazylii poprzez Amerykę Środkową, 
zachodnie wybrzeże Meksyku, Stanów Zjednoczonych i Kanady, dalej przez Alaskę, Syberię, 
Mongolię, Chiny, Tybet, Azję Mniejszą, Egipt, Czad aż po Wybrzeże Niewolnicze. Niegdyś 
główne skupisko życia w tunelu znajdowało się pod Atlantydą, kontynentem leżącym między 
Afryką a Ameryką Południową. Niestety, na skutek katastrofy Atlantydy połączenie to zostało 
zerwane, lecz nawet do dziś można zauważyć przejawy życia w tunelu. Maclellan powołuje się 
tutaj na liczne podania ludowe mówiące o podziemnym królestwie zamieszkiwanym przez 
wysokich, szczupłych ludzi o blond włosach, którzy czasami wychodzą na powierzchnię, by 
nawiązać kontakt z wybranymi przez siebie mieszkańcami świata naziemnego, lecz zwykle 
siedzą pod ziemią, oddając się nauce, pokojowemu współżyciu i medytacji.
Trudno jest tutaj nie zgodzić się z Maclellanem, albowiem podania o królestwie podziemnym 
rzeczywiście występują prawie we wszystkich kulturach świata. Istnieją wszakże między nimi 
poważne różnice. Opowieści o cudownej krainie Szambali mają się bowiem nijak np. do 
strasznych chrześcijańskich wizerunków piekła. Maclellan powołuje się również na opowieści 
ludzi, którzy chodząc po podziemnych korytarzach lub szybach górniczych, nieraz napotykali 
zielonkawe światło i słyszeli odgłosy śpiewów dobiegające z czeluści. Jedna z walijskich 
opowieści przedstawia historię Ojca Konrada, spowiednika św. Elżbiety turyngijskiej, który 
był słynny z zaciekłości i okrucieństwa w tępieniu heretyków. W roku 1231 ów nieprzyjemny 
kaznodzieja wdał się w spór z heretykiem, który, pokonany w dyskusji, zgodził się pokazać 
mu osobiście Chrystusa i Marię. Mieli oni własnymi ustami potwierdzić głoszoną przez niego 
doktrynę, która była sprzeczna z dogmatami wiary. Ojciec Konrad przystał na to i poszedł z 
heretykiem do jaskini w górach. Po długim schodzeniu w dół obaj weszli do jaskrawo 
oświetlonej sali, w której na złotym tronie siedział król. Heretyk upadł wtedy twarzą do ziemi 
w podziwie i nakazał Konradowi uczynić to samo. Ten jednak wyjął poświęconą hostię i 
przeklął zjawę, która w jednej chwili zniknęła.
Z podobnie niezwykłym zjawiskiem spotkał się rosyjski malarz i podróżnik, Mikołaj Roerich, 
który spisywał ludowe podania o Szambali w rejonie gór Karakorum. Oto fragment jego 
dziennika z 1926 roku: "Bezchmurny słoneczny poranek. Jaskrawobłękitne, lśniące niebo. 
Nad naszym obozem przemyka jak strzała czarny jastrząb. Razem z naszymi przewodnikami 
śledzimy jego lot. I nagle jeden z buriackich lamów unosi rękę, wskazując błękit nieba.
- Co to? - pytamy - balon powietrzny?
- A może aeroplan?

Zdumieni, widzimy nad sobą błyszczący obiekt, który leci na olbrzymiej wysokości z północy 
na południe. Przyniesiono z namiotów trzy najsilniejsze lornetki. Obserwujemy dość duże 
sferoidalne ciało, lśniące w słońcu i wyraźnie widoczne na błękitnym niebie. Porusza się 
bardzo szybko. Następnie widzimy, jak zmienia kierunek - bardziej na południowy zachód - i 
znika za ośnieżonym łańcuchem Himalajów. Cały obóz śledzi niezwykłe zjawisko, lamowie 
szepcą: To znak Szambali". 

Mikołaj Roerich, artysta i mistyk, często malował Aghartę. Powyżej fragment obrazu pt. 
"Skarb świata - Chintamani". Tym skarbem jest kamień ze świętym ogniem - Vrilem. 
Czyżby mieszkańcy podziemnego świata poruszali się w "latających spodkach"? 
Jakkolwiek dziwnie brzmiałby ten pomysł, zwolennicy koncepcji "pustej Ziemi" uważają go 
za całkiem prawdopodobny. Twierdzą oni, że Aghartę zamieszkuje lud pochodzący ze 
starożytnej Atlantydy, który dzięki tajemniczej mocy Vril dysponuje technologią znacznie 
przewyższającą nasze techniczne osiągnięcia. Jest to moc telepatyczna, która w poważnym 
stopniu może wpływać na zmiany materii. Warto tu raz jeszcze powołać się na panią 
Bławatską, która pisze: "Istnieje straszliwa moc astralna, znana Atlantom i nazwana przez 
nich Masz-mak. (...) Jest to właśnie moc Vril, której używa Nadchodząca Rasa. (...) nazwa Vril 
jest być może fikcyjna, jednak w istnienie samej tej siły nikt w Indiach nie wątpi. (...) ta siła 
wibracji była wycelowana w armię wroga z działa umieszczonego w maszynie latającej, na 
przykład w balonie. Zmieniała w popiół sto tysięcy ludzi i słoni tak łatwo, jak zdechłego 
szczura. Siłę tę przedstawiono w Wisznu Puranie, w Ramajanie i innych dziełach... Co by 
było, gdyby tę siłę pozwolono naszej generacji dodać do jej zestawu anarchicznych zabawek - 
bomb zegarowych, wybuchających pomarańczy, "koszy kwiatów" i innych morderczych 
cacek pod niewinnie brzmiącymi nazwami? Czy ta siła ma się kiedyś stać własnością 
wszystkich bez wyjątku?" 
Kiedy słyszymy te niepokojące pytania Bławatskiej, nie możemy uciec od myśli o energii 
atomowej i spustoszeniach, jakich już zdążyła dokonać.
Kiedy więc śmiejemy się z legend o podziemnym królestwie Agharta oraz tajemniczej mocy 
Vril znajdującej się w rękach jej mieszkańców, którymi rządzi Król Świata w mieście 
Szambala, przypomnijmy sobie tybetańską przepowiednię, która głosi, że w 2327 roku na 
tronie Szambali zasiądzie ostatni król o imieniu Rydraczakrin. Wtedy to, w 98 roku jego 
panowania, czyli w roku 2425, koncentracja zła na świecie sięgnie szczytu i na całej Ziemi 
wybuchnie wielka wojna, w wyniku której siły dobra pokonają zło, a lud Szambali na wieki 
się połączy z ludem Ziemi, ostatecznie wychodząc z podziemia.