15. Idea wolności w Dziadach Adama Mickiewicza

Jedną z przyczynek do napisania Dziadów był, jak wiadomo, upadek powstania listopadowego i niemożność uczestniczenia w nim przez Mickiewicza. Poeta w swoim dziele zawarł liczne aluzje do sytuacji Polski po powstaniu, przedstawiając własne koncepcje odzyskania utraconej wolności.

Żegota: bajka o ziarnie. Diabeł dążył do zniszczenia ziarna, które Bóg dał ludziom, zakopał je więc w ziemi, a ono wydało plon. Podobna sytuacja prześladowanych: władze starają się uciszyć ich, zamykając w więzieniach i zsyłając na Sybir, ich bunt jednak nie pozostanie bez echa.

Tomasz: gotowy jest do przyjęcia na siebie kary; uważa, że ci więźniowie, którzy nie mają rodzin, powinni poświęcić się za pozostałych, przyjmując winę na siebie.

Opowieść o Janczewskim: przykład bohatera, który z odwagą krzyczy Jeszcze Polska nie zginęła! zaraz przed wywózką na Sybir.

Pieśń o zemście na wrogu, więźniowie pod wpływem tortur, głodzenia i niesprawiedliwych wyroków gotowi są stanąć do walki przeciwko zaborcom.



Ważny cytat Wysockiego:



Nasz naród jak lawa,

Z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa;

Lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi,

Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi.



Na pozór może się wydawać, że Polacy – jak towarzystwo przystolikowe – są pogodzeni z losem zniewolonej Polski, a wręcz starają się na własną korzyść przypodobać władzy. W narodzie są jednak jeszcze ludzie – przede wszystkim młodzi patrioci – którzy gotowi są zaryzykować i przeciwstawić się zaborcom.

Przykładem młodego bohatera jest np. Rollinson, który pomimo tortur w czasie śledztwa nie wydał swoich przyjaciół.