Wierszyk nie tylko o ptasiej grypie.

Tadeusz Rydzyk w Toruniu mieszka,   czarną ma suknię ten nasz koleżka.   Zamknął się w twierdzy jak wielki Pan hrabia a na rencistach sobie dorabia. Uczy, tłumaczy w Radiu Maryja,   kto godny chwały, kto godny kija. Leje na serce miód swoim gościom,   do adwersarzy zionie miłością. Żyda, masona czuje z daleka, wszystko w nim widzi oprócz człowieka.   Jednych krzyżuje, drugich zatapia Kto przeciw niemu, ten musi być mafia.   Glemp traci nerwy: Rydzyk - łobuzie. Tadzio z uśmiechem nadyma buzie. Pieronek błaga: daj na wstrzymanie, to on rozkręca nową kampanię. Życiński prosi: weź odpuść sobie, a Rydzyk: spadaj, co zechcę to zrobię! Gocłowski woła: na rany boskie! - zachowaj biskupie dla Henia swą troskę. Benek, co Piotra dziś zastępuje, też nic nie może, bo pożałuje. Rząd go popiera, prezydent chwali, Lepper z Giertychem pokłony wali. Jurgiel `taksówki' po Dyrekcję wysyła a Dorn odśnieża na dachu `Maryja'.   Wasserman sprawdza czy, aby wanienka Nie skrywa w sobie haka lub sęka. Tadzio żyje jak w siódmym niebie, do Sejmu wchodzi tak jak do siebie! A gdy podskoczyć mu ktoś próbuje,   armię beretów mobilizuje.   I nie obchodzi, co sądzi prasa,   bo dla Rydzyka Bogiem jest kasa. Mohery wielbią swego pasterza, dla nich ważniejszy jest od papieża. Maryja biedna, łzami zalana, że trzoda Boża w ręku barana. Że ewangelię czynami kala, i jej Synowi Kościół rozwala. Już sam Bóg Ojciec wkurzył się przy tem pogroził palcem, zsyłając grypę.   A jemu uszło, nic mu nie będzie, prędzej do nieba pójdą łabędzie. Diabeł się cieszy, ręce zaciera że z tego Tadzia kawał Mohera. Co dalej będzie, tego nikt nie wie. Chociaż ćwierkają wróble już w niebie, że przy nazwisku Tadeusz Rydzyk Michał Archanioł postawił krzyżyk. Więc tak po prawie i sprawiedliwości, ktoś wkrótce komuś porachuje kości. Amen Alleluja i podaj dalej!