Operacja Berlińska 1945.

Mniej więcej: 92 000-100 000 zabitych
220 000 rannych
480 000 pojmanych
W Strefie Obrony Berlina: 22 000 zabitych
żołnierzy
125 000 zabitych mieszkańców stolicy – w tym
6400 samobójczo, a 22 tys. na atak serca

Straty Sił Niemieckich

Końcowe miesiące wojny szef OKW feldmarszałek

Wilhelm Keitel

scharakteryzował następująco:

"Poczynając od lata 1944 roku, Niemcy prowadziły
wojnę tylko w celu wygrania na czasie. Nie można
było wykluczyć nieoczekiwanych wydarzeń, które
mogły zaistnieć i wywrzeć decydujący wpływ na
całokształt sytuacji militarnej. Tak więc
prowadziliśmy wojnę, czekając na wydarzenia,
które powinny były zaistnieć, lecz nie zaistniały".
Przeciwnie – każdy miesiąc zdecydowanie
pogarszał położenie wojsk III Rzeszy, a od początku
1945 roku zmiany te postępowały lawinowo

Przygotowania i plany do
zajęcia Berlina

Do końca pierwszej dekady stycznia 1945 roku front

wschodni ustabilizował się na linii: ujście

Niemna, Tylża,

Gołdap, Augustów, Łomża, Ostrołęka, Różan, Pułtusk

Legionowo, Jabłonna

, dalej przebiegając wzdłuż Wisły i

Wisłoki

, opierając się na

Karpatach

Ofensywa zimowa

Armii Czerwonej rozpoczęta 12 stycznia 1945 roku na
szerokim pasie frontu wschodniego doprowadziła do
szybkiego przełamania niemieckiej obrony i odrzucenia
wojsk III Rzeszy już w ciągu tygodnia walk o 150 km na
zachód tak, że cofnęły się one do granicy Niemiec
sprzed wojny. Kiedy oddziały niemieckie zaczęły walczyć
na własnej ziemi, ich opór stał się silniejszy, jednak
Rosjanie, dysponujący przygniatającą przewagą w
ludziach i sprzęcie, zdołali uchwycić przyczółki na

Odrze

, które stały się ważnymi elementami pozycji

wyjściowych do ostatniej wielkiej ofensywy Armii
Czerwonej – operacji berlińskiej.