SŁOWNIK WILEŃSKI

• wydany nakładem Maurycego Orgelbranda w 1861 r. w Wilnie,

• drugi z rzędu wielki słownik XIX w.,

• 144 arkusze druku w dwóch tomkach,

• praca zespołowa: Aleksander Zdanowicz, Michał Bohusz Szyszko, January Filipowicz, Walerian Tomaszewicz, Wincenty Korotyński, ale wiele informacji z innych dziedzin dostarczył szereg innych osób m.in. Stanisław Moniuszko (muzyka), Bronisław Trentowski (filozofia),

• podstawa słownika: zbiór wyrazów zawarty w Słowniku Lindego, ale uzupełniano ją m.in. prowincjonalizmami i zapożyczeniami, których użyli różni pisarze po 1800 r.,

• nie miał charakteru naukowego i nie miał służyć celom naukowych, zresztą nie posiada takiego charakteru. Cytaty pozbawione nazwisk autorów i tytułów dzieł, z których zostały zaczerpnięte,

• wiele wyrazów tego słownika stanowi pomysł jednostki, nie posługiwano się nimi powszechnie np. filozoficzna terminologia Trentowskiego,

• Usiłowano w nim wejść poza zakres zbiorów Lindego i uwzględnić wyrazy z dziedzin specjalnych, których ciągle przybywało.

1