(imię i nazwisko) miejscowość, data

Klasa

Temat: OMÓW FUNKCJONOWANIE MOTYWU PRZEMIANY BOHATERÓW LITERACKICH W ŚWIETLE ZNANYCH CI UTWORÓW Z DWÓCH RÓŻNYCH EPOK

I Literatura podmiotu:

1. Mit o Dafne, [w:] J. Parandowski, Mitologia: wierzenia Greków i Rzymian, Warszawa 1990, s. 48

2. Mit o Niobe, [w:] Tamże, s. 57

3. Sienkiewicz H., Potop, Kraków 2004.

4. Tenże, Quo vadis, Poznań 2000.

II Literatura przedmiotu:

1. Balon M., „Quo vadis” bez tajemnic, Kraków 2001.

2. Bubnicki T., Helman A., „Potop” Henryka Sienkiewicza: powieść i film, Warszawa 1988.

3. Kijas J.:,, Potop'' Henryka Sienkiewicza. Warszawa 1965.

4. Makowiecki Z. A., Słownik postaci literackich, Warszawa 2000.

5. Świętosławska T., „Quo vadis?” H. Sienkiewicza: od legendy do arcydzieła, Łódź 1997.

6. Zaleski W., Słownik postaci mitycznych w literaturze i sztuce, Białystok 2003, tu: Dafne, Niobe..

III Ramowy plan wypowiedzi

1. Określenie problemu:

Przemiana bohaterów literackich w antyku i pozytywizmie.

2. Kolejność prezentowanych argumentów:

a) dychotomiczne rozumienie przemiany jako: dosłowne przeobrażenie się ludzkiej postaci w zwierzę, roślinę, element przyrody nieożywionej, lub zmiany postawy i poglądów człowieka,

1. gruntowna przemiana zewnętrzna postaci mitycznych na przykładzie Dafjne i Niobe

c) dojrzała postawa i poglądy Andrzeja Kmicica skutkiem wewnętrznej metamorfozy bohatera,

4. chrześcijaństwo przyczyną przemiany wewnętrznej bohatera Quo vadis H. Sienkiewicza - Marek Winicjusz

3. Wnioski:

- funkcjonowanie motywu metamorfozy bohatera w antyku i pozytywizmie było różne,

- przemiana w antyku jest rozumiana dosłownie jako przeobrażenie się osoby ludzkiej w część przyrody ożywionej, bądź nieożywionej,

- pozytywistyczna przemiana postaci dotyczy wewnętrznej metamorfozy, której czynniki są różne i nakładają się na siebie.

IV Materiały pomocnicze:

• Karta z cytatami