Głos nie jest przystosowany do mowy. Mowa jest podstawą komunikacji, a głos jest inicjatorem prawidłowego funkcjonowania.

Do lat 80., 90. Logopedia była nauką interdyscyplinarną i podłączano ją pod filologię. Natomiast w Akademii Pedagogiki Specjalnej była umiejscowiona pod rehabilitacją. Każda z dziedzin patrzyła na temat logopedii inaczej i starała się zwracać uwagę na coś innego.



Miejsce logopedii w pedagogice specjalnej wg Ottona Lipkowskiego

Pedagogika

Pedagogika specjalna

Oligofrenopedagogika

(stopnie upośledzenia:

- lekki

- umiarkowany

- znaczny

- głęboki

Tyflopedagogika

- niewidomi

- ociemniali

- niedowidzący

Surdopedagogika

- niesłyszący

- głusi

- niedosłyszący

Pedagogika recosjalizacyjna

- rewalidacja (zmniejszenie różnic, przywracanie)

- resocjalizacja

Pedagogika lecznicza

(pedagogika sanatoryjna)

Pedagogika zaburzeń rozwojowych

(jeśli coś nie pasowało do pozostałych grup, „wrzucano” to tutaj



Pedagogika specjalna zajmowała się tym, co znajdowało się poniżej normy.



Miejsce logopedii w pedagogice specjalnej wg Zofii Sekowskiej:

Pedagogika

Pedagogika specjalna

Rehabilitacja dzieci z upośledzeniem umysłowym

Rehabilitacja dzieci niewidomych i niedowidzących

Kształcenie dzieci wybitnie zdolnych

Korekcja fragmentarycznych deficytów rozwojowych utrudniających dzieciom uczenie się

Rehabilitacja dzieci słabosłyszących i niesłyszących

Resocjalizacja młodzieży niedostosowanej społecznie

Terapia wychowawcza dzieci hospitalizowanych i niepełnosprawnych ruchowo

Pomoc logopedyczna w procesie rehabilitacji (korekcyjna, surdologopedia, wychowawcza i artystyczna



Różnice i sprzeczności:

- oligofrenopedagogika a rehabilitacja dzieci z upośledzeniem umysłowych – oligo głównie zajmuje się diagnozą, jest statyczna. Natomiast rehabilitacja jest dynamiczna, nastawia się na działanie i odchodzi od używania pojęć medycznych

- resocjalizacja niedostosowanych społecznie – każdy jest (mniej lub bardziej) dostosowany



Logopedia:

Irena Styczek:

Logos – słowo + paidya – wychowanie

Nauka o kształtowaniu poprawnej wymowy (zła wymowa jest np. wtedy, gdy ktoś nie otwiera ust), usuwaniu wad wymowy oraz nauczaniu mowy w przypadku jej braku lub utraty (surdologopedia, afazje – w tym przypadku nie ma utraty świadomości)

Zadania logopedii:

Wada wymowy – odchylenie od normy językowej, spowodowane wadami w:

Działy logopedii (wg Leona Kaczmarka):

Logopedia – nauka badająca wszystkie aspekty rozwoju mowy, tj. embriologiczny, patologiczny, społeczny i artystyczny.

Specjalności logopedii (E. Mińczakiewicz):

SLI – specyficzne zaburzenia mowy