KAMPANIA 

POLITYCZNA I 

WYBORCZA JAKO 

FORMY 

KOMUNIKOWANIA 

POLITYCZNEGO

FAZY 

ROZWOJU 

SYSTEMU 

KOMUNIKOW

ANIA 

POLITYCZNEG

O

• Obejmuje dwie pierwsze dekady 

powojenne.

•  System  komunikowania zdominowany 

przez partie polityczne, zgodnie z ich 
zasadami. 

• Rzetelnie zajmowano się sprawami 

państwa, a przekazywanie komunikatów 
przez środki  masowego przekazu były 
równomierne. 

FAZA I

Franklin Delano 

Roosevelt

Wierny przykład 
polityka czasów Fazy I, 
przedstawia Roosevelt 
czterokrotnie 
wybierany na 
prezydenta Stanów 
Zjednoczonych, . 
Rzetelnie zajmował się 
sprawami kraju, 
podźwignął go z 
kryzysu. Jego 
kampania wyborcza  
nosiła nazwę New 
Deal, która  
wprowadziła wiele 
korzystnych zmian w 
państwie.

FAZA

 

II

• Lata 60’ 70’ 80’ XXw. 

• Telewizja zdominowała system komunikowania 

politycznego

• Upadek tradycyjnego wzoru  rywalizacji 

międzypartyjnej,

• Nowe możliwości  prezentacji ofert publicznych 

(płatne reklamy) 

• Spadek popularności prasy politycznej, klubów 

partyjnych.

• koniec z polityczną lojalnością mediów, wykreowano 

model mediów  niezależnych. 

• Identyfikacja wyborców. 

• Kampanie wyborcze uzależniły się od telewizji. 

Odzwierciedleniem fazy 
drugiej są prawybory 
republikańskie z 1980r 
Rywalizowali  Ronald 
Regan i George Bush. 
Ich batalia była 
niezwykle barwna i 
zacięta. Najbardziej 
zapamiętano debatę 
zorganizowaną przez 
jedną z gazet w stanie 
New Hampshire, ale 
sfinansowaną przez 
sztab Reagana. Doszło 
tam do starcia, obaj 
panowie starali się 
zdyskredytować 
drugiego. Ostatecznie 
całe  wybory wygrał 
Regan, który wyłożył 
wiele środków 
pieniężnych w 
kampanie w mediach, 
jego konkurent miał 
przewagę tylko w pięciu 
stanach. 

Ronald Regan

FAZA

 

III

• Początek-lata 90 XXw. 

• Rozwój kampanii wyborczej, dzięki 

upowszechnieniu telewizji, Internetu itp.

• Profesjonalizacja kampanii wyborczej. Tworzą się 

grupy fachowców zajmujący się kampaniami 
wyborczymi.

• Wzrost presji rywalizacji politycznej.

• Popularyzacja polityczna.

• Kampania dociera do każdej grupy odbiorców.

• System komunikowanie politycznego stara się 

dotrze do zróżnicowanych typów odbiorców 
poprzez fragmentaryzacje przekazów. 

UJĘCIA 

KAMPANII 

POLITYCZNY

CH

PRZEDMIOTOWE PODMIOTOWE

UJĘCIA PRZEDMIOTOWE

• Teoria Graya A. Mausera. 

• Pod uwagę zostały wzięte: styl zarządzania 

kampanią wyborczą i sposoby komunikowania z 
otoczeniem

• Powstały cztery metody kampanii politycznych:

1. Marketingowo zorientowane kampanie 

polityczne

2. Kampanie polityczne zorientowane na mass 

media

3. Profesjonalnie zorganizowane kampanie 

polityczne

4. Kampanie polityczne rozbudowanych 

„maszyn”

Marketingowo zorientowane

 kampanie polityczne

• Profesjonalne

• Wysoki stopień wykorzystania 

środków komunikowania 
masowego

• Najskuteczniejsze

• Najpowszechniejsze

• Angażowanie specjalistów ds. 

kampanii wyborczej

• Bardzo kosztowne

Kampanie polityczne

nastawione na mass media

• Nieprofesjonalna

• Używana przez organy nie mające dostępu do 

areny politycznej

• Używanie środków komunikowania masowego 

do wyrażania swej opinii

• Mające na celu zdyskredytowanie rywala 

poprzez negatywne przekazy masowe

Profesjonalnie 

zorganizowane 

kampanie 

polityczne

• Profesjonalne

• Bezpośredni kontakt z obywatelami

• Organizowane przez fachowców (osoby 

„wolne”)

Kampanie 

polityczne 

rozbudowanych 

„maszyn”

• Nieprofesjonalne

• Nieefektywne kontakty personalne z otoczeniem

• Przestarzałe

Medialnie 

zorientowane 

kampanie 

polityczne

• Nieuwzględniona przez Mausera

• Komunikacja interpersonalna z 

wykorzystaniem mediów 
(wideokonferencje, spotkania on line)

UJĘCIA 

PODMIOTOWE

• Zaproponowane przez Jana Sundberga i 

Stefana Hognabbę

• Rozpatrywana w kategoriach 

efektywności zastosowanych metod 
marketingu politycznego

• Cztery metody  prowadzenia kampanii 

wyborczej

• Na sukces kampanii wpływają dwie 

zmienne

1. Zasoby podmiotu  (ludzkie i 

pieniężne)

2. Zjawisko „wolnych jeźdźców” 

METODA I

WYSOKI POZIOM ZASOBÓW, 

POWIĄZANY Z ISTNIENIEM 

ZJAWISKA „WOLNYCH 

JEŹDŹCÓW”

• Najefektywniejsza z metod

• Stosowana przez partie istotne,  duże i 

trwale wkomponowane w system 
polityczny

• Wykorzystywanie „wolnych 

jeźdźców”(osoby znane i szanowane w 
świecie kultury ,telewizji itd.)

CZY KAMPANIA BYŁA 
SKUTECZNA?

ZDECYDOWANIE  

T 

A K

METODA II

WYSOKI POZIOM ZASOBÓW 

POWIĄZANY Z BRAKIEM 

ZJAWISKA „WOLNYCH 

JEŹDŹCÓW” 

• Wykorzystywana przez duże i dobrze 

zorganizowane podmioty

• Stosowana gdy chce się zachować status quo

• Nastawiona na maksymalizowanie zdobyczy 

politycznych (powiększenie grona osób 
przychylnych danemu projektowi)

METODA III

NISKI POZIOM ZASOBÓW 

POWIĄZANY Z ISTNIENIEM 

ZJAWISKA „ WOLNYCH 

JEŹDŹCÓW”

• Obsadzenie przez słabo zorganizowany 

podmiot posiada charakterystycznego 
przywódcę

• Można odnieść znaczący sukces

• Sukces bywa nietrwały

• Źle zorganizowana przynosi straty

METODA IV

NISKI POZIOM ZASOBÓW 

POŁĄCZONY Z BRAKIEM 

„WOLNYCH JEŹDŹCÓW”

• Brak środków do realizacji planów

• Mała siła  polityczna podmiotu

• Brak szans na wygraną

DEFINIOWAN

IE KAMPANII 

WYBORCZEJ

Kampanię wyborczą można 
definiować ze względu na 
podejście

: 

1.Behawioralne
2.Funkcjonalne
3.Racjonalne

KAMPANIA WYBORCZA- 

MECHANIZM BUDOWY PEWNYCH 

FORM KOMUNIKOWANIA 

PODMIOTÓW RYWALIZACJI Z 

OBYWATELAMI. MUSZĄ BYĆ ONE 

EFEKTYWNE POLITYCZNIE I 

ROZBUDOWANE NA SKALĘ 

MASOWĄ, TREŚC I FORMA 

PRZESŁANIA PROGRAMOWEGO 

ZAŚ POWINNA BYĆ ATRAKCYJNA I 

SPRZEDANA W JAK NAJLEPSZYM 

„OPAKOWANIU”