Rola religii w adaptacji kulturowej imigrantów

Modele linearne:

• model jednowymiarowy (Gordon 1964) – religijność migrantów powinna dostosować się do religijności gospodarzy; migranci stają się coraz bardziej podobni do ludzi kultury miejscowej;

• model kulturowego przystosowania (Tseng 2001) – fluktuacja religijności migrantów na przestrzeni 20 lat; następuje odrzucenie identyczności, następnie stajemy się entuzjastami, by koniec końców dopasować się do kultury danego kraju;

Modele wielowymiarowe

• Dwuwymiarowy model procesu akulturacji (Berry 1974, 1980) – religijność stanowi element wyboru relacji do kultury własnej i kultury kraju przyjmującego;

1. separacja – zachowanie własnej kultury, odcięcie się od kultury miejscowej; kultura miejscowa traktowana jako coś negatywnego;

2. asymilacja – przyjęcie kultury miejscowej na czas pobytu; pełna afirmacja kultury miejscowej;

3. integracja – połączenei obu kulturowego; pozytywna, ale nie lepsza od rodzimej kultury;

4. indywidualizm – odrzucenie obu kultur; kultury są równie obojętne;

5. marginalizacja;

• Interaktywny model akulturacji (Bourhis 1997) – religijność imigrantów ulega zmianie, ale też religijność kraju przyjmującego przekształca się w różnym stopniu na skutek tego kontaktu;

• Model relatywnej akulturacji (Navas 2005) – peryferyczne i centralne sfery życia różnią się strategiami przyjmowanymi w starciu z innymi kulturami;
  społeczeństwo przyjmujące w różnym stopniu akceptuje fakt, że imigranci zachowają swoje dziedzictwo kulturowe lub przyjmą nową kulturę;
  reakcja społeczeństwa przyjmującego: integracja – wybór religijny; asymilacja – presja na zmianę religijności; segregacja – presja na zachowanie status quo; wykluczenie – j.p.; indywidualizm – prywatyzacja religii;
  reakcja grupy imigrantów: integracja – wybór religijny; asymilacja – most, konwersja; separacja – klatka, gettoizacja; izolacja; marginalizacja – bezdomność religijna; anomia – dekonwersja; indywidualizm – konwersja;