II
KONWENCJA
GENEWSKA
Burtan Monika
Drąg Dominika
II
KONWENCJA
GENEWSKA
Burtan Monika
Drąg Dominika
Konwencja o polepszeniu
losu rannych, chorych i
rozbitków sił zbrojnych
na morzu
Genewa, 12 sierpnia
1949r.
II KONWENCJA
GENEWSKA
Rozdział 1: Postanowienia ogólne
Rozdział 2: O rannych, chorych i rozbitkach
Rozdział 3: O statkach szpitalnych
Rozdział 4: O personelu
Rozdział 5: O transportach sanitarnych
Rozdział 6: O znaku rozpoznawczym
Każdy z w/w rozdziałów zawiera artukuły
dotyczące postępowania, zasadach, normach itp
Zasada:
Uczestnicy działań zbrojnych
wyłączeni z walki wskutek zranień
lub choroby oraz rozbitkowie na
morzu, jeżeli nie podejmują
wrogich działań, powinni być
szanowani i traktowani w sposób
humanitarny.
Postanowienia:
-ranni, chorzy i rozbitkowie korzystają z ochrony przewidzianej w prawie
międzynarodowym,
- w przypadku dostania się w ręce nieprzyjaciela korzystają z ochrony należnej
jeńcom,
- ludność cywilna oraz statki cywilne mają prawo nieść pomoc rannym, chorym i
rozbitkom,
- formacje sanitarne oraz statki szpitalne podlegają ochronie i w żadnych
okolicznościach nie mogą być
atakowane,
- personel sanitarny i duchowny powinien być szanowany i chroniony; w razie
wzięcia do niewoli
korzysta co najmniej z ochrony przysługującej jeńcom,
- znak rozpoznawczy Czerwonego Krzyża lub Czerwonego Półksiężyca może być
używany jedynie
przez osoby upoważnione do niesienia pomocy rannym, chorym i rozbitkom
(personel sanitarny i
duchowny) oraz umieszczany na obiektach i sprzęcie przeznaczonym do tego celu.
Jest to znak
konwencyjny i podlega ochronie.
`W tym celu są i pozostaną zakazane w
stosunku do wyżej wymienionych osób [to
znaczy osób bezpośrednio nie biorących
udziału w działaniach wojennych, takich
które złożyły broń, stały się niezdolne do
walki na skutek choroby, ran, pozbawienia
wolności lub z jakiegokolwiek innego
powodu] w każdym czasie i w każdym
miejscu: a) zamachy na życie i nietykalność
cielesną, a szczególności zabójstwa we
wszelkiej postaci, okaleczenia, okrutne
traktowanie, tortury i męki.”,
– „Członkowie sił zbrojnych i inne osoby
[…], którzy są ranni lub chorzy, będą
szanowani i chronieni we wszelkich
okolicznościach. Będą oni traktowani w
sposób humanitarny […]. Zabronione są
surowo wszelkie zamachy na ich życie i
osobę, a między innymi ich dobijanie lub
wyniszczanie, torturowanie, dokonywanie
na nich doświadczeń biologicznych […]”,
– „
– „Za ciężkie naruszenia, przewidziane w
artykule poprzednim, uważa się
popełnienie któregokolwiek z niżej
wymienionych czynów na szkodę osób
lub mienia, chronionych przez niniejszą
Konwencję: umyślne zabójstwo,
torturowanie lub nieludzkie traktowanie,
włączając w to doświadczenia
biologiczne, umyślne sprawianie wielkich
cierpień albo ciężkie uszkodzenia ciała
lub zdrowia […]”
Jeśli chorzy ranni i rozbitkowie nie mają
wobec nas wrogich zamiarów muszą
być traktowani w sposób humanitarny.
Personel medyczny i duchowy jest
szczególnie chroniony. Obiekty
medyczne podlegają szczególnej
ochronie.
Znaku czerwonego krzyża i
czerwonego półksiężyca mogą używać
osoby wyłącznie uprawnione.
Konwencje Genewskie
zapewniają ochronę ofiarom
konfliktów zbrojnych:
1. Mają zastosowanie od momentu rozpoczęcia
działań zbrojnych do chwili ostatecznej repatriacji
(powrotu do poprzedniego miejsca) osób
podlegających ochronie,
2. Osoby chronione nie mogą zrzec się
przysługującej im ochrony prawnej,
3. Zabronione są represalia (działania odwetowe)
przeciwko osobom i dobrom chronionym przez
Konwencje Genewskie,
4. Postanowienia Konwencji Genewskich stosuje się
pod kontrolą mocarstw opiekuńczych lub
Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża.
Dziękujemy za uwagę
KONIEC!! ;)