Projekt II

Mózgowe porażenie dzieciece – plan terapi

Monika Kolczyńska

Patrycja Kropkowska

Oktawia Skaza

Sabina Schubert

Anna Skomra

Fizjoterapia, III rok, gr. 2, studia stacjonarne

Mózgowe porażenie dziecięce – zespół móżdżkowy ( ataksja ) :

• Występuje najrzadziej,

• spowodowany zaburzeniami rozwojowymi oraz uszkodzeniami móżdżku,

• stanowi 5- 10 % przypadków mpd

Problemy :

• Ciało niemowlęcia przez długi okres pozostaje wiotkie,

• Dziecko zaczyna samodzielnie chodzić około 2 -5 rż,

• zaburzenie koordynacji

• zaburzenie równowagi,

• drżenie zamiarowe,

• niemożność dostosowania siły i zakresu ruchów do potrzeb,

• wykonywanie szybkich, naprzemiennych ruchów,

• Mowa powolna, skandowana.

Pacjentem jest chłopiec w wieku 4 lat, nie chodzi .

Usprawnianie w rym rodzaju MPD opiera się głównie na ćwiczeniach koordynacyjnych oraz na ćwiczeniach naprzemiennych – symetrycznych i asymetrycznych. Ćwiczenia koordynacyjne można wspomagać muzyką gdyż korzystnie wpływa na płynność i dokładność ruchów.

Cel bliższy : doskonalnie równagii, cel dalszy: doskonalenie czynności życia codziennego.

Cwiczenia :

1. Wzmacniające mm. Tułowia:

• Leżenie przodem na wałku, unoszenie na przemian prawej kończyny górnej i lewej kończyny górnej.

• Leżenie przodem na wałku, unoszenie na przemian prawej kończyny dolnej i lewej kończyny dolnej

• Leżenie przodem na wałku, unoszenie na przemian lewej kończyny górnej z prawą kończyną dolną, następnie prawej kończyny górnej z lewą kończyn dolną.

• Leżenie tyłem, nogi leżą na wałku. Terapeuta znajduje się naprzeciwko i podaje dziecku piłkę, dziecko stara się oderwac łopatki od podłoża by zabrac piłkę, po czym wraca do pozycji wyjściowej.

• Leżenie tyłem, nogi leżą na wałku. Terapeuta podaje dziecku piłkę raz prawej raz z lewej strony, dziecko stara się oderwac łopatki od podłoża by zabrac piłkę, po czym wraca do pozycji wyjściowej.

1. Ćwiczenia równoważne:

• Dziecko siedzi na wałku, terapeuta delikatnie trąca na boki dziecko, które musi utrzymywać równowagę. Terapeuta asekuruje dziecko.

• Siedzenie na wałku. Fizjoterapeuta chwieje dziecko w przód i w tył, pamiętając o asekuracji.

• Siedzenie na wałku. Dziecko ściska gumową piłeczkę z kolcami, trzymając ją przed sobą.

• Siedzenie na wałku. Podajemy piłkę dziecku w linii środkowej. Dziecko chwyta piłkę, a potem ją oddaje.

• Siedzenie na wałku. Piłkę podajemy dziecku z różnych stron i na różnych wysokościach.

• Siedzenie na wałku. Dziecko rzuca piłeczką do celu. Ważne aby dostosowało kierunek i siłę rzutu.