Exodus. Księgi Wyjścia. II. Księgi Mojżeszowe

33:1 - I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: Idź rusz się z tego miejsca ty i lud twój, któryś wywiódł z ziemie Egiptskiej do ziemie, którąm przysiągł Abrahamowi, Izaakowi, i Jakóbowi, mówiąc: Nasieniu twemu dam ją:

33:2 - I poślę przesłańca twego Anioła, abym wyrzucił Chananejczyka, i Amorrejczyka, i Hetejczyka, i Pherezejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka.

33:3 - I abyś wszedł do ziemie płynącej mlekiem i miodem, Bo nie pójdę z tobą, boś jest lud twardego karku: bych cię snadź nie wytracił na drodze.

33:4 - I usłyszawszy lud mowę tę barzo złą, płakał, i żaden wedle zwyczaju nie włożył na się ochędożki swojej.

33:5 - I rzekł Pan do Mojżesza: Mów synom Izraelowym: Ludeś twardego karku, raz przyjdę w pośród ciebie, i wygładzę cię. Już teraz złóż ochędóstwo twoje z siebie, abych wiedział co mam czynić z tobą.

33:6 - I złożyli synowie Izraelowi ochędóstwo swoje od góry Horeb.

33:7 - Mojżesz też wziąwszy przybytek, rozbił za obozem daleko, i nazwał imię jego, Przybytek przymierza. A wszystek lud, który miał o co pytać, wychodził do przybytku przymierza, przed obóz.

33:8 - A gdy wychodził Mojżesz do przybytku, wstawał wszystek lud, i stał każdy we drzwiach namiotu swego, i patrzali w tył Mojżesza, aż wszedł do namiotu,

33:9 - A gdy on wszedł do przybytku przymierza, zstępował słup obłoku, i stał u drzwi, i mówił z Mojżeszem:

33:10 - I widzieli wszyscy, że słup obłokowy stał u drzwi przybytku. I stali oni i kłaniali się przezedrzwi namiotu swego.

33:11 - A Pan mówił do Mojżesza twarzą w twarz, jako zwykł człowiek mówić do przyjaciela swego. A gdy się on wracał do obozu, sługa jego Jozue syn Nun pacholę, nieodchadzał z przybytku.

33:12 - I rzekł Mojżesz do Pana: Każesz abym wywiódł ten lud: a nie oznajmujesz mi kogo poślesz ze mną, zwłaszcza żeś powiedział: Znam cię po imieniu, nalazłeś łaskę przedemną.

33:13 - Jeślim tedy nalazł łaskę przed obliczem twojem, ukaż mi twarz twoję, żebym cię poznał, i nalazł łaskę przed oczyma twemi: wejrzy na lud swój, ten naród.

33:14 - I rzekł Pan: Oblicze moje pójdzie przed tobą, i dam ci odpoczynienie.

33:15 - I rzekł Mojżesz, jeśli nie ty sam wprzód pójdziesz, nie wywódź nas z miejsca tego.

33:16 - Albowiem po czemże będziem mogli poznać, ja i lud twój, żeśmy naleźli łaskę przed obliczem twojem, jeśli nie pójdziesz z nami, żebyśmy byli chwaleni od wszystkich narodów, które mieszkają na ziemi?

33:17 - I rzekł Pan do Mojżesza: i to słowo któreś rzekł, uczynię: nalazłeś bowiem łaskę przedemną, i ciebie samego znam po imieniu.

33:18 - Który rzekł: Ukaż mi chwałę twoją.

33:19 - Odpowiedział: Ja wszystko dobre tobie pokażę, i będę nazywał w imię Pańskie przed tobą: i zlituję się nad kim będę chciał, i będę miłościw komu mi się podobać będzie.

33:20 - I zasię rzekł: Nie będziesz mógł widzieć oblicza mego: nie ujrzy mię bowiem człowiek, a będzie żyw.

33:21 - I jeszcze: Oto jest (pry) miejsce u mnie, i staniesz na skale.

33:22 - A gdy przejdzie chwała moja, postawię cię w rozpadlinie skały i zakryję prawicą moją aż minę:

33:23 - I odejmę rękę moję i ujrzysz tył mój: lecz oblicza mego widzieć nie będziesz mógł.