Untitled

W latach 50. Zbigniew Herbert własnoręcznie sporządzał dla najbliższych przyjaciół książeczki ze swymi utworami. Jedną z nich były ,,Bajki"- zbiór ofiarowany Tadeuszowi Chrzanowskiemu, którego Herbert poznał wkrótce po wojnie w czasie studiów na Krakowskiej Akademii Handlowej.

Ten rękopiśmienny tomik, którego 2 reprodukcje po raz pierwszy ukazały się drukiem w pożegnalnym numerze Tygodnika Powszechnego z 9 sierpnia 1998 r. (poświęconym autorowi ,,Wędrówek pięknoducha") jest ważnym dokumentem kształtowania się poetyki i niezwykle bogatej osobowości i wyobraźni młodego Herberta. Znalazły się w nim dwadzieścia dwa wczesne utwory z gatunku, który poeta odkrył dla siebie w 1952 roku, i który najpierw nazywał bajkami, żeby w końcu w tomie, któremu tytuł nadał jeden z najbardziej niezwykłych utworów tej książeczki:Hermes, pies i gwiazda, powrócić do skromnej, rzeczowej nazwy: proza poetycka.

Wydaniu towarzyszy reprodukcja szczęśliwie zachowanego zeszytu, do którego przyszły autor ,,Pana Cogito" wpisał swoje utwory. Oba tomy, połączone opaską tworzą wydanie unikalne: piękne dzieło sztuki poligraficznej i hołd dla Zbigniewa Herberta.

Czym jest ta książka? Zbiorem szkiców. Sprawozdaniem z podróży. Pierwsza podróż realna po miastach, muzeach i ruinach. Druga - poprzez książki dotyczące widzianych miejsc. Te dwa widzenia, czy dwie metody, przeplatają się ze sobą.

Sztuki sceniczne i radiowe Zbigniewa Herberta po raz pierwszy wydane w edycji krytycznej, na podstawie lektury rękopisów poety, uzupełnione, oczyszczone z błędów, które wkradły się do poprzednich publikacji. Konteksty interpretacyjne i tło historyczne naświetlają niekonwencjonalnie opracowane przypisy, w których wielkiemu pisarzowi towarzyszy dociekliwy badacz i odkrywca tajemnic jego dramaturgicznego warsztatu, Jacek Kopciński. Błyskotliwy esej jego autorstwa poprzedza edycję pięciu sztuk poety, wzbogaconą o niepublikowany dotąd dramat radiowy Maja.

Ktoś zapukał do drzwi. Rogowe okulary, kraciasta marynarka i notes w ręku. Nie ma wątpliwości: dziennikarz-wybawca. Nie bardzo chciałem badać, czy jest on z krwi i kości, czy z materii marzenia. Spojrzał przenikliwie i zadał pierwsze pytanie... Zbigniew Herbert Rozmowy z samym sobą, wywiady prasowe, odpowiedzi na ankiety. Ze Zbigniewem Herbertem o literaturze, historii i polityce rozmawiają m.in. Renata Gorczyńska, Adam Michnik, ks. Janusz Pasierb, Jacek Trznadel...

"Pan Cogito" Zbigniewa Herberta - tom poetycki z 1974 roku, w którym poeta po raz pierwszy zaprezentował światu stworzoną przez siebie legendarną postać Pana Cogito, po trochu alter ego autora - sceptyka, który z dystansu przygląda się sobie, ludziom i rzeczom. Książka ta to nieomal Biblia współczesnego czytelnika. Od lat cieszy się niesłychana popularnością nie schodząc z czołowych miejsc listy bestsellerów.

Czterdzieści dwa lata życia poety rozpięte miedzy symbolicznymi tytułami: Struna światła z 1956 roku i Epilogiem burzy z roku 1998, ciemnego roku śmierci. Dziewięć tomów, niespełna czterysta wierszy. A wśród nich galaktyka obrazów i zdań tak oczywistych w swej doskonałości, tak intensywnych w istnieniu, ze trudno pamiętać, iż mogły nie powstać. Ze bylibyśmy ubożsi o niepewną, wahającą się Nike i okrutnych aniołów, stojących u wrót Doliny, o bezradnego Marka Aureliusza, pokonanego Marsjasza, czarnego Szemkela i nie chcących od nas odejść, cierpliwych umarłych, o pobrzmiewające spiżowym echem Bądź wierny Idź " i udręczonego, zachwyconego Pana Cogito, który dziękuje Bogu, ze stworzył świat piękny i różny... "