Nauczanie kierowane wg Peto

Zdaniem twórcy systemu usprawnianie ruchowe dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym należy zawsze łączyć z intensywnym oddziaływaniem psychopedagogicznym i opanowaniem wiadomości szkolnych

Metoda powinna zawierać oddziaływania o charakterze postępowania usprawniającego ( gimnastyka lecznicza) , ale obok elementów ergoterapii, terapii logopedycznej oraz pedagogiki specjalnej

Głównym zaś jej celem jest przygotowanie niepełnosprawnego dziecka do samodzielnego życia

W związku z tą metoda wykształcił się nowy zawód- przewodniczki (konduktora), która pełni wszystkie konieczne funkcje- m.in. terapeutki, wychowawczyni, nauczycielki i psychologa za razem.

Dzieci kwalifikowane do terapii:

Dzieci ze wszystkimi postaciami zaburzeń ruchowych pochodzenia ośrodkowego

Dzieci nawiązujące kontakt z otoczeniem

Badanie dzieci:

- neurologiczne, ortopedyczne, dentystyczne, audiologiczne

- badanie tzw. Podstawowego Wzorca Ruchu

- badanie kontaktu społecznego, poziomu inteligencji, oraz poziom dojrzałości społecznej

Początek terapii

W przypadku poważnych zaburzeń psychomotorycznych usprawnianie należy rozpocząć przed trzecim rokiem życia. W takim przypadku zajęcia prowadzone są w miejscu stałego zamieszkania chorego i trwają co najmniej 2 godziny dziennie.

W innych przypadkach ( nieznaczne lub umiarkowane objawy uszkodzenie OUN ) terapię w instytucie rozpoczyna się w późniejszym wieku przedszkolnym i wczesnym szkolnym ( 3-6 rok życia). Ten przedział wg Peto jest najlepszy dla procesu pedagogizacji

Średni czas pobytu dziecka w ośrodku trwa około 2-3 lata. W ciągu dnia dziecko jest usprawniane 12-13 godzin

Aby zlikwidować objawy „ choroby szpitalnej”, dziecko może przebywać w Instytucie wraz z matką

Przebieg terapii

Sprawne intelektualnie dzieci zostają podzielone na grupy według podobnych- jednak średnio ciężkich zaburzeń ruchowych

Dzieci łączone są w grupy liczące 12-22 osób, a jedną grupą zajmuje się 5-6 osobowy personel ( w tym 2-3 osoby uczące się, studenci, praktykanci)

Za niezwykle istotny uważa się tutaj troskliwie zorganizowany, przejrzysty przebieg dnia, a także czynności praktyczne:

-samodzielne jedzenie

-ubieranie i rozbieranie

-mycie się i sprzątanie

-poruszanie się bez pomocy osób trzecich

-zabawa i nauka szkolna

Ćwiczenia:

Gimnastyka oddechowa

Ćwiczenia utrzymywania coraz to wyższych pozycji

Stania i chodzenia

Ćwiczenia rąk i pisania

Ćwiczenia mowy

Ćwiczenia równoważne i obronne

Dużą uwagę zwraca się na ćwiczenia z zakresu samoobsługi

Interesującym elementem tej metody jest wyliczanie i powtarzanie (słowny opis ruchu)

Rytm wypowiedzi:

• zmienia poziom napięcia mięśniowego

• poprawia koordynację, a sam opis ćwiczenia (zawsze w pierwszej osobie liczby pojedynczej), uświadamia dziecku, że to ono samodzielnie wykonuje ćwiczenie

• stymuluje rozwój mowy, jedną z najważniejszych umiejętności człowieka

Ćwiczenia stopniuje się od łatwiejszych do trudniejszych

Jeśli jakieś dziecko ma trudności, korzysta z pomocy kolegów a nie osób prowadzących

Każde ćwiczenie czy też jego pojedynczy element ma zawsze swoje odbicie w czynnościach dnia codziennego

Na każde zajęcia przewodnik musi mieć dokładnie przygotowany plan zajęć, który jednak w zależności od potrzeb pojedynczego dziecka – musi być cały czas modyfikowany

Sprzęt do ćwiczeń

Drewniana prycza,

Stół z uchwytami

Stabilne drewniane krzesła z podwyższonym oparciem w kształcie drabinki

Każda grupa żyje razem w pomieszczeniu, które służy jako sypialnia, pokój mieszkalny oraz sala do ćwiczeń, nauki i zabawy. Każde dziecko ma swoją pryczę, która jest równocześnie łóżkiem, stołem i „matą” do ćwiczeń

Krzesło natomiast służy jako drabinka do ćwiczeń oraz pomoc przy chodzeniu, podczas którego krzesło jest przesuwane, co ułatwia wyposażenie jego podstawy w „powierzchnie ślizgowe”

Podsumowanie

W metodzie Peto ułatwienie terapii odbywa się dzięki:

pracy przewodnika

współpracy dzieci w grupie

odpowiednio przygotowanemu programowi

wyposażeniu sali

stymulacji słownej