PAST SIMPLE

Czasu Past Simple używa się do wyrażenia czynności, które odbyły się w przeszłości i nie mają one żadnego związku z teraźniejszością.

Czas Past Simple jest typowym czasem do wyrażenia:

1. Opisów zdarzeń z przeszłości i opowiadań (następujące po sobie zdarzenia)

2. Czynności, które zostały wykonane w konkretnym czasie, który już jest zakończony.

3. Zwyczaje w przeszłości

Operator: did (występuje w zdaniach pytających i przeczących)

Określenia czasu:

Zdania twierdzące:

podmiot + orzeczenie (czasownik w II formie) + reszta zdania

You played the piano very well.
Ty bardzo dobrze zagrałeś na pianinie.

Zdania pytające:

did + podmiot + orzeczenie (bezokolicznik) + reszta zdania

Did you play the piano very well?
Czy ty bardzo dobrze zagrałeś na pianinie?

Zdania przeczące:

podmiot + did not (didn't) + orzeczenie (bezokolicznik) + reszta zdania

You didn't play the piano very well.
Ty nie zagrałeś na pianinie bardzo dobrze.

Zdania pytające z zaimkiem pytającym:

Jeżeli chcemy zadać pytanie, rozpoczynające się od innego słowa niż "czy", zdanie ma postać:

zaimek pytający + did + podmiot + orzeczenie (bezokolicznik) + reszta zdania



Przykładowe zaimki pytające:

what - co, jaki, jaka, jakie
who - kto
when - kiedy
where - gdzie
which - który
why - czemu, dlaczego
whose - czyj, czyja, czyje
how much - ile (pytanie o rzeczy niepoliczalne i pieniądze)
how many - ile (pytanie o rzeczy policzalne)
how long - jak długo
which way - którędy

Czas Past Simple dla czasownika "be" (być):

I was - ja byłem, ja byłam
you were - ty byłeś, ty byłaś
he was - on był
she was - ona była
it was - ono było / to było
we were - my byliśmy, my byłyśmy
you were - wy byliście, wy byłyście
they were - oni byli, one były

II forma czasowników:

Czasowniki w języku angielskim podzielić można na dwa typy:
regularne i nieregularne. Dla czasowników regularnych drugą formę tworzymy poprzez dodanie do bezokolicznika końcówki -ed / -d. W przypadku czasowników nieregularnych drugą formę należy zaczerpnąć z tabeli czasowników nieregularnych.

Zasady dodawania końcówki -ed / -d w II formie czasowników regularnych:

Końcówkę -d dodajemy do czasownika regularnego, jeśli kończy się on na literę -e:

like - I liked (lubić - lubiłem),
live - he lived (mieszkać - on mieszkał),
hate - we hated (nienawidzić - my nienawidziliśmy).


Jeżeli czasownik kończy się na spółgłoskę + samogłoskę -y, dodajemy do niego końcówkę -ed, zmieniając -y w -i:

try - he tried (spróbować - on spróbował),
carry - she carried (przynieść - ona przyniosła).


Jeżeli czasownik składa się z jednej sylaby (w wyjątkowych sytuacjach również z dwóch), a trzy jego ostatnie (czasem jedyne) litery to: spółgłoska + samogłoska + spółgłoska, wówczas przed dodaniem końcówki -ed należy podwoić ostatnią literę czasownika:

stop - he stopped (zatrzymać się - on się zatrzymał),
admit - they admitted (przyznać - oni przyznali).


W wypadku pozostałych zakończeń, do czasownika dodajemy końcówkę -ed.

Piszemy na początku lub na końcu zdania