Teoria komunikacji literackiej

Głowiński, Od metod zewnętrznych i wewnętrznych do komunikacji literackiej:

• metody zewnętrzne (kontekst) i wewnętrzne (dzieło)

• sztuczny podział z czasów pozytywizmu, trudny do utrzymania

• zwrot w kierunku spójnej analizy dzieła

• teoria komunikacji literackiej: immanentne cechy tekstu można ukazać tylko zakładając, że jest on elementem społecznej sytuacji komunikacji

  1. teoria odbioru – dzieło jest do czytania, ma odbiorcę

  2. teoria retoryczna – skierowanie do pewnej publiczności, składniki strukturalne są elementem kontaktu z odbiorcą

  3. analiza uwikłań pragmatycznych tekstu, nacisk na język, podkreślenie komunikacyjności (strukturalizm, akty mowy, pragmatyzm)

  Uzupełniają się.

• interpretacja bada cechy dzieła, a poetyka ogólne mechanizmy

Głowiński, Poetyka wobec tekstów nieliterackich:

• poetyka w ujęciu tradycyjnym ma zajmować się analizą tekstów literackich

• ma ugruntowaną pozycję, więc może otworzyć się na inne dziedziny, np. retorykę i językoznawstwo

• zbiegają się w niej różne myśli, ona sama też takie produkuje: genologia i narratologia

• otworzenie się na teksty nieliterackie

  * opowiadanie to praktyka mówienia, nie tylko gatunek

  * Bachtin rozszerza działanie genologii na wypowiedzi nieliterackie

• nie chodzi o sklasyfikowanie wszystkich tekstów, ale o pokazanie, że narzędzia poetyki mogą analizować wypowiedzi nieliterackie

• uzasadnienia metodologiczne, nie przedmiotowe – użycie tych narzędzi nie nadaje tekstowi literackości

• unikanie terminu "interpretacja", bo on wartościuje i nadaje literackość

• to już się dzieje, to nie jest projekt