Claude Monet

Oscar Claude Monet (1840-1926)

Uznawany jest za najwybitniejszego
impresjonistę. Specjalizował się
głównie w pejzażach. Malował serie
obrazów, pokazując ten sam motyw
o różnych porach dnia, uważnie
notując pędzlem wpływ światła
na kolor

Początkowo odnosił sukcesy wykonując karykatury,
co było również źródłem dochodów artysty. W
Hawrze zetknął się w roku 1858 z Eugène
Boudinem, który stał się jego pierwszym
nauczycielem i zachęcił go do uprawiania
malarstwa plenerowego.
Po powrocie ze służby wojskowej, studiował w
atelier Charlesa Gleyre'a, gdzie poznał Auguste'a
Renoira, Alfreda Sisleya i Frédérica Bazille'a.
Wiosną 1863 roku wyjechał wraz z nimi do
Barbizon.
Z Renoirem połączyła Moneta przyjaźń na całe
życie i stworzony wspólnie kierunek w malarstwie –
impresjonizm

W początkowym okresie twórczości uległ wpływom E.

Boudina, G. Courbeta (Kamilla 1866) i J.F. Bazille'a ( Kobiety w
ogrodzie 1867);

Na ukształtowanie jego malarstwa wywarły też wpływ:



szkoła barbizońska,



plenery w lasach Fontainebleau i okolicach Paryża z C.

Pissarrem,
A. Renoirem i A. Sisleyem, oraz nad morzem z J.B.
Jongkindem,



a także podróż do Londynu (1870), gdzie zetknięcie się z

malarstwem J. Constable'a

Ustaliło to kierunek twórczości Moneta

Po 1870 malował obrazy używając głównie:



czystych, jasnych barw



stosując szkicową technikę, pozwalającą na

oddanie wibracji i refleksów światła oraz
uzależnionej od niego zmienności barw w
pejzażach (gł. z doliny Sekwany, Argenteuil,
Vetheuil, Giverny, ale również dworzec Saint-
Lazare w Paryżu), stanowiących odtąd
wyłączny temat jego malarstwa

Po 1890 powstały słynne serie, w których

Monet ukazuje ten sam motyw, zmieniający
się w zależności od oświetlenia w różnych
porach dnia, roku, warunkach atmosfercznych.

Malowane drobnymi plamkami

zacierającymi kontury i kształty przedmiotów,
wypełnione jasnymi, roztapiającymi się w
świetle barwami

Pomimo kłopotów ze zdrowiem, takich jak

zawroty głowy i przede wszystkim problemy ze
wzrokiem, Monet wyjeżdżał do Londynu i Wenecji,
gdzie również malował (powstały tam takie dzieła
jak Parlament londyński, czy Pałac Dożów).
Kłopoty ze wzrokiem nasiliły się w 1918 roku, w
1923 malarz poddał się operacji usunięcia
katarakty z prawego oka. W tych trudnych
chwilach pewnym pocieszeniem było uznanie,
jakim cieszyły się teraz dzieła artysty, także wśród
osób, które w przeszłości nie ceniły jego sztuki.

Jego twórczość ewoluowała i coraz mniejsze

znaczenie miała forma. Malarstwo Moneta
zbliżało się do abstrakcji złożonej z barwnych
plam. Najważniejsze dla niego stało się światło
i wydobywany przez nie kolor. Jego dzieła
stanowiły podłoże dla stworzenia pointylizmu
przez Seurata.