PSYCHOLOGIA DYNAMICZNA
Jest to jeden z głównych nurtów psychologii XX w. Wywodzi się z psychoanalizy. Za twórcę tego kierunku uważa się Annę Freud. Odrzuca on wszelkie "założenia filozoficzne" i stara się koncentrować na odkrywaniu faktycznych źródeł napięć spychanych do podświadomości. Według psychoanalizy dynamicznej, do podświadomości są spychane nie treści związane z instynktami, lecz wspomnienia rzeczywistych ciężkich traumatycznych przeżyć, zwłaszcza z okresu dzieciństwa. Zepchnięta do podświadomości pamięć o nich ma swoją dynamikę zmuszającą ludzi do skomplikowanych mechanizmów obronnych.

Według tego nurtu, jedyna skuteczna terapia to wydobycie na powierzchnię wspomnień z dzieciństwa i świadome, dorosłe zaakceptowanie ich. W psychologii dynamicznej psycholog bada powiązania między środowiskiem w jakim dana jednostka wzrastała, z jakim warunkami na różnych etapach swojego życia się stykała i jakie zależności łączyły ją z najbliższymi, aby ustalić, czy w życiu danego człowieka nie zaszły pewne nieprawidłowości. Ma ona na celu przynieść pacjentowi ulgę i zmniejszyć napięcie psychiczne, a następnie przynieść efekt terapeutyczny - wyleczyć lub złagodzić zaburzenie psychiczne i na stałe poprawić jakość życia pacjenta oraz uchronić go w miarę możliwości od cierpienia. Obecnie psychoanaliza dynamiczna jest wiodącym kierunkiem tego nurtu psychologii.

Psychologia dynamiczna zatem akcentuje wpływ czynników motywacyjnych i popędowych na zachowanie się człowieka, jego myśli oraz rozwój i funkcjonowanie jego osobowości.

ZESPÓŁ STRESU POURAZOWEGO
PTSD (ang. posttraumatic stress disorder) - rodzaj zaburzenia lękowego będący efektem przeżycia traumatycznego wydarzenia. Jest on efektem stresu o bardzo dużym natężeniu związanym z doświadczeniem przekraczającym zwykłe ludzkie przeżycia, np. wojna, gwałt, przebywanie w obozie koncentracyjnym, uczestnictwo lub bycie świadkiem katastrofy z wieloma ofiarami śmiertelnymi, bezpośrednie zagrożenie życia czy napaść.

U niektórych osób zaburzenie może utrzymywać się przez wiele lat i przejść w trwałą zmianę osobowości między innymi po przebytych katastrofach. Z historii wojen znane są różne określenia na zaburzenia przypominające zespół stresu pourazowego, takie jak: nerwica okopowa, drażliwe serce, szok wywołany wybuchem. Zespół stresu pourazowego nie tylko jest odbierany jako trudny do zniesienia stan psychiczny, ale może też uczynić człowieka niezdolnym do poprawnego funkcjonowania w społeczeństwie, w tym do pracy.

Psychologowie wyodrębnili trzy główne grupy symptomów, do których zalicza się:

• Ponowne doświadczanie traumy-odtwarzanie jej poprzez częste myśli, wyobrażenia, fantazje z nią związane, które pojawiają się niezależnie od tego, czy osoba cierpiąca na PTSD tego chce czy nie.

• Trwałe unikanie miejsc, ludzi i sytuacji, kojarzących się z traumatycznym wydarzeniem, graniczące wręcz z wyparciem z umysłu pewnych faktów dotyczących właśnie tego wydarzenia.

• Pobudzanie psychofizyczne objawiające się poprzez różnego rodzaju zaburzenia fizjologiczne, np. zaburzenia snu, wybuchy gniewu, zaburzenia koncentracji.

Dzięki pomocy, jaką jest psychoterapia, która uczy pacjenta racjonalizacji swoich lęków i przestawienia ich regulacji z automatycznej na świadomą oraz dzięki uzupełnienia w postaci leków przeciwdepresyjnych większość osób cierpiących na zespół stresu pourazowego powraca do normalnego życia, pozbawionego lęku i traumy.