Różaniec z Papieżem i za Papieża
W dniu Jubileuszu 25-lecia pontyfikatu Jana Pawła II serdecznie zapraszamy do modlitwy różańcowej za Papieża. Pragniemy włączyć się w tę modlitwę proponując Internautom medytacje, które mają pomóc w odczuciu, że modlimy się również z Papieżem. Rozważania bowiem nawiązują do życia, działalnoœci i nauczania Ojca œwiętego. Rozważania zaczynamy od tajemnic radosnych, które odmawiamy w rocznicę wyboru Jana Pawła II, a przez następne trzy dni polecamy tajemnice kolejnych częœci.
Rozważania tajemnic radosnych
Zwiastowanie
Zwiastowanie Anielskie jest początkiem nowej ery ubogaconej nową jakoœcią. Poœród wielu mieszkańców ziemi zamieszkało Słowo, które stało się Ciałem. Œwiat jest zupełnie inny, od kiedy poœród ludzi obecny jest Chrystus... W dniu 16 paŸdziernika 1978 roku œwiat usłyszał nowinę: "Zwiastuję wam radoœć wielką: Mamy papieża!" Tak rozpoczął się pontyfikat Jana Pawła II. Od samego początku cały wysiłek Papieża i Koœcioła zmierza do szerszego otwarcia drzwi Chrystusowi, aby Chrystus zamieszkał przez wiarę w sercach naszych (por. Ef 2,8).
Maryjo, która pierwsza otworzyłaœ dla Chrystusa swe dziewicze ciało i serce, pomóż wszystkim ludziom, narodom i pastwom otworzyć drzwi dla Chrystusa.
Nawiedzenie
W tej tajemnicy spotykamy Maryję pielgrzymującą. Jest to pątniczka bardzo oryginalna. Pielgrzymka od dawna była praktykowana jako akt kultu. Zawsze prowadziła ona do miejsc związanych ze œwiętoœcią Boga. Maryja pielgrzymuje jakby w odwrotnym kierunku. Jej pielgrzymka jest drogą do człowieka: do Elżbiety, Zachariasza i Jana, który dopiero miał się narodzić. Jan Paweł II œwiadom jest tego, że drogą Koœcioła jest człowiek, i dlatego za Maryją pielgrzymuje do ludzi. Cały ten pontyfikat jest taką pielgrzymką. Okazuje się jednak, że ta "okrężna" droga okazuje się najprostszą drogą do Boga.
Matko, która nas znasz, z dziećmi swymi bądŸ, na drogach nam nadzieją œwieć, z Synem Twym z nami idŸ.
Narodzenie
Janowi Pawłowi II było dane przeprowadzić ludzkoœć przez Wielki Jubileusz 2000 - lecia Narodzenia Jezusa Chrystusa. Dla wszystkich było to niezwykłe przeżycie i doœwiadczenie. Sędziwy Papież w sędziwym Koœciele, liczącym sobie już 2000 lat, ukazał jego nieustanną młodoœć. Taka jest natura tej tajemnicy, którą teraz rozważamy i którą œwiętowaliœmy podczas Wielkiego Jubileuszu. W jednej z niedzielnych prefacji œpiewamy: "On (Chrystus) przez narodzenie z Maryi Dziewicy obdarzył ludzkoœć nowa młodoœcią". Każdego roku Chrystus przychodzi do nas jako Dziecko. Takim Go widzimy w tajemnicach radosnych i kontemplując Boga, który objawia się w Dziecku, sami stajemy się dziećmi Bożymi. Rodzina Koœcioła, w której wszyscy są dziećmi zawsze będzie młoda.
Œwięta Hodegetrio, wskazuj nam zawsze na swoje Dzieciątko i przywracaj przez to młodoœć staremu Papieżowi, nam i całemu Koœciołowi.
Ofiarowanie
Na spotkanie Maryi i Józefa niosących swe Dzieciątko, by ofiarować je w œwiątyni Bogu, wychodzimy razem z Symeonem naszych czasów, Janem Pawłem II. Zarówno w Symeonie jak i w nim podziwiamy spokój i optymizm, podczas, gdy wielu starszych ludzi na to, co się dzieje na œwiecie, reaguje zgorzknieniem. Ani Symeona, ani Jana Pawła nie opuszcza optymizm, bo swymi oczyma widzą zbawienie œwiata: œwiatło na oœwiecenie pogan i chwałę ludu Bożego (por. Łk 2,32). Kto wpatruje się w Zbawiciela, nigdy nie zwątpi w to, że dobro zwycięży. Taki nie będzie się lękał niepomyœlnej nowiny; jego mocne serce zaufało Panu (Ps 112,7).
Matko, której nie pozbawiła radoœci nawet przepowiednia o mieczu przeszywającym duszę, wyproœ nam optymizm i nadzieję wobec zagrożeń, które niesie ze sobą tajemnicza przyszłoœć œwiata.
Znalezienie
Na poszukiwanie straty wyrusza ten, kto dotkliwie odczuwa zgubienie kogoœ lub czegoœ bardzo ważnego. Im cenniejszy jest utracony skarb, tym większy jest ból serca. Maryja z Józefem, czuli, że w ich Rodzinie zabrakło Tego najważniejszego, więc szukali wytrwale przez trzy dni. Jan Paweł II już 25 lat jako Papież szuka niepodzielonego Chrystusa, bo On nie może być podzielony (por. 1 Kor 1,13). Jeœli miłoœci ku Niemu towarzyszy niechęć do innych Jego uczniów, to Koœciołowi brakuje czegoœ bardzo istotnego. Dlatego Koœciół już dawno wyruszył na trudną drogę ekumenizmu, a Jan Paweł II podąża nią z podziwu godną pokorą i konsekwencją.
Matko szukająca i znajdująca, pomóż i nam w jednym Koœciele znaleŸć niepodzielonego Chrystusa.
Rozważania tajemnic œwiatła
Chrzest w Jordanie
Od chrztu w Jordanie rozpoczyna się publiczna działalnoœć Pana Jezusa. Jego Poprzednik - œwięty Jan Chrzciciel - przedstawił Jezusa całemu œwiatu słowami: "Oto Baranek Boży".
Jan Paweł II również rozpoczął swoja publiczną działalnoœć od przedstawienia œwiatu Chrystusa. Tak uczynił już podczas inauguracji swego pontyfikatu. Tak uczynił podczas pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny, kiedy ukazywał Chrystusa jako klucz do zrozumienia tego kim jest człowiek i cały chrzeœcijański naród. W pierwszej zaœ encyklice stwierdził, że "Odkupiciel człowieka, Jezus Chrystus jest oœrodkiem wszechœwiata i historii".
W tej tajemnicy wyruszamy wszyscy w drogę nad Jordan. Jest to droga prowadząca do Chrystusa. Jan Paweł II tak nauczał w swojej pierwszej encyklice "Redemptor hominis": Jezus Chrystus jest tą zasadniczą drogą Koœcioła. On sam jest naszą drogą "do domu Ojca" (por. J 14, 1 nn.). Jest też drogą do każdego człowieka. Na tej drodze, która prowadzi od Chrystusa do człowieka, na tej drodze, na której Chrystus "jednoczy się z każdym człowiekiem", Koœciół nie może być przez nikogo zatrzymany.
Nie dajmy się i my nikomu i niczemu zatrzymać w naszej drodze do Chrystusa.
Gody w Kanie Galilejskiej
Już na początku wspólnego życia, małżeństwo zawarte w Kanie Galilejskiej, napotkało na trudnoœci. Już na weselu zabrakło wina. Na proœbę swej Matki sam Chrystus poœpieszył im z pomocą w tej kryzysowej sytuacji. Dzisiaj wiele rodzin przeżywa o wiele większe trudnoœci. W takich sytuacjach z pomocą œpieszy posłany przez Chrystusa Koœciół. Jan Paweł II tak pisze o tym w adhortacji apostolskiej "Familiaris consortio": W obecnym momencie historycznym, gdy rodzina jest przedmiotem ataków ze strony licznych sił, które chciałyby ją zniszczyć lub przynajmniej zniekształcić, Koœciół jest œwiadom tego, że dobro społeczeństwa, i jego własne, związane jest z dobrem rodziny7, czuje silniej i w sposób bardziej wiążący swoje posłannictwo głoszenia wszystkim zamysłu Bożego dotyczącego małżeństwa i rodziny, zapewniając im pełną żywotnoœć, rozwój ludzki i chrzeœcijański oraz przyczyniając się w ten sposób do odnowy społeczeństwa i Ludu Bożego.
Jak doskonałe wino, które Jezus dał nowożeńcom z Kany przyjmijmy ewangeliczna naukę o rodzinie, którą dzisiaj głosi Jan Paweł II a z nim cały Koœciół.
Nauczanie o Królestwie Bożym
W treœć tej tajemnicy wprowadza nas Ojciec œwięty już na początku adhortacji apostolskiej: "Poenitentia et reconciliatio": Mówienie o POKUCIE I POJEDNANIU jest dla współczesnych mężczyzn i kobiet wezwaniem do odnalezienia na nowo, w przekładzie na ich własny język, owych słów, którymi nasz Zbawiciel i Mistrz, Jezus Chrystus, zechciał rozpocząć swoje przepowiadanie: "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię".
Wezwanie do nawrócenia szczególnie jest potrzebne współczesnemu œwiatu i współczesnemu człowiekowi. Pius XII, używając zwrotu, który stał się niemal przysłowiowym, oœwiadczył, że "grzechem tego wieku jest utrata poczucia grzechu".
Jan Paweł II natomiast ukazuje w swej adhortacji jaki jest ratunek dla œwiata chorego na grzech œmiertelny: Przywrócenie właœciwego poczucia grzechu jest pierwszym sposobem przezwyciężenia poważnego kryzysu duchowego, jaki trapi człowieka naszych czasów. Poczucie grzechu odbuduje się jednak jedynie przez jasne odwołanie się do niezmiennych zasad rozumu i wiary, zawsze głoszonych przez naukę moralną Koœcioła.
Niech w zrozumieniu tej nauki Jezusa głoszonej przez Jana Pawła pomoże nam wezwanie Matki Bożej, które zostało powtórzone również w Fatimie. Maryja wypowiada je jednym słowem, wołając do nas: "Pokuty"!
Przemienienie Pańskie
Cudowne przemienienie Chrystusa jest wezwaniem skierowanym do uczniów, aby w sposób zwyczajny przemieniali œwiat wokół siebie. Tego przemienienia dokonujemy przede wszystkim przez pracę. Naucza tego Ojciec œwięty w encyklice "Laborem exercens": Z pracy swojej ma człowiek pożywać chleb codzienny i poprzez pracę ma się przyczyniać do ciągłego rozwoju nauki i techniki, a zwłaszcza do nieustannego podnoszenia poziomu kulturalnego i moralnego społeczeństwa, w którym żyje jako członek braterskiej wspólnoty;
Cudowne przemienienie sam Chrystus kojarzy ze swoją œmiercią i zmartwychwstaniem. Natomiast Ojciec œwięty ukazuje paschalny wymiar pracy, narzędzia, którym przemieniamy œwiat. Pot i trud, jaki w obecnych warunkach ludzkoœci związany jest nieodzownie z pracą, dają chrzeœcijaninowi i każdemu człowiekowi, który jest wezwany do naœladowania Chrystusa, możliwoœć uczestniczenia z miłoœcią w dziele, które Chrystus przyszedł wypełnić (por. J 17, 4). To dzieło zbawienia dokonało się przez cierpienie i œmierć krzyżową. Znosząc trud pracy w zjednoczeniu z Chrystusem ukrzyżowanym za nas, człowiek współpracuje w pewien sposób z Synem Bożym w odkupieniu ludzkoœci. Okazuje się prawdziwym uczniem Jezusa, kiedy na każdy dzień bierze krzyż (por. Łk 9, 23) działalnoœci, do której został powołany.
Ustanowienie Eucharystii
W naszym pielgrzymowaniu zwracamy się na końcu ku Eucharystii, która będzie sprawowana po tych rozważaniach. Chrystus ustanowił ten Sakrament, jako chleb, który umacnia nas w drodze poprzez ziemię i jako jedyny daje siły na drogę z ziemi do nieba. O Eucharystii naucza nas Ojciec œwięty Jan Paweł II w swojej ostatnie encyklice: "Ecclesia de Eucharistia": Koœciół żyje dzięki Eucharystii [Ecclesia de Eucharistia vivit]. Ta prawda wyraża nie tylko codzienne doœwiadczenie wiary, ale zawiera w sobie istotę tajemnicy Koœcioła. Na różne sposoby Koœciół doœwiadcza z radoœcią, że nieustannie urzeczywistnia się obietnica: A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia œwiata (Mt28, 20). Dzięki Najœwiętszej Eucharystii, w której następuje przeistoczenie chleba i wina w Ciało i Krew Pana, raduje się tą obecnoœcią w sposób szczególny. Od dnia Zesłania Ducha Œwiętego, w którym Koœciół, Lud Nowego Przymierza, rozpoczął swoje pielgrzymowanie ku ojczyŸnie niebieskiej, Najœwiętszy Sakrament niejako wyznacza rytm jego dni, wypełniając je ufną nadzieją.
Niech uczestnictwo w Eucharystii stanie się również miarą naszych dni, aż nadejdzie dzień spotkania Zbawiciela twarzą w twarz.