murawy solniskowe
murawy wydm nadmorskich

Charakterystyka zbiorowisk 

trawiastych i ziołoroślowych

Przygotowali:

• Siwek Dariusz

• Janowski Michał

• Bystrzejewski Tomasz

• Lenke Borys

Murawy wydm 

nadmorskich

Wydmuchrzyca 

piaskowa

Wydmuchrzyca piaskowa (Leymus 
arenarius (L.) Hochst.) 
– gatunek rośliny z 
rodziny wiechlinowatych (Poaceae). 
Występuje na środkowych i 
północnych terenach Europy, głównie 
na wydmach nadmorskich, rzadziej na 
śródlądowych. Nie występuje w 
basenie Morza Śródziemnego.

Morfologia

Trawa trwała, bardzo masywna, w gęstych kępach, z daleko 
sięgającymi kłączami o budowie piętrowej.

Wysokości 60-200 cm, wzniesione lub nieco rozpostarte, dość 
mocne, nagie, nierozgałęzione.

Języczki liściowe długości ok. 1 mm., nieco zgrubiałe, delikatnie 
owłosione. Pochwy liściowe nagie, na górnym końcu z wąskimi, 
zagiętymi uszkami. Blaszki liściowe, podobnie jak pochwy 
niebieskawoszare, o ostrym wierzchołku, bardzo sztywne i mocne, 
długości 20-60 cm, płaskie lub trochę zwinięte, szerokości 7-20 mm, 
z wyraźnie wystającymi nerwami z wierzchu, delikatnie szorstkie od 
górnej strony, od spodu zupełnie gładkie.

Kłosy wzniesione, długości do ok. 30 cm i szerokości 2-2,5 cm, 
gęste, sztywne. Kłoski prawie bez szypułek, ustawione parami, 
naprzemianległe po obu stronach osadki, długości 2-3 cm, 
wydłużone, nieco spłaszczone, 3-6 kwiatowe. Plewy z wyraźnym 
grzbietem, prawie tak długie jak kłoski, zaostrzone, dość 
sztywne. Plewki dolne zaostrzone, 7-nerwowe, delikatnie 
owłosione.

Piaskownica 

zwyczajna

Piaskownica zwyczajna (Ammophila 
arenaria Link.) – gatunek rośliny 
należącej do rodziny wiechlinowatych. 
Występuje 
na wydmach nadmorskich Europy. Ma 
bardzo długie korzenie zakotwiczające ją 
w podłożu. Młode rośliny wyrastają z 
podziemnych rozłogów. Roślina broni się 
przed zasypaniem rosnąc bardzo szybko 
w górę i wypuszczając nowe rozłogi. 
Dzięki rozbudowanemu systemowi 
korzeniowemu jest rośliną stabilizującą 
piaski.

Murawy 

solniskowe

Mannica

Mannica (Puccinellia Parl.) – rodzaj roślin z 
rodziny wiechlinowatych (Poaceae). Należy do niego około 200 
gatunków występujących w strefie klimatu umiarkowanego i 
arktycznego na obu półkulach, także w górach w strefie 
międzyzwrotnikowej. Wiele gatunków spotykanych jest na glebach 
zasolonych wzdłuż brzegów mórz i nad słonymi jeziorami

Mietlica rozłogowa 

Mietlica rozłogowa jest gatunkiem masowo pojawiającym się na 
mokrych łąkach o przerzedzonej runi, w lokalnych, podmokłych 
obniżeniach terenu, nad brzegami wolno płynących wód, gdzie 
tworzy charakterystyczne spilśnione warstwy. W takich miejscach 
stanowi doskonały gatunek przeciwerozyjny. Jest trawą trwałą, 
jednak stosunkowo słabo odporną na mrozy, typu ozimego, dlatego 
też w roku siewu nie wykształca pędów generatywnych. Wiosną 
rozwija się późno, a jesienią wcześnie zamiera, tracąc zieloną 
barwę. Mietlica rozłogowa podobnie jak inne gatunki mietlic łatwo 
krzyżuje się w obrębie rodzaju, co stanowi podstawę dużej 
zmienności morfologicznej i powoduje problemy w 
rozpoznawaniu. 

Wartość żywieniowa:

Liczba wartości użytkowej -5- średnia roślina pastewna (wg 
Filipka 1973)
Jest to gatunek o niewielkiej wartości paszowej. Jego skład 
chemiczny jest słabo poznany. Zawiera śladowe ilości glukozydów 
cyjanogennych i barwniki antocyjanowe w kwiatostanach. 

Siedlisko:

Optymalne warunki dla swojego rozwoju Mietlica rozłogowa 
znajduje w siedliskach wilgotnuch i umiarkowanie żyznych. 
Doskonale rozwija się na płytkich, długotrwałych rozlewiskach, na 
glebach pochodzenia organicznego. Pojawia się w miejscach o 
rozluźnionej i zniszczonej we wcześniejszych latach darni.

Kostrzewa 

czerwona 

Kostrzewa czerwona jest gatunkiem szeroko 
rozpowrzechnionym w naszym kraju. Gatunek 
ten wykazuje jednak dużą zmienność cech 
morfologicznych, co pozwala wyróżnić szereg 
innych podjednostek. Najczęściej wyróżnia się 
dwa podgatunki:Festuca rubra ssp. genuina - 
Kostrzewa czerwona rozłogowa oraz Festuca 
rubra ssp.Fallax - Kostrzewa czerwona kępowa. 
Pierwszy z nich charakteryzuje się obecnością 
długich, podziemnych rozłogów i 
pozapochwowym typem krzewienia, przez co 
wykształca równomiernie zwartą darń i 
doskonale wypełnia luki w runi pastwiskowej. 
Drugi natomiast występuje w formie kępowej. 
Posiada węższe, szczeciniaste blaszki liściowe. 
Wykazuje mniejsze potrzeby pokarmowe, 
dlatego spotykany jest na siedliskach bardzo 
ubogich

Siedlisko:

Jest gatunkiem mało wybrednym w stosunku do siedliska. 
Najlepsze warunki do swojego rozwoju znajduje na 
stanowiskach dobrze nasłonecznionych, zmiennie wilgotnych i 
umiarkowanie żyznych. Najczęściej pojawia się jednak w 
siedliskach okresowo przesychających, ubogich w składniki 
pokarmowe, na niskich torfach i przesuszonych murszach, tam 
gdzie bardziej wymagające gatunki nie znajdują warunków dla 
swojego rozwoju. Kostrzewa czerwona może wtedy dominować 
na znacznych powierzchniach. 

Bibliografia

• Szafer w., Zarzycki K.(red.): Szata roślinna Polski T. I i II. PWN, Warszawa, 1792.