ERGOTERAPIA JAKO CZYNNIK SPRZYJAJĄCY POWSTRZYMYWANIU PROCESU STARZENIA ORGANIZMU

Praca w życiu człowieka jest ważnym wyznacznikiem jego tożsamości. Wpływa na poczucie własnej wartości, godności czy poczucie spełnienia siebie. W rozważaniach nad starością i starzeniem się uniwersalną kategorią jest aktywność człowieka, czyli działania fizyczne i intelektualne. W literaturze podkreśla się wartość aktywności w jak najdłuższym utrzymywaniu sprawności i jakości życia człowieka.

A. Zych twierdzi, że między jakością życia a aktywnością istnieje wprost proporcjonalna zależność. Organizm ludzki jest stworzony do aktywności, z tego względu należy jak najdłużej podejmować działania i aktywność własną. Degeneracja OUN nie jest związana z wiekiem, ale z jego nieużywaniem.

Wyróżnia się 2 główne teorie dotyczące starzenia się:

1. Teoria aktywności Cavana: warunkiem pomyślnej starości jest utrzymywanie na dotychczasowym poziomie aktywności lub zastępowanie jej form z poprzednich okresów nowymi (nowe przyjaźnie, UTW)

2. Teoria wycofania: wycofywanie się z życia jako naturalna potrzeba okresu rozwojowego

Rodzaje aktywności:

• intelektualna

• społeczna

• zawodowa

• fizyczna

• kulturalna

• religijna

Starość cechuje tendencja do spokoju, spoczynku i apatii. Są to naturalne tendencje, ale są one wrogiem człowieka. Poddawanie się im skutkuje zniedołężnieniem i wycofaniem. Bez aktywności, działania, proces rehabilitacji os. starszych jest utrudniony, trwa dłużej.

Terapia zajęciowa pomaga zapobiegać chorobom, urazom, upadkom, a życie starszego człowieka jest satysfakcjonujące. Wg specjalistów, ergoterapia pobudza do działania i stanowi instrument zaspokajania naturalnej potrzeby ruchu i celowego działania. Uniezależnia człowieka od otoczenia i pozwala ponownie wejść w role społeczno-zawodowe. Skutkiem jest ogólne usprawnienie człowieka.