WIERSZ NA 1 SIERPNIA 2009

Zegarmistrz

Na wystawie za szybą ma wszelki świat czarów:

Zwierzyniec żywych, wiecznie mówiących zegarów.

Sam siedzi koło lampki i mały teleskop

Powiększa mu wspaniale źrenicę niebieską,

Przez którą widzi śmiało, nago bez przesłonki

Kosmos, ukryty zwykle w głębinach kieszonki.

Musi boleć, gdy cienkim pręcikiem przez kratę

Porusza żywe żyłki i kółka zębate,

Gdy wkłada tajemniczy brylant i przewierca

Złotą blachę wskazówką wrośniętą do serca.

Tu już żyje potworek o tak płaskiej twarzy,

Już oddycha i tęskni, o wieczności marzy,

Pożerając czas, który codziennie od nowa

Pod swym szkiełkiem na wieczny zapas ludziom chowa.

Nakręcają go palce, zwijając sprężynę,

Jak nerw z bólu, by słodko wydzwonił godzinę,

Która - jeśli ma szczęście przynieść - o, jak długo

Każeć, człowieku, czekać - swego dzieła sługo

Mieczysław Braun