Europejski Fundusz Rolny na rzecz
Rozwoju Obszarów Wiejskich
(EFRROW)
Europejski Fundusz Rolny na rzecz
Rozwoju Obszarów Wiejskich
(EFRROW)
Korzystanie z Europejskiego Funduszu
Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów
Wiejskich (EFRROW) odbywa się zgodnie
z celami i strategicznym kontekstem
wspólnotowej polityki rozwoju obszarów
wiejskich,
które
zostały
określone
w niniejszym rozporządzeniu.
Europejski Fundusz Rolny na rzecz
Rozwoju Obszarów Wiejskich
KT
Rozporządzenie
Rady
(WE)
nr 1698/2005
z dnia 20 września 2005 r. w sprawie
wsparcia rozwoju obszarów wiejskich
przez Europejski Fundusz Rolny na
rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich
(EFRROW).
Europejski Fundusz Rolny na rzecz
Rozwoju Obszarów Wiejskich
STRESZCZENIE
Przeprowadzając reformę wspólnej polityki rolnej (WPR) w
czerwcu 2003 r. i kwietniu 2004 r., położono nacisk na
rozwój obszarów wiejskich poprzez ustanowienie jednego
instrumentu
finansowania
i programowania, tj. Europejskiego Funduszu Rolnego na
rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Instrument
ten, który ustanowiony został rozporządzeniem Rady
(WE) 1290/2005, ma na celu poprawić skuteczność
działań w ramach polityki rozwoju obszarów wiejskich w
Unii i uprościć jej wdrażanie. Na jego mocy usprawnione
zostaje zarządzanie polityką rozwoju obszarów wiejskich
i kontrola nad nią na lata 2007–2013.
Europejski Fundusz Rolny na rzecz
Rozwoju Obszarów Wiejskich
Cele i ogólne zasady pomocy
Na mocy rozporządzenia ustanowione
zostały ogólne zasady wspólnotowego
wsparcia
rozwoju
obszarów
wiejskich
finansowanego
z EFRROW. Określono w nim również cele
polityki rozwoju obszarów wiejskich
i kontekst, w jaki ta polityka się wpisuje.
Europejski Fundusz Rolny na rzecz
Rozwoju Obszarów Wiejskich
Fundusz przyczynia się do:
zwiększenia
konkurencyjności
sektora
rolnego i leśnego,
poprawy stanu środowiska naturalnego
i krajobrazu,
poprawy jakości życia na obszarach
wiejskich oraz zwiększenia popierania
różnicowania działalności gospodarczej.
Fundusz
uzupełnia
działania
krajowe,
regionalne i lokalne, które wspierają
priorytety Wspólnoty. Spójność i zgodność
pomocy z funduszu z innymi wspólnotowymi
środkami wsparcia zapewnia Komisja
i państwa członkowskie.
Każde państwo członkowskie przygotowuje
krajowy
plan
strategiczny
zgodnie
z
przyjętymi
przez
Wspólnotę
strategicznymi
wytycznymi.
Następnie
każde państwo członkowskie wysyła Komisji
krajowy
plan
strategiczny
przed
przedłożeniem swoich programów rozwoju
obszarów
wiejskich.
Krajowy
plan
strategiczny
obejmuje
okres
od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r.
i zawiera:
Strategiczne podejście
ocenę sytuacji gospodarczej, społecznej
i środowiska naturalnego oraz potencjału
rozwoju,
strategię przyjętą dla wspólnego działania
Wspólnoty i państwa członkowskiego zgodnie
ze strategicznymi wytycznymi Wspólnoty,
priorytety tematyczne i terytorialne,
wykaz programów rozwoju obszarów wiejskich,
za pomocą których wdrażany jest krajowy plan
strategiczny oraz przydział środków z EFRROW
dla każdego programu,
Strategiczne podejście
środki mające na celu zapewnienie koordynacji
z innymi instrumentami wspólnej polityki
rolnej, EFRR, EFS, FS, Europejskim
Funduszem
Rybackim i Europejskim Bankiem Inwestycyjnym,
w
odpowiednich
przypadkach
budżet
dla osiągnięcia celu konwergencji,
opis
rozwiązań
oraz
wskazanie
kwoty
przeznaczonej na utworzenie krajowej sieci
obszarów
wiejskich,
skupiającej
wszystkie
organizacje
i
struktury
administracyjne
zaangażowane w rozwój obszarów wiejskich.
Strategiczne podejście
Wdrażanie krajowych planów strategicznych
odbywa się poprzez programy rozwoju
obszarów wiejskich obejmujących szereg
środków zgrupowanych wokół czterech osi.
Wsparcie
ukierunkowane
na
konkurencyjność sektora rolnego i leśnego
dotyczy:
środków,
których
celem
jest upowszechnianie wiedzy i poprawa
potencjału ludzkiego poprzez:
◦
działania informacyjne i kształcenie zawodowe,
◦
działania,
które
ułatwiają
podejmowanie
działalności przez młodych rolników (osoby, które
mają mniej niż 40 lat i po raz pierwszy podejmują
działalność jako kierujący gospodarstwem)
i strukturalne dostosowanie ich gospodarstw,
Oś 1: poprawa konkurencyjności
sektora rolnego i leśnego
wcześniejsze emerytury rolników, którzy decydują
się na zaprzestanie działalności w celu przekazania
gospodarstwa innym rolnikom, i robotników rolnych, którzy
decydują się na ostateczne zaprzestanie wszelkiej pracy
na roli. Beneficjenci muszą, między innymi, mieć nie mniej
niż 55 lat i nie być jeszcze w normalnym wieku
emerytalnym
wymaganym
w
danym
państwie
członkowskim,
korzystanie z usług doradczych przez rolników
i posiadaczy lasów, tworzenie usług doradczych
dotyczących gospodarstwa rolnego, usług z zakresu
zarządzania nim i z zakresu zastępstwa. Korzystanie z tych
usług
ma
pomóc
ocenić
wydajność
ich gospodarstwa i ją podnieść,
Oś 1: poprawa konkurencyjności
sektora rolnego i leśnego
środków
mających
na
celu restrukturyzację
i
rozwój
kapitału
rzeczowego
poprzez:
modernizację gospodarstw rolnych i leśnych
i
poprawę ich sytuacji ekonomicznej poprzez
wprowadzenie, między innymi, nowych technologii,
zwiększenie
wartości
dodanej
podstawowych
produktów
rolnych
i
leśnych.
Oznacza to wspieranie inwestycji, których celem
jest poprawa wydajności w sektorze przetwórczym
i
handlowym
podstawowych
produktów,
przy jednoczesnym uproszczeniu warunków uzyskania
pomocy
inwestycyjnej
w
porównaniu
z obecnie obowiązującymi warunkami,
Oś 1: poprawa konkurencyjności
sektora rolnego i leśnego
ulepszanie
i
rozwijanie
infrastruktury
związanej z rozwojem i dostosowywaniem
rolnictwa i leśnictwa,
przywracanie potencjału produkcji rolnej
zniszczonego w wyniku klęsk żywiołowych
oraz wprowadzanie odpowiednich działań
zapobiegawczych,
Oś 1: poprawa konkurencyjności
sektora rolnego i leśnego
środków, których celem jest poprawa jakości
produkcji i produktów rolnych poprzez: pomoc
rolnikom w dostosowaniu się do wymagających norm
opartych na prawodawstwie wspólnotowym poprzez
częściowe pokrycie dodatkowych kosztów lub
utraconych dochodów wynikających z nowych
obowiązków,
wspieranie
rolników
biorących
udział
w systemach jakości żywności,
wspieranie
grup
producentów
w
działalności
informacyjnej i promocyjnej na rzecz produktów
wytwarzanych w ramach systemów jakości żywności,
Oś 1: poprawa konkurencyjności
sektora rolnego i leśnego
dla
nowych
państw
członkowskich
przewidziane są środki przejściowe, które
dotyczą: wspierania gospodarstw rolnych
niskotowarowych w fazie restrukturyzacji,
wspierania tworzenia grup producentów,
wspierania gospodarstw rolnych, które
są w fazie restrukturyzacji, w tym
różnicowanie
w
kierunku
działalności
nierolniczej.
Oś 1: poprawa konkurencyjności
sektora rolnego i leśnego
W
zakresie
planowania
przestrzennego
wsparcie
ma przyczynić się do zrównoważonego rozwoju poprzez zachęcanie,
w szczególności rolników i posiadaczy lasów, do stosowania metod
użytkowania
gruntów
zgodnych
z potrzebą zachowania krajobrazu i środowiska naturalnego oraz
ochrony i poprawy zasobów naturalnych. Do kluczowych kwestii,
którymi należy się zająć, zalicza się różnorodność biologiczną,
zarządzanie terenami Natura 2000, ochronę wód i gleb oraz
łagodzenie zmian klimatu. W rozporządzeniu przewidziano więc
płatności
z tytułu naturalnych utrudnień na obszarach górskich oraz płatności
na innych obszarach z utrudnieniami (wskazanych przez państwa
członkowskie na podstawie obiektywnych wspólnych kryteriów) i
płatności rolno środowiskowe lub leśno środowiskowe, które
pokrywają jedynie zobowiązania wykraczające poza właściwe normy
obowiązkowe.
Oś 2: poprawa środowiska
naturalnego i terenów wiejskich
Pomoc
obejmuje
też
środki
wsparcia
dla inwestycji niedochodowych związanych
z
wykonywaniem
zobowiązań
podjętych
w
ramach
systemów
rolno-
lub leśno środowiskowych, lub innych celów rolno
środowiskowych, jak również środki mające na
celu ulepszenie zasobów leśnych dla celów
ochrony środowiska (pomoc na rzecz pierwszego
zalesiania
gruntów,
zakładania
systemów
rolnoleśnych czy przywracanie potencjału leśnego
oraz wprowadzanie działań zapobiegających
klęskom żywiołowym).
Oś 2: poprawa środowiska
naturalnego i terenów wiejskich
Każdy beneficjent otrzymujący pomoc
na rzecz poprawy środowiska naturalnego
i
terenów
wiejskich
zobowiązany
jest do przestrzegania, na terenie całego
gospodarstwa,
obowiązkowych
wymogów
gospodarowania
(w
dziedzinie
zdrowia,
środowiska i dobrostanu zwierząt) i zasad
dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną
środowiska, ustanowionych rozporządzeniem
w sprawie systemu płatności jednolitej
(rozporządzenie nr 73/2009).
Oś 2: poprawa środowiska
naturalnego i terenów wiejskich
W celu różnicowania gospodarki wiejskiej
w rozporządzeniu przewidziane zostały środki
dotyczące:
różnicowania w kierunku działalności nierolniczej,
wsparcia
na
rzecz
tworzenia
i rozwoju mikroprzedsiębiorstw, zachęcania do
prowadzenia
działalności
związanej
z turystyką, jak również ochrony dziedzictwa
naturalnego, jego poprawy i zarządzania nim,
aby
w
ten
sposób
przyczynić
się do zrównoważonego rozwoju gospodarczego,
Oś 3: jakość życia na obszarach
wiejskich i różnicowanie
gospodarki wiejskiej
poprawy jakości życia na obszarach
wiejskich, co wiąże się przede wszystkim
z odnową i rozwojem wsi oraz zachowaniem
i poprawą stanu dziedzictwa wsi,
szkoleń
zawodowych
dla
podmiotów
gospodarczych
działających
w
wyżej
wymienionych dziedzinach, oraz
nabywania umiejętności i aktywizacji w celu
przygotowania i wdrożenia lokalnej strategii
rozwoju.
Oś 3: jakość życia na obszarach wiejskich i
różnicowanie gospodarki wiejskiej
Wsparcie udzielane w ramach osi LEADER
przeznaczone jest na:
wdrażanie lokalnych strategii rozwoju poprzez
lokalne partnerstwa publiczno-prywatne, zwane
„lokalnymi grupami działania”. W ramach strategii
mających
zastosowanie
do
wyznaczonych
obszarów
wiejskich
należy
osiągnąć
cele
przynajmniej jednej z trzech osi wymienionych
powyżej,
projekty
współpracy
międzyterytorialnej
lub
transnarodowej, które mogą wdrażać lokalne
grupy działania.
Oś 4: LEADER
Budżet EFRROW wynosi 96,31 bilionów euro
(ceny bieżące) na lata 2007–2013, to jest
20% funduszy przeznaczonych na WPR.
Z
inicjatywy
państw
członkowskich
z funduszu można finansować, do 4%
całkowitej kwoty dla każdego programu,
działalność
dotyczącą
przygotowania,
zarządzania,
monitorowania,
oceny,
informowania i kontroli w ramach pomocy
dla programu.
Wkład finansowy EFRROW
Kwota wsparcia wspólnotowego na rzecz rozwoju obszarów
wiejskich, jej podział na poszczególne lata oraz minimalna kwota,
która
zostanie
skoncentrowana
w regionach kwalifikujących się w ramach celu konwergencji, jest
ustalana przez Radę.
Rada stanowi większością kwalifikowaną na wniosek Komisji zgodnie
z
perspektywą
finansową
na
lata
2007–2013 oraz porozumieniem międzyinstytucjonalnym w sprawie
dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej dla tego
samego okresu. Państwa członkowskie uwzględniają do celów
programowania
kwoty
wynikające
z
modulacji.
Ponadto Komisja dba o to, aby całkowite roczne przydziały z
EFRROW i innych funduszy wspólnotowych, takich jak Europejski
Fundusz Rozwoju Regionalnego, Europejski Fundusz Społeczny i
Fundusz Spójności, nie wykraczały poza określone parametry
ekonomiczne.
Wkład finansowy EFRROW
W ramach podziału zarządzania między Komisją a
państwami członkowskimi te ostatnie wyznaczają dla
każdego programu rozwoju obszarów wiejskich:
instytucję
zarządzającą,
akredytowaną
agencję
płatniczą i jednostkę certyfikującą. Dodatkowo
zapewniają
i rozpowszechniają informacje na temat operacji
podlegających
współfinansowaniu.
Każde państwo członkowskie ustanawia komitet
monitorujący, który zapewnia skuteczną realizację
programu. Instytucja zarządzająca każdego programu
przedkłada Komisji roczne sprawozdanie dotyczące
wykonywania programu.
Wkład finansowy EFRROW
Programy rozwoju obszarów wiejskich podlegają
ocenie ex-ante, średniookresowej oraz ex-post,
mającej na celu poprawę jakości, efektywności
i skuteczności realizacji programów rozwoju
obszarów
wiejskich.
Celem
tej
oceny
jest wyciągnięcie wniosków dotyczących polityki
rozwoju obszarów wiejskich poprzez określenie
czynników, które przyczyniły się do sukcesu albo
porażki realizacji programów, wpływu społeczno-
gospodarczego
i
wpływu
na
priorytety
wspólnotowe.
Wkład finansowy EFRROW
EFRROW, obok EFOGR (Europejskiego Funduszu
Orientacji i Gwarancji Rolnej), jest jednym
z dwóch instrumentów finansowania wspólnej
polityki
rolnej
(WPR)
ustanowionej rozporządzeniem
(WE)
nr 1290/2005. Od 1 stycznia 2007 r. te dwa
fundusze zastępują odpowiednio EFOGR - Sekcja
Orientacji i EFOGR - Sekcja Gwarancji.
EFRROW wspiera rozwój obszarów wiejskich, drugi
filar WPR, wprowadzany stopniowo od lat 70.,
który w 1997 r. został zinstytucjonalizowany z
Agendą 2000.
Kontekst
Pojęcia kluczowe stosowane w akcie Cel konwergencji:
cel działania dla najmniej rozwiniętych państw członkowskich
i regionów zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym
Europejskiego
Funduszu
Rozwoju
Regionalnego
(EFRR),
Europejskiego
Funduszu
Społecznego
(EFS)
oraz Funduszu spójności na okres od dnia 1 stycznia 2007 r.
do dnia 31 grudnia 2013 r.
Gospodarstwa rolne niskotowarowe: gospodarstwa rolne, które
produkują przede wszystkim na cele własnej konsumpcji,
jak również kierują część swojej produkcji na rynek.
Osie: spójna grupa środków, których wdrożenie prowadzi
bezpośrednio do osiągnięcia szczegółowych celów i przyczynia się do
realizacji jednego lub więcej celów określonych w art. 4.
Modulacja: mechanizm mający na celu stopniowe obniżanie płatności
bezpośrednich dla rolników na rzecz rozwoju obszarów wiejskich.
Biorąc pod uwagę fakt, że ponad 56 proc. ludności 27
państw członkowskich Unii Europejskiej (UE) mieszka
na obszarach wiejskich, które stanowią 91 proc. jej
terytorium, rozwój tych obszarów jest niezwykle
ważną dziedziną polityki unijnej. Rolnictwo i leśnictwo
mają nadal zasadnicze znaczenie w dziedzinie
użytkowania gruntów oraz gospodarowania zasobami
naturalnymi
na
obszarach
wiejskich
w UE, a także stanowią bazę dla różnicowania
gospodarki na tych terenach. Wzmocnienie unijnej
polityki rozwoju obszarów wiejskich jest zatem
ogólnym priorytetem UE.
Polityka rozwoju obszarów wiejskich na lata
2007-2013
Dlaczego potrzebna jest polityka rozwoju obszarów
wiejskich?
Unia Europejska prowadzi aktywną politykę rozwoju
obszarów wiejskich, i tym samym dąży do osiągnięcia
wartościowych
celów
mających
znaczenie
dla obszarów wiejskich i ludzi, którzy tam mieszkają
i pracują.
Obszary wiejskie stanowią istotną część geograficznej
specyfiki
i
tożsamości
UE.
Ponad 91 proc. terytorium UE to obszary wiejskie, które
zamieszkuje ponad 56 proc. unijnych obywateli. Poza tym
krajobraz UE wyróżnia się swym pięknem i różnorodnością –
od
gór
po
stepy,
od wielkich lasów po rozległe pola.
Polityka rozwoju obszarów wiejskich na lata
2007-2013
Wiele obszarów wiejskich stoi przed poważnymi problemami.
Niektóre przedsiębiorstwa rolne i leśne nadal muszą zwiększać
swoją konkurencyjność. Z reguły średni dochód na osobę jest
niższy
w
regionach
wiejskich
niż w miastach, mniejsze są zasoby umiejętności, a sektor usług
– słabiej rozwinięty. Poza tym troska o środowisko wiejskie często
wiąże się z kosztami finansowymi.
Niemniej
jednak
tereny
wiejskie
mają
dużo
do
zaoferowania.
Przede
wszystkim
dostarczają
nam podstawowych surowców. Ze względu na piękno natury są
też
wartościowym
miejscem
wypoczynku
i rekreacji. Musimy je chronić i przeciwdziałać zmianom klimatu.
Wiele
ludzi
popiera
pomysł
zamieszkania
lub pracy na wsi, pod warunkiem że będą mieli dostęp
do odpowiednich usług i infrastruktury.
Polityka rozwoju obszarów wiejskich na lata
2007-2013
Oznacza to, że unijna strategia lizbońska na
rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia
oraz przyjęta na szczycie w Göteborgu
strategia na rzecz zrównoważonego rozwoju
mają istotne znaczenie zarówno dla naszych
terenów wiejskich, jak i dla naszych miast.
Celem polityki rozwoju obszarów wiejskich
UE jest sprostanie wyzwaniom, jakie stają
przed mieszkańcami terenów wiejskich oraz
wykorzystanie ich potencjału.
Polityka rozwoju obszarów wiejskich na lata
2007-2013
Dlaczego potrzebna jest wspólna polityka rozwoju obszarów
wiejskich?
Teoretycznie każde państwo członkowskie UE mogłoby samo
decydować o swojej polityce rozwoju obszarów wiejskich i działać
zupełnie niezależnie. Jednak takie podejście nie sprawdziłoby się w
praktyce.
Nie wszystkie państwa UE byłoby stać na prowadzenie własnej
polityki.
Ponadto
wiele
kwestii
związanych
z polityką rozwoju obszarów wiejskich nie zatrzymuje
się
na
granicach
krajowych
czy
regionalnych
(jest tak w przypadku zanieczyszczeń, które nie znają granic, a
ujmując bardziej ogólnie: zrównoważony rozwój środowiska stał się
problemem
w
skali
europejskiej
i międzynarodowej.) Również polityka rozwoju obszarów wiejskich
ma liczne powiązania z innymi obszarami polityki prowadzonymi w
Unii.
Polityka rozwoju obszarów wiejskich na lata
2007-2013
Dlatego UE prowadzi wspólną politykę
rozwoju obszarów wiejskich, która jednak
pozostawia
państwom
członkowskim
i
ich
regionom
znaczne
możliwości
działania.
Polityka jest częściowo finansowana
ze środków głównego budżetu UE,
a częściowo z krajowych i regionalnych
budżetów państw członkowskich.
Polityka rozwoju obszarów
wiejskich na lata 2007-2013
Struktura polityki rozwoju obszarów
wiejskich
Podstawowe
zasady
polityki
rozwoju
obszarów wiejskich na lata 2007–2013,
a także instrumenty polityczne, z jakich
mogą korzystać państwa członkowskie i
regiony, określono w rozporządzeniu Rady
(WE)
nr 1698/2005.
Polityka rozwoju obszarów
wiejskich na lata 2007-2013
Zgodnie z tym rozporządzeniem unijna polityka rozwoju
obszarów wiejskich w latach 2007–2013 skupia się na
trzech tematach (tzw. osiach tematycznych). Są to:
poprawa konkurencyjności sektora rolnego i leśnego;
poprawa stanu środowiska i terenów wiejskich;
poprawa jakości życia na obszarach wiejskich oraz
wspieranie dywersyfikacji gospodarki wiejskiej.
Polityka rozwoju obszarów
wiejskich na lata 2007-2013
Aby pomóc w zapewnieniu zrównoważonego podejścia do
polityki,
państwa
członkowskie
i regiony są zobowiązane do rozdzielenia funduszy na rozwój
obszarów wiejskich pomiędzy te trzy osie tematyczne.
Dalszy wymóg polega na przeznaczeniu części środków na
wspieranie projektów opierających się na doświadczeniach
zebranych podczas wdrażania inicjatyw wspólnotowych
Leader.
W „podejściu Leader" chodzi o opracowywanie
i wdrażanie indywidualnych projektów przez lokalne
partnerstwa w celu rozwiązania problemów lokalnych.
Polityka rozwoju obszarów
wiejskich na lata 2007-2013
Każde
państwo
członkowskie
(lub
region,
w przypadku delegowania uprawnień na szczebel
regionalny) musi – tak jak przed 2007 r. – ustalić program
rozwoju obszarów wiejskich, w którym określa wysokość
środków
przeznaczonych
na konkretne działania w latach 2007–2013 r.
Nowością
w
okresie
programowania
2007–2013
jest większy nacisk położony na spójną strategię
na rzecz rozwoju obszarów wiejskich w skali całej UE. Jest to
możliwe
dzięki
stosowaniu
narodowych
planów
strategicznych, które muszą zostać opracowane na
podstawie unijnych wytycznych strategicznych.
Polityka rozwoju obszarów
wiejskich na lata 2007-2013
Podejście to powinno pomóc:
określić dziedziny, w których skorzystanie ze wsparcia unijnego w zakresie
rozwoju obszarów wiejskich tworzy największą wartość dodaną na poziomie
UE;
stworzyć powiązania z głównymi priorytetami UE (np. określonymi w ramach
agendy lizbońskiej i göteborskiej);
zapewnić zgodność z innymi rodzajami polityki UE, szczególnie w dziedzinie
spójności gospodarczej i ochrony środowiska;
wspierać proces wdrażania nowej prorynkowej wspólnej polityki rolnej (WPR) i
związanej z nią niezbędnej restrukturyzacji w starych i nowych państwach
członkowskich.
Polityka rozwoju obszarów
wiejskich na lata 2007-2013
PROW 2007-2013 obejmuje 22 działania,
które są wdrażane w ramach 4 osi
priorytetowych. Wszystkie te działania
są finansowane z Europejskiego Funduszu
Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów
Wiejskich oraz
współfinansowane
z krajowego budżetu. 14 Działań z PROW
2007-2013 wdraża ARiMR, 6 samorządy
wojewódzkie a po jednym Agencja Rynku
Rolnego i Fundacja Programów Pomocy
dla Rolnictwa (FAPA).
PROW 2007-2013
Priorytety i kierunki rozwoju obszarów
wiejskich w Polsce, podlegające wsparciu
z EFRROW zostały określone w Krajowym
Planie Strategicznym Rozwoju Obszarów
Wiejskich. Zakres i formę wsparcia określa
Program Rozwoju Obszarów Wiejskich na
lata 2007-2013 (PROW 2007-2013).
PROW 2007-2013
Łączna kwota środków na PROW 2007-2013
to ok. 17,2 mld euro, z czego ponad 13,2
mld euro będzie pochodzić z budżetu UE
(EFRROW), a ok. 4 mld stanowić będą
krajowe środki publiczne.
Przewidziane do realizacji w ramach
Programu działania zostały podzielone na
cztery osie priorytetowe:
PROW 2007-2013
Oś 1: Poprawa konkurencyjności sektora rolnego i leśnego;
1.1. Szkolenia zawodowe dla osób zatrudnionych w rolnictwie i
leśnictwie;
1.2. Ułatwienie startu młodym rolnikom;
1.3. Renty strukturalne;
1.4. Korzystanie z usług doradczych przez rolników i posiadaczy
lasów;
1.5. Modernizacja gospodarstw rolnych;
1.6. Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i
leśnej;
1.7. Poprawienie i rozwijanie infrastruktury związanej z rozwojem i
dostosowaniem rolnictwa i leśnictwa;1.8. Uczestnictwo rolników w
systemie jakości żywności;
1.9. Działania informacyjne i promocyjne;
1.10. Grupy producentów rolnych;
PROW 2007-2013
Oś 2: Poprawa stanu środowiska naturalnego i
obszarów wiejskich;
2.1. Wspieranie gospodarowanie na obszarach
górskich niekorzystnych i innych obszarach o
niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW);
2.2. Program rolnośrodowiskowy; 2.3. Zalesianie
gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż
rolne;
2.4. Odtwarzanie potencjału produkcji leśnej
zniszczonego przez katastrofy oraz
wprowadzanie instrumentów zapobiegawczych;
PROW 2007-2013
Oś 3: Jakość życia na obszarach
wiejskich i różnicowanie gospodarki
wiejskiej;
3.1. Różnicowanie w kierunku działalności
nierolniczej;
3.2. Tworzenie i rozwój
mikroprzedsiębiorstw;
3.3. Podstawowe usługi dla gospodarki i
ludności wiejskiej;
3.4. Odnowa i rozwój wsi;
PROW 2007-2013
Oś 4: LEADER.
4.1. Wdrażanie Lokalnych strategii rozwoju
4.2. Wdrażanie projektów współpracy
4.3. Funkcjonowanie LGD nabywanie
umiejętności i aktywizacja
PROW 2007-2013
Działania skupione w dwóch pierwszych osiach służą w
głównej mierze dostosowaniu sektora rolnego i leśnego
do rosnących wymagań wspólnotowych, w tym
związanych z ochroną środowiska i są skierowane
głównie
do
producentów
rolnych.
Działania wspierane w ramach osi 3. uzupełniają
działania zdefiniowane w ramach dwóch pierwszych
osi i mają w sposób synergiczny oddziaływać na rozwój
obszarów wiejskich poprzez:
różnicowanie
działalności
gospodarczej
i tworzenie pozarolniczych miejsc pracy;
poprawę jakości życia na obszarach wiejskich.
PROW 2007-2013
Wdrażanie działań osi 4. LEADER opiera
się w głównej mierze na wykorzystaniu dla
rozwoju regionu - wiedzy i doświadczenia
lokalnej społeczności.
Włączanie
partnerów
społecznych
i gospodarczych do planowania i wdrażania
lokalnych inicjatyw ma służyć lepszemu
zdefiniowaniu
problemów
obszaru
oraz
znalezieniu
lepszych
sposobów
na
ich
rozwiązanie.
PROW 2007-2013
Rolę Instytucji Zarządzającej dla PROW
2007-2013 pełni Minister właściwy ds.
rozwoju wsi. Agencją płatniczą jest Agencja
Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Zgodnie z zapisami art. 6 ust. 1 pkt 2
ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu
rozwoju obszarów wiejskich z udziałem
środków Europejskiego Funduszu Rolnego
na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.
PROW 2007-2013
Dziękuję za uwagę !