ZWIĄZEK CYNOSURION

- żyzne pastwiska na Niżu i w górach

- gatunki charakterystyczne:

- Cynosurus cristatum - grzebienica pospolita

- Trifoium repens - koniczyna biała

*gatunek wyróżniający ma szersza amplitudę występowania niż gatunek charakterystyczny

ZESPÓŁ LOLIO - CYNOSURETUM (ŻYCICY TRWAŁEJ I GRZEBIENICY POSPOLITEJ)

- gatunki charakterystyczne:

- Bellis perennis - stokrotka pospolita

- Cynosurus cristatus

- Trifolium repens

- typowe zbiorowiska pastwiskowe

- występują w podobnych siedliskach jak łąki świeże (kośne 2-3 krotnie) ze związku Arrhenatherieton

różni je sposób użytkowania (te są uprawiane)

- w zależności od intensywności wypasu zmienia się udział grzebienicy (może występować jedynie na bardzo intensywnie wypasanych pastwiskach - wypas ciągły)

- oprócz gatunków charakterystycznych można spotkać wiechlinę łąkową, kostrzewę czerwoną i mietlicę pospolitą

- do obsiewu trawników wykorzystuje się życicę trwałą, kostrzewę czerwoną i wiechlinę łąkową, a także wiechlinę roczną i mietlicę pospolitą

___________________________________________________________________________

MURAWY

- niskie fitocenozy o nieskomplikowanej strukturze, nie użytkowane rolniczo, wykształcone w siedliskach ubogich w wodę, silnie zasolonych lub w surowych warunkach klimatycznych

wyróżnia się:

- murawy piaskowe (klasa Sedo-Scleranthetea)

- murawy kserotermiczne (klasa Festuco-Brometea)

- murawy wysokogórskie ( klasa Elyno-Seslerieta, Caricetea arrvulae)

- murawy solniskowe ( klasa Asteretea tripolum)

- murawy bliźniczkowe i wrzosowiska (klasa Nardo-Callunetea)

• murawy kserotermiczne - reprezentują zbiorowiska trawiaste obejmujące wszelkie suchorośla, takie jak stepy, prerie, pampy (obejmują one 15% powierzchni lądów), zbiorowiska te związane są z suchym klimatem strefy umiarkowanej i podzwrotnikowej

w Europie stepy występują w części południowo-wschodniej w krajach strefy umiarkowanej oraz na Nizinie Węgierskiej

w Polsce murawy kserotermiczne występują na Wyżynie Małopolskiej, Wyżynie Lubelskiej, Śląsku i w okolicach Przemyśla

zbiorowiska te występują na siedliskach suchych o odczynie zasadowym, zasobnych w składniki pokarmowe, są to najczęściej słoneczne zbocza wzgórz, dolin rzecznych i wąwozów

wysoka temperatura gleby i powietrza jest czynnikiem warunkującym kształtowanie się tego typu zbiorowiska, ogranicza to występowanie roślin mezofilnych, a sprzyja rozwojowi roślin kserofilnych

w polskim krajobrazie murawy kserotermiczne występują jako rzadkość, z tego powodu na ich terenie tworzy się rezerwaty

mają duże zastosowanie do celów rekreacyjnych, bioklimat tego typu zbiorowisk cechuje się znacznymi walorami bioterapeutycznymi

- jedne z najbarwniejszych zbiorowisk o charakterze łąkowym w kraju

- trawy muraw kserotermicznych i towarzyszące im byliny nie tworzą nigdy zwartych kobierców

- roślinność ta rozpoczyna wegetację tuż po stopnieniu śniegu i maksimum rozwoju osiąga na początku lata, latem rośliny więdną i przyjmują szarożółte zabarwienie, jesienią następuje ponowne ożywienie barw

- mało wydajne łąki i pastwiska, jedne z najbarwniejszych zbiorowisk łąkowych, wiosną dominują barwy złocistożółte, latem żółte, czerwone i fioletowe, jesienią brunatne

- wykorzystywanie wielu gatunków traw i ziół do tworzenia trawników o charakterze łąk kwietnych

- w siedliskach o stałym niedoborze wody roślinność stepowa jest trwałym układem klimaksowym

- gatunki charakterystyczne dla klasy Festuco-Brometea:

- Ajuga genewensis - dąbrówka kosmata

- Allium oleraceum - czosnek zielonawy

- Anthylius vulneraria - przelot pospolity

- Plantago media - babka średnia

- Poa bulbosa - wiechlina cebulkowata

- Poa compressa - wiechlina spłaszczona

- Polygala comosa - krzyżownica czubata

- Avenula pratensis - owsica łąkowa

- Carex humilis - turzyca niska

- Festuca rupicola - kostrzewa bruzdkowata

- Veronica spicata - przetacznik kłosowy

- Thlaspi perfoliatum - tobołki przerosłe

- Salvia pratensis - szałwia łąkowa

- Stachys recta - czyściec prosty

- Taraxacum laevigatum - mniszek drobny

- Linosyris vulgaris - ożota zwyczajna

- Centaurea scabiosa - chaber

ZESPÓŁ RUTEWKI I SZAŁWI ŁĄKOWEJ (THALICTRO-SALVIETUM PRATENSIS)

- zespół rozpowszechniony w południowej Polsce, najbogatszy pod względem gatunkowym ze wszystkich zbiorowisk o charakterze kserotermicznym występujących w Polsce, zespół ten charakteryzuje barwny „step łąkowy”

- charakter kilkuwarstwowego układu, duża produkcja biomasy i brak możliwości mineralizacji - tworzy się gruba warstwa tzw. wojłoku stepowego

- dostawca wielu gatunków leczniczych

- gatunki charakterystyczne

- Agropyron intermedium - perz siny

- Carex praceox - turzyca wczena

- Eryngium campestre - mikołajek polny

- Raunculus illyricus - jaskier iliryjski

ZESPÓŁ MIŁKA I KŁOSOWNICY PIERZASTEJ (ADONINO-BRACHYPODIETUM PINNATUM)

zespół ma charakter stepu łąkowego, siedliskiem tych fitocenoz są słoneczne zbocza lessowe lub gliniaste na głębokich marglach, udział w runi wielu gatunków o barwnych kwiatach, wykorzystanie w projektowaniu

- gatunki charakterystyczne:

- Campanula sibirika - dzwonek syberyjski

- Melampyrum arvense - pszeniec różowy

- Scorzonera purpura - wężymord stepowy

- Adonis vernalis - miłek wiosenny

- Gentiana crucitata - goryczka krzyżowa

- Seseli annum - żebrzyca roczna

KLASA PLANTAGINETEA MAIORIS

zbiorowiska muraw dywanowych i muraw okresowo zalewanych w dolinach większych rzek - wykształcają się na obszarach intensywnego użytkowania (deptania)

- mogą stanowić tereny rekreacyjne i intensywnie użytkowane boiska treningowe

- gatunki roślin zespołu życicy i babki zwyczajnej można wykorzystać do tworzenia mieszanek do obsiewu odpornych na deptanie trawników