Roland Topor - "Wrózka inna niż wszystkie"

WRÓŻKA INNA NIŻ WSZYSTKIE Każdy zna historyjkę o trzech życzeniach: zjawia się nagle wróżka i prosi, żeby wyrazić trzy życzenia, a ona je spełni. Któż z nas nie nasłuchał się tej ponurej historii aż do znudzenia? Nawet ja, który spędziłem męczeńskie dzieciństwo w domu, gdzie rodzice na zmianę walili mnie żelazną sztabą po głowie, słyszałem ją tysiące razy. Cóż za bezwstydne kłamstwo! Jak można opowiadać takie idiotyzmy? Pewnego razu spotkałem prawdziwą wróżkę, i wierzcie mi... Lepiej jednak, jeśli opowiem o tej przygodzie od początku. Pewnego dnia, gdy ojciec, pijany bardziej niż zwykle, wbił mi właśnie w czoło gruby gwóźdź i zawiesił na nim obraz, który ośmieliłem się skrytykować, powiedziałem sobie w duchu: „Byłoby pocieszające, gdyby zjawiła się wróżka i odstawiła ten numer z trzema życzeniami." Ledwo tak pomyślałem, a już ktoś pukał do drzwi. Ojciec, rozwalony na podłodze, trawił jabłecznik, a matka zbyt obficie krwawiła z rany w plecach (zawsze widywałem ją z nożem między łopatkami), by móc się ruszyć. Poszedłem otworzyć. Na progu naszej ubogiej rudery stała stara kobieta o koszmarnie nędznym wyglądzie. Powiedziała: — Dzielny młody człowieku, czy mógłbyś mi dać tysiąc franków? Byłem jeszcze pogrążony w myślach o wróżce, więc kucnąłem przy ojcu, wyciągnąłem mu z wewnętrznej kieszeni portfel i podałem staruszce banknot. Widziałem, jak spoziera na resztę pieniędzy. — Mógłbyś mi dać jeszcze jeden? — Dobra, ale to już ostatni. Skinęła głową, zezując straszliwie. Papierki zniknęły w fałdach spódnicy. Pomyślałem: „Zachowałem się jak idiota! Jeżeli ona jest wróżką, to ja jestem..." W tym momencie westchnęła i mruknęła: — No, to do dzieła, mały. Powiedz dwa życzenia, a zostaną spełnione. — Jak to dwa życzenia? Dlaczego nie trzy? — Dałeś mi dwa banknoty, o ile sobie przypominam! — Jeżeli tylko o to chodzi... Podszedłem do ojca i wyłuskałem mu jeszcze jeden banknot. Stara schowała pieniądze, mrucząc pod nosem: — Trochę późno, no ale trudno. Mów te trzy życzenia. Zacząłem się zastanawiać, ale niepotrzebnie. Zaraz usłyszałem własny glos, który mówił: — Chcę być bogaty. Najbogatszy na świecie. Stara z jękiem uniosła ramiona w górę. — A skąd ja ci wezmę? Jak myślisz, dlaczego mi przyszło żebrać u takich golców jak ty? Gdybym miała tyle pieniędzy, żeby z ciebie zrobić bogacza, to najpierw kupiłabym sobie przyzwoite ubranie. Nie mam co włożyć na grzbiet, nie mam nawet za co zafundować sobie kuracji odmładzającej! — Nie może mi pani dać bogactw!? — No przecież mówię! Był czas, że mogłam. Kiedyś dałam bogactwa całej kupie ludzi. Ale moje zasoby się wyczerpały. Niefortunna spekulacja, rosyjskie pożyczki, kryzys 1929 roku... Słowem — nie mam grosza. Jestem zrujnowana i tyle. Trudno mi było do tego przywyknąć. Ma się tę godność osobistą. Ale, chociaż uboga, jestem przynajmniej schludna. — Tak... Zamyśliłem się. — W takim razie — podjąłem po długiej, kłopotliwej ciszy — pragnę miłości. Twarz jej się rozjaśniła. — Nic łatwiejszego. Mrugnęła szelmowsko i zaczęła się rozbierać. — Co!? Zwariowała pani? Prosiłem o miłość! — Doskonale rozumiem. Trzy tysiące dopłaty. — Co? Rozsierdziła się. — Słuchaj no, nie wyobrażasz sobie chyba, że oddam się takiemu matołkowi za darmo!? Trzy tysiące to chyba rozsądna cena? — Dobra, nie mówmy już o tym. Nie chcę miłości.