SCHEMAT WŁASNEGO CIAŁA I ORIENTACJA PRZESTRZENNA



Scenariusze zajęć:

  1. Wiem jak wyglądam. Potrafię nazwać części swojego ciała, a także porozumiewać się mina oraz gestem.

Moja buzia okrąglutka, włosy, grzywka bardzo krótka dwoje oczu, uszy, nos z buzi wydobywam głos.

    1. Ustalanie koloru włosów i oczu.

Każde dziecko posiada lusterko, dzieci siadają twarzą do nauczycielki:

2.Ogladanie głowy i nazywanie części twarzy. Dostrzeganie symetrii twarzy..

Ćwiczenia w przekazywaniu komunikatów mimicznych:

Oglądanie rąk i nazywanie wyróżnionych części

Palce: - liczymy je

Te palec nazywa się..., palce witają się

Dłoń: To jest dłoń, to nadgarstek, przedramię, ramię, bark. Uwagą będą zagadki. Co to jest nauczycielka pokazuje, a dzieci zgadują?...

Gesty: Pokazywanie gestów palcami,

Popatrzcie co to znaczy:(chodź do mnie). Już wiemy , że palce potrafią mówić, bawimy się dalej, a co teraz pokazuję?, odpychanie, nawlekania igły, zapinanie guzików, czesanie włosów).

Oglądanie i nazywanie wyróżnionych części ciała,

Nogi:

Oglądanie sylwetki człowieka

Interesuje nas tułów, dotykamy, oglądamy dalej : ramiona, piersi, brzuch, plecy, pośladki

Teatr jednego aktora, zagadki pantomimiczne.

Rysowanie postaci z dbałością o szczegóły.

Narysujcie mnie, będę opowiadać ze szczegółami jak wyglądam.


II Orientuję się w otoczeniu. Potrafię powiedzieć, co jest po mojej lewej , a co znajduje się po prawej stronie.

  1. Wprowadzenie kierunków od osi własnego ciała i nazywanie ich. Poruszanie się w różnych kierunkach. .

Gdzie jest woreczek?

Dwoje dzieci staje naprzeciw siebie. Podajcie sobie prawe dłonie, Jedno z pary zamknie oczy, a drugie położy mu woreczek, albo z przodu, albo z tyłu, albo z prawej , albo z lewej strony kolegi. Potem spyta, gdzie jest woreczek?

Chodzenie pod dyktando. Wszyscy patrzą w tę sama stronę, n-l też.

Chodzimy pod dyktando:

  1. Wiem , że inni także mają lewą i prawą stronę, tak, jak ja. Uczę się patrzeć na otoczenie przyjmując ich punkt widzenia

    1. Porównywanie własnego ciała ze schematem ciała drugiej osoby, Ustalanie położenia przedmiotów względem drugiej osoby.

      • Dzieci w dwóch rzędach za sobą. Pierwszy rząd podskakuje, ci za nimi nakładają im frotki.

      • Dzieci parami znajdują sobie miejsce na dywanie, jedno wchodzi do obręczy, drugie kładzie mu woreczek, to co jest w obręczy ma powiedzieć , gdzie jest woreczek, po prawej, po lewej jego stronie , za, czy przed nim.

Ustalanie, co widzi druga osoba i porównywanie tego z własnym punktem widzenia.

Wytyczanie kierunków od osi ciała drugiej osoby.

IV. Potrafię porozumieć się w sprawie poruszania się w otoczeniu: wiem, co do mnie mówią i mówię tak, że inni rozumieją.

  1. Kształtowanie umiejętności poruszania się w przestrzeni zgodnie ze słowną instrukcją,. Zabawa w poszukiwanie skarbu

  2. Ustalenie, co gdzie się znajduje, idą w lewo od przedszkola i ustalają ,


Orientacja w otoczeniu z uwzględnieniem różnych przedmiotów:

Klocek i pudełko:

Na, do , pod, nad, w, dziecko polecenia

Stolik: lewy brzeg i prawy, stań przy stoliku, pokaż le brzeg i prawy, n-l staje naprzeciw, ten jest lewy, a ten prawy, kto miał rację?

4