Mitologia Mezopotamii dzieli się na babilońską oraz asyryjską.

• Są to mitologie zdecydoawnie oddzielne;

Babilończycy przerabiali mity sumeryjskie, dostosowywali je do akutalnych warunków geopolitycznych.

Większość dobrze znanych państw Mezopotamii powstawało w jej południowej cześci.

Semici około II tys. p.n.e. wyparli sumerów z terenów Mezopotamii.

Sumerowie wprowadzili systemy irygacyjne.

Świątynia była centrum życia politycznego, gospodarczego i kulturalnego w sumeryjskim mieście – państwie.

Miasto-państwo było uważane za własność lokalnego bóstwa.

Rozkwit Uruk w III tysiącleciu pne.

Akadowie – plemię semickie, które osiedliło się w północnej Babilonii.

• Wzrost znaczenia od czasów Sargona Wielkiego;

• kontynuacja dzieła przez wnuka – Naramsina;

• Rozkwit Ur w czasie rządów III dynastii (około 2100 p.n.e.);

• upadek Sumeryjskich miast-państw pod wpływem najazdu Elamitów oraz Amorytów;

• Hammurabi jednoczy amoryckie miasta-państwa w XVIII wieku p.n.e.

Drugim państwem powstałym wskutek najazdu Amorytów była Asyria.

Tak w Babilonii, jak i w Asyrii stosowano dialekty pochodzenia języka akadyjskiego.

1595 p.n.e. - najazd Mursilisa I (hetyci) na państwo babilońskie.

Bogowie wyłonili się z pramaterii tak jak inne byty.

Istnienie naczelnej zasady rządzącej kosmosem.

Pierwsi bogowie posiadali moc kreacyjną dalszych bytów.

Bóg An – personifikacja neibios. Był to król bogów, zamieszkiwał najwyższe rejony nieba.

Enil – bóg powietrza, syn Ana. Oddzielił niebiosa od ziemi na której objął rządy.

Nintu – bogini-rodzicielka. Miała być stworzycielką ludzi.

Enki – organizator życia na ziemi.

Nanna (Sin) – bóg księżyca.

Utu (Szamasz) – bóg słońca.

Inana – bogini miłości i walki, pani planety Wenus.

Świat bogów jako dobrze zorganizowane społeczeństwo ludzkie. Mieli oni za zadanie utrzymywać hierarchię świata.

Głównym narzędziem kultowym była ofiara.

Iszkur – bóg wiatrów, deszczu i burzy.

Liczni bogowie-opiekunowie: przyrody, sztuk i rzemiosł.

Ereszkigal i Nergal – władcy świata podziemnego i krainy zmarłych.

Marduk – lokalny bóg Babilonu, który wysunął się na czoło panteonu gdy Babilon osiągnał supremację wśród miast-państw.

Marduk otrzymuję od zgromadzenia bogów władzę nad całym światem.

U Asyryjczyków rolę Marduka przejął Aszur.

Powstanie wszechświata u Sumerów.

• Świat zbudowany jest z jednej substancji, pramaterii;

• pramateria była kosmicznym morzem;

• odwiecznie istnienei praw rządzących wszechświatem;

• Nammu – matka rodzicielka nieba-ziemi;

• początkowo powstaję kosmiczna góra;

• me – siła indywiudalnego bytu;

• bogowie tworzyli nowe byty poprzez słowo;

• stworzenie świata flory i fauny, następnie świata ludzkiego i cywilizacji;