1879 - 1968
początek jej przygody z tańcem to Delsarte (uczyła się jego metody)
inspirowała się kulturą wschodnią, zwłaszcza Indiami (m. in powodem tego zainteresowania były problemy rasowe Stanów)
taniec dla niej to przeżycie duchowe, metafizyczne.
Jej natura to jej dusza. Uważa duszę za najbardziej naturalną w sobie
robiła wizualizacje muzyczne (muzyczne wizualizacje rozumiane jako „naukowy” przekład rytmu, melodii i struktury (budowy) harmonicznej kompozycji muzycznej na działanie ciała. Struktura muzyczna przeniesiona na ruch, każdej nucie można przypisać ruch, odtańczyć ją)
nie była w Indiach, ale ją inspirowały - jest to element, który sprawia, że postrzeamy ją współcześnie. (ona nie tańczy tańców hinduskich, tylko „interpretuje” wschodnią kulturę, pokazuje jak ona ją postrzega)
ogólnie była metafizycznie jebnięta, (trochę jak Isadora), tu cytat:
mówi, że poza jej czasami świat taneczny to Wieczne Teraz
W teraźniejszości posługujemy się językiem intelektu-mowy, żeby przekazać wszystkie stany emocjonalne i świadomości i przez to zahamowaliśmy piękno i emocjonalność samych siebie, podczas gdy taniec sam w sobie to zawiera, jest jakby świętym językiem którym przekazujemy duchowe przeżycia
przetwarzanie sztuki przez siebie
taniec jest czymś naturalnym, co wychodzi z nas, i w ten sposób się komunikujemy (jak dziecko, które zaczyna spontanicznie tańczyć), powinno być czymś naturalnym a nie wyuczonym
To ja jestem Ruth St. Denis!