Planowanie procesu dydaktyczno wychowawczego Wykład 2 13.10.2010 dr Adamczyk

schemat metod

środki dydaktyczne

tabela planowania

konspekt lekcji

formy organizacyjne

cele

obserwacje

zasady kształcenia

Wprowadzenie do dydaktyki ogólnej – Kupisiewicz lub Okoń ( 1 rozdział )

Przemoc w rodzinie

Wykorzystywanie seksualne, pedofilia

Napisać scenariusz – jak postąpić z takim przypadkiem ?

Przypadek: dziecko z podejrzeniem przemocy w rodzinie. ( POPRAW NA 3 listopada!)

Wchodząc do klasy po raz pierwszy nie znamy swoich uczniów. Dopiero podczas wielokrotnego spotykania się i przebywania z dziećmi zaczynamy rozpoznawać zachodzące w nich zmiany – zarówno fizyczne jak i psychiczne. Czasami mamy podejrzenia, kiedy dziecko, które zazwyczaj jest wesołe i towarzyskie, zaczyna izolować się od klasy. Jak postąpić z dzieckiem u którego podejrzewamy przemoc w rodzinie?

Przede wszystkim jesteśmy ostrożni i nie wysuwamy pochopnych wniosków. Łatwo kogoś oskarżyć, o wiele trudniej udowodnić, a najtrudniej przyznać się do błędu. Dlatego musimy wziąć pod uwagę fakt, iż nie każde zasinienie, nie każdy smutek na twarzy dziecka jest przemocą. Jak zatem zdiagnozować i upewnić się, że coś jest nie tak z naszym uczniem?

Przemoc to nie tylko fizyczne znęcanie, ale również ślady na psychice. Psychiczne molestowanie bywa o wiele gorsze od bicia, bo nie zostawia widocznych śladów, trudno jest je udowodnić. Jeszcze trudniejsze do wykrycia jest molestowanie seksualne, ponieważ dla dziecka jest to bardzo wstydliwe przeżycie o którym wolałoby zapomnieć, a nie o nim mówić.

Na początku diagnozy powinniśmy porozmawiać z podopiecznym. Nie powinna to być jednorazowa rozmowa. Żeby uzyskać od dziecka informację potwierdzającą nasze podejrzenia musimy pozyskać jego zaufanie, a to wiąże się z długimi rozmowami , zapewnieniem bezpieczeństwa oraz uświadomieniem go, że to co go dotyka nie jest normalne.

W trakcie takiej diagnozy musimy także zapoznać się ze środowiskiem dziecka – z kim przystaje, jak wyglądają jego relacje z rówieśnikami, czy przypadkiem to nie koledzy powodują obrzęki na ciele dziecka, jak odnosi się wobec swojej rodziny, czy chętnie wraca do domu i czy w ogóle do niego wraca. Trzeba porozmawiać z rodzicami – delikatnie, nie informując ich o naszych podejrzeniach, ale w taki sposób, żeby nie czuli się zagrożeni. Podczas takiego spotkania rejestrujemy zachowanie rodziców.

Najważniejszym dowodem jest przyznanie się dziecka do tego, że jest nieszczęśliwe, kiedy przebywa z rodziną. Po takim przyznaniu się należy delikatnie przepytać dziecko – co powoduje jego smutek. Czy jest to pojedyncza osoba, czy są to wszyscy. Jeżeli dziecko wyznaczy jedną osobę powinniśmy porozmawiać z drugim rodzicem. W każdym przypadku powinniśmy zwrócić się o pomoc do osoby wykształconej, która zajmuje się problematyką przemocy w rodzinie. Taka osoba powinna nam doradzić i skierować nas do odpowiednich instytucji.

Nie pomożemy dziecku jeżeli nie będzie ono uświadomione, że jest ofiarą przemocy.

Dydaktyka – funkcja poznawcza i praktyczna