Lubię, senny mój aniele,

Złotą, mieniącą

Na przecudnym, gibkim ciele

Twą skórę lśniącą!

Włosów twoich las odurza

Wonną głębiną,

Dłoń jak pływak się zanurza

W toń czarnosiną.

Niby rankiem łódź zbudzona

Przez wietrzyk nagle,

Dusza jeszcze rozmarzona

Rozpina żagle.

Snem twe oczy ociężałe,

Z chłodnym wyrazem,

To klejnoty, gdzie się zlały

Złoto z żelazem.

Zda się, gdy twa postać mija,

Piękna, niedbała -

Jakby się na lasce żmija

W takt kołysała.

Głowa, pełna snów leniwych,

Jak u dzieciątka,

W rytm się słania pieszczotliwych

Ruchów słoniątka.

Kibić twa, jak łódź rybacza,

Chyli się w chodzie

Z boku na bok - zda się macza

Swe reje w wodzie.

Niby zdrój, co śniegów tryśnie

Po lśniących zrębach,

Kiedy wilgoć ust twych pryśnie

Na białych zębach -

Jakbym u Rajskiego Gazdy

Pił tęgie wino -

Niebo płynne, a w nim gwiazdy

Chłonął z tą śliną!