Stała ze znajomymi. Rozmawiała jak zwykle, tylko gdzieś z tyłu głowy ciągle słyszała ostrzeżenia. „Mordują nas”, krzyczeli. „Nigdy nie dadzą nam spokoju”. Wiedziała, że to prawda. Ale mimo wszystko była w stanie zachowywać się normalnie.

Podniosła lekko głowę. Bardziej poczuła, niż usłyszała, że ktoś wszedł do pokoju. Drzwi otworzyły się niemal bezgłośnie, więc czekała, aż oprawca przyłoży broń do jej głowy.

• Wszyscy wyjść. – komendę wydała na tyle szybko, że nikt nie zdążył się odezwać. – Natychmiast. – dodała, gdy nadal stali w miejscu.

Broń była zimna. Nie miała pojęcia, czego się spodziewała, ale raczej nie tego, że pistolet może być chłodny w dotyku. Zanim morderca zadecydował o jej losie, odwróciła się.

• Gale. – wydusiła z siebie po kilku sekundach. – Ty? Ze wszystkich ludzi wysłali właśnie ciebie? – zaczęła się śmiać. – Mają cię za nic?

• Milcz. – przerwał jej. Ona jednak nadal się uśmiechała. – Nie chcę tego robić, ale muszę. Zostałem wybrany, żeby cię zabić.

• Zabawne. – prychnęła, nadal się śmiejąc. – Nie zrobisz tego.

• Muszę.

• Nie sądzę. – spojrzała na niego na kilka sekund. – Wiesz właściwie, dlaczego masz mnie uśmiercić?

• Ja… taki dostałem rozkaz. Wojsko. – dodał, jakby to miało wszystko wyjaśnić.

• Wojsko? – znowu wybuchła śmiechem. – Naprawdę? Hipokryci…

Popatrzyła na niego i wystawiła w jego stronę prawą rękę. Z jej dłoni wystrzelił promień, który wyciągnął pistolet z ręki przestraszonego chłopaka. Rozbiła broń o ścianę, ciągle patrząc Gale’owi prosto w oczy. Po chwili pojawił się następny promień, który popchnął chłopaka w stronę kanapy i zablokował go niewidzialnymi linami.

• Dobrze widzisz. Jestem czarownicą. Jak wszyscy, których zabiłeś. – zastanowiła się chwilę. – Właściwie… ilu straciło przez ciebie życie?

• Dwanaście takich jak ty. Potworów.

• Potworów? Tak nas nazywają? To wy jesteście monstrami, nie my! Mordujecie nas tylko dlatego, że wojsko się nas boi!

• To mnie nie interesuje. Wiem tylko, że nie jesteście ludźmi. – spojrzał na nią. – Robię to, co mi każą.

• Skąd wiesz, kogo masz zabić? Masz… listę?

• Nic nie mam. W mojej głowie po prostu pojawia się nazwisko, stąd wiem. Atakuję cel, zabijam i kilka godzin albo dni później dostaję następne dane.

• Och, oczywiście. – zaczęła z sarkazmem. – I nie przyszło ci do głowy, że może sam jesteś instruowany przez czarowników? – popatrzyła na niego ze zdziwieniem zmieszanym z ciekawością. – Hmm… zobaczmy, kogo masz następnego na liście?

Ponownie wyciągnęła dłoń w stronę głowy chłopaka. Nie przejęła się tym, że się spiął. Bez większych problemów połączyła się z jego umysłem, odblokowując i wyczytując kolejne po sobie nazwisko. Przerwała połączenie i ponownie wybuchła śmiechem.

• No nie wierzę. – siedziała na podłodze i zwijała się ze śmiechu. – Masz zabić mnie i mojego ojca? – trzymała się za brzuch, nadal tarzając się po ziemi. – Oszaleli… kompletnie oszaleli…

• Jestem dla nich ważny, dlatego dostałem taką misję.

• Jesteś co najwyżej dobry, a nie ważny. Gdyby było tak, jak sądzisz, to siedziałbyś teraz w jakimś bezpiecznym miejscu i patrzył w ekrany, a nie mordował szefa czarowników i jego córkę.

• Kogo? – spojrzał na nią szeroko otwartymi ze zdziwienia oczami. – Sze…

• Tak, szefa. – powtórzyła, jakby tłumaczyła coś małemu dziecku. – Jesteś dla nich marionetką, nikim więcej. A to, na co cię wysłali, to misja samobójcza. – popatrzyła na niego z politowaniem. – Nawet jeżeli, jakimś cudem, uda ci się zabić mnie, to mój ojciec uśmierci cię w sekundę po tym, jak przekroczysz próg jego mieszkania.

Pokręciła głową ze zrezygnowaniem. Wiedziała, że wyprali mu mózg. Czarownicy, myślała zawzięcie. Jak oni mogą nazywać się czarownikami?

• Okay, Gale. Posłuchaj mnie bardzo uważnie. Masz dwie opcje do wyboru. – spojrzał na nią zaciekawiony. – Albo cię wypuszczę, usunę oba nazwiska z listy, wyczyszczę ci pamięć i będziesz mógł odejść wolny.

• Albo?

• Albo zginiesz tu i teraz. – uniosła jedną brew w oczekiwaniu. – Wybieraj.

• Ja… daj mi chwilę.

Widziała po nim, że właściwie wygrała. Jej Gale… jej przyjaciel ze szkoły. Wiedziała, że poszedł do wojska. Nie sądziła tylko, że wybrał tę drogę. Morderca… co oni z tobą zrobili?

• Już wiem. – spojrzał jej prosto w oczy, ale po chwili spuścił wzrok znowu na podłogę. Uśmiechnęła się do niego, mając nadzieję, że zrozumie jej wsparcie. – Zabij mnie.

• Co? – szok na jej twarzy był nie do opisania.

• Jeżeli ty mnie nie zabijesz, to oni to zrobią. Dowiedzą się. – przerwał na chwilę, znowu patrząc jej w oczy. – Zabij mnie, Chloe.

Zastanawiała się jeszcze tylko przez chwilę. Ciągle się mu przyglądając wyciągnęła rękę. Wokół jej dłoni zaczęła pulsować energia. Nie widziała w jego oczach strachu, raczej poczucie ulgi i spokoju.

• Przepraszam, Gale. – to powiedziawszy, wyszła z pokoju. Kilka sekund później usłyszała okrzyk bólu chłopaka i wybuch radości jej znajomych.

Miałeś rację, zginąłbyś tak czy inaczej.